Primum Concilium Sinense: anno 1924 a die 14 Maii ad diem 12 Junii in Ecclesia S. Ignatii de Zi-Ka-Wei celebratum : Acta-Decreta et Normae-Vota, etc

Resource type

Author/contributor

Costantini, Celso (Author)

Title

Abstract

This transcription comprises the official acts and decrees of the First Plenary Council of China, convened in Shanghai in 1924 under the authority of the Apostolic Delegate, Archbishop Celsus Costantini, Titular Archbishop of Theodosia. The document records canonical legislation, administrative directives, and pastoral guidelines formulated by forty-six bishops, three apostolic prefects, and thirty-seven religious superiors for the governance of Catholic missions across China. It addresses ecclesiastical structure, sacramental discipline, clerical formation, missionary conduct, and relations with civil authorities and non-Christian traditions. Central themes include the establishment of quasi-parishes, regulation of Chinese rites, prohibition of superstition, promotion of indigenous clergy, and the integration of mission territories into universal canon law. The text also contains petitions to the Holy See concerning matrimonial dispensations, liturgical faculties, and the dogmatic definition of Mary as Mediatrix of All Graces, alongside procedural norms for matrimonial tribunals and educational institutions. As a foundational ecclesiastical record, it reflects the institutionalisation of the Catholic Church in early twentieth-century China within the framework of Roman centralisation and colonial-era mission policy.

Date

1929

Publisher

Typographia Missionis Catholicae

Place

Zi-Ka-Wei (Shanghai)

# of Pages

396

URL

http://43.156.68.124/docs/NNLIKQNU/viewer_NNLIKQNU.html

Short Title

Primum Concilium Sinense

Language

Latin

Library Catalog

Macau. University of Saint Joseph

Extra

Condioned access to full text

Notes

🗒️ Delete after processing — Status (2026-02-05 14:15:26)

📊 Processing StatusLast updated: 2026-02-05 14:15:26
Document InformationTitle: 8DZPLUK7__Costantini - 1929 - Primum Concilium Sinense anno 1924 a die 14 Maii ad diem 12 Junii in Ecclesia S. Ignatii de Zi-Ka-W
ID: NNLIKQNU
Total Pages: 414
Current Progress✅ Preprocessing: Complete (414 items)
✅ Transcription: Complete
⏳ Translation: Waiting...
⏳ Summary & Keywords: Waiting...
TimingTime Elapsed: 0s
Estimated Remaining: Calculating...
Current Activity
Transcription starting…
ℹ️ About This Note:
This note updates automatically every 2 minutes during processing
✅ Successful completion: This note will be automatically deleted
❌ Processing failure: This note will persist with error details
🗑️ After processing: You can safely delete this note once you've reviewed it

If you see this note and processing appears stuck, please check the system logs or contact support.

Transcription (Pages 1-122)

Page 1

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] – [No canto inferior direito]

[Carimbos]
[Selo ilegível] – [No centro, à esquerda]
[Selo de cera com armas] – [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] – [No canto inferior esquerdo]

[Referências arquivísticas]
[UNCLEAR: AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84] – [Na borda direita, em etiqueta branca]

Page 2

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto superior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No canto inferior esquerdo]

[Carimbos]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [No centro, à direita]
(Selo ilegível) [No topo, à direita]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 3

[Page 6-B]

[Texto Principal]
(Nothing visible)

[Anotações marginais]
(Nothing visible)

[Carimbos]
[No topo, à direita]: [Selo circular com texto legível: "EX LIBRIS MISSIONE J.H.E. SOC. JES. SHIU HING"]

[Assinaturas]
(Nothing visible)

[Referências arquivísticas]
(Nothing visible)

Page 4

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto inferior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No topo, à direita]

[Carimbos]
[UNREADABLE] [No centro, à esquerda]
(Selo ilegível) [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 5

[Page 1]
[Texto Principal]
PRIMUM
CONCILIIUM SINENSE
ANNO 1924
A DIE 14 MAII AD DIEM 12 IUNII
IN ECCLESIA S. IGNATII DE ZI-KA-WEI
CELEBRATUM
ACTA—DECreta ET NORMAE—VOTA, etc.
ZI-KA-WEI
TYPOGRAPHIA MISSIONIS CATHOLICAЕ (T'OU-SÈ-WÈ)
1929

[Anotações marginais]
No. Registo 5305
書本登記號碼:
Cota —
書本編號:
[Carimbos]
[No topo, à esquerda] (Selo ilegível)
[No centro-direita] 澳門利氏學社國書館 * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[No centro-esquerda] 耶穌會藏書 BIBLIOTECA * MACAU
[No canto inferior direito] EX LIBRIS I S I JHS SOC.JES. SHIU HING
[Assinaturas]
[Referências arquivísticas]
(Discreto) 4.002

Page 6

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 7

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 8

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 9

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 10

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 11

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 12

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 13

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 14

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [No canto inferior esquerdo]
[UNCLEAR: possível número ou sigla] [No canto superior direito]

[Carimbos]
[UNCLEAR: marca de carimbo com texto parcialmente visível, possivelmente "ARQUIVO"] [No centro, ligeiramente à direita]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [No topo, centralizado]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~6 chars] [Na margem esquerda, próximo ao topo]

Page 15

[Page 1]

[Texto Principal]
ACTA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 16

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 17

[Page 1]

[Texto Principal]
I

ACTA ANTECEDENTIA

A.—EPISTOLA Summi Pontificis PII PP. XI ad R.P.D. Celsum Costantini, Archiep. Tit. Theodosien., Apostolicae Sedis in Sinis Delegatum: DE PRIMO CONCILIO PLENARIO IN SINIS CONVOCANDO.

VENERABILI FRATRI

CELSO

ARCHIEPISCOPO TIT. THEODOSIENSI

APOSTOLICAE SEDIS IN SINIS DELEGATO

PIUS PP. XI.

VENERABILIS FRATER, SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM.—Quamquam, quod te delegimus qui istic negotia Ecclesiae Dei gereres, videmur eo ipso satis perspicue declarasse quantum virtuti et dexteritati tuae consideremus, novum tamen fiduciae, quam tibi habemus, testimonium placet ad te hisce Litteris Nostris afferre. Tibi enim, Venerabilis Frater, committimus, ut Vicarios omnes et Praefectos Apostolicos, qui sacras Missiones in Sinis moderantur, in urbem, quae Shanghai nuncupatur, legitime convoces et Conventui, quem proximo vere agi decretum est, Nostro nomine praesideas. Cui quidem Conventui ut vir praesit et splendore dignitatis et doctrinae prudentiaeque laude conspicuus, idemque ut auctoritate praesit Nostra, ipsa omnino postulat rei gravitas novitasque place

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[No topo, centralizado]:
耶穌會藏書
[Embaixo do texto em caracteres chineses, um selo oval com inscrição "IHS" no centro e raios ao redor]
[Embaixo do selo oval]: BIBLIOTECA • MACAU

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 18

[Page 4]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Texto Principal]
singularis. Quod profecto haberi liceat in Sinis Concilium,
idque Plenarium et a praedicato istic Evangelio primum, res
est quae clarissima in Ecclesiae fastis luce nitebit et memoriae
posteritatis commendabitur: cuius in executione propositi
veluti exsultantes videre Nobis videmur eorum ceneres, qui in
Sinenses ad Christum traducendos ante actis aetatribus plurimum
impenderunt laboris et sanguinem libenti generosoque animo
profuderunt. Sed praeterea res agitur solacii laetitiaeque
plena, cum proximum eiusmodi eventum patenter indicet quam
late catholica fides sit per immensas istas regiones propagata,
et sperare item iubeat fore ut magnam utilitatum copiam
sacrae Missiones inde hauriant ac percipiant. Neque enim est
dubitandum, quin et delatum tibi perhororificum munus diligen-
ter ipsemet sapienterque expleas, et ceteri, quotquot coiverint,
locorum Ordinarii, caelestibus fulfi gratiis ductuque tuo,
ea deliberando constituant quae ad religionem in Sinis pro-
vehendam stabiliendamque pluris intersint quaeque christianae
morum disciplinae tuitioni aptius conducant. Quae autem Acta
et Decreta in amplissimo eiusmodi Concilio conseribi et fieri
contingat, eadem praecipimus ut ad Apostolicam hanc Sedem,
recongnoscenda probandaque, post dimissos Patres, te curante,
perferantur. Futurorum interea coetuum laboribus bene ominati,
divinarum auspiciem gratiarum paternaeque benevolentiae Nos-
trae testem, tibi, Venerabilis Frater, iisque omnibus, qui in
Concilium conventuri sunt, apostolicam benedictionem peraman-
ter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XX mensis
Januarii anno MDCCXXXIV, Pontificatus Nostri secundo.

PIUS PP. XI

[Referências arquivísticas]
Acta Antecedentia

Page 19

[Page 5]

[Texto Principal]
EPISTOLA S. PONTIFICIS - DECRETUM INDICTIOINIS

B. — DECRETUM Indictionis Primi Concilii Plenarii Sinensis, a
R.P.D. Celso Costantini, Apostolicae Sedis in Sinis Delegato et ejusdem
Concilii Praeside.

CELSUS COSTANTINI

DEI ET APOSTOLICAE SEDIS GRATIA
ARCHIEPISCOPUS THEODOSIENSIS
DELEGATUS APOSTOLICUS IN SINIS
ILLMIS AC RMIS ORDINARIIS SINARUM
ET SUPERIORIBUS RELIGIOSORUM
SALUTEM IN DOMINO

Qua par est reverentia et devotione, nuper acceptum Vobis
notum facimus Augustum Autographum, quo S. S. D. N. Pius
D. P. P. XI sua approbatione legitimun facere dignatus est
honestareque primum Concilium Plenarium Sinense, nobis,
quamvis tanto honore indignis, grave ei praesidendi munus
committens.

Nos igitur, licet pro nostra infirmitate trepidantes, sed
miserenti Deo confisi, vigore facultatum hoc Venerabili
Documento tributarum, praesentium tenore, primum Concilium
Plenarium seu Nationale Sinense, ad normam Can. 281 et 282
C. I. C., indicimus et convocamus in ecclesia S. Ignatii de
Zi-ka-wei, in civitate Shanghai, die 15 mensis maii anni
currentis inaugurandum.

Illmos ac Rmos Dominos: Episcopum Macaonensem, om-
nesque Missionum Vicarios ac Praefectos Ap., Abbatem B. M. V.
de Consolatione, nec non Superiores Regulares ad Concilium rite
vocamus: quod si quis Episcoporum iusto impedimento detinea-
tur, mittat, ad mentem Can. 287, procuratorem, authentico
documento munitum, et impedimentum probet.

Quantum bonum S. M. Ecclesia pro religione in Sinis pro-
vehenda stabiliendaque ex hoc Congressu expectet luculentissime
patet in Venerabili Summi Pontificis Documento.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 20

[Page 6]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Texto Principal]
Nunc in Sinis ab integro saeculorum renascitur ordo.
O! benedicat Dominus huic immenso populo, convivificans eum
in Christo ac ostendens in saeculis supervenientibus abundantes
divitias gratiae suae.

Nos omnes, gravissimi conscilii muneris apostolici, quippe
qui redditori simus rationem pro tot animabus, in consiliis
legibusque ferendis nullum intentatum sinemus medium, quo isti
nostri amatissimi fratres Sinenses Ignotum Deum, qui non est
longe ab unoquoque nostrum, tandem cognoscant adorentque.

Interim omnes unanimiter perseveremus in oratione ut
Omnipotens Deus, intercedentibus B. Maria V., S. Joseph,
Beatis Martyribus et Confessoribus Sinensibus, Sanctum in nos
emittat Spiritum, qui actiones nostras aspirando praeveniat et
adiuvando ad exitum felicem prosequatur.

Datum Pekini, ex Aedibus Delegationis Ap., die 25 Martii
1924, in festo Annuntiationis B. M. Virginis.

[Assinaturas]
Ap. Sedis in Sinis Delegatus
Concilii Plenarii Praeses
† CELSUS COSTANTINI
Archiepiscopus tit. Theodosiens.

Secretarius Concilii
PHILIPPUS TCHAO

[Referências arquivísticas]
Acta Antecedentia

Page 21

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 22

[Page 8]
**ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA**

**ADMODUM R.P. ABBAS**
D. Ludovicus BRUN Chihli N. (Yang-kia-ping)

**REVERENDISSIMI PATRES PROVICARII SEDE VACANTE**
D. Paulus MONTAIGNE Laz. Chihli Centr.
D. Samuel SOMMAVILLA O.F.M. Hup eh E.
D. G.M. SPADA M.E.M. Hong-kong

**REVERENDISSIMI PATRES PROCURATORES EPISCOPORUM**
Rev mus D.D. Joseph. BOURGAIN, Proc. Rmi Ep. P. Ph. GIRAUDEAU, V.A. de Tihhet
„ „ Alexander CARLO, „ „ „ F. Laz. SEGUIN, V.A. de Kweiyang
„ „ Joseph. BOURGAIN, „ „ „ Jh-P. FAYOLLE, V.A. de Szechwan S.
R.D. Odoricus SCHELL, „ „ „ S-P. WALLESER, V.A. de Kansu E.
R.D. Octavius CASUSCELLI, „ „ „ A-M. CAPETTINI, V.A. de Shensi S.
R.D. Albertus DE SMEDT, „ „ „ G. FREDERIX, V.A. de Ningshia
R.D. Ildeph. HEILIGENSTEIN, „ „ „ A. SCHMUCKER, V.A. de Shantung N.
R.D. Manuel PITTA, „ „ „ J. DA COSTA NUNES, Ep. de Macao

**AA. RR. PP. PROVINCIALES ET SUPERIORES REGULARES**
D. H. Claudius GUILLOUX C.M. Chekiang W.
D. Ivo STRAGIER C.I.C.M. Suiyuan SACERDOTES SINENSES
D. Franciscus DESRUMAUX C.M. Chihli mar.
D. Josephus JANSEN C.I.C.M. Mongolia E. A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT C.I.C.M. Tehagar Dir. Foed. pro E.P.
D. Franciscus ARIZTEGUI O.F.M. Shantung E. A.R.D. Aloysius Tchen O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ O.P. Amoy A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE O.F.M. Shansi S. a Secr. Del. Ap.
D. Herm. SCHOPPELREY S.V.D. Shantung S. A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK O.F.M. Hup eh S. W. A.R.D. Josephus Ou C.M.
D. Aemilianus STAPPERT O.F.M. Shantung S. A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA O.P. Foochow A.R.P. Lucas Yang S.J.
D. Vincentius AVEDILLO O.S.A. Hunan N. A.R.P. Firminus Sen S.J.
D. Josephus VERDIER S.J. Nanking A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO O.F.M. Hup eh N. W.
D. Joan-Bapt. DEBEAUVAIS S.J. Chihli S. E.
D. Dominicus LANGENBACHER C.P. Hunan
D. Alphonsus VALCKE C.I.C.M. Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN S.J. Anhwei
D. Ermeneg. FOCACCIA O.F.M. Shansi N.
D. Hyacinthus STANCHI O.F.M. Hunan M.
D. Raphael RUIZ S.J. Anhwei
D. Stephanus GAUBECA O.F.M. Shensi N.
D. Josephus ARGUELLES S.J. Anhwei
D. Silvester ESPELAGE O.F.M. Wuchang
D. Eduardus E.J. O'DOHERTY S.C. Hanyang
D. Xaverius FORD Maryk. Kongmoon

NOTA: Illmus ac Rev mus DD. F.C. CHOUVELLON, Vic. Ap. de Szechw'an E., morte correptus, non potuit intervenire ad Concilium.

**Acta Antecedentia**

Page 23

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 24

[Page 10]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

II
ACTA CONCILII
—— ✠ ——

A. — CONGREGATIO PRAELIMINARIS

Die 14 mensis Maji anni 1924, hora quarta cum dimidia,
R.P.D. Celsus Costantini, Archiepiscopus Tit. Theodosiensis,
Delegatus Apostolicus in Sinis et Legatus Pontificius ad
Concilium, in aulam magnam domus procuratoriae S.J. in
Shanghai convocavit, pro Congregatione praeliminari Concilii,
omnes Vicarios et Praefectos Apostolicos necnon Delegatos,
procuratores et officiales omnes qui, ad Concilium antea vocati,
in Shanghai appulerant.

III^mus D^nus Praeses Concilii omnes praesentes adlocutus
salutavit, post recitatem orationem «Adsumus».

In primis omnes acclamando consenserunt propositioni
III^mi Praesidis ut telegrammata mitterentur ad Summum Ponti-
ficem atque ad Cardinalem Praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide (1).

Deinde II^mus Praeses omnes ad orandum atque ad laboran-
dum adhortatus, novendialem supplicationem Spiritui Sancto
indixit atque ordinem methodumque laborum Concilii explicavit,
prouti iam descripti erant in aptissimo libro, cui titulus «Me-
thodus Synodalis» et qui apposite impressus omnibus distributus
fuerat.

Commissiones quinque statutae sunt ad Synodi Schema
revisendum atque ad materiam parandam pro Congregationibus
generalibus, quarum primis quatuor Schematis diversi libri exa-
minandi concredit sunt, quintae vero commissum fuit ut negotia
extrasynodalia curaret, atque de causis canonizationis introdu-
cendis consilium caperet.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 25

[Page 11]

[Texto Principal]
CONGREGATIO PRAELIMINARIS — COMMISSIONES

Commissionibus istis omnes invitati sunt afferre, pro opportuna discussionе, quaslibet maluissent observationes, variationes, diminutiones vel additiones circa primum propositum Synodi Schema cum magna libertate et pro suo quisque lubitu et argumento, ita ut novum Schema Congregationibus plenariis submittendum pararetur cum maxima possibili perfecione.

B. — COMMISSIONES

Ad Commissiones vero componendas vocati sunt:

Pro Prima Commissione (Libri I et IV):
RR. PP. DD. J. Tacconi — Emm. Prat — Henr. Lécroart — Franc. Schraven — Ermeneg. Ricci — Aloys. Janssens — Aut. P. Fourquet — simul cum RR. PP. G. Payen et J. Tehang consultoribus;

Pro Secunda Commissione (Libri II et V):
RR. PP. DD. Fr. Aguirre — Evr. Ter Lack — Joan. de Vienne — Flam. Bellotti — Joań. Maria Blois — Vinc. Huarte — Maria-Trudo Jans — simul cum RR. PP. R. Plament et Petr. Tcheng consultoribus;

Pro Tertia Commissione (Libri III):
RR. PP. DD. Jos. Fabrègues — Apar. Celest. Ybáñez — Ern. Gaspais — Jos. Hoogers — RR. PP. Spada — Hernandez — Debeauvais — simul cum M. Vlaminck et Jos. Ou consultoribus;

Pro Quarta Commissione (Ad recognoscendos et in ordinem redigendos Canones a Commissionibus iam conditos):
RR. PP. DD. Fr. Geurts — Augustinus Henninghaus — Eugenius Massi — Aloysius Calza — Aloys. Van Dyck — Adolphus Rayssae — Aloys. Versiglia — Odoricus Tcheng — Melchior Souen — simul cum R. P. Procuratore III.mi D.ni Walleser — R.P. Superiore Dominicanorum de Foochow et RR. PP. Verdier — Ford et Espelage consultoribus;

Pro Quinta Commissione (Pro Processibus Canonicationis et actibus extra-synodalibus):

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 26

[Page 12]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS -- CONCOMITANTIA

**[Texto Principal]**
RR. PP. DD. E. L. Fatiguet — Joan. Mondaini — Jac. V. Rouchouse — Agap. Fiorentini — simul cum RR. PP. Rossi — Casuseelli — Desrumaux et Buddenbroek consultoribus.

* * *

Postremo IIImus Praeses Concilii indixit Sessionem solem-
nem pro inauguratione Synodi pro sequenti die, 15 Maji, habenda
in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei (Shanghai).

Commissiones vero invitavit ad sessiones suas incipiendas
die 16 Maji hora 8 1/2 matutina, in eadem domo procuratoria
S. J., ubi quoque solemnis novendialis supplicatio Spiritui
Sancto habenda erat.

Tandem juramentum de silentio servando super omnia ad
Concilium pertinentia praestitum fuit tum ab IIImo Praeside coram
omnibus, tum a singulis praesentibus qui, tactis S. Evangelii,
idem iuramentum in manu Praesidis ratum habuerunt.

———○●○———

C. – PRIMA SESSIO SOLEMNIS

Prima Solemnis Congregatio ad Concilium aperiendum
habita fuit publica, in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei (Shang-
hai), die 15 Maji, cum maxima communi festivitate et immenso
populi christianiani concursu.

III.mi Dni Vicarii et Praefecti Apostolici atque Synodales
Patres omnes, mane hora 8 1/2, in veteri Ecclesia S. Ignatii
congregati sunt indeque, paramentis assumptis, hymnos psal-
mosque decantantes solemnis processione in magnum templum
S. Ignatii se contulerunt, ubi Missa Pontificalis de Spiritu Sancto
ab III.mo Dno Praeside celebrata fuit in cantu. Deinde, omnibus
quae in «Pontificali Romano» praescribuntur peractis, IIImus
Praeses Patres Concilii allocutus est (1).

Decreto perfecto inductionis Concilii, cui omnes Patres
interrogati unanimiter assenserunt, IIImus Praeses Legatus Pon-
tificius professionem Fidei primus emisit atque illum singuli

(1) V. in Appendice.
Acta Concilii

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 27

[Page 13]

[Texto Principal]
PRIMA SESSIO SOLEMNIS—SECUNDA SOLEMNIS

Vicarii, Praefecti Apostolici et Synodales omnes postea in eadem
Fidei professione secuti sunt, etc. Postremo Illmus Praeses bene-
dictionem solemniter impertivit atque omnes discesserunt.

D.—COMMISSIONES PARTICULARES PRIVATÆ

Die 16 eiusdem mensis Maji 1924, singulae Commissiones
opus suum inceperunt, duas habentes in die sessiones, unam
nempe ante et alteram post meridiem.

E.—SECUNDA SESSIO SOLEMNIS

Die 22 mensis Maji anni 1924, hora 8 1/2, Illmus Legatus
Pontificius, omnes Patres Concilii ceterique sacerdotes ex utroque
clero synodales in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei interfuerunt
solemni funebri omnium Ordinariorum qui Ecclesiam Christi in
Sinis rexerunt.

Missa solemnis cantata fuit, ritu pontificali, ab Illmo Dno
Prospero Paris S.J., Vicario Apostolico Nankinensi. Numero-
sissimi quoque fideles sacro adstiterunt, inter quos plures ex
religiosis familiis cum virorum tum mulierum. Statim post
Missam Illmus Dnus Paulus Maria Reynaud, Vicarius Apostolicus
de Chekiang Centr., orationem funebrem habuit (1). Qua finita,
absolutio solemnis ordinatim peracta fuit ab Illmis Dnis Conr.
Abels — Franc. Geurts — Joan. Peregr. Mondaini — Odoric.
Timmer — Celso Costantini, ad Concilium Legato Pontificio.

His absolutis, omnes discesserunt.

F.—CONGREGATIONES GENERALES

Illmus Legatus Pontificius atque Praeses Concilii, Patres
convocavit pro sessione generali praeliminari die 31 mensis Maji
1924, hora IV p.m., in domo procuratoria Patrum S.J. in
Shanghai.

(1) V. in Appendice.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 28

[Page 14]
**[Texto Principal]**
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

Patribus in aula magna coadunatis, IIImus Praeses, post recitatem orationem «adsumus», Commissiones Concilii laudavit utpote quae munus eisdem commissum optime expleverunt: declaravit Praeses, inter alia, Concilium hoc tanta diligentia tantaque experientia praeparatum ab omnibus fuisse, ut tuto praevideri possit ipsius Texta atque Acta non solum ut leges sed etiam ut quidam novae scientiae Missionologicae Tractatus in posterum accipienda fore. — Deinde de methodo adhibenda pauca disserens, monuit Praeses ea omnia quae a Commissionibus iam perpensa fuerant, iterum in sessionibus procul dubio discuti posse, antequam «legislatoribus» i. e. Patribus Concilii approbanda subiicerentur. Ad hunc finem, omnibus quidem cum magna libertate facultatem loquendi esse clariter affirmabat: attamen ne tempus inaniter tereretur multum quoque commendavit. Idcirco proposuit ut canones, prouti a IVa Commissione denuo parati atque correcti fuerant, successive legerentur, atque, nemine contradicente, ut approbati a Concilio haberentur: si quis autem circa qualecumque canonem aliquid dicendum haberet, tunc, canone illo perlecto, atque facultate loquendi prius petita, mentem suam libere exponeret: omnibus autem auditis, si a diversis diversa proponerentur, suffragia Patrum exigenda essent, sive singulariter a singulis per Secretarium vel Notarios, sive, expeditiori modo, per elevationem manuum. Omnibus ita placuit.

Statutum fuit ut Concilium, a die 2 mensis Junii seq. duas sessiones quotidie habiturum esset ab hora 9ª usque ad 11am ante meridiem et ab hora 4ª ad horam 6am post meridiem. — Dies tertius post Pentecosten propositus est pro ultima sessione, dummodo contigerit concilium laboribus suis cito finem imposuisse: sin aliter, dies postea statuendus.

Locutus est quoque Praeses de Consecratione facienda, absoluta Synodo, Sinarum Nationis ad B.M.V. in monte Zo-Sè, eo fine ut Ecclesia in Sinis, quae adhuc nascens et in infantia est posita, Matri amantissimae commendetur: oratio specialis atque Virginis imago praeparabuntur, postea, si Concilio visum fuerit, distribuendae.

Tandem omnibus adprobantibus constituta fuit Commissio ex RR. PP. Payen, Flament, et Popoli, quae Canones a Concilio approbatos pulchris atque iuridice formatis sententiis expressos

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

**[Outros elementos]**
Acta Concilii (no final da página, em negrito)

Page 29

[Page 15]

[Texto Principal]
CONGREGATIONES GENERALES
esse curaret, facultate ad hoc facta vel verba materialia vel
canonum locum mutandi, non verum sensum, sub responsabilitate
Concilii ipsius Praesidis.

A die 2 mensis Junii, ut supra expositum est, sessiones
generales privatae habitaе sunt, in quibus omnia et singula
argumenta a Commissionibus praeparata, pertractata fuere.

Die 10 mensis Junii, in Sessione pomeridiana, omnibus in
summa charitate peractis, Legatus Pontificius ad Concilium,
Patribus his verbis gratias egit:

«Gratias agamus Deo, qui juxta quotidiam invocationem,
vere fuit solus et suggestor et effector iudiciorum nostrorum.

Ex abundantia cordis os loquitur.

Mihi suavissimum est, imo necessarium, vobis grates red-
dere pro vestra admirabili diligentia, vobis eum gratulari pro
alacri spiritu et summa in S. Sedem pietate, quibus Concilii
officiis functi estis.

Iste amplissimus venerabilium Episcoporum Senatus omni
laude dignus est qui a Praeside Concilii extollatur. Talibus
S. Mater Ecclesia laetatur Episcopis, qui prout Apostolorum
successores nil aliud quaerunt quam regnum Dei dilatandum.

Uti S. Sedis, licet indigno, repraesentanti, permittite mihi
ut hoc reddam, etsi superfluum sit, sanctum honoris et christianae
iaudis testimonium.

Dum labores Synodi perficiuntur, fas sit mihi officiales qua
digni sunt laude pro eorum diligentia honestare, et particulares
solerti ac docto Secretario Concilii P. Payen gratias agere.

Solummodo indices querelarum hic feliciter inutiles fue-
runt: et in hoc maximum gaudium.

In Concilio nostro ea, quam S. Augustinus commendabat
regula, mirifice adimpleta est: «In necessariis unitas, in dubiis
libertas, in omnibus caritas».

Die 11 mensis Junii, in Sessione a. m., propositae et
adprobatae fuere epistolae a Patribus Concilii ad Summum
Pontificem Pium PP. XI, et ad Emum Card. Van Rossum,
S. Congreg. de Propaganda Fide Praefectum, transmittendae.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 30

[Page 16]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

[Texto Principal]
Statutum quoque fuit a Concilio ut litterae mitterentur pastorales ad Missionarios, Sacerdotes Sinenses, Fratres laicos et sorores, ut etiam ipsis pro laboribus et precibus gratiae agerentur.

Relatis iterum omnibus votis a Vᵃ Commissione emissis, aliisque quaestionibus pertractatis, Illmus Huarte, cum plausu omnium, gratias agit Ex. mo Delegato Apostolico, eique gratulatur: «Nunc in fine omnium quaestionum, mihi videor interpretari mentem omnium Patrum in eorum nomine et gratias agere et gratulari Excellentiae Tuae.

Gratias agamus, quia semper summa charitate et sine personarum acceptione semper egisti.

Gratulemur autem quia Primum Concilium Sinense, quod in Domino speramus fore in magnam Ecclesiae Sinensis augmentum, sub directione Excellentiae Tuae celebratum est...»

G.—SESSIO SOLEMNIS ULTIMA

Sessio solemnis ultima indicta fuit pro feria Vᵃ, die 12 mensis Junii hora 8 cum dimidia, in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei.

Hora statuta omnes Patres solemniter ad praefatam Ecclesiam processerunt, ubi Praeses Concilii et Legatus Pontificius Missam Pontificalem celebravit et ad Patres allocutionem habuit (1).

Oratione absoluta, Praeses antea, singuli Patres Concilii postea, altare ascenderunt ubi manu propria omnes Acta Concilii signaverunt.

Dein Praeses hymnum «Te Deum Laudamus» inchoavit, choro et clero alternatim prosequente. Hoc finito, Decanus Episcoporum Patribus et aliis Synodalibus cum Clero respondentibus rituales acclamationes cantavit.

Communicato deinde inter Patres osculo pacis, Praeses papalem benedictionem impertitus est. Atque publicata indulgentia plenaria a SS. mo Domino Synodalibus concessa, omnes in pace discesserunt.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 31

[Page 17]

[Texto Principal]
SESSIO ULTIMA — EPISTOLA R.P. DE PERACTO CONCILIO

III
ACTA CONSEQUENTIA

A. — EPISTOLA Summi Pontificis ad R. P. D. Celsum Costantini
Archiepiscopum Tit. Theodosien., Apostolicae Sedis in Sinis Dele-
gatum: DE PRIMO PLENARIO CONCILIO SINENSI FELICITER
PERACTO.

VENERABILI FRATRI
CELSO
ARCHIEPISCOPO TIT. THEODOSIENSI
DELEGATO APOSTOLICO IN SINIS
PIUS PP. XI.

VENERABILIS FRATER,
SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM.

Antequam Vicarii et Praefecti Apostolici, sacris Missio-
nibus immensae istius Reipublicae praepositi, tecum in Concilium
Plenarium coirent, Litteras tibi inscripsimus spei laetitiaeque
plenas, quibus vobis omnibus vehementer optabamus, ut eventum
istud plane singulare, in Sinisque antea inauditum, ad fidem
Christi latius propagandam firmusque stabiliendam quam
plurimas quamque maximas haberet utilitates. Spem quidem
hanc Nostram nec fuisse nec fore inanem, nisi allati huc
celeriter nuntii de Concilii laboribus, deque permotis rituum
sanctitate ac celebritate Sinensium animis, aliquo pacto signifi-
cassent, ex ipsa a vobis data, Concilio absoluto, ad Nos commu-
niter epistula iure optimo coniecissemus. Memorabile sane
spectaculum cedere oculis omnes, quotquot in urbe Shanghai
frequentissima, eo tempore, versabantur: conspicere nempe

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 32

[Page 18]
**[Texto Principal]**
licuit homines unum in locum congregatos e nationibus bene multis, e clero saeculari atque e religiosis paene omne genus sodalitatus, qui nulla originis morumque varietate ac dissimilitudine distinebantur, atque impediebantur, quominus in unitate fidei et vinculo caritatis non illa quidem quaerent ac decernerent quae sua vel patriae ac sodalitatis cuiusque suae interessent, sed ea prorsus atque unice quae ad aeternam Sinensium salutem pertinerent. Dolemus profecto, in regionibus istis, quae albae ad messem videantur, ex bellis intestinis saepius aut rei catholicae incrementa intercipi aut Christifidelibus et Missionum stationibus caedis vastitatisque confari pericula: utinam pro optatis vestris, quae ad Nos detulistis quaeque communià vobiscum habemus, «quam citissime pax Christi, etiam in Sinis, tanquam in regno Christi stabilitur atque usque in finem perseveret.» Sollicita igitur prece Deo benignissimo instandum, ut, tanto martyrum saugnine tantisque missionalianum laboribus et aerumnis in miserationem istius populi commotus, Ecclesiam suam, Sinis quam primum ad veram fidem religionemque conversis, innumerabili prole augeat ac laetificet; nec a vobis dissentimus, scribentibus praeterea, eiusmodi conversionem ipsi totius orbis terrarum paci ac prosperitati fore utilissimam. Certe, nemo non videt, arduum, qui istic impenditur in animas Christo lucrandas, laborem, catholicorum omnium ope ac largitate adiuvari et fulciri oportere. Ad Nos, ceteroqui, quod attinet, sacris istis Missionibus non modo, quantum facultas feret, adfuturi Nosmet ipsi sumus, sed etiam officio Nostro communis caritatis in earum praesidium invocandae non defuturi, ut decessores suo Nostri non defuerunt. Quibus quidem de rebus a te, Venerabilis Frater, Plenarii Concilii Patres, in suum quemque territorium reversos, edoceri cupimus; idem vero ne obliviscantur, se Nobis in medullis haerere, suumque apostolatum a nullo pluris fieri quam a Nobis, qui Petro in apostolatus principatu successimus. Caelestium interea gratiarum conciliatricem paternaeque benevolentiae Nostrae testem, tibi, Venerabilis Frater, universisque Sinensis Concilii Plenarii Patribus, apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XII mensis Octobris anno MDCCCXXIV, Pontificatus Nostri tertio.

**[Anotações marginais]**
(No visible marginal notes or annotations)

**[Carimbos]**
(No visible stamps or seals)

**[Assinaturas]**
PIUS P.P. XI

**[Referências arquivísticas]**
Acta Consequenta

Page 33

[Page 19]
EPISTOLA R. P.—DECRETUM SUPER RECOGNITIONE

B.—DECRETUM

Felicer absoluta Primo Concilio Sinensi quod ex speciali Apostolicae Sedis venia apud Shanghai civitatem, Praeside Revmo Patre Domino Celso Costantini Archiepiscopo titulari Theodosiopolitano et Sanctae Sedis Delegato, a die 14 Maii ad diem 12 Junii 1924 fuit celebratum, omnia eiusdem solemnis Conventus Decreta, ut examini subiacerent ad hanc S. Congregationem transmissa sunt. Porro in plenariis Comitiis die 4 Junii currentis anni habitis, Emi ac Revmi Patres Sacri Consilii Christiano Nomini Propagando praepositi, diligenti inquisitione adhibita, praedicti Concilii Decreta expenderunt, eademque nonnullis emendationibus et modificationibus adiectis, ut ab omnibus ad quos spectat inviolabiliter observarentur, recognoverunt.

Quam quidem Emorum Patrum sententiam cum subscriptus eiusdem S. Congregationis Secretarius SSno Domino Nostro PIO Div. Prov. Pp. XI in audientia diei 11 Junii praedicti anni retulisset, Sanctitas Sua in omnibus probavit, eaque super re Decretum hoc expediri mandavit.

Datum Romae ex Aed. S. Congregationis de Propaganda Fide die 12 Junii 1928.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
Praef.

FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archiep. Seleuciensis, Secretarius

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
G. M. CARD. VAN ROSSUM
Praef.
FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archiep. Seleuciensis, Secretarius

[Referências arquivísticas]
(Indeterminado – não visível na imagem)

Page 34

[Page 20]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONSEQUENTIA

**C.—CELSUS**

DEI ET APOSTOLICAE SEDIS GRATIA ARCHIEPISCOPUS TIT. THEODOSIEN.
DELEGATUS APOSTOLICUS IN SINIS

ILLMIS AC REVMS SINARUM ORDINARIIS
SALUTEM IN DOMINO

Primo Concilio Sinensi feliciter peracto, eiusdem Acta et
Postulata, ad normam Can. 304, 291, Romam misimus, ut a
S. Congregatione de Propaganda Fide recognoscerentur.

Decreto sub N. 2252/28 eiusdem S. Congregationis, die XII
mensis Junii, anno MCMXXVIII dato, praedicta Acta adprobata
sunt.

Attento vero tenore Constitutionis X Concilii, ea qua,
tanquam Sanctae Sedis ad hoc Delegatus, pollemus auctoritate,
Acta Primi Concilii Sinensis typis authentica forma imprimi et
publicari iussimus et per praesentes litteras rite promulgamus.

A die vero XII mensis Junii anni MCMXXIX praedictae
Constitutiones vim legis aut normae obtinebunt.

Illud divi Pauli in mentem recolentes monitum—“Non
enim auditores legis iusti sunt apud Deum, sed factores legis
iustificabuntur” (Rom., 2, 13)—, assistricem sapientiam a Deo
Optimo Maximo super nos omnes, pastores et gregem, invoca-
mus, ut de adolescenti quoque Ecclesia in Sinis celebretur anti-
quorum christifidelium elogium: «omnes aemulatores sunt legis»
(Act., 21, 20).

Datum Pekini in aedibus Delegationis Apostolicae, die XII
mensis Decembris anno MCMXXVIII.

Delegatus Apostolicus
* Celsus Costantini
Archiepiscopus Tit. Theodosien.

Cancellarius
Doct. Hildebrandus Antoniutti
a secretis Apost. Delegationis

Acta Consequentia

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
Delegatus Apostolicus
* Celsus Costantini
Archiepiscopus Tit. Theodosien.

Cancellarius
Doct. Hildebrandus Antoniutti
a secretis Apost. Delegationis

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 35

[Page 1]

[Texto Principal]
DECRETA ET NORMAE
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(Blank)

[Carimbos]
(Blank)

[Assinaturas]
(Blank)

[Referências arquivísticas]
(Blank)

Page 36

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 37

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER PRIMUS.
NORMAE GENERALES

TITULUS I.
De Fide tenenda et profitenda.

1. Quoniam sine fide, ut ait Apostolus (Hebr., 11, 6) impossibile est placere Deo, nos Patres primi Concilii Siuensis a fide, quae iuxta Tridentinum (Sess. VI, c. 8) «est humanae salutis initium, fundamentum et radix omnis iustificationis», ducimus initium.

2. Omnia ergo et singula quae ab Ecclesia Catholica sive solemni iudicio, sive ordinario et universali magisterio ut divinitus revelata credenda proponuntur, firmissima fide tenemus, ac solemni professione confitemur et docemus. Omnes vero errores ab Ecclesia damnatos damnamus et reprobatamus, nominatim vero illos qui notantur in Encyclicis Leonis XIII f. r. Arcanum «de matrimonio christianо»; Immortale Dei «de civitatuum constitutione christiana»; Sapientiae Christianae «de praecipuis civium christianorum officiis»; in Pii X s. m. Decreto Lamentabili et Encyclica Pascendi «de erroribus Modernismi». — Praeterea assentimur non externo tantum obsequio sed interiori quoque ac debito animi assensu Constitutionibus, Decretis, Decisionibus, Litteris Encyclicis a Sancta Sede ad revelata sive validius tuenda, sive uberius explicanda editis.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 38

[Page 24]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
3. Can. 1323. — § 1. Fide divina et catholica ea omnia credenda sunt quæ verbo Dei scripto vel tradito continentur et ab Ecclesia sive sollemni iudicio sive ordinario et universali magisterio tamquam divinitus revelata credenda proponuntur.

§ 2. Sollemne huiusmodi iudicium pronuntiare proprium est tum Oecumenici Concilii tum Romani Pontificis ex cathedra loquentis.

§ 3. Declara ta seu definita dogmatice res nulla intelligitur, nisi id manifeste constiterit.

Can. 1324. — Satis non est haereticam pravitatem devitare, sed oportet illos quoque errores diligenter fugere, qui ad illam plus minusve accedunt; quare omnes debent etiam constitutiones et decreta servare quibus pravae huiusmodi opiniones a Sancta Sede proscrip tae et prohibitae sunt.

4. Omnes vero fideles monemus gravis officii non modo, quibusdam in adiunctis, interiores fidei actus edendi, sed fidem quoque exterius et palam profite ndi usque etiam ad sanguinis effusionem, si id honor Deo debitus vel proximorum bonum expostulent.

5. Nemini igitur licet, nec ad mortem vitandam, veram fidem negare, vel falsam simulare. Omni vero tempore memores simus verborum Christi: Nolite timere eos qui occidunt corpus, animam autem non possunt occidere, sed potius timete eum qui potest et animam et corpus perdere in gehennam (Matt. X, 28-29); nec obliviscamur promissi in tentationibus auxili (1), praemii amplissimi virtuti propositi, magnaeque poenae ignavis proditoribus statutae (2).

6. Praeterea memoriam revocamus officii quo omnes tenemur incumbendi semper et totis viribus ut incolume servetur pretiosissimum fidei donum, et omnia arceantur quibus posset pericl itari.

(1) « Tradent enim vos in conciliis... flagellabunt vos... Cum autem tradent vos, nolite cogitare quomodo aut quid loquamini; dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini. Non enim vos estis, qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis » (Matt., X, 17-20).

(2) « Omnis ergo qui confitebitur me coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo qui in caelis est; qui autem negaverit me coram hominibus, negabo et ego eum coram Patre meo, qui in caelis est » (Matt., X, 32).

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 39

[Page 25]

[Texto Principal]
DE FIDE TENENDA ET PROFITENDA

7. Can. 1325. — § 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties corum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent impli- citam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.

§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christia- num, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subiectis communicare recusat, schismaticus est.

§ 3. Caveant catholicci ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.

8. Iuxta Codicis praescripta (can. 1406-1408) professio fidei ad formam, in initio Codicis relatum, est emittenda iuxta can. 1406, 1407, 1408.

Animadvertatur autem:

1º. Obligatione emittendi, coram Consilio Missionis, pro- fessionem fidei, nisi illam iam emiserit, teneri Pro-Vicarium aut Pro-Praefectum, ubi primum, ad normam can. 309, § 2, totum regimen Vicariatus vel Praefecturae assumit;

2º. Hac in re pares esse: consultoribus dioecesanis, con- sultores Vicariatus vel Praefecturae (can. 302); Vicario Generali, Vicarium delegatum; parochis, quasi-parochos eosque qui paro- chis in iure aequiparantur;

3º. Poenas esse, ad normam can. 2403, irrogandas ei qui, monitus, contra praescriptum canonis 1406, fidei professionem sine iusto impedimento emittere negligat;

4º. Abiurationes Modernismi, praescriptas Motu Proprio Pii X, 1 Sept. 1910, et declaratas a S. C. Consistoriali 25 Sept., 25 Octob., 17 Dec. 1910, in pleno suo robore, ex responso S. Officii, 22 Martii 1918, manere, usque dum hac super re Apostolica Sedes aliter statuerit (1).

(1) A. A. S., a. 1918, p. 136.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 40

[Page 26]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS II.
De primo Concilio Sinensi.

[Texto Principal]
9. Primum Concilium Sinense, nomine et auctoritate Romani Pontificis, ad normam can. 281 et seq., convocatum est per litteras die 25 Martii 1924 a Legato Pontificio datas.

10. Decreta Primi Concilii Sinensis, antequam promulgentur, recognosci debent ad normam can. 304, § 2, et 291, § 1, a Sacra Congregatione de Propaganda Fide, et nullum ante promulgationem sortiantur effectum. Post sex a S. Sedis approbatione menses promulgabuntur in Sinis per litteras Legati Pontificii ad Ordinarios Sinarum, et vim suam exerent explétis sex mensibus a sua promulgatione.

11. Patres, in hoc Concilio Sinensi congregati, studiose inquirent ac decernunt ea quae in can. 290 indicantur esse obiectum decretorum Conciliorum Plenariorum, ita ut, quantum sinit diversa locorum conditio, una veluti regula universi animarum Rectores ceterique operarii evangelici regantur.

Peculiaris vero huius Concilii finis est praescripta Codicis Iuris Canonicci ad Sinas, quantum fieri potest, conferre, et de iis consulere mediis quae ad gentium evangeli-zationem aptiora videntur.

12. Primum Concilium Sinense principia et leges plerumque deducit ex Codice Iuris Canonicci, Constitutionibus Apostolicis, Instructionibus a Sacris Congregationibus et nominatim a Sacra Congregatione de Propaganda Fide datis, ex Synodis antea in Sina habitis et ex particularibus Missionum Directorii, licet, pro opportunitate temporum, nonnullas afferat immutationes et novas inducat normas.

13. Leges praeteritorum Synodorum, consuetudines, monita ac particularia praecepta, huius Concilii decretis contraria, tanquam abrogata habeantur, nisi expresse aliud caveatur. Nullatenus tamen, ad mentem can. 4, 5, 6 derogatur sive privilegiis et indultis ab Apostolica Sede concessis sive legitimis consuetudinibus ac particularibus legibus quae non sint huius Concilii praescriptis vere oppositae.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 41

[Page 27]

[Texto Principal]
DE P. C. S. — DE FINE CUIUSLIBET MISSIONIS

14. Decreta Concilii Sinensis obligant in universo territorio (Can. 291, § 2). Quaedam tamen vim mere dirigendi habent. Ex propria verborum significatione in textu et contextu considerata, dignoscitur utrum obligationem et cuiusnam gravitatis continеant, an meram directionem. Si res dubia et obscura manerit, recurrendum est, ut dicitur in can. 18 Codicis Iuris Canonicci, ad locos parallelos, si qui sint, ad legis finem et circumstantias, et ad mentem legislatoris. — Ratio quoque ducenta est can. 6, ut sciatu num Concilium vigentem huc usque disciplinam retineat.

15. Ex eisdem regulis, adeoque ad normam can. 18 et seq., diiudicandum est de vero sensu, seu de gemina interpretatione omnium et singulorum decretorum.

16. Si certa de re desit, in hoc Concilio, expressum praescriptum, norma sumenda est, nisi agatur de poenis applicandis, a lege divina naturali et positiva; a iure communi universae Ecclesiae; a peculiari cuiusque Missionis iure; a legitimis privilegiis; a legibus latis in similibus; a generalibus iuris principiis cum aequitate canonica servatis; a communi constantique sententia doctorum (1).

TITULUS III.

De fine cuiuslibet Missionis.

17. Primarius cuiuslibet Missionis finis est Evangelium gentibus annuntiare et ecclesiam ex Clero indigeno constantem praeparare.

Hace fuit semper, et nunc est, Apostolicae Sedis mens et voluntas, praeclaris documentis iterum iterumque, ac recentissime in Epistola Apostolica «Maximum illud», expressa et animo diligentissime inculcata (2).

18. Itaque Missio non est habenda uti cuiusdam Instituti proprietas. Ipsa est territorium Sede Apostolica diligentibus apostolis concreditum, ut ibi introducant, extruant vitalemque efficiant admirabilem institutionem Redemptoris nostri.

(1) Can. 4 et 20. — (2) A. A. S., a. 1919, p. 440.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 42

[Page 28]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
Tunc solum Ecclesia in aliqua regione fundata potest dici,
quando ipsa sibi sufficit, propriis ecclesiasticis aedificiis, proprio
indigena clero, propriisque opibus suffulta (1).

19. Unius tamen Apostolicae Sedis est iudicare quandonam
satis expletae sint conditiones ad Ecclesiam, ex clero indigena
constantem, constituendam.

TITULUS IV.
De nativa magisterii ecclesiastici libertate.

20. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat can.
1322, qui de propria magisterii ecclesiastici libertate loquitur;
necnon can. 218, qui de suprema Romani Pontificis iurisdictione
agit; nam his duobus canonibus, tanquam firmissimo fundamento,
nituntur huius concilii decreta.

TITULUS V.
De abiiciendis rerum saecularium et politicarum curis.

21. Innixum principio et praeceptis contentis in Epistola
Apostolica «Maximum illud» necnon in Instructionibus S. C. de
Propaganda Fide, nominatim in Instructione de abiiciendis a
Missionariis rerum saecularium curis (6 Ian. 1920), Primum
Concilium Sinense, omni observantia et subiectione, agnoscit
quantum necesse sit ut Missionarius et Sacerdos catholicus a se
abiiciat immoderatam rerum saecularium omnemque rerum poli-
ticarum curam, et utatur, ad hunc duplicem finem consequendum,
mediis a S. Sede praescriptis vel laudatis.

22. Maxime enim refert ne missionarius quilibet «alios
quaestus velit facere quam animarum» (2); ut continuo studeat
non «patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives
adicere» (3); ut in eo omnes videant «ministrum religionis

(1) Litt. Emi Card. Van Rossum, die 20 Maii 1923; item Epist. Apost.
«Maximum illud».—(2) M. I., A. A. S., a. 1919, p. 447.—(3) M. I., A. A. S., p. 446.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 43

[Page 29]

[Texto Principal]
MAGISTERII ECCLESIASTICI LIBERTAS — ABICIENDAE CURAE 29

quae... nulli est nationi extranea » (1); ne unquam det paganis ullam occasionem existimandi religionem catholicam « propriam cuiusdam externae nationis esse» (2).

23. Ad finem sui ministerii consequendum, Missionarii catholici, hoc nomine digni, omnes vias persequantur, nullamque negligant cautionem.

Unde vitent « patrii sermonis inter alienigenas propagandi studium », nisi forte agatur de linguis quae alumnorum utilitati cedere queant et quae ab ipsis disceudae quaerantur. « Curent popolorum ad quos missi sunt... lingua... sermones de rebus divinis... semper fiant ». Satagant « ut ecclesiastica disciplina in omnibus, sicut in universa Ecclesia viget, ubique inducatur ». Populos hortentur «ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant », civilesque leges probe colant, « dummodo honestas et religioni non adversas ». « Circa popolorum studia de una potiusquam alia civilis regiminis forma, aliaque de rebus mere politcis vota... curent omnino neutri parti se adicere ». « Abstineant omnino a promovendo adiuvandoque commercio sive cum patria propria, sive cum aliis regionibus ». Nunquam audeant sine licentia superiorum «in diariis, foliis, vel libellis periodicis scribere vel eadem moderari » (Can. 1386, § 1). « In commentariis quae de rebus missionum vulgantur, studium appareat Dei regnum tantum dilatandi » (3).

« Nunquam usus illarum gentium cum usibus europaeorum comparando parvipendant » (4).

Denique caveant missionarii et sacerdotes sinenses ne dent nomen politicis et oeconomicis associationibus, sive exteris, sive internis, salvo tamen iure Ordinarii dispensandi cum suis subditis in casibus particularibus.

24. Oportet ut Religio catholica indigenarum mentibus parum exculis non appareat religio unius vel alterius nationis, sed perspicue fulgeat nota universalitatis quam a suo Divino Fundatore accepit. Similiter evangeliizationis opus oportet ut servet characterem praedictae catholicitatis, ita ut summo omnium missionariorum studio areatur periculum confirmandi apud indigenas inveteratum praeiudicium quod fidei propagatio inser- viet commodis et utilitatibus unius vel alterius gentis procurandis.

(1) M. I., A. A. S., p. 447.—(2) M. I., A. A. S., p. 447.—(3) Instr. S. C. de P. F., die festo Epiphaniae 1920.—(4) Instr. S. C. de P. F., 1639; Coll., I, n. 135.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 44

[Page 30]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

**[Texto Principal]**
25. Ex hoc tanti momenti principio sequentes conclusiones deducuntur.

1.º Religio catholica officiali probatoque nomine sinico «T’ien Chu Kiao» vocetur. Attamen alia nomina, quae essentialia Ecclesiae attributa referunt, non reprobandur.

2.º In fronte ecclesiarum unus tantum, characteribus sinicis conscriptus, ponatur titulus, scilicet «T’ien Chu T’ang».

3.º Pro missionum domibus, omissis omnibus appellatio- nibus quae missionariorum nationem designant, haec sola inscriptio usurpetur: « Catholica Missio ».

4.º In capite epistolarum documentorumque officialium una sit intestatio: vel Catholica Missio; vel nomen loci, Vicariatus aut Praefecturae Apostolicae, praetermissis omnibus denomina- tionibus, quae missionariorum patriam significant.

5.º Omnes iustae leges reipublicae sinensis observari debent sive a fidelibus, sive a missionariis et sacerdotibus, iis non exceptis legibus quae inra protectionis in catholicos aliis nationibus apposent.

Quaestiones tamen omnes quae huiusmodi « protectoratum » respiciunt, supremo S. Sedis iudicio reservantur.

6.º Ad opem externarum auctoritatum quam minime contigiendum est, id est, quando, ad negotia componenda, praeclucae sunt omnes aliae viae.

**TITULUS VI.**
De juramento circa ritus Sinenses

26. Normam Constitutionis Clementis XI «Ex illa die», 19 Mart. 1715, et praesertim Constitutionis Benedicti XIV «Ex quo», 5 Iulii 1742, et Declarationum S.C. de Propaganda Fide, 21 Iunii 1895, omnes et singuli ecclesiastici, tam saeculares quam regulares, ad Sinarum regna mittendi, tam indigenae quam europaei seu advenae, tam militum naviumque cappellani ad Sinas accedentes, cum aliquod munus missionarii obeunt, quam missionarii proprie dicti, antequam ibidem aliquod missionarii munus exercere incipiant, omnino teneantur praestare iuramentum de fideliter, integre ac inviolabiliter observanda Constitutione

Decreta

**[Anotações marginais]**
[No centro esquerdo, sobreposto ao texto]:
[ILLEGIBLE: ~15 chars]
[Na margem esquerda, abaixo do número 26]:
[UNCLEAR: "Decreta" ou "Decreto"?]

**[Carimbos]**
[No centro da página, sobreposta ao texto, em forma diagonal]:
(Selo circular com borda dentada e texto em caracteres latinos, parcialmente ilegível)
[Texto visível no selo]:
"ARCHIVIUM VATICANUM"
[Parte inferior do selo]:
"DECRETORIUM"
[Parte superior do selo]:
[UNCLEAR: possivelmente "S. C. DE PROPAGANDA FIDE"]
[Centro do selo]:
[UNREADABLE: desenho ou brasão não identificável]

**[Assinaturas]**
Nenhuma assinatura visível.

**[Referências arquivísticas]**
Nenhuma referência arquivística visível na imagem.

Page 45

[Page 31]

[Texto Principal]
«Ex quo singulari», iuxta formulam in praedicta constitutione contentam. Hoc iuramentum emittere debent in manibus Vicariorum Apostolicorum, in quorum respectiva iurisdictione comorantur, aut aliorum ab eis deputatorum; religiosi vero in manibus insuper Superiorum suae religionis, vel ab illis deputatorum in iisdem partibus existentium. Omnia iuramenta, postquam subscriptione munita fuerint, vel saltem authentica eorum exempla, ad S.C.S. Officii aut S.C. de Propaganda Fide, quanto citius fieri poterit, transmittantur: immediate a Vicariis Apostolicis; mediate a Superioribus religiosis, qui iuramenta a suis subditis, in suis manibus praestita, tenentur quamprimum transmittere ad snos respective Superiores generales, qui illa S.C.S. Officii aut S. Cong. de Prop. Fide statim tradere debebunt.

27. Poenae olim vigentes pro iis ecclesiasticis qui violant praeceptum circa ritus Sinenses censentur abrogatae, ad normam can. 6, n. 5.

28. «Omnes et singulos... Missionarios in Domino monemus ut, memores iurisjurandi quod praestiterunt, pro virili enitantur ut christiani, sibi quoquomodo subditi, exacte, absolute ac inviolabiliter observent et absque ulla tergiversatione adimpleant omnia et singula quae tum in supradictis Constitutionibus tum in variis declarationibus S. Congregationis, quae super eadem materia rituum sinensium prodierunt, observanda praecipiuntur; ac propterea expresse mandamus ut ipsos catechumenos ante baptismum clare et distincte edoceant quales sint prohibitiones Sanctae Matris Ecclesiae» circa praedictos ritus (1).

TITULUS VII.

De una eademque perscriptione nominum Sinensium litteris latinis.

29. Ad praecavendum errandi periculum, firmandamque, et, si opus sit, inducendam uniformitatem, nominum seu characterum sinensium perscriptio litteris latinis facienda est, pro locorum nominibus, iuxta methodum officialem quam, in officiis postalibus, Gubernium accipit et sequitur, reiectis ceteris, qui propositi sunt, «romanizationis» modis.

(1) Syn. Sutch., 1803 c. II, n. 4.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 46

[Page 32]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS VIII.
De Commissionibus.

CAPUT I.
De peritorum Commissione seu Comitatu
pro scholis, libris et diariis.

30. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse,
pro scholis ordinandis et libris catholicis conscribendis ac diffun-
dendis, quendam Comitatum centralem, constantem ex quinque
missionariis seu sacerdotibus, qui Praesidem, Vicepraesidem et
Secretarium eligent.

31. Huius primae Commissionis membra eliguntur a
Delegato Apostolico, auditis locorum Ordinariis (Can. 105, 1).
In suo munere tres annos, aut diutius, permanebunt. Delegato
tamen Apostolico integrum est, gravi de causa, Comitatum
quocumque tempore dissolvere, et denuo, auditis locorum Ordi-
nariis, constituere.

Sedes Comitatus a Delegato Apostolico designatur, auditis
pariter locorum Ordinariis.

32. In suo munere, ad normam sacrorum canonum, obeun-
do, hic peritorum Comitatus constituitur sub vigilantia et aucto-
ritate Delegati Apostolici ac locorum Ordinariorum, quibus
reverentiam et obedientiam praestare tenetur.

33. Praecipua eius munera sunt:
1º. Ea proponere quae, in scholis, religiosam, moralem,
litterariam et scientificam institutionem iuventae utriusque sexus
spectant;
2º. Accurate indicare et praeparare textus seu libros
quibus in scholis uti convenit;
3º. Talem scholarum inter se coordinationem proponere
ut aliae aliis auxilium ferre possint;
4º. Libellum de re scholari statis temporibus curare
edendum, ad instar illius qui, felici sane exitu, iam prodierat:
«L’école en Chine»;

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 47

[Page 33]

[Texto Principal]
COMITATUS PRO SCHOLIS, ETC. — PRO VERSIONE SS. SS. 33

5°. Libros, diaria (quae de rebus politicis nullo modo agant) aliisque scripta curare edenda et diffundenda, pro religione catholica propaganda sive inter rudes sive inter litteris excoltos;

6°. Libros et opuscula, necnon authentica Sedis Apostolicae Acta, ex extero in sinicum sermonem vertere;

7°. Opem ferre et favere iis qui, in libris et diariis catholicis edendis ac diffundendis, dant operam, praecipue editoribus et librariis catholicis;

8°. Curam adhibere, ad normas in libro quarto statutas, de iuvenibus qui externas regiones, studiorum causa, petunt.

34. Insuper in quacumque Missione Ordinarii unum missionarium vel sacerdotem designent, qui de re scholari et de libris catholicis diffundendis ibidem curet.

Hi missionarii vel sacerdotes habeantur ut «alia membra» comitatus centralis, quocum per litteras communicabunt (italice: membri corrispondenti), quique opportunias «informationes» eis dabit, atque eos, prout, de prudenti iudicio Delegati Apostolici, postulaverit necessitas, convocabit ad conventus, regionales aut generales, in quibus maioris momenti negotia expendantur.

CAPUT II.

De peritorum Commissione seu Comitatu
pro versione Sinica Sacrarum Scripturarum.

35. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse secundum comitatum, ex pluribus missionariis et sacerdotibus sinensibus constantem, cuius officium sit Sacras Scripturas, easque integras, in Sinicam linguam vertere, firmo praescripto can. 1391, imo semper additis versioni Scripturarum adnotationibus. Eius quoque coetus erit in linguam sinicam, tempore opportuno, transferre ea Primi Concilii Sinensis acta et decreta quae, iudicio Delegati Apostolici, fidelibus cognita vel utilia videbuntur, denegata interim cuilibet necessaria facultate horum actorum aut decretorum versionem sinicam edendi.

[Assinaturas]
5

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 48

[Page 34]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
36. Versio Scripturarum eleganti quidem at simul simplici stylo constet, ita ut ab omnibus facile intelligi possit.

37. Sicut in primo, ita in hoc secundo Comitatu peritorum electio ad Delegatum Apostolicum pertinet, auditis locorum Ordinariis (1).

Delegatus autem Apostolicus convocabit ad primam sessionem peritos a se electos, qui sibi eligant Praesidem, Vicepraesidem ac secretarium, et proprii operis rationem seu programma statuant.

38. Eis qui, hoc maximi momenti opus iam aggressi, unam alteramve partem Scripturarum in linguam sinicam verterunt, Primum Concilium Sinense quos par est grati animi sensus exprimit, iustamque tribuit laudem.

CAPUT III
De peritorum Commissione
seu Comitatu pro uniformi catechismi et precum textu.

39. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse, ex quinque saltem peritis missionariis vel sacerdotibus, tertium Comitatum, cuius munus sit componere lingua mandarinica unum, pro totis Sinis, catechismi et communium precum textum, postea, ab eis quorum interest, in diversas linguas sinicas vertendum. Servandae erunt, in his variis catechismi versionibus, eadem partium divisio, eadem lectiones, ac eadem ratio singulas ordinandi lectiones, facta tamen potestate singulis Ordinariis afferendi immutationes et addendi lectiones, quas unusquisque indicabit in suo territorio necessarias vel utiles; ita ut quaerenda sit in variis catechismis non quidem perfecta similitudo, sed, quoad fieri potest, substantialis uniformitas.

40. Sicut primum et secundum, ita hunc tertium Comitatum Delegatus Apostolicus eligit, auditis Ordinariis, eumque convocat.

(1) Can. 105, 10.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 49

[Page 35]
[Texto Principal]
COMITATUS PRO VERSIONE SS. SS. — PRO CATECHISMO, ETC. 35

41. Ex tribus libris constabit catechismus.
1º. Primus erit catechismus parvus pro pueris et puellis qui praeparantur ad primam communionem, necnon pro senibus et rudibus, sive catechumenis sive christianis, qui ampliora et profundiora discere nequeunt.
2º. Secundus autem erit catechismus ordinarius vel medius pro elementariis missionum scholis; pro catechumenis et ordinariis christianis; pro publica recitatione in ecclesia.
3º. Tertius denique erit catechismus maior pro catechistis, pro magistris, pro scholis secundariis et superioribus, et pro illis christianis qui ampliorem et penitiorem doctrinam addiscere optant.

42. Ita conficiantur hi tres catechismi ut, in materiis communibus, eadem verba, eodem modo inter se ordinata, usurpentur, ac proinde ut qui unum didicerit catechismum, non teneatur eandem doctrinam alio modo iterum addiscere.

43. Ad divisiones quod attinet, praemissis formula signi crucis, oratione dominica, salutatione angelica, symbolo apostolorum, praeceptis Dei et Ecclesiae, septem Sacramentis, actibus Fidei, Spei, Charitatis et Contritionis, necnon invocatione Angele Dei, etc., hae sunt catechismi partes:
1º. De Fide catholica, seu de veritatibus ad salutem necessario credendis;
2º. De Dei et Ecclesiae praeceptis;
3º. De gratia et de Sacramentis, singillatim inspectis;
4º. De oratione;
5º. De Festis.

Ne omissant membra Comitatus tractare, in loco opportuno, de funeribus christianorum ac de legitima fidelium veneratione in fideles defunctos, necnon de obligatione, qua tenentur christiani, cultum et clerum sustinendi.

44. Sit successive duplex editio catechismi communis a Comitatu confecti: una ad tempus, quae mittatur ad omnes et singulos Ordinarios, ut eam perpendant, atque emendatam, si opus sit, ad ipsum Comitatum remittant, relicto tamen ipsius Comitatus iudicio de faciendis aut omittendis correctionibus quae a paucis postulantur; altera definitiva, quae typis mandetur,

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No archival reference visible)

Page 50

[Page 36]
**LIBER I. — NORMAE GENERALIS**

[Texto Principal]
postquam prior editio fuerit, quantum necesse est aut utile, a
Comitatu retractata.

Eo tantum tempore Ordinarii curam habebunt ut hic cate-
chismus in linguam vernaculam redditus, in respectivo territorio
promulgetur.

45. Nomine precum communium eae veniunt quae ab om-
nibus fidelibus una simul in ecclesia recitari solent, scilicet:
1°. Preces matutinae et vespertinae;
2°. Preces dominicales et festivae, necnon preces ad
Missam;
3°. Preces Viae Crucis;
4°. Mysteria Rosarii B. M. V.;
5°. Litaniae liturgicae;
6°. Preces ante et post communionem;
7°. Preces commendationis animae;
8°. Officium defunctorum.

De his communibus precibus curabit tertius Comitatus. At
insuper, ad consulendum peculiari fidelium pietati, curam habebit
ut aliud diversarum precum a Sacra Liturgia desumptarum
conficiatur manuale.

Unum quoque iuvat animadvertere. Sint preces communes
pauciores, et, si opus sit, breviores quam huc usque, in quibus-
dam locis, fuerunt.

46. Precum stylus sit quidem quadam elegantia ornatus,
sed simul simplex et perspicuus, ita ut preces ab omnibus, etiam
rudibus, intelligi facile possint.

47. Ubi igitur sunt communes et intellectu faciles, veteres
precum textus quantum fieri potest, retineantur. Sed omnia
verba latina excludantur, eorumque fiat sinica versio, secundum
sensum, non vero secundum materialem sonum. Quoad cetera,
et praesertim quoad Sanctorum nomina, sit una ea transcribendi
methodus, secundum eorum in lingua latina sonum.

48. Ad normam can. 1385, §§ 1 et 2, tam precum quam
catechismi textus ne edantur, antequam Ordinarii eos recogno-
verint et licentiam eos edendi dederint.

[Assinaturas]
Decreta

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos] or [Selos]
(No visible stamps or seals)

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 51

[Page 37]

[Título IX.]
De documentis et monumentis servandis.

49. Quod de documentis et sacris monumentis servandis ius commune statuit can. 375-384, 534, 1047, 1158, 1280, 1281, 1301, 1418, 1523, 1530, 1548, 1811, 2309, 2405, 2406, Primum Concilium Sinense in memoriam reducit et commendat.

50. Insuper, pro nostrorum temporum et locorum opportunitate, Missionariis praecipit ut diligenter quaerant et servant quae ad religionis incrementum, persecutiones ac fidem confessorum, attinent.

51. Item, si missionarii monumenta geologica, paleontologica, archeologica, historica, artistica et cetera huiusmodi invenerint, haec servant; auxiliunque praebant, si quis missionariorum, ex Superiorum mandato, in iisdem studiis versatur.

[Título X.]
De habitu ecclesiastico.

52. § 1. Ad legitimam consuetudinem in Sinas, quatenus opus est, inducendam, Primum Concilium Sinense decernit ut omnes clerici, exteri et Sinenses, decentem habitum ecclesiasticum, qui vulgo "sotana" audit, induant. Si religiosi, proprium habentes habitum, eo uti velint, ubi eo commodè uti possunt, eos peculiari laude dignos indicat Concilium.

§ 2. Spectatis tamen locorum circumstantiis, Ordinariis locorum integrum est, praecipue in pagis, permittere sacerdotibus et clericis decentem togam Sinensem, dummodo sit, pro diverso anni tempore, nigri tantum vel albi coloris; excludatur quaelibet saecularis luxus species; atque extra domum, deferatur, cum toga sinensi, collare romanum, quod sacerdotibus et clericis insigne sit.

§ 3. Omnibus vero sacerdotibus et clericis, sive sinensibus sive exteris, vetitum est laicorum vestes europaeas induere.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Informação não disponível na imagem)

Page 52

[Page 38]

[Texto Principal]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS XI.
De praecedentia.

53. Praecedentia regitur iure communi iuxta can. 106 (1).

TITULUS XII.
De abolitione “prostrationum” coram sacerdotibus.

54. § 1. Profundis, flexis genibus, corporis inclinationi-
bus, quae “K’o t’ow” vocantur, substituuntur mediocres capitis
et humerorum inclinationes, nunc in Republica vigentes et
appellatae “Kin Kung”.

§ 2. De ponendis genibus Episcopo, eiusque anulo deos-
culando, servetur mos in universa Ecclesia usitatus.

(1) Decretum S. C. de P. F., 16 Jan. 1924 (A. A. S., a. 1924, p. 243).

FINIS LIBRI PRIMI.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 53

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER SECUNDUS.
DE PERSONIS ET OFFICIIS
—*—
PARS PRIMA.
DE CLERICIS.
TITULUS I.
De Romano Pontifice.

55. Unius Romani Pontificis, Vicarii D. N. I. C., ius est
et munus omnes gentes per se vel per alios evangelizandi,
Vicarii et Praefecti Apostolici necnon Superiores Missionum,
ab una Apostolica Sede nominati, potestate ordinaria quidem,
sed vicaria, Vicariatum, Praefecturam vel Missionem regunt (1).

56. In S. Sedem summam reverentiam, obedientiam, amo-
rem verbo et exemplo praestabunt omnes missionarii, semperque
curabunt ut omnes christifideles eodem sint animo, ac leges et
praecepta quae a S. Sede promulgantur fidelissime observent.
Quare oratio pro Romano Pontifice christianis maxime commen-
detur.

TITULUS II.
De Sacra Congregatione de Propaganda Fide.

57. Cum omnes missiones Sinarum S. C. de Propaganda
Fide immediate obnoxiae sint, omnes missionarii, iuxta can. 252,

(1) Canones 1350, § 2; 197; 293, § 1.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 54

[Page 40]
LIBER II. — DE PERSONIS ET OFFICIIS

praeculis habeant decreta, institutiones, responsiones quae ab
hae S. Congregatione emanarunt; nec omittere consulere cete-
rarum Congregationum responsiones ad regimen missionum
spectantes, quae ab Ordinariis alias notificabuntur.

TITULUS III.
De Delegato Apostolico.

58. Delegatus Apostolicus, in territorio sibi assignato,
advigilare debet in Ecclesiarum statum et Romanum Pontificem
de eodem certiorem facere.

Praeter hanc ordinariam potestatem, alias plerumque fa-
cultates obtinet, quae tamen sunt omnes delegatae (1).

59. Primum Concilium Sinense cum gaudio excipit Dele-
gatum Apostolicum, et paratissimum se praebet ad obsequendum
eius directioni secundum normas a Sede Apostolica ei traditas.

TITULUS IV.
De Vicariis ac Praefectis Apostolicis, necnon
de Superioribus Missionum (2).

60. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat
canones 293, 294, 295, 297, 298, 301, § 1, 303, 305, 306, spectantes
Vicarios ac Praefectos Apostolicos, illos scilicet Praelatos
ecclesiasticos, qui nomine Romani Pontificis spirituale regimen
territorii, in dioecesim non erecti, potestate ordinaria gerunt.
Item, canones 333, 335, 336, 337, 347, ad Episcopos sese referen-
tes, in quantum isti canones ad Vicarios ac Praefectos Aposto-
licos accommodantur.

61. Vicarii Apostolici in regimen Vicariatus neque per
se neque per alios, nec ullo sub titulo sese ingerere possunt,
ante captam legitime possessionem eiusdem Vicariatus. Sed si,

(1) Can. 267.—(2) Nomine Vicarii Apostolici et Apostolici Vicariatus, nisi
ex contextu aliud apparet, veniunt etiam Praefecti Apostolici et Praefecturae
Apostolicae, necnon Superiores missionum sui iuris et territoria in missiones
sui iuris erecta.

Decreta

Page 55

[Page 41]

[Texto Principal]
DELEGATUS AP. -- VICARII AP. -- VICARIATUS VISITATIO 41

ante designationem ad suam dignitatem, Pro-vicarii aut membra Consilii Directionis vel Administrationis Vicariatus fuerint, haec officia etiam post designationem retinere et exercere possunt (1).

62. Vicariatus foraneos constituere est ordinariae Vicarii et Praefecti Apostolici potestatis; ast, semel statutis Vicariatus aut Praefecturae divisionibus, ecclesiastica descriptio sine gravibus causis non mutetur.

Eiusdem Ordinarii est Missionariorum centrales Stationes designare, quas, eo inconsulto, mutare non licet.

63. Vicariis et Praefectis Apostolicis non licet, inconsulta Sede Apostolica, concedere missionariis, ab Ea immediate missis, veniam in perpetuum deserendi vicarium aut praefecturam, vel alio transeundi, nec eos quoquo modo expellere. At ipsis una cum legitimis Superioribus licet dimittere religiosos qui non sunt immediate missi a S. Sede.—In casu publici scandali, possunt Vicarii et Praefecti Apostolici, audito suo Consilio, et, si agatur de religiosis, praemonito, quantum fieri potest, Superiore, missionarium statim removere, facta tamen illico certiore Apostolica Sede (2).

TITULUS V.

De Vicariatus visitatione.

64. Meminerint Ordinarii se districte teneri regionem sibi concreditam, quandoecumque sit opus, per se quidem, aut, si legitime fuerint impediti, per alium visitare; et in visitatione expendere ea omnia quae ad fidem, bonos mores, Sacramentorum administrationem, praedicationem verbi Dei, festorum observationem, cultum divinum, iuventutis institutionem, disciplinam ecclesiasticam referuntur (3).

65. Fideliter observent ea quae in canonibus 345, 346 dicuntur de forma procedendi in visitatione, ac de moris et sumptibus vitandis.

(1) Can. 334, § 2. — (2) Can. 307. — (3) Can. 301, § 2.

[Assinaturas]
6

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 56

[Page 42]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
66. Ordinarius digne et reverenter excipiatur, tanquam Dei minister et R. Pontificis Vicarius. Ubi primum advenit, certior fiat de christianitatis statu; praesertim ei denuntientur, si quae sint, et ipse ignoraverit, scandalala et superstitiones quibus se dedant Christifideles huius loci. Denique ei ostendantur libri paroeciales.

TITULUS VI.
De relatione quinquennali et annuali
necnon de visitatione ad limina.

67. Vicarius et Praefectus Apostolicus singulis quinquenniis plenam et accuratam relationem de statu vicariatus et praefecturae S. Sedis exhibere tenentur. Si tamen annus mittendae relationis inciderit ex toto vel ex parte in primum biennium ab inita administratione, Vicarius et Praefectus Apostolicus, pro ea vice, a conficienda et exhibenda relatione abstinere possunt. Relatio scripta esse debet; et tum a Vicario vel Praefecto Apostolico, tum ab uno saltem e suis consiliariis subscribenda est (1).

68. Sub cuiusque autem anni exitum, Vicarii ac Praefecti Apostolici ad S. Sedem mittant clementiam seu numerum conversorum, baptizatorum annuaeque sacramentorum administrationis una cum aliis notatu dignioribus (2).

69. Vicarii et Praefecti Apostolici debent, sicut Episcopi residentiales sacra Limina visitare, et quidem in anno in quo relationem exhibere debent. Huic tamen obligationi, si graviter ipsi impediti sunt, satisfacere possunt per procuratorem etiam in Urbe degentem (3).

TITULUS VII.
De privilegiis et facultatibus Ordinariorum.

70. Ab accepta authentica notitia peractae canonicae provisionis, Episcopi, sive residentiales, sive titulares, fruuntur privilegiis quae in iure enumerantur (4) et “Vicariis et Prae-

(1) Can. 300, 340. — (2) Can. 300, §2. — (3) Can. 299 et 341. — (4) Can. 349.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 57

[Page 43]

[Texto Principal]
RELATIONES — FACULTATES — PRO-VICARIUS APOSTOLICUS 43
fectis Apostolicis, characterere episcopali auctis, privilegia hono-
rifica competunt, quae ius concedit Episcopis titularibus; si
autem characterere episcopali careant, habent tantum, durante
munere et in proprio territorio, insignia et privilegia Protono-
tatorum Apostolorum de numero participantium'' (Can. 308).

71. Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopali digni-
tate careant, exercere possunt eos potestatis actus qui in Codice
enumerantur.

TITULUS VIII.
De Pro-vicario et de Pro-praefecto Apostolico.

72. Ad normam canonis 309, Vicarius vel Praefectus
Apostolicus, nisi Coadiutor cum futura successione a S. Sede
fuerit datus, debet ubi primum in territorium adventit nominare
Pro-vicarium vel Pro-praefectum; qui quidem, vivente Vicario
aut Praefecto, nullam habet potestatem, nisi quae fuerit ab
eodem sibi commissa; sed, deficiente Vicario aut Praefecto, vel
eorum iurisdictione impedita, debet totum regimen assumere, et
in hoc munere permanere donec a S. Sede aliter fuerit provisum.

Pro-vicarius vel Pro-praefectus, qui titulari successerit, de-
bet deputare clericum qui sibi, eodem modo, in munere succedat.

Casu quo nullus administrator fuerit designatus, sive a
titulari sive a pro-titulari, sede vacante vel impedita, regimen
assumit senior in vicariatu vel praefectura.

73. Si Vicariatus vel Praefectura Apostolica concreditur
alieni Societati religiosae, ad mentem canonis 295, senior in
Vicariatu vel Praefectura reputatur sacerdos qui litteras suae
destinationis, a Superiore Societatis datas, Ordinario prius
exhibuit. Si plures eodem tempore litteras exhibuerint, senior
ordinatione, si plures eodem tempore ordinationem receperint,
senior aetate.

Ut ergo omnis difficultas praecaveatur, Concilium Sinense
Superioribus Societatum commendat ut, subditos suos ad Vica-
riatum vel Praefecturam mittentes, eis tradant litteras patentes
eorum destinationis Ordinario exhibendas.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 58

[Page 44]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

74. Si Vicariatus vel Praefectura conceditur regimini sacerdotum indigenarum, senior est ille qui ut talis designatur in canone 106, n. 3.

75. Pro-vicarius, vel Pro-praefectus, aut ille cui, sede vacante vel impedita, cura Vicariatus aut Praefecturae devenirit, debet statim monere S. Sedem. Potest uti omnibus facultatibus quae Vicario vel Praefecto competunt, nisi quae ob industriam personae concessae fuerint. Regimen cum omnibus facultatibus servare debet, donec successor canonicam sui muneris possessionem ceperit (1).

TITULUS IX.
De Vicario Delegato.

76. Vicarius Apostolicus et Praefectus nominare possunt Vicarium Delegatum, qui eadem pollet iurisdictione in spiritualibus et temporalibus quam ex iure canonico habet Vicarius generalis in dioecesi (2).

77. Omnia igitur quae, in canonibus 366, 367, 368, 369, 371, de Vicario generali dicuntur, Vicarium Delegatum spectant.
Sede vacante, iurisdictio Vicarii Delegati exspirat, et totum regimen assumit Pro-vicarius vel Pro-praefectus Apostolicus, nisi S. Sedes aliter providert (3).

TITULUS X.
De Consilio Missionis.

78. Ad normam canonis 302, Ordinarii debent Consilium ex tribus saltem antiquioribus et prudentioribus missionariis constituere; ac horum consultorum sententiam audire in gravioribus et difficilioribus negotiis.

79. Quia pro Ordinario agitur tantum de consiliis audiendis, satis est ad valide agendum ut audiat consultores. Quamvis autem nulla obligatione teneatur ad eorum votum, etsi concors,

(1) Can. 310, 311. — (2) Instr. S. Cong. de Propaganda Fide, 8 Dec. 1919. — (3) Can. 309, § 2 et can. 371.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 59

[Page 45]

[Texto Principal]
VICARIUS DELEGATUS — DUPLEX CONSILIUM — ARCHIVUM 45

accedendi; concordibus tamen eorum suffragiis deferat, nec ab iisdem, sine praevalenti ratione, suo iudicio aestimanda, discedat.

Omnes de consilio requisiti debent ea qua par est reverentia, fide ac sinceritate sententiam suam aperire.

80. Ius est Ordinariis eligere quos voluerit; tamen erit optandum ut unus vel alter sacerdos e clero indigena inter consiliarios adnumeretur.

TITULUS XI.

De Consilio administrationis.

81. Observent fideliter Ordinarii statuta in canone 1520 de Consilio administrationis bonorum ecclesiasticorum instituendo, necnon de isto Consilio audiendo in rebus administrativis maioris momenti.

82. Consultores pro administratione iidem esse possunt quam Missionarii electi pro Consilio Missionis (1).

83. Uti in Consilio Missionis, sic opportunum est ad Consilium Administrationis aggregare unum vel alterum sacerdotem indigenam.

TITULUS XII.

De Vicariatus Archivo.

84. Cum in canone 304, § 1, dicatur Vicarios ac Praefectos Apostolicos, habita locorum personarumque ratione, aeque teneri legibus quae de archivio constituendo Episcopis praescribuntur, Concilium Sineuse in memoriam revocat canones 375, 376, 377, 378, 379, 384, qui archivum episcopale spectant.

(1) Resp. Card. Praefecti Cong. de Prop. Fide. 13 Iunii 1921.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 60

[Page 46]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XIII.

De divisione interna Vicariatus et de Vicariis foraneis.

85. Territoria quae non sunt erecta in dioeceses, sed reguntur a Vicariis aut Praefectis Apostolicis dicuntur «In statu Missionis».

86. Lato sensu possunt dici «in statu Missionis» regiones quae, etsi hierarchia inibi constituta sit, adhuc tamen inchoatum aliquid prae se ferunt et subiciuntur Congregationi de Propaganda Fide.

87. Unius Sedis Apostolicae est iudicare atque decernere quando et quomodo territorium aliquod, relicto «statu Missionis», ex iurisdictione S. Congregationis de Propaganda Fide iuri communi subiiciatur eoque regatur.

88. Unius supremae ecclesiasticae potestatis est Vicariatus Apostolicos et Praefecturas Apostolicas erigere, mutare et supprimere (1).

89. Missionarius est sacerdos a Sede Apostolica mediate (i. e. mediante Societate religiosa cuius is sacerdos est membrum), vel immediate missus, ad fidem Christi infidelibus praedicandam, et ad eam fidem in iam conversis excolendam sub dependentia Vicarii vel Praefecti Apostolici, aut Superioris Missionis.

90. Si qui inter fideles aliquos Missionis ad sacerdotium promoveantur, ii clerum indigenam efformare dicuntur; qui clerus, natura sua saecularis est, sed et religiosus fieri potest, si alieni Religioni cooptetur. Sacerdos indigena a Missionario proprio dicto distinguitur, eo quod in loco ipso Missionis natus est, et non illic ab exteris regionibus missus. In Actis vero huius Concilii nomine Missionariorum veniunt quoque Sacerdotes indigenae, nisi aliter expresse caveatur.

91. Modo nihil vel a iure vel ab Ordinariis statutum sit circa iura et obligationes cleri indigenae, in omnibus aequiparantur Missionariis.

92. Ea est Sacrorum Canonum mens ut cuiusvis seu Vicariatus Apostolici seu Praefecturae territorium in distinctas partes dividatur, quarum singulae determinatum populum cum propria

(1) Can. 215, § 1.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 61

[Page 47]
DIVISIO INTERNA VICARIATUS

[Texto Principal]
ecclesia et peculiari pastore habeant (1). Quare Vicarii Praefectique Apostolici eo tendere debent ut Missionem sibi concreditam ad hanc suscipiendam aptae constitutionis formam praeparent, et, ubi iudicaverint ad eam divisionem procedi posse, id pericere ne omittant.

93. Non praepropere tamen et inconsiderate urgenda est divisio, praesertim si ea quae necessaria sunt, praevidentur defutura (Can. 1415, § 3). Prae oculis in primis habeant Ordinarii, in erigendis quasi-paroeciis, utilitatem animarum et quibus incrementis res catholica in suis regionibus adoleverit. Res hinc serio examinetur, audita, ad normam can. 302, Consiliatorum sententia, vel etiam praecipuorum Missionariorum in congressu coadunatorum. (2)

94. Neque tamen necessæ est, neque suadendum, ut expectetur donec totum Vicariatus vel Praefecturae territorium in quasi-paroecias disperti possit: pedetentim enim et per partes opportune procedatur, ita ut quaedam pars in quasi-paroecias dividatur, alterius partis divisione in idoneum tempus dilata.

95. Erectio quasi-paroeciae fiat per decretum Ordinarii. In eo clare describantur territorii limites; quod si hoc obtineri nequit, sufficit renuntiare quae christianitates ad singulas quasi-paroecias pertineant. Decreto insuper statuatur quae sit ecclesia principalis quasi-paroeciae, necnon residentia quasi-parochi.

96. Huius Decreti duo exemplaria conficiantur quorum unum in archivo Ordinarii, alterum in actis quasi-paroeciae modo erectae adservetur.

97. Constituta quasi-paroecia, ipso facto oriuntur iura et obligationes quasi-parochi, quae a C. I. C. sauciuntur.

98. Quod spectat ad matrimonia celebranda, in institutis quasi-paroeciis, attendatur oportet ad canones 1095 et 1096; in locis vero ubi non sunt constitutae quasi-paroeciae, Missionarii censendi sunt cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici, ac proinde cum licentia generali ab Ordinario concessa valide et licite assistunt matrimoniis.

99. Similiter ex quasi-paroeciae erectione sequitur ut omnes ecclesiae, capellae et oratoria, intra fines territorii quasi-

[Referências arquivísticas]
(1) Can. 216, § 2.— (2) Can. 303.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 62

[Page 48]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
paroeciae sita, subsidiaria habeantur et in eius ditione et
dependentia maneant donec quasi-paroecialitatem consequantur
vel a quasi-parochi cura subducantur ad normam can. 464.

100. Optimum demum consilium erit, divisione territorii
in quasi-paroecias peracta, disperiri quoque Vicariatum aut
Praefecturam in aliquos districtus qui plures quasi-paroecias
comprehendant, ita ut adumbrentur Vicariatus foranei atque
aptius regimini et administrationi Missionis provideatur (1).

101. Quantum natura locorum et christianorum necessitas
patientur, Ordinarii curent sic missionariorum residentias desi-
gnare ut missionarii facile possint saltem semel in mense se
mutuo inviscere, et ad sacramentalem confessionem peragendam,
et ad fruendum mutuo solatio et adiumento (2).

102. In regionibus autem ubi sacra hierarchia est quidem
instituta, sed quae adhuc obnoxiae sunt S. Congregationi de
Propaganda Fide, haec teneantur (3).

1°. Cum dioeceses huic Sacro Consilio subiectae tanquam
missiones haberi debeant, permitti potest ut in eisdem aliqua
pars territorii indivisa maneat, id est sine designatione limitum
paroecialium.

2°. Quae vero territorii partes limitatae iam sunt vel quae
limitari in posterum continget ad normam can. 216, eae nomine
paroeciae veniunt, at eis applicantur quae de quasi-paroeciis
peculiariter statuta sunt.

3°. Episcopis autem Missionum fit specialis facultas
nominandi regulares ad paroecias, quando omnino deficiunt idonei
sacerdotes e clero saeculari.

103. Ad normam Instruct. S.C. de Prop. Fide circa ere-
ctionem quasi-paroeciarum (25 Iulii 1920), Primum Concilium
Sinese censet ibi maxime caute et parce urgendum esse erectio-
nem quasi-paroeciarum, ubi non adest sacerdotum saecularium
indigenarum copia, quibus committi potest officium quasi-parochi.

104. Quae in Iure, a can. 445 ad can. 450, de Vicariis
foraneis statuuntur, ea omnia, congrua congruis referendo,
applicentur Missionariis, qui ad munus Vicarii foranei sunt
electi.

[Referências arquivísticas]
(1) Can. 217, 445 et seq.; cfr. A.A.S. a. 1920, pag. 332.—(2) A. A. S.,
a. 1922, pag. 291, cap. IV, n. 20, a.—(3) A. A. S. a. 1921, pag. 18.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 63

[Page 49]

[Texto Principal]
VICARII FORANEI — QUASI-PAROCHI

105. Vicarius foraneus, defuncto Missionario, provideat necessitatibus districtus huius missionarii, donec ab Ordinario res disponantur.

TITULUS XIV.

De Missionariis seu Quasi-parochis.

106. Quasi-parochi sunt qui quasi-paroeciam regunt (1).
Quasi-parochos e clero saeculari proprius loci Ordinarius nominat, audito Consilio (2); de religiosis autem si agatur, Ordinarius eos nominat ad normam can. 456.
Omnes sunt amovibiles (3).

107. Si quasi-parochi non sunt canonice instituti, non differunt a missionariis. — Missionarii vero habentur ut vicarii cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici ad mentem can. 476.
Si plures missionarii saeculares simul in eadem residentia vitam degunt, Ordinarius designet sacerdotem qui ceteris praesit.

108. Quia quasi-parochi aequiparantur parochis cum omnibus iuribus et obligationibus paroecialibus, eis applicanda sunt, congrua congruis referendo, illa quae de parochis statuuntur in canonibus 462, 466, 467, 468, 469, 1329, 1330, 1331, 1332, 1333, 1344, 1345, 1347, 1348.

109. Quasi-parochos adiuvare possunt vicarii cooperatores a loci Ordinario nominati, quorum iura et obligationes ex litteris Ordinarii et ex ipsius commissionone desumantur. Ipsi debebunt, ratione officii, quasi-parochi vicem supplere cumque adiuvare in universo paroeciali ministerio, excepta applicatione Missae pro populo (4).

110. Dent operam sacerdotes, praesertim quasi-parochi, ut pueros, qui indicia praebeant ecclesiasticae vocationis, peculi-
aribus curis a saeculi contagiiis areant, ad pietatem informent, primis litterarum studiis imbuant, divinaeque in eis vocationis germen foveant.

(1) Can. 451, § 2, 10. — (2) Can. 457. — (3) Can. 454, §§ 4 et 5. — (4) Can. 476.

7

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 64

[Page 50]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XV.

De Missionibus seu Visitationibus annuis.

111. Nomine Missionum hic intelliguntur non exercitia spiritualia populo data, sed visitationes, prædicationes et Sacramentorum administrationes quibus provideat missionarius visitando stationes christianorum.

112. Missionarius quotannis in omnibus suis christianitatibus hanc missionem seu visitationem annuam peragat. Praeter illam commendatur ut missionarii aliquoties in anno insuper visitent christianitates.

113. Optandum est ut, in magnis praesertim christianitatibus, Missionarii bini missionem peragant.

114. Missionarii visitationem annualem faciant iuxta rationem agendi conformem uniuscuiusque regionis usibus et moribus, ab Ordinario determinandam.

115. Ordinarii, de consilio præcipuorum missionariorum, et spectata temporum, locorum et personarum ratione, in suis regionibus ordinandas curent aptas normas ut visitationes annuae maiore cum fructu peragi valeant.

Speciatim autem de Sacramentorum usu et administratione solliciti sint missionarii; nec omissant sedulo exercere aliquot christianos, sive viros sive mulieres, ad modum baptizandi, eosque de necessitate baptismi et de magnitudine huius ministerii sollerter instruere.

Tandem, pro certo habentes hoc esse fere unicum subsidium conservandi et augendi fructus visitationis annuae, toti in id incumbant ut apud Christifideles sanctissimum morem aliquas preces in familia recitandi aut introducant aut solidius stabiliant.

TITULUS XVI.

De exercitiis spiritualibus pro laicis.

116. Ordinarii advigilent ut in maioribus christianitatibus, si commode fieri possit, exercitia spiritualia aliquando habeantur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 65

[Page 51]

[Texto Principal]
MISSIONES—EXERCITIA SPIRITUALIA—RESIDENTIA—ARCHIVUM 51

Quo abundantiores fructus percipiantur, hae cautiones sunt adhibendae.

1°. De tempore. Nonnisi extra consuetum missionis tempus huiusmodi exercitia tradantur, et quando populus operibus in campis vel in agris incumbere non cogatur.

2°. De convocandis. Praesertim convocentur coaditores missionarii, in quibus catechistae, priores et notabiles, etc.—Separatim a mulieribus viri exerceantur.

3°. De praedicatore. Si exercitia proprius missionarius ipse tradit, optandum est ut, praesertim in confessionibus excipiendis, ab uno alterove sacerdote adiuvetur.

TITULUS XVII.

De Residentia.

117. Primum Concilium Sinense refert canonem 465 de Residentia Parochorum, utpote applicandum quasi-parochis.

118. Missionarii autem in districtu seu Missione sibi ab Ordinario commissa commorentur, a qua sine gravi et urgente causa per notabile tempus eos abesse non licet, inconsulto Ordinario et quin substitutum ab Ordinario probandum reliquerint.

119. Licet missionariis ius vacationis ex Iure Canónico non competat, relinquitur tamen Ordinariis potestas largiendi feriatos dies, prout necessitas vel rerum et personarum adiuncta id exigent.

TITULUS XVIII.

De Archivo et libris paroecialibus.

120. Praescripta canonis 470 de libris paroecialibus conficiendis et servandis, necnon de archivo habendo, fideliter observent parochi et quasi-parochi.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 66

[Page 52]

[Texto Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

121. Debeant nomina baptizatorum, mentione facta de ministro, parentibus et patrinis, de loco ac die collati baptismi, in baptismali libro sedulo et sine ulla mora referre. Notetur etiam baptisma collatum filiis illegitimis, eorumque patris aut matris nomen, si cognoscatur, ad normam can. 777.

122. Si vero, sacerdote absente, alius privatim baptizaverit, tempore opportuno, examine quoad validitatem baptismi collati habito, necnon baptismi caeremoniis suppletis, in libro referant baptizatorum, baptizatoris nomen et testium, qui, ad normam can. 742, § 1, adhibendi sunt ut de baptismo rite collato legitime constet.

123. Casu quo commutatur missionarius, libri parociales sunt successori fideliter tradendi.

124. Insuper missionarius curet ut conficiatur liber historicus seu codex in quo, brevi sed veridica descriptione, referantur notabilia, sacra et profana, quae eveniant in Missionone. Sanctae Matris Ecclesiae fasti, certamina, martyria, triumphi, res gestae, etc., ex parvis documentis, sicut magnun aedificium ex lapidibus, eruuntur et celebrantur.

125. Si agatur de documentis inspectioni tradendis vel de exemplaribus transcribendis, servetur praescriptum can. 384.

TITULUS XIX.

De relatione annuali ad Ordinarium.

126. — Duplex est relatio ad Ordinarium mittenda: una spiritualis, et altera temporalis.

127. — Missionarii exacte et fideliter relationem annualem loci Ordinario faciant super sua administratione et statu animarum sibi commissarum, secundum formulam a S. C. de Prop. Fide determinatam.

128. — Missionarius ipse accurate et sincere faciat et subscribat computationes bonorum et a Missione et aliunde intuitu Missionis acceptorum ad sensum canonis 1536, § 1, rationemque eorum Ordinario quotamnis reddat.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 67

[Page 53]

[Texto Principal]
LIBRI PAROECIALES — DUPLEX RELATIO — INCARDINATIO 53

TITULUS XX.

De Clericorum incardinatione et translatione.

129.—Referuntur canones 111-117, congrua congruis referendo, ratione etiam habita can. 981.

Can. 111.—§ 1. Quemlibet clericum oportet esse vel alicui dioecesi vel alicui religioni adscriptum, ita ut clerici vagi nullatenus admittantur.
§ 2. Per receptionem primae tonsurae clericus adscribitur seu, ut aiunt, incardinatur dioecesi pro cuius servitio promotus fuit.

Can. 112.—Praeter casus de quibus in can. 114, 641, § 2, ut clericus alienae dioecesi valide incardinetur, a suo Ordinario obtinere debet litteras ab eodem subscriptas excardinationis perpetuae et absolutae; et ab Ordinario alienae dioecesis litteras ab eodem subscriptas incardinationis pariter perpetuae et absolutae.

Can. 113.—Excardinationem et incardinationem concedere nequit Vicarius Generalis sine mandato speciali, nec Vicarius Capitularis, nisi post annum a vacatione sedis episcopalis et cum consensu Capituli.

Can. 114.—Habetur excardinatio et incardinatione, si ab Ordinario alienae dioecesis clericus beneficium residentiale obtinuerit cum consensu sui Ordinarii in scriptis dato, vel cum licentia ab eodem in scriptis concessa e dioecesi discedendi in perpetuum.

Can. 115.—Etiam per professionem religiosam quis a propria dioecesi excardinatur, ad normam can. 585.

Can. 116.—Excardinatio fieri nequit sine iustis causis, et effectum non sortitur, nisi incardinatione secuta in alia dioecesi, cuius Ordinarius de eadem priorem Ordinarium quantocius certiorem reddat.

Can. 117.—Ad incardinationem alieni clerici Ordinarius ne deveniat, nisi:
1º. Necessitas aut utilitas dioecesis id exigat, et salvis iuris praescriptis circa canonicum ordinationis titulum;
2º. Ex legitimo documento sibi constiterit de obtenta legitima excardinatione, et habuerit praeterea a Curia dimittente, sub secreto, si opus sit, de clerici natalibus, vita, moribus ac studiis opportuna testimonia, maxime si agatur de incardinandis clericis diversae linguae et nationis; Ordinarius autem dimittens, gravitate onerata eius conscientia, advigilare debet ut testimonia sint veritati conformia.
3º. Clericus iurejurando coram eodem Ordinario eiusve delegato declaraverit se in perpetuum novae dioecesis servitio velle addici ad normam sacrorum canonum.

Can. 981.—§ 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationi de Prop. Fide subiectis, titulo missionis, ita tamen ut

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 68

[Page 54]

[Texto Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.

§ 2. Ordinarius presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

TITULUS XXI.

De ratione oeconomica cleri saecularis.

130.—Pro diversitate locorum et consuetudinum, Primum Concilium Sinense non potest normas particulares afferre. Hae sunt Ordinationes generales:

1°. Si e clero saeculari sacerdos, sive Europaeus sive Sinensis, ex pacto cum Vicario vel Praefecto Apostolico inito, facit fructus suos, Ordinarius non tenetur ex iustitia ei necessaria suppeditare aegrotanti vel senescenti, aliquando vero teneri potest ex charitate; si, e contrario, sacerdos non facit fructus suos, sed ab Ordinario de necessariis provisus est, Ordinarius debet eum sustentare adventante aegritudine vel senectute.

2°. Circa rationem oeconomicam cleri indigenae, commendatur, ut Ordinarii eliciant statuta ita ut nemini fiat iniuria sed servetur caritas, quae, ut ait Apostolus (1), «est vinculum perfections», inter operarios eiusdem Domini vineae. Haec statuta Ordinarius sive per se, sive per Rectorem Seminarii, notificabit antequam clericus indigena ad sacrum subdiaconatus ordinem promoveatur, ita ut, bene conscius, ea libere recipiat et fideliter observet.

3°. Cum nulla adsit ratio, ut, in divisione bonorum familiae, Seminarii alumni et indigenae sacerdotes suis fratribus non aequiparentur, maxime curandum est ut titulus patrimonii, iuxta Ecclesiae placitum, etiam in missionibus inducatur. (2)

4°. Nullum pecuniarium subsidium de bonis Missionis proprie dictis, Sacerdotes etiam cognatis proximis paueribus supeditabunt, salvis peculiaribus ordinationibus. Nihil tamen vetat quominus iidem Sacerdotes de bonis personalibus disponere pro suo lubitu possint.

(1) Coloss., III, 14.—(2) Can. 979.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 69

[Page 55]

[Texto Principal]
RATIO OECONOMICA — OFFICIA — VITA COMMUNIS, ETC. 55

TITULUS XXII.
De admittendo clero indigena ad omnia officia.

131. Nullum officium clero indigenae, dummodo idoneo, praecluditur.

132. Primum Concilium Sinense libenti animo quae canon 305 docet amplectitur. Imo maxime cupit ut quam citissime illa dies illucescat qua Sacerdotes sinenses etiam in episcopos eligantur.

TITULUS XXIII.
De vita communi cleri.

133. Primum Concilium Sinense, innixum in canone 134, vitam communem inter clericos commendat; ac vult ut, ubi viget, quantum fieri potest, servetur.

TITULUS XXIV.
De relationibus inter clerum indigenam et alienigenam.

134. Quae de sanctitate et honestate vitae omnibus sacerdotibus et religiosis in Iure statuuntur, can. 124 et seq., ea omnia eo magis missionarii sibi applicari satagant, quod ipsi sunt apostoli specialiter ab Ecclesia deputati ad fidem inter gentes praedicandam et stabiliepdam exercitatione omnium virtutum.

135. Haec omnia speciali modo Primum Concilium Sinense commendat clero indigenae. Prae oculis omnes habere debent christianam fidem neque firmam stabilitatem neque praepotentem profectum in Sinis obtenturam esse, nisi homines indigenae, in clerum assumpti, exemplo maxime, nedum verbo, contribulibus suis praeuceant, atque eos propriae vitae morum speculo ad christianas virtutes informent.

Speciali modo, tanquam ab ipso Domino Nostro Iesu Christo sibi traditum, existiment missionarii et sacerdotes cleri indigenae de dilectione mutua novum mandatum, sine ullo discrimine

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 70

[Page 56]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

extraneorum et Sinensium, adeo ut, ex hac mutua dilectione,
populus cognoscat missionarios et clericos indigenas vere esse
discipulos Christi. Hanc ergo dilectionem exhibeant fraternis
conjunctionibus, benevolentiae signis ultro citroque datis et
acceptis, usu sermonis utriusque intellecti, praesertim paribus
reverentiae et honoris officiis et testimoniiis.

TITULUS XXV.
De vita et honestate clericorum.

136. Singulos dies sanctificent clerici exercitiis pietatis,
in can. 125 statutis: oratione scilicet mentali, visitatione
SS. Sacramenti, rosario mariano et examine conscientiae.

137. Lectione librorum spiritualium quos habere possint,
in primis Novi Testamenti, Imitationis Christi, Sanctorum vita-
rum, praesertim eorum qui in Missionibus laborarunt, etc.,
animam mentemque pascant assidue ad propriam utilitatem et
devotionem.

138. Meminerint clerici in maioribus ordinibus constituti
gravis obligationis qua tenentur quotidie horas canonicas integre
recitandi (1).

139. Missam non celebrent Sacerdotes nisi post piam
praeparationem et cum devota gratiarum actione (2).

140. Iuxta praescriptum can. 125, § 1, clerici omnes fre-
quenter sacramentum Poenitentiae recipere debent. Itaque semel
in hebdomada, vel saltem intra quindecim dierum spatium, sacer-
dotes ad confessionem accedant; si vero id fieri nequeat ob
confessarii defectum, curent omnino ut, si possibile sit, duos
menses nunquam transeant sine confessione, exceptis casibus ab
Ordinario recognitis.

141. Omnes sacerdotes saeculares tertio saltem quoque
anno vacare debent exercitiis spiritualibus (3). Desiderandum
est ut ista exercitia quotamnis fiant, et in communi.—Optandum
tandem est ut singulis mensibus spirituali recollectioni incumbant
sacerdotes.

(1) Can. 135. — (2) Can. 810. — (3) Can. 126.

Decreta

Page 71

[Page 57]

[Texto Principal]
VITA CLERICORUM — OBOEDIENTIA ET REVERENTIA

142. Tempore secessuum spiritualium opportune legi po-
terunt “Exhortatio ad clerum catholicum” Pii PP. X., Encyclica
“Maximum illud” Benedicti PP. XV, et Primi Concilii Sinensis
decreta, ubi sermo est de virtutibus et de disciplina a sacerdo-
tibus excolendis.

TITULUS XXVI.

De oboedientia et reverentia Superioribus exhibenda.

143. Ad Romanum Pontificem sacerdotes Missionum cor
et oculos incessanter convertant, ut filii ad patrem; verbum Iius
obsequentissimo animo audiant; vestigia Eius ut amantissimi
Pastoris prenant, illumque venerentur ut Christi Vicarium et
Ecclesiae indeficiens lumen: Ubi Petrus, ibi Ecclesia.

144. Clerici omnes, praesertim presbyteri, speciali obli-
gatione tenentur Ordinario proprio reverentiam et oboedientiam
exhibendi (1).

145. Meminerint omnes Missionarii et sacerdotes cleri
indigenae, ad normas can. 108 et 109. Ecclesiam esse divina
institutione hierarchicam, ita ut qui sunt in quovis gradu inferiori
constituti exhibere debeant reverentiam et oboedientiam suo im-
mediato superiori. Unde certe contra rectum ordinem atque
adeo contra Ecclesiae mentem agit ille qui, aut absolute omissis
aut studiose praetermissis Superioribus immediatis, ad Supe-
riorem maiorem accedit pro negotiis quorum competentia est in
gradibus inferioribus.

146. Haec oboedientia tenenda est non solum inter Sedem
Apostolicam et eius in Sinis Delegatum, sed etiam inter Delega-
tum Apostolicum et Ordinarios; necnon inter Ordinarios et eos
qui instar Vicariorum foraneorum constituuntur ut Superiores
aliquorum Missionariorum.

147. Si quis levitate, vel, quod Deus avertat, ex aucto-
ritatis contemptu, inter sacerdotes aut christianos querelas
suscitare praesumpserit circa res, quae ad auctoritatem eccle-
siasticam pertinent, rigorosis, pro gravitate criminis, plectatur
poenis.

(1) Can. 127.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 72

[Page 58]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

**[Texto Principal]**
148. Caveant omnes, praesertim clerici, ne inducantur in errores hodiernos relate ad auctoritatem eorum qui aliis prae-
sunt; sed, firmiter credentes omnem potestatem a Deo provenire,
praexcepta suorum superiorum nec vituperent nec contemnant,
sed reverenter acceptent, ac fideliter observent.

149. Praesulibus inconsultis, nihil magni momenti aggre-
diantur sacerdotes: ex. gr., quando agitur de admittenda ad
matrimonii celebrationem persona sectae secretae adscripta, de
sepultura danda ei qui se occiderit, de magnis reparationibus in
Ecclesia faciendis, etc.

150. Vicariis foraneis, vel aliis quibus subsunt, in rebus
quae ad eorum competentiam spectant, parendum est aeque ac
ipsimet Ordinario.

151. Clerici munus ab Ordinario impositum suscipere ac
fideliter implere debent, quoties et quamdiu id, eius iudicio,
necessitas Ecclesiae requirit, salva legitimi impedimenti excusa-
tione (1).

152. Non tamen prohibetur quominus exponantur Supe-
rioribus difficultates in aliquo numero obeundo, dummodo ea
expositio fiat animo obedientiae et reverentiae.

153. Missionum traditiones probatas ne respuant et atque
despiciant praesertim neo-sacerdotes et missionarii. Pio e con-
trario ac reverenti cultu traditiones illas et consuetudines prose-
quantur, ita ut nihil, inconsultis Superioribus, innovare audeant.

154. Haec omnia paucis complexus est Pius Papa XI,
cum, in Encyclica “Ubi arcano Dei consilio”, 23 Dec. 1922,
scripsit: “Ihud velimus Sacerdotibus vestris renunciatis, vene-
rabiles fratres, Nos, tot laborum impigre pro Christi grege
susceptorum cum testes tum socios dudum atque participes,
semper maximi fecisse et facere corum sive in laboribus perferen-
dis magnanimitatem sive industrium in novis usque rationibus
inveniendis, quibus novis necessitatibus occurritur quas tem-
porum vices induxerint; eosdemque Nobis eo aretiore veritatis
vinculo, Nosque vicissim ipsis paterna benignitate coniunctos
fore, quo libentius artiusque Pastoribus, tanquam Christo ipsi,
ducibus et magistris, et vitae sanctitate et obedientiae integritate
adhaeserint” (2).

(1) Can. 128. — (2) A. A. S., a. 1922, pag. 694.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 73

[Page 59]

[Texto Principal]
CLERICORUM VIRTUTES — NEGOTIATIO VETITA — EMPTIO

TITULUS XXVII.
De paupertatis studio.

155. Ad instar caelestis magistri Christi, qui, in praesepio
nascens positus, et nudus in cruce mortuus, paupertatem dilexit
ac praedicavit, sacerdos ne alios quaestus faciat quam anima-
rum (1).

156. Nec sumptuose et inaniter absumatur pecunia Mis-
sionis: haereditas enim sacra est, pietumque ex largitionibus
veniens pauperum et eleemosynis fidelium, qui seipos, missionum
gratia, vel necessariis aliquando privare non dubitant. Horum
bonorum constituti sunt missionarii non domini sed dispensatores
ad normam SS. canonum.

TITULUS XXVIII.
De industria et commercio clero prohibitis.

157. Lex ecclesiastica, enuntiata in canone 142, et qua
prohibetur clericis exercitium negotiationis aut mercaturae,
magis magisque urget in Missionibus, cum ex sola mercatura
suspicione, multa impedimenta afferantur propagationi fidei.

158. Si quis ex missionariis vel ex sacerdotibus cleri
indigenae sine sui Ordinarii consensu in scriptis dato, oneratur
aliena pecunia, nullo modo Missio tenetur obligatione reddendi
pecuniam, etiam si pro Missionis operibus expensa sit.

TITULUS XXIX.
De prohibitione acquirendi et possidendi bona immobilia.

159. Quamvis Missionarii et Sacerdotes indigenae de
bonis patrimonialibus libere statuere possint, nulli tamen eorum
licet emere fundos, domus vel alia immobilia, etsi propria pecu-
nia, sine licentia Ordinarii et nonnisi iuxta normas ab eodem
Ordinario in singulis casibus tradendas.

(1) «Maximum illud», A. A. S., a. 1919 p. 447.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 74

[Page 60]

[Título Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[TITULUS XXX.]
De sobrietate et castitate.

[Texto Principal]
160. Sicut inter virtutes, quibus ministerium sacerdotale omnibus commendatur, nulla est praeter castitatem qua efficaciores sunt ministri Evangelii, ita inter vitia quae venerandum sacerdotium inhonorent, nullum praeter incontinentiam sacerdotum reperire est quod fidelibus noceat magis, nullumque quod presbyteros hominibus viliores et contemptibiliores reddat.

161. Itaque sedulo serventur praescripta quae sancti Patres et Doctores perpetua traditione sanxerunt, eaque adhibeant sacerdotes, praesertim circa rationem agendi cum mulieribus ad servandam castitatem.

Ab intemperantiae vicio, quod carnalem facit animam et obaecat, abstineant; atque in primis ne alcooliciis liquoribus abutantur.

[TITULUS XXXI.]
De studiis Sacrarum Scientiarum, necnon de examinibus a iunioribus sacerdotibus subeundis.

[Texto Principal]
162. In Missionibus Sinensibus, in quantum fieri potest, serventur, quod attinet ad studia ecclesiastica, sacerdotibus propria, praescriptiones Codicis I. C. in canonibus 129, 130, 2376.

163. Studia sacerdotibus propria comprehendunt: Sacram Scripturam, Theologiam, Catechismum Romanum, Ius canonicum, Historiam ecclesiasticam, concionum ad populum preparationem, conscientiae casuum disputationes et solutiones, S. Sedis Decreta, S. C. de Prop. Fide instructiones, decreta Synodalia Sinarum, propriae missionis statuta et regulas particulares.

[Assinaturas]
Decreta

[Referências arquivísticas]
(Nota: Nenhuma referência arquivística visível na imagem)

Page 75

[Page 61]

[Texto Principal]
STUDIA SACRA — CASUUM SOLUTIO — LINGUA SINICA
61

TITULUS XXXII.

De conventibus pro solutione casuum de re morali
et liturgica.

164. Fideliter serventur ea quae in canonibus 131, 448,
2377 statuuntur relate ad participationem in collationibus de re
morali et liturgica.

165. Ordinarius non solum proponat casus, sed pro
opportunitate mittat solutionem casuum praecedenti vice propo-
sitorum.

TITULUS XXXIII.

De studio linguae vernaculæ.

166. Missionarii ad Sinas accedentes existiment ita sibi
studio linguae vernaculæ incumbendum esse, non ut quadam
modica cognitione contenti sint, sed ita ut expedite et emendate
loqui possint. Quod primi sui ad Sinas adventus Missionarii
insumunt tempus ad addiscendam linguam, postea ad usuram
lucrabuntur, et donum linguae, per totum vitae spatium, corum
honestabit ministerium ac facilius efficaciusque reddet.

Quapropter Patres Concilii opportunum censent statuere ut
novi Missionarii saltem primo anno, nullis aliis plerumque dis-
tenti curis, et designato magistro qui statutis temporibus lectiones
illis tradat, incumbant studio linguae.

Hortatur etiam Primum Concilium Sinense Vicarios et
Praefectos Apostolicos, ut quantum adiuncta sui Vicariatus et
praefecturae patiantur, retineant etiam secundo anno Missionarios
sub disciplina antiqui Missionarii, ea intentione ut non solum
vitam apostolicam, sed etiam linguam perfectius discant, et,
quantum feri potest, studio characterum sinensium se dedant.

Si quis ex Missionariis speciali modo sit idoneus ad linguam
sinicam discendam, munus erit Ordinarii efficere ut per longius
tempus (nisi aliud Missionariorum inopia postulet) huic studio
vacet, ut deinceps lucubrationes in elegantiore stylo perficere

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 76

[Page 62]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

possit, ac superstitiones erroresque confutare, et decus ac aesti-
matio etiam ab iis qui foris sunt Missioni comparentur.

167. De cetero, Primum Concilium Sinense statuit Ordina-
rios, onerata etiam eorum conscientia, non communicanturos esse
iurisdictionem Missionariis, donec, per diligens examen reco-
gnita eorum sufficiente scientia linguae sinensis, ad exercenda
cum fructu sacra ministeria idonei experti sunt.

TITULUS XXXIV.

De iis abstinendis quae statum sacerdotalem dedecent.

168. Meminerint sacerdotes prohibitiones in canonibus
138, 139, 140, clericis factas relate ad officia, artes et oblectamenta,
quae eos dedecent, aut a statu clericali aliena sunt.

169. In spectaculis, quibus non debent interesse clerici,
Primum Concilium Sinense comprehendit specialiter spectacula
cinematographica.

170. «A fide iubendo, etiam de bonis propriis, clericus
prohibetur, inconsulto loci Ordinario» (1).

171. Turpe est et Dei ministris indignum, in pecuniae
mutuis, sive ex bonis Missionis quando fiunt cum licentia Ordi-
narii, sive ex bonis patrimonialibus, exigere fenus seu usuram
quam in infidelibus ipsis abhorremus.

In his omnibus clerici prae oculis habeant aequitatem,
caritatem et evangelicam dignitatem.

172. Nullus sacerdos, Sinensium more, pueros, vel puellas
in filios vel filias adoptare audeat; nec ullus sive sacerdos, sive
seminarii alumnus, in christiana familia adoptetur in filium vel
quid huiusmodi. Si, quod Deus avertat, talis inveniatur abusus,
congruis poenis eradicetur.

(1) Can. 137.

Decreta

Page 77

[Page 63]

[Texto Principal]
QUAENAM VITANDA — RELIGIOSI IN GENERE
63

PARS SECUNDA.
DE RELIGIOSIS.

TITULUS XXXV.
De Religiosis in genere.

Primum Concilium Sinense quae ius commune habet de
Religiosis amplectitur et observanda commendat.

173. Missionum Praesules omni conatu in adiutorium
sodales Ordinum et Congregationum tum virorum tum femininarum
advocare studeant, et Institutis religiosis omnimodo faveant,
cum opere laboribusque bonorum religiosorum progressus religi-
onis vel missionis efficacius reddatur.

174. Postquam Vicarii Apostolici clero indigenae saeculari
efformando operam dederint, utilissimum opus aggredereuntur,
si ex ipso clero indigena aliquam congregationem veluti dioece-
sanam cum votis simplicibus instituere satagerint ad normam
sacrorum canonum (1).

175. Optandum est etiam ut si qui ex indigenis certam
vocationem ad Institutum Religiosum in missionibus existens
ostendant, ii, sine detrimento tamen cleri saecularis, in eodem
admittantur (2).

176. Praeter sodales Congregationum et Religiosos Ordi-
num, quibus Missiones concreditae sunt, alia quoque Religiosa
Instituta utriusque sexus opportunum censetur in adiutorium
advocare, quando necessitas hoc exigat et circumstantiae permit-
tunt.

177. Attamen Ordinarii nullam possunt admittere familiam
religiosam in territorio suo sine S. Cong. de Prop. Fide bene-
placito (3).

178. Religiosi ac Religiosae, quod ad se attinet, hoc ratum
perspectumque sibi habere debent, impensam scilicet maiorem
curam et operam ad bonum missionis, hoc est, ad animarum
procurandam salutem, in decus maius redundare sui Instituti.
Quapropter expedit ut, res aut personas tractantes, studeant
idem sentire, eundemque sequi modum ac Ordinarii et missionarii,
ita ut cum eis sint, intus et foris, « cor unum et anima una » (4).

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide 18 Octob. 1883.—(2) Ibid.—(3) Can. 497 §1.—
(4) Act., IV, 32.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 78

[Page 64]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVI.
De condendis novis Congregationibus.
De erectione et suppressione religionis domus.

179. Ea quae in canonibus 492, 493, 495, 496, de erectione et suppressione Religionis ac domus religiosae statuuntur, Primum Concilium Sinense in memoriam revocat, ac mandat observanda.

180. Quoties aliquis Ordinarius, iuxta can. 492, § 1, novam religiosam votorum simplicium Congregationem condere opportunum indicaverit, re adhuc integra, Sanctam Sedem adeat, eam distincte edocens de iis quae peragere intendit, ita ut eadem Sedes Apostolica de opportunitate novae Institutionis plene indicare possit; interim normas iam super huius generis negotiis datas omnino sequatur, necnon eas, quae in casu a S. Sede traditae contingat, debita obedientia servet.

TITULUS XXXVII.
De Religiosis in Missionibus.

181. Vicarius vel Praefectus Apostolicus, utpote Superior Missionis, curat de omnibus quae pertinent ad regimen Missionis et ad curam animarum. Superioris vero regularis «onus et munus erit servare ac provehere assidua solertique vigilantia et cura regularem disciplinam missionariorum proprii Ordinis; item et Missionis negotia singulis pro cuiusque ingenii et corporis viribus committere, quae tamen is ne agat nisi collatis cum Superiore Missionis consiliis, ut in eam una concedant provisionem, quam magis ad catholicae rei emolumentum conferre iudicaverint» (1).

182. Missionarii Congregationum iuris dioecesani totaliter pendent ab Ordinario, etiam in iis quae ad internam disciplinam regularem pertinent (2).

(1) Decret. S. C. de Prop. Fide. 12 Sept. 1896.—(2) Can. 492, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 79

[Page 65]

[Texto Principal]
NOVAE CONGREGATIONES — IN MISSIONIBUS

183. Canones, 500, 615, 616, 617, 618, 619, 620, qui exemptionem religiosorum spectant, Primum Concilium Sinense in memoriam revocat.

184. Privilegia, exemptiones, immunitates canonibus huius Concilii contraria, aut quomodo iuribus Vicariorum ac Praefectorum Apostolicorum derogatoria, praesertim quae in canone 296, § 1, continentur, in Institutis religiosis sive exemptis sive non exemptis non praesumuntur, sed probari debent.

185. Canones 630 et 631, qui spectant religiosos parochos, Primum Concilium Sinense refert et amplectitur.

Can. 630. — § 1. Religiosus, qui paroeciam regit sive titulo parochi sive titulo vicarii, manet adstrictus ad observationem votorum et constitutionum, quatenus haec observatio potest cum muneris sui officiis consistere.
§ 2. Quare, in iis quae ad religiosam disciplinam attinent, subest Superiori, cuius proinde est, et quidem privative respectu Ordinarii loci, in eius agendi rationem circa haec omnia inquirere eumque, si casus ferat, corrigere.
§ 3. Bona quae ipsi obveniunt intuitu paroeciae cui praeficitur, ipsi paroeciae acquirit; cetera acquirit ad instar aliorum religiosorum.
§ 4. Non obstante voto paupertatis, eidem licet eleemosynas in bonum paroecianorum, vel pro scholis catholicis aut locis piis paroeciae coniunctis, quovis modo oblatae accipere aut colligere, et acceptas sive collectas administrare, itemque, servata offerentium voluntate, pro prudenti suo arbitrio, erogare, salva semper vigilantia sui Superioris; sed eleemosynas pro ecclesia paroeciali aedificanda, conservanda, instauranda, exornanda accipere, apud se retinere, colligere aut administrare pertinet ad Superiores, si ecclesia sit communitatis religiosae; secus ad loci Ordinarium.

Can. 631. — § 1. Idem parochus vel vicarius religiosus, licet ministerium exerceat in domo seu loco ubi maiores Superiores religiosi ordinariam sedem habent, subest immediate omnimodae iurisdictioni, visitationi et correctioni Ordinarii loci, non secus ac parochi saeculares, regulari observantia unice excepta.
§ 2. Ordinarius loci, ubi eum suo muneri defecisse compererit, opportuna decreta condere ac meritas in eum poenas statuere potest; in quo nihilominus Ordinarii facultates minime privativae sunt, sed Superior ius cumulativum cum ipso habet, ita tamen ut, si aliter a Superiore, aliter ab Ordinario decerni contingat, decretum Ordinarii praevalere debeat.
§ 3. Quod attinet ad parochi vel vicarii religiosi remotionem e paroecia, servetur praescriptum can. 454, § 5; et quod ad bona temporalia, praescriptum can. 533, § 1, n. 4, et can. 535, § 3, n. 2.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 80

[Page 66]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVIII.
De visitatione domorum religiosarum.

186. Can. 512. — § 1. Ordinarius loci per se vel per alium quinto quoque anno visitare debet:
¹º. Singula monialium monasteria quae sibi vel Sedi Apostolicae immediate subiecta sunt;
²º. Singulas domos sive virorum sive mulierum Congregationis iuris dioecesani.

§ 2. Visitare quoque eodem tempore debet:
¹º. Monasteria monialium, quae regularibus subduntur, circa ea quae ad clausurae legem spectant; imo etiam circa alia omnia, si Superior regularis ea a quinque annis non visitaverit;
²º. Singulas domos Congregationis clericalis iuris pontificii etiam exemptae, in iis quae pertinent ad ecclesiam, sacrarium, oratorium publicum, sedem ad sacramentum poenitentiae;
³º. Singulas domos Congregationis laicalis iuris pontificii non solum in iis, de quibus in superiore numero, sed etiam in aliis, quae ad internam disciplinam spectant, ad normam tamen can. 618, § 2, n. 2.

§ 3. Quod ad bonorum administrationem attinet, serventur prae-
scripta can. 532-535.

Can. 513. — § 1. Visitator ius et officium habet interrogandi religio-
sos quos oportere iudicaverit et cognoscendi de iis quae ad visitationem
spectant; omnes autem religiosi obligatione tenentur respondendi secundum
veritatem, nec Superioribus fas est quoquo modo eos ab hac obligatione
avertere aut visitationis scopum aliter impedire.

§ 2. A decretis Visitatoris recursus datur in devolutivo tantum,
nisi Visitator ordine iudiciario processerit.

Can. 533. — § 1. Pro pecuniae quoque collocatione servetur prae-
scriptum can. 532, § 1; sed praevium consensum Ordinarii loci obtinere
tenentur:
¹º. Antistita monialium et religionis iuris dioecesani pro cuiusvis
pecuniae collocatione; imo, si monialium monasterium sit Superiori regulari
subiectum, ipsius quoque consensus est necessarius;
²º. Antistita in Congregatione religiosa iuris pontificii, si pecunia
dotem professarum constituat ad normam can. 549;
³º. Superior vel Antistita domus Congregationis religiosae, si qui
fundi domui tributi legative sint ad Dei cultum beneficientiamve eo ipso
loco impendam;
⁴º. Religiosus quilibet, etsi Ordinis regularis alumnus, si pecunia
data sit paroeciae vel missioni, aut religiosis intuitu paroeciae vel missionis.

§ 2. Haec item servanda sunt pro qualibet collocationis mutatione.

Decreta

Page 81

[Page 67]

[Texto Principal]
VISITATIO DOMORUM RELIGIOSARUM — RELIGIOSAE MULIERES 67

Can. 535. — § 1. In quolibet monialium monasterio etiam exempto:
1º. Administrationis ratio, gratis exigenda, reddatur semel in anno,
aut etiam saepius si id in constitutionibus praescribatur, ab Antistita
Ordinario loci, itemque Superiori regulari, si monasterium sit eidem
subiectum;

2º. Si ratio administrationis Ordinario non probetur, ipse potest
opportuna remedia adhibere, etiam removendo, si res postulet, oeconomicam
aliosque administratores; quod si monasterium sit Superiori regulari
subiectum, eum Ordinarium, uti prospiciat, monet; quod si ille neglexerit,
ipse per se consulat.

§ 2. In aliis mulierum religionibus, ratio administrationis bonorum
quæ dotes constituunt, Ordinario loci reddatur occasione visitationis et
etiam sæpius, si Ordinarius id necessarium duxerit.

§ 3. Loci Ordinario ius insuper esto cognoscendi:
1º. De rationibus œconomicis domus religiosae iuris dioecesani;
2º. De administratione fundorum legatorumque de quibus in
can. 583, § 1, nn. 3, 4.

Can. 550. — § 1. Dotes caute et integre administrentur apud monas-
terium vel domum habitualis residentiae supremæ Moderatricis aut
Antistitæ provincialis.

§ 2. Ordinarii locorum conservandis religiosarum dotibus sedulo
invigilent; et praesertim in sacra visitatione de eisdem rationem exigant.

TITULUS XXXIX.

De religiosis mulieribus.

187. Ordinarii haud parvam impendant curam et solli-
citudinem ad ea excolenda Instituta quae religiosas mulieres
respiciunt (1).

188. Neminem latet quantum utilitatis et emolumenti ex
bona virginum institutione provenire solet, sive ad fidem inter
infideles propagandam, sive ad pietatem inter christianos foven-
dam, cum ipsae in puellis educandis, mulieribus edocendis, infir-
mis curandis et ceteris operibus misericordiae inserviant.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 82

[Page 68]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XL.
De Monialibus.

189. Nomine monialium veniunt religiosae votorum solem-
nium, aut, nisi ex rei natura vel ex contextu sermonis aliud
constet, religiosae quarum vota ex instituto sunt solemnia, sed
pro aliquibus locis ex Apostolicae Sedis praescripto sunt simpli-
cia (1).

190. Cessionem vel dispositionem bonorum, de qua in can.
569, § 1, Moniales mutare solum possunt de licentia Ordinarii
loci, et, si monasterium regularibus obnoxium sit, Superioris
regularis, dummodo mutatio, saltem de notabili bonorum parte,
non fiat in favorem religionis. Per discessum autem a religione
eiusmodi cessio ac dispositio habere vim desinit (2).

191. Quoad custodiam Eucharistiae in monasterio monia-
lium, serventur praescripta can. 1267.

192. Quoad clausuram monialium, saltem earum quae
solemnia emiserunt vota, observentur can. 600-605, 2342, nn. 1
et 3. — Item, quoad dimissionem, serventur can. 647, 652, § 2,
653, 2388, Instructiones S. C. de Religiosis, necnon constitutiones
proprii Instituti.

TITULUS XLI.
De Sororibus.

193. Sorores sunt religiosae votorum simplicium, scilicet
cae omnes quae vota emitunt in Congregationibus religiosis in
quibus vota ex instituto sunt pro omnibus simplicia (3).

194. Sacrae Congregationi de Propaganda Fide obsecun-
dantes, Ordinarii cordi habeant ut devotae feminae indigenae,
quae ad congregationes religiosas idoneae sunt, a nulla religione
excludantur. At praescripta iuris Canonicci de dote ab ingre-
dientibus religionem afferenda (4) et de aliis conditionibus ad
ingressum, postulatum, novitiatum, professionem religiosam
requisitis observentur.

(1) Can. 488. 7°. — (2) Can. 580, § 3. — (3) Can. 488, 7°. — (4) Can. 547-551.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 83

[Page 69]

[Texto Principal]
MONIALES — SORORES — VIRGINES CATECHISTAE

195. Quoad confessarios et cappellanos, si agatur de domo religiosa, sed in qua communitas non attingit numerum sex sororum, vel de domibus missionis, ut scholis, orphanotrophiis et similibus ad Vicariatum aut Praefecturam pertinentibus, etiam multas Sorores habentibus, non adest obligatio designandi confessorium ordinarium. Attamen maxime convenit ut Ordinarii, quantum possunt, etiam quoad eas Sorores iuri canonico se conforment.

TITULUS XLII.

De Virginibus catechistis.

196. 1°. Virgines de quibus est sermo, in domibus suis virginitatem servantes, Missioni inserviant sub directione Ordinarii aut Missionariorum.

Has virgines Concilium servandas censet quoadusque aliae virgines in pias societates adunatae ad modum religiosarum cum maiori fructu illis succedant.

Ab illis distinguuntur virgines quae, sua virginitate contentae, in Missionibus de nulla re curam habent. De istiusmodi virginibus Concilium silent.

2°. Virgines, Missionis adiutrices, vel in scholis puellas docent, vel orationes in domibus privatis dirigunt, vel infantes moribundos baptizant, vel adultis moribundis assistunt, et generatim omnibus, christianis et paganis, bonis suis exemplis prosunt.

3°. Virgines nullum subsidium accipiunt a Missione, nec ulla emitunt vota, salvis iis quae, ad devotionem tantum, secundum regulas a probatis auctoribus traditas, confessarius voluerit permittere.

4°. Ne admittantur in coetus virginum nisi piae feminae aetate matura, longa experientia probatae, optima fama praeditae, quae pro suo modo doctrinam christianam bene noverint ac preces recitare possint, et quae sufficiens patrimonium ad honeste vivendum habeant.

5°. Severe prohibentur a) se immiscere saecularibus, praesertim vero in sponsalia et matrimonia concilianda se interponere; b) vel adoptare puellas vel ab aliis adoptari.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 84

[Page 70]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
Cum eae virgines dignae sint ut peculiari modo colantur,
Ordinariorum est in territoriis suae iurisdictionis, quatenus
opus fuerit, illis normas statuere, quae magis consentaneae sint
necessitatibus personarum et locorum.

6°. Severe prohibentur patresfamilias ne ullo pretextu
filias suas, vel invitas, virginitem servare cogant.

——*——

PARS TERTIA.
DE LAICIS.

TITULUS XLIII.
De Tertiis Ordinibus, Confraternitatibus et Piis unionibus.

197. 1°. Fideles laude digni sunt, si sua dent nomina asso-
ciationibus ab Ecclesia erectis vel saltem commendatis; at ne
nimis multiplicentur in eodem loco, et bene edoceantur socii de
obligatione qua tenentur prius observare Dei et Ecclesiae prae-
cepta.

2°. Pro locorum diversitate et traditionum, singulis Ordi-
nariis relinquitur quas opportuniiores in suo territorio existimet
erigere pias associationes.

198. Quoad erectionem, statuta, regimen, privilegia et
suppressionem huiusmodi associationum, serventur ius cauo-
nicum et constitutiones pro unaquaque earum conditae. Hic
sufficiat notare can. 686, § 1: “Nulla in Ecclesia recognoscitur
associatio quae a legitima auctoritate ecclesiastica erecta vel
saltem approbata non fuerit”.

TITULUS XLIV.
De Associationibus Fidelium
ad Fidem inter infideles propagandam directis.

199. Missionum Praesules valde commendent eas admodum
utiles institutiones quae ad salutem animarum ubique magis
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 85

[Page 71]

[Texto Principal]
ASSOCIATIONES APOSTOLICAE — IN GENERE — UNIONES SOCIALES 71
procurandam conferant. Huiusmodi profecto sunt peculiares
quaedam, orandi studio ac religionis propagandae zelo, laudabi-
les Societates, aliaeque ad exercenda misericordiae et christianae
caritatis opera saluberrimae Institutiones, ex quibus catholica
fides permulta hausisse emolumenta gloriatur.

TITULUS XLV.
De associationibus in genere et de unionibus socialibus.

200. Cum Sinensium indoles ad associationes valde sit
inclinis et acriter nunc quaestio socialis agitetur, Patres Concilii
ab Encyclica Rerum Novarum aliqua deducunt principia circa
Rem Socialem, observandaque commendant. Antea vero referunt
ex iure communi canones de Fidelium Associationibus in genere,
scilicet canones 684, 686, 687, 688, 689, 690, 699.

201. Doctrinas sociales et agitationes illas Concilium re-
fellit, quae principia proprietatis et auctoritatis evertunt, iuri
naturali et divino contrariae sunt, non augent divitias sed dis-
perdunt, officia Reipublicae pervertunt, familiarum compaginem
dissolvunt, non libertatem sed ordinum perturbationem gignunt
atque duram civium parant servitutem.

202. Ius proprietatis privatae et auctoritatis vim, cari-
tate quidem christiana temperatam, Catholica religio recognoscit.
Principium vero auctoritatis, non a conventione hominum sed a
Deo ducit, et oboedientiam auctoritati praestare docet non prop-
ter timorem sed propter conscientiam, iuxta Apostoli Pauli
doctrinam (1).

203. In tanto rerum novarum studio ac perturbatione,
illud sine dubitatione affirmamus, inania conata hominum futura,
Ecclesia posthabita.— Videlicet Ecclesia est, quae promit ex
Evangelio doctrinas, quarum virtute, aut plane componi certa-
men potest, aut certe fieri, detracta asperitate, mollius; eademque
est, quae non instruere mentem tantummodo, sed regere vitam
et mores singulorum praeceptis suis contendit; quae statum
ipsurn proletariorum ad meliora promovet pluribus utilissimis
institutis; quae vult atque expedit omnium ordinum consilia

(1) Rom., XIII, 5.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 86

[Page 72]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

viresque in id consociari, ut opificum rationibus, quam commodis-
sime potest, consulatur; ad eamque rem adhiberi leges ipsas
auctoritatemque reipublicae, utique ratione ac modo putat
oportere (1).

204. Missionarii omnino debent sese abstinere tum a
factionibus politicis tum ab agitationibus socialibus.

205. Quod si christiani instituere intendant aliquam ho-
nestam associationem, ut, viribus unitis, propriae perfectioni
meliorique status conditioni aptius studere et efficacius consulere
possint, Missionarii, de consensu Ordinarii, auxilium praebeant,
sed nullum moderatoris, administratoris seu arcarii munus acci-
piant, nullaque onerentur ratione oeconomica.

206. Valde vero commendantur Societates mutui auxilii,
quae ex statuta singulorum stipe communem pecuniam consti-
tuunt pro casu necessitatis; et sodalitia oblationes colligentia uti
Depositæ Pietatis, sicut ait Tertullianus, alendis humanisque
egenis, et succurrendis pueris re ae parentibus destitutis, senibus
aegrotantibus, etc.

207. Quum Patres Concilii consociationes oeconomicas
seu sociales non censeant his tempestatibus posse promoveri,
arbitrantur praecurrenda non esse opportuna tempora, cum
diserimine praecludendi, quae forsan in futuro possibiles erunt,
providentias sociales. Associationis principium est per se bo-
num et semper ab Ecclesia commendatum fuit, secundum illum
Sacrae Scripturae: Frater qui adiuvatur a fratre quasi civitas
firma (2).

208. Emancipationem, quam vocant, mulieris Concilium
prorsus reiecit, quia vinculum sanctitatemque familiae dissolvit,
quae est seminarium reipublicae et maximum populi siensis
praesidium. Restituendam vero mulieribus dignitatem, cessante
concubinatus ignominia et sponsalium servitute, Concilium alte
proclamat. Utique sarta tectaque sit auctoritas patris matrisque
familiae, sed sensu christiano temperata atque honestata.

“Cunque imperandi facultas profiseiscatur a Deo, eiusque
sit communicatio quaedam summi principatus, gerenda ad exem-
plar est potentatis divinae, non minus rebus singulis quam uni-
versis cura paterna consulenti... — Atqui interest: salutis cum

(1) Leo XIII, Enc. Rerum Novarum. — (2) Prov., XVIII, 19.

Decreta

Page 87

[Page 73]

[Texto Principal]
ASSOCIATIONES: IN GENERE; SOCIALES; JUVENUM, ETC. 73
publicae, tum privatae pacatas esse res et compositas: item dirigi
ad Dei iussa naturaeque principia omniem convietus domestici
disciplinam: observari et coli religionem: flore re privatim ac
publice mores integros: sanctam retineri institutionem, nec alteros
ab alteris impune violari: validos adolescere cives, iuvandae
tutandaeque, si res postulet, civitati idoneos» (1).

TITULUS XLVI.
De iuvenum catholicis associationibus.

209. Ordinarii curent ut in christianitatibus iuvenum
postscholares associationes instituantur, ad bonos mores promo-
vendos, et ad acceptam in scholis educationem servandam.

210. Etiam iuvenes pagani, qui in nostris scholis ex indole
morigerata et ingenio laudem meruerunt, in iis associationibus
tamquam simplices sodales accipi possunt.

211. Iuvenum catholicae associationes iurisdictioni Ordi-
narii obnoxiae sunt. Ut sibi nomen Associationis Catholicae
assumere queant, deferre debent statuta sua approbationi Ordi-
narii ad normam canonum. Nullo autem modo, nullo praetextu
cae associationes politicis agitationibus interesse debent.

212. Maxime vero associationibus Y.M.C.A. et Y.W.C.A.
a S. Congregatione S. Officii die 5 Nov. 1920 condemnatis
opponantur cae catholicae associationes (2).

213. Non solum ad finem recreativum instituuntur, sed ad
pietatem, studia et mutua auxilia fovenda.

214. Scholae quoque sive vespertinae, sive diurnae eri-
gantur, in quibus, cum scientifica et religiosa institutione, catho-
lici iuvenes sic congregati fruuntur ludis gymnasticis, musica et
«Sports» cum omni decore et honestate.

TITULUS XLVII.
De catechistis.

215. Ordinarios non fugit quantae utilitatis et quasi
necessitatis sit catechistas recte instituere et informare: ad fidem

(1) Leo XIII, Rerum Novarum.—(2) A. A. S., a. 1920, pag. 595 et seq.

[Assinaturas]
[None visible]

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 88

[Page 74]
**[Texto Principal]**
conservandam, pueros in scholis a teneris annis edocendo, doctrina
et virtute in variis christianis stationibus aliis praeiucendo; ad
fidem autem propagandam, cum viam missionariis aperiant,
animos infidelium disponant et catechumenos instruunt in doctrina
veritatis atque ad baptismum rite suscipiendum praeparant.
Sine huiusmodi missionariorum adiutoribus, religionem christia-
nam profecto nec celeriter fines proferre, nec in christianorum
animos altas radices agere posse compertum est (1).

216. Catechistae vel esse possunt in communi viventes ad
modum religiosorum, vel soli domi degentes.

Ubi de primis agatur, Ordinarii statuta illis procurent ad
normam can. 673 et seq.

Si soli vivunt, vel generatim Missionarium sequuntur, veluti
eius instrumenta ad doctrinam christianam explicandam; vel
solum in scholis Missionarium adiuvant, et dicuntur Magistri.
De his provisum est in lib. IV.

217. Missionarius vero commendet christianis fidelibus
ut quo par est honore nobilissimum catechistae munus prose-
quatur, et suas iudicent partes esse Missionarium adiuvare pro
catechistis sustentandis. Hoc coram Domino meritorium est.

218. Pietate praeditus catechista, moribus sit ac virtute
gravis: splendore boni exempli praestans, omnia quae ministerium
summ minime decent studiose fugiat, ne, passionibus suis indul-
gens, christianum nomen suis operibus polluat, et, ab ethnicis
despectus, eorum conversioni obstet. Frequenter suscipiat Sa-
cramenta, ad minus semel in mense ad confessionem et S.
Communionem accedat, tum ob proprium progressum, tum ad
christianorum exemplum et aedificationem (2). Quotannis vel
saltem secundo quoque anno, pro posse, spiritualibus vacet
exercitiis.

219. In praedicatione catechetica adhibeat formam, ac
praeterea alicui catechesis libro, quem prae manibus habere
debet, mente et animo prorsus insistat; ne, proprio ingenio aut
naturali eloquio indulgens, inania aut etiam falsa fidelibus, cum
religionis detrimento, audienda tradat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.—(2) Instr. S. C. de Prop.
Fide, 18 Oct. 1883.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 89

[Page 75]

[Texto Principal]
CATECHISTAE—PRIORES CHRISTIANITATUM

220. Landandus est prorsus et commendandus modus agendi missionariorum qui semel in mense vel saltem binis mensibus catechistas convocant ut de praeteritis atque de futuris laboribus ratio habeatur, insinulque catechistis facilis praebeaturs occasio recipiendi Sacramenta.

221. Opportunum saepe visum est ut catechistae aliquam addiscant artem, verbi gratia medicinam aut aliquid huiusmodi, tum ad otium vitandum, tum ad sui ipsius atque ministerii utilitatem.

222. Severissime vero prohibentur ne absque expressa Ordinarii vel Missionarii proprii licentia adire praesumant tribunalia aut litteras ad Mandarinos scribere.

TITULUS XLVIII.
De Prioribus Christianitatum.

223. In singulis christianitatibus constituantur quidam Christifideles tanquam custodes, vel praesides, vel capita christianitatis, sub directione Missionariorum. Et ii vocantur Priores.

224. Priores curare debent ut Christifideles diebus festivis de praecepto convocentur ad orandum et ad sermonem vel doctrinam christianam audiendam, ac in diebus dominicis ad alta voce recitandam aliquam partem catechismi.

225. Priores insuper curam habebunt, at non cogent, ut tempore visitationis annuae omnes Christifideles ad annualem receptionem Sacramentorum invitentur, sive divites, sive pauperes sint, ac quantumvis frigidi et pessimae vitae. Praeterea ab ipsis omnium omnino fidelium, cum baptizatorum tum catechumenorum, quorum nomina nondum relata fuerint in catalogum christianitatis, quantocius referantur, ut deinceps innotescant, et facilis admoneri possint de adventu sacerdotis, cum opus fuerit.

226. Absente sacerdote, eorum est officium baptizare omnes christianorum recenter natos infantes, vita periclitantes, et etiam benevalentes (si tamen non sit spes ut facile advocetur sacerdos), invitatis, nisi periculum sit in mora, duobus testibus,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 90

[Page 76]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
sive viris, sive mulieribus, ut, adventiente sacerdote, constare possit de baptismo rite collato, ita ut nullum remaneat dubium de eius validitate.

Officium quoque Priorum est admonere missionarium de iis quae ad matrimonia in christianitate celebranda pertinent. Insuper investigabunt num adsint impedimenta prohibentia vel dirimentia matrimoniorum.

227. Praeterea Priorum est visitare et confortare infirmos propriae christianitatis, et invigilare ne unus quidem decedat sine ultimis Sacramentis.

228. Occasione funerum, munus erit Priorum diligentiter invigilare ne circa defunctum vel eius feretrum aliquid fiat, quod superstitionem redoleat, et ut exsequiae peragantur iuxta christianorum regulas et mores. Si forte aliqua neophytorum familia aliquando in iis obtemperare recusaverit, sacerdotem moneant.

229. Demum sedulo excogitabunt Priores occasiones ac media docendi atque disseminandi inter gentiles fidem christianam, praesertim in locis in quos nondum invecta est. Et si in aliquo loco vel familia viderint spem conversionis, non omittant monere sacerdotem. Satagant etiam ut alii christiani eodem zelo propagandi religionem fervcant.

230. Aliquoties, quantum circumstantiae permiserint, Priores ad exercitia spiritualia peragenda convocentur; qua occasione explicentur regulæ pro eis constitutæ.

231. De aliis autem adiutoribus Missionariorum, Ordinarius ipse statuat.

FINIS LIBRI SECUNDI.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 91

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER TERTIUS.
DE REBUS.

232. Quae ius commune praecepit in libro «De Rebus»
Concilium Sinense qua par est observantia amplectitur, quaedam
tamen apponens quae particulares respiciunt Missionum neces-
sitates. Ut vero missionarius semper in promptu habeat quae
ad rectam attinent Sacramentorum administrationem, canones
de Sacramentis ex integro refert.

PARS PRIMA.
DE SACRAMENTIS.

233. Can. 731.—§ 1. Cum omnia Sacramenta Novae Legis, a
Christo Domino Nostro instituta, sint praecipua sanctificationis et salutis
media, summa in iis opportune riteque administrandis ac suscipiendis
diligentia et reverentia adhibenda est.

234. Missionarii igitur, quibus munus incumbit Sacra-
menta continuo administrandi, illud perpetuo curare debent, ut
integre, caste, pieque vitam agant; nec unquam cuiuscumque
peccati mortalis labe se inquinari permittant, ne, dum aliorum
inserviant saluti, seipsos condemment, sibique aeternae damna-
tionis sint ministri (1).

235. Nullum Sacramentum conficiant vel ministrent, nisi
praemissa brevi oratione ad opem divinam implorandam; non
ex vana gloria aut ulla alia humana consideratione, sed cum
intentione Sacramenta Christi rite dispensandi, et munus suum
implendi ad gloriam Dei et salutem animarum (2).

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. I, I. — (2) Syn. Sutch., c. I, III.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 92

[Page 78]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
236. 1°. Sacerdos, officii sui memor, frequentcr hortetur fideles ut Sacramentorum doctrinam sedulo adiscant; ac ipsemet eorum divinam institutionem et fructus eximios saepius et opportune inculect, quibusque dispositionibus sint suscipienda, et caeremoniarum significationes explicet (1).

2°. «Optandum ut, congruenter antiquae disciplinae, mulieres in ecclesia separatae sint a viris.—Viri in ecclesia vel extra ecclesiam dum sacris ritibus assistunt, nudo capite sint, nisi aliud ferant probati populorum mores aut peculiaria rerum adiuncta; mulieres autem, capite cooperto et modeste vestitae, maxime cum ad mensam Dominicam accedunt» (2).

237. Ordinariorum tanen prudentiae relinquitur iudicium ferre de opportunitate vel convenientia huius moris in Sinis inducendi.

238. Can. 731. — § 2. Vetitum est Sacramenta Ecclesiae ministrare haereticis aut schismaticis, etiam bona fide errantibus eaque petentibus, nisi prius, erroribus reiectis, Ecclesiae reconciliati fuerint.

Can. 732. — § 1. Sacramenta baptismi, confirmationis et ordinis, quae characterem imprimunt, iterari nequeunt.

§ 2. Si vero prudens dubium existat num revera vel num valide collata fuerint, sub conditione iterum conferantur.

Can. 733. — § 1. In Sacramentis conficiendis, administrandis ac suscipiendis accurate serventur ritus et caeremoniae quae in libris ritualibus ab Ecclesia probatis praecipiuntur.

§ 2. Unusquisque autem ritum suum sequatur, salvo praescripto can. 851, § 2, 866.

Can. 2378. — Clerici maiores qui in sacro ministerio ritus et caeremonias ab Ecclesia praescriptas graviter negligant et moniti sese non emendaverint, suspendantur pro diversa reatus gravitate.

239. Propterea sacerdotes saepius diligentcr perlegant ac memoriae mandare studeant praecepta et monita quae in libris ritualibus eorumque commentariis de singulorum Sacramentorum administratione traduntur. Facile enim agenda praeterit, qui regulam agendorum nosse negligit (3).

240. Can. 734. — § 1. Sacra olea quae quibusdam Sacramentis administrandis inserviunt debent esse ab Episcopo benedicta feria V in

(1) Syn. Sutch., c. I·VIII. — (2) Can. 1262. — (3) Syn. Sutch., c. I. VI.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 93

[Page 79]

[Texto Principal]
SACRAMENTA IN GENERE — MINISTER BAPTISMI

Coena Domini proxime superiore; neque adhibeantur vetera, nisi necessitas urgeat.

§ 2. Mox deficienti oleo benedicto aliud oleum de olivis non benedictum adiciatur, etiam iterato, minore tamen copia.

Can. 735. — Parochus olea sacra a suo Ordinario petere debet et in ecclesia in tuta ac decenti custodia sub clavi diligenter asservare; nec ea domi retineat, nisi propter necessitatem aliamve rationabilem causam, accedente Ordinarii licentia.

241. Missionarius qui domi aut cubiculo retinere solet olea sacra, curet ut pariter eorum decenti ac tutae custodiae provideat.

242. Can. 736. — Pro administratione Sacramentorum minister nihil quavis de causa vel occasione sive directe sive indirecte exigat aut petat, praeter oblationes de quibus in can. 1507, § 1.

TITULUS I.

De Baptismo.

243. Can. 737. — § 1. Baptismus, Sacramentorum ianua ac fundamentum, omnibus in re vel saltem in voto necessarius ad salutem, valide non confertur, nisi per ablutionem aquae verae et naturalis cum praescripta verborum forma.

§ 2. Cum ministratur servatis omnibus ritibus et caeremoniis quae in ritualibus libris praecipiuntur, appellatur sollemnis; secus, non sollemnis seu privatus.

CAPUT I.

DE MINISTRO BAPTISMI.

244. Can. 738. — § 1. Minister ordinarius baptisma sollemnis est sacerdos; sed eius collatio reservatur parocho vel alii sacerdoti de eiusdem parochi vel Ordinarii loci licentia, quae in casu necessitatis legitime praesumitur.

§ 2. Etiam peregrinus a parocho proprio in sua paroecia sollemniter baptizetur, si id facile et sine mora fieri potest; secus peregrinum quilibet parochus in suo territorio potest sollemniter baptizare.

Can. 739. — In alieno territorio nemini licet, sine debita licentia, baptismum sollemnem conferre ne sui quidem loci incolis.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 94

[Page 80]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 740. — Ubi paroeciae aut quasi-paroeciae nondum sunt consti-
tutae, statutorum peculiariam et receptarum consuetudinum ratio habenda
est, ut constet cuinam sacerdoti, praeter Ordinarium, in universo territorio
vel in eius parte ius insit baptizandi.

Can. 741. — Extraordinarius baptismi sollemnis minister est diaco-
nus; qui tamen sua potestate ne utatur sine loci Ordinarii vel parochi
licentia, iusta de causa concedenda, quae, ubi necessitas urgeat, legitime
praesumitur.

Can. 742. — § 1. Baptismus non sollemnis, de quo in can. 759, § 1,
potest a quovis ministrari, servata debita materia, forma et intentione;
quatenus vero fieri potest, adhibeantur duo testes, vel saltem unus, quibus
baptismi collatio probari possit.

§ 2. Si tamen adsit sacerdos, diacono praeferatur, diaconus subdia-
cono, clericus laico et vir feminae, nisi pudoris gratia deceat feminam
potius quam virum baptizare, vel nisi femina noverit melius formam et
modum baptizandi.

§ 3. Patri aut matri suam prolem baptizare non licet, praeterquam
in mortis periculo, quando alius praesto non est, qui baptizet.

245. Laici qui baptizant filios fidelium vel paganos adultos,
nomina baptizatorum adnotare debent et, quatenus fieri potest,
etiam nomina testium, ad mentem can. 777; quae omnia missio-
narius opportuno tempore, et facta comprobatione, in libro suo
baptismali referat.

246. Can. 743. — Curet parochus ut fideles, praesertim obstetrices,
medici et chirurgi, rectum baptizandi modum pro casu necessitatis probe
ediscant.

CAPUT II.
DE SUBIECTO BAPTISMI.

247. Can. 745. — § 1. Subiectum capax baptismi est omnis et
solus homo viator, nondum baptizatus.

§ 2. Cum agitur de baptismo:
1º. Parvulorum seu infantium nomine veniunt, ad normam can. 88,
§ 3, qui nondum rationis usum adepti sunt, eisdemque accensentur amentes
ab infantia, in quavis aetate constituti;
2º. Adulti autem censentur, qui rationis usu fruuntur; idque satis
est ut suo quisque animi motu baptismum petat et ad illum admittatur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 95

[Page 81]

[Texto Principal]
MINISTER BAPTISMI — SUBJECTUM BAPTISMI

Can. 746. — § 1. Nemo in utero matris clausus baptizetur, donec probabilis spes sit ut rite editus baptizari possit.

§ 2. Si infans caput emiserit et periculum mortis immineat, baptizetur in capite; nec postea, si vivus evaserit, est iterum sub conditione baptizandus.

§ 3. Si aliud membrum emiserit, in illo, si periculum immineat, baptizetur sub conditione; at tunc, si natus vixerit, est rursus sub conditione baptizandus.

§ 4. Si mater praegnans mortua fuerit, fetus ab iis ad quos spectat extractus, si certo vivat, baptizetur absolute; si dubie, sub conditione.

§ 5. Fetus, in utero baptizatus, post ortum denuo sub conditione baptizari debet.

«Fetus extractio de praegnantis defunctaeque alvo matris, quamvis patefacienda ac persuadenda sit, expressse tamen cavet, prohibetque Sanctitas sua, ne missionarii in casibus particularibus se ingerant in demandanda sectione (caesarea), multoque minus in ea peragenda» (1).

248. Can. 747. — Curandum ut omnes fetus abortivi, quovis tempore editi, si certo vivant, baptizentur absolute; si dubie, sub conditione.

Can. 748. — Monstra et ostenta semper baptizentur saltem sub conditione; in dubio autem unusne an plures sint homines, unus absolute baptizetur, ceteri sub conditione.

Can. 749. — Infantes expositi et inventi nisi, re diligenter investigata, de eorum baptismo constet, sub conditione baptizentur.

Can. 750. — § 1. Infans infidelium, etiam invitis parentibus, licite baptizatur, cum in eo versatur vitae discrimine, ut prudenter praevideatur moriturus, antequam usum rationis attingat.

§ 2. Extra mortis periculum, dummodo catholicae eius educationi cautum sit, licite baptizatur:

1°. Si parentes vel tutores, aut saltem unus eorum, consentiant;

2°. Si parentes, idest pater, mater, avus, avia, vel tutores desint, aut ius in eum amiserint, vel illud exercere nullo pacto queant.

249. «Quantum... ad infantes parentum fidelium, qui ambo sunt admodum tepidi, seu in omni religionis cultu segnes atque socordes, vel quorum alter in prava agendi ratione protervus est, vel etiam quorum pater a fide christiana defectit seu apostavit, noverint missionarii eos, postulantibus praesertim ipsismet parentibus, posse et debere baptizari, non obstante dubio, seu

(1) S. C. S. Off., 15 Febr. 1780; 13 Dec. 1839.

11

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 96

[Page 82]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
causa etiam iusta metuendi ne, cum adoleverint, educatione christianā frustrentur, ino in gentilium cultu instituantur » (1).

250. Neque recusent missionarii baptizare prolem concubinariorum, timentes ne eorum falsum matrimonium approbare videantur. Baptismum conferant, et alia via removeant scandalum.

251. 1°. « Valde caute et prudenter se gerant missionarii in baptizandis fidelium filiabus quae gentilibus in matrimonium fuerunt promissae. Si huiusmodi puellae in infantili aetate adhuc constituantur, spesque non minima affulgeat eas educatione vere christianā fore inbuendas, tunc sine magna difficultate ad baptismum admittantur » (2).

Ipsa S. C. S. Off., 25 Iun. 1866, non excludit a baptismō recipiendō puellas in infantili aetate, ubi nihil aliud obstet præter futurarum nuptiarum periculum cum viro ethnico.

2°. Si vero agatur de puellis iam adultis, ac prope nubilibus, quae sat proxime gentilibus tradendae prævidentur, antequam eae baptizentur, res cum omnibus adiunctis ad Ordinarium deferatur.

252. Can. 751. — Circa baptismum infantium duorum haereticorum aut schismaticorum, aut duorum catholicorum qui in apostasiam vel haeresim vel schisma prolapsi sint, generatim serventur normae in superiore canone constitutae.

Can. 752. — § 1. Adultus, nisi sciens et volens probeque instructus, ne baptizetur; insuper admonendus ut de peccatis suis doleat.

§ 2. In mortis autem periculo, si nequeat in praecipuis fidei mysteriis diligentius instrui, satis est, ad baptismum conferendum, ut aliquo modo ostendat se eisdem assentire serioque promittat se christianae religionis mandata servaturum.

§ 3. Quod si baptismum ne petere quidem queat, sed vel antea vel in praesenti statu manifestaverit aliquo probabilī modo intentionem illum suscipiendi, baptizandus est sub conditione; si deinde convalerit et dubium de valore baptismi collati permaneat, sub conditione baptismus rursus conferatur.

Can. 753. — § 1. Tam sacerdotem qui adultos baptizaturus est, quam ipsos adultos qui sani sint, decet esse ieiunos.

§ 2. Nisi graves urgentesque causae obsint, adultus baptizatus statim Missae sacrificio assistat et sacram communionem percipiat.

(1) Syn. Sutch., C. II, VIII. — (2) Syn. Sutch., C. II, VII.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 97

[Page 83]

[Texto Principal]
SUBJECTUM BAPTISMI — RITUS ET CAEREMONIAE

Adultus baptizandus ita sit ordinarie instructus ut possit simul baptizari et ad S. Synaxim admitti. Attamen necessse non est ut eodem die baptizetur et communionem percipiat; sed curandum est ut ad S. Synaxim quam celerime accedat.

253. Can. 754. — § 1. Amentes et furiosi ne baptizentur, nisi tales a nativitate vel ante adeptum rationis usum fuerint; et tunc baptizandi sunt ut infantes.
§ 2. Si autem dilucida habeant intervalla, dum mentis compotes sunt, baptizentur, si velint.
§ 3. Baptizentur quoque, imminente periculo mortis, si, antequam insanirent, suscipiendi baptismi desiderium ostenderint.
§ 4. Qui lethargo aut phrenesi laborat, vigilans tantum et volens baptizetur; at si periculum mortis impendeat, servetur praescriptum § 3.

CAPUT III.

DE RITIBUS ET CAEREMONIIS BAPTISMI.

254. Can. 755. — § 1. Baptismus sollemniter conferatur, salvo praescripto can. 759.
§ 2. Loci Ordinarius potest gravi et rationabili de causa indulgere ut caeremoniae praescriptae pro baptismo infantium adhibeantur in baptismo adultorum.

Caeremoniae pro baptismo infantium praescriptae semper adhiberi possunt pro mulieribus adultis; pro viris autem iusta de causa (1).

255. Can. 756. — § 1. Proles ritu parentum baptizari debet.
§ 2. Si alter parentum pertineat ad ritum latinum, alter ad orientalem, proles ritu patris baptizetur, nisi aliud iure speciali cautum sit.
§ 3. Si unus tantum sit catholicus, proles huius ritu baptizanda est.

Can. 757. — § 1. In baptismo sollemni adhibenda est aqua ad hoc benedicta.
§ 2. Si aqua benedicta in baptisterio adeo sit imminuta, ut minus videatur sufficere, alia non benedicta admisceatur, etiam iterato, minore tamen copia.
§ 3. Si vero corrupta fuerit, aut effluxerit, aut quovis modo defecerit, parochus in fontem, bene mundatum ac nitidum, recentem aquam infundat ac proprio ritu in suis liturgicis libris praescripto benedicat.

(1) Coll., 1, n. 1006.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 98

[Page 84]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
256. Vicarii et Praefecti Apostolici ex Indulto Apostolicae Sedis possunt concedere suis missionariis facultatem benedicendi aquam baptismalem ea breviori formula, qua missionariis Peruanis apud Indos Summus Pontifex Paulus III uti concessit, et quae legitur in Append. Ritualis Romani.

257. Can. 758. — Licet baptismus conferri valide possit aut per infusionem, aut per immersionem, aut per aspersionem, primus tamen vel secundus modus, aut mixtus ex utroque, qui magis sit in usu, retineatur, secundum probatos diversarum Ecclesiarum rituales libros.

Can. 759. — § 1. In mortis periculo baptismum privatim conferre licet; et, si conferatur a ministro qui nec sacerdos sit nec diaconus, ea tantum ponantur, quae sunt ad baptisma validitatem necessaria; si a sacerdote vel diacono, serventur quoque, si tempus adsit, caeremoniae quae baptismum sequuntur.

§ 2. Extra mortis periculum baptismum privatum loci Ordinarius permittere nequit, nisi agatur de haereticis qui in adulta aetate sub conditione baptizentur.

§ 3. Caeremoniae autem quae in baptisma collatione praetermissae quavis ratione fuerint, quamprimum in ecclesia suppleantur, nisi in casu de quo in § 2.

Can. 760. — Cum baptismus sub conditione iteratur, caeremoniae, si quidem in priore baptismo omissae fuerunt, suppleantur, salvo praescripto can. 759, § 3; sin autem in priore baptismo adhibita sunt, repeti in altero aut omitti possunt.

Can. 761. — Curent parochi ut ei qui baptizatur, christianum imponatur nomen; quod si id consequi non poterunt, nomini a parentibus imposito addant nomen alicuius Sancti et in libro baptizatorum utrumque nomen perscribant.

CAPUT IV.
DE PATRINIS.

258. Can. 762. — § 1. Ex vetustissimo Ecclesiae more nemo solemniter baptizetur, nisi suum habeat, quatenus fieri possit, patrinum.

§ 2. Etiam in baptismo privato patrinus, si facile haberi queat, adhibeatur; si non interfuerit, adhibeatur in supplendis baptisma caeremoniis, sed hoc in casu nullam contrahat spiritualem cognationem.

Can. 763. — § 1. Cum baptismus iteratur sub conditione, idem patrinus, quatenus fieri possit, adhibeatur, qui in priore baptismo forte adfuit; extra hunc casum in baptismo conditionato patrinus non est necessarius.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 99

[Page 85]

[Texto Principal]
RITUS ET CAEREMONIAE BAPTISMI — PATRINI

§ 2. Iterato baptismo sub conditione, neque patrinus qui priori baptismo adfuit, neque qui posteriori, cognationem spiritualem contrabit, nisi idem patrinus in utroque baptismo adhibitus fuerit.

Can. 764. — Patrinus unus tantum, licet diversi sexus a baptizando, vel ad summum unus et una adhibeantur.

Attentis Sinensium moribus, tolerari potest consuetudo adhibendi unum patrinum in baptismo.

259. Can. 765. — Ut quis sit patrinus, oportet:
1º. Sit baptizatus, rationis usum assecurus et intentionem habeat id munus gerendi;
2º. Ad nullam pertineat haereticam aut schismaticam sectam, nec sententia condemnatoria vel declaratoria sit excommunicatus aut infamis infamia iuris aut exclusus ab actibus legitimis, nec sit clericus depositus vel degradatus;
3º. Nec sit pater vel mater vel coniux baptizandi;
4º. Ab ipso baptizando eiusve parentibus vel tutoribus aut, his deficientibus, a ministro sit designatus;
5º. Baptizandum in actu baptismi per se vel per procuratorem physice teneat aut tangat vel statim levat seu suscipiat de sacro fonte aut de manibus baptizantis.

Can. 766. — Ut autem quis licite patrinus admittatur, oportet:
1º. Decimum quartum suae aetatis annum attigerit, nisi aliud iusta de causa ministro videatur;
2º. Non sit propter notorium delictum excommunicatus vel exclusus ab actibus legitimis vel infamis infamia iuris, quin tamen sententia intercesserit, nec sit interdictus aut alias publice criminatus vel infamis infamia facti;
3º. Fidei rudimenta noverit;
4º. In nulla religione sit novitius vel professus, nisi necessitas urgeat et expressa habeatur venia Superioris saltem localis;
5º. In sacris ordinibus non sit constitutus, nisi accedat expressa Ordinarii proprii licentia.

Can. 767. — In dubio utrum quis valide vel licite admitti possit, necne, ad patrini munus, parochus, si tempus suppetat, consulat Ordinarium.

Can. 768. — Ex baptismo spiritualem cognationem contrahunt tantum cum baptizato baptizans et patrinus.

Can. 769. — Patrinorum est, ex suscepto munere, spiritualem filium perpetuo sibi commendatum habere, atque in iis quae ad christianae vitae institutionem spectant, curare diligenter ut ille talem in tota vita se praebeat, qualem futurum esse solemnis caeremonia spoponderunt.

260. Improbanda est parentum incuria, qui munus patrini non selectis idoneis personis, sed cuiusunque qui eis, cum baptis-

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 100

[Page 86]
LIBER III — DE REBUS

mus conferri debet, occurrit committunt, licet pro certo habeant ipsum suum spiritualem filium non amplius esse revisurum (1).

CAPUT V.
DE TEMPORE ET LOCO BAPTISMI CONFERENDI.

261. « Infantes quamprimum baptizentur; et parochi ac concionatores frequentes fideles de hac gravi eorum obligatione commoneant » (2).

262. 1º. Quapropter Concilium Plenarium Sinense statuit ut, nisi iusta excuset causa, quamprimum, id est intra octo dies a nativitate, abluantur infantes; in absentia sacerdotis, baptismus debet a peritis fidelibus conferri.

2º. Missionarii autem pro viribus conentur, si alicubi viget, eradicare abusum quo tepidiores christiani ac baptismi administratores baptismum naturum quandoque ultra hebdomadam differunt.

263. Can. 771. — Baptismus privatus, urgente necessitate, quovis tempore et loco administrandus est.
Can. 772. — Etiam sollemnis baptismus qualibet die administrari potest; decet tamen adultorum baptismum, secundum antiquissimum Ecclesiae ritum, conferri, si fieri comode queat, in pervigilio Paschatis et Pentecostes, praecipue in metropolitaneis aut cathedralibus ecclesiis.
Can. 773. — Proprius baptismi sollemnis administrandi locus est baptisterium in ecclesia vel oratorio publico.

264. § 1. Quaelibet paroecialis ecclesia, revocato ac reprobato quovis contrario statuto vel privilegio vel consuetudine, baptismalem habeat fontem, salvo legitimo iure cumulativo aliis ecclesiis iam quaesito.
§ 2. Loci Ordinarius potest pro fidelium commoditate permittere vel iubere ut fons baptismalis ponatur etiam in alia ecclesia vel publico oratorio intra paroeciae fines (3).

265. Ordinarii Sinarum possunt idem permittere vel iubere, congrua congruis referendo, in iurisdictionis suae ecclesiis vel publicis oratoriis, quamvis inibi nondum sint paroeciae neque quasi-paroeciae canonice constitutae.

(1) Coll. Hongkong, n. 458. — (2) Can. 770. — (3) Can. 774.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 101

[Page 87]

[Texto Principal]
TEMPUS ET LOCUS—ADNOTATIO ET PROBATIO

266. Can. 775.—Si ad ecclesiam paroecialem, aut ad aliam quae iure fontis gaudeat, baptizandus, propter locorum distantiam aliave adjuncta, sine gravi incommodo aut periculo, accedere aut transferri nequeat, baptismus sollemnis a parocho conferri potest et debet in proxima ecclesia aut oratorio publico intra paroeciae fines, licet haec baptismali fonte careant.

Can. 776.—§ 1. In domibus autem privatis baptismus sollemnis administrari non debet, nisi hisce in adiunctis:

1º. Si baptizandi sint filii aut nepotes eorum qui supremum actu tenent popolorum principatum vel ius habent succedendi in thronum, quoties isti id rite poposcerint;

2º. Si loci Ordinarius, pro suo prudenti arbitrio et conscientia, iusta ac rationabili de causa, in casu aliquo extraordinario id concedendum censuerit.

§ 2. In memoratis casibus baptismus conferendus est in sacello domus aut saltem in alio decenti loco, et aqua baptismali de more benedicta.

267. 1º. In locis vero missionum baptismus solennis domi est conferendus aut domi supplendae sunt caeremoniae adultis infirmis qui propter infirmitatem aut periculum ad templum deferri non possunt (1).

2º. Item domi est conferendus, ubi non est sacellum vel commune oratorium, aut ecclesia longe distat (2).

CAPUT VI.

DE COLLATI BAPTISMI ADNOTATIONE ET PROBATIONE.

268. Can. 777.—§ 1. Parochi debent nomina baptizatorum, mentione facta de ministro, parentibus ac patrinis, de loco ac die collati baptismi, in baptismali libro sedulo et sine ulla mora referre.

§ 2. Ubi vero de illegitimis filiis agatur, matris nomen est inserendum, si publice eius maternitas constet, vel ipsa sponte sua scripto vel coram duobus testibus id petat; item nomen patris, dummodo ipse sponte sua a parocho vel scripto vel coram duobus testibus id requirat, vel ex publico authentico documento sit notus; in ceteris casibus inscribatur natus tanquam filius patris ignoti vel ignotorum parentum.

269. Si agitur de migrante qui in alieno territorio baptizatus fuerit, servetur praescriptum huius canonis cum praescripto can. 778.

(1) S. C. S. Off., 10 April. 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, 1, n. 1213, ad 2um et ad 4um.—(2) S. C. S. Off., 28 Febr. 1663, Coll., 1, n. 151; S. C. de Prop. Fide, 21 Jan. 1789, Coll., 1, n. 598, ad 3um et 4um; S. R. C., 4 Febr. 1871, Coll., 2, n. 1365, ad 3um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 102

[Page 88]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
270. Can. 778. — Si baptasmus nec a proprio parocho nec eo praesente administratus fuerit, minister de ipso collato quamprimum proprium ratione domicilii parochum baptizati certiorem reddat.

Can. 779. — Ad collatum baptismum comprobandum, si nemini fiat praeiudicium, satis est unus testis omni exceptione maior, vel ipsius baptizati iusiurandum, si ipse in adulta aetate baptismum receperit.

TITULUS II.

De Confirmatione.

271. Can. 780. — Sacramentum confirmationis conferri debet per manus impositionem cum unctione chrismatis in fronte et per verba in pontificalibus libris ab Ecclesia probatis praescripta.

Can. 781. — § 1. Chrisma, in sacramento confirmationis adhibendum, debet esse ab Episcopo consecratum, etiamsi sacramentum a presbytero, ex iure vel ex apostolico indulto, ministretur.

§ 2. Unctio autem ne fiat aliquo instrumento, sed ipsa ministri manu capiti confirmandi rite imposita.

CAPUT I.

DE MINISTRO CONFIRMATIONIS ORDINARIO
ET EXTRAORDINARIO.

272. Can. 782. — § 1. Ordinarius confirmationis minister est solus Episcopus.

§ 2. Extraordinarius minister est presbyter, cui vel iure communi vel peculiari Sedis Apostolicae indulto ea facultas concessa sit.

§ 3. Hac facultate ipso iure gaudent, praeter S. R. E. Cardinales ad normam can. 239, § 1, n. 23, Abbas vel Praelatus nullius, Vicarius et Praefectus Apostolicus, qui tamen ea valide uti nequeunt, nisi intra fines sui territorii et durante munere tantum.

§ 4. Presbyter latini ritus cui, vi indulti, haec facultas competat, confirmationem valide confert solis fidelibus sui ritus, nisi in indulto aliud expresse cautum fuerit.

§ 5. Nefas est presbyteris ritus orientalis, qui facultate vel privilegio gaudent confirmationem una cum baptismo infantibus sui ritus conferendi, eandem ministrare infantibus latini ritus.

273. Ordinarii loci ex Indulto Apostolicae Sedis delegare possunt omnibus suis sacerdotibus facultatem administrandi

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 103

[Page 89]

[Texto Principal]
MINISTER CONFIRMATIONIS — CONFIRMATIONIS SUBJECTUM 89

valide et licite sacram confirmationem fidelibus sive adultis sive pueris in articulo mortis constitutis, etiam in loco residentiae Episcopi, absente tamen quocumque Episcopo vel gravi de causa impedito.

274. Can. 783. — § 1. Episcopus in sua dioecesi hoc sacramentum etiam extraneis legitime ministrat, nisi obstet expressa proprii eorum Ordinarii prohibito.

§ 2. In aliena dioecesi indiget licentia Ordinarii loci saltem rationabiliter praesumpta, nisi agatur de propriis subditis quibus confirmationem conferat privatum ac sine baculo et mitra.

Can. 784. — Presbytero quoque licet, si apostolico locali privilegio sit munitus, in designato sibi territorio confirmare etiam extraneos, nisi id ipsorum Ordinarii expresse vetuerint.

Can. 785. — § 1. Episcopus obligatione tenetur sacramentum hoc subditis rite et rationabiliter petentibus conferendi, praesertim tempore visitationis dioecesis.

§ 2. Eadem obligatione tenetur presbyter, privilegio apostolico donatus, erga illos quorum in favorem est concessa facultas.

§ 3. Ordinarius, legitima causa impeditus aut potestate confirmandi carens, debet, quoad fieri possit, saltem intra quodlibet quinquennium providere ut suis subditis hoc sacramentum administretur.

§ 4. Si graviter neglexerit sacramentum confirmationis suis subditis per se vel per alium ministrare, servetur praescriptum can. 274, n. 4.

CAPUT II.

DE SUBJECTO CONFIRMATIONIS.

275. Can. 786. — Aquis baptismi non ablutus valide confirmari nequit; praeterea, ut quis licite et fructuose confirmetur, debet esse in statu gratiae constitutus et, si usu rationis polleat, sufficienter instructus.

276. Curent sacerdotes ut « omnes et singuli fideles nondum confirmati, atque etiam catechumeni, sedulo addiscant, saltem quoad substantiam, si memoriter tenere non valeant, doctrinam confirmationis, prout exponitur in catechismo » (1).

277. Illis vero neophytis, qui in articulo mortis baptizati, satis instrui nequeunt, non est conferendum confirmationis sacramentum, « nisi saltem habeant aliquam intentionem percipiendi confirmationem ad robur animae suae adiiciendum » (2).

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1. — (2) S. C. S. Off., 10 Aprilis 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 1213.

12

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 104

[Page 90]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
278. Missionarii opportunis temporibus huius divini sa-
cramenti naturam, virtutem seu effectus, dignitatem, necnon
dispositiones ad illud digne et fructuose suscipiendum, ita
explicent, ut fideliunm animi eius desiderio accendantur, atque ad
tantae gratiae beneficium optime parati inveniantur (1).

279. Monentur insuper omnes confirmandi ut poenitentiae
sacramento corda sua ab omni peccato emundent, quo digni
evadant ut gratia Spiritus Sancti impleantur.

280. Can. 787. — Quanquam hoc sacramentum non est de neces-
sitate medii ad salutem, nemini tamen licet, oblata occasione, illud negli-
gere; imo parochi curent ut fideles ad illud opportuno tempore accedant.

Can. 788. — Licet sacramenti confirmationis administratio convenien-
ter in Ecclesia Latina differatur ad septimum circiter aetatis annum,
nihilominus etiam antea conferri potest, si infans in mortis periculo sit
constitutus, vel ministro id expedire ob iustas et graves causas videatur.

Can. 789. — Confirmandi, si plures sint, adsint primae manuum
impositioni seu extensioni, nec nisi expleto ritu discedant.

CAPUT III.

DE TEMPORE ET LOCO CONFIRMATIONIS CONFERENDAE.

281. Can. 790. — Hoc sacramentum quovis tempore conferri
potest; maxime autem decet illud administrari in hebdomada Pentecostes.

Can. 791. — Licet proprius confirmationis administrandae locus
ecclesia sit, ex causa tamen quam minister iustam ac rationabilem
iudicaverit, potest hoc sacramentum in quolibet alio decenti loco conferri.

Can. 792. — Episcopo ius est intra fines suae dioecesis confirmatio-
nem administrandi in locis quoque exemptis.

CAPUT IV.

DE PATRINIS.

282. Can. 793. — Ex vetustissimo Ecclesiae more, ut in baptismo,
ita etiam in confirmatione adhibendus est patrinus, si haberi possit.

Can. 794. — § 1. Patrinus unum tantum confirmandum aut duos
praesentet, nisi aliud iusta de causa ministro videatur.

§ 2. Unus quoque pro singulis confirmandis sit patrinus.

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 105

[Page 91]

[Texto Principal]
ADJUNCTA — PATRINI — ADNOTATIO ET PROBATIO

Can. 795. — Ut quis sit patrinus, oportet:
1º. Sit ipse quoque confirmatus, rationis usum assecutus et intentionem habeat id munus gerendi;
2º. Nulli haereticae aut schismaticae sectae sit adscriptus, nec ulla ex poenis de quibus in can. 765, n. 2 per sententiam declaratoriam aut condemnatoriarn notatus;
3º. Non sit pater, mater, coniux confirmandi;
4º. A confirmando eiusve parentibus vel tutoribus vel, hi si desint aut renuant, a ministro vel a parocho sit designatus;
5º. Confirmandum in ipso confirmationis actu per se vel per procuratorem physice tangat.

Can. 796. — Ut quis licite ad patrini munus admittatur, oportet:
1º. Sit alius a patrino baptismi, nisi rationabilis causa, iudicio ministri, aliud suadeat, aut statim post baptismum legitime confirmatio conferatur;
2º. Sit eiusdem sexus ac confirmandus, nisi aliud ministro in casibus particularibus ex rationabili causa videatur;
3º. Serventur praeterea praescripta can. 766.

Can. 797. — Etiam ex valida confirmatione oritur inter confirmatum et patrinum cognatio spiritualis, ex qua patrinus obligatione tenetur confirmatum perpetuo sibi commendatum habendi eiusque christianam educationem curandi.

CAPUT V.
DE COLLATAE CONFIRMATIONIS ADNOTATIONE
ET PROBATIONE.

283. Can. 798. — Nomina ministri, confirrnatorum, parentum et patrinorum, diem ac locum confirmationis parochus inscribat in peculiari libro, praeter adnotationem in libro baptizatorum de qua in can. 470, § 2.

Can. 799. — Si proprius confirmati parochus praesens non fuerit, de collata confirmatione minister vel per se ipse vel per alium quamprimum eundem certiorem faciat.

Can. 800. — Ad collatam confirmationem probandam, modo nemini fiat praeiudicium, satis est unus testis omni exceptione maior, vel ipsius confirmati iusiurandum, nisi confirmatus fuerit in infantili aetate.

TITULUS III.
De Eucharistia.

284. Can. 801. — In sanctissima Eucharistia sub speciebus panis et vini ipsemet Christus Dominus continetur, offertur, sumitur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 106

[Page 92]
LIBER III. — DE REBUS

CAPUT I.

DE SACROSANCTO MISSAE SACRIFICIO.

Art. I. — De sacerdote Missae sacrificium celebrante.

285. Can. 802. — Potestatem offerendi Missae sacrificium habent soli sacerdotes.

Can. 803. — Non licet pluribus sacerdotibus concelebrare, praeterquam in Missa ordinationis presbyterorum et in Missa consecrationis Episcoporum secundum Pontificale Romanum.

Can. 804. — § 1. Sacerdos extraneus ecclesiae in qua celebrare postulat, exhibens authenticas et adhuc validas litteras commendatitias sui Ordinarii, si sit saecularis, vel sui Superioris, si religiosus, vel Sacrae Congregationis pro Ecclesia Orientali, si sit ritus orientalis, ad Missae celebrationem admittatur, nisi interim aliquid eum commisisse constet, cur a Missae celebratione repelli debeat.

§ 2. Si iis litteris careat, sed rectori ecclesiae de eius probitate apprime constet, poterit admitti; si vero rectori sit ignotus, admitti adhuc potest semel vel bis, dummodo, ecclesiastica veste indutus, nihil ex celebratione ab ecclesia in qua litat, quovis titulo, percipiat, et nomen, officium suamque dioecesim in peculiari libro signet.

§ 3. Peculiares hac de re normae, salvis huius canonis praescriptis, ad Ordinario loci datae, servandae sunt ab omnibus, etiam religiosis exemptis, nisi agatur de admittendis ad celebrandum religiosis in ecclesia suae religionis.

Can. 805. — Sacerdotes omnes obligatione tenentur Sacrum litandi pluries per annum; curet autem Episcopus vel Superior religiosus ut iidem saltem singulis diebus dominicis aliisque festis de praecepto divinis operentur.

Can. 806. — § 1. Excepto die Nativitatis Domini et die Commemorationis omnium fidelium defunctorum, quibus facultas est ter offerendi Eucharisticum Sacrificium, non licet sacerdoti plures in die celebrare Missas, nisi ex apostolico indulto aut potestate facta a loci Ordinario.

§ 2. Hanc tamen facultatem impetri nequit Ordinarius, nisi cum, prudenti ipsius iudicio, propter penuriam sacerdotum die festo de praecepto notabilis fidelium pars Missae adstare non possit; non est autem in eius potestate plures quam duas Missas eidem sacerdoti permittere.

286. Ordinarii Sinarum, existente rationabili causa, non difficiles se praebeant in impertienda facultate binandi, habita tamen locorum et temporum ratione.

Decreta

Page 107

[Page 93]

[Texto Principal]
CELEBRANS — MISSAE RITUS ET CAEREMONIAE

287. Can. 807. — Sacerdos sibi concius peccati mortalis, quantumvis se contritum existimet, sine praemissa sacramentali confessione Missam celebrare ne audeat; quod si, deficiente copia confessarii et urgente necessitate, elicit tamen perfectae contritionis actu, celebraverit, quamprimum confiteatur.

288. Can. 808. — Sacerdoti celebrare ne liceat, nisi ieiunio naturali a media nocte servato.

Can. 809. — Integrum est Missam applicare pro quibusvis tum vivis, tum etiam defunctis purgatorio igne admissa expiantibus, salvo praescripto can. 2262, § 2, n. 2.

Can. 810. — Sacerdos ne omitter at ad Eucharistici Sacrificii oblationem sese piis precibus disponere, eoque expleto, gratias Deo pro tanto beneficio agere.

Can. 811. — § 1. Sacerdos, Missam celebraturus, deferat vestem convenientem quae ad talos pertingat et sacra ornamenta a rubricis sui ritus praescripta.

§ 2. Abstineat autem a pileolo et annulo, nisi sit S. R. E. Cardinalis, Episcopus vel Abbas benedictus, aut nisi apostolicum indultum eorumdem usum in Missa celebranda eidem permittat.

Can. 812. — Nulli sacerdoti celebranti, praeter Episcopos aliosque praelatos usu pontificalium fruentes, licet, sola honoris aut sollemnitatis causa, habere presbyterum assistentem.

Can. 813. — § 1. Sacerdos Missam ne celebret sine ministro qui eidem inserviat et respondeat.

§ 2. Minister Missae inserviens ne sit mulier, nisi, deficiente viro, iusta de causa, eaque lege ut mulier ex longinquo respondeat nec ullo pacto ad altare accedat.

289. Ex speciali concessione S. Sedis possunt Vicarii et Praefecti Apostolici dispensare a praescripto can. 813, § 1.

Art. II. — De Missae ritibus et caeremoniis.

290. Can. 814. — Sacrosanctum Missae sacrificium offerri debet ex pane et vino, cui modicissima aqua miscenda est.

Can. 815. — § 1. Panis debet esse mere triticceus et recenter confectus ita ut nullum sit periculum corruptionis.

§ 2. Vinum debet esse naturale de genimine vitis et non corruptum.

291. 1º. Missionarii seu rectores ecclesiarum curent, quantumvis possibile est, ne a tabernis publicis farinam pro hostiis conficiendis emant, sed omni cura advigilent ut genuina frumenti farina adhibeatur.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 108

[Page 94]

[Texto Principal]
2º. Item vinum adhibeant de cuius sinceritate certo omnino constet; quod si hoc vinum sibi providere nequeant, ad Vicarium Apostolicum recurrant.

292. Can. 816. — In Missae celebratione sacerdos, secundum proprium ritum, debet panem azymum vel fermentatum adhibere ubicumque Sacrum litet.

Can. 817. — Nefas est, urgente etiam extrema necessitate, alteram materiam sine altera, aut etiam utramque, extra Missae celebrationem, consecrare.

Can. 818. — Reprobata quavis contraria consuetudine, sacerdos celebrans accurate ac devote servet rubricas suorum ritualium librorum, caveatque ne alias caeremonias aut preces proprio arbitrio adiungat.

293. Can. 819. — Missae sacrificium celebrandum est lingua liturgica sui cuiusque ritus ab Ecclesia probati.

Art. III. — De tempore et loco Missae celebrandae.

294. Can. 820. — Missae sacrificium omnibus diebus celebrari potest, exceptis iis qui proprio sacerdotis ritu excluduntur.

Can. 821. — § 1. Missae celebrandae initium ne fiat citius quam una hora ante auroram vel serius quam una hora post meridiem.

§ 2. In nocte Nativitatis Domini inchoari media nocte potest sola Missa conventualis vel paroecialis, non autem alia sine apostolico indulto.

§ 3. In omnibus tamen religiosis seu piis domibus oratorium habentibus cum facultate sanctissimam Eucharistiam habitualiter asservandi, nocte Nativitatis Domini, unus sacerdos tres rituales Missas vel, servatis servandis, unam tantum quae adstantibus omnibus ad praecepti quoque satisfactionem valeat, celebrare potest et sacram communionem petentibus ministrare.

295. Speciales facultates quoad observationem huiusmodi canonum habent Vicarii Apostolici, ex speciali S. Sedis conces- sione.

296. Can. 822. — § 1. Missa celebranda est super altare consecra- tum et in ecclesia vel oratorio consecrato aut benedicto ad normam iuris, salvo praescripto can. 1196.

§ 2. Privilegium altaris portatilis vel iure vel indulto Sedis tantum Apostolicae conceditur.

§ 3. Hoc privilegium ita intelligendum est, ut secumferat facultatem ubique celebrandi, honesto tamen ac decenti loco et super petram sacram, non autem in mari.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 109

[Page 95]

[Texto Principal]
CAEREMONIAE — TEMPUS ET LOCUS — STIPENDIA

§ 4. Loci Ordinarius aut, si agatur de domo religionis exemptae, Superior maior, licentiam celebrandi extra ecclesiam et oratorium super petram sacram et decenti loco, nunquam autem in cubiculo, concedere potest iusta tantum ac rationabili de causa, in aliquo extraordinario casu et per modum actus.

Can. 823. — § 1. Non licet Missam celebrare in templo haereticorum vel schismaticorum, etsi olim rite consecrato aut benedicto.
§ 2. Deficiente altari proprii ritus, sacerdoti fas est ritu proprio celebrare in altari consecrato alius ritus catholici, non autem super Graecorum antimensis.
§ 3. In altaris papalibus nemo celebrat sine apostolico indulto.

Art. IV. — De Missarum eleemosynis seu stipendiis.

297. Can. 824. — § 1. Secundum receptum et probatum Ecclesiae morem atque institutum, sacerdoti cuilibet Missam celebranti et applicanti licet eleemosynam seu stipendium recipere.
§ 2. Quoties autem pluries in die celebrat, si unam Missam ex titulo iustitiae applicet, sacerdos, praeterquam in die Nativitatis Domini, pro alia eleemosynam recipere nequit, excepta aliqua retributione ex titulo extrinseco.

Can. 825. — Nunquam licet:
1º. Missam applicare ad intentionem illius qui applicationem, oblata eleemosyna, petiturus est, sed nondum petiit, et eleemosynam postea datam retinere pro Missa antea applicata;
2º. Eleemosynam recipere pro Missa quae alio titulo debetur et applicatur;
3º. Duplicem eleemosynam pro eiusdem Missae applicatione accipere;
4º. Alteram recipere eleemosynam pro sola celebratione, alteram pro applicatione eiusdem Missae, nisi certo constet unam stipem oblatam esse pro celebratione sine applicatione.

Can. 826. — § 1. Stipendia quae a fidelibus pro Missis offeruntur sive ex propria devotione, veluti ad manum, sive ex obligatione etiam perpetua a testatore propriis heredibus facta, manualia dicuntur.
§ 2. Ad instar manualium vocantur stipendia Missarum fundatarum, quae applicari non possunt in proprio loco, aut ab iis qui eas applicare deberent secundum tabulas foundationis, et ideo de iure aut Sanctae Sedis indulto aliis sacerdotibus tradendae sunt ut iisdem satisfiat.
§ 3. Alia stipendia quae ex fundationum reditibus percipiuntur, appellantur fundata seu Missae fundatae.

Can. 827. — A stipe Missarum quaelibet etiam species negotiationis vel mercaturae omnino arceatur.

Can. 828. — Tot celebrandae et applicandae sunt Missae, quot stipendia etiam exigua data et accepta fuerint.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 110

[Page 96]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 829. — Licet sine culpa illius qui onere celebrandi gravatur, Missarum eleemosynae iam perceptae perierint, obligatio non cessat.

Can. 830. — Si quis pecuniae summam obtulerit pro Missarum applicatione, non indicans earundem numerum, hic supputetur secundum eleemosynam loci in quo oblator morabatur, nisi aliam fuisse eius intentionem legitime praesumi debeat.

Can. 831. — § 1. Ordinarii loci est manualem Missarum stipem in sua dioecesi definire per decretum, quantum fieri potest, in dioecesana Synodo latum; nec sacerdoti licet ea maiorem exigere.
§ 2. Ubi desit Ordinarii decretum, servetur consuetudo dioecesis.
§ 3. Etiam religiosi, licet exempti, circa stipem manualem stare debent decreto Ordinarii loci aut dioecesis consuetudini.

298. In definiendo stipem pro missis manualibus Ordinarii, quatenus fieri potest, uniformitatem servent cum vicinis Vic. Apost.

299. Taxam stipendii seu eleemosynae Missarum statuant Ordinarii in suo quisque territorio, audito Consilio Missionis et habita ratione locorum et circumstantiarum.
Curent insuper ut lex de laxa in singulis christianitatibus fidelibus plene nota fiat (1).

300. Can. 832. — Sacerdoti fas est oblatam ultro maiorem stipem pro Missae applicatione accipere; et, nisi loci Ordinarius prohibuerit, etiam minorem.

Can. 833. — Praesumitur oblatorem petisse solam Missae applicationem; si tamen oblator expresse aliquas circumstantias in Missae celebratione servandas determinaverit, sacerdos, eleemosynam acceptans, eius voluntati stare debet.

Can. 834. — § 1. Missae pro quibus celebrandis tempus ab oblatore expresse praescriptum est, eo omnino tempore sunt celebrandae.
§ 2. Si oblator nullum tempus pro Missarum manualium celebratione expresse praescripserit:
1º. Missae pro urgenti causa oblatae quamprimum tempore utili sunt celebrandae;
2º. In aliis casibus Missae sunt celebrandae intra modicum tempus pro maiore vel minore Missarum numero.
§ 3. Quod si oblator arbitrio sacerdotis tempus celebrationis expresse reliquerit, sacerdos poterit tempore quo sibi magis placuerit, eas celebrare, firmo praescripto can. 835.

Can. 835. — Nemini licet tot Missarum onera per se celebrandarum recipere quibus intra annum satisfacere nequeat.

Can. 836. — In ecclesiis in quibus ob fidelium peculiarem devotionem Missarum eleemosynae ita affluunt, ut omnes Missae celebrari ibidem

(1) Cfr. I Syn. Sutch., an. 1803, C. V, VI.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 111

[Page 97]

[Texto Principal]
MISSARUM ELEEMOSYNAE SEU STIPENDIA
debito tempore nequeant, moneantur fideles, per tabellam in loco patenti
et obvio positam, Missas oblatas celebratum iri vel ibidem, cum commode
poterit, vel alibi.

Can. 837. — Qui Missas per alios celebrandas habet, eas quamprimum
distribuat, firmo praescripto can. 841; sed tempus legitimum pro earundem
celebratione incipit a die quo sacerdos celebraturus easdem receperit,
nisi aliud constet.

Can. 838. — Qui habent Missarum numerum de quibus sibi liceat
libere disponere, possunt eas tribuere sacerdotibus sibi acceptis, dummodo
probe sibi constet eos esse omni exceptione maiores vel testimonio proprii
Ordinarii commendatos.

Can. 839. — Qui Missas a fidelibus receptas aut quoquo modo suae
fidei commissas aliis celebrandas tradiderint, obligatione tenentur usque
dum acceptatae ab eisdem obligationis et recepti stipendii testimonium
obtinuerint.

Can. 840. — § 1. Qui Missarum stipes manuales ad alios transmittit,
debet acceptas integre transmittere, nisi aut oblador expresse permittat
aliquid retinere, aut certo constet excessum supra taxam dioecesanam
datum fuisse intuitu personae.

§ 2. In Missis ad instar manualium, nisi obstet mens fundatoris,
legitime retineretur excessus et salis est remittere solam eleemosynam
manualem dioecesis in qua Missa celebratur, si pinguis eleemosyna locum
pro parte teneat dotis beneficii aut causae piae.

Can. 841. — § 1. Omnes et singuli administratores causarum piarum
aut quoquo modo ad Missarum onera implenda obligati, sive ecclesiastici
sive laici, sub exitum cuiuslibet anni, Missarum onera quibus nondum fuerit
satisfactum, suis Ordinariis tradant secundum modum ab his definiendum.

§ 2. Hoc autem tempus ita est accipiendum ut in Missis ad instar
manualium obligatio eas deponendi decurrat a fine illius anni intra quem
onera impleri debuissent; in manualibus vero, post annum a die suscepti
oneris, salva diversa offerentium voluntate.

Can. 842. — Ius et officium advigilandi ut onera Missarum adimple-
antur, in ecclesiis saecularium pertinet ad loci Ordinarium; in religiosorum
ecclesiis, ad eorum Superiores.

Can. 843. — § 1. Rectores ecclesiarum aliorumque piorum locorum
sive saecularium sive religiosorum in quibus eleemosynae Missarum recipi
solent, peculiarem habeant librum in quo accurate notent Missarum rece-
ptarum numerum, intentionem, eleemosynam, celebrationem.

§ 2. Ordinarii tenentur obligatione singulis saltem annis huiusmodi
libros sive per se sive per alios recognoscendi.

Can. 844. — § 1. Ordinarii quoque locorum et Superiores religiosi,
qui propriis subditis alisve Missas celebrandas committunt, quas acceperint
Missas cum suis eleemosynis cito in librum per ordinem referant curentque
pro viribus ut quamprimum celebrentur.

§ 2. Imo omnes sacerdotes sive saeculares sive religiosi debent
accurate adnotare quas quisque Missarum intentiones receperit, quibusve
satisfecerit.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 112

[Page 98]

[Texto Principal]
LIBER III.—DE REBUS

CAPUT II.

DE SANCTISSMO EUCHARISTIAE SACRAMENTO.

Art I.—De Ministro Sacrae Communionis.

301. Can. 845.—§ 1. Minister ordinarius sacrae communionis est solus sacerdos.
§ 2. Extraordinarius est diaconus, de Ordinarii loci vel parochi licentia, gravi de causa concedenda, quae in casu necessitatis legitime praesumitur.

Can. 846.—§ 1. Quilibet sacerdos intra Missam et, si privatim celebrat, etiam proxime ante et statim post, sacram communionem ministrare potest, salvo praescripto can. 869.
§ 2. Etiam extra Missam quilibet sacerdos eadem facultate pollet ex licentia saltem praesumpta rectoris ecclesiae, si sit extraneus.

Can. 847.—Ad infirmos publice sacra communio deferatur, nisi iusta et rationabilis causa aliud suadeat.

Can. 848.—§ 1. Ius et officium sacram communionem publice ad infirmos etiam non paroecianos extra ecclesiam deferendi, pertinet ad parochum intra suum territorium.
§ 2. Ceteri sacerdotes id possunt in casu tantum necessitatis aut de licentia saltem praesumpta eiusdem parochi vel Ordinarii.

Can. 849.—§ 1. Communionem privatim ad infirmos quilibet sacerdos deferre potest, de venia saltem praesumpta sacerdotis, cui custodia sanctissimi Sacramenti commissa est.
§ 2. Quando privatim sacra communio infirmis ministratur, reverentiae ac decentiae tanto sacramento debitae sedulo consulatur, servatis a Sede Apostolica praescriptis normis.

302. 1º. In const. «Inter omnes» Benedicti XIV, 2 Febr. 1744, praescribitur ut sacerdos «stolam semper habeat propriis coopertam vestibus; in sacculo seu bursa pyxidem recondat, quam per funiculos collo appensam in sinu reponat; et nunquam solus procedat, sed uni saltem fidei, in defectu clerici, associetur» (1).
2º. Vicarii tamén Apostolici, ex speciali concessione S. Sedis, possunt permittere ne servantur omnes rubricae in administraunda S. Eucharistia graviter aegrotantibus.

303. Can. 850.—Sacram communionem per modum Viatici sive publice sive privatim ad infirmos deferre, pertinet ad parochum ad normam can. 848, salvo praescripto can. 397, n. 3 et can. 514, §§ 1-3.

(1) Coll. Hongkong, n. 569.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 113

[Page 99]

[Texto Principal]
SACRAE COMMUNIONIS MINISTER — SUBJECTUM

304. Memores missionarii iuris divini, quo fideles tenentur Eucharistiae sacramentum in mortis articulo sumere, necnon gravis obligationis, qua ipsimet astringuntur illud administrandi infirmis vita perieliantibus, etiam morbo contagioso aut peste correptis, se in hoc officii sui munere facillimos praestent atque diligentissimos; neque incuria sua aut vanis praetextibus ullum sianant ex hac vita decedere tanto bono privatum, sed omnibus praebeant, quod ab omnibus sumendum praeceptum est (1).

305. Can. 851. — § 1. Sacerdos sacram communionem distribuat azymo pane vel fermentato, secundum proprium ritum.
§ 2. Ubi vero necessitas urgeat nec sacerdos diversi ritus adsit, licet sacerdoti orientali qui fermentato utitur, ministrare Eucharistiam in azymo, vicissim latino aut orientali qui utitur azymo, ministrare in fermentato; at suum quisque ritum ministrandi servare debet.
Can. 852. — Sanctissima Eucharistia sub sola specie panis praebeat.

Art. II. — De subjecto Sacrae Communionis.

306. Can. 853. — Quilibet baptizatus qui iure non prohibetur, admitti potest et debet ad sacram communionem.
Can. 854. — § 1. Pueris, qui propter aetatis imbecillitatem nondum huius sacramenti cognitionem et gustum habent, Eucharistia ne ministretur.
§ 2. In periculo mortis, ut sanctissima Eucharistia pueris ministrari possit ac debeat, satis est ut sciunt Corpus Christi a communi cibo discernere illudque reverenter adorare.
§ 3. Extra mortis periculum plenior cognitio doctrinae christianae et accurata praeparatio merito exigitur, ea scilicet, qua ipsi fidei saltem mysteria necessaria necessitate medii ad salutem pro suo captu percipiant, et devote pro suae aetatis modulo ad sanctissimam Eucharistiam accedant.
§ 4. De sufficienti puerorum dispositione ad primam communionem iudicium esto sacerdoti a confessionibus eorumque parentibus aut iis qui loco parentum sunt.
§ 5. Parocho autem est officium advigilandi, etiam per examen, si opportunum prudenter iudicaverit, ne pueri ad sacram Synaxim accedant ante adeptum usum rationis vel sine sufficienti dispositione; itemque curandi ut usum rationis assecuti et sufficienter dispositi quamprimum hoc divino cibo reficiantur.
Can. 855. — § 1. Arcendi sunt ab Eucharistia publice indigni, quales sunt excommunicati, interdicti manifestoque infames, nisi de eorum poenitentia et emendatione constet et publico scandalo prius satisfecerint.
§ 2. Occultos vero peccatores, si occulte petant et eos non emendatos agnoverit, minister repellat; non autem, si publice petant et sine scandalo ipsos praeterire nequeat.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, C. IV, IX.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 114

[Page 100]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Texto Principal]**
Can. 856.—Nemo quem conscientia peccati mortalis gravat, quantumcumque etiam se contritum existimet, sine praemissa sacramentali confessione ad sacram communionem accedat; quod si urgeat necessitas ac copia confessarii illi desit, actum perfectae contritionis prius eliciat.

Can. 857.—Nemini liceat sanctissimam Eucharistiam recipere, qui eam eadem die iam receperit, nisi in casibus de quibus in can. 858, § 1.

Can. 858.—§ 1. Qui a media nocte jejunium naturale non servaverit, nequit ad sanctissimam Eucharistiam admitti, nisi mortis urgeat periculum, aut necessitas impediendi irreverentiam in sacramentum.

§ 2. Infirmi tamen qui iam a mense decumbunt sine certa spe ut cito convalescant, de prudenti confessarii consilio sanctissimam Eucharistiam sumere possunt semel aut bis in hebdomada, etsi aliquam medicinam vel aliquid per modum potus antea sumpserint.

307. Speciales facultates habent Vicarii Apostolici ex concessione S. Sedis, pro dispensatione a ieiunio eucharistico danda infirmis decumbentibus.

308. Primum Concilium Sinense, summo omnium consensu, assentiens normis de frequente vel quotidiana Communione cum adultorum tum puerorum, sive in decretis apostolicis, sive in iure canonico traditis..., Missionarios et sacerdotes hortatur ut, tempore visitationis vel commorationis in christianitatibus, omnes christifideles ad frequentem imo et quotidiam Communione rite disponere et excitare conentur (1).

Inde quilbet baptizatus, iure non prohibitus, uberrimos SS. Eucharistiae fructus, ad mentem Ecclesiae, percipere poterit.

309. Can. 859.—§ 1. Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis, idest ad rationis usum, pervenerit, debet semel in anno, saltem in Paschate, Eucharistiae sacramentum recipere, nisi forte de consilio proprii sacerdotis, ob aliquam rationabilem causam, ad tempus ab eius perceptione duxerit abstinentiam.

(1) Normae in decretis apostolicis traditae sic se habent:
1º. Concil. trid. Sess. 22, c. 6.
2º. Decretum S. C. Concilii (20 Dec. 1905).
3º. Decretum S. C. Indulg. (14 Febr. 1906) dispensans a conditione confessionis hebdomadariae quotquot communionem quasi quotidiana utuntur.
4º. Litt. S. C. Indulg. (19 Aprilis 1907) de triduana supplicatione quotannis celebranda, ad diffundendum quotidiana communiones usum.
5º. Litt. Encycl. «Editac semper» (26 Maii 1910—ob saecularia solemnia S. Caroli Borromaei, in secunda parte).
6º. Decretum S. C. de Sacramentis (8 Aug. 1910) «Quam singularis» de communionis frequente vel quotidiana puerorum, (quotannis legendum lingua vernacula) Act. A. S. 1910, p. 577.
7º. C. I. C., lib. III, art. 2; praesertim canones 853, 864, 863.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 115

[Page 101]

[Texto Principal]
SUBJECTUM SACRAE COMMUNIONIS

§ 2. Paschalis communio fiat a dominica Palmarum ad dominicam in albis; sed locorum Ordinariis fas est, si ita personarum ac locorum adiuncta exigant, hoc tempus etiam pro omnibus suis fidelibus anticipare, non tamen ante quartam diem dominicam Quadragesimae, vel prorogare, non tamen ultra festum sanctissimae Trinitatis.

§ 3. Suadendum fidelibus ut huic praecepto satisfaciant in sua quisque paroecia; et qui in aliena paroecia satisfecerint, curent proprium parochum de adimpleto praecepto certiorem facere.

§ 4. Praeceptum paschalis communionis adhuc urget, si quis illud praescripto tempore, quavis de causa, non impleverit.

310. In Sinis vero, iuxta saeculare indultum et consuetudinem, attentis populi moribus et sacerdotum penuria, totus annus habetur tanquam tempus utile ad praeceptum paschale adimplendum.

311. Can. 860.— Obligatio praecepti communionis sumendae, quae impuberes gravat, in eos quoque ac praecipue recidit, qui ipsorum curam habere debent, idest in parentes, tutores, confessarium, institutores et parochum.

Can. 861.— Praecepto communionis recipiendae non satisfit per sacrilegam communionem.

Can. 862.— Expedit ut feria V maioris hebdomadae omnes clerici, etiam sacerdotes qui ea die a Sacro litando abstinent, sanctissimo Christi Corpore in Missa solemni seu conventuali reficiantur.

Can. 863.— Excitentur fideles ut requenter, etiam quotidie, pane Eucharistico reficiantur ad normas in decretis Apostolicae Sedis traditas; utque Missae adstantes non solum spirituali affectu, sed sacramentali etiam sanctissimae Eucharistiae perceptione, rite dispositi, communicent.

Can. 864.— § 1. In periculo mortis, quavis ex causa procedat, fideles sacrae communionis recipiendae praecepto tenentur.

§ 2. Etiamsi eadem die sacra communiune fuerint refecti, valde tamen suadendum, ut in vitae discrimen adducti denuo communicent.

§ 3. Perdurante mortis periculo, sanctum Viaticum, secundum prudentem confessarii consilium, pluries, distinctis diebus, administrari et licet et decet.

Can. 865.— Sanctum Viaticum infirmis ne nimium differatur; et qui animarum curam gerunt, sedulo advigilent ut eo infirmi plene sui compotes reficiantur.

Can. 866.— § 1. Omnibus fidelibus cuiusvis ritus datur facultas ut, pietatis causa, sacramentum Eucharisticum quolibet ritu confectum suscipiant.

§ 2. Suadendum tamen ut suo quisque ritu fideles praecepto communionis paschalis satisfaciant.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 116

[Page 102]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. Sanctum Viaticum moribundis ritu proprio accipiendum est; sed, urgente necessitate, fas esto quolibet ritu illud accipere.

Art. III. — De tempore et loco quo Sacra Communio
distribui potest.

312. Can. 867. — § 1. Omnibus diebus licet sanctissimam Eucha-
ristiam distribuere.
§ 2 Feria tamen VI maioris hebdomadae solum licet sacrum Viaticum
ad infirmos deferre.
§ 3. In Sabbato Sancto sacra communio nequit fidelibus ministrari
nisi inter Missarum sollemnia vel continuo ac statim ab iis expletis.
§ 4. Sacra communio iis tantum horis distribuatur, quibus Missae
sacrificium offerri potest, nisi aliud rationabilis causa suadeat.
§ 5. Sacrum tamen Viaticum quacunque diei aut noctis hora
ministrari potest.

Can. 868. — Sacerdoti celebranti non licet Eucharistiam intra Missam
distribuere fidelibus adeo distantibus ut ipse altare e conspectu amittat.

Can. 869. — Sacra communio distribui potest ubicunque Missam
celebrare licet, etiam in oratorio privato, nisi loci Ordinarius, iustis de
causis, in casibus particularibus id prohibuerit.

CAPUT III.

DE CUSTODIA ET CULTU SANCTISSIMAE EUCHARISTIAE.

313. Can. 1265. — § 1. Sanctissima Eucharistia, dummodo adsit
qui eius curam habeat et regulariter sacerdos semel saltem in hebdomada
Missam in sacro loco celebret:
1º. Custodiri debet in ecclesia cathedrali, in ecclesia principe Abbatiae
vel Praelaturae nullius, Vicariatus et Praefecturae Apostolicae, in qualibet
ecclesia paroeciali vel quasi-paroeciali et in ecclesia adnexa domui religio-
sorum exemptorum sive virorum sive mulierum;
2º. Custodiri potest, de licentia Ordinarii loci, in ecclesia collegiata
et in oratorio principali sive publico sive semi-publico tum domus piae
aut religiosae, tum collegii ecclesiastici quod a clericis saecularibus vel a
religiosis regatur.

§ 2. Ut in aliis ecclesiis seu oratoriis custodiri possit, necessarium
est indultum apostolicum; loci Ordinarius hanc licentiam concedere potest
tantummodo ecclesiae aut oratorio publico ex iusta causa et per modum
actus.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 117

[Page 103]
**[Texto Principal]**
TEMPUS ET LOCUS — CUSTODIA ET CULTUS

§ 3. Nemini licet sanctissimam Eucharistiam apud se retinere aut secum in itinere deferre.

Can. 1266. — Ecclesiae in quibus sanctissima Eucharistia asservatur, praesertim paroeciales, quotidie per aliquot saltem horas fidelibus patant.

Can. 1267. — Revocato quolibet contrario privilegio, in ipsa religiosa vel pia domo sanctissima Eucharistia custodiri nequit, nisi vel in ecclesia vel in principali oratorio; nec apud moniales intra chorum vel septa monasterii.

Can. 1268. — § 1. Sanctissima Eucharistia continuo seu habitualiter custodiri nequit, nisi in uno tantum eiusdem ecclesiae altari.

§ 2. Custodiatur in praecellentissimo ac nobilissimo ecclesiae loco ac proinde regulariter in altari maiore, nisi aliud venerationi et cultui tanti sacramenti commodius et decentius videatur, servato praescripto legum liturgicarum quod ad ultimos dies hebdomadae maioris attinet.

§ 3. Sed in ecclesiis cathedralibus, collegiatis aut conventualibus in quibus ad altare maius chorales functiones persolvendae sunt, ne ecclesiasticis officiis impedimentum afferatur, opportunum est ut sanctissima Eucharistia regulariter non custodiatur in altari maiore, sed in alio sacello seu altari.

§ 4. Curent ecclesiarum rectores ut altare in quo sanctissimum Sacramentum asservatur sit prae omnibus aliis ornatum, ita ut suo ipso apparatu magis moveat fidelium pietatem ac devotionem.

Can. 1269. — § 1. Sanctissima Eucharistia servari debet in tabernaculo inamovibili in media parte altaris posito.

§ 2. Tabernaculum sit affabre extructum, undequaque solide clausum, decenter ornatum ad normam legum liturgicarum, ab omni alia re vacuum, ac tam sedulo custodiatur ut periculum cuiusvis sacrilegae profanationis arceatur.

§ 3. Gravi aliqua suadente causa ab Ordinario loci probata, non est vetitum sanctissimam Eucharistiam nocturno tempore extra altare, super corporali tamen, in loco tutiore et decenti, asservari, servato praescripto can. 1271.

§ 4. Clavis tabernaculi, in quo sanctissimum Sacramentum asservatur, diligentissime custodiri debet, onerata graviter conscientia sacerdotis qui ecclesiae vel oratorii curam habet.

Can. 1270. — Particulae consecratæ, eo numero qui infirmorum et aliorum fidelium communioni satis esse possit, perpetuo conserventur in pyxide ex solida decentique materia, eaque munda et suo operculo bene clausa, cooperta albo velo serico et, quantum res feret, ornato.

Can. 1271. — Coram tabernaculo, in quo sanctissimum Sacramentum asservatur, una saltem lampas diu noctuque continenter luceat, nutrienda oleo olivarum vel cera apum; ubi vero oleum olivarum haberi nequeat, Ordinarii loci prudentiae permittitur ut aliis oleis commutetur, quantum fieri potest, vegetabilibus.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 118

[Page 104]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
314. Relate ad praescripta can. 1271, speciales facultates habent Vicarii Apostolici, ex concessione S. Sedis.

315. Ante ostiolum tabernaculi, neque vas florum, neque quid simile protet. Flores apponantur in lateribus, vel in praedella altaris. Prope tabernaculum in cornu epistolae sit vasculum cum aqua et linteam ad digitos sacerdotis abstergendos; aqua saepe renovetur, veteri in sacarium effusa.

316. Vicarii Apostolici Sinarum possunt permittre, ad devotionem fidelium augendam, ut SS. Eucharistia custodiatur in omnibus iurisdictionis ecclesiis et oratoriis, servato tamen can. 1265, et servatis omnibus rubricis et cautionibus de iure servandis.

317. Can. 1272. — Hostiae consecratae, sive propter fidelium communionem, sive propter expositionem sanctissimi Sacramenti, et recentes sint et frequenter renoventur, veteribus rite consumptis, ita ut nullum sit periculum corruptionis, sedulo servatis instructionibus quas Ordinarius loci hac de re dederit.

Can. 1273. — Qui in religiosam fidelium institutionem incumbunt, nihil omittant ut pietatem erga sanctissimam Eucharistiam in eorum animis excitent, eosque praesertim hortentur ut, non modo diebus dominicis et festis de praecepto, sed etiam diebus ferialibus intra hebdomadam, frequenter, quantum fieri potest, Missae sacrificio assistant et sanctissimum Sacramentum visilent.

Can. 1274. — § 1. In ecclesiis aut oratoriis quibus datum est asservare sanctissimam Eucharistiam, fieri potest expositio privata seu cum pyxide ex qualibet iusta causa sine Ordinarii licentia; expositio vero publica seu cum ostensorio die festo Corporis Christi et intra octavam fieri potest in omnibus ecclesiis inter Missarum sollemnia et ad Vesperas; aliis vero temporibus nonnisi ex iusta et gravi causa praesertim publica et de Ordinarii loci licentia, licet ecclesia ad religionem exemptam pertineat.

§ 2. Minister expositionis et repositionis sanctissimi Sacramenti est sacerdos vel diaconus; minister vero benedictionis Eucharisticae est solus sacerdos, nec eam impertire diaconus potest, nisi in casu quo, ad normam can. 845, § 2, Viaticum ad infirmum detulerit.

318. In expositione privata, quam pluries etiam quotidie licet facere, dummodo pro una cademque re impetranda fiat semel tantum in die, sacerdos det benedictionem cum pyxide, saltem superpelliceo et stola alba indutus: si immediate post Missam ea benedictio detur, planeta retineri potest, modo nigra non sit et deponatur manipulum.

Pyxis, clausa suoque velamine oblecta, exponenda est ad limitem tabernaculi, quin ex eo extrahatur; accendantur saltem

[Decreta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 119

[Page 105]

[Texto Principal]
CUSTODIA ET CULTUS — POENITENTIA
sex candelae ex cera confectae, nisi Vicarius Apostolicus, iusta de causa, permiserit ut Sanctissimum Sacramentum cum duobus luminaribus ex quacumque substantia confectis exponi possit. Incensatio, ubi viget consuetudo, fiat simul ac SS. Sacramentum exponitur, et ad «Genitori» ad verba «laus et iubilatio» (1).

319. Can. 1275.—Supplicatio Quadragesima Horarum in omnibus ecclesiis paroecialibus aliisque, in quibus sanctissimum Sacramentum habitualiter asservatur, statutis de consensu Ordinarii loci diebus, maiore qua fieri potest sollemnitate quotannis habeatur; et sicubi ob peculiaaria rerum adiuncta nequeat sine gravi incommodo et cum reverentia tanto sacramento debita fieri, curet loci Ordinarius ut saltem per aliquot continuas horas, statis diebus, sanctissimum Sacramentum sollemniore ritu exponatur.

TITULUS IV.
De Poenitentia.

320. Omnium Sacramentorum nullum est quod magis ministrum scientia et prudentia praeditum postulet, quam Sacramentum Poenitentiae, tum ob incredibilem rerum tractandarum magnitudinem, ut iste minister rectum iudicium tanquam iudex proferre valeat, tum ob pretiosam animae dignitatem, ut spirituali eius aegritudini opportuna remedia, medici personam agens, adhibeat.

Agnoscant ergo Sacerdotes dignitatem suam; videant sortem in qua vocati sunt, et simul intelligant quanto in hoc arduo et sublimi ministerio peragendo, bonitas, doctrina et prudentia ab eis desiderentur, ne, divino beneficio abutentes, dum alios indicant seipsos condement.

Proinde caveant ab hoc sacramento administrando in statu peccati mortalis, et se ad pietatem iuxta monitum Apostoli (2) exercentes, assidui sint in oratione ac meditatione rerum divinarum ut tales esse valeant, qui poenitentes doceant loquendo, et instruant operando.

Studeant quoque sibi scientiam et prudentiam comparare quotidiana precatione ad Deum, ac frequente probatorum auctorum lectione.

(1) S. C. R., 16 Mart., 1876, n. 3394, ad 1um. — (2) 1 ad Tim., cap. IV.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 120

[Page 106]

[Texto Principal]
321. Confessarii nunquam intermittant studium theologiae moralis et lectionem librorum piorum, quibus vel melius semper addiscant fideles in viam perfectio nis adducere.

Nunquam confessiones audiendas suscipiant, quin opportunum auxilium a Patre luminum præce postule nt.

322. Sarta tectaque omnino sit fideli um, maxime mulierum, libertas adeundi alium confessarium; nullamque demonstrent offensionem confessarii, si id a suis fiat poenitentibus, imo eisdem suadeant ut quandoque ad alium accedant.

323. Can. 870.—In poenitentiae sacramento, per iudiciale m ab- solutionem a legitimo ministro impertitam, fideli rite disposito remittuntur peccata post baptismum commissa.

324. « Missionarii frequenter et diligentissime exponant fidelibus doctrinam huius sacramenti. Eos præcipue edoceant, qua ratione institui debeat examen conscientiae; in quo sita sit vis et efficacia contritionis, qualisque esse oporteat, ut sit vera; quam simplex, aperta et integra debeat esse confessio; et cetera quae ad hoc Sacramentum rite et sancte suscipiendum pertinent » (1).

CAPUT I.

DE MINISTRO SACRAMENTI POENITENTIAE.

325. Can. 872.—Praeter potestatem ordinis, ad validam peccato- rum absolutionem requiritur in ministro potestas iurisdictionis, sive ordinaria sive delegata, in poenitentem.

Can. 873.—§ 1. Ordinaria iurisdictione ad confessiones excipiendas pro universa Ecclesia, praeter Romanum Pontificem, potiuntur S. R. E. Cardinales; pro suo quisque territorio Ordinarius loci, et parochus aliquique qui loco parochi sunt.

§ 2. Hac eadem iurisdictione gaudent etiam canonicus poenitenti- arius ecclesiae quoque collegiatae, ad normam can. 401, § 1, et Superiores religiosi exempti pro suis subditis, ad normam constitutionum.

§ 3. Haec iurisdictio cessat amissione officii, ad normam can. 183, et, post sententiam condemnatori am vel declaratori am, excommunicatione, suspensione ab officio, interdicto.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. VI, I.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 121

[Page 107]

[Texto Principal]
PROOEMIUM DE POENITENTIA — MINISTER SACRAMENTI 107

326. In Missionibus, ubi neque paroeciae neque quasi-
paroeciae constitutae sunt, sacerdotes nonnisi delegata iurisdi-
ctione gaudent; attentand igitur ad quos limites se extendant
facultates ipsis ab Ordinariis concessae.

Ut confitendi peccata difficultati, quae ex penuria sacerdo-
tum et longinqua locorum distantia sequitur, remedium afferatur,
consentientibus locorum Ordinariis Sinensibus, haec statuuntur:

1º. Omnis sacerdos, quocumque iter facit, dummodo a
proprio suo Ordinario approbatus fuerit, cuiuslibet sacerdotis
confessionem audire potest.

2º. Omnis sacerdos, legitime approbatus, in vicinam
alterius Vicariatus missionem pro infirmo vocatus, potest, data
hac occasione, audire confessiones omnium christifidelium... si
petant, sacrum facere et communionem distribuere, infantes
baptizare, et verbum divinum praedicare..., exclusa tamen cele-
bratione matrimonii.

327. Can. 874 — § 1. Iurisdictionem delegatam ad recipiendas
confessiones quorumlibet sive saecularium sive religiosorum confert
sacerdotibus tum saecularibus tum religiosis etiam exemptis Ordinarius
loci in quo confessiones excipiuntur: sacerdotes autem religiosi eadem ne
utantur sine licentia saltem praesumpta sui Superioris, firmo tamen prae-
scripto can. 519.

§ 2. Locorum Ordinarii iurisdictionem ad audiendas confessiones
habitualiter ne concedant religiosis qui a proprio Superiore non praesen-
tantur; iis vero qui a proprio Superiore praesentantur, sive gravi causa
eam ne denegent. firmo tamen praescripto can. 877.

Can. 875. — § 1. In religione clericali exempta ad recipiendas confes-
siones professorum, novitorum aliorumve de quibus in can. 514, § 1,
iurisdictionem delegatam confert quoque proprius eorundem Superior, ad
normam constitutionum; cui fas est eam concedere etiam sacerdotibus e
clero saeculari aut alius religionis.

§ 2. In religione laicali exempta, Superior proponit confessarium,
qui tamen iurisdictionem obtinere debet ab Ordinario loci, in quo religiosa
domus reperitur.

Can. 876. — § 1. Revocata qualibet contraria particulari lege seu
privilegio, sacerdotes tum saeculares tum religiosi, cuiusvis gradus aut
officii, ad confessiones quarumcunque religiosarum ac novitiarum valide
et licite recipiendas peculiari iurisdictione indigent, salvo praescripto
can. 239, § 1, n. 1, 522, 523.

§ 2. Hanc iurisdictionem confert loci Ordinarius, ubi religiosarum
domus sita est, ad normam can. 525.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 122

[Page 108]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 877. — § 1. Tum locorum Ordinarii iurisdictionem, tum Superiores religiosi iurisdictionem aut licentiam audiendarum confessionum ne concedant, nisi iis qui idonei per examen reperti fuerint, nisi agatur de sacerdote cuius theologiam doctrinam aliunde compertam habeant.
§ 2. Si post concessam iurisdictionem aut licentiam prudenter dubitent num probatus a se antea sacerdos perga adhuc idoneus esse, eum ad novum doctrinae periculum adigant, etsi agatur de parocho aut canonico poenitentiario.

Can. 878. — § 1. Iurisdictio delegata aut licentia audiendarum confessionum concedi potest certis quibusdam circumscripta finibus.
§ 2. Caveant tamen locorum Ordinarii ac religiosi Superiores ne iurisdictionem aut licentiam sine rationabili causa nimis coarctent.

Can. 879. — § 1. Ad confessiones valide audiendas opus est iurisdictione scripto vel verbis expresse concessa.
§ 2. Pro concessione iurisdictionis nihil exigi potest.

Can. 880. — § 1. Loci Ordinarius vel Superior religiosus iurisdictionem vel licentiam ad audiendas confessiones ne revocent aut suspendant, nisi gravem ob causam.
§ 2. At graves ob causas Ordinarius potest etiam parocho aut poenitentiario confessarii munus interdicere, salvo recursu in devolutivo ad Sedem Apostolicam.
§ 3. Non tamen licet Episcopo, inconsulta Sede Apostolica, si de domo formata agatur, omnibus alicuius religiosae domus confessariis una simul iurisdictionem adimere.

Can. 881. — § 1. Omnes utriusque cleri sacerdotes ad audiendas confessiones approbati in aliquo loco, sive ordinaria sive delegata iurisdictione instructi, possunt etiam vagos ac peregrinos ex alia dioecesi vel paroecia ad sese accedentes, itemque catholicos cuiusque ritus orientalis, valide et licite absolvere.
§ 2. Qui ordinarium habent absolvendi potestatem, possunt subditos absolvere ubique terrarum.

Can. 882. — In periculo mortis omnes sacerdotes, licet ad confessiones non approbati, valide et licite absolvent quoslibet poenitentes a quibusvis peccatis aut censuris, quantumvis reservatis et notoriis, etiamsi praesens sit sacerdos approbatus, salvo praescripto can. 884, 2252.

Can. 883. — § 1. Sacerdotes omnes maritimum iter atriientes, dummodo vel a proprio Ordinario, vel ab Ordinario portus in quo navim conscendant, vel etiam ab Ordinario cuiusvis portus interiecti per quem in itinere transeant, facultatem rite acceperint confessiones audiendi, possunt, toto itinere, quorumlibet fidelium secum navigantium confessiones in navi excipere, quamvis navis in itinere transeat vel etiam aliquandiu consistat variis in locis diversorum Ordinariorum iurisdictioni subiectis.
§ 2. Quoties vero navis in itinere consistat, possunt confessiones excipere tum fidelium qui quavis de causa ad navim accedant, tum eorum qui ipsis ad terram obiter appellentibus confiteri petant eosque valide ac licite absolvere etiam a casibus Ordinario loci reservatis.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Transcription (Pages 123-218)

Page 123

[Page 109]

[Texto Principal]
MINISTER SACRAMENTI POENITENTIAE

Can. 884.—Absolutio complicis in peccato turpi invalida est, prae-
terquam in mortis periculo; et etiam in periculo mortis, extra casum
necessitatis, est ex parte confessarii illicita ad normam constitutionum
apostolicarum et nominatim constitutionis Benedicti XIV Sacramentum
Poenitentiae, 1 Iun. 1741.

Can. 885.—Etsi preces, ab Ecclesia formulae absolutoriae adiunctae,
ad ipsam absolutionem obtinendam non sint necessariae, nihilominus, nisi
iusta de causa, ne omittantur.

Can. 886.—Si confessarius dubitare nequeat de poenitentis disposi-
tionibus et hic absolutionem petat, absolutio nec deneganda, nec differenda
est.

Can. 887.—Pro qualitate et numero peccatorum et conditione poe-
nitentis salutares et convenientes satisfactiones confessarius iniungat; quas
poenitens volenti animo excipere atque ipse per se debet implere.

Can. 888.—§ 1. Meminerit sacerdos in audiendis confessionibus se
iudicis pariter et medici personam sustinere ac divinae iustitiae simul et
misericordiae ministrum a Deo constitutum esse ut honori divino et
animarum saluti consulat.

§ 2. Caveat omnino ne complicis nomen inquirat, ne curiosis aut
inutilibus quaestionibus, maxime circa sextum Decalogi praeceptum, quem-
quam detineat, et praesertim ne iuiores de iis quae ignorant imprudenter
interrogot.

Can. 889.—§ 1. Sacramentale sigillum inviolabile est; quare caveat
diligenter confessarius ne verbo aut signo aut alio quovis modo et quavis
de causa prodat aliquatenus peccatorem.

§ 2. Obligatione servandi sacramentale sigillum tenentur quoque
interpretes aliqui omnes ad quos notitia confessionis quoquo modo pervenerit.

Can. 890.—§ 1. Omnino prohibitus est confessario usus scientiae ex
confessione acquisitae cum gravamine poenitentis, excluso etiam quovis
revelationis periculo.

§ 2. Tam Superiores pro tempore existentes, quam confessarii qui
postea Superiores fuerint renuntiati, notitia quam de peccatis in confessione
habuerint, ad exterius gubernationem nullo modo uti possunt.

Can. 2369.—§ 1. Confessarium, qui sigillum sacramentale directe
violare praesumpserit, manet excommunicatio specialissimo modo Sedi
Apostolicae reservata; qui vero indirecte tantum, obnoxius est poenis, de
quibus in can. 2368, § 1.

§ 2. Quicunque praescriptum can. 889, § 2 temere violaverit, pro
reatus gravitate plectatur salutari poena, quae potest esse etiam excommu-
nicatio.

Can. 891.—Magister novitorum eiusque socius, Superior Seminarii
collegive sacramentales confessiones suorum alumnorum secum in eadem
domo commorantium ne audiant, nisi alumni ex gravi et urgenti causa in
casibus particularibus sponte id petant.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 124

[Page 110]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
328. Penuria sacerdotum non potest eximere ab observantia can. 891.

329. Can. 892. — § 1. Parochi aliquae quibus cura animarum vimuneris est demandata, gravi iustitiae obligatione tenentur audiendi sive per se sive per alium confessiones fidelium sibi commissorum, quoties ii audiri rationabiliter petant.

§ 2. Urgente necessitate, omnes confessarii obligatione tenentur ex caritate confessiones fidelium audiendi, et in mortis periculo omnes sacerdotes.

330. Missionarii, sicut ali quibus cura animarum est demandata, tenentur gravi obligatione administrandi auxilia spiritualia christifidelibus ea rationabiliter petentibus.

CAPUT II.

DE RESERVATIONE PECCATORUM.

331. Can. 893. — § 1. Qui ordinario iure possunt audiendi confessiones potestatem concedere aut ferre censuras, possunt quoque, excepto Vicario Capitulari et Vicario Generali sine mandato speciali, nonnullos casus ad suum avocare iudicium, inferioribus absolvendi potestatem limitantes.

§ 2. Haec avocatio dicitur reservatio casuum.

§ 3. Quod attinet ad reservationem censurarum, servetur praescriptum can. 2246, 2247.

332. In Missionibus locorum Ordinarii peccata ne reservent nisi auditis Consilio Missionis et aliquot ex prudentioribus ac probatoribus sui Vicariatus vel Praefecturae Apostolicae animarum curatoribus, vera reservationis necessitas aut utilitas comprobata fuerit (1).

333. Can. 897. — Casus reservandi sint pauci omnino, tres scilicet vel, ad summum, quatuor ex gravioribus tantum et atrocioribus criminibus externis specifiche determinatis; ipsa vero reservatio ne ultra in vigore maneat, quam necesse sit ad publicum aliquod inolitum vitium exstirpandum et collapsam forte christianam disciplinam instaurandam.

Can. 900. — Quaevis reservatio omni vi caret:
1º. Cum confessionem peragunt sive aegroti qui domo egredi non valent, sive sponsi matrimonii ineundi causa;

(1) Cfr. can. 895.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 125

[Page 111]

[Texto Principal]
RESERVATIO PECCATORUM — SUBJECTUM SACRAMENTI

2º. Quoties vel legitimus Superior petitam pro aliquo determinato
casu absolvendi facultatem denegaverit, vel, prudenti confessarii iudicio,
absolvendi facultas a legitimo Superiore peti nequeat sine gravi poenitentis
incommodo aut sine periculo violationis sigilli sacramentalis;

3º. Extra territorium reservantis, etiamsi dumtaxat ad absolutionem
obtinendam poenitens ex eo discesserit.

334. Speciales facultates habent Vicarii Apostolici quoad
absolutionem a censuris Romano Pontifici reservatis.

CAPUT III.

DE SUBJECTO SACRAMENTI POENITENTIAE.

335. Vagi et extranei ad Sacramentum Poenitentiae admitti
debeant, quin ab eis postuletur testimonium baptismi, dummodo
nulla gravis ratio adsit de eorum baptismo dubitandi.

336. Can. 901.— Qui post baptismum mortalia perpetravit, quae
nondum per claves Ecclesiae directe remissa sunt, debet omnia quorum
post diligentem sui discussionem conscientiam habeat, confiteri et circum-
stantias in confessione explicare, quae speciem peccati mutant.

Can. 902. — Peccata post baptismum commissa, sive mortalia directe
potestate clavium iam remissa, sive venialia, sunt materia sufficiens, sed
non necessaria, sacramenti poenitentiae.

Can. 903. — Qui aliter confiteri non possunt, non prohibentur, si
velint, per interpretem confiteri, praecavendo abusus et scandala, firmo
praescripto can. 889, § 2.

Can. 904. — Ad normam constitutionum apostolicarum et nominatim
constitutionis Benedicti XIV Sacramentum Poenitentiae, 1 Iun. 1741, debet
poenitens sacerdotem, reum delicti sollicitationis in confessione, intra
mensem denuntiare loci Ordinario, vel Sacrae Congregationi S. Officii; et
confessarius debet, graviter onerata eius conscientia, de hoc onere poeni-
tentem monere.

Can. 2368. — § 1. Qui sollicitationis crimen de quo in can. 904,
commiserit, suspendatur a celebratione Missae et ab audiendis sacramen-
talibus confessionibus vel etiam pro delicti gravitate inhabilis ad ipsas
excipiendas declararetur, privetur omnibus beneficiis, dignitatibus, voce activa
et passiva, et inhabilis ad ea omnia declararetur, et in casibus gravioribus
degradationi quoque subiciatur.

§ 2. Fidelis vero, qui scienter omitterit eum, a quo sollicitatus
fuerit, intra mensem denuntiare contra praescriptum can. 904, incurrit in
excommunicationem latae sententiae nemini reservatam, non absolvens
nisi postquam obligationi satisfecerit aut se satisfacturum serio promiserit.

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos] ou [Selos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 126

[Page 112]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

Can. 2363.—Si quis per seipsum vel per alios confessarium de sollicitationis crimine apud Superiores falso denuntiaverit, ipso facto incurrît in excommunicationem speciali modo Sedi Apostolicae reservatam, a qua nequit ullo in casu absolvi, nisi falsam denuntiationem formaliter retractaverit, et damna, si qua inde secuta sint, pro viribus reparaverit, imposita insuper gravi ac diuturna poenitentia, firmo praescripto can. 894.

Can. 905.—Cuivis fideli integrum est confessario legitime approbato etiam alius ritus, cui maluerit, peccata sua confiteri.

Can. 906.—Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis, idest ad usum rationis, pervenerit, tenetur omnia peccata sua saltem semel in anno fideliter confiteri.

Can. 907.—Praecepto confitendi peccata non satisfacit, qui confessionem facit sacrilegam vel voluntarie nullam.

CAPUT IV.
DE LOCO AD CONFESSIONES EXCIPIENDAS.

337. Can. 908.—Sacramentalis confessionis proprius locus est ecclesia vel oratorium publicum aut semi-publicum.

Can. 909.—§ 1. Sedes confessionalis ad audiendas mulierum confessiones semper collocetur in loco patenti et conspicuo, et generatim in ecclesia vel oratorio publico aut semi-publico mulieribus destinato.
§ 2. Sedes confessionalis crate fixa ac tenuiter perforata inter poenitentem et confessarium sit instructa.

Can. 910.—§ 1. Feminarum confessiones extra sedem confessionalem ne audiatur, nisi ex causa infirmitatis aliave verae necessitatis et adhibitis cautelis quas Ordinarius loci opportunras iudicaverit.
§ 2. Confessiones virorum etiam in aedibus privatis excipere licet.

338. 1º. Omnibus et singulis missionariis, sive europaeis sive indigenis, enixe commendatur ut cum in qualibet christianitate confessiones audiant, praeterquam infirmorum, sequentes adhibeant cautiones, praesertim pro confessionibus audiendis mulierum, puerorum et puellarum.
2º. Sedeant igitur sacerdotes pro confessionibus audiendis in loco decenti et omni suspicione carenti, necnon ita patenti ac pervio, ut ab aliis fidelibus quocumque tempore videri possint, non audiri.
3º. In locis autem, in quibus non adest sedes confessionalis, aut infirmitatis causa confessiones domi excipiendae sint,

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 127

[Page 113]

[Texto Principal]
SUBJECTUM — LOCUS CONFESSIONIS — INDULGENTIAE
utendum est interposito velo vel crate solida inter confessarium
et poenitentem.

4º. Quoque autem modo se exteriua componant, graviter
in Domino monentur missionarii ne permittant mulieres accedere
ad confessionem nisi modesto habitu, et, ubi mos est, capite
velato.

5º. Puerorum ac praesertim mulierum confessiones, nisi
ex causa necessaria infirmitatis vel alia gravi, semper et unice
per diem audiendae sunt, nunquam vero hora nocturna. Quod si,
urgente necessitate, huiusmodi confessiones nocte excipi debeant,
tunc in sacello lumen accendatur, nec una sola mulier in sacello
maneat: in cubiculo, lumen adsit in ipsomet cubiculo et ianua
sit semper aperta. Sicubi supradictae praescriptiones servari
prorsus nequeant, standum est proprii Ordinarii monitis et
regulis.

6º. Consuetudo fert quod sacramentum poenitentiae cum
stola sola administrari possit (1).

CAPUT V.
DE INDULGENTIIS.

339. Can. 911.—Omnes magni faciant indulgentias seu remissio-
nem coram Deo poenae temporalis debita pro peccatis, ad culpam quod
attinet iam deletis, quam ecclesiastica auctoritas ex thesauro Ecclesiae
concedit pro vivis per modum absolutionis, pro defunctis per modum
suffragii.

340. Quae ius commune praecipit de indulgentiis, Conci-
lium Sinense fidelibus explicanda commendat.

In huiusmodi expositione cavebunt missionarii ne christiani
aut minimi faciant indulgentias, quas tanta facilitate lucrari
possunt, aut contra eas tanti aestiment ut, neglecta virtutis
exercitatione, totam suam devotionem in recitandis precibus,
quibus adnexae sunt indulgentiae, ponant: utraque enim agendi
ratione Summi Pontificis effusa liberalitas, in aperiendis Eccle-
siae thesauris, fine quem intendit frustraretur.

(1) Cfr. Syn. Sutch., c. VI, XIII, XIV.

[Referências arquivísticas]
15

Page 128

[Page 114]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Huic duplici incommodo occurrant missionarii si duplicem veritatem inculcare studeant: id est si doceant ex una parte poenam temporalem Deo debitam, ac proinde poenam purgatori, per indulgentias, positis ponendis, remitti; et, ex altera parte, culpa nondum deleta per contritionem, eamdem poenam remitti nullomodo posse sive per indulgentias, sive per opera satisfactoria.

341. Quoad concessionem indulgentiarum speciali facultate gaudent Vicarii Apostolici.

342. Can. 914. — Benedictionem papalem cum indulgentia plenaria, secundum praescriptam formulam, impertiri possunt Episcopi in sua quisque dioecesi bis in anno, hoc est die solemnni Paschatis Resurrectionis et alio die festo solemnni ab ipsis designando, etiamsi iidem Missae solemnni adstiterint tantum; Abbates autem vel Praelati nullius, Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopalì dignitate careant, id possunt in suis territoriis uno tantum ex solemnioribus per annum diebus.

343. Speciali facultate, ex concessione S. Sedis, gaudent Vicarii Apostolici, quoad benedictionem papalem cum indulgentia plenaria impertiendam.

344. Can. 916. — Episcopi, Abbates vel Praelati nullius, Vicarii ac Praefecti Apostolici et Superiores maiores religionis clericalis exemptae, possunt designare et declarare unum altare privilegium quotidianum perpetuum, dummodo aliud non habeatur, in suis ecclesiis cathedralibus, abbatialibus, collegiatis, conventualibus, paroecialibus, quasi-paroecialibus, non autem in oratoriis publicis vel semi-publicis, nisi sint ecclesiae paroeciali unita seu eiusdem subsidiaria.

345. In locis Missionum hoc privilegium extenditur ad omnes ecclesias, licet non paroeciales neque quasi-paroeciales, et ad omnia oratoria, sive publica, sive semi-publica.

346. Can. 931. — § 1. Ad qualibet indulgentias lucrandas confessio forte requisita peragi potest intra octo dies qui immediate praecedunt diem cui indulgentia fuit affixa; communio autem in pervigilio eiusdem diei; utraque vero etiam intra subsequentem totam octavam.

§ 2. Pariter ad lucrandas indulgentias pro piis exercitiis in triduum, hebdomadam, etc., ductis concessas, confessio et communio fieri etiam potest intra octavam quae immediate sequitur exercitium expletum.

§ 3. Christifideles qui solent, nisi legitime impediantur, saltem bis in mense ad poenitentiae sacramentum accedere, aut sanctam communionem in statu gratiae et cum recta piaque mente recipere quotidie, quamvis

[Decreta]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 129

[Page 115]

[Texto Principal]
INDULGENTIAE — PROOEMIUM DE EXTREMA UNCTIONE 115
semel aut iterum per hebdomadam ab eadem abstineant, possunt omnes
indulgentias consequi, etiam sine actuali confessione quae ceteroquin ad
eas lucrandas necessaria foret, exceptis indulgentiis sive iubilaei ordinarii
et extraordinarii sive ad instar iubilaei.

347. In regionibus Sinarum, «deficientibus sacerdotibus
qui confessionem excipere valeant praefixo tempore», missionarii
possunt, ex concessione Pii VII, 4 Ian. 1801, omnes ac singulas
indulgentias lucrari, «sacramentali confessione non praemissa,
modo actum contritionis eliciant eam proposito confitendi quam-
primum fieri poterit» (1). Insuper, cum quotidie Sacrum faciant
adæoque sacram communionem recipiant, ad eos spectat can.
931, § 3.

TITULUS V.
De Extrema Unctione.

348. Can. 937. — Extremae unctionis sacramentum conferri debet
per sacras unctiones, adhibito oleo olivarum rite benedicto, et per verba
in ritualibus libris ab Ecclesia probatis praescripta.

349. 1º. Cum Sacramentum Extremae Unctionis ex doc-
trina Concilii Tridentini delicta ac peccati reliquias absterget,
aegroti animam allevet ac magnam in eo excitet divinae miseri-
cordiae fiduciam, opem quoque ferat ad morbi dolores levius
tolerandos et diaboli tentationes facilis superandas, interdum-
que, si saluti animae expedierit, sanitatem corpori conferat,
perspicuum est quanta diligentia et alacritate, praesto esse
debeant missionarii ad hoc Sacramentum administrandum
fidelibus gravi morbo detentis ac in probabilis mortis periculo
constitutis.

2º. Quapropter missionarius fideles sibi subditos fre-
quenter moneat ne sint in hac re lentiores aut negligentiores,
cum inter eos aliquis periculose aegrotare videbitur; sed celerius
ipsurn arcerant, dum in aegroto adhuc integre mens et ratio
viget, fidemque et religiosam animi voluntatem afferre potest
tum ut peccata sua rite et integre confiteri Eucharistiamque
sumere valeat, tum ut uberiores sacrae unctionis fructus capiat.

(1) S. C. de Prop. Fide, Coll., I, n. 648.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 130

[Page 116]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
3º. Caveat ipse missionarius ne in hoc Sacramento admi-
nistrando negligentiam alianve morae culpam contrabat, sed diu
noctuque praesto sit et paratus, secundum normas ab Ordinariis
statutas (1).

350. Iamdin merito apud christianos invaluit mos vi cuius,
qui infirmis sacramenta ministrandi causa sacerdotem aecessunt,
eiden itineris ac sustentationis expensas subministrant. Haec
a maioribus instituta adamussim servetur. Ut autem pauperi-
bus subveniatur, optimum erit consilium, aliquam, praesertim in
maioribus christianitatibus, ex illis societatem promovere, quae
proprio sacerdote, quae in se suscipiat onus impensarum, quae
fieri oportet ob spiritualem curam infirmorum.

CAPUT I
DE MINISTRO EXTREMAE UNCTIONIS.

351. Can. 938. — § 1. Hoc sacramentum valide administrat omnis
et solus sacerdos.

§ 2. Salvo praescripto can. 397, n. 3, 514, §§ 1-3, minister ordina-
rius est parochus loci, in quo degit infirmus; in casu autem necessitatis,
vel de licentia saltem rationaliter praesumpta eiusdem parochi vel
Ordinarii loci, alius quilibet sacerdos hoc sacramentum ministrare potest.

Can. 939. — Minister ordinarius ex iustitia tenetur hoc sacramentum
per se ipse vel per alium administrare, et in casu necessitatis ex caritate
quilibet sacerdos.

CAPUT II.
DE SUBIECTO EXTREMAE UNCTIONIS.

352. Can. 940. — § 1. Extrema unctio praeberi non potest nisi
fideли, qui post adeptum usum rationis ob infirmitatem vel senium in
periculo mortis versetur.

§ 2. In eadem infirmitate hoc sacramentum iterari non potest, nisi
infirmus post susceptam unctionem convalerit et in aliud vitae discrimen
inciderit.

Can. 941. — Quando dubitatur num infirmus usum rationis attigerit,
num in periculo mortis reipsa versetur vel num mortuus sit, hoc sacra-
mentum ministretur sub conditione.

(1) I Syn. Sutch., c. VII, II.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 131

[Page 117]

[Texto Principal]
MINISTER — SUBJECTUM — RITUS — CURA INFIRMORUM

Can. 942. — Hoc sacramentum non est conferendum illis qui impoe-
nitentes in manifesto peccato morali contumaciter perseverant; quod si
hoc dubium fuerit, conferatur sub conditione.

Can. 943. — Infirmis autem qui, cum suae mentis compotes essent,
illud saltem implicitè petierunt aut verisimiliter petissent, etiamsi deinde
sensus vel usum rationis amiserint, nihilominus absolute praebeatur.

Can. 944. — Quamvis hoc sacramentum per se non sit de necessitate
mediì ad salutem, nemini tamen licet illud negligere; et omni studio et
diligentia curandum ut infirmi, dum sui plene compotes sunt, illud recipiant.

CAPUT III.
DE RITIBUS ET CAEREMONIIS EXTREMAE UNCTIONIS.

353. Can. 945. — Oleum olivarum, in sacramento extremae unctio-
nis adhibendum, debet esse ad hoc benedictum ab Episcopo, vel a
presbytero qui facultatem illud benedicendi a Sede Apostolica obtinuerit.

Can. 946. — Oleum infirmorum parochus loco nitido et decenter
ornato in vase argenteo vel stanneo diligenter custodiat, nec domi retineat
nisi ad normam can. 735.

Can. 947. — § 1. Unctiones verbis, ordine et modo in libris ritualibus
praescripto, accurate peragantur; in casu autem necessitatis sufficit unica
unctio in uno sensu seu rectius in fronte cum praescripta forma breviori,
salva obligatione singulas unctiones supplendi, cessante periculo.

§ 2. Unctio renum semper omittatür.
§ 3. Unctio pedum ex qualibet rationabili causa omitti potest.
§ 4. Extra casum gravis necessitatis, unctiones ipsa ministri manu
nulloque adhibito instrumento fiant.

CAPUT IV.
DE VISITATIONE ET CURA INFIRMORUM.

354. Can. 468. — § 1. Sedula cura et effusa caritate debet paro-
chus aegrotos in sua paroecia, maxime vero morti proximos, adiuvare, eos
sollicite Sacramentis reficiendo eorumque animas Deo commendando.

355. 1º. Missionarius, cum ad ungendum infirmum acces-
serit, diligenter cum consoletur et hortetur ut bono animo sit, et
a curis et desideriis huius vitae ad caelestis beatitudinis cogita-
tionem erigat, ut, abiecto mortis metu, se a Deo in aeternam
requiem vocari gaudeat; eumque de huius sacramenti vi atque

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 132

[Page 118]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
efficacia, si mors non imminet, breviter admonere non omissit. Omnes vero qui adsunt monet ut preces Christo Domino pro moribundo faciant. Ubi autem Sacramentum ministraverit, cum brevibus et suavibus ardentibusque verbis opportune excitet ad spem de divina misericordia concipiendam, salutariaque monita pro qualitate personae praebeat.

2º. Praeterea admoneat parentes ut aquam benedictam relinquant in cubiculo, qua aegrotus et lectus interdum aspergantur, et crucifixum coram eo, ut illum frequenter aspiciens salutis suae spem sumat. Quod si in eadem domo vel non longe ab ea sacerdotem tunc adhuc subistere contigerit, ipse saepius infirmum visitet, eumque piis hortationibus et precibus omni ratione iuvare non desistat, tum cum prope moribundus est. Si vero post administrationem sacramenti infirmo e loco statim discedere debeat, curabit ut id visitationis officium praestetur per aliquem aut aliquos fideles pios et christiana caritate praeditos (1).

356. Can. 468. — § 2. Parocho aliiue sacerdoti qui infirmis assistat, facultas est eis concedendi benedictionem apostolicam cum indulgentia plenaria in articulo mortis, secundum formam a probatis liturgicis libris traditam, quam benedictionem impertiri ne omissit.

357. Monendi sunt fideles quod si eveniat ut constituantur in articulo mortis et missionarium habere nequeant, possunt nihilominus indulgentiam a Summo Pontifice concessam lucrari, dummodo « contriti Nomen Iesu corde saltem invocaverint, et mortem de manu Domini, ea qua decet christiana animi demissione, et spiritus humilitate, susceperint, animamque in manus Creatoris sui commendaverint » (2).

358. Detur moribundo crucifixum deoseculandum, et curetur ut crucifixum adnexam habeat indulgentiam plenariam.

359. Meminerint insuper sacerdotes et fideles edoceant « Actum Pii X, 9 Mart. 1904 », nempe:

Ad lucrandum in morte, absque interventione sacerdotis, indulgentiam plenariam, deinceps sufficit cuilibet christianoe ut semel in vita, die a se eligendo, postquam sacramentum poenitentiae et Eucharistiae digne receperit, enittat, in quovis idioma, « cum vero caritatis in Deum affectu », actum sequentem:

(1) Rit. Rom. « De visit. et cura infirmorum »; I Syn. Sutch., an. 1803, c. VII, III. — (2) Coll. Hongkong, n. 1067.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 133

[Page 119]

[Texto Principal]
CURA INFIRMORUM — PROOEMIUM DE ORDINE
« Domine Deus meus, iam nunc quodcumque mortis genus,
prout tibi placuerit, cum omnibus suis angori bus, poenis ac
doloribus, de manu tua aequo ac libenti animo suscipio ».

Instante morte, necesse certe non est hunc actum renovare.
At, si moribundus est compos sui, ei tutissimum est ore, si possit,
et si nequeat, mente, SS. Iesu nomen invocare.

TITULUS VI.
De Ordine.

360. 1°. Cum nihil quo magis Ecclesia, quae domus Dei
est, columna et firmamentum veritatis, concitatur quam si ad
illam regendam deligantur ministri non idonei, neque vocati a
Deo, cuius est eligere eos, quos in domo sua speciali ministerio
vult destinare; monet nos omnes Apostolus ne cito alicui manus
imponamus, sed attendentes meritum laboris, tempus examinis,
experientiam disciplinae, illos ad sacerdotalem honorem duntaxat
assumamus, quos a puerilibus exordiis usque ad provectiores
annos per ordinatissimos Ecclesiasticae Militiae gradus, statis
intervallis, sancte ac pie progredientes, ex eorum idoneitate, ex
castis moribus, ex cultu pietatis, quantum nobis, divini sensus ac
summae rationis ignaris, humana fragilitas noscere sin it, in
sortem Domini vocari existimemus.

2°. Cum igitur missionarii noverint Episcopos seu Vica-
rios Apostolicos hoc Sacramentum ministraturos, de eiusdem
sacramenti dignitate christifideles moneant, eosque hortentur ut
preces Deo tum pro Episcopis tum pro ordinandis fundant, ut
Dominus noster mittat dignos operarios in messem suam.

361. Can. 948. — Ordo ex Christi institutione clericos a laicis in
Ecclesia distinguit ad fidelium regimen et cultus divini ministerium.

Can. 949. — In canonibus qui sequuntur, nomine ordinum maiorum
vel sacrorum intelliguntur presbyteratus, diaconatus, subdiaconatus; mino-
rum vero acolythatus, exorcistatus, lectoratus, ostiariatus.

Can. 950. — In iure verba: ordinare, ordo, ordinatio, sacra ordinatio,
comprehendunt, praeter consecrationem episcopalem, ordines enumeratos
in can. 949 et ipsam primam tonsuram, nisi aliud ex natura rei vel ex
contextu verborum eruatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 134

[Page 120]
LIBER III — DE REBUS

CAPUT I.

DE SUBJECTO ET DE REQUISITIS IN SUBJECTO
ORDINATIONIS.

362. Can. 968. — § 1. Sacram ordinationem valide recipit solus vir baptizatus; licite autem, qui ad normam sacrorum canonum debitis quali-
tatibus, iudicio proprii Ordinarii, praeditus sit, neque ulla detineatur
irregularitate aliove impedimento.
§ 2. Qui irregularitate aliove impedimento detinentur, licet post
ordinationem etiam sine propria culpa exorto, prohibentur receptos ordines
exercere.

363. Qui ad ordinem ecclesiasticum se a Deo electos et
vocatos existimant, gaudeant, quidem de dono, sed trepident de
merito. Potius respiciant ad exiguitatis suae tenuitatem et
indignitatem, statusque magnitudinem et periculum, quam ad
honoris et gloriae humanae splendorem; caveant ne elata
aviditate culmen appetant, unde multi exciderunt et misere
perierunt (1).

364. Can. 969. — § 1. Nemo ex saecularibus ordinetur, qui iudicio
proprii Episcopi non sit necessarius vel utilis ecclesiis dioecesis.
§ 2. Non prohibetur tamen Episcopus proprium promovere subdi-
tum, qui in futurum, praevia legitima excardinatione et incardinatione,
servitio alius dioecesis destinetur.

Can. 970. — Proprius Episcopus vel Superior religiosus maior potest
suis clericis ex quavis canonica causa, occulta quoque etiam extraiudicia-
liter, ascensum ad ordines interdicere, salvo iure recursus ad Sanctam
Sedem, vel etiam ad Moderatorem generalem, si agatur de religiosis quibus
ascensum interdixerit Superior provincialis.

Can. 971. — Nefas est quemquam, quovis modo, ob quamlibet ratio-
nem, ad statum clericalem cogere, vel canonice idoneum ab eodem avertere.

Can. 972. — § 1. Curandum ut ad sacros ordines adspirantes inde
a teneris annis in Seminario recipiantur; sed omnes ibidem commorari
tenentur saltem per integrum sacrae theologiae curriculum, nisi Ordinarius
in casibus peculiaribus, gravi de causa, onerata eius conscientia, dispen-
saverit.
§ 2. Qui ad ordines adspirant et extra Seminarium legitime
morantur, commendentur pio et idoneo sacerdoti, qui eis invigilet eosque
ad pietatem informet.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. VIII, V.

Decreta

Page 135

[Page 121]

[Texto Principal]
SUBJECTUM ORDINATIONIS — REQUISITA IN EO

Can. 973. — § 1. Prima tonsura et ordines illis tantum conferendi
sunt, qui propositum habeant ascendendi ad presbyteratum et quos merito
coniciere licet aliquando dignos futuros esse presbyteros.

§ 2. Ordinatus tamen qui superiores ordines recipere recuset, nec
potest ab Episcopo ad eos recipiendos cogi, nec prohiberi a receptorum
ordinum exercitio, nisi impedimento canonico detineatur aliave gravis,
iudicio Episcopi, obsit causa.

§ 3. Episcopus sacros ordines nemini conferat quin ex positivis
argumentis moraliter certus sit de eius canonica idoneitate; secus non
solum gravissime peccat, sed etiam periculo sese committit alienis com-
municandi peccatis.

Can. 974. — § 1. Ut quis licite ordinari possit, requiruntur:
1º. Recepta sacra confirmatio;
2º. Mores ordini recipiendo congruentes;
3º. Aetas canonica;
4º. Debita scientia;
5º. Ordinum inferiorum susceptio;
6º. Interstitiorum observatio;
7º. Titulus canonicus, si agatur de ordinibus maioribus.

§ 2. Quod pertinet ad consecrationem episcopalem, servetur prae-
scriptum can. 331.

Can. 975. — Subdiaconatus ne conferatur ante annum vicesimum
primum completum; diaconatus ante vicesimum secundum completum;
presbyteratus ante vicesimum quartum completum.

Can. 976. — § 1. Nemo sive saecularis sive religiosus ad primam
tonsuram promoveatur ante inceptum cursus theologicum.

§ 2. Firmo praescripto can. 975, subdiaconatus ne conferatur, nisi
exeunte tertio cursus theologici anno; diaconatus, nisi incepto quarto
anno; presbyteratus, nisi post medietatem eiusdem quarti anni.

§ 3. Cursus theologicus peractus esse debet non privatim, sed in
scholis ad id institutis secundum studiorum rationem can. 1365 determi-
natam.

365. Specialem facultatem habent Vicarii Apostolici dis-
pensandi super defectu aetatis.

366. Can. 977. — Ordines gradatim conferendi sunt ita ut ordina-
tiones per saltum omnino prohibeantur.

Can. 978. — § 1. In ordinationibus serventur temporum interstitia
quibus promoti in receptis ordinibus, secundum Episcopi praescriptum,
sese exerceant.

§ 2. Interstitia primam tonsuram inter et ostiariatum vel inter
singulos ordines minores prudenti Episcopi iudicio committuntur; acoly-
thus vero ad subdiaconatum, subdiaconus ad diaconatum, diaconus ad
presbyteratum ne antea promoveantur, quam acolythus unum saltem

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 136

[Page 122]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
annum, subdiaconus et diaconus tres saltem menses in suo quisque ordine fuerint versati, nisi necessitas aut utilitas Ecclesiae, iudicio Episcopi, aliud exposcat.

§ 3. Nunquam tamen, nisi de peculiari licentia Romani Pontificis, minores ordines cum subdiaconatu duove sacri ordines uno eodemque die, reprobata quavis contraria consuetudine, conferantur; imo nec primam tonsuram conferre licet una cum aliquo ex ordinibus minoribus, neque omnes ordines minores una simul.

367. Gaudent Vicarii Apostolici facultate dispensandi super interstitiis.

368. Can. 979. — § 1. Pro clericis saecularibus titulus canonicus est titulus beneficii, eoque deficiente, patrimonii aut pensionis.

§ 2. Hic titulus debet esse et vere securus pro tota ordinati vita et vere sufficiens ad congruam eiusdem sustentationem, secundum normas ab Ordinariis pro diversis locorum et temporum necessitatibus et adiunctis dandas.

Can. 980. — § 1. Ordinatus in sacris, si titulum amittat, alium sibi provideat, nisi, iudicio Episcopi, eius congruae sustentationi aliter cautum sit.

§ 2. Qui, citra apostolicum indultum, suum subditum in sacris sine titulo canonico scienter ordinaverint aut ordinari permiserint, debent ipsi eorumque successores eidem egenti alimenta necessaria praebere, donec congruae eiusdem sustentationi aliter provisum fuerit.

§ 3. Si Episcopus aliquem ordinaverit sine titulo canonico cum pacto ut ordinatus non petat ab ipso alimenta, hoc pactum omni vi caret.

Can. 981. — § 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationi de Prop. Fide subjectis, titulo missionis, ita tamen ut ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.

§ 2. Ordinaruis presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

369. Quilibet clericus, titulo missionis ordinandus, saltem antequam subdiaconatum et sacros ordines suscepiat, emittere debet iuramentum, iuxta formulam consuetam, a S. Congregatione in Instructione die 27 Aprilis 1871 iterato praescriptam, inser- viendi scilicet tantummodo propriae missioni, neque ad aliam transmigrandi.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 137

[Page 123]

[Texto Principal]
REQUISITA — QUAENAM PRAEIRE DEBEANT

570. Clerici indigenae, antequam ad subdiaconatum admittantur, monebuntur de conditionibus quae circa statum temporalem cleri indigenae statutae sunt.

371. Can. 982.—§ 1. Pro regularibus titulus canonicus est sollemnis religiosa professio seu titulus, ut dicitur, paupertatis.
§ 2. Pro religiosis votorum simplicium perpetuorum est titulus mensae communis. Congregationis aliisque similis, ad normam constitutionum.
§ 3. Ceteri religiosi, etiam ad ordinationis titulum quod attinet, iure saecularium reguntur.

CAPUT II.
DE IIS QUAE SACRAE ORDINATIONI PRAEIRE DEBENT.

372. Can. 992.—Omnnes tum saeculares tum religiosi ad ordines promovendi per se ipsi vel per alios Episcopo aliiue qui Episcopi hac in re vices gerat, suum propositum ante ordinationem opportuno tempore aperiant.

Can. 993.—Promovendi saeculares aut religiosi qui, quod pertinet ad ordinationem, saecularium iure reguntur, aferant:
1º. Testimonium ultimae ordinationis aut, si de prima tonsura agatur, recepti baptismatis et confirmationis;
2º. Testimonium de peractis studiis, pro singulis ordinibus, ad normam can. 976, requisitis;
3º. Testimonium rectoris Seminarii, aut sacerdotis cui candidatus extra Seminarium commendatus fuerit, de bonis eiusdem candidati moribus;
4º. Testimoniales litteras Ordinarii loci in quo promovendus tantum temporis moratus est ut canonicum impedimentum contrahere ibi potuerit;
5º. Testimoniales Superioris maioris religiosi, si cui religioni promovendus adscriptus sit.

373. Cum autem alumni ad eam aetatem pervenerint, quae ad ordines suscipiendos necessaria est, Ordinarii vigilent ut «ad ordines sacros, praesertim sacerdotalem, nullus assumatur sive praesentetur nisi quem, post longam in Seminarioro probationem, caelestis sapientia, probi mores, diuturna iustitiae et castitatis observantia, competentisque scientiae acquisitio commendant». Et, si necesse sit, sacram ordinationem ultra commune annorum terminum, nimirum annos 24 absolutos, retardare pro sua prudentia non dubitent (1).

(1) I Syn. Sutch. c. VIII, VI: Instr. S.C. de Prop. Fide ad IVum aa. 18 Oct. 1883, IV, 9.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 138

[Page 124]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Probatio clericorum extra Seminarium, antequam ad maiores ordines promoveantur, videtur perutilis; de modo autem et tempore probationis, Ordinarii iuxta circumstantias prudenter statuant.

374. Can. 994.—§ 1. Tempus quo promovendus potuit canonicum impedimentum contrahere est, regulariter, pro militibus trimestre, pro aliis semestre post pubertatem; sed Episcopus ordinans pro sua prudentia exigere potest litteras testimoniales etiam ob brevius commorationis tempus, et ob tempus quoque quod pubertatem antecessit.

§ 2. Si loci Ordinarius neque per se neque per alios promovendum satis noverit, ut testari possit eum, tempore quo in suo territorio moratus est, nullum canonicum impedimentum contraxisse, aut si promovendus per tot dioeceses vagatus sit ut impossibile vel nimis difficile evadat omnes litteras testimoniales exquirere, providet Ordinarius saltem per iuramentum suppletorium a promovendo praestandum.

§ 3. Si post obtentas litteras testimoniales et ante peractam ordinationem, promovendus praedicto temporis spatio in eodem territorio rursus moratus sit, novae litterae testimoniales Ordinarii loci necessariae sunt.

Can. 995.—§ 1. Etiam Superior religiosus suis litteris dimissoriis non solum testari debet promovendum professionem religiosam emisisse et esse de familia domus religiosae sibi subditae, sed etiam de studiis peractis, deque aliis iure requisitis.

§ 2. Episcopus, acceptis iis litteris dimissoriis, aliis testimonialibus litteris non indiget.

Can. 996.—§ 1. Quilibet promovendus sive saecularis sive religiosus debet praevium ac diligens examen subire circa ipsum ordinem suscipiendum.

§ 2. Promovendi vero ad sacros ordines in aliis quoque de sacra theologia tractationibus periculum faciant.

§ 3. Episcoporum est statuere qua methodo, coram quibus examinatoribus et quibus in tractationibus sacrae theologiae promovendi periculum facere debeant.

Can. 997.—§ 1. Hoc examen sive pro clericis saecularibus sive pro religiosis recipit loci Ordinarius qui iure proprio ordinat, aut dat dimissorias litteras; qui tamen potest quoque, ex iusta causa, illud Episcopo ordinario committere, qui id oneris suscipere velit.

§ 2. Episcopus alienum subditum sive saecularem sive religiosum ordinans cum legitimis litteris dimissoriis, quibus asseritur candidatum examinatum fuisse ad normam § 1, et idoneum repertum, potest huic attestationi acquiescere, sed non tenetur; et si pro sua conscientia censeat candidatum non esse idoneum, eum ne promoveat.

Can. 998.—§ 1. Nomina promovendorum ad singulos sacros ordines, exceptis religiosis a votis perpetuis sive sollemnibus sive simplicibus,
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 139

[Page 125]

[Texto Principal]
QUAENAM PRAEIRE DEBEANT — TEMPUS ET LOCUS

publice denuntientur in paroeciali cuiusque candidati ecclesia; sed Ordi-
narius pro sua prudentia potest tum ab hac publicatione dispensare ex
iusta causa, tum praecipere ut in aliis quoque ecclesiis peragatur, tum
publicationi substituere publicam ad valvas ecclesiae affixionem per aliquot
dies, in quibus unus saltem dies festus comprehendatur.

§ 2. Publicatio fiat die festo de praecepto in ecclesia inter Missa-
rum sollemnia aut alia die et hora quibus maior populi frequentia in
ecclesia habeatur.

§ 3. Si sex intra menses candidatus promotus non fuerit, repetatur
publicatio, nisi aliud Ordinario videatur.

Can. 999. — Omnes fideles obligatione tenentur impedimenta ad
sacros ordines, si qua norint, Ordinario vel parocho ante sacram ordina-
tionem revelandi.

Can. 1000. — § 1. Parocho qui publicationem peragit, et etiam alii, si
id expedire videatur, Ordinarius committat ut de ordinandorum moribus
et vita a fide dignis diligenter exquirat, et litteras testimoniales, ipsam
investigationem et publicationem referentes, ad Curiam transmittat.

§ 2. Idem Ordinarius alias percontationes etiam privatas, si id
necessarium aut opportunum iudicaverit, facere ne omittat.

Can. 1001. — § 1. Qui ad primam tonsuram et ordines minores
promovendi sunt, spiritualibus exercitiis per tres saltem integros dies; qui
vero ad ordines sacros, saltem per sex integros dies vacant; sed si qui,
intra semestre, ad plures ordines maiores promovendi sint, Ordinarius
potest exercitorum tempus pro ordinatione ad diaconatum reducere, non
tamen infra tres integros dies.

§ 2. Si, expletis exercitiis, sacra ordinatio qualibet de causa ultra
semestre diferatur, exercitia iterentur; secus iudicet Ordinarius utrum
iteranda sint, necne.

§ 3. Haec spiritualia exercitia religiosi peragant in propria domo
vel in alia de prudenti Superioris arbitrio; saeculares vero in Seminario,
aut in alia pia vel religiosa domo ab Episcopo designata

§ 4. De peractis spiritualibus exercitiis Episcopus certior fiat
testimonio Superioris domus, in qua peracta fuerint; vel, si de religiosis
agatur, attestatione proprii Superioris maioris.

CAPUT III.

DE TEMPORE ET LOCO ORDINATIONIS.

375. Can. 1006. — § 1. Consecratio episcopalis conferri debet intra
Missarum sollemnia, die dominico vel natalitio Apostolorum.

§ 2. Ordinationes in sacris celebrentur intra Missarum sollemnia
sabbatis Quatuor Temporum, sabbato ante dominicam Passionis, et
Sabbato Sancto.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 140

[Page 126]
LIBER III — DE REBUS

§ 3. Gravi tamen causa interveniente, Episcopus potest eas habere etiam quolibet die dominico aut festo de praecepto.
§ 4. Prima tonsura quolibet die et hora conferri potest; ordines minores singulis diebus dominicis et festis duplicibus, mane tamen.
§ 5. Reprobatur consuetudo contra ordinationum tempora praecedentibus paragraphis praescripta; quae servanda quoque sunt, cum Episcopus latini ritus ordinat ex apostolico indulto clericum ritus orientalis aut contra.

376. Quoad tempus conferendi ordines specialem habent facultatem Vicarii Apostolici.

377. Can. 1007. — Quoties ordinatio iteranda sit vel aliquis ritus supplendus, sive absolute sive sub conditione, id fieri potest etiam extra tempora ac secreto.
Can. 1008. — Episcopus extra proprium territorium, sine Ordinarii loci licentia, nequit ordines conferre, in quorum collatione pontificalia exercentur, salvo praescripto can. 239, § 1, n. 15.
Can. 1009. — § 1. Ordinationes generales in cathedrali ecclesia, vocatis praesentibusque ecclesiae canonicis, publice celebrentur; si autem in alio dioecesis loco, praesente clero loci, dignior, quantum fieri poterit, ecclesia adeatur.
§ 2. Non prohibetur autem Episcopus, iusta suadente causa, ordinationes particulares habere in aliis etiam ecclesiis itemque in oratorio domus episcopalis aut Seminarii aut religiosae domus.
§ 3. Prima tonsura et ordines minores conferri possunt etiam in privatis oratoriis.

CAPUT IV.
DE ANNOTATIONE AC TESTIMONIO PERACTAE ORDINATIONIS.

378. Can. 1010. — § 1. Expleta ordinatione, nomina singulorum ordinatorum ac ministri ordinantis, locus et dies ordinationis notentur in peculiari libro in Curia loci ordinationis diligenter custodiendo, et omnia singularum ordinationum documenta accurate serventur.
§ 2. Singulis ordinatis detur authenticum ordinationis receptae testimonium; qui, si ab Episcopo extraneo cum litteris dimissoriis promoti fuerint, illud proprio Ordinario exhibeant pro ordinationis adnotatione in speciali libro in archivo servando.
Can. 1011. — Praeterea loci Ordinarius, si agatur de ordinatis e clero saeculari, aut Superior maior, si de religiosis ordinatis cum suis litteris dimissoriis, notitiam celebratae ordinationis uniuscuiusque subdiaconi transmittat ad parochum baptismi, qui id adnotet in suo baptizatorum libro ad normam can. 470, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 141

[Page 127]

[Texto Principal]
TEMPUS ET LOCUS — ADNOTATIO — PROOEMIUM
127

TITULUS VII.
De Matrimonio.

379. Ne omissant missionarii, secundum diversam perso-
narum conditionem, sponsos docere sanctitatem sacramenti ma-
trimonii, mutuas coniugum obligationes et obligationes parentum
erga prolem; eosdemque vehementer adhortentur ut, ante
matrimonii celebrationem, sua peccata diligentiter confiteantur,
et sanctissimam Eucharistiam pie recipient (1).

Item populum prudenter erudiant de matrimonii sacramento
eiusque impedimentis (2).

380. Can. 1012. — § 1. Christus Dominus ad sacramenti dignita-
tem exvit ipsum contractum matrimoniale inter baptizatos.

§ 2. Quare inter baptizatos nequit matrimonialis contractus validus
consistere, quin sit eo ipso sacramentum.

Can. 1013. — § 1. Matrimonii finis primarius est procreatio atque
educatio prolis; secundarius mutuum adiutorium et remedium concupi-
scentiae.

§ 2. Essentiales matrimonii proprietates sunt unitas ac indissolu-
bilitas, quae in matrimonio christiano peculiarem obtinent firmitatem
ratione sacramenti.

Can. 1014. — Matrimonium gaudet favore iuris; quare in dubio
standum est pro valore matrimonii, donec contrarium probetur, salvo
praescripto can. 1127.

Can. 1015. — § 1. Matrimonium baptizatorum validum dicitur ratum,
si nondum consummatione completum est; ratum et consummatum, si
inter coniuges locum habuerit coniugalis actus, ad quem natura sua
ordinatur contractus matrimonialis et quo coniuges fiunt una caro.

§ 2. Celebrato matrimonio, si coniuges simul cohabitaverint,
praesumitur consummatio, donec contrarium probetur.

§ 3. Matrimonium inter non baptizatos valide celebratum, dicitur
legitimum.

§ 4. Matrimonium invalidum dicitur putativum, si in bona fide ab
una saltem parte celebratum fuerit, donec utraque pars de eiusdem nulli-
tate certa evadat.

Can. 1016. — Baptizatorum matrimonium regitur iure non solum
divino, sed etiam canonico, salva competentia civilis potestatis circa mere
civiles eiusdem matrimonii effectus.

(1) Can. 1033. — (2) Can. 1018.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 142

[Page 128]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1017.—§ 1. Matrimonii promissio sive unilateralis, sive bilateralis seu sponsalitia, irrita est pro utroque foro, nisi facta fuerit per scripturam subsignatam a partibus et vel a parocho aut loci Ordinario, vel a duobus saltem testibus.

§ 2. Si utraque vel alterutra pars scribere nesciat vel nequeat, ad validitatem id in ipsa scriptura adnotetur et alius testis addatur qui cum parocho aut loci Ordinario vel duobus testibus, de quibus in § 1, scripturam subsignet.

§ 3. At ex matrimonii promissione, licet valida sit nec ulla iusta causa ab eadem implenda excuset, non datur actio ad petendam matrimonii celebrationem; datur tamen ad reparationem damnum, si qua debeatur.

CAPUT I.
DE SPONSALIBUS MORE SINICO INITIS.

381. 1º. Conventiones a parentibus factas de matrimonio futuro filiorum sive infantium sive saltem impuberum sed insciorum, eo quod sint vere perniciosae, semper prorsus reprobat et detestata est Ecclesia. «Hinc graviter monendi sunt fideles ut, relato iniquo patriae more desponsandi filios in infantili aetate, Ecclesiae regulis sese omnino conforment» (1).

2º. Quod ad filios puberes attinet, prohibendi sunt parentes ne, absque eorum consensu, pro eis praesumant inire sponsalia. Haec sunt pro utroque foro irrita (2).

3º. Missionarii ne se immisceant intempestive negotiis sponsalium et matrimoniorum, et nihil aliud curent nisi in iis contrahendis leges Ecclesiae sedulo serventur (3).

4º. «Valde cauti sint ne indiscriminatim suadeant puellis, quae fidelibus olim validis ratisque sponsalibus in matrimonium fuerint promissae, ab istis sponsalibus resilire, eo solo praetextu quod virginitatem servare velint». Multa enim et saepe gravissima incommoda, sponsalibus resolutis, evenire solent tum missionario, tum christianis qui sponsalium dissolutionem admiserunt. Satius est igitur utramque partem, in hoc casu, suae libertati prorsus relinquere (4).

5º. Ne facile missionarii audiant puellas quae, more patriae iam sponsatae, contendunt se, ut volunt et sine ullo

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, III. — (2) Can. 1017. — (3) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, XIX. — (4) Litt. Past. Episcopi Curad, I Syn. Sutch., 1 Sept. 1793, n. 4.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 143

[Page 129]

[Texto Principal]
SPONSALIA CIVILIA — SPONSA IN DOMO SPONSI...
onere, rescindere posse sua sponsalia, eo quod non ad normam
can. 1017 inita fuerint. Moneantur ergo illae puellae, et prae-
sertim eorum parentes, quod, etsi ex huiusmodi sponsalibus non
datur actio ad petendam matrimonii celebrationem, datur tamen
ad reparationem damnorum, si qua debeatur, secundum legitimas
regionis consuetudines.

CAPUT II.
DE PUELLIS SPONSATIS IN DOMO SOGERI ENUTRITIS.

382. 1º. Prohibendum est «ne puellae desponsae, cuius-
cumque sint aetatis, in domum sponsi recipiantur innuptae, ut
scandalis via praecludatur, atque ea innumera praepediantur
peccata, quae diu familiariterque versantibus sponsis inter se
impossibile fere est non evenire» (1).

2º. Missionarius licentiam super hoc nunquam concedat,
nisi meliori modo quo fieri poterit, provisum fuerit ut occasio
proxima peccandi omnino amputetur. Haec enim, cum sit ex se
peccaminosa, ne quidem vitandi maioris mali causa unquam
licet (2).

3º. Cum ad benedictionem nuptialem devenietur, attendat
missionarius ut plena libertas sponsae relinquatur in consensu
dando: nec matrimonio benedicat nisi moraliter certus sit de
consensu puellae; in casu dubii consulat Ordinarium (3).

CAPUT III.
DE IIS QUAE CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTI DEBENT,
ET PRAESERTIM DE PUBLICATIONIBUS MATRIMONIALIBUS.

383. Can. 1019. — § 1. Antequam matrimonium celebretur, con-
stare debet nihil eius validae ac licitae celebrationi obsistere.

§ 2. In periculo mortis, si aliae probationes haberi nequeant,
sufficit, nisi contraria adsint indicia, affirmatio iurata contrahtentium, se
baptizatos fuisse et nullo detineri impedimento.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, IV. — (2) Syn. Sutch., a. 1803, c. IX, IV. —
(3) Can. 1074, § 3.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 144

[Page 130]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1020. — § 1. Parochus cui ius est assistendi matrimonio, opportuno antea tempore, diligent er investiget num matrimonio contrahendo aliquid obstet.

§ 2. Tum sponsum tum sponsam etiam seorsum et caute interroget num aliquo detineantur impedimento, an consensum libere, praesertim mulier, praestent, et an in doctrina christiana sufficienter instructi sint, nisi ob personarum qualitatem haec ultima interrogatio inutilis appareat.

§ 3. Ordinarii loci est peculiares normas pro huiusmodi parochi investigatione dare.

384. Monendi sunt christiani ut opportuno tempore, a singulis Ordinariis determinando, ante celebrationem matrimonii, et etiam, ubi commode fieri potest, ante sponsalia proprio missionario notum faciant propositum suum, ut ipse possit facile investigare utrum matrimonio contrahendo aliquid obstet necne.

385. Can. 1021. — § 1. Nisi baptisma collatus fuerit in ipso suo territorio, parochus exigat baptismi testimonium ab utraque parte, vel a parte tantum catholica, si agatur de matrimonio contrahendo cum dispensatione ab impedimento disparitatis cultus.

§ 2. Catholici qui sacramentum confirmationis nondum receperunt, illud, antequam ad matrimonium admittantur, recipiant, si id possint sine gravi incommodo.

Can. 1022. — Publice a parocho denuntietur inter quosnam matrimonium sit contrahendum.

386. Ubi praeceptum de publicationibus matrimonialibus iam in praxin deductum est, serventur canones de hac materia. Alibi vero, praxis, in quantum fieri potest, introducatur; interea autem maiore, nedum minore, cura servandae sunt regulae et cautiones propter quas publicationes illae de iure sunt faciendae; attendatur ergo praesertim ad can. 1020; 1023, § 3; 1027; 1030, § 1; 1031; 1032; 1034, idque maxime ut morali certitudine de statu libero constet.

387. Can. 1023. — § 1. Matrimoniorum publicationes fieri debent a parocho proprio.

§ 2. Si pars alio in loco per sex menses commorata sit post adeptam pubertatem, parochus rem exponat Ordinario, qui pro sua prudentia vel publicationes inibi faciendas exigat, vel alias probationes seu conjecturas super status libertate colligendas praescribat.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 145

[Page 131]
**[Texto Principal]**
CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTENDA — PUBLICATIONES 131

§ 3. Si aliqua sit suspicio de contracto impedimento, parochus etiam pro breviore commoratione consulat Ordinarium, qui matrimonium ne permittat, nisi prius suspicio, ad normam § 2, removeatur.

Can. 1024. — Publicationes fiant tribus continuis diebus dominicis aliisque festis de praecepto in ecclesia inter Missarum sollemnia, aut inter alia divina officia ad quae populus frequens accedat.

Can. 1025. — Potest loci Ordinarius pro suo territorio publicationi-
bus substituere publicam, ad valvas ecclesiae paroecialis aliisque ecclesiae,
affixionem nominum contrahentium per spatium saltem octo dierum, ita
tamen ut, hoc spatio, duo dies festi de praecepto comprehendantur.

Can. 1026. — Publicationes ne fiant pro matrimoniiis quae contra-
huntur cum dispensatione ab impedimento disparitatis cultus aut mixtae
religionis, nisi loci Ordinarius pro sua prudentia, remoto scandalo, eas
permittere opportunum duxerit, dummodo apostolica dispensatio praeces-
serit et mentio omittatur religionis partis non catholicae.

Can. 1027. — Omnes fideles tenentur impedimenta, si qua norint,
parocho aut loci Ordinario, ante matrimonii celebrationem, revelare.

Can. 1028. — § 1. Loci Ordinarius proprius pro suo prudenti iudicio
potest ex legitima causa a publicationibus etiam in aliena dioecesi faciendis
dispensare.

§ 2. Si plures sint Ordinarii proprii, ille ius habet dispensandi, in
cuius dioecesi matrimonium celebratur; quod si matrimonium extra
propriam ineatur dioecesem, quilibet Ordinarius proprius dispensare potest.

Can. 1029. — Si alius parochus investigationem aut publicationes
peregerit, de harum exitu statim per authenticum documentum certiorem
reddat parochum, qui matrimonio assistere debet.

Can. 1030. — § 1. Peractis investigationibus et publicationibus, paro-
chus matrimonio ne assistat, antequam omnia documenta necessaria
recepserit, et praeterea, nisi rationabilis causa aliud postulet, tres dies
decurrent ab ultima publicatione.

§ 2. Si intra sex menses matrimonium contractum non fuerit,
publicationes repetantur, nisi aliud loci Ordinario videatur.

Can. 1031. — § 1. Exorto dubio de existentia alicuius impedimenti:
1º. Parochus rem accuratius investiget, interrogando sub iuramento
duos saltem testes fide dignos, dummodo ne agatur de impedimento ex
cuius notitia infamia partibus oritur, et, si necesse fuerit, ipsas quoque
partes;
2º. Publicationes peragat vel perficiat, si dubium ortum sit ante
inceptas vel expletas publicationes;
3º. Matrimonio ne assistat, inconsulto Ordinario, si dubium adhuc
supersesse prudenter iudicaverit.

§ 2. Detecto impedimento certo:
1º. Si impedimentum sit occultum, parochus publicationes peragat
vel absolvat, et rem deferat, reticens nomina, ad loci Ordinarium vel ad
Sacram Poenitentiariam;

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 146

[Page 132]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
2º. Si sit publicum et detegatur ante inceptas publicationes, parochus ulterius ne procedat, donec impedimentum removeatur, etsi dispensationem pro foro conscientiae tantum obtentam norit; si detegatur post primam aut secundam publicationem, parochus publicationes perficiat et rem ad Ordinarium deferat.

§ 3. Demum si nullum detectum fuerit impedimentum, nec dubium nec certum, parochus, expletis publicationibus, ad matrimonii celebrationem partes admittat.

Can. 1032. — Matrimonio vagorum de quibus in can. 91, parochus, excepto casu necessitatis, nunquam assistat, nisi, re ad loci Ordinarium vel ad sacerdotem ab eo delegatum delata, licentiam assistendi obtinuerit.

388. Cum in canone 1032 sermo sit de matrimonio vagorum, hinc Concilium Sineuse in memoriam reducit et commendat quae de personarum generibus statuuntur in iure communi, can. 88, 89, 90, 91.

389. Can. 1034. — Parochus graviter filiosfamilias minores hortetur ne nuptias ineant, insciis aut rationalibiter invitis parentibus; quod si abnuerint, eorum matrimonio ne assistat, nisi consulto prius loci Ordinario.

CAPUT IV.
DE IMPEDIMENTIS IN GENERE.

390. Can. 1035. — Omnes possunt matrimonium contrahere, qui iure non prohibentur.

Can. 1036. — § 1. Impedimentum impediens continet gravem prohibitionem contrahendi matrimonium; quod tamen irritum non redditur si, non obstante impedimento, contrahatur.

§ 2. Impedimentum dirimens et graviter prohibit matrimonium contrahendum, et impedit quominus valide contrahatur.

§ 3. Quanquam impedimentum ex una tantum parte se habet, matrimonium tamen reddit aut illicitum aut invalidum.

Can. 1037. — Publicum censetur impedimentum quod probari in foro externo potest; secus est occultum.

Can. 1038. — § 1. Supremae tantum auctoritatis ecclesiasticae est authentice declarare quandonam ius divinum matrimonium impediat vel dirimat.

§ 2. Eidem supremae auctoritati privative ius est alia impedimenta matrimonium impediencia vel dirimentia pro baptizatis constituendi per modum legis sive universalis sive particularis.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 147

[Page 133]

[Texto Principal]
PUBLICATIONES — IMPEDIMENTA IN GENERE

Can. 1039. — § 1. Ordinarii locorum omnibus in suo territorio actu commorantibus et suis subditis etiam extra fines sui territorii vetare possunt matrimonia in casu peculiari, sed ad tempus tantum, iusta de causa eaque perdurante.

§ 2. Veto clausulam irritantem una Sedes Apostolica addere potest.

Can. 1040. — Praeter Romanum Pontificem, nemo potest impedimenta iuris ecclesiastici sive impediemia sive dirimentia abrogare, aut illis derogare; item nec in eisdem dispensare, nisi iure communi vel speciali indulto a Sede Apostolica haec potestas concessa fuerit.

Can. 1041. — Consuetudo novum impedimentum inducens aut impedimentis existentibus contraria reprobatur.

Can. 1042. — § 1. Impedimenta alia sunt gradus minoris, alia maioris.

§ 2. Impedimenta gradus minoris sunt:
1°. Consanguinitas in tertio gradu linea collateralis;
2°. Afinitas in secundo gradu linea collateralis;
3°. Publica honestas in secundo gradu;
4°. Cognatio spiritualis;
5°. Crimen ex adulterio cum promissione vel attentatione matrimonií etiam per civilem tantum actum.

§ 3. Impedimenta maioris gradus alia sunt omnia.

Can. 1043. — Urgente mortis periculo, locorum Ordinarii, ad consu- lendum conscientiae et, si casus ferat, legitimationi prolis, possunt tum super forma in matrimonii celebratione servanda, tum super omnibus et singulis impedimentis iuris ecclesiastici, sive publicis sive occultis, etiam multiplicibus, exceptis impedimentis provenientibus ex sacro presbyteratus ordine et ex affinitate in linea recta, consummato matrimonio, dispensare proprios subditos ubique commorantes et omnes in proprio territorio actu degentes, remoto scandalo, et, si dispensatio concedatur super cultus disparitate aut mixta religione, praestitis consuetis cautionibus.

391. Praeter facultatem, a iure tributam, dispensandi super impedimentis matrimonii in quibusdam circumstantiis, Ordinarii habent alias facultates ex speciali concessione S. Sedis.

392. Quoad facultates matrimoniales, missionarii attente legant facultates sibi communicatas, ut sciant in quibus impedimentis dispensare possint, ne, datas facultates transgredientes, limites excedant suae potestatis, aut ab Ordinario petant facultates, quas iam ipsis communicaverit.

393. Can. 1044. — In eisdem rerum adiunctis de quibus in can. 1043 et solum pro casibus in quibus ne loci quidem Ordinarius adiri possit, eadem dispensandi facultate pollet tum parochus, tum sacerdos qui matrimonio, ad normam can. 1098, n. 2, assistit, tum confessarius, sed hic pro foro interno in actu sacramentalis confessionis tantum.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 148

[Page 134]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

Can. 1045. — § 1. Possunt Ordinarii locorum, sub clausulis in fine can. 1043 statutis, dispensationem concedere super omnibus impedimentis de quibus in cit. can. 1043, quoties impedimentum detegatur, cum iam omnia sunt parata ad nuptias, nec matrimonium, sine probabilì gravis mali periculo, differri possit usque dum a Sancta Sede dispensatio obtineatur.

§ 2. Haec facultas valeat quoque pro convalidatione matrimonii iam contracti, si idem periculum sit in mora nec tempus suppetat recur- rendi ad Sanctam Sedem.

§ 3. In iisdem rerum adiunctis, eadem facultate gaudeant omnes de quibus in can. 1044, sed solum pro casibus occultis in quibus ne loci quidem Ordinarius adiri possit, vel nonnisì cum periculo violationis secreti.

Can. 1046. — Parochus aut sacerdos de quo in can. 1044, de con- cessa dispensatione pro foro externo Ordinarium loci statim certiorem faciat; eaque adnotetur in libro matrimoniorum.

394. Dispensationes pro foro externo datae, semper scripto (can. 56) (1) et iuxta formulas ab Ordinariis statutas conce- dantur.

395. Can. 1047. — Nisi aliud ferat S. Poenitentiariae rescriptum, dispensatio in foro interno non sacramentali concessa super impedimento occulto, adnotetur in libro diligenter in secreto Curiae archivo de quo in can. 379 asservando, nec alia dispensatio pro foro externo est necessaria, etsi postea occultum impedimentum publicum evaserit; sed est necessaria, si dispensatio concessa fuerat tantum in foro interno sacramentali.

Can. 1048. — Si petitio dispensationis ad Sanctam Sedem missa sit, Ordinarii locorum suis facultatibus, si quas habeant, ne utantur, nisi ad normam can. 204, § 2 (2).

Can. 1049. — § 1. In matrimonii sive contractis sive contrahendis, qui gaudet indulto generali dispensandi super certo quodam impedimento, potest, nisi in ipso indulto aliud expresse praescribatur, super eo dispen- sare etiamsi idem impedimentum multiplex sit.

§ 2. Qui habet indultum generale dispensandi super pluribus diversae speciei impedimentis, sive dirimentibus sive impediéntibus, potest dispensare super iisdem impedimentis, etiam publicis, in uno eodemque casu occurrentibus.

Can. 1050. — Si quando cum impedimento seu impedimentis publicis super quibus ex indulto dispensare quis potest, concurrat aliud impedi- mentum super quo dispensare nequeat, pro omnibus Sedes Apostolica

(1) Can. 56. — Exsecutio rescriptorum quae forum externum respiciunt, scripto facienda est.

(2) Can. 204. — § 1. Quod quis Superiorem adit, inferiore praetermisso, non idcirco voluntaria suspenditur inferioris potestas, sive haec ordinaria fuerit sive delegata.

§ 2. Attamen rei ad Superiorem delatae ne se immisceat inferior, nisi ex gravi urgentique causa; et hoc in casu statim Superiorem moneat.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 149

[Page 135]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA IN GENERE — DISPENSATIONES

adiri debet; si tamen impedimentum seu impedimenta super quibus dispensare potest, comperiantur post impetratam a Sancta Sede dispensationem, suis facultatibus uti poterit.

Can. 1051. — Per dispensationem super impedimento dirimente concessam sive ex potestate ordinaria, sive ex potestate delegata per indulgendum generale, non vero per rescriptum in casibus particularibus, conceditur quoque eo ipso legitimatio prolis, si qua ex iis cum quibus dispensatur iam nata vel concepta fuerit, excepta tamen adulterina et sacrilega.

Can. 1052. — Dispensatio ab impedimento consanguinitatis vel affinitatis, concessa in aliquo impedimenti gradu, valet, licet in petitione vel in concessione error circa gradum irrepserit, dummodo gradus revera existens sit inferior, aut licet reticulum fuerit aliud impedimentum eiusdem speciei in aequali vel inferiore gradu.

Can. 1053. — Data a Sancta Sede dispensatio super matrimonio rato et non consummato vel facta permissio transitus ad alias nuptias ob praesumptam coniugis mortem, secumfert semper dispensationem ab impedimento proveniente ex adulterio cum promissione vel attentatione matrimonii, si qua opus sit, minime vero dispensationem ab impedimento de quo in can. 1075, nn. 2, 3.

396. Facta ab Episcopo permissio transitus ad alias nuptias non secum fert dispensationem a prima impedimenti criminis forma.

Nunc, post promulgationem novi Iuris Canonicci Codicis, valent adhuc, sicut antea, responsa S. C. S. Officii, 16 Sept. 1824 et 23 April. 1913, vi quorum dispensatio super disparitate cultus, etiam a S. Sedis delegato concessa, semper importat dispensationem super aliis impedimentis iuris ecclesiastici relativis, super quibus Ecclesia aliunde dispensare solet (1).

397. Can. 1054. — Dispensatio a minore impedimento concessa, nullo sive obreptionis sive subreptionis vitio irritatur, etsi unica causa finalis in precibus exposita falsa fuerit.

Can. 1055. — Dispensationes super publicis impedimentis Ordinario oratorum commissas, exsequatur Ordinarius qui litteras testimoniales dedit vel preces transmisit ad Sedem Apostolicam, etiamsi sponsi, quo tempore executioni danda est dispensatio, relicto illius dioecesis domicilio aut quasi-domicilio, in aliam dioecesim discesserint non amplius reversuri, monito tamen Ordinario loci in quo matrimonium contrahere cupiunt.

Can. 1056. — Excepta modica aliqua praestatione ex titulo expensarum cancellariae in dispensationibus pro non pauperibus, locorum Ordinarii eorumve officialis, reprobata quavis contraria consuetudine, nequeunt, occasione concessae dispensationis, emolumentum ullum exigere, nisi haec

(1) Resp. S. C. Prop. ad RR. DD. Abels. V. A. Mong. Or., 2 Dec. 192 ; Coll. 1, n. 784, ad 2um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 150

[Page 136]
LIBER III — DE REBUS

facultas a Sancta Sede expresse eis data fuerit; et si exegerint, tenentur
ad restitutionem.

Can. 1057. — Qui ex potestate a Sede Apostolica delegata dispensa-
tionem concedunt, in eadem expressam pontificii indulti mentionem faciant.

CAPUT V.

DE IMPEDIMENTIS IMPEDIENTIBUS.

398. Can. 1058. — § 1. Matrimonium impedit votum simplex virgi-
nitatis, castitatis perfectae, non nubendi, suscipiendi ordines sacros et
amplectendi statum religiosum.

§ 2. Nullum votum simplex irritat matrimonium, nisi irritatio
speciali Sedis Apostolicae praescripto pro aliquibus statuta fuerit.

Can. 1059. — In iis regionibus ubi lege civili legalis cognatio, ex
adoptione orta, nuptias reddit illicitas, iure quoque canonico matrimonium
illicitum est.

Can. 1060. — Severissime Ecclesia ubique prohibet ne matrimonium
ineatur inter duas personas baptizatas, quarum altera sit catholica, altera
vero sectae haereticae seu schismaticaе adscripta; quod si adsit perver-
sionis periculum coniugis catholici et prolis, coniugium ipsa etiam lege
divina vetatur.

Can. 2375. — Catholici qui matrimonium mixtum, etsi validum, sine
Ecclesiae dispensatione inire ausi fuerint, ipso facto ab actibus legitimis
ecclesiasticis et Sacramentalibus exclusi manent, donec ab Ordinario
dispensationem obtinerint.

Can. 1061. — § 1. Ecclesia super impedimento mixtae religionis non
dispensat, nisi:
1º. Urgeant iustae ac graves causae;
2º. Cautionem praestiterit coniux acatholicus de amovendo a
coniuge catholico perversionis periculo, et uterque coniux de universa
prole catholica tantum baptizanda et educanda;
3º. Moralis habeatur certitudo de cautionum implemento.
§ 2. Cautiones regulariter in scriptis exigantur.

Can. 2319. — § 1. Subsunt excommunicationi latae sententiae Ordi-
nario reservatae catholici:
1º. Qui matrimonium ineunt coram ministro acatholico contra
praescriptum can. 1063, § 1;
2º. Qui matrimonio uniuntur cum pacto explicito vel implicito ut
omnis vel aliqua proles educetur extra catholicam Ecclesiam;
3º. Qui scienter liberos suos acatholicis ministris baptizandos
offerre praesumunt;
4º. Parentes vel parentum locum tenentes qui liberos in religione
acatholica educandos vel instituendos scienter tradunt.
§ 2. Ii de quibus in § 1, nn. 2-4, sunt praeterea suspecti de haeresi.

Decreta

Page 151

[Page 137]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA IMPEDIENTIA — DIRIMENTIA
137

Can. 1062. — Coniux catholicus obligatione tenetur conversionem
coniugis acatholici prudenter curandi.

Can. 1063. — § 1. Etsi ab Ecclesia obtenta sit dispensatio super impe-
dimento mixtae religionis, coniuges nequeunt, vel ante vel post matrimonium
coram Ecclesia initum, adire quoque, sive per se sive per procuratorem,
ministrum acatholicum uti sacris addictum, ad matrimoniale consensum
praestandum vel renovandum.

§ 2. Si parochus certe noverit sponsos hanc legem violaturos esse
vel iam violasse, eorum matrimonio ne assistat, nisi ex gravissimis causis,
remoto scandalo et consulto prius Ordinario.

§ 3. Non improbatur tamen quod, lege civili iubente, coniuges se
sistant etiam coram ministro acatholico, officialis civilis tantum munere
fungente, idque ad actum civilem dumtaxat explendum, effectuum civilium
gratia.

Can. 1064. — Ordinarii alique animarum pastores:
1°. Fideles a mixtis nuptiis, quantum possunt, absterreant;
2°. Si eas impedire non valeant, omni studio curent ne contra
Dei et Ecclesiae leges contrahantur;
3°. Mixtis nuptiis celebratis sive in proprio sive in alieno territorio,
sedulo invigilent ut coniuges promissiones factas fideliter impleant;
4°. Assistentes matrimonio servent praescriptum can. 1102.

Can. 1065. — § 1. Absterreantur quoque fideles a matrimonio con-
trahendo cum iis qui notorie aut catholicam fidem abiecerunt, etsi ad
sectam acatholicam non transierint, aut societatibus ab Ecclesia damnatis
adscripti sunt.

§ 2. Parochus praedictis nuptiis ne assistat, nisi consulto Ordinario,
qui, inspectis omnibus rei adiunctis, ei permittere poterit ut matrimonio
intersit, dummodo urgeat gravis causa et pro suo prudenti arbitrio Ordi-
narius iudicet satis cautum esse catholicae educationi universae prolis et
remotioni periculi perversionis alterius coniugis.

Can. 1066. — Si publicus peccator aut censura notorie innodatus
prius ad sacramentalem confessionem accedere aut cum Ecclesia reconci-
liari recusaverit, parochus eius matrimonio ne assistat, nisi gravis urgeat
causa, de qua, si fieri possit, consulat Ordinarium.

CAPUT VI.
DE IMPEDIMENTIS DIRIMENTIBUS.

399. Can. 1067. — § 1. Vir ante decimum sextum aetatis annum
completum, mulier ante decimum quartum item completum, matrimonium
validum inire non possunt.

§ 2. Licet matrimonium post praedictam aetatem contractum vali-
dum sit, curent tamen animarum pastores ab eo avertere iuvenes ante
aetatem, qua, secundum regionis receptos mores, matrimonium iniri solet.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 152

[Page 138]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

400. Etiam in Sinis aetas computanda est secundum annum solarem. Quod si haec supputatio fieri nequeat, tunc secundum annum lunarem aetas computetur, adiecto uno mense (1).

401. Can. 1068. — § 1. Impotentia antecedens et perpetua, sive ex parte viri sive ex parte mulieris, sive alteri cognita sive non, sive absoluta sive relativa, matrimonium ipso naturae iure dirimit.

§ 2. Si impedimentum impotentiae dubium sit, sive dubio iuris sive dubio facti, matrimonium non est impedientum.

§ 3. Sterilitas matrimonium nec dirimit nec impedit.

Can. 1069. — § 1. Invalide matrimonium attentat qui vinculo tenetur prioris matrimonii, quanquam non consummati, salvo privilegio fidei.

§ 2. Quamvis prius matrimonium sit irritum aut solum qualibet ex causa, non ideo licet aliud contrahere, antequam de prioris nullitate aut solutione legitime et certo constituerit.

402. Missionarii diligentissimi sint, graviter eorum onerata conscientia, in inquisitione instituenda circa statum catechumenorum, antequam baptizentur: utrum sint in statu libero, an contra in statu matrimonii, eoque legitimo. Hac diligentissima inquisitione multa et gravissima incommoda declinantur.

403. Can. 1070. — § 1. Nullum est matrimonium contractum a persona non baptizata cum persona baptizata in Ecclesia catholica vel ad eandem ex haeresi aut schismate conversa.

§ 2. Si pars tempore contracti matrimonii tanquam baptizata communiter habebatur aut eius baptismus erat dubius, standum est, ad normam can. 1014, pro valore matrimonii, donec certo probetur alteram partem baptizatam esse, alteram vero non baptizatam.

Can. 1071. — Quae de mixtis nuptiis in canonibus 1060-1064 praescripta sunt, applicari quoque debent matrimonii quibus obstat impedimentum disparitatis cultus.

404. 1º. Prae oculis habeatur latum a S. C. S. Off., feria IV, die 12 Iunii 1912, decretum (2) quo declaratur nullum esse dispensationem super impedimento disparitatis cultus, ab habente a Sancta Sede potestatem, non requisitis vel denegatis cautionibus, impertitam.

2º. Quod attinet ad executionem practicam memorati decreti istis in regionibus eadem S. C. die 5 Aprilis 1918 omnibus Sinarum Ordinariis praescripsit quae sequuntur:

(1) S. C. S. Off., 7 Maii 1890; Coll. I, n. 1730: cfr. can. 31-35. — (2) A. A. S., a. 1912, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 153

[Page 139]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA DIRIMENTIA USQUE AD COGNATIONEM

« Memoratum decretum, feria IV, 12 Iunii 1912, quantum fieri poterit, fideliter servetur, ita tamen ut, si cautiones a muliere infideli scripto exigantur, viva saltem voce exigantur.

« Siquidem vero neque hoc obtineri queat, remittitur prudentiae et conscientiae uniuscuiusque Ordinariorum indicare, in singulis casibus, an cautiones ipsae aequipollenter contineantur sive in seria mulieris promissione amplectendi catholicam fidem, sive in eius adscriptione inter catechumenas, sive denum in legibus et moribus populi, qui nullam concedunt mulieri potentatem circa religionam prolis educationem, sed haec a sola viri voluntate dependet; firma tamen, omnibus hisce in casibus, obligatione exigendi cautiones a parte catholica, et non concedendi dispensationem nisi moralis habeatur certitudo de ipsarum implemento ».

405. Si vero agatur de convalidando matrimonio, iam invalide contracto a muliere fidei cum viro pagano, virque infidelis obstinato animo denegat cautiones, saltem postuletur ut remotum sit grave perversionis periculum a parte catholica, haec autem serio pronitiat, ad normam can. 1061, se curaturam esse pro viribus de universa prole catholice tantum baptizanda atque educanda; ac sincere velit, ad normam can. 1062, prudenter adlaborare ut maritus infidelis convertatur (1).

406. Can. 1072.—Invalide matrimonium attentant clerici in sacris ordinibus constituti.

Can. 1073.—Item invalide matrimonium attentant religiosi qui vota solemnia professi sint, aut vota simplicia, quibus ex speciali Sedis Apostolicae praescripto vis addita sit nuptias irritandi.

Can. 1074.—§ 1. Inter virum raptorem et mulierem, intuitu matrimonii raptam, quandiu ipsa in potestate raptoris manserit, nullum potest consistere matrimonium.

§ 2. Quod si rapta, a raptore separata et in loco tuto ac libero constituta, illum in virum habere consenserit, impedimentum cessat.

§ 3. Quod ad matrimonii nullitatem atinet, raptui par habetur violenta retentio mulieris, cum nempe vir mulierem in loco ubi ea commoratur vel ad quem libere accessit, violenter intuitu matrimonii detinet.

Can. 1075.—Valide contrahere nequeunt matrimonium:

1º. Qui, perdurante eodem legitimo matrimonio, adulterium inter se consummarunt et iidem sibi mutuo dederunt de matrimonio ineundo vel ipsum matrimonium, etiam per civilem tantum actum, attentarunt;

(1) S. C. S. Off., 12 Ian. 1769: Coll. 1, n. 472, II.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 154

[Page 140]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

2º. Qui, perdurante pariter eodem legitimo matrimonio, adulterium
inter se consummarunt eorumque alter coniugicidium patravit:
3º. Qui mutua opera physica vel morali, etiam sine adulterio,
mortem coniugi intulerunt.

Can. 1076. — § 1. In linea recta consanguinitatis matrimonium
irritum est inter omnes ascendentes et descendentes tum legitimos tum
naturales.

§ 2. In linea collaterali irritum est usque ad tertium gradum
inclusive, ita tamen ut matrimonii impedimentum toties tantum multipli-
cetur quoties communis stipes multiplicatur.

§ 3. Nunquam matrimonium permittatur, si quod subsit dubium
num partes sint consanguineae in aliquo gradu lineae rectae aut in primo
gradu lineae collateralis.

Can. 1077. — § 1. Affinitas in linea recta dirimit matrimonium in
quolibet gradu; in linea collaterali usque ad secundum gradum inclusive.

§ 2. Affinitatis impedimentum multiplicatur:
1º. Quoties multiplicatur impedimentum consanguinitatis a quo
procedit;
2º. Iterato successive matrimonio cum consanguineo coniugis
defuncti.

Can. 1078. — Impedimentum publicae honestatis oritur ex matrimonio
invalido, sive consummato sive non, et ex publico vel notorio concubinatu;
et nuptias dirimit in primo et secundo gradu lineae rectae inter virum et
consanguineas mulieris, ac vice versa.

Can. 1079. — Ea tantum spiritualis cognatio matrimonium irritat, de
qua in can. 768.

Can. 1080. — Qui lege civili inhabiles ad nuptias inter se ineundas
habentur ob cognationem legalem ex adoptione ortam, nequeunt vi iuris
canonici matrimonium inter se valide contrahere.

CAPUT VII.
DE CONSENSU MATRIMONIALI.

407. Can. 1081. — § 1. Matrimonium facit partium consensus inter
personas iure habiles legitime manifestatus; qui nulla humana potestate
suppleri valet.

§ 2. Consensus matrimonialis est actus voluntatis quo utraque
pars tradit et acceptat ius in corpus, perpetuum et exclusivum, in ordine
ad actus per se aptos ad prolis generationem.

408. Missionarii propterea memores sint obligationis quae
eis incumbit docendi parentes de libertate qua frui debent
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 155

[Page 141]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA DIRIMENTIA — CONSENSUS MATRIMONIALIS 141
sponsus et sponsa in consensu matrimoniali praebendo, ne
incante puellae aut iuvenes ad ingratas nuptias quasi cogantur.

409. Abusum puellam veluti vendendi maiori pretio quo
possunt parentes, eradicare tenentur Ordinarii: multa enim ex
hoc abusu proveniunt damna.

410. Can. 1082.—§ 1. Ut matrimonialis consensus haberi possit,
necesse est ut contrahentes saltem non ignorent matrimonium esse socie-
tatem permanentem inter virum et mulierem ad filios procreandos.
§ 2. Haec ignorantia post pubertatem non praesumitur.

Can. 1083.—§ 1. Error circa personam invalidum reddit matrimonium.
§ 2. Error circa qualitatem personae, etsi det causam contractui,
matrimonium irritat tantum:
1º. Si error qualitatis redundet in errorem personae;
2º. Si persona libera matrimonium contrahat cum persona quam
liberam putat, cum contra sit serva, servitute proprie dicta.

Can. 1084.—Simplex error circa matrimonii unitatem vel indissolu-
bilitatem aut sacramentalem dignitatem, etsi det causam contractui, non
vitiat consensum matrimoniale.

Can. 1085.—Scientia aut opinio nullitatis matrimonii consensum
matrimoniale necessario non excludit.

Can. 1086.—§ 1. Internus animi consensus semper praesumitur
conformis verbis vel signis in celebrando matrimonio adhibitis.
§ 2. At si alterutra vel utraque pars positivo voluntatis actu
excludat matrimonium ipsum, aut omne ius ad coniugalem actum, vel
essentialern aliquam matrimonii proprietatem, invalide contrahit.

Can. 1087.—§ 1. Invalidum quoque est matrimonium initum ob
vim vel metum gravem ab extrinseco et iniuste incussum, a quo ut quis
se liberet, eligere cogatur matrimonium.
§ 2. Nullus alius metus, etiamsi det causam contractui, matrimonii
nullitatem secumfert.

Can. 1088.—§ 1. Ad matrimonium valide contrahendum necesse
est ut contrahentes sint praesentes sive per se ipsi sive per procuratorem.
§ 2. Sponsi matrimoniale consensum exprimant verbis; nec
aequipollentia signa adhibere ipsis licet, si loqui possint.

Can. 1089.—§ 1. Firmis dioecesanis statutis desuper additis, ut
matrimonium per procuratorem valide ineatur, requiritur mandatum spe-
ciale ad contrahendum cum certa persona, subscriptum a mandante et vel
a parocho aut Ordinario loci in quo mandatum fit, vel a sacerdote ab
alterutro delegato, vel a duobus saltem testibus.
§ 2. Si mandans scribere nesciat, id in ipso mandato adnotetur
et alius testis addatur qui scripturam ipse quoque subsignet; secus man-
datum irritum est.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 156

[Page 142]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. Si, antequam procurator nomine mandantis contraxerit, hic mandatum revocaverit aut in amentiam inciderit, invalidum est matrimonium, licet sive procurator sive alia pars contrahens haec ignoraverint.

§ 4. Ut matrimonium validum sit, procurator debet munere suo per se ipse fungi.

Can. 1090. — Matrimonium per interpretem quoque contrahi potest.

Can. 1091. — Matrimonio per procuratorem vel per interpretem contrahendo parochus ne assistat, nisi adsit iusta causa et de authenticitate mandati vel de interpretis fide dubitari nullo modo liceat, habita, si tempus suppetat, Ordinarii licentia.

Can. 1092. — Conditio semel apposita et non revocata:
1º. Si sit de futuro necessaria vel impossibilis vel turpis, sed non contra matrimonii substantiam, pro non adiecta habeatur;
2º. Si de futuro contra matrimonii substantiam, illud reddit invalidum;
3º. Si de futuro licita, valorem matrimonii suspendit;
4º. Si de praeterito vel de praesenti, matrimonium erit validum vel non, prout id quod conditioni subest, exsistit vel non.

Can. 1093. — Etsi matrimonium invalide ratione impedimenti initum fuerit, consensus praestitus praesumitur perseverare, donec de eius revocatione constiterit.

CAPUT VIII.

DE FORMA CELEBRATIONIS MATRIMONII.

411. Can. 1094. — Ea tantum matrimonia valida sunt quae contrahuntur coram parocho, vel loci Ordinario, vel sacerdote ab alterutro delegato et duobus saltem testibus, secundum tamen regulas expressas in canonibus qui sequuntur, et salvis exceptionibus de quibus in can. 1098, 1099.

Can. 1095. — § 1. Parochus et loci Ordinarius valide matrimonio assistunt:
1º. A die tantummodo adeptae canonicae possessionis beneficii ad normam can. 334, § 3, 1444, § 1, vel initi officii, nisi per sententiam fuerint excommunicati vel interdicti vel suspensi ab officio aut tales declarati;
2º. Intra fines dumtaxat sui territorii; in quo matrimoniiis nedum suorum subditorum, sed etiam non subditorum valide assistunt;
3º. Dummodo neque vi neque metu gravi constricti requirant excipiante contrahentium consensum.

§ 2. Parochus et loci Ordinarius qui matrimonio possunt valide assistere, possunt quoque alii sacerdoti licentiam dare ut intra fines sui territorii matrimonio valide assistat.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 157

[Page 143]

[Texto Principal]
CONSENSUS — FORMA CELEBRATIONIS MATRIMONII

412. In missionibus ubi neque paroeciae neque quasi-paro-
eciae sunt constitutae, missionarii censendi sunt cooperatores
Vicarii vel Praefecti Apostolici, atque proinde cum licentia
generalis, ab Ordinario concessa, valide et licite adsistunt matri-
moniis (1).

413. Can. 1096. — § 1. Licentia assistendi matrimonio concessa ad
normam can. 1095, § 2. dari expresse debet sacerdoti determinato ad
matrimonium determinatum, exclusis quibuslibet delegationibus generali-
bus, nisi agatur de vicaniis cooperatoribus pro paroecia cui addicti sunt;
secus irrita est.

§ 2. Parochus vel loci Ordinarius licentiam ne concedat, nisi
expleti omnibus quae ius constituit pro libertate status comprobanda.

Can. 1097. — § 1. Parochus autem vel loci Ordinarius matrimonio
licite assistunt:

1º. Constito sibi legitime de libero statu contrahentium ad normam
iuris;

2º. Constito insuper de domicilio vel quasi-domicilio vel menstrua
commoratione aut, si de vago agatur, actuali commoratione alterutrius
contrahentis in loco matrimonii;

3º Habita, si conditiones deficiant de quibus n. 2, licentia parochi
vel Ordinarii domicilii vel quasi-domicilii aut menstruae commorationis
alterutrius contrahentis, nisi vel de vagis actu itinerantibus res sit, qui
nullibi commorationis sedem habent, vel gravis necessitas intercedat
quae a licentia petenda excuset.

§ 2. In quolibet casu pro regula habeatur ut matrimonium coram
sponsae parocho celebretur, nisi iusta causa excuset; matrimonia autem
catholicorum mixti ritus, nisi aliud particulari iure cautum sit, in ritu viri
et coram eiusdem parocho sunt celebranda.

§ 3. Parochus qui sine licentia iure requisita matrimonio assistit,
emolumenta stolae non facit sua, eaque proprio contrahentium parocho
remittat.

Can. 92. — § 1. Domicilium acquiritur commoratione in aliqua pa-
roecia aut quasi-paroecia, aut saltem in dioecesi, vicariatu apostolico,
praefectura apostolica; quae commoratio vel coniuncta sit cum animo ibi
perpetuo manendi, si nihil inde avocet, vel sit protracta ad decennium
completum.

§ 2. Quasi-domicilium acquiritur commoratione uti supra, quae
vel coniuncta sit cum animo ibi manendi saltem ad maiorem anni partem,
si nihil inde avocet, vel sit reapse protracta ad maiorem anni partem.

§ 3. Domicilium vel quasi-domicilium in paroecia vel quasi-paroecia
dicetur paroeciale; in dioecesi, vicariatu, praefectura, non autem in paroecia
vel quasi-paroecia, dioecesanum.

(1) S. C. Prop. Fide, 25 Iun. 1920.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 158

[Page 144]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 93. — § 1. Uxor, a viro legitime non separata, necessario retinet domicilium viri sui; amens, domicilium curatoris; minor, domicilium illius cuius potestati subiicitur.

§ 2. Minor infanta egressus potest quasi-domicilium proprium obtinere; item uxor a viro legitime non separata, legitime autem separata etiam domicilium.

Can. 94. — § 1. Sive per domicilium sive per quasi-domicilium suum quisque parochus et Ordinarium sortitur.

§ 2. Proprius vagi parochus vel Ordinarius est parochus vel Ordinarius loci in quo vagus actu commoratur.

§ 3. Illorum quoque qui non habent nisi dioecesanum domicilium vel quasi-domicilium parochus proprius est parochus loci in quo actu commoratur.

Can. 95. — Domicilium et quasi-domicilium amittitur discessione a loco cum animo non revertendi, salvo praescripto can. 93.

Can. 1098. — Si haberi vel adiri nequeat sine gravi incommodo parochus vel Ordinarius vel sacerdos delegatus qui matrimonio assistant ad normam canonum 1095, 1096:

1º. In mortis periculo validum et licitum est matrimonium contractum coram solis testibus; et etiam extra mortis periculum, dummodo prudenter praevideatur eam rerum conditionem esse per mensem duraturam;

2º. In utroque casu, si praesto sit alius sacerdos qui adesse possit, vocari et, una cum testibus, matrimonio assistere debet, salva coniugii validitate coram solis testibus.

Can. 1099. — § 1. Ad statutam superius formam servandam tenentur:

1º. Omnes in catholica Ecclesia baptizati et ad eam ex haeresi aut schismate conversi, licet sive hi sive illi ab eadem postea defecerint, quoties inter se matrimonium ineunt;

2º. Iidem, de quibus supra, si cum acatholicis sive baptizatis sive non baptizatis etiam post obtentam dispensationem ab impedimento mixtae religionis vel disparitatis cultus matrimonium contrahant;

3º. Orientales, si cum latinis contrahant hac forma adstrictis.

§ 2. Firmo autem praescripto § 1, n. 1, acatholici sive baptizati sive non baptizati, si inter se contrahant, nullibi tenentur ad catholicam matrimonii formam servandam; item ab acatholicis nati, etsi in Ecclesia catholica baptizati, qui ab infantili aetate in haeresi vel schismate aut infidelitate vel sine ulla religione adoleverunt, quoties cum parte acatholica contraxerint.

Can. 98. — § 1. Inter varios catholicos ritus ad illum quis pertinet, cuius caeremoniis baptizatus fuit, nisi forte baptismus a ritus alieni ministro vel fraude collatus fuit, vel ob gravem necessitatem, cum sacerdos proprii ritus praesto esse non potuit, vel ex dispensatione apostolica, cum facultas data fuit ut quis certo quodam ritu baptizaretur, quin tamen eidem adscriptus maneret.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 159

[Page 145]

[Texto Principal]
FORMA IURIDICA — FORMA LITURGICA — ADNOTATIO 145

§ 2. Clerici nullo modo inducere praesumant sive latinos ad orientalem, sive orientales ad latinum ritum assumendum.

§ 3. Nemini licet sine venia Apostolicae Sedis ad alium ritum transire, aut, post legitimum transitum, ad pristinum reverti.

§ 4. Integrum est mulieri diversi ritus ad ritum viri, in matrimonio ineundo vel eo durante, transire; matrimonio autem soluto, resumendi proprii ritus libera est potestas, nisi iure particulari aliud cautum sit.

§ 5. Mos, quamvis diuturnus, sacrae Synaxis ritu alieno suscipien- dae non secum fert ritus mutationem.

Can. 1100. — Extra casum necessitatis, in matrimonii celebratione serventur ritus in libris ritualibus ab Ecclesia probatis praescripti aut laudabilibus consuetudinibus recepti.

Can. 1101. — § 1. Parochus curat ut sponsi benedictionem solemnem accipiant, quae dari eis potest etiam postquam diu vixerint in matrimonio, sed solum in Missa, servata speciali rubrica et excepto tempore feriato.

§ 2. Solemnem benedictionem ille tantum sacerdos per se ipse vel per alium dare potest, qui valide et licite matrimonio potest assistere.

Can. 1102. — § 1. In matrimonii inter partem catholicam et partem acatholicam interrogationes de consensu fieri debent secundum praescri- ptum can. 1095, § 1, n. 3.

§ 2. Sed omnes sacri ritus prohibentur; quod si ex hac prohibitione graviora mala praevideantur, Ordinarius potest aliquam ex consuetis ecclesiasticis caeremoniis, exclusa semper Missae celebratione, permittere.

414. In celebratione matrimonii, et maxime ubi agitur de matrimonii cum dispensatione disparitatis cultus initis, missionarii solliciti sint ut christiani sibi subditi exacte, absolute ac inviolabiliter observent, et absque ulla tergiversatione adimpleant omnia et singula, quae tum in constitutionibus « Ex illa die » et « Ex quo », tum in variis declarationibus S. Congregationis quae super eadem materia Rituum Sinensium prodierunt, observanda praecipiuntur. Proinde ad sacerdotes pertinet inquirere superstitiones quae in sua regione occasione matrimoniorum forsan reperiuntur; de illis Ordinarium certiorem facere, atque conari ut illae penitus destruantur (1).

415. Can. 1103. — § 1. Celebrato matrimonio, parochus vel qui eius vices gerit, quamprimum describat in libro matrimoniorum nomina conjugum ac testium, locum et diem celebrati matrimonii atque alia secundum modum in libris ritualibus et a proprio Ordinario praescriptum; idque licet alius sacerdos vel a se vel ab Ordinario delegatus matrimonio adstiterit.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. II, 4.

19

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 160

[Page 146]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

§ 2. Praeterea, ad normam can. 470, § 2, parochus in libro quoque baptizatorum adnotet coniugem tali die in sua paroecia matrimonium contraxisse. Quod si coniux alibi baptizatus fuerit, matrimonii parochus notitiam initi contractus ad parochum baptismi sive per se sive per Curiam episcopalem transmittat, ut matrimonium in baptizatorum librum referatur.

§ 3. Quoties matrimonium ad normam can. 1098 contrahitur, sacerdos, si eidem adstiterit, secus testes tenentur in solidum cum contra- hentibus curare ut intuin coniugium in praescriptis libris quamprimum adnotetur.

CAPUT IX.

DE MATRIMONIO CONSCIENTIAE.

416. Can. 1104. — Nonnisi ex gravissima et urgentissima causa et ab ipso loci Ordinario, excluso Vicario Generali sine speciali mandato, permitti potest ut matrimonium conscientiae ineatur, idest matrimonium celebretur omissis denuntiationibus et secreto, ad normam canonum qui sequuntur.

Can. 1105. — Permissio celebrationis matrimonii conscientiae secumfert promissionem et gravem obligationem secreti servandi ex parte sacerdotis assistentis, testium, Ordinarii eiusque successorum, et etiam alterius coniugis, altero non consentiente divulgationi.

Can. 1106. — Huic promissionis obligatio ex parte Ordinarii non extenditur ad casum quo vel aliquod scandalum aut gravis erga matrimonii sanctitatem iniuria ex secreti observantia immineat, vel parentes non curent filios ex tali matrimonio susceptos baptizari aut eos baptizandos curent falsis expressis nominibus, quin interim Ordinario intra triginta dies notitiam prolis susceptae et baptizatae cum sincera indicatione parentum praebeant, vel christianam filiorum educationem negligant.

Can. 1107. — Matrimonium conscientiae non est adnotandum in consueto matrimoniorum ac baptizatorum libro, sed in peculiari libro servando in secreto Curiae archivo de quo in can. 379.

CAPUT X.

DE TEMPORE ET LOCO CELEBRATIONIS MATRIMONII.

417. Can. 1108. — § 1. Matrimonium quolibet anni tempore con- trahi potest.

§ 2. Sollemnis tantum nuptiarum benedictio vetatur a prima dominica Adventus usque ad diem Nativitatis Domini inclusive, et a feria IV Cinerum usque ad dominicam Paschatis inclusive.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 161

[Page 147]

[Texto Principal]
MATRIMONIUM CONSCIENTIAE — TEMPUS ET LOCUS — EFFECTUS 147

§ 3. Ordinarii tamen locorum possunt, salvis legibus liturgicis, etiam praedictis temporibus eam permittere ex iusta causa, monitis sponsis ut a nimia pompa abstineant.

Can. 1109. — § 1. Matrimonium inter catholicos celebretur in ecclesia paroeciali; in alia autem ecclesia vel oratorio sive publico sive semi-publico, nonnisi de licentia Ordinarii loci vel parochi celebrari poterit.

§ 2. Matrimonium in aedibus privatis celebrari Ordinarii locorum in extraordinario tantum aliquo casu et accedente semper iusta ac rationabili causa permittere possunt; sed in ecclesiis vel oratoriis sive Seminarii sive religiosarum, Ordinarii id ne permittant, nisi urgente necessitate, ac opportunis adhibit is cautelis.

§ 3. Matrimonia vero inter partem catholicam et partem acatholicam extra ecclesiam celebrentur; quod si Ordinarius prudenter iudicet id servari non posse quin graviora oriantur mala, prudenti eius arbitrio committitur hac super re dispensare, firmo tamen praescripto can. 1102, § 2.

418. Non obstante praescripto canonis 1109, § 2, liceat missionariis, ex consuetudine inmemorabili, ruri ubi non sunt oratoria, durante annua visitatione, vel alio tempore, prout necessitas postulet, benedicere matrimonia in aedibus privatis christianorum.

CAPUT XI.

DE MATRIMONII EFFECTIBUS.

419. 1110. — Ex valido matrimonio enascitur inter coniuges vinculum natura sua perpetuum et exclusivum; matrimonium praeterea christianum coniugibus non ponentibus obicem gratiam confert.

Can. 1111. — Utrique coniugi ab ipso matrimonii initio aequum ius et officium est quod attinet ad actus proprios coniugalis vitae.

Can. 1112. — Nisi iure speciali aliud cautum sit, uxor, circa canonicos effectus, particeps efficitur status mariti.

Can. 1113. — Parentes gravissima obligatione tenentur prolis educationem tum religiosam et moralem, tum physicam et civilem pro viribus curandi, et etiam temporalis eorum bono providendi.

Can. 1114. — Legitimi sunt filii concepti aut nati ex matrimonio valido vel putativo, nisi parentibus ob solemnem professionem religiosam vel susceptum ordinem sacrum prohibitus tempore conceptionis fuerit usus matrimonii antea contracti.

Can. 1115. — § 1. Pater is est quem iustae nuptiae demonstrant, nisi evidentibus argumentis contrarium probetur.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 162

[Page 148]
LIBER III. — DE REBUS

§ 2 Legitimi praesumuntur filii qui nati sunt saltem post sex
menses a die celebrati matrimonii, vel intra decem menses a die dissolutae
vitae coniugalis.

Can. 1116. — Per subsequens parentum matrimonium sive verum
sive putativum, sive noviter contractum sive convalidatum, etiam non
consummatum, legitima eficitur proles, dummodo parentes habiles exsti-
terint ad matrimonium inter se contrahendum tempore conceptionis, vel
praegnationis, vel nativitatis.

Can. 1117. — Filii legitimati per subsequens matrimonium, ad effectus
canonicos quod attinet, in omnibus aequiparantur legitimis, nisi aliud
expresse cautum fuerit.

CAPUT XII.
DE SEPARATIONE CONIUGUM.

Art. I. — De dissolutione vinculi.

420. Can. 1118. — Matrimonium validum ratum et consummatum
nulla humana potestate nullaque causa, praeterquam morte, dissolvi potest.

Can. 1119. — Matrimonium non consummatum inter baptizatos vel
inter partem baptizatam et partem non baptizatam, dissolvitur tum ipso
iure per solemnem professionem religiosam, tum per dispensationem a
Sede Apostolica ex iusta causa concessam, utraque parte rogante vel
alterutra, etsi altera sit invita.

Can. 1120. — § 1. Legitimum inter non baptizatos matrimonium,
licet consummatum, solvitur in favorem fidei ex privilegio Paulino.

§ 2. Hoc privilegium non obtinet in matrimonio inter partem
baptizatam et partem non baptizatam inito cum dispensatione ab impedi-
mento disparitatis cultus.

Can. 1121. — § 1. Antequam coniux conversus et baptizatus novum
matrimonium valide contra hat, debet, salvo praescripto can. 1125, partem
non baptizatam interpellare:
1º. An velit et ipsa converti ac baptismum suscipere;
2º. An saltem velit secum cohabitare pacifice sine contumelia
Creatoris.

§ 2. Hae interpellationes fieri semper debent, nisi Sedes Apostolica
aliud declaraverit.

Can. 1122. — § 1. Interpellationes fiant regulariter, forma saltem
summaria et extrajudiciali, de auctoritate Ordinarii coniugi conversi, a
quo Ordinario concedendae sunt quoque coniugi infideli, si quidem eas
petierit, induciae ad deliberandum, eo tamen monito, fore ut, induciis
inutiliter praeterlapsis, responsio praesumatur negativa.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 163

[Page 149]

[Texto Principal]
DISSOLUTIO VINCULI — SEPARATIO HABITATIONIS

§ 2. Interpellationes etiam privatim factae ab ipsa parte conversa,
valent, imo sunt etiam licitae, si forma superioris praescripta servari nequeat;
hoc tamen in casu de ipsis, pro foro externo; constare debet duobus saltem
testibus vel alio legitimo probationis modo.

Can. 1123.—Si interpellationes ex declaratione Sedis Apostolicae
omissae fuerint, aut si infidelis eisdem negativè responderit expresse vel
tacite, pars baptizata ius habet novas nuptias cum persona catholica
contrahendi, nisi ipsa post baptismum dederit parti non baptizatae iustam
discedendi causam.

Can. 1124.—Coniux fidelis, licet post susceptum baptismum denuo
matrimonialiter cum parte infideli vixerit, ius tamen novas celebrandi
nuptias cum persona catholica non amittit, ideoque potest hoc iure uti,
si coniux infidelis, mutata voluntate, postea discedat sine iusta causa, vel
iam non cohabitet pacifice sine contumelia Creatoris.

Can. 1125.—Ea quae matrimonium respiciunt in constitutionibus
Pauli III Altitudo, 1 Iun. 1537; S. Pii V Romani Pontificis, 2 Aug. 1571;
Gregorii XIII Populis, 25 Ian. 1585, quaeque pro peculiaribus locis scripta
sunt, ad alias quoque regiones in eisdem adiunctis extenduntur.

Can. 1126.—Vinculum prioris coniugii, in infidelitate contracti, tunc
tantum solvitur, cum pars fidelis reapse novas nuptias valide inverterit.

Can. 1127.—In re dubia privilegium fidei gaudet favore iuris.

Art. II.—De separatione tori, mensae et habitationis.

421. Can. 1128.—Coniuges servare debent vitae coniugalis com-
munionem, nisi iusta causa eos excuset.

Can. 1129.—§ 1. Propter coniugis adulterium, alter coniux, manente
vinculo, ius habet solvendi, etiam in perpetuum, vitae communionem, nisi
in crimen consenserit, aut eidem causam dederit, vel illud expresse aut
tacite condonaverit, vel ipse quoque idem crimen commiserit.

§ 2. Tacita condonatio habetur, si coniux innocens, postquam de
crimine adulterii certior factus est, cum altero coniuge sponte, maritali
affectu, conversatus fuerit; praesumitur vero, nisi sex intra menses coniugem
adulterum expulerit vel dereliquerit, aut legitimam accusationem fecerit.

Can. 1130.—Coniux innocens, sive iudicis sententia sive propria
auctoritate legitime discesserit, nulla unquam obligatione tenetur coniugem
adulterum rursus admittendi ad vitae consortium; potest autem eundem
admittere aut revocare, nisi ex ipsius consensu ille statum matrimonio
contrarium susceperit.

Can. 1131.—Si alter coniux sectae acatholicae nomen dederit; si
prolem acatholice educaverit; si vitam criminosa et ignominiosa ducat;
si grave seu animae seu corporis periculum alteri facescat; si saevitiis
vitam communem nimis difficilem reddat, haec aliaque id genus, sunt pro
altero coniuge totidem legitimae causae discedendi, auctoritate Ordinarii

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 164

[Page 150]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
loci, et etiam propria auctoritate, si de eis certo constet, et periculum sit in mora.

§ 2. In omnibus his casibus, causa separationis cessante, vitae consuetudo restauranda est: sed si separatio ab Ordinario pronuntiata fuerit ad certum incertumve tempus, coniux innocens ad id non obligatur, nisi ex decreto Ordinarii vel exacto tempore.

Can. 1132. — Instituta separatione, filii educandi sunt penes coniugem innocentem, et si alter coniugum sit acatholicus, penes coniugem catholicum, nisi in utroque casu Ordinarius pro ipsorum filiorum bono, salva semper eorumdem catholica educatione, aliud decreverit.

CAPUT XIII.
DE MATRIMONII CONVALIDATIONE.

Art. I. — De convalidatione simplici.

422. Can. 1133. — § 1. Ad convalidandum matrimonium irritum ob impedimentum dirimens, requiritur ut cesset vel dispensetur impedimentum et consensus renovet saltem pars impedimenti conscia.

§ 2. Haec renovatio iure ecclesiastico requiritur ad validitatem, etiamsi initio utraque pars consensum praestiterit nec postea revocaverit.

Can. 1134. — Renovatio consensus debet esse novus voluntatis actus in matrimonium quod constet ab initio nullum fuisse.

Can. 1135. — § 1. Si impedimentum sit publicum, consensus ab utraque parte renovandus est forma iure praescripta.

§ 2. Si sit occultum et utrique parti notum, satis est ut consensus ab utraque parte renovetur privatum et secreto.

§ 3. Si sit occultum et uni parti ignotum, satis est ut sola pars impedimenti conscia consensus privatim et secreto renovet, dummodo altera in consensu praestito perseveret.

Can. 1136. — § 1. Matrimonium irritum ob defectum consensus convalidatur, si pars quae non consenserat, iam consentiat, dummodo consensus ab altera parte praestitus perseveret.

§ 2. Si defectus consensus fuerit mere internus, satis est ut pars quae non consenserat, interius consentiat.

§ 3. Si fuerit etiam externus, necesse est consensum etiam exterius manifestare, vel forma iure praescripta, si defectus fuerit publicus, vel alio modo privato et secreto, si fuerit occultus.

Can. 1137. — Matrimonium nullum ob defectum formae, ut validum fiat, contrahi denuo debet legitima forma.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 165

[Page 151]

[Texto Principal]
CONVALIDATIO—SECUNDAE NUPTIAE—CAUSAE MATRIMONIALES 151

Art. II.—De sanatione in radice.

423. Can. 1138.—§ 1. Matrimonii in radice sanatio est eiusdem convalidatio, secumferens, praeter dispensationem vel cessationem impedimenti, dispensationem a lege de renovando consensu, et retrotraktionem, per fictionem juris, circa effectus canonicos, ad praeteritum.

§ 2. Convalidatio fit a momento concessionis gratiae; retrotractio vero intelligitur facta ad matrimonii initium, nisi aliud expresse caveatur.

§ 3. Dispensatio a lege de renovando consensu concedi etiam potest vel una tantum vel utraque parte inscia.

Can. 1139.—§ 1. Quodlibet matrimonium initum cum utriusque partis consensu naturaliter sufficiente, sed iuridice inefficaci ob dirimens impedimentum iuris ecclesiastici vel ob defectum legitimae formae, potest in radice sanari, dummodo consensus perseveret.

§ 2. Matrimonium vero contractum cum impedimento iuris naturalis vel divini, etiamsi postea impedimentum cessaverit, Ecclesia non sanat in radice, ne a momento quidem cessationis impedimenti.

Can. 1140.—§ 1. Si in utraque vel alterutra parte deficiat consensus, matrimonium nequit sanari in radice, sive consensus ab initio defuerit sive ab initio praestitus, postea fuerit revocatus.

§ 2. Quod si consensus ab initio quidem defuerit, sed postea praestitus fuerit, sanatio concedi potest a momento praestiti consensus.

Can. 1141.—Sanatio in radice concedi unice potest ab Apostolica Sede.

CAPUT XIV.

DE SECUNDIS NUPTIIS.

424. Can. 1142.—Licet casta viduitas honorabilior sit, secundae tamen et ulteriores nuptiae validae et licitae sunt, firmo praescripto can. 1069, § 2.

Can. 1143.—Mulier cui semel benedictio sollemnis data sit, nequit in subsequentibus nuptiis eam iterum accipere.

CAPUT XV.

DE CAUSIS MATRIMONIALIBUS.

425. Praeter ea quae ius commune praecepit in causis matrimonialibus pertractandis, Ordinarii prae oculis habeant sequentes canones qui sunt quidem maximi momenti, et saepius in praxim veniunt in praesenti rerum conditione.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 166

[Page 152]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

Can. 1990.—Cum ex certo et authentico documento, quod nulli contradictioni vel exceptioni obnoxium sit, constiterit de existentia impedimenti disparitatis cultus, ordinis, voti solemnitis casitatis, ligaminis, consanguinitatis, affinitatis aut cognationis spiritualis, simulque pari certitudine apparuerit dispensationem super his impedimentis datam non esse, hisce in casibus, praetermissis sollemnitatibus hucusque recensitis, poterit Ordinarius, citatis partibus, matrimonii nullitatem declarare, cum interventu tamen defensoris vinculi.

Can. 1991.—Adversus hanc declarationem defensor vinculi, si prudenter existimaverit impedimenta de quibus in can. 1990 non esse certa aut dispensationem super eisdem probabiliter intercessisse, provocare tenetur ad iudicem secundae instantiae, ad quem acta sunt transmittenda quique scripto monendus est agi de casu excepto.

Can. 1992.—Iudex alterius instantiae, cum solo interventu defensoris vinculi, decernet eodem modo de quo in can. 1990, utrum sententia sit confirmanda, an potius procedendum in causa sit ad ordinarium tramitem iuris; quo in casu eam remittit ad tribunal primae instantiae.

TITULUS VIII.

De Sacramentalibus.

426. Can. 1144.—Sacramentalia sunt res aut actiones quibus Ecclesia, in aliquam Sacramentorum imitationem, uti solet ad obtinendos ex sua impetratione effectus praesertim spirituales.

427. Officium est missionariorum de sacramentalium potissimis effectibus fideles instruere, et de ratione qua tractari debent doctrinam exponere, praeципue vero exemplis, adhibendo scilicet gravitatem, reverentiam ac pietatem in eorum administratione.

428. Missionarii hortentur fideles ut aquam benedictam domi servant, eademque se muniant somnum petituri, vel ex eo surgentes, necnon orantes, aut cum infirmantur et tentantur.

429. Can. 1151.—§ 1. Nemo, potestate exorcizandi praeditus, exorcismos in obsessos proferre legitime potest, nisi ab Ordinario peculiarem et expressam licentiam obtinerit.

§ 2. Haec licentia ab Ordinario concedatur tantummodo sacerdoti pietate, prudentia ac vitae integritate praedito; qui ad exorcismos ne procedat, nisi postquam diligenti prudentique investigatione compererit exorcizandum esse revera a daemone obsessum.

Can. 1152.—Exorcismi a legitimis ministris fieri possunt non solum in fideles et catechumenos, sed etiam in acatholicos vel excommunicatos.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 167

[Page 20]

[SACRAMENTALIA — DEI ECCLESIAEQUE PRAECEPTA — OPIUM 153]

Can. 1153. — Ministri exorcismorum qui occurrunt in baptismo et
in consecrationibus vel benedictionibus, sunt iidem qui eorundem sacrorum
rituum legitimi ministri sunt

TITULUS IX.

De Dei et Ecclesiae praeceptis.

430. Dei et Ecclesiae praecepta ubique terrarum urgent;
sed eo magis eorum observantia christianis sinensibus commen-
datur quod necessarium est ut illi, dum inter gentes morantur
quae Deum ignorant, suo exemplo honorent religionem christianam
et eiusdem, pro moribus privatis et publicis, demonstrent effica-
ciam. Christiani, legibus obsequentes «non solum propter iram
sed propter conscientiam», sicut ait Apostolus (1), aestimari
debent uti meliores cives; cum religiosa observantia interioris
legis conscientiae in bonum etiam cedat reipublicae.

De quinto Dei praecepto.

CAPUT UNICUM.

DE OPIO.

431. Sancta Mater Ecclesia, pro suo munere salutem
populorum quaerendi, prior in Sinis, iampridem praeclarissimis
documentis, omni ope atque opera enixa est ad tetrerimum opii
abusum extirpandum. Curent igitur Ordinarii ut huiusmodi
abusus evellatur, excitatis etiam, si opportunum iudicaverint,
comitatibus laicorum, qui funestam consuetudinem efficacibus
mediis impugnent (2).

432. Quamvis opii cultura, commercium et usus per
se non sint illicita, tamen propter ingentes abusus quibus,
experientia teste, sunt obnoxia, illicita fiunt, ac proinde fidelibus
generatim sunt interdicenda, sicut et aliarum eiusdem generis
materiarum (3).

(1) Rom., XIII, 5. — (2) Epist. S. C. de Prop. Fide ad Vic. Apost. Pekin.,
18 Oct. 1884; Instr. S. C. S. Off., 29 Dec. 1891; Coll., 2, n. 1776. — (3) Coll., 2,
n. 1776, 60.

Page 168

[Page 154]
LIBER III -- DE REBUS

[Texto Principal]
433. Permitti potest usus opii, etc., pro medicina; permitti etiam potest iis qui sine mortis periculo vel gravi detrimento ab illo abstinere non possunt, dummodo servetur et quantitas, quae medicinalen rationem minime excedat, et debita diligentia, et cautelis adhibitis, ut eiusdem abusus malique effectus exinde profluente praecaveantur (1).

434. Absolvi possunt filiifamilias qui, «inviti, ad pacem in familia tuendam patri obedientes, in agro suo opium colunt... dummodo... serio promittant se omnem operam daturas ut patrem ad dimittendam opii culturam inducant; et, quatenus id ab eo impetrare non potuerint, ita sint dispositi ut aliter sibi, prout poterunt, provideant, remoto scandalo» (2).

435. Item admitti potest ad sacramenta materfamilias, cuius maritus et filii opii culturae dant operam; sed addit S. C. S. Off., eam «monendam... esse ut, apud maritum, supra dimissione culturae opii, una cum filiis..., pro viribus, urgeat» (3).

436. Christiani «qui... locant agros suos ad quamcunque agriculturam faciendam, cum praevisione tamen locatores paganos opium seminatos fore», non sunt inquietandi, adeoque sunt absolvens, «dummodo conductori, aut pignoratori, culturam opii pacto non imponant, et non ipsum opium pro pretio, de quo convenerunt, accipiant» (4).

437. Christiani, qui, manu militari vel onerosis taxis, ad opii culturam coguntur, quippe qui morali immuniti sint libertate, possunt absolvi, dummodo parati sint, statim ac possint sine gravi incommodo, culturam opii relinquere.

(1) Coll., 2, n. 1776, 1º et 6º. — (2) Coll., Hongkong, ed. 1905, n. 1927, circa primum casum, ad 1 et 2. — (3) Coll. Hongkong, n. 1927, de eodem casu, ad 4. — (4) S. C. S. Off., 25 Apr. 1894; Coll. S. C. Prop. Fide. 2, n. 1867; Coll. Hongkong, n. 1927, circa secundum casum, ad 1º et 2º.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

[Outras observações]
[No canto inferior esquerdo:] Decreta
[No centro da página, abaixo do texto:] ——*——

Page 169

[Page 155]

[Texto Principal]
OPIUM — LOCA SACRA — ECCLESIAE

PARS SECUNDA.
DE LOCIS ET TEMPORIBUS SACRIS.

TITULUS X.
De locis sacris.

438. Can. 1154. — Loca sacra ea sunt quae divino cultui fideliumve sepulturae deputantur consecratione vel benedictione quam probati liturgici libri ad hoc praescribunt.

Can. 1157. — Non obstante quolibet privilegio, nemo potest locum sacrum consecrare vel benedicere sine Ordinarii consensu.

Can. 1160. — Loca sacra exempta sunt a iurisdictione auctoritatis civilis et in eis legitima Ecclesiae auctoritas iurisdictionem suam libere exercet.

CAPUT I.
DE ECCLESIIS.

439. Can. 1161. — Ecclesiae nomine intelligitur aedes sacra divino cultui dedicata eum potissimum in finem ut omnibus Christifidelibus usui sit ad divinum cultum publice exercendum.

Can. 1162. — § 1. Nulla ecclesia aedificetur sine expresso Ordinarii loci consensu scriptis dato, quem tamen Vicarius Generalis praestare nequit sine mandato speciali.

§ 2. Ordinarius consensum ne praebeat, nisi prudenter praeviderit necessaria non defutura ad novae ecclesiae aedificationem et conservatio-
nem, ad ministrorum sustentationem aliasque cultus impensas.

§ 3. Ne nova ecclesia ceteris iam existentibus detrimentum afferat, maiore fidelium spirituali utilitate non compensatum, Ordinarius, antequam consensum praebeat, audire debet vicinarum ecclesiarum rectores quorum intersit, firmo praescripto can. 1676.

§ 4. Etiam sodales religiosi, licet consensum constituendae novae domus in dioecesi vel civitate ab Ordinario loci retulerint, antequam tamen ecclesiam vel oratorium publicum in certo ac determinato loco aedificent, Ordinarii loci licentiam obtinere debent.

Can. 1164. — § 1. Curent Ordinarii, audito etiam, si opus fuerit, peritorum consilio, ut in ecclesiarum aedificatione vel refectione serventur formae a traditione christiana receptae et artis sacrae leges.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 170

[Page 156]
[Texto Principal]
§ 2. In ecclesia nullus aperiatur aditus vel fenestra ad laicorum domus; locaque, si adsint, subter ecclesiae pavimentum aut supra ecclesiam, ad usum mere profanum ne adhibeantur.

Can. 1169. — § 1. Cuilibet ecclesiae campanas esse convenit, quibus fideles ad divina officia aliosque religionis actus invitantur.
§ 2. Etiam ecclesiarum campanae debent consecrari vel benedici secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos.
§ 3. Earum usus unice subest ecclesiasticae auctoritati.
§ 4. Salvis conditionibus, probante Ordinario, appositis ab illis qui campanam ecclesiae forte dederint, campana benedicta ad usus mere profanos adhiberi nequit, nisi ex causa necessitatis aut ex licentia Ordinarii aut denique ex legitima consuetudine.
§ 5. Quod ad campanarum consecrationem vel benedictionem attinet, servetur praescriptum can. 1155, 1156.

Can. 1172. — § 1. Ecclesia violatur infra recensitis tantum actibus, dummodo certi sint, notorii, et in ipsa ecclesia positi:
1º. Delicto homicidii;
2º. Iniuriosa et gravi sanguinis effusione;
3º. Impiis vel sordidis usibus, quibus ecclesia addicta fuerit;
4º. Sepultura infidelis vel excommunicati post sententiam declaratoriam vel condemnatoriam.
§ 2. Violata ecclesia, non ideo coemeterium, etsi contiguum, violatum censetur, et viceversa.

Can. 1173. — § 1. In violata ecclesia, antequam reconcilietur, nefas est divina celebrare officia, Sacramenta ministrare, mortuos sepelire.
§ 2. Si violatio accidat tempore divinorum officiorum, haec statim cessent; si ante Missae canonem vel post communionem. Missa dimittatur; secus sacerdos missam prosequatur usque ad communionem.

Can. 1174. — § 1. Ecclesia violata reconcilietur, quam citissime poterit, secundum ritus in probatis liturgicis libris descriptos.
§ 2. Si dubitetur num ecclesia sit violata, reconciliari potest ad cautelam.

Can. 1178. — Curent omnes ad quos pertinet, ut in ecclesiis illa munditia servetur, quae domum Dei decet; ab iisdem arceantur negotiationes et nundinae, quanquam ad finem pium habitae; et generatim quidquid a sanctitate loci absonum sit.

440. Invigilent missionarii, ne ecclesias et sacella fideles habeant ut privatas domus; ibique quiescant, laborent, deponant aut servent res quae non spectant ad cultum sacrum, et quidquid locis sacris non convenit.

441. Nee licet uti cavo, quod subter ecclesiam vel subter altare sit, instar cellarii vel repositorií rerum profanarum, quamvis aditus sit extra corpus sacri aedificii.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 171

[Page 157]
[Texto Principal]
DE ECCLESIIIS PRAESCRIP TA C. I. C. ALIAVE

442. In ecclesiis prope ianuas sint vasa munda, in quibus
aqua benedicta asservetur.

443. Noverint demum ipsi sacerdotes et inservientes se
obstrictos esse ad se decanter ac pie in sacristiis habendos,
vitantes in eis colloquia vana.

444. Can. 1179. — Ecclesia iure asyli gaudet ita ut rei, qui ad
illam confugerint, inde non sint extrahendi, nisi necessitas urgeat, sine
assensu Ordinarii, vel saltem rectoris ecclesiae.

Can. 1182. — § 1. Firmo praescripto can. 1519-1528, administratio
bonorum quae destinata sunt reparandae decorandaeque ecclesiae divinoque
in eadem cultui exercendo, pertinet, nisi aliud ex speciali titulo vel legitima
consuetudine constet, ad Episcopum cum Capitulo, si de ecclesia cathedrali
agatur; ad Capitulum ecclesiae collegiatae, si de collegiata; ad rectorem,
si de alia ecclesia.

§ 2. Etiam oblationes factas in commodum paroeciae aut missionis,
aut ecclesiae sitae intra paroeciae vel missionis fines, administrat parochus
vel missionarius, nisi agatur de ecclesia propriam administrationem habente,
distinctam ab administratione paroeciae vel missionis, aut nisi aliud ferat
ius peculiare aut legitima consuetudo.

§ 3. Parochus, missionarius, rector saecularis ecclesiae, sive
saecularis is sit sive religiosus, debet huiusmodi oblationes administrare
ad normam sacrorum canonum, deque eis rationem loci Ordinario reddere
ad normam can. 1525.

Can. 1183. — § 1. Si alii quoque, sive clerici sive laici, in adminis-
trationem bonorum alicuius ecclesiae cooptentur, iidem omnes una cum
administratore ecclesiastico, de quo in can. 1182, aut eius vicem gerente,
eoque praeside, constituunt Consilium fabricae ecclesiae.

§ 2. Huius Consilii sodales, nisi aliter legitime constitutum fuerit,
nominantur ab Ordinario eiusve delegato et ab eodem possunt ob gravem
causam removere.

Can. 1184. — Consilium fabricae curare debet rectam bonorum
ecclesiae administrationem, servato praescripto can. 1522, 1523; sed
nullatenus sese ingerat in ea omnia quae ad spirituale munus pertinent,
praesertim:

1º. In exercitium cultus in ecclesia;
2º. In modum et tempus pulsandi campanas et in curam tuendi
ordinis in ecclesia atque in coemetério;
3º. In definiendam rationem qua collectae, denuntiationes aliquae
actus ad divinum cultum ornatumque ecclesiae quoquo modo spectantes
in ecclesia fieri possint;
4º. In dispositionem materialem altarium, mensae pro distributione
sanctissimae Eucharistiae, cathedrae sive suggestus e quo ad populum
verba fiunt, organorum, loci cantoribus assignati, sedilium, scannorum,

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 172

[Page 158]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
capsularum oblationibus recipiendis, aliarumque rerum quae ad exercitium religiosi cultus spectent;

5º. In admissionem vel reiectionem sacrorum utensilium aliarum-
que rerum quae sive ad usum, sive ad cultum, sive ad ornatum in ecclesia
vel sacrario destinentur;

6º. In scriptionem, dispositionem, custodiam librorum paroecialium
aliorumque documentorum quae ad archivum paroeciale pertineant.

Can. 1187. — Si qua ecclesia nullo modo ad cultum divinum adhiberi
possit et omnes aditus interclusi sint ad eam reliciendam, in usum profa-
num non sordidum ab Ordinario loci redigi potest, et onera cum reditibus
titulusque paroeciae, si ecclesia sit paroecialis, in aliam ecclesiam ab
eodem Ordinario transferantur.

CAPUT II.
DE ORATORIIS.

445. Can. 1188. — § 1. Oratorium est locus divino cultui destina-
tus, non tamen eo potissimum fine ut universo fidelium populo usui sit
ad religionem publice colendam.

§ 2. Est vero oratorium:
1º. Publicum, si praecipue erectum sit in commodum alicuius
collegii aut etiam privatorum, ita tamen ut omnibus fidelibus, tempore
saltem divinorum officiorum, ius sit, legitime comprobatum, illud adeundi;
2º. Semi-publicum, si in commodum alicuius communitatis vel
coetus fidelium eo convenientium erectum sit, neque liberum cuique sit
illud adire;
3º Privatum seu domesticum, si in privatis aedibus in commodum
alicuius tantum familiae vel personae privatae erectum sit.

Can. 1191. — § 1. Oratoria publica eodem iure quo ecclesiae reguntur.
§ 2. Quare in oratorio publico, dummodo auctoritate Ordinarii ad
publicum Dei cultum perpetuo per benedictionem vel consecrationem, ad
normam can. 1155, 1156, dedicatum fuerit, omnes sacrae functiones
celebrari possunt, salvo contrario rubricarum praescripto.

Can. 1192. — § 1. Oratoria semi-publica erigi nequeunt sine Ordi-
narii licentia.
§ 2. Ordinarius hanc licentiam ne concedat, nisi prius per se vel
per alium ecclesiasticum virum oratorium visitaverit et decanter instructum
repererit.
§ 3. Data autem licentia, oratorium ad usus profanos converti
nequit sine eiusdem Ordinarii auctoritate.
§ 4. In collegiis aut convictibus iuventuti instituendae, in gymnasiis,
lyceis, arcibus, praesidiis militum, carceribus, xenodochiis, etc., praeter

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 173

[Page 150]

[Texto Principal]
ECCLESIAE — ORATORIA — ALTARIA

oratorium principale, alia minora ne erigantur, nisi, Ordinarii iudicio, necessitas aut magna utilitas id exigat.

Can. 1193. — In oratoriis semi-publicis, legitime erectis, omnia divina officia functionesve ecclesiasticae celebrari possunt, nisi obstent rubricae aut Ordinarius aliqua excerpit.

CAPUT III.

DE ALTARIBUS.

446. Can. 1197. — § 1. Sensu liturgico intelligitur:
1º. Nomine altaris immobilis seu fixi, mensa superior una cum stipitibus per modum unius cum eadem consecratis;
2º. Nomine altaris mobilis seu portatilis, petra, ut plurimum, parva, quae sola consecraturs, quaeque dicitur etiam ara portatilis seu petra sacra; vel eadem petra cum stipite qui tamen non fuit una cum eadem consecratus.
§ 2. In ecclesia consecrata saltem unum altare, praesertim maius, debet esse immobile; in ecclesia autem benedicta omnia altaria possunt esse mobilia.

Can. 1199. — § 1. Ut Missae sacrificium super illud celebrari possit, altare debet esse, secundum liturgicas leges, consecratum; idest vel totum, si agatur de immobili, vel ara tantum portatilis, si de mobili.
§ 2. Aras portatiles, salvis peculiari bus privilegiis, omnes Episcopi consecrare possunt; quod vero spectat ad altaria immobilia, servetur praescriptum can. 1155.
§ 3. Consecratio altaris immobilis, quae fit sine ecclesiae dedica-
tione, quamvis omni die fieri possit, magis tamen decet ut fiat die dominico aliqve festo de praecepto.

Can. 1200. — § 1. Altare immobile amittit consecrationem, si tabula seu mensa a stipite, etiam per temporis momentum, separetur; quo in casu Ordinarius potest permittere ut presbyter altaris consecrationem rursus perficiat ritu formulaque breviore.
§ 2. Tum altare immobile tum petra sacra amittunt consecrationem:
1º. Si frangantur enormiter sive ratione quantitatis fractionis sive ratione loci unctionis;
2º. Si amoveantur reliquiae aut frangatur vel amoveatur sepulcri operculum, excepto casu quo ipse Episcopus vel eius delegatus operculum amoveat ad illud firmandum vel reparandum vel subrogandum, aut ad visitandas reliquias.
§ 3. Levis fractio operculi non inducit exsecrationem et quilibet sacerdos potest rimulum cemento firmare.
§ 4. Exsecratio ecclesiae non secumfert exsecrationem altarium sive immobilium sive mobilium; et viceversa.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 174

[Page 160]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
447. Missionarii et ecclesiarum rectores saepe observent num operculum reliquiarum integrum sit et calce haeret sepulcreto altaris. Quod si fractum invenerint, altare exsecratum habeam, eique novum sacrum lapidem imponant. Si vero bene calce non haeret, non removeant, sed Ordinarium consulant. Interea super hoc altare possunt celebrare.

CAPUT IV.

DE PRESBYTERIIS SEU DOMIBUS RESIDENTIALIBUS.

448. Missionarii, cum aedificandi licentiam petunt, ad superiores mittant, praeter aedificii aestimationem, delineatam futuri operis figuram.

449. Imprimis aedificium ita componant ut virgines et mulieres quaecumque nec sub eodem tecto, nec intra eadem septa maneant ac missionarii; insuper nulla sit communicatio, nisi per viam publicam et externam.

450. Opportunum videtur ut, habitualiter saltem, unum sit et publicum ostium, ita ut cuicunque, saltem ianitori, notum fieri possit quisnam missionarii domum ingrediatur.

451. Praeterea, nullum, absque expressa superiorum licentia, fiat ostium quod e missionarii cubiculo immediate in ecclesiam aditum praebeat.

452. Curent Ordinarii et ii omnes ad quos spectat ut missionariorum domus praeceptis hygienicis respondeat, et sit simul simplici et convenienti decore ornata.

453. In aedificandis et ornandis sacris aedibus et residentiis missionariorum non tantum externae artis forma adhibeatur, sed, quantum fieri potest, nativa etiam sinensis gentis artis species, pro opportunitate, servetur.

CAPUT V

DE SEPULTURA ECCLESIASTICA ET DE COEMETERIIS.

454. Cum Sinenses magnum habeant pro mortuis cultum, superstitionibus plenum, maximam conferant curam missionarii

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 175

[Page 161]

[Texto Principal]
DOMUS RESIDENTIALES — SEPULTURA ECCLESIASTICA, ETC. 161
ut exsequantur quae Sancta Liturgia pro sepultura et coemeteriis fidelium praescribit. Introducatur igitur in Sinis, si fieri potest, mos sepeliendi mortuos in coemeteriis benedictis, et undique apte clausis, quae forma sua demonstrant inibi christianorum corpora in pace usque ad horam beatae resurrectionis quiescere. Si illa communia coemeteria pro adultis constitui lequeunt, saltem pro pueris tententur. Sic et paganis demonstrabitur quali pietate, et honore, S. M. Ecclesia defunctos suos prosecuatur. Praeterea reliqua omnia quae de his in C.I.C. habentur, ac peculiariter sequentes canones, Concilium Sinense hic in memoriam reducit et commendat.

455. Can. 1203. — § 1. Fidelium defunctorum corpora sepelienda sunt, reprobata eorundem crematione.
§ 2. Si quis quovis modo mandaverit ut corpus suum cremetur, illicitum est hanc exsequi voluntatem; quae si adiecta fuerit contractui, testamento aut alii cuilibet actui, tanquam non adiecta habeatur.
Can. 1204. — Sepultura ecclesiastica consistit in cadaveris translatione ad ecclesiam, exsequiis super illud in eadem celebratis, illius depositione in loco legitime deputato fidelibus defunctis condendis.

456. Exsequiae igitur in ecclesia religiose celebrentur. Quod si iusta causa exigat ut funus in christianorum domibus solvatur, necessitati pareant missionarii; at caveant ne unquam funus fiat accubantium inter mensas, et paganorum tibicinum clamores ac vociferationes: semper in loco decenti, religioso apparatu, et catholicorum ritu persolvatur.

457. Si vero missionarius comitetur cadaver ad locum sepulture, quod certe conveniens et Rituali Romano consentaneum est, ubicumque absque gravi difficultate fieri potest, tune prius christianos moneat ne quid fiat secus quam oportet, atque ut omnia composite, religiosa pompa ac praesertim iuxta ritus Ecclesiae, peragantur.

458. In locis vero ubi circumstantiae vel consuetudines obstant ne habeatur coemeterium commune benedictum, servetur saltem can. 1206, § 3.

459. Can. 1205. — § 1. Cadavera fidelium sepelienda sunt in coemeterio quod, secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos, sit benedictum, sive sollemni sive simplici benedictione ab iis data de quibus in can. 1155, 1156.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 176

[Page 162]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
§ 2. In ecclesiis cadavera ne sepeliantur, nisi agatur de cadaveribus Episcoporum residentialium, Abbatum vel Praelectorum nullius in propria ecclesia sepeliendis, vel Romani Pontificis, regalium personarum aut S. R. E. Cardinalium.

Can. 1206.—§ 1. Ius est catholicae Ecclesiae possidendi propria coemeteria.
§ 2. Sicubi hoc Ecclesiae ius violetur nec spes sit ut violatio reperatur, curent locorum Ordinarii ut coemeteria, societatis civilis propria, benedicantur, si, qui in eis condi solent, sint maiore ex parte catholici, aut saltem ut in eis catholici spatium habeant, idque benedictum, sibi reservatum.
§ 3. Si ne hoc quidem obtineri possit, toties quoties benedicantur, secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos, singuli tumuli.

Can. 1214.—1. Nullum cadaver perpetuae sepulturae ecclesiasticae ubivis traditum exhumare licet, nisi de licentia Ordinarii.
§ 2. Ordinarius licentiam nunquam concedat, si cadaver ab aliis corporibus certo discerni nequeat.

460. Laudentur et foveantur inter fideles plurium vicinorum pagorum associationes quarum finis sit exaggeratos funerum sinensium sumptus minuere, et morem funerum vere catholicorum paulatim introducere.

461. Suadendum est fidelibus ut abstineant a paganorum more nimiam impendendi pecuniam in exterioribus funerum pompis.

Ut vero hoc facilius obtineri possit, ipsimet missionarii exemplum praebeant, nihil in funeribus confratrum suorum prae se ferentes nisi decoram christianam modestiam.

CAPUT VI.

DE VITANDIS RITIBUS SUPERSTITIOSIS IN FUNERIBUS
ET CULTU DEFUNCTORUM.

462. In primis studeant missionarii, quod spectat ad iusta funebra, omnem extirpare superstitionem, et ritus sepulturae ecclesiasticae introducere.

463. Concilium Sinense, de caeremoniis et ritibus «quibus Sinenses ad maiores suos honoribus prosequendos uti consueverunt», haec ex celeberrima Constitutione Benedicti XIV «Ex quo singulari», 5 Iulii 1742, in memoriam reducit et commendat.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 177

[Page 163]

[Texto Principal]
SEPULTURA ECCLESIASTICA — VITANDAE SUPERSTITIONES 163

464. Docet Clemens XII: «Nullatenus, nullaque de causa, permittendum esse christifidelibus quod praesint, ministrent, aut intersint solemniibus sacrificiis seu oblationibus, quae a Sinensibus, in utroque aequinoctio cuiuscumque anni, Confucio et progenitoribus defunctis fieri solent, tanquam superstitione inbutis.

«Similiter, nec esse permittendum quod in aedibus Confucii, quae sinico nomine «Miao» appellantur, iidem christifideles exerceant ac peragant caeremonias, ritus, et oblationes, quae in honorem eiusdem Confucii fiunt, tum singulis mensibus in novilunio et plenilunio a mandariniis, seu primariis magistratibus, aliisque officialibus et litteratis; tum ab eisdem mandariniis, seu gubernatoribus ac magistratibus, antequam dignitatem adeant, vel saltem post eius possessionem adeptam; tum denique a litteratis qui, postquam ad gradus sunt admitti, e vestigio ad templum seu aedem Confucii se conferunt» (1).

465. «Non esse permittendum christianis, in templis seu aedibus progenitoribus dicatis, oblationes minus solemnes eisdem facere, nec in illis ministrare aut quomodolibet inservire, vel alios ritus et caeremonias peragere».

466. «Item, nec esse permittendum praefatis christianis, oblationes, ritus, et caeremonias huiusmodi coram progenitorum tabellis, in privatis domibus, sive in eorumdem progenitorum sepulcris, sive antequam defuncti sepulturae tradantur, in eorum honorem fieri consuetas, una cum gentilibus, vel seorsim ab illis peragere, eisque ministrare aut interesse».

467. «Imo praedicta omnia, utpote quae, perpensis hinc inde deductis, necnon diligenter ac mature discussis omnibus, ita peragi comperta sunt, ut a superstitione separari nequeant, christianae legis cultoribus nequidem permitienda esse, praemissa publica vel secreta protestatione, se, non religioso, sed civili ac politico tantum cultu erga defunctos illa praestare, nec ab eis quidquam petere, aut sperare».

468. «Non tamen per haec censendam esse damnatam praesentiam illam, seu assistentiam mere materialem, quam cum gentilibus superstitiosa peragentibus, citra ullam sive expressam sive tacitam gestorum approbationem, ac quovis ministerio

(1) Coll. Hongkong, n. 1772, 10.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 178

[Page 164]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
penitus secluso, eisdem superstitiosis actibus quandoque praestari contigat a christianis, cum aliter odia et inimicitiae vitari non possunt; facta tamen prius, si commode fieri poterit, fidei protestatione, ac cessante periculo subversionis».

469. «Denum permittendum non esse fidelibus tabellas defunctorum progenitorum in suis privatis domibus retinere, iuxta illorum patrum morem, hoc est cum inscriptione sinica qua thronus, seu sedes spiritus, vel animae N. significetur; imo nec cum alia, qua sedes, seu thronus, adeoque idem ac priori, licet magis contracta, inscriptione designari videatur».

470. «Quo vero ad tabellas solo defuncti nomine inscriptas, tolerari posse illarum usum, dummodo in eis conficiendis omit- tantur omnia, quae superstitionem redolent, et secluso scandalo, hoc est, dummodo qui christiani non sunt, arbitrari non possint tabellas huiusmodi a christianis retineri ea mente qua ipsi illas retinent, necnon adiecta insuper declaratione ad latus ipsarum tabellarum exponenda, qua, et quae sit christianorum de defunctis fides, et qualis filiorum ac nepotum erga progenitores pietas esse debeat, enunciatur».

471. «Per praemissa nihilominus non vetari quominus erga defunctos peragi possint alia, si quae sint, ab iis gentibus peragi consueta, quae vere superstitiosa non sint, nec superstitionis speciem prae se ferant, sed intra limites civilium et politicorum rituum contineantur.

Porro quaenam haec sint, et quibus adhibitis cautelis tolerari valeant, tum pro tempore existentis Commissarii, et Visitatoris Generalis Apostolici seu eius vices exercentis in Imperio Sinarum (1), tum Episcoporum et Vicariorum Apostolicorum illarum partium iudicio relinquendum esse.

Qui tamen interea, omni quo poterunt studio ac diligentia, curare debebunt ut, gentium caeremonias penitus sublatis, illi sensim a christianis et pro christianis hac in re usu recipiantur ritus, quos Ecclesia pro defunctis pie praescripsit».

472. Meminerint insuper Missionarii a Benedicto XIV sequentes permissiones esse abrogatas ac damnatas.

1°. Permittitur christianis sinensibus in suis privatis domibus uti tabellis defunctorum inscriptis solo nomine defuncti,

(1) Quorum locum tenet Delegatus Apostolicus.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 179

[Page 165]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES IN FUNERIBUS ET CULTU DEFUNCTORUM 165
apposita ad latus declaratione debita, et omissa quacumque
superstitio ne in earum constructione, necnon secluso omni
scandalo.

2º. Permittuntur omnes caeremoniae nationis Sinicae erga
defunctos, quae non sint aut superstitiosae, aut suspectae, sed
civiles.

3º. Permittitur Confucii cultus ille, qui civilis est, et
etiam eius tabellae purgatae et litteris et superstitiosa inscri-
ptione, et adiuncta declaratione debita; sicuti permittitur ante
eius tabellam correctam accendi candelas, uri odores, apponi
comestibilia.

4º. Permittitur pro usu et expensis funerum offerri
candelas, odores, adiuncta in schedula debita declaratione.

5º. Permittuntur reverentiae genuflexionum et prostra-
tionum erga tabellam correctam, aut etiam erga feretrum, aut
defunctum.

6º. Permittitur praeparari mensas cum dulciariis, fructi-
bus, carne et cibis usualibus circa aut coram feretro, ubi sit
tabella correcta, cum debita declaratione, et omissis superstitio-
sis, pro quadam honestate tantum et pietate erga defunctos.

7º. Permittitur coram tabella correcta reverentia dicta
K'o-teu, tum in anno novo sinico, tum in aliis anni temporibus.

8º. Permittitur coram tabellis reformatis accendi candelas,
uri odores cum debitis cautelis, sicuti etiam ante tumulum, ubi
pariter collocari possunt cibi, ut supra dictum est, adhibitis
cautelis ut in superioribus.

473. Quando feretrum exit de domo ut ad sepulcrum
deducatur, vel quando cadaver in foveam demittitur, opportunum
videtur ut christiani flexis genibus non remaneant; imo hoc
prohibetur quoties superstitionem redoleat (1).

Licatum est coram defuncti corpore, sive ante, sive post
extremum spiritum, flexis genibus, iuxta rubricas Ritualis
Romani, « Deum orare »: nam mos est christianis flexis genibus
orare, nec huiusmodi oratio est caeremonia in honorem defuncti
ab infidelibus fieri solita, aut quae, attentis adiunctis, reverentia
erga defunctum merito ab adstantibus ceuseri possit.

(1) S. C. de Prop. Fide, 14 Ian. 1793; Coll. Hongkong, n. 1784.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 180

[Page 166]
LIBER III — DE REBUS

**[Texto Principal]**
474. Missionarii igitur:
1º. Intelligant fuisse semper Sedis Apostolicae, atque
etiam nunc esse mentem ut operarii evangeli, virtute summa
ac fideli zelo roborati, totis viribus conentur ut a grege fidelium
ritus omnes et caeremonias superstitiosas evelant, quas ethnici
adhibent erga defunctos progenitores...

2º. Habenda esse tanquam superstitiosa, aut saltem
superstitionis graviter suspecta, ac per consequens nullo modo
in praxim redigi posse, ea omnia quae ab his gentilibus populis
adhibentur in cultu progenitorum propinquorumque defunctorum,
iis exceptis officiis quae nullam redeleant superstitionem, ut ex.
gr. collocare cadaver in feretro, ipsum sepelire, etc., vel quae
pertinent ad civilia obsequia, qualia sunt retinere ad posterorum
memoriam imagines defunctorum, vel insignia civilis magistratus
quem exercuere dum viverent, vel in publicis ac privatis conven-
tibus eorum laudare gesta officia.

3º. Licitum tamen est erga fideles defunctos cas omnes
caeremonias eaque adhibere obsequia quae, iuxta consuetudinem
et ritus Ecclesiae catholicae, solent a christianis exerceri pro iis
qui in eiusmodi Ecclesiae communionone obiere (1).

475. Ad mentem decreti S.C.R., n°. 3898, prohibitum est
exponere in feretro vel tumulo, dum pro aliquo defuncto exsequiae
fiunt, tam praesente quam absente cadavere, defuncti imaginem.
Ubi usus viget, curandum ut eliminetur abusus.

476. Non possunt christiani assistere conviviis gentilium,
quae fiunt occasione celebrationis memoriae defunctorum (2).

477. Non licet prosternere se ad imaginem crucifixi ad
latus feretri vel supra feretrum, vel in manibus defuncti
collocatam, etiam admissa protestatione publica (3).

478. Christiani pro duendis uxoribus et sepeliendis mor-
tuis, non tenentur dies diversos seligere ab iis qui in Kalendario
publico fausti vocantur; et quatenus in aliquo particulari casu
scandalum timeatur, removendum est opportuna instructione (4).

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(1) S. C. de Prop. Fide, 14 Ian. 1753. – (2) Instr. S. C. Prop. Fide, 14 Ian.
1753, Coll., I, n. 386; S. C. S. Off., 21 Ian. 1802, Coll., I, n. 663. – (3) S. C. S. Off.,
25 Febr. 1773, Coll., I, n. 494. – (4) S. C. de Prop. Fide, 30 April. 1808, Coll., I,
n. 696, ad 2um.

Decreta

Page 181

[Page 167]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES — EXPURGANDA SEPULCRA

479. Non licet christianis, in suis funeribus, portare signum dictum Fan et equum cum umbella a tergo dictum Lim-ma, atque lecticam cum umbella in parte anteriori dictum Lim-kiao (1).

480. Non permittitur ut christiani, occasione matrimoniorum gentilium et maxime funerum, concurrant ad caeremoniam vulgo Ly, dandi videlicet parum pecuniae in adiuvamen expensarum, « sine praevia protestatione non concurrendi ad superstitionem » (2).

CAPUT VII.

DE EXPURGANDIS SEU REFICIENDIS SEPULCRIS.

481. 1º. Curent Ordinarii locorum ut expurgatio et refectio sepulcrorum fiat die Commemorationis omnium fidelium defunctorum.

2º. Attamen tacendo tolerari potest mos christianorum, qui, a pagänis penitus scinneti, parentum sepulcra expurgant et reficiunt tempore quo id gentiles faciunt, si timeatur ne ex prohibitione magnum patiantur detrimentum, dummodo nullum exinde orietur pro paganis scandalum, nullunque actum superstitiosum admittant christiani, sed potius preces pro defunctis iuxta ritum catholicae Ecclesiae recitent.

3º. Tolerari potest, quando grave periculum imminent si prohibeatur, hoc est, vel inobedientiae ex parte christianorum, vel persecutionis ex parte infidelium, ut christiani una cum gentilibus, ratione cognationis et domesticitatis, aut ex alia iusta causa, sepulcra expurgent, dummodo christiani nullo modo se immisceant superstitiosis infidelium ritibus, nec illis quoquomodo cooperentur, nec operi expurgationis nulla praestituta sit dies; insuper dummodo nec eiusdem operis modus, sive forma, ulla regantur lege vel consuetudine (nisi forsan ex causa mere civili vel physica), et adhibitis necessariis et opportunis praecautiōnibus, inter quas praecipue videntur:

(1) S. C. de P. F., 14 Ian. 1793: Coll., I, n. 613, ad 2. — (2) S. C. de Prop. Fide, 8 Febr. 1806: Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 686, ad 1um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 182

[Page 168]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
a) Instructiones et monitiones, quae quam proxime praecedant tempus expurgationis sepulcrorum;
b) Si caveatur ne iterum se exponant periculo qui iam ceciderunt;
c) Si prohibeatur omnibus christianis indiscriminatim, dum possibile sit, ne assistant, etiam praesentia mere materiali, superstitionis ritibus infidelium.

4º. Si quando inveniantur qui ex debilitate fidei et indolis, aut etiam ex inpictate, cum gentilibus superstitiones peragunt in sepulcris expurgandis, relinquitur prudenti iudicio Ordinarii eos clare increpare de peccato commisso, graviter etiam punire, atque illis absolutionem sacramentalem denegare, donec corrigantur et resipiscant (1).

482. Firmis normis praemissis, unusquisque Vicariorum Apostolicorum, attentis diversis locorum consuetudinibus, in sui Vicariatus Synodo ea particularia decernat quae, inspecto superstitionis sensu, prohibenda sunt vel permittenda aut toleranda.

TITULUS XI.

De Temporibus Sacris.

483. Can. 1243. — Tempora sacra sunt dies festi; iisque accensentur dies abstinentiae et ieiunii.

Can. 1245. — § 1. Non solum Ordinarii locorum, sed etiam parochi, in casibus singularibus iustaque de causa, possunt subjectos sibi singulos fideles singularse familias, etiam extra territorium, atque in suo territorio, etiam peregrinos, a lege communi de observantia festorum itemque de observantia abstinentiae et ieiunii vel etiam utriusque dispensare.

§ 2. Ordinarii, ex causa peculiari magni populi concursus aut publicae valetudinis, possunt totam quoque dioecesim seu locum a ieiunio et ab abstinentia vel etiam ab utraque simul lege dispensare.

§ 3. In religione clericali exempta eandem dispensandi potestatem habent Superiores ad modum parochi, quod attinet ad personas, de quibus in can. 514, § 1.

(1) S. C. de Prop. Fide, 9 Iulii 1792; S. C. S. Off., 17 Febr. 1875; Coll. S. C. de Prop. Fide, Romae 1907, nn. 608, 1434.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 183

[Page 169]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES — DIES FESTI — ABSTINENTIA, ETC. 169

CAPUT I.
DE DIEBUS FESTIS.

484. Can. 1247. — § 1. Dies festi sub praecepto in universa Ecclesia sunt tantum: omnes et singuli dies dominici, festa Nativitatis, Circumcisionis, Epiphaniae, Ascensionis et sanctissimi Corporis Christi, Immaculatae Conceptionis et Assumptionis Almae Genitricis Dei Mariae, sancti Ioseph eius sponsi, Beatorum Petri et Pauli Apostolorum, Omnium denique Sanctorum.

§ 2. Ecclesiastico praecepto dies festi Patronorum non subjacent; locorum autem Ordinarii possunt sollemnitatem exteriorem transferre ad dominicam proxime sequentem.

§ 3. Sicubi aliquod festum ex enumeratis legitime sit abolitum vel translatum, nihil inconsulta Sede Apostolica innovetur.

Can. 1248. — Festis de praecepto diebus Missa audienda est; et abstinentium ab operibus servilibus, actibus forensibus, itemque, nisi aliud ferant legitime consuetudines aut peculiaria indulta, publico mercatu, nundinis, aliisque publicis emptionibus et venditionibus.

CAPUT II.
DE ABSTINENTIA ET IEIUNIO.

485. Can. 1250. — Abstinentiae lex vetat carne iureque ex carne vesci, non autem ovis, lacticiniis et quibuslibet condimentis etiam ex adipe animalium.

Can. 1251. — § 1. Lex ieiunii praescribit ut nonnisi unica per diem comestio fiat; sed non vetat aliquid cibi mane et vespere sumere, servata tamen circa ciborum quantitatem et qualitatem probata locorum consuetudine.

§ 2. Nec vetitum est carnes ac pisces in eadem refectione permiscere; nec serotinam refectionem cum prandio permutare.

Can. 1252. — § 1. Lex solius abstinentiae servanda est singulis sextis feriis.

§ 2. Lex abstinentiae simul et ieiunii servanda est feria quarta Cinerum, feriis sextis et sabbatis Quadragesimae et feriis Quatuor Temporum, pervigiliis Pentecostes, Deiparae in caelum assumptae, Omnium Sanctorum et Nativitatis Domini.

§ 3. Lex solius ieiunii servanda est reliquis omnibus Quadragesimae diebus.

22

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 184

[Page 170]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

§ 4. Diebus dominicis vel festis de pracepto lex abstinentiae, vel abstinentiae et ieiunii, vel ieiunii tantum cessat, excepto festo tempore Quadragesimae nec pervigilia anticipantur; item cessat Sabbato Sancto post meridiem.

Can. 1253.—His canonibus nihil immutatur de indultis particula-
ribus, de votis cuiuslibet personae physicae vel moralis, de constitutionibus
ac regulis cuiusvis religionis vel instituti approbati sive virorum sive
mulierum in communi viventium etiam sine votis.

Can. 1254.—§ 1. Abstinentiae lege tenentur omnes qui septimum
aetatis annum expleverint.

§ 2. Lege ieiunii adstringuntur omnes ab expleto vicesimo primo
aetatis anno ad inceptum sexagesimum.

486. Cum tamen praescriptis Codicis I. C. de ieiunio et
abstinentia nihil immutetur de indultis particularibus, ideo
Primum Concilium Sinense statuit servandum esse indultum a
Sede Apostolica concessum die 9 Iulii 1920, vi cuius:

1°. Lex solius abstinentiae servanda est tantum singulis
feriis sextis per annum, necnon feriis quartis Quatuor Temporum,
Cinerum et Quadragesimae et pervigiliis Pentecostes atque
Deiparae in caelum assumptae;

2°. Lex abstinentiae et ieiunii feriis sextis Quadragesimae
et pervigilio Nativitatis Domini;

3°. Lex abstinentiae et ieiunii in Sinis non viget Sabbato
Sancto.

Nihilominus, quia desiderium Sanctae Sedis est ut etiam in
Sinas introducantur regulae Iuris Communis, rogantur Ordinarii
ut cum prudentia inducant suos subditos ad servandam legem
abstinentiae et ieiunii prout statuitur in Codice Iuris Canonicci.

PARS TERTIA.

DE CULTU DIVINO.

487. Can. 1258.—§ 1. Haud licitum est fidelibus quovis modo
active assistere seu partem habere in sacris acatholicorum.

§ 2. Tolerari potest praesentia passiva seu mere materialis, civilis
officii vel honoris causa, ob gravem rationem ab Episcopo in casu dubii
probandam, in acatholicorum funeribus, nuptiis similibusque solemnitiis,
dummodo perversionis et scandalii periculum absit.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 185

[Page 171]

[Texto Principal]
ABSTINENTIA ET IEIUNIUM — CULTUS DIVINUS

488. Curent Missionarii ut preces, praesertim communes,
pie, attente ac devote a fidelibus recitentur, adhibita etiam illa
externa modestia, quae maximae internae devotioni auxilium
confert.

489. Can. 1261. — § 1. Locorum Ordinarii advigilent ut sacrorum
canonum praescripta de divino cultu sedulo observentur, et praesertim ne
in cultum divinum sive publicum sive privatum aut in quotidianam fidelium
vitam superstitiosa ulla praxis inducatur, aut quidquam admittatur a fide
alienum vel ab ecclesiastica traditione absonum vel turpis quaestus
speciem praesferens.

§ 2. Si loci Ordinarius leges pro suo territorio hac in re tulerit,
etiam religiosi omnes, exempti quoque, obligatione tenentur easdem
servandi; et Ordinarius potest eorundem ecclesias vel publica oratoria in
hunc finem visitare.

Can. 1262. — § 1. Optandum ut, congruenter antiquae disciplinae,
mulieres in ecclesia separatae sint a viris.

§ 2. Viri in ecclesia vel extra ecclesiam, dum sacris ritibus assistunt,
nudo capite sint, nisi aliud ferant probati popolorum mores aut peculiaria
rerum adiuncta; mulieres autem, capite cooperto et modeste vestitae,
maxime cum ad mensam Dominicam accedunt.

Can. 1263. — § 1. Potest magistratibus, pro eorum dignitate et gradu,
locus in ecclesia esse distinctus, ad normam legum liturgicarum.

§ 2. Sine expresso Ordinarii loci consensu nemo fidelis locum
habeat in ecclesia sibi suisque reservatum; Ordinarius autem consensus
ne praebeat, nisi ceterorum fidelium commoditati sit sufficienter consultum.

§ 3. Ea semper factis in concessionibus inest tacita conditio, ut
Ordinarius possit, ex iusta causa, concessionem revocare, non obstante
quolibet temporis decursu.

490. Ut uniformitas in cultu obtineatur in omnibus
vicariatis, tempore celebrationis Missae aliarumque sacrarum
functionum, vetitum est deferre Sinicum pileum, cui vulgo
nomen: Tsi-Kin (1).

TITULUS XII.

De superstitionibus contra cultum divinum.

491. Omni qua par est devotione et observantia Patres
Concilii, quae Sancta Sedes praecipit contra superstitiones in

(1) Inst. S. C. de P. F., 18 Oct. 1883; Coll., vol. II, n. 1606, ad XVI.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 186

[Page 172]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
moribus et ritibus sinensibus, amplectuntur; et praesertim dam-
nant quae in Constitutione Benedicti XIV «Ex quo singulari»
damnantur. Hie in Missionariorum commodum aliqua usu
frequentiora referuntur.

492. Cum Deus Optimus Maximus congrue apud Sinas
vocabulis europaeis exprimi nequeat, ad eundem verum Deum
significandum, vocabulum T'ien Chu, hoc est, Caeli Dominus,
quod a Sincnsibus Missionariis et Fidelibus, longo ac probato
usu receptum esse dignoscitur, admittendum esse: nomina vero
T'ien (Caelum) et Xang Ti (Supremus Imperator) penitus
reicienda.

493. Idecire tabellas cum inscriptione sinica King T'ien
(Caelum colito) in ecclesiis christianorum appendi, seu iam
appensas in posterum inibi retineri permittendum non esse (1).

494. Nullatenus licet christianis genuflexiones, reverentias
et adorationes facere ante altare idolorum, Confucii ac tabellas
defunctorum, praetextu vel intentione non ad idolum, Confucium,
et defunctorum tabellas, sed ad crucem quam vel manu gestant,
vel in altari inter flores abscondunt, omnes illas genuflexiones,
reverentias et adorationes dirigendi (2).

495. Licitum non est adhibere quae non ad deos tantum
familiae, aut ad significationem honoris munerisve quo quisque
fungitur, sed titularis cuiuspiam opis implorandae causa, consueto
superstitioso more ac ritu, prae foribus aut in aedibus appendi
solent a gentilibus (3).

496. Licet christianis locare domos aut officinas gentilibus,
si constet domos peti ad inhabitandum, et officinas ad usum
indifferentem; non licet tamen, si expresse petantur ad fanum
construendum (4).

497. Licitum est christianis habitare in domibus paganorum,
cooperiendo figuræ superstitiosas ibidem appositas, quas vocant
Pasien et Pakia, vel alias superstitiosas imagines (5).

498. Gravibus urgentibus causis christiani possunt solvere
aliquid pro comœdiis, non ratione superstitionis, sed tantum

(1) Const. Ex quo singulari, Bened. XIV, 5 Iulii 1742, 10; Coll. Hongkong,
n. 1772. — (2) Decr. S. C. de P. F., 12 Sept. 1645; Coll. Hongkong, nn. 1711,
1729. — (3) S. C. de P. F., 20 Febr. 1801; Coll. Rom., n. 655. — (4) S. C. de P. F.,
8 Febr. 1806; Coll. Rom., n. 686. — (5) S. C. de P. F., 20 Febr. 1801; Coll. Rom.,
n. 655.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 187

[Page 173]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES CONTRA CULTUM DIVINUM

ratione tributi quod solvant ad emendum ius faciendi commercium, unice intendendo laetitiam publicam, expressisque verbis finem superstitiosum reiciendo; ideoque praemittant protestationem se solvere pecuniam taxative tanquam merum tributum, dummodo non adsistant ritibus superstitiosis; et, si a nemine reclametur contra, non sunt inquietandi (1).

499. Christianis, qui cum sociis infidelibus mercaturam exercent, ac tenentur et coguntur quotamnis solvere in communi aliquid pro rebus licitis et indifferentibus simul atque superstitiosis, licitum est tributum solvere, dummodo cum sociis suis protestentur se nihil dare posse ac velle pro rebus superstitiosis, et conveniant invicem ut gentiles solvant solum pro rebus superstitiosis, et christiani solum parati sint solvere totum pro rebus licitis, et nihil amplius (2).

500. 1º. Christiani qui eunt territoria, supra quae idola sunt aut parva idolorum oratoria, tenentur idola tollere ac oratoria destruere, vel in aliam formam ac usum ita redigere, ut nulla amplius species appareat oratori idolis consecrati, et omnis superstitionis cultus removeatur occasio.

2º. Si vero idola ac oratoria huiusmodi, quamvis in privatorum territoriis constituta, publici iuris ac sub principis potestate sunt, tunc non licet christianis ea tollere ac destruere; et potius abstineant ab iis territoriis emendis, in quibus profana haec simulacra ac oratoria reperiuntur (3).

501. Non possunt fideles, ut periculum mortis vel exilii vitent, altaria vel tempia idolis fabricare, aut coronu fabricae cooperari; nec eis licet omnino aliquid contribuere pro fabrica templorum in honorem Confucii, aut ad alia superstitiosa concurrere vel contribuere, ad normam principiorum Theologiae moralis (4).

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

(1) S. C. S. C. S. O., 21 April. 1847; Coll. Hongkong, n. 1751. — (2) S. C. de P. F., 26 Nov. 1822, Coll. Rom., n. 775. — (3) S. C. S. O., 20 Aug. 1778; 8 Jan. 1851; Coll., I, nn. 530, ad 5: 1055, ad 2. — (4) Cf. de cooperatione ad aedificationem templorum: S. C. de P. F., 7 Decemb. 1626; S. C. S. O., 5 Sept. 1736, 16 Nov. 1769; S. C. de P. F., 3 Ian. 1777; S. C. S. O., 8 Ian. 1851; Coll., I, nn. 30, 320, 474, 518, 1055, ad 1m; — De cooperatione ad alia: S. C. de P. F., 5 Apr. 1785; S. C. S. O., 5 Jul. 1854; Coll., I, nn. 576, 1099, ad 2m, etc. etc.

Page 188

[Page 174]
LIBER III — DE REBUS

TITULUS XIII.

De cultu in honorem Dei, Deiparae Virginis, Angelorum,
Sanctorum, Sanctorum Imaginum et Reliquiarum.

502. Can. 1276.—Bonum atque utile est Dei Servos, una cum
Christo regnantes, suppliciter invocare eorumque reliquias atque imagines
venerari; sed prae ceteris filiali devotione Beatissimam Virginem Mariam
fideles universi prosequantur.

503. Singulis annis, si fieri potest, fiat supplicatio noven-
dialis in honorem Spiritus Sancti ante solemnitatem Pentecostes.

504. 1°. Pia exercitatio Viae Crucis fiat saltem singulis
feriis sextis Quadragesimae, et cum ea brevis de Passione
Domini sermo, si fieri poterit, coniungatur.

2°. Curent Missionarii ut in domibus fidelium habeatur
et colatur imago Christi Crucifixi, idque immant, maxime occa-
sione visitationis infirmorum et christianitatum.

505. Enixe fidelibus suademus cultum Sacratissimi Cordis
Iesu, praecipue prima feria sexta cuiuslibet mensis.

506. Praecipuas Deiparae Virginis solemnitates devotis-
sime fideles celebrent, congruis precibus, sive triduanis, sive
novendialibus praemissis.

507. 1°. Missionarii adhortentur fideles ut rosario mariali
Deiparam Virginem quotidie colant, et, si fieri poterit, familia
cuncta coram dulcissimae Matris imagine congregata.

2°. Mensibus Maio et Octobri, ad normam decretorum
Leonis XIII, Pii X et Benedicti XV, saltem in maioribus ecclesiis
et oratoriis vel sacellis fiat consueta exercitatio in honorem
Beatissimae Virginis, modo ab Ordinario loci statuendo.

508. Speciali modo commendatur devotio erga S. Ioseph,
Ecclesiae Catholicae necnon Sinarum patronum, cuius festa et
mensem proprie dictum Missionarii eorumque fideles devotissime
celebrare volunt.

509. Missionarii instruant fideles, praesertim pueros et
puellas, et enixe suadeant ut angelos custodes venerentur, et ad
illorum patrocinium confugiant.

Decreta

Page 189

[Page 175]

[Texto Principal]
CULTUS IN HONOREM DEI — VARIAE DEVOTIONES

510. Pro summa reverentia et gratitudine, quam Confes-
soribus debemus qui Ecclesiam in Sinis suo sanguine ac aposto-
licis sudoribus plantaverunt, eorum devotio inter fideles usque
melius propagetur.

Beatorum Sinensium memoria in exemplum excitetur, ut
omnes etiam ex hoc luculentissimo documento intelligant S.M.
Ecclesiam non extraneam esse, sed effusissimo amore filios ample-
cti Sinenses, et ad supremum altaris honorem dignos evellere.

Insuper fideles evidentissime compertient nullum perfectioinis
gradum sibi inaccessum esse.

511. 1º. Novae devotiones, inconsulto Ordinario loci, in
ecclesiis ne inducantur.

2º. Sanctorum festivitates diebus solemnioribus Domino
dicatis ne celebrantur.

512. Quoties Sanctorum solemnitates celebrantur, Missio-
narii et rectores ecclesiarum moneant fideles verum probatumque
sanctorum cultum in eo praecipue consistere, ut cum Christo ipsi
coniungantur; proinde qui sanctos vult colere, in eorum honorem
Sanctissimam Eucharistiam sumat.

513. Can. 1279. — § 1. Nemini liceat in ecclesiis, etiam exemptis,
aliisve locis sacris ullam insolitam ponere vel pondam curare imaginem,
nisi ab Ordinario loci sit approbata.

§ 2. Ordinarius autem sacras imagines publice ad fideliun venera-
tionem exponendas ne approbet, quae cum probato Ecclesiae usu non
congruant.

§ 3. Nunquam sinat Ordinarius in ecclesiis aliisve locis sacris
exhiberi falsi dogmatis imagines vel quae debitam decentiam et honestatem
non praeeseferant, aut rudibus periculosi erroris occasionem praebeant.

§ 4. Si imagines, publicae venerationi expositae, sollemniter bere-
dicantur, haec benedictio Ordinario reservatur, qui tamen potest eam
cuilibet sacerdoti committere.

TITULUS XIV.

De consecratione Sinarum Beatae Mariae Virginis.

514. Die Immaculatae Conceptionis aut Assumptionis
Deiparae Virginis cuiusque anni renovatio Consecrationis publica
et solemnis Sinarum B. M. Virgini fiat coram SS. Sacramento,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 190

[Page 176]
LIBER III — DE REBUS

si fieri potest, ab Ordinariis et Missionariis in omnibus ecclesiis,
sacellis et oratoriis proprii territorii. In locis tamen ubi non
adsunt sacerdotes, consecratio fiat a prioribus christianitatum.
Mentio huius consecrationis indicetur quotannuis in calendaris
uniuscuiusque Vicariatus (1).

TITULUS XV.
De sacris processionibus.

515. Can. 1290.—§ 1. Nomine sacrarum processionum signifi-
cantur sollemnes supplicationes quae a populo fidei, duce clero, fiunt
eundo ordinatim de loco sacro ad locum sacrum, ad excitandam fideliurn
pietatem, ad commemoranda Dei beneficia eique gratias agendas, ad
divinum auxilium implorandum.

§ 2. Ordinariae sunt quae statis diebus per annum fiunt ad
normam librorum liturgicorum vel consuetudinum ecclesiarum; extraordi-
nariae, quae aliis publicis de causis in alios dies inducuntur.

Can. 1294.—§ 1. Parochus vel quivis alius nequit processiones
novas inducere aut consuetas transferre vel abolere sine Ordinarii loci
licentia.

§ 2. Processionibus alicuius ecclesiae propriis interesse debent
omnes clerici eidem ecclesiae adscripti.

516. Quo tempore magis opportunum fuerit, Missionarii
et rectores ecclesiarum de processionibus fideles praemonent et
erudiant (2).

517. Can. 1295.—Curent Ordinarii ut sacrae processiones, exstir-
patis, si qui sint, malis usibus, ordinate procedant eaque modestia ac
reverentia ab omnibus perficiantur, quae piis ac religiosis huiusmodi
actibus maxime convenit.

TITULUS XVI.
De sacra supellectili.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacra supellex, praesertim quae, ad nor-
mam legum liturgicarum, benedicta aut consecrata esse debet quaeque

(1) Vide formulam Consecrationis in Appendice.—(2) Cfr. Rit. Rom., De
Processionibus.

Decreta

Page 191

[Page 177]

[Texto Principal]
CONSECRATIO SINARUM — PROCESSIONES — S. SUPELLEX 177
publico in cultu adhibetur, caute custodiatur in ecclesiae sacrario aliove
tuto ac decenti loco, nec ad usus profanos adhibeatur.

§ 2. Ad normam can. 1522, §§ 2, 3, universae sacrae supellectilis
inventarium fiat et accurata servetur.

§ 3. Circa materiam et formam sacrae supellectilis, serventur
praescripta liturgica, ecclesiastica traditio et, meliore quo fieri potest
modo, etiam artis sacrae leges.

Can. 1302. — Rectores ecclesiarum aliique quibus credita sit cura
sacrae supellectilis, sedulo debent eiusdem conservationi et decori pro-
spicere.

519. «Diligentissime caveant» rectores ecclesiarum «ne
sacra vasa, ut calices, pyxides, imo ne urceoli quidem, nec sacer-
dotalia qualiacumque vestimenta et altaris ornamenta, nec etiam
missalia sordibus scateant... Linteamina quaelibet sacris usibus
deputata, praesertim corporalia ac purificatoria, munda et nitida
conservent: nimis enim videtur absurdum in sacris sordes
negligere quae dedecerent etiam in profanis; nec religiose diiudicat
Corpus Domini qui, in vasis aut linteis sordescentibus, illud
offerre et involvere non veretur» (1).

520. Can. 1304. — Benedictionem illius sacrae supellectilis quae
ad normam legum liturgicarum benedici debet antequam ad usum sibi
proprium adhibeatur, impertire possunt:
1º. S. R. E. Cardinales et Episcopi omnes;
2º. Locorum Ordinarii, character e episcopal i carentes, pro ecclesiis
et oratoriis proprii territorii;
3º. Parochus pro ecclesiis et oratoriis in territorio suae paroeciae
positis, et rectores ecclesiarum pro suis ecclesiis;
4º. Sacerdotes a loci Ordinario delegati, intra fines delegationis et
iurisdictionis delegantis;
5º. Superiores religiosi, et sacerdotes eiusdem religionis ab ipsis
delegati, pro propriis ecclesiis et oratoriis ac pro ecclesiis monialium sibi
subiectarum.

Can. 1305. — § 1. Sacra supellex benedicta aut consecrata benedi-
ctionem aut consecrationem amittit:
1º. Si tales laesiones vel mutationes subierit ut pristinam amiserit
formam, et iam ad suos usus non habeatur idonea;
2º. Si ad usus indecoros adhibita vel publicae venditioni exposita
fuerit.

§ 2. Calix et patena non amittunt consecrationem ob consumptio-
nem vel renovationem auraturae, salva tamen, priore in casu, gravi
obligatione rursum ea inaurandi.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. V, IV.

23

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 192

[Page 178]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1306. — § 1. Curandum ne calix cum patena et ante lotionem purificatoria, pallae et corporalia, quae adhibita fuere in sacrificio Missae, tangantur, nisi a clericis vel ab iis qui eorum custodiam habent.
§ 2. Purificatoria, pallae et corporalia, in Missae sacrificio adhibita, ne tradantur lavanda laicis, etiam religiosis, nisi prius abluta fuerint a clerico in maioribus ordinibus constituto; aqua autem primae lotionis mittatur in sacrarium vel, si hoc desit, in ignem.

TITULUS XVII.

De musica sacra et cantu gregoriano.

521. Can. 1264. — § 1. Musicae in quibus sive organo aliisque instrumentis sive cantu lascivum aut impurum aliquid misceatur, ab ecclesiis omnino arceantur; et leges liturgicae circa musicam sacram serventur.

522. Primum Concilium Sinense igitur ineulet ut obser-
ventur regulae quas S. P. Pius X in Motu proprio «Inter
plurimas Pastoralis officii» die 22 Nov. 1903 edidit.

523. Moderatoribus praesertim collegiorum, sive puerorum,
sive puellarum, summopere commendatur ut cantum liturgicum
doceant.

524. Libri cantus gregoriani sunt qui a S. Sede praescri-
buntur, id est certa exemplaria nuper typis Vaticanis scripta;
vetera ab eis discrepantia quamprimum tollantur, neque ab iis
quae a S. Sede recepta sunt, abscedere liceat.

525. Musica Sinica in ecclesiis admitti potest, dummodo
non sit profana, et tempore et more debito perficiatur. Exclu-
duntur vero ordinarie, in Missionum ecclesiis, canticia in lingua
Missionariorum propria.

526. Can. 1264. — § 2. Religiosae mulieres, si eisdem liceat, ad
normam suarum constitutionum vel legum liturgicarum ac de venia
Ordinarii loci, in propria ecclesia aut oratorio publico canere, tali a loco
canant, ubi a populo conspicui nequeant.

527. 1º. Mulieres et puellae ne singulae canant in ecclesia.
2º. Licet permittere ut eaedem, in scammis sedentes ipsis
in ecclesia assignatis, separatim a viris, preces liturgicas, alterna
vice vel simul cum viris, cantent, ac, extra functiones strictè
liturgicas, hymnos et cantilenas vernaculas concinant.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 193

[Page 179]

[Texto Principal]
S. SUPELLEX — MUSICA SACRA — BONA TEMPORALIA

3°. Prudentiae Ordinariorum committitur ut, accedente saltem gravi causa (praesertim si agatur de ecclesia cathedrali), officiatura choralis, extra chorum, habeatur a mulieribus. Si autem, non in ipsa ecclesia, sed in odæo chorus iste canat, et mulieres canant cum viris, requiritur ut viri et mulieres non in eodem odæo permixtim canant, sed loco sint bene separati (1).

528. Non possunt admitti haeretici ad cantandum in ecclesiis catholicis (2), ne quidem pueruli haeretici aut schismati qui catholicae scholas frequentant, etsi ex eo heterodoxi aliihuntur ad catholicas functiones frequentandas, ex quo speretur eorum conversio; et, si adsint pueri catholici qui canant, debent aliqui doceri accurate liturgicos cantus, curando ut quo citius et efficacius amoveatur abusus, quod pueri heterodoxi in ecclesiis nostris canant (3).

529. « Illicitum est catholicis organum pulsare in templis haereticorum, cum ibi falsum cultum exerceant », vel aliis musicis instrumentis ludere (4).

Deficiente catholico viro ad pulsum organum in ecclesia quadam catholica, potest temporarie ad istam functionem admitti musicus acatholiceus, remoto scandali periculo (5).

—*—

PARS QUARTA.

DE BONIS ECCLESIAE TEMPORALIBUS.

530. Can. 1495.—§ 1. Ecclesia catholica et Apostolica Sedes nativum ius habent libere et independenter a civili potestate acquirendi, retinendi et administrandi bona temporalia ad fines sibi proprios prose- quendos.

§ 2. Etiam ecclesii singularibus aliisque personis moralibus quae ab ecclesiastica auctoritate in iuridicam personam erectae sint, ius est, ad normam sacrorum canonum, bona temporalia acquirendi, retinendi et administrandi.

[Notas de rodapé]
(1) S. C. R. Decr., n. 4210, 17 Ian. 1908; Decr., n. 4231, 18 Dec. 1908.—
(2) S. C. S. O., 7 Iul. 1864, Coll., I, n. 1257, ad 2.—(3) S. C. S. O., 1 Maii 1889; Coll., 2, n. 1703. Cf. etiam S.C.S.O., 24 Ian. 1906; Coll., 2, n. 2227.—(4) S.C. de P. F., 8 Iul. 1889, Coll., 2, n. 1713.—(5) S. C. S. O., 23 Feb. 1820; Coll., 1, n. 739, ad 3.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 194

[Page 180]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

Can. 1496. — Ecclesiae ius quoque est, independens a civili potestate, exigendi a fidelibus quae ad cultum divinum, ad honestam clericorum aliorumque ministrorum sustentationem et ad reliquos fines sibi proprios sint necessaria.

531. 1°. Reputanda sunt bona ecclesiastica non solum bona missionis et ecclesiarum omnium christianitatum, sed etiam bona ad religiosas familias spectantia, et omnia bona ad pias causas dicata: v. g., eleemosynae alicui sacello a fidelibus erogatae.

2°. Bona fabricarum et alia quasi-paroecialia Missionum, quamvis ad singulas christianitates vel stationes pertinent, sunt vere ecclesiastica et etiam canoniciis legibus reguntur.

TITULUS XVIII.

De distinctione bonorum Missionis et Religiosorum.

532. Bona quae a fidelibus vel aliis benefactoribus dantur Missionario religioso, pertinent vel ad Institutum religiosum vel ad Missionem, pro intentione dantis. Ideo, quantum fieri potest, in actu donationis mens benefactoris clare determinetur.

533. Can. 1536. — § 1. Nisi contrarium probetur, praesumendum ea quae donantur rectoribus ecclesiarum, etiam religiosorum, esse ecclesiae donata.

§ 2. Donatio facta ecclesiae, ab eius rectore seu Superiore repudiari nequit sine licentia Ordinarii.

§ 3. Repudiata illegitime donatione, ob damna quae inde obvenierint actio datur restitutionis in integrum vel indemnitas.

§ 4. Donatio ecclesiae facta et ab eadem legitime acceptata, propter ingratum Praelati vel rectoris animum revocari nequit.

534. Proinde bona Missionis habenda sunt:

1°. Ecclesiae, residentiae, scholae aliaque aedificia sumptibus Missionis exstructa;

2°. Quaecumque alia res, sive mobilis sive immobolis, sive sacra sive profana, sumptibus Missionis acquisita;

3°. Pecuniae et alia dona, quae Missioni in genere vel speciali eius operi traduntur (1);

(1) Can. 1536, § 1.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 195

[Page 181]

[Texto Principal]
BONA MISSIONIS ET RELIGIOSORUM -- ADMINISTRATIO 181

4º. Quidquid a christianis indigenis tribuitur pro orna-
mento ecclesiae vel cultu; similiter fundi cum reditibus ad
sustentationem proprii Missionarii destinati (1);

5º. Bona quae sive Ordines sive Congregationes religiosae
acquirunt, non quidem pro Religione, sed pro Missione.

535. Tanquam bona Religionis habenda sunt:

1º. Bona et fructus bonorum, quae sumptibus et nomine
Instituti religiosi comparata sunt exclusive pro Instituto, qua
tali, et non pro Missione (2);

2º. Quidquid expressis verbis Instituto religioso offertur;

3º. Iura stolae et stipendia Missarum et quidquid indu-
stria sua religiosus acquirit, e.gr. operibus litterariis, scientificis
et similibus (3);

4º. Dona privata a parentibus et amicis missionarii, nisi
contrarium probetur;

5º. Quidquid religioso datur intuitu personae vel Instituti
religiosi (4).

TITULUS XIX.

De bonis ecclesiasticis administrandis.

536. Can. 1518.—Romanus Pontifex est omnium bonorum eccle-
siasticorum supremus administrator et dispensator.

Can. 1519 — § 1. Loci Ordinarii est sedulo advigilare administrationi
omnium bonorum ecclesiasticorum quae in suo territorio sint nec ex eius
iurisdictione fuerint subducta, salvis legitimis praescriptionibus, quae
eidem potiora iura tribuant.

§ 2. Habita ratione iurium, legitimarum consuetudinum et circum-
stantiarum, Ordinarii, opportune editis peculiarihus instructionibus intra
fines iuris communis, universum administrationis bonorum ecclesiasticorum
negotium ordinandum curent.

537. 1º. Praeter Missionis Consilium administrationis,
Ordinarius loci in administratione bonorum quae ad aliquam
ecclesiam vel locum pium pertinent et ex iure vel tabulis funda-

(1) Can. 1499, § 2.—(2) Can. 1499, § 2.—(3) Can. 580, § 2; 630, § 3.—(4) Can.
580, § 2; Const. « Romanos Pontifices », 8 Maii 1881, et Conc. Provinc. Westmon.,

apud Coll. S. C. de P. F., Romae, an. 1907, 2, n. 1552.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 196

[Page 182]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
tionis suum non habent administratorem, assumat viros providos,
idoneos et boni testimonii, quibus, elapso triennio, alios sufficiat,
nisi locorum circumstantiae aliud suadeant.

2º. Quod si laicis partes quaedam in administratione
bonorum ecclesiasticorum vel ex legitimo fundationis seu ere-
ctionis titulo vel ex Ordinarii loci voluntate competant, nihilo-
minus universa administratio nomine Ecclesiae fiat, ac salvo iure
Ordinarii visitandi, exigendi rationes et praescribendi modum
administrationis (1).

538. Missionarius autem quos Ordinarius administratores
bonorum christianitatum elegerit sedulo et omni cura impensa
informet. Quos demum ita adhibeat ut non sint mera instru-
menta ad mandata Missionarii efficienda: itaque de rebus statu-
endis consulatur, mentemque suam aperiant. Duplex enim
commодum ex ea agendi ratione capietur: nam administratorum
auctoritas apud christianos plurimum valebit, et ipsi alacriore
animo rem statutam exsequentur.

539. Can. 1522.—Antequam administratores bonorum ecclesia-
sticorum, de quibus in can. 1521, suum munus ineant:
1º. Debent se bene et fideliter administratores coram Ordinario
loci vel vicario foraneo iureiurando cavere;
2º. Fiat accuratum ac distinctum inventarium, ab omnibus sub-
scribendum, rerum immobilium, rerum mobilium pretiosarum aliarumve
cum descriptione atque aestimatione earundem; vel factum antea inventa-
rium acceptetur, adnotatis rebus quae interim amissae vel acquisitae
fuerint;
3º. Huius inventarii alterum exemplar conservetur in tabulario
administrationis, alterum in archivo Curiae; et in utroque quaelibet
immutatio adnotetur quam patrimonium subire contingat.

Can. 1523.—Administratores bonorum ecclesiasticorum diligentia
boni patrisfamilias suum munus implere tenentur; ac proinde debent:
1º. Vigilare ne bona ecclesiastica suae curae concredita quoquo
modo pereant aut detrimentum capiant;
2º. Praescripta servare iuris tam canonici quam civilis, aut quae
a fundatore vel donatore vel legitima auctoritate imposita sint;
3º. Reditus bonorum ac proventus accurate et justo tempore
exigere exactosque loco tuto servare et secundum fundatoris mentem aut
statutas leges vel normas impendere;

(1) Can. 1521.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 197

[Page 183]

[Texto Principal]
BONORUM ECCLESIASTICORUM ADMINISTRATIO — CONTRACTUS 183

4º. Pecuniam ecclesiae, quae de expensis supersit et utiliter
collocari potest, de consensu Ordinarii, in emolumentum ipsius Ecclesiae
occupare;

5º. Accepti et expensi libros bene ordinatos habere;

6º. Documenta et instrumenta, quibus iura Ecclesiae in bona
nituntur, rite ordinare et in Ecclesiae archivo vel armario conveniente et
apto custodire; authentica vero eorum exemplaria, ubi commode fieri
potest, in archivo vel armario Curiae deponere.

Can. 1524. — Omnes, et praesertim clerici, religiosi ac rerum eccle-
siasticarum administratores, in operum locatione debent assignare operaris
honestam iustamque mercedem; curare ut iidem pietati, idoneo temporis
spatio, vacant; nullo pacto eos abducere a domestica cura parsimoniaeque
studio, neque plus eidem imponere operis quam vires ferre queant
neque id genus quod cum aetate sexuque dissideat.

Can. 1525. — § 1. Reprobata contraria consuetudine, administratores,
tam ecclesiastici quam laici cuiusvis ecclesiae etiam cathedralis aut loci
pii canonice erecti aut confraternitatis singulis annis officio tenentur
reddendi rationem administrationis Ordinario loci.

§ 2. Si ex peculiari iure aliis ad id designatis ratio reddenda sit,
tunc etiam Ordinarius loci vel eius delegatus cum his admittatur, ea lege
ut aliter factae liberationes ipsis administratoribus minime suffragentur.

Can. 1526. — Administratores litem nomine ecclesiae ne inchoent
vel contestentur, nisi licentiam obtinuerint scripto datam Ordinarii loci,
aut saltem, si res urgeat, vicarii foranei, qui statim Ordinarium de concessa
licentia certiorem reddere debet.

Can. 1527. — § 1. Nisi prius ab Ordinario loci facultatem impetra-
verint, scriptis dandam, administratores invalide actus ponunt qui
ordinariae administrationis fines et modum excedant.

§ 2. Ecclesia non tenetur respondere de contractibus ab adminis-
tratoribus sine licentia competentis Superioris initis, nisi quando et
quatenus in rem suam versum sit.

Can. 1528. — Etsi ad administrationem non teneantur titulo beneficii
vel officii ecclesiastici, administratores qui munus expresse vel tacite
susceptum arbitratum suo dimittunt ita ut damnum exinde ecclesiae obveniat,
ad restitutionem tenentur.

TITULUS XX.
De contractibus.

540. Can. 1529. — Quae ius civile in territorio statuit de contra-
ctibus tam in genere, quam in specie, sive nominatis sive innominatis,
et de solutionibus, eadem iure canonico in materia ecclesiastica iisdem
cum effectibus serventur, nisi iuri divino contraria sint aut aliud iure
canonico caveatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 198

[Page 184]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1530. — § 1. Salvo praescripto can. 1281, § 1, ad alienandas
res ecclesiasticas immobiles aut mobiles, quae servando servari possunt,
requiritur :
¹º. Aestimatio rei a probis peritis scripto facta ;
²º. Iusta causa, idest urgens necessitas, vel evidens utilitas Eccle-
siae, vel pietas ;
³º. Licentia legitimi Superioris, sine qua alienatio invalida est.
§ 2. Aliae quoque opportunae caulelae, ab ipsomet Superiore pro
diversis adiunctis praescribendae, ne omittantur, ut Ecclesiae damnum vitetur.

Can. 1531. — § 1. Res alienari minore pretio non debet quam quod
in aestimatione indicatur.
§ 2. Alienatio fiat per publicam licitationem aut saltem nota
reddatur, nisi aliud circumstantiae suadeant ; et res ei concedatur qui,
omnibus perpensis, plus obtulerit.
§ 3. Pecunia ex alienatione percepta caute, tuto et utiliter in
commodum Ecclesiae collocetur.

Can. 1532. — § 1. Legitimus Superior de quo in can. 1530, § 1, n. 3,
est Sedes Apostolica, si agatur :
¹º. De rebus pretiosis ;
²º. De rebus quae valorem excedunt triginta millium libellarum
seu francorum.
§ 2. Si vero agatur de rebus quae valorem non excedunt mille
libellarum seu francorum, est loci Ordinarius, audito administrationis Con-
silio, nisi res minimi momenti sit, et cum eorum consensu quorum interest.
§ 3. Si denique de rebus quarum pretium continetur intra mille
libellas et triginta milia libellarum seu francorum, est loci Ordinarius,
dummodo accesserit consensus tum Capituli cathedralis, tum Consilii
administrationis, tum eorum quorum interest.
§ 4. Si agatur de alienanda re divisibili, in petenda licentia aut
consensu pro alienatione exprimi debent partes antea alienatae ; secus
licentia irrita est.

Can. 1533. — Sollemnitates ad normam can. 1530-1532 requiruntur
non solum in alienatione proprie dicta, sed etiam in quolibet contractu
quo conditio Ecclesiae peior fieri possit.

541. Quidquid acquiritur Ecclesiae vel Missioni nulli mis-
sionario vel sacerdoti indigenae licet, imo absolute prohibetur,
proprio inscribere nomine ; sed solummodo nomine Missionis, et
post obtenant legitimi superioris licentiam, et servatis aliis de
iure servandis, bona immobilia, domus aut territoria possunt emi,
vendi, mutari, comparari, oppignorari, vel gravari oneribus (1).

(1) Litt. past. Ep. Carad. 1 Syn. Sutch. annexae. 1 Sept. 1793. III ; Instr.
S. C. de P. F., 18 Oct. 1883, V. 3.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 199

[Page 185]

[Texto Principal]
CONTRACTUS — PIAE FUNDATIONES
185

542. In contractibus acquisitionis omnia Ecclesiae bona inscribantur Tien-Chu-Tang-Kung-Chan inxta conventiones inter gubernium sinicum et nationes externas statutas.

Insuper ne mandarini locales recusent sigillis munire et in tabellas publicas referre contractus nostros emptionis, servari debent, ad normam modo dictarum conventionum, regulae a gubernio sinensi nobis impositae circa acquisitionem domorum et agrorum pro missione (1).

TITULUS XXI.
De piis fundationibus.

543. Can. 1544.—§ 1. Nomine piarum fundationum significantur bona temporalia alicui personae morali in Ecclesia quoquo modo data, cum onere in perpetuum vel in diuturnum tempus ex reditibus annuis aliquas Missas celebrandi, vel alias praefinitas functiones ecclesiasticas explendi, aut nonnulla pietatis et caritatis opera peragendi.
§ 2. Fundatio, legitime acceptata, naturam induit contractus synalagmatici: do ut facias.

Can. 1545.—Loci Ordinarii est normas praescribere de dotis quantitate infra quam pia fundatio admitti nequeat et de eius fructibus rite distribuendis.

Can. 1546.—§ 1. Ut huiusmodi fundationes a persona morali acceptari possint, requiritur consensus Ordinarii loci, in scriptis datus, qui eum ne praebeat, antequam legitime compererit personam moralem tum novo oneri suscipiendo, tum antiquis iam susceptis satisfacere posse; maximeque caveat ut reditus omnino respondeant oneribus adiunctis secundum cuiusque dioecesis morem.
§ 2. In acceptatione, constitutione et administratione fundationis patronus ecclesiae nullum ius habet.

544. «Pecunia et bona mobilia, dotationis nomine assignata, statim in loco tuto, ab eodem Ordinario designando, deponantur ad eum finem ut eadem pecunia vel bonorum mobilium pretium custodiantur et quamprimum caute et utiliter secundum prudentiam eiusdem Ordinarii arbitrium, auditis et iis quorum interest et» Missionis «administrationis Consilio, collocentur in commodum eiusdem fundationis cum expressa et individua mentione oneris».—Praeterea servantur particulares instructiones datae a S. Sede (2).

(1) Can. 1529.—(2) Can. 1547.

24

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 200

[Page 186]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
545. Can. 1548. — § 1. Fundationes, etiam viva voce factae, scripto consignentur.
§ 2. Alterum tabularum exemplar in Curiae archivo, alterum in archivo personae moralis, ad quam fundatio spectat, tuto asservetur.

Can. 1549. — § 1. Servatis praescriptis can. 1514-1517 et can. 1525, in qualibet ecclesia onerum ex piis fundationibus incumbentium tabella conficiatur quae apud rectorem in loco tuto conservetur.
§ 2. Pariter praeter librum de quo in can. 843, § 1, alter liber retineatur et apud rectorem servetur, in quo singula onera perpetua et temporaria eorumque implementum et eleemosynae adnotentur, ut de iis omnibus exacta ratio Ordinario loci reddatur.

Can. 1550. — Si agatur de piis fundationibus in ecclesiis, etiam paroecialibus, religiosorum exemptorum, iura et officia Ordinarii loci, de quibus in can. 1545-1549, exclusive competunt Superiori maiori.

Can. 1551. — § 1. Reductio onerum quae pias fundationes gravant, uni Sedi Apostolicae reservatur, nisi in tabulis fundationis aliud expresse caveatur, et salvo praescripto can. 1517, § 2.
§ 2. Indultum reducendi Missas fundatas non protenditur nec ad alias Missas ex contractu debitas nec ad alia onera piae fundationis.
§ 3. Indultum vero generale reducendi onera piarum fundationum ita intelligendum est, nisi aliud constet, ut indultarius potius alia onera, quam Missas reducat.

TITULUS XXII.
De mediis clero tribuendis ut honeste vivere possit.

546. Can. 981. — § 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationis de Prop. Fide subjectis, titulo missionis, ita tamen ut ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.
§ 2. Ordinarius presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

547. Cum plerumque status actualis Ecclesiae in istis partibus non praebeat beneficia vel officia quae possint congruae sustentationi sacerdotum sufficere, sacerdotes, tempore Missionis et visitationis christianitatum, nutriantur expensis christianorum; alio tempore, expensis Ecclesiae; et uniceique provideat Ordinarius secundum locorum consuetudines.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 201

[Page 187]

[Texto Principal]
FUNDATIONES — CLERI SUSTENTATIO — FUNDI CONSTITUENDI... 187

548. Item Ordinarius ex reditibus ecclesiarum, et voluntariis fidelium oblationibus, curet de aliquo fundo constituendo pro sustentatione cleri in posterum.

TITULUS XXIII.

De fundis constituendis pro Ecclesiae necessitatibus.

549. Obligantur christiani pro viribus concurrere aedificationi, conservationi, reparationi, ornati, cultui proprii sacelli seu ecclesiae ac residentiae et domus sacerdotis, necnon eiusdem honestae sustentationi: quae obligatio neque tollenda, neque oblivione delenda est.

550. Curent Missionarii ut fideles, in singulis christianitatibus, e fundationibus paulatim instituant fundos et reditus pro divino cultu, puerorum scholis aliisque expensis praesertim tempore missionum fieri solitis. Administratores huiusmodi fundorum ac redituum constituere ad Ordinarium spectat. Quantum fieri poterit, administrationem istam committat Missionum Procuratoribus, salvo iure suo visitandi, exigendi rationes et praescribendi modum administrationis (1).

TITULUS XXIV.

De bonis dividendis in divisione vicariatus.

551. Can. 1500.—Diviso territorio personae moralis ecclesiasticae ita ut vel illius pars alii personae morali uniatur, vel distincta persona moralis pro parte dismembrata erigatur, etiam bona communia quae in commodum totius territorii erant destinata, et aes alienum quod pro toto territorio contractum fuerat, ab auctoritate ecclesiastica, cui divisio competat, cum debita proportione ex bono et aequo dividi debent, salvis priorum fundatorum seu oblatorum voluntatibus, iuribus legitime quaesitis, ac legibus peculiari bus, quibus persona moralis regatur.

552. Quando territorium missionis totum aliis missionariis ceditur, bona omnia, sive mobilia, sive immobilia ad missionem, qua talem pertinentia, vel quocumque modo missioni aquisita, cedenda sunt successoribus in missionis regimen (2).

(1) Can. 1521. — (2) Can. 1499, § 2.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 202

[Page 188]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Texto Principal]**
553. Bona autem personalia missionariorum vel instituti religiosi, qua talis, non ceduntur successoribus (1).

554. Si institutum religiosum in missionone derelinquenda haberet bona immobilia, v. g. domus, terras vel alia, ea alteri ne tradat, nisi prius auditis novis missionariis cum quibus rem componere studeat ex bono et aequo.

555. In casu divisionis territorii missionis, bona immobilia, domus, ecclesiae et cetera ad usum cultus, beneficentiae, caritatis, instructionis et huiusmodi ad missionem pertinentia, spectant missioni quae territorium ubi inveniuntur possidet. Reliqua vero bona immobilia necnon mobilia ceteraque, quae antiquae missionis patrimonium erant, dividantur ad normam can. 1500.

**TITULUS XXV.**
De taxis ecclesiasticis.

556. Quod attinet ad taxas ecclesiasticas valde optandum est ut paulatim introducantur ad normam sacrorum canonum; nec in eorum praefinitione derogetur praescripto can. 1507.

557. Ubi autem lex deficit, missionarii legitime probatam consuetudinem servant, sine tamen pauperum gravamine.

**TITULUS XXVI.**
De domibus procurationis et de procurationum rationibus.

558. Ad erigendam domum procurationis, quae sit simul domus religiosa, in locis S. C. de P. F. subiectis, requiritur beneplacitum Sedis Apostolicae et Ordinarii loci consensus in scriptis datus, ad normam canonis 497, § 1.

559. 1°. Procuratores talium domorum, ex officio et in conscientia, tenentur sedulam habere curam de gestionе bonorum ipsius sive ab Ordinario sive a Superiore instituti religiosi commissorum: caveant igitur ne bona periculo sortis amittendae exponant.

(1) Can. 580, § 2; 1499, § 2.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 203

[Page 189]

[Texto Principal]
DIVISIO BONORUM — TAXAE — DOMUS PROCURATIONIS

2°. In agendi ratione, ne speciem quidem mercaturae clericis prohibita (can. 142) prae se ferant; et omnino prohibentur a fungendo munere directoris institutorum, quae vulgo «banques» vocantur.

3°. Si habeantur domus, curet procurator ne in usus minus honestos usurpentur, uti sunt v. g. cinematographia et theatra.

560. Procurator de bonorum administratione statuto tempore accuratam reddat rationem.

1°. Ordinario loci, si de bonis missionis agitur;

2°. Superiori religioso, si de bonis agitur ipsius religiosi instituti.

561. Procuratores nunquam, nec ullo pacto concedant ut christiani, sive sineuses sive exteri, nomine missionum utantur ad emenda vel possidenda vel alienanda bona. Multa enim incommoda ex hac fictione iuris in Missiones irrepere possunt.

562. Nunquam, nullo praetextu, neque caritatis excusatione, pecunias mutuo fiduciario commodent, nisi legalibus cautelis sartae tectaeque sint.

563. Nunquam, nullave ratione procuratori liceat aere alieno Missiones onerare sine expressa licentia competentis Superioris.

564. Meminerint denique procuratores cum necessarium tum periculosum eorum esse munus: quamobrem maiorem ipsis incumbere necessitatem sibi et lectioni attendendi, ut spiritum sacerdotalem et missionarium omnino servent. Oportet ut sint, sicuti Diaconi primitivae Ecclesiae viri boni testimonia, pleni Spiritu Sancto et sapientia (1), qui omnimodis auxilia ad fratres ministerio verbi instantes afferant, nunquam vero—quod Deus avertat—scandalum.

(1) Act. VI, 3.

FINIS LIBRI TERTII.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 204

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER QUARTUS.
DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS I.
De evangelizationis mediis in genere.

565. Has duas veritates praesentes semper in oculis
habeant Missionarii et sacerdotes: evangeli zationem esse quidem
opus Dei, nihil tamen ab homine esse praetermittendum.

«Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum
exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in
mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli
viam aperire... Divinum est hoc totum, ut diximus, christianam
propagare sapientiam, cum solius Dei sit penetrare in animos,
ut et mentes splendore veritatis illustret, et voluntates igniculis
virtutum inflammet, et idoneas vires homini, ad sequendum effici-
endumque id quod verum bonumque cognoverit, adiiciat. Quare,
nisi ministro elaborauti Dominus adfuerit, in frustra contendet.

«Idem nihilo minus tamen strenue pergit pro instituto
contendere, auxilio nimium fretus divinae gratiae, quae nunquam,
eam roganti, defutura est» (1).

566. Aptissima igitur adhibenda sunt media, quorum alia
sunt subiectiva, alia obiectiva.

567. Ad subiectum quod attinet, prima ac praecipua ratio
incunda, est studium apostolicum: quo deficiente, media externa
seu obiectiva ita sunt irrita ut nullum consequi possint successum.

Animus autem apostolicus in eo est ut operarii, imbecillitatis
suae conscii, se cum Deo coniungant, christiana ament caritate
populum sibi commissum, nec unquam quaerant quae sunt sua
sed quae Iesu Christi.

(1) "Maximum illud", A. A. S., an. 1919, pag. 446, 450, sq.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 205

[Page 191]

[Texto Principal]
EVANGELIZATIONIS MEDIA IN GENERE

Haec omnia nos, pulcherrimis verbis, docet Summus Pontifex
Benedictus XV, cum agit de excellentia muneris, de apostoli
virtutibus, de tenerrima eius caritate, de inflexibili patientia,
qua indiget.

568. « Principio versetur vobis semper ante oculos excellen-
tia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor » (1).

569. « Missionarius... quanto... fuerit Deo coniunctior,
tanto plus ei divinae gratiae et adiumenti impertiatur. Audiât
autem Apostolum sic hortantem: Induite vos ergo sicut electi
Dei, sancti, et dilecti, viscera misericordiae, benignitatem, humili-
tatem, modestiam, patientiam (2). Harum ope virtutum patens
planusque in animos hominum est veritatis aditus, quibusvis
submotis impedimentis; neque enim ulla est adeo contumax
voluntas quae eis facile obsistat » (3).

570. « Ergo Missionarius, qui quidem ad similitudinem
Iesu Domini flagrat caritate, cum vel perditissimos ethnicorum
numeret inter filios Dei, utpote eodem divini sanguinis pretio
redemptos, non eorum vel inhumanitate irritatur, vel morum
perversitate perccllitur, non eos despiciat aut fastidit, non acerbe
atque dure tractat, verum omnibus christianae benignitatis
officiis studet alicere, ut ad complexum Christi, Pastoris boni,
aliquando perducat » (4).

571. « In quo illud Scripturae Sanctae meditari consuevit:
● quam bonus, et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus!
Ideoque eos, qui exerrant, partibus corporis; et de quibus peccant,
admones et alloquaris, ut, relicta malitia, credant in te, Domine...
Tu autem dominator virtutis cum tranquillitate iudicas, et
cum magna reverentia disponis nos (5). Quid vero est aut
difficultatis aut molestiae aut discriminis, quod talem Iesu
Christi legatum ab incepto removet? Nihil sane: nam, gratis-
simus in Deum qui se tam celso munerí destinavit, omnia
quaecumque inciderint adversa et aspera ad tolerandum, labores,
contumelias, inopiam, famem, mortem ipsam quamvis crudelem,
magno complectitur animo, dum vel unam ex infernorum faucibus
animam eripiat » (6).

572. Huiusmodi missionarius sanctum suum negotium
praeclare gerit. « Homines enim, quantumvis barbari et immanes,

(1) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 446.—(2) Colos., III, 12.—
(3) Ibid., pag. 450.—(4) Id., ibid.—(5) Sap., XII, 1-2, 18.—(6) Id., ibid.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 206

[Page 192]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagaci, simeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expectat » (1).

573. Quae praecipua Sancta Sedes et experientia docent media obiectiva pro evangelizandis gentibus his summam continetur:
1°. Recte et vitaliter missionem administrare;
2°. Praedicare indesinenter verbum Dei;
3°. Ecclesiam e clero indigena praeparare;
4°. Christianos ad suos populares convertendos alligere;
5°. Bonas arctioresque cum Sinensibus relationes fovere;
6°. Collegia et scholas usque melius moderari et instituere;
7°. Libros apologeticos edere et diffundere;
8°. Opera caritatis exercere.

TITULUS II.

De vicariatus regimine in genere.

574. Vicariatus recte et vitaliter est administrandus: recte, id est non ad arbitrium, sed ad normas canonum Codicis Iuris Canonicci, Instructionum Sacrae Congregationis de Prop. Fide, decretorumque synodalium; vitaliter, hoc est studio apostolico, coque a labore invicto. Sicut missionarius non est parochus, seu pastor cuius omnes oves sunt christianae, ita, et potiori nomine, Vicarius Apostolicus alia quam Episcopus residentialis habet munera. Uterque sit oportet « alacer et promptus ad durissima quacque toleranda, dum quam plurimas Christo animas lucraretur » (2).

575. Vicarius igitur Apostolicus se praebeat officiosissimum in missionarios et sacerdotes suos, in christianos, in infideles; nec in hac triplici re gerenda, ullum praetermittat medium.

Nemo enim non videt vicariatum ad imaginem et similitudinem sui Pastoris esse expressum. Si caput dolet, omnia languescunt membra. Itaque nunquam e memoria excidant gravia

(1) Id., pag. 446-447.—(2) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 207

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 208

[Page 194]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
eadem in regione incolunt, ipsi omnino quaerenda est salus sempiterna» (1).

579. Pro recto et vitali vicariatus regimine uti praecipuum et necessarium medium sacra visitatio habenda est, ab Episcopo facienda, ut de visu et auditu omnia cognoscat, omnibusque consulat quae pro servanda inter christianos fide et eadem inter infideles propaganda aptiora sunt. Neque Vicario Delegato hoc tanti momenti officium Episcopus facile relinquat; quod si aetate vel infirma valetudine vires deficiant, a Sancta Sede Coadiutorem aut Auxiliarem Episcopum postulet, ne vel minimum animarum cura detrimentum patiatur aut Vicarii Apostolici conscientia oneretur.

580. Curent Vicarii Apostolici, sanctum sequentes morem qui in prioribus Ecclesiae temporibus viguit et iugiter ubique terrarum servatur, animos christianorum sibi ipsis magis magisque devincire, frequentibus et brevioribus eos exhortando epistolís pastoralibus, quae, a missionariis vel a christianitatüm prioribus, fidelibus legantur.

581. Etsi sodales Consilii directionis et administrationis vicariatus tantummodo consultivum habeant votum, tamen Vicarius Apostolicus, ad suum gravissimum munus rite obeundum, eos audire in gravioribus et difficilioribus negotiis saltem per epistolam ne praetermittat (2).

582. Cavendum est ne nimis expendatur pecuniarum copia in materialibus aedificiis: imprimis curanda est viventis aedificatio ecclesiae, hoc est paganorum conversio ac aedificatio fidelium.

583. Si quod alterius familiae religiosae Institutum quaerit condendam in aliquo vicariatu operam pro rei christianae incremento, v. g., iuvenum utriusque sexus educatione, Vicarius Apostolicus libenti animo eius cooperationem accipiat.

Institutum vero, ad normas sacrorum canonum, sub Vicarii Apostolici directione et obsequio actionem suam apostolicam explicabit.

584. Denique pro perfecto vicariatus regimine haec maximi facienda sunt :

(1) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.—(2) Can. 302.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 209

[Page 195]

[Texto Principal]
VICARIATUS REGIMEN -- SYNODI ET CONFERENTIAE

1°. Concilia et Synodi;
2°. Cleri conventus et conferentiae;
3°. Novarum praeparatio Missionum.

CAPUT I.

DE SYNODIS ET CONFERENTIIS EPISCOPALIBUS.

585. “Bonus Missionis Praefectus non se intra suos fines continet, quasi aliena ducat omnia quae foris sunt, sed, urgente caritate Christi, cuius ad gloriam quidquid intersit, sua multum interesse putat, cum collegis finitimis amicitiam et necessitudinem studet habere. Multa enim saepe existunt communia negotia ad eandem regionem pertinentia quae, ut patet, nisi communiter, expediri non possunt. Sed praeterea magno cum Religionis emolumento Missionum praesides, quotquot poterunt, in unum statis temporibus conveniant, ut consilia inter se conferant, mutuisque alloquiis confirmetur” (1).

586. Primum Concilium Sinense, qua par est reverentia, haec Sanctae Sedis monita recipit. Ex iure communi quae de Synodis et Conferentiis Episcopalibus praescribuntur, ad mentem canonis 304, recolit, congrua congruis referendo.

587. Ordinarii plurium regionum ecclesiasticarum in Concilium plenarium convenire possunt, petita tamen venia a Romano Pontifice, qui suum Legatum designat ad Concilium convocandum eique praesidendum (2).

588. 1°. Concilio plenario assistere debent cum suffragio deliberativo, praeter Legatum Apostolicum, Vicarii Apostolici; Praefecti Apostolici; Pro-vicarii et Pro-praefecti, si, ad normam can. 309, § 2, totum regimen assumpserint, adeoque Vicariis Capitularibus, hac in re, aequiparentur.

2°. Etiam Episcopi titulares, in territorio degentes, si a Legato Pontificio, secundum receptas instructiones, ad Concilium vocentur, adesse debent, habentque suffragium deliberativum, nisi in convocatione aliud expresse caveatur.

3°. Alii ex utroque clero viri, forte ad Concilium invitati, suffragio non gaudent nisi consultivo (3).

(1) “Maximum illud”, A. A. S., a. 1919, p. 444.—(2) Can. 281.—(3) Can. 282.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 210

[Page 196]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
589. Etsi ex canone 304 nullum sit praefinitum tempus pro Concilio regionali conveniendo, tamen Primum Concilium Sinense, spectatis missionum necessitatibus et conditionibus, standum putat praescripto can. 283, adeoque decernit ut in singulis regionibus ecclesiasticis celebretur regionale Concilium vicesimo saltem quoque anno.

590. Vicarius Apostolicus antiquior promotione:
1º. Locum ad celebrandum Concilium regionale intra regionis territorium, auditis omnibus qui assistere debent cum suffragio deliberativo, eligit;
2º. Concilium convocat eique praecst.

591. 1º. Vicarii Apostolici et Praefecti Apostolici regionis ecclesiasticae, omnesque alii de quibus in can. 282, § 1, ad Concilium regionale vocandi sunt, et convenire debent cum voto deliberativo.
2º. Episcopi titulares qui in regione degunt, possunt a praeside, cum consensu maioris partis illorum qui cum voto deliberativo intersunt, convocari, et si convocentur, votum habent deliberativum, nisi aliud in convocatione caveatur.
3º. Consilia directionis et administrationis vicariatus mittant duos ex consultoribus collegialiter designatos, qui tamen obtinent votum tantum consultivum.
4º. Maiores quoque religionum clericalium exemptarum ac Congregationum monasticarum Superiores, qui in regione resideant, invitandi sunt, debentque invitati adesse aut impedimentum, quo detinentur, Concilio notum facere; sed his, quemadmodum aliis ex utroque clero viris ad Concilium forte vocatis, votum est dumtaxat consultivum (1).

592. 1º. Qui Concilio plenario aut regionali interesse debent cum voto deliberativo, si iusto impedimento detineantur, mittant procuratorem et impedimentum probent.
2º. Procurator, si fuerit unus ex Patribus quibus est votum deliberativum, duplici voto non gaudet; si non fuerit, habet votum dumtaxat consultivum (2).

593. In Concilio sive plenario sive regionali praeses, habito, si de regionali agatur, Patrum consensu, determinat ordinem servandum in quaestionibus examinandis et ipsum Concilium aperit, transfert, prorogat, absolvit (3).

(1) Can. 286.—(2) Can. 287.—(3) Can. 288.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 211

[Page 197]

[Texto Principal]
SYNODI et CONFERENTIAE EPISCOPALES

594. Concilio plenario vel regionali inchoato, nemini eorum qui interesse debent licet discedere, nisi ob iustam causam a Legato Pontificio vel a Concilii regionalis Patribus probatam (1).

595. Patres in Concilio plenario vel regionali congregati studi-
ose inquirant ac decernant quae ad fidei incrementum, ad moderan-
dos mores, ad corrigendos abusus, ad controversias componendas,
ad unam eandemque disciplinam servandam vel inducendam,
opportuna fore pro suo cuiusque territorio videantur (2).

596. 1º. Absoluto Concilio plenario aut regionali, praeses
acta et decreta omnia ad Sanctam Sedem transmittat, nec eadem
antea promulgentur, quam a Sacra Congregatione de Propaganda
Fide expensa et recognita fuerint; ipsimet autem Concilii Patres
designent et modum promulgationis decretorum et tempus quo
decreta promulgata obligare incipiant (3).

2º. Decreta Concilii plenarii et regionalis promulgata
obligant in suo cuiusque territorio universo, nec Ordinarii locorum
ab iisdem dispensare possunt, nisi in casibus particularibus et
iusta de causa (4).

597. 1º. Antiquior promotione e Vicariis Apostolicis ad
normam can. 284, curet ut, quantum, post novam Regionum
divisionem, fieri potest, Ordinarii regionis ecclesiasticae, quinto
quoque anno, stato tempore apud Vicarium Apostolicum conre-
gionalem conveniant, ut, collatis consiliis, videant quae nam in
vicariatus agenda sint ut bonum religionis promoveatur, eaque
praeparent de quibus in futuro Concilio regionali erit agendum(5).

2º. Idem Ordinarii congregati sedem proximi conventus
designent (6).

598. In particulari haec praecipue perpendenda sunt in
Conferentiis Episcopalis:

1º. Quae sit conditio rei christianae in regione;
2º. Quibus modis Ecclesia progressa sit;
3º. Quibus obstaculis impedita;
4º. Quae sint perniciosiora contra fidem catholicam;
5º. Quae relationes existent cum auctoritatibus civilibus;
6º. Quid agant acatholici, quo profectu, etc.;
7º. Quae ratio pro defensione et actione adhibenda;

(1) Can. 289. – (2) Can. 290. – (3) Can. 291, § 1. – (4) Can. 291, § 2. –
(5) Can. 292, § 1. – (6) Can. 292, § 3.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 212

[Page 198]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

8º. Quae aptior ex experientia apparet methodus pro evangelizandis gentibus;
9º. Quid de clero, de Seminario, de catechistis, de sororibus, de bonis materialibus, etc., etc.

De Vicariatus Synodo.

599. In singulis vicariatus et praefecturis apostolicis celebranda est decimo saltem quoque anno Synodus vicariatus vel praefecturae, in qua de iis tantum agendum est quae ad particulares cleri populique vicariatus vel praefecturae necessitates vel utilitates referuntur (1).

600. 1º. Synodum vicariatus vel praefecturae convocat eique praest Victorius vel Praefectus Apostolicus, non autem Vicarius Delegatus sine mandato speciali.
2º. Celebranda est in ecclesia cathedrali, nisi aliud rationabilis causa suadet (2).
Rationabilis causa aliter agendi est necessitas parcendi temporì et minuendi sumptus.

601. 1º. Ad Synodum vocandi sunt ad eamque venire debent:
1) Vicarius Delegatus;
2) Rector Seminarii saltem maioris;
3) Vicarii foranei;
4) Missionarii civitatis in qua Synodus celebratur;
5) Unus saltem Missionarius ex unoquoque vicariatu foraneo eligendus, et quidem, propter peculiarem Missionum conditionem, a Vicario Apostolico;
6) Abates de regimine et unus e Superioribus cuiusque religionis clericalis qui in vicariatu vel praefectura commorentur, designatus a Superiore provinciali, nisi domus provincialis sit in vicariatu vel praefectura et Superior provincialis interesse ipse maluerit.
2º. Ordinarius, si opportunum iudicaverit, potest ad Synodum vocare alios quoque et etiam omnes Superiores religiosos, imo et singulos sui territorii sacerdotes, iis tamen exceptis

(1) Can. 356, § 1.—(2) Can. 357.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 213

[Page 199]
**[Texto Principal]**
VICARIATUS SYNODUS

qui necessarii sunt ne in christianitatibus animarum cura negligatur; invitati autem ius suffragii in omnibus habent, perinde ac ceteri, nisi Ordinarius in invitatione aliud expresse caverit (1).

602. 1º. Iis qui ad Synodum venire debent, si legitimo impedimento detineantur, non licet mittere procuratorem qui eorum nomine Synodo intersit, sed Vicarium vel Praefectum Apostolicum de impedimento certiorem faciant.

2º. Negligentes Vicarius vel Praefectus Apostolicus potest iustis poenis compellere et punire, nisi de religiosis exemptis agatur qui quasi-parochi non sunt (2).

603. 1º. Vicarius vel Praefectus Apostolicus, si id ipsi expedire videatur, opportuno ante Synodum tempore, unam vel plures e clero civitatis et vicariatus vel praefecturae commissiones nominet, seu coetus virorum qui res in Synodo tractandas parent.

2º. Ante Synodi sessiones Vicarius vel Praefectus Apostolicus omnibus qui convocati sunt et convenérunt, decretorum schema tradendum curet (3).

604. Propositae quaestiones omnes, praesidente vel per se vel per alium Vicario vel Praefecto Apostolico, liberae adstantium disceptationi in sessionibus praeparatoriis subiciantur (4).

605. Unicus est in Synodo legislator Vicarius vel Praefectus Apostolicus, ceteris votum tantum consultivum habentibus; unus ipse subscrit synodalibus constitutionibus; quae, si in Synodo promulgentur, eo ipso obligare incipiunt, nisi aliud expresse caveatur (5).

606. Valde optandum est ut, post Primi Concilii Sinensis promulgationem, in unoquoque vicariatu Synodus convoctur, in praxim deductura quae pro regiminis unitate et uberioribus colligendis fructibus a Primo Concilio Sinensi statuta sunt, ratione habitata de particularibus locorum et circumstantiarum necessitatibus.

Primum Concilium Sinense generales normas plerumque tradit, Ordinariis remittens ea inducenda quae opportuna fore pro suo cuiusque territorio videantur.

(1) Can. 358.—(2) Can. 359.—(3) Can. 360.—(4) Can. 361.—(5) Can. 362.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 214

[Page 200]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT II.

DE CLERI CONVENTIBUS SEU CONFERENTIIS.

607. Praeter cleri collationes pro casuum moralium solutione, lex Ecclesiae praecipit Vicariis et Praefectis Apostolicis ut, « prout siverit opportunitas, missionarios saltem praecipuos tum religiosos tum saeculares proprii territorii congregent semel saltem in anno, ut possint ex singulorum experientia et consilio deducere quae sint ordinanda perfectius » (1).

608. Hoc praeceptum maximi pro nostris temporum et locorum necessitatibus ponderis habendum est. Necesse est Episcopus et missionarii inter se noscant; simul difficultates dirimant et quae aptiora media videntur ad dilatandum regnum Dei exogitent et proponant, ne evangeli-zationis opus in somno-lentam decidat administrationem.

Missionarius, « si diligenti praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat animo desidiaeque se dedat » (2).

609. Vicarii et Praefecti Apostolici ante vel post exercitia spiritualia habent quotamvis occasionem suum clerum ad conferentias colligendi.

CAPUT III.

DE NOVIS PRAEPARANDIS MISSIONIBUS.

610. Vicariatus, qui abunde vivit, seinditur et novis dat ortum missionibus. Gaudium est alacri Vicario Apostolico novas, post diligentem praeparationem, Sanctae Sedis proponere divisiones. Primum igitur Concilium Sinense, qua par est reverentia et assensione, mentem Sanctae Sedis refert super hoc gravi negotio.—« Debitas tribuimus laudes Vicariis Apostolicis, quotquot sunt, qui ea ratione... regno Dei nova semper incrementa

(1) Can. 303. — (2) « Maximum illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443.

Decreto

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 215

[Page 201]
[Texto Principal]
CLERI CONVENTUS — NOVAE PRAEPARANDAE MISSIONES 201

parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt » (1).

611. « At contra, quam non probandus ille foret qui Do-
minici agri partem, sibi assignatam ad excoldendum, tanquam
suam propriam possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis
manibus attingi. Quanta vero subeunda esset divini iudicii
severitas, praesertim si—quod saepius contingere memoravimus—
christianis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris
non sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere » (2).

612. « Catholicae missionis praeses, cui nil aliud cordi sit
nisi Dei gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum
munus adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae
au alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum
omni modo... Christus annuntietur » (3).

613. In proponenda divisione Vicariatus, Vicarius Apos-
tolieus Sacrae Congregationi de Prop. Fide adamussim exponat
omnia quae scitu necessaria sint, ad normam Instructionis Sacrae
Congregationis de Prop. Fide (4). Scilicet indicientur confinia
novorum vicariatum, numerus incolarum, haereticorum, catho-
licorum, catechumenorum, sacerdotum, seminaristarum, catechi-
starum, virginum, monialium, locorum sacrorum, scholarum,
hospitalium, orphanotrophiorum, catechumenatum; quibus
bonis materialibus nova missio dotetur ; indicetur locus residentiae
Vicariorum Apostolicorum ; num adsit collegium praeparatorium
vel Seminarium minus; denique omnia alia referantur quae
Sacra Congregatio de Prop. Fide cognoscere debet.

614. In designandis confinibus ratio habeatur, — quatenus
fieri potest,— limitum administrationis civilis scilicet Provinciae,
Praefecturarum vel Subpraefecturarum.

615. His normis, accedente S. Sedis approbatione, com-
ponatur iurisdictio etiam inter Missiones iam constitutas, ut
auferatur quodlibet incertum, et, optiori modo, christianorum
bono consulatur atque evangeli-zationis progressui.

616. Dubium quod forte occurrat, de finibus alicui Vicari-
ati vel Praefecturae statutis, ad S. Sedem deferatur.

(1) « Maximum Illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443, sq.—(2) Ibid., pag. 444.—
(3) Ibid., pag. 444; Phil., I, 18.—(4) Coll., 1, n. 645.

26

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 216

[Page 202]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS III.
De verbi Dei praedicatione.

617. Sicut docet Sancta Mater Ecclesia et omnis catholica demonstrat traditio, inter diversa propagandae fidei media illud profecto primum locum tenet, praedicare verbum Dei. Etenim Dominus noster Iesus Christus non tantum Apostolis sed et omnibus eorum vestigiis sequentibus dicit: Euntes docete omnes gentes (1); fides ex auditu, quomodo autem audient sine praedicante? (2); Semen est verbum Dei (3); qui parce seminat, parce et metet (4).

Missionarius igitur opportune, importune, in omni patientia et doctrina praedict, optabilem praedicationis exitum, ferventibus et continuis orationibus, a Deo impetrans.

Audiant Spiritum Sanctum loquentem: Numquid non verba mea sunt quasi ignis, dicit Dominus, et quasi malleus conterens petram? (5). Sic erit verbum meum quod egreditur de ore meo: non revertetur ad me vacuum, sed faciet quaecumque volui, et prosperabitur in his ad quae misi illud (6).

618. Quapropter Patres Concilii, qua par est laude, honestant confirmantque studiosos missionarios, qui, sicut primi Domini Nostri Iesu Christi discipuli, instantes sunt orationi et verbo. Dum vehementer reprehendere debent illos, si qui sint, qui, fracti animo, vel desides, vel ob linguae imperitiam, lucernam ponunt sub modio, hoc praedicandi gravissimum officium negligentes. Meminerint illud Pauli: Vae mihi si non evange- lizavero (7).

619. Dei verbum per semetipsum praedicet Missionarius; illud autem sine intermissione praedicet; non modo oblata sed quaesita occasione.

620. Utique missionarius catechistis, virginibus et bonis christianis utatur pro fidei propagatione; sed nunquam obliviscatur primum per semetipsum tanto munere fungi debere, alios habens tanquam auxiliares.

(1) Matt., XXVIII, 19. — (2) Rom., X, 14. — (3) Luc., VIII, 11. — (4) 2 Cor., IX, 6. — (5) Ier., XXIII, 29. — (6) Isa., LV, 11. — (7) 1 Cor., IX, 16.

Decreta

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível na imagem]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível na imagem]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível na imagem]

Page 217

[Page 203]

[Texto Principal]
VERBI DEI PRAEDICATIO — IN EA MODI SERVANDI

621. Missionarius oportet sit, sicut S. Stephanus, plenus gratia et fortitudine, et non cesset loqui verba. Minime vero adhaerent numero corum qui sentiunt praedicationem nihil prodesse, aut gentiles vere converti nequire, quum, teste Apostolo, nos scimus Deum velle omnes homines salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire (1). Sane non converteruntur, et de eorum salute desperandum erit, si numquam veritates fidei audient.

622. Sicut Dominus Noster Iesus Christus venit quaerere et salvum facere quod perierat (2), et praecepit: Euntes in mundum universum praedicate Evangelium omni creaturae (3); ita viri Apostolici, divino instinctu moti, non exspectant, sed quaerunt praedicandi occasiones, easque, si occurrant, avide arripient.

CAPUT I.

DE MODIS SERVANDIS IN PRAEDICATIONE.

623. Can. 1328.—Nemini ministerium praedicationis licet exercere, nisi a legitimo Superiore missionem receperit, facultate peculiariter data, vel officio collato, cui ex sacris canonibus praedicandi munus inhaereat.

624. 1°. «Ad amplexandam fidem catholicam nemo invitatus cogatur» (Can. 1351).

2°. Itaque, salva uniuscuiusque libertate, missionarii memores sint verborum Christi in parabola de invitatis ad nuptias: Exi in vias et sepes et compelle intrare, ut impleatur domus mea (4).

3°. Similiter mente apostolica exerceantur opera caritatis, quorum finis primarius est miserorum inopiae optulari. Sed adhibeatur prudentia; si his operibus aperiatur via ad conversionem, haec tamen conversio semper libera sit ac sincera.

625. Praedicatio ad paganos fiat publice, et aliquando etiam privatim, at semper ad normas ab Episcopis, pro suo cuiusque territorio, statutas. Quocumque autem modo, sive publice sive privatim, fit, missionarius ea quae decet in usu habeat, in hoc vestigiis insistens Salvatoris nostri, qui coepit

(1) 1 Tim., II, 4.—(2) Luc., XIX, 10.—(3) Marc., XVI, 15.—(4) Luc., XIV, 23.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 218

[Page 204]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
facere et docere. Probata missionarii vita magnam apud popu-
los auctoritatem ei affert: populorum enim admirationem parit,
eorumque benevolentiam allicit.

626. In civitatibus, praesertim ubi multae sunt superioris
gradus scholae, commendandum propagandae fidei medium
est aulas conferentiarum aperire. Sed Missionarius, qui christi-
anam doctrinam illustrandi, ethnicorum superstitiones et protes-
tantium pravas opiniones refutandi super humeros grave pondus
suscipit, par huic muneri doctrina et eloquentia esse debet.

De utilitate publicae praedicationis sub dio aut in diversoriis
controvertitur. Generatim in Sinis haec methodus non fuit in
usu, salvis raris exceptionibus.

Patres Concilii, hunc, qui aliquando in historia ecclesiastica
classicus visus fuit praedicandi modus, non reiciunt, Ordinariis
in suo cuiusque territorio libertatem sinentes iudicandi in casu.
Id igitur ne fiat sine Superiorum licentia.

627. Quum populus sinensis consociationis principium
magni aestimet, imo ingenito sodalitatum studio ducatur, valde
utile est celebrare et documentis demonstrare Sanctae Matris
Ecclesiae unitatem, qua omni tempore ubique terrarum christiani
sanctam universamque familiam constituunt, quae in Sanctorum
communione perficitur. Hoc modo, etiam melius quam dispu-
tationibus, veritas catholicae Ecclesiae contra protestantium
innumerabiles sectas elucescit.

*628. 1º. Curent missionarii ut gentiles, ad se accedere
postulantes, benigne et honorifice excipiant, brevibusque praemis-
sis caeremoniae urbanitatisque verbis, eum omni humilitate et
prudentia statim sermonem dirigant in divinas veritates: amice
eis hanc mentem instillent, et ad illud propositum eos adducant
ut, dum tempus habent, propriae aeternae saluti consulant, Deum
Creatorem agnoscant et ament, ac superstitionibus valedicant.

2º. Dum gentilibus praedicant, simplici at digno utantur
sermone: solet enim Deus gentes convertere per humilitatem et
simplicitatem praedicationis, non vero per subtiles disceptationes
aut sublimia humanae sapientiae verba. Post debitam alloca-
tionem, missionarii potius commodent eis libros qui confutant
eorum superstitiones, ut ipsimet legant, intelligant et considerent;
affirmando non esse institutum suum disputare et contendere,
sed solum catholicam fidem docere, ac monita salutis tradere.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Transcription (Pages 219-337)

Page 219

[Page 205]

[Texto Principal]
MODI SERVANDI IN PRAEDICATIONE — CATECHISMUS

629. Denique omni studio curent concionatores ut christiani bono sint exemplo paganis, et cum illis pacifice vivant, nedum ipsis noceant.

630. In concionibus apud populum christianum, sive intra, sive extra missionis tempus, sedulo caveant missionarii ne eorum praedictatio unice, vel praecepta, consistat in reprehendendis vitiiis vitiosisque. Sane haec morum insectatio aliquid adinuat; sed id quod christianis nostris magis prodest, et quo ipsi magis indigent, est dilucida, simplex, firma, ad usum immediate pertinens explicatio dogmatum quae credere debent, et praeceptorum quae observare tenentur.

631. Ut autem eiusmodi doctrinam omnium, etiam rudium, menti, «simplicitate angelica», accommodare possint, missionarii «nunquam accedant ad praedicandum nisi adhibita praeparatione debita, lectione scilicet, studio, meditatione, et oratione». Cui studio perutilis erit aureus ille «catechismus ex decreto Concilii Tridentini ad parochos editus», cuius usus missionario frequens esse debet.

CAPUT II.

DE CATECHETICA INSTITUTIONE
ANTE ET POST BAPTISMUM FACIENDA.

I. DE CATECHETICA INSTITUTIONE.

632. Can. 1329.—Proprium ac gravissimum officium, pastorum praesertim animarum, est catechetica populi christiani institutionem curare.

Praeceptum huius canonis eo magis in missionibus urget, quod in eis non solum servandi sed novi christiani pariendi sunt Ecclesiae. Cooptati enim inter catechumenos sunt diligenter in doctrina christiana instituendi; exercendi in via christiana; omnibus modis post baptismum fovendi.

633. Universim loquendo, catechumeni reputantur, atque ut tales adscribuntur, illi soli qui, sublatis e domo idolis, aliisque rebus superstitiosis, actu quodam publico suam voluntatem suscipiendi religionem catholicam significant.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 220

[Page 206]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Si idola ad ipsos speciali dominio spectent, neque domi servare, neque aliis paganis etiam de familia tradere possunt; sed destrui debent aut missionario dari. Si artis aliquam prae se ferant speciem vel historici documenti, serventur in missionum museo. Si forte antiquitate vel pretioso artificio magni aestimentur, tune uti artis opera vendi possunt.

Si vero praefatae res superstitiosae ad alterius dominium pertineant, tenentur quidem iidem fideles eas a propria domo tollere; sed licite possunt eas tradere aliis de familia ad quos pertinent, vel illos monere ut eas tollant, ac sibi sumant (1).

634. 1º. Institutio accommodanda est ad personas et circumstantias; brevior esse potest pro rudibus et senibus. Sed, excepto casu urgentis necessitatis (2), nullus baptizetur nisi probe sit instructus (3), cognoscens superstitionum falsitatem, mysteria fidei, orationem dominicam, decalogum, praecepta Ecclesiae, effectum Baptismi, actus virtutum theologicarum, et possit recte peccata confiteri et tuto admitti ad Sacram Synaxim, ad normam can. 753, § 2 (4).

2º. Circa institutionis tempus duplex scopulus est vitandus, et magna prudentia opus est ut neque citius, neque serius, sed tempore opportuno baptismus conferatur.

Si enim citius et «ante competentem instructionem» administretur, saepe saepius immaturi illi christiani sunt omnium pessimi, et si non ipsam religionem christianam, saltem omnem obedientiam abiciunt. «Comprobatum est experientia christianos peiores non inveniri quam qui, ante competentem instructionem, ad Baptismum admissi sunt. Quippe qua facilitate Christo nomen dederunt, eadem, ut plurimum, nuntium ei remittunt, etc., quodque miserabilius est, deteriores multo sunt quam ante Baptismum, et correctionis omnino impatientes» (5).

Si serius, timendum est ne catechumeni in taedium veniant, animum demittant, et, sancto desistentes incepto, a religione christiana deficiant.

Nihil igitur satius est quam institutionem maturare, et unumquemque ad prompte discendam doctrinam incitare, ita ut,

(1) Syn. Sutch., c. X, n. 31.—(2) Can. 752, § 2.—(3) Can. 752, § 1.—
(4) Instr. S. C. de Prop. Fide. 18 Oct. 1883: Coll., 2, n. 1606, XVII.—(5) Instr. Postremo munse, Benedicti PP. XIV, 28 Febr. 1747; Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 221

[Page 207]
**[Texto Principal]**
CATECHETICA INSTITUTIO — CATECHUMENATUS

intra statutum tempus, missionarius, cum singulorum scientiam
tentat, plerosque satis eruditos et baptismate dignos reperiat:
neminem enim baptizare potest qui eius periculum fecerit,
eumque satis praeparatum iudicaverit.

635. Ante baptismum, catechumeni, per aliquod tempus,
iuxta personas et circumstantias determinandum, exercantur in
vita christiana (1).

636. Post baptismum susceptum, neophyti, cum adhuc sint
pueri in fide, peculiari bus curis tractentur; et adscribantur ad
propinquiorern christianitatem. Tempore missionis examinentur
super doctrinam, et accipiant, si opus sit, supplementum instru-
ctionis, praecipue occasione Confirmationis recipiendae.

II. DE CATECHUMENATIBUS.

637. Cum omnibus compertum sit domos, ad instructionem
catechumenorum peculiari modo destinatas, esse valde utiles,
adlaborent, quantum possunt, Ordinarii ut huiusmodi domus, si
ferant adiuneta, vere proprieque condantur (2).

Ubi vero, propter locorum attributiones, fieri nequit ut
efficaciter «catechumenatus fundationi adlaborent», saltem
curam habeant ut una alterave domus designetur, in quam
catechumeni, potissimum vespere, adhibitis tamen cautelis, con-
veniant, et in qua a quodam catechista instituantur. Sed, cum
plurumque huiusmodi domus longe a residentia missionarii distent,
ne pravus mos seu «abusus» irrep at, atque impedi at quominus
expectatus percipiatur fructus, missionarius, quantum potest,
eas saepe saepius adeat, catechistis diligent er invigilet, eorumque
studium constanter excitet.

638. Pagani, se christianos fieri velle declarantes, benigne
excipiendi sunt. Attamen ne admittantur nisi moti aliquo
honesto motivo et gaudentes bona fama. Optandum insuper ut,
saltem regulariter, deducantur ab aliquo vetere vel tuto christiano,
qui pro illis spondeat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide. 18 Oct. 1883. Coll. 2, n. 1606, XVII.—(2) In-
str. S. C. de Prop. Fide. 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, § 40.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 222

[Page 208]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
639. Ut dictum est, sedulo doceantur et probentur catechu-
meni, ita ut, quoad fieri potest, eorum motivum naturale
convertatur in supernaturale, nec ullus baptizetur nisi iam
constet de eius recta intentione. Non tantum baptizatos quaerit
Ecclesia sed vere proprieque conversos.

640. Aliquae peculiares cautiones adhibendae sunt pro
bono catechumenatus exitu:
1°. Ne nimio numero catechumeni sint simul congregati;
2°. Ut in pluribus missionis regionibus salubriter in
morem venit, illi tantum, quoad fieri potest, in domum catechu-
menatus congregentur qui, sub catechistis a missionario missis
eruditi, solitas preces domi edicierint: sic enim missionarius
tempus lucrabitur, ideoque omnes edocere facilior poterit;
3°. Adsit missionarius, ac per se ipse doctrinam christia-
nam catechumenis tradat, eosque instituat: hac enim re non est
catechistis fidendum, quantamvis studiosi videantur;
4°. Clare determinentur ordo diurnus lectionum et interna
disciplina, atque ab omnibus diligenter observentur.

641. Ne dimittatur neophytus statim ac baptizatus, at
pleniùs praeparetur ad confessionem et ad communionem et,
quibus melioribus mediis fieri potest, in fide et vitae sanctitate
firmetur.

TITULUS IV.
De Ecclesia e clero indigena condenda.

642. Quae Sancta Sedes de praeparanda Ecclesia e clero
indigena docet, Primum Concilium Sineense in mentem revocat et
in praxim deducenda commendat: «Ut Ecclesia Dei catholica est
nullamque apud gentem vel nationem extranea, ita consentaneum
est ex una quaque gente sacrorum administros exsistere quos
divinae legis magistros viaeque ad salutem duces sequantur
populares sui» (1).

643. «Qui vero Ordinibus Institutisve religiosorum prae-
sunt externas colentibus Missiones..., cum Missionarios suos

(1) «Maximum illud», A. A. S., a. 1919, p. 445.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 223

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 224

[Page 210]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
648. Pro Ecclesiae clero indigena condenda in primis necessaria sunt, imo essentialia, praeparatoria collegia vocationibus colendis et Seminaria, in quibus novus clerus, pietate optime instituendus et scientia, adolescat ac magis magisque crescat. Nunquam alia suscitentur opera cum Seminariorum detrimento, quae primum locum inter varias vicariatus necessitates obtinent.

CAPUT I.
DE COLLEGIO PRAEPARATORIO.

649. Diligentissime dent operam sacerdotes, praesertim curam animarum agentes, ut pueros, qui indicia praebeant ecclesiasticae vocationis, in scholas idoneas mittant, a Seminario omnino divisas, ubi peculiarius curis a saeculi contagiiis hi pueri arceantur, ad pietatem informetur, primis litterarum studiis imbuantur divinaque in eis vocationis germen foveatur (1).

650. In iisdem scholis aut collegiis pueri studia ad normam scholae primariae inferioris Gubernii Sinensis peragant; ita tamen ut praecipuum locum obtineat religionis disciplina, quae, modo singulorum ingenio et aetati accommodato, diligentissime explicetur (2).

651. Qui, clauso hoc studiorum curriculo, necessariis dotibus praediti inveniuntur, pro admissione ad Seminarium minus Ordinario proponantur, et nonnisi de eius assensu admittantur; quod etiam pro admissione ad maius Seminarium servandum est (3).

CAPUT II.
DE SEMINARIIS IN GENERE.

652. 1°. Unaquaque Missio in loco conveniente ab Ordinario electo Seminarium seu Collegium habeat, in quo, pro modo

(1) Can. 1353: Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, IV, 1-2; S.C. Consistorialis, Litteras Circulares 16 Iulii 1912, A.A.S., a. 1912, p. 491, seq.; Epist. Pii XI ad Card. Bisleti, 1 Aug. 1922, A.A.S., a. 1922, p. 449. —
(2) Can. 1364, n. 1. — (3) Can. 1363, § 1; Syn. Sutch. 1803, c. VIII, 1; Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, IV, 1, Coll., 2, n. 1606.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 225

[Page 211]

[Texto Principal]
COLLEGIVM PRAEPARATORIVM — SEMINARIA IN GENERE 211
facultatum et Missionis amplitudine, certus adolescentium
numerus ad statum clericalem instituatur (1).

2°. Curandum est ut in Missionibus, nisi alumni ad
Seminarium alienum vel centrale mittantur, bina instituantur
Seminaria; minus, scilicet, pro pueris litterarum scientia imbuen-
dis, maius pro alumnis philosophiae ac theologiae vacantibus (2).

653. Catechumeni, filii illegitimi aut parentum malae
famae, gravi et exteriori defectu corporis aut gravi et interiori
morbo laborantes, nimis infirmi valetudine, alligati sponsalibus
coram Ecclesia validis, vel etiam sponsalibus invalidis, quibus
se liberare non possunt, ne admittantur, inconsulta S. C. de
Propaganda Fide (3).

654. Sanctuarii alumni non solum ex humilibus socie-
tatis conditionibus colligantur, sed etiam ex familiis quae
splendore natalium aut publicis muneribus aut copia rei familiaris
conspicuae sint. Impellendae sunt hae familiae ut filiorum
vocationibus obsecundent, consciae quantum coram Domino
meriti lucrifactorae sint, et quanam gloria, ex regali christiano
sacerdotio, sint semetipsas honestatae.

655. Antequam recipiantur, documenta exhibere debent de
legitimitate natalium, de susceptis baptismate et confirmatione, de
vita et moribus ac de examinibus ultimo superatis, etc., etc. (4).

656. Can. 1363. — § 3. Dimissi ex aliis Seminaris vel ex aliqua
religione ne admittantur, nisi prius Episcopus etiam secreto a Superioribus
aliisve notitias requisierit de causa dimissionis, ac de moribus, indole et
ingenio dimissorum, et certo compererit nihil in eis esse quod sacerdotali
statui minus conveniat; quas notitias, veritati conformes, eorum conscientia
graviter onerata, suppeditare Superiores debent.

657. Can. 1371. — E Seminario dimittantur dyscoli, incorrigibiles,
seditioni, ii qui ob mores atque indolem ad statum ecclesiasticum idonei
non videantur; itemque, qui in studiis adeo parum proficiant ut spes non
affulgeat eos sufficientem doctrinam fore assecuturos; praesertim vero
statim dimittantur qui forte contra bonos mores aut fidem deliquerint.

(1) Can. 1354, § 1.—(2) Can. 1354, § 2; Epist. Apost. «Maximum illud»;
S. C. Semin. et Univ., 26 Apr. 1920.—(3) Can. 1363, § 1.—(4) Can. 1363. § 2.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 226

[Page 212]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE ORDINARIİ MUNERE.

658. ¹º Can. 1357. — § 1. Episcopi est omnia et singula quae ad rectam Seminarii dioecesani administrationem, regimen, profectum necessaria et opportuna videantur, decernere, eaque ut fideliter observentur, curare, salvis praescriptionibus a Sancta Sede pro casibus peculiari bus latis.

²º Can. 1357. — § 2. Potissimum studeat Episcopus frequenter Seminarium ipse per se visitare, in institutionem quae alumnis traditur sive litterariam et scientificam sive ecclesiasticam sedulo vigilare, et de alumnorum indole, pietate, vocatione ac profectu pleniorem sibi comparare notitiam, maxime occasione sacrarum ordinationum.

³º. Unumquodque Seminarium suas leges scriptas vel impressas habeat ab Ordinario approbatas, in quibus quid agere, quid observare debeant, doceantur tum qui in eodem Seminario in spem Ecclesiae instituuntur, tum qui in horum institutionem operam suam inpendunt; sed nec ipse Ordinarius leges a praedecessoribus latas facile mutet aut mutari ab aliis permittat.

⁴º. Eodem tenetur onere Ordinarius, qui alumnos in alieno Seminario vel in Seminariorum centrali aut regionali habet, atque in primis invigilare debet, ne quis sacris initietur Ordinibus, quin probatissimae vitae et competentis scientiae specimina dederit.

659. Ordinarii cum scientiarum ordinem tum textus et auctores, etiam linguae sinicae, de consilio consultorum suorum pro Seminariorum, statuant, nec, ipsis inconsultis, magistris ea mutare liceat (1).

CAPUT IV.
DE MODERATORIBUS ET MAGISTRIS.

660. Can. 1358. — Curandum ut in quolibet Seminarium adsint rector pro disciplina, magistri pro instructione, oeconomicus pro curanda re familiarì, a rectore distinctus, duo saltem confessarii ordinarii et director spiritus.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 6.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 227

[Page 213]
ORDINARIİ MUNUS — MODERATORES ET MAGISTRI

[Texto Principal]
In Missionibus, meliori quo fieri potest modo, servetur hoc praescriptum.

661. Can. 1360.—§ 1. Firmo praescripto can. 891, ad munus rectoris, directoris spiritus, confessariorum et magistrorum Seminarii eligantur sacerdotes non doctrina tantum, sed etiam virtutibus ac prudentia praestantes, qui verbo et exemplo alumnis prodesse possint.
§ 2. Rectori Seminarii in propriis muneribus implendis obtemperare omnes debent.

662. Can. 1361.—§ 1. Praeter confessarios ordinarios, alii confessarii designentur ad quos libere alumni accedere possint.
§ 2. Si ii confessarii extra Seminarium degant, et alumnus aliquem eorum acciri postulet, illum rector accessat, nullo modo petitionis rationem inquirens neque se aegre id ferre demonstrans; si in Seminario habitent, ipsos alumnus libere adire potest, salva Seminarii disciplina.
§ 3. Quando agitur de alumno ad ordines admittendo vel e Seminario expellendo, nunquam confessariorum votum exquiratur.

663. Superior Seminarii sacramentales confessiones suorum alumnorum in eadem domo commorantium ne audiat, nisi alumni ex gravi et urgenti causa in casibus particularibus sponte id petant (1).

664. 1°. Valde optandum est ut, ad normam canonis 1359, etiam in Sinis, constituantur ex binis sacerdotibus, bini coetus deputatorum: unus pro disciplina, alter pro administratione bonorum temporalium.
2°. Sed, cum, ob penuriam missionariorum, hi coetus nullibi, aut vix alicubi, in praesenti constitui possint, Ordinarius utatur in finem de quo supra, pro disciplina et pro administrationе bonorum temporalium, suis consultoribus, et ab eis consilium in negotiis maioris momenti petat.

665. Saltem pro Seminariis eiusdem regionis eiusdemve Societatis, rectores, statis temporibus, conventus, de consensu Ordinariorum, habeant, si commodе et magno cum fructu haberi possint. In eis maioris momenti negotia, ad Seminarium pertinentia, collatis consiliis, agant (2).

(1) Can. 891.—(2) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883; Coll., 2, n. 1606, IV.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 228

[Page 214]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT V.
DE INTERNA DISCIPLINA.

666. Curent Ordinarii, congrua congruis referendo, ut alumni Seminarii observent ea quae in canone 1367 assignantur.

667. Curent etiam ut quotidie sanctissimum Sacramentum visitent, lectionem spiritualem, examen particulare, tertiam rosarii partem in communi habeant, nec recollectionem mens-
truan, quantum fieri potest, omittant.

668. 1°. Seminarii rector et alii omnes moderatores sub eius auctoritate curent ut pietas non minus quam scientia in clericis floreat, ut alumni statuta ab Ordinario probata studio-
rumque rationes adamussim servent ac spiritu vere ecclesiastico
imbuantur (1).

2°. Saepius eis verae et christianae urbanitatis leges
tradant, cosque exemplo suo ad illas colendas excitent; hortentur
praeterea ut praecepta hygienica, vestium et corporis munditiam
et quandam in conversando comitatem cum modestia et gravitate
coniunctam, iugiter servent.

3°. Sedulo vigilent ut magistri suo munere rite fun-
gantur (2).

669. Ne permittant ut alumni desides et otiosi recreationis
integrum tempus transigant, sed variis corporis exercitationibus,
ut honestis ludis, hortorum cultura aut arte gymnastica, etc.,
occupentur.

CAPUT VI.
DE EXAMINIBUS.

670. 1°. Bis in anno in Seminario minori, et, saltem semel,
in maiori, fiant examinationes communes, praesentibus, quantum
ferunt adiuncta, Ordinario, Superiore, et aliis, si qui adsint,

(1) Can. 1369, § 1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Can. 1369, §§ 2 et
3; Cfr. S. C. Consistorialis Litteras Circulares 16 Iulii 1912, n. 13, A. A. S., a.
1912, p. 497.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 229

[Page 215]

[Texto Principal]
INTERNA DISCIPLINA — EXAMINA — DUPLEX SEMINARIUM 215
sacerdotibus, de iis quibus praecedenti semestri aut toto anno
studuerint alumni (1).
2°. Horum examinum exitus, scriptis mandatus, in
archivo asservetur (2).

CAPUT VII.
DE SEMINARIO MINORI.

671. 1° Nonnisi peracto, in scholis praeparatoriis de qui-
bus supra, studiorum curriculo, in Seminarium admittantur
alumni.
2°. In Seminario minori, curriculum studiorum, quod
attinet ad tempus, ab Ordinario, de consilio consultorum,
definiatur.

672. «In inferioribus Seminarii scholis» ac proinde in
minore Seminario:
«1°. Praecipuum locum obtineat religionis disciplina,
quae, modo singulorum ingenio et aetati accommodato, diligen-
tissime explicetur;
«2°. Linguas praesertim latinam et patriam alumni
accurate discant;
«3°. Ea in ceteris disciplinis institutio tradatur quae con-
veniat communi omnium culturae et statui clericorum in regione»
Sinensi, «ubi alumni sacrum ministerium exercere debent» (3).
4°. Doceatur lingua latina ea ratione quae alumnos ad
studium philosophiae et theologiae praeparare: adeoque cum ex
auctoribus classicis aureae aetatis, tum ex SS. Patribus, ne
neglectis quidem nonnullis hymnis liturgicis et selectis Breviarii
Romani lectionibus.

CAPUT VIII.
DE SEMINARIO MAIORI.

673. Can. 1365.—§ 1. In philosophiam rationalem cum affinibus
disciplinis alumni per integrum saltem biennium incumbant.

(1) S.C. Sem. et Univ., 26 Apr. 1920. X; Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—
(2) Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—(3) Can. 1364,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 230

[Page 216]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

§ 2. Cursus theologicus saltem integro quadriennio contineatur,
et, praeter theologiam dogmaticam et moralem, complecti praesertim debet
studium sacrae Scripturae, historiae ecclesiasticae, iuris canonici, liturgiae,
sacrae eloquentiae et cantus ecclesiastici.

§ 3. Habeantur etiam lectiones de theologia pastoral, additis
practicis exercitationibus praesertim de ratione tradendi pueris aliisque cate-
chismum, audiendi confessiones, visitandi infirmos, assistendi moribundis.

674. Primum Concilium Sinense vehementer hortatur
Ordinarios ad protrahenda, modo convenienti, studia eorum
alumnorum qui viribus mentis et corporis polleant.

675. 1°. Ad magisterii munus in disciplinis philosophicis,
theologicis et iuridicis, ii, ceteris paribus, iudicio Ordinarii et
consultorum Seminarii, praeferantur, qui laurea doctoral potiti
sunt in Universitate studiorum vel Facultate a Sancta Sede
recognitis, aut, si agatur de religiosis, qui simile testimonium a
suis Superioribus maioribus habent.

2°. Philosophiae rationalis ac theologiae studia et alu-
norum in his disciplinis institutionem professores omnino per-
tractent ad Angelici Doctoris rationem, doctrinam et principia,
eaque sancte teneant.

3°. Curandum, quantum fieri potest, ut saltem sacrae
Scripturae, theologiae dogmaticae, theologiae moralis, et histo-
riae ecclesiasticae, totidem habeantur distincti magistri (1).

676. Quoties alumni ob quamlibet causam extra Semina-
rium morentur, commendentur, quoad fieri potest, pio et idoneo
sacerdoti, qui eis invigilet eosque ad pietatem informet (2).

677. Alumnorum parentes moneantur ut ad solvendas
impensas, quas pro educatione et instructione filiorum Missio
facit, pro viribus pecunias conferant.

678. Cum in bursarum fundatione, tum in ceteris obladi-
onibus a conditionibus nimis onerosis benefactores abstineant.
Imo, inter benefactorem et alumnus qui ex fundatione commo-
dum capit, ne sit, ad vitanda gravia incommoda, commercium
epistolarum; sed omnia, nesciente hoc alumno, inter rectorem
Seminarii et benefactorem componantur.

(1) Can. 1366; Leonis XIII, Encycl. «Aeterni Patris», 4 Aug. 1879; Pii X,
Encycl. «Pascendi», 8 Sept. 1907; Motu proprio «Sacrorum Antistitum», 1 Sept.
1910, A. A. S., a. 1910, p. 655, seq.; Motu proprio «Doctoris Angelici», 29 Iunii 1919;
Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 60. — (2) Can. 1370,
972, § 2.

Decreta

Page 231

[Page 217]

[Texto Principal]
SEMINARIA — APOSTOLICA CHRISTIANORUM OPERA

679. Can. 1362.—Reditus legati pro clericis instituendis tribui possunt alumnis in Seminarium sive maius sive minus rite receptis, licet nondum clericali tonsura initiatis, nisi aliud in tabulis fundationis expresse caveatur.

680. Si constitui Seminarium maius in proprio Vicariatu nequeat, aut in constituto Seminario conveniens institutio, prae- cipue in philosophicis ac theologicis disciplinis, desideretur, Vicarius Apostolicus alumnos in alium Seminarium mittat, aut, si adest, in centrale vel regionale (1).

CAPUT IX.
DE SEMINARIIS REGIONALIBUS.

681. Observanti obsequentique animo Primum Concilium Sinense accipit Instructiones et Normas quas dabit S. Congr. de Prop. Fide pro constitutione et regimine Seminariorum regionalium.

TITULUS V.
De apostolica christianorum opera.

682. Proprium certe missionarii munus est, quoties paga- nos ad audiendum paratos deprehendit, eis per semetipsum ac directe regnum Dei evangeli zare. Sed experientia omnibus constat omnimodo quaerendas esse oves quae non sunt de ovili, ut ad Christum adducantur. Potissimum ad hoc sanctum opus medium in eo consistit quod missionarius christianos suos exhortetur moveatque ut cognatos et amicos ad missionarium ducant.

683. Quam maxime interest christianos hoc imbuerere spiritu apostolico, eos scilicet promovere ad suos populares convertendos; ita ut motus, sponte procedens, latius in dies propagetur et magnum infidelium numerum ad Ecclesiam trahat.

(1) Can. 1354, § 3; Epist. Pii XI ad Em. Cardinalem Bisleti, 1 Aug. 1922, A. A. S., a. 1922, p. 449.

[Referências arquivísticas]
26

Page 232

[Page 218]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

684. Quidam ex antiquis christianis, qui quasi « castrum » (gallice caste) constituere audent, et paulisper novos christianos fastidiunt, sedulo monendi sunt ut, remotis omnibus falsis opinionibus, sancta Christi urgeantur caritate fidei propagaudae.

685. In publicis concionibus, privatisque colloquiis, et maxime in poenitentiae tribunal, nitantur missionarii omnes christianos sibi commissos ad convertendos paganos incitare, eorumque animis scintillas studii apostolici subdere.

686. At non omnes eodem modo ad hoc divinum opus suscipiendum sunt impellendi. Nihil enim, aut vix aliquid, spei est in his christianis qui de salute propria parum curant, aut saltem languidiores se praebent.

Studium igitur conversionis infidelium est optimis utriusque sexus fidelibus in primis iniiciendum. Qui, ut accendantur, sedulo edocendi sunt quibusnam rationibus premantur christifideles ut saluti gentilium operam dent, utque ipsis minus placeat quies propria quam aliena necessitas, ac praecipue quonam gloriae caelestis pondere Deus apostolos suos numerare constituerit; quibusnam artibus infideles sensim ad fidem aliciantur; quaenam difficultates obstare soleant, et quo modo sint removendae; quanta mansuetudine, patientia, et perseverantia opus sit; quantum sit necesse studio apostolico prudentiam et obtemperationem superioribus conimergere, etc.

687. Cum autem paganorum conversio sit opus supernaturale, ante omnia illam persequantur viam qua Dei gratia, eaque abundans, hominibus impertitur. Haec autem via est fervens, humilis ac perseverans oratio.

Missionarius igitur saepe saepius divinum auxilium efflagitat, omnibusque nervis contendat ut christiani sibi subditi pro salute paganorum Deum constanter obsecrent.

Cumque occurrat occasio, non possumus non hortari, etiam atque etiam, missionarios ut studeant inter fideles constituere et diffundere Apostolatum Orationis, aut Sodalitates pro paganorum conversione. Haec enim insitan vim habent ut studium apostolicum excitent, atque ad opera misericordiae tam spiritualis quam corporalis socios impellant.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 233

[Page 219]

[Texto Principal]
APOSTOLICA FIDELIUM OPERA — INTER MISSIONES

Similiter, arrepta occasione, Primum Concilium Sinense
quam diligentissime missionariis omnibus, omnibusque christianis,
commendat praeclarissimum opus, ab Ordine Cisterciensi refor-
mato institutum, quod vocatur Associatio Missarum et precum
pro conversione Extremae Orientis. Omnes studiose adhortatur
ut huic utilissimae associationi nomen dare velint.

688. Denique seiant missionarii et christiani se facilius,
citius, tutius exemplo quam sermone, hac in re, prosperos exitus
esse consecuturos.

Omni igitur ope amitantur ut bonis moribus, probitate et
omnium virtutum exercitatione paganorum existimationem sibi et
sanctae nostrae religioni concilient, utque eorum animos urbani-
tate, patientia, caritate sibi devinciant. Homines enim sic
praeparatos paulatim inducent ut aures suas veritati christianae
patefaciant.

TITULUS VI.
De Missionariorum relationibus.

CAPUT I.
DE RELATIONIBUS INTER DIVERSAS MISSIONES.

689. Huins necessitudinis, quae inter diversas Missiones
obtinenda est et sedulo conservanda, primum fundamentum est
vinculum fraternae caritatis. Hoc enim vinculo ex omnibus
operariis evangelicis conflaturs, duce Vicario D. N. I. C., una
familia, quae, vehementiori et efficaciori impetu, ad eundem
finem nititur, ad veram fidem paganos atque ad pietatem erga
Deum christianos excitat, verbo in conspectum omnium, infidelium
et fidelium, profert illud divinum insigne de quo Christus: In
hoc cognoscant omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem
habueritis ad invicem (1).

690. Quapropter Patres Primí Concilii Sinensis, sancto
exsultantes gaudio, magnis extollunt laudibus eam quae nunc
intereedit inter diversas Missiones plenam concordiam, atque ut

(1) Ioann., XIII, 35.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 234

[Page 220]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
aeque in posterum floreat, et, si fieri possit, augeatur, omnes vehe-
menter adhortantur. Unitas fidei et regiminis, quae est vita
nostra, et, communionem gratiae divinae, ad ferendos quampluri-
mos fructus nos impellit, animorum consensu exterius se ostendit;
ideoque semper et ubique inter filios lucis hic conspirans consen-
sus splendescere debet.

691. Duobus praecipue mediis conglutinatur et fovetur
haec mirabilis concordia, uno positivo, altero negativo: nempe
mutuis auxiliis, et mutuo de alienis animi malis silentio. No-
minatim magno in honore apud omnes sit fraterna hospitalitas.
Nemo, etiam excusatione historiae scribendae, sibi tantum sumat
ut edat libros, qui animos disiungant aut caritati fraternae quo-
cunque modo officiant.

692. Itaque saepe saepius mente recolantur sancta divi
Pauli verba: Obsecro... vos... ut digne ambuletis vocatione qua
vocatis estis, cum omni humilitate et mansuetudine, cum patien-
tia, supportantes invicem in caritate, solliciti servare unitatem
spiritus in vinculo pacis. Unum corpus et unus spiritus, sicuti
vocati estis in una spe vocationis vestrae; unus Dominus, una
fides, unum baptisma; unus Deus et Pater omnium, qui est super
omnes et per omnia et in omnibus nobis (1).

Peculiaris inter missionarios urbanitatis et caritatis officia
idem Apostolus perfecte expingit inculeatque: Caritate frater-
nitatis invicem diligentes, honore invicem praevenientes...
Necessitatibus sanctorum communicantes, hospitalitatem sectan-
tes... Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus. Idipsum
invicem sentientes (2).

CAPUT II.

DE RELATIONIBUS CUM SINENSIBUS IN GENERE.

693. Missionarii benevolas cum Sinensibus consuetudines
iungant, omnia omnibus facti, ac memores verborum D.N.I.C.
cum publicanis et peccatoribus discumbentis: Non necesse
habent sani medico, sed qui male habent: non enim veni vocare

(1) Eph., IV, 1-6. — (2) Rom., XII, 10-16.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 235

[Page 221]

[Texto Principal]
NECESSITUDO INTER MISSIONES — CUM SINENSIBUS

iustos, sed peccatores (1). Oportet igitur cognoscant et ament infideles, ut et ab illis cognoscantur et amentur: sic aditus ad conversiones datur.

694. Illud quoque divi Pauli in mentem revocare iuvat: Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum, sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus... in verbo veritatis, in virtute Dei (2).

Nostrum non est Sinensium defectus verbis aut scriptis denuntiare, multoque minus mores, instituta, legesve, quae non sint aperte mala, in damnationem aut in contemplionem adducere (3).

Quod si quando malas consuetudines describere necesse sit, vel iniurias contra nostram S. Religionem ac Missiones refellere, semper cum caritate agatur, qua non tantum iudicis sed patris magistrique animus elucescat: ut Sinenses sibi persuasum habeant nos sincero in eos impelli amore, etiam dum eos obiurgamus ut a vitiis corrigantur.

Sine expressa propvii Episcopi licentia, nullus missionarius de rebus sinensibus in ephemeridibus scribat.

695. Semper prae oculis hoc est habendum principium: Caritas... non agit perperam..., non irritatur, non cogitat malum... omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet (4). Caritate et dura corda convertuntur, dum contra severitas, despectus, censurae semper sterilia sunt, animos abalienant, exasperant arentque.

Nos ad Sinas appulimus legatione Christi functuri, desiderantes omnibus modis fratres nostros sinenses adiuvare; nullum vel minimum eis damnum afferre volentes. Lingua igitur nostra loquatur, secundum monitum Pauli, solum ad aedificationem, et exhortationem et consolationem (5).

Legitimum patriae amorem principiis evangelicis non repugnante, nos semper honorare tuerique in Sinensibus debemus.

696. Quod si quando accidat ut de aliquo malefacto, ex. gr. de latronum sceleribus, incidat sermo, semper discrimine utamur, ne totus populus videatur in eamdem accusationem concludi.

(1) Marc., II, 17. — (2) II Cor., VI, 3-7. — (3) S. C. de Prop. Fide, 1669, Coll., I, n. 135. — (4) I Cor., XIII. — (5) I Cor., XIV, 3.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 236

[Page 222]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Quae bona sunt in Sinensium moribus, ex. gr. pietas filialis, debitis honestentur laudibus.

Si qua exoriarur contentio, vel si quae hostilia fiant inter Sinas et nationes externas, missionarii summam adhibeant in verbis et actibus prudentiam, a neutra parte stantes, ne odium politicum in Missiones refluat.

CAPUT III.
DE RELATIONIBUS CUM AUCTORITATIBUS SINENSIBUS.

697. Curare debent omnes missionarii ut commercium habeant urbanitatis et amicitiae cum Auctoritatibus et Prioribus populorum, salvo praescripto decreti de causis non tractandis sine Episcopi licentia.

698. Etenim ex benevolentiae coniunctione cum Auctoritatibus civilibus multae praedicatae opiniones cadunt, religio aestimatione coram popularibus honestatur, aliquando persecutiones vitantur, iura servantur et favores pro Ecclesia facilis obtinentur.

CAPUT IV.
DE RELATIONIBUS CUM AUCTORITATIBUS EXTERIS.

699. Habeant etiam missionarii cum Auctoritatibus exteris, quantum opus sit, commercium urbanitatis.

700. Recursus ad Auctoritates externas pro negotiis tractandis fiant in casu necessitatis tantum, omnibus primis tentatis mediis ad eum vitandum, id est postquam missionarii persecuti sunt omnes vias ad rem cum Auctoritatibus sinensibus localibus componendam, nec aliud omnino superest perfugium ad servanda Ecclesiae iura.

At nunquam missionarius recurrat, inconsulto Episcopo. Maxime vero cavendum ne, ob parvum bonum vindicandum, odium in religionem suscitetur.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 237

[Page 223]

[Texto Principal]
COMMERCIVM VRBANITATIS CVM DIVERSIS

CAPVT V.

DE RELATIONIBVS CVM HAERETICIS.

701. Magna cura fideles catholici haereticam devitent pravitatem. Speciatim se abstineant a frequentandis, utut cognoscendi cupiditate, haereticorum templis, et ab audiendis, etiam in locis profanis, v. g. in mundinis, eorum sermonibus (1).

702. Can. 1324.—Satis non est haereticam pravitatem devitare, sed oportet illos quoque errores diligentiter fugere, qui ad illam plus minusve accedunt; quare omnes debent etiam constitutiones et decreta servare quibus pravae huiusmodi opiniones a Sancta Sede proscriptae et prohibitae sunt.

703. Can. 1325.—§ 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties eorum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent implicitam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.

§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christianum, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subjectis communicare recusat, schismaticus est.

§ 3. Caveant catholici ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.

704. Missionarii, in publico sermone, protestantium errores cauto et considerato studio confutent. In colloquiis privatis, ubi cum haereticis aut de haereticis agunt, omnino prudentiam adhibeant et caritatem servant. Sed diligenter vitent cum ministris protestantium nimiam consuetudinem, id est eam consuetudinem quae Sinensibus praebeat occasionem sentiendi non tantum intercedere discrimen inter utramque religionem.

CAPVT VI.

DE RELATIONIBVS CVM INFIDELIBUS.

705. Memores sint omnes missionarii et sacerdotes verborum Domini nostri Iesu Christi: Euntes in mundum praedicate Evangelium omni creaturae (2).

(1) De associatione Y. M. C. A. recolantur dicta n. [ILLEGIBLE: ~2 chars].—(2) Marc., XVI, 15.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 238

[Page 224]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

Itaque, abhorrentes quidem ab errore, sed errantium,
Christi exemplo, miserti, nihil habeant antiquius quam ut
convertendis infidelibus studeant, eosque, per aspera quaeque et
invia, quaerant. Sibi persuadeant hanc infidelium conversionem
esse summum suum munus, et in religionem sibi venire.

706. Ut enim probe intelligunt, quin necesse sit eos
monere, non mittuntur ut sedcant, in civitatibus seu in suae
residentiae domibus, tranquillam paucorum catholicorum ibidem
degentium curam habentes, sed praesertim ut infideles et
haereticos, qui in tenebris sedent, ad Evangelii lumen adducant.
Hoc Christus docuit exemplo Pastoris Boni qui, paratus animam
dare pro ovibus suis, eas quaerit sollicitus donec inveniat; hoc,
tanto magisterio edocti, docuerunt Apostoli, qui usque ad
sanguinis effusionem idipsum constantissime peregerunt.

707. Ordinarii et missionarii conentur, et per se et per
aptos catechistas et per libros apologeticos, omni occasione,
omni modo, omni ope, verbi Dei praedicatione, bonorum operum
exemplo, mediis cum supernaturalibus tum naturalibus, ut,
paganis suaviter inductis, religio quam latissime diffundatur;
atque omnia, quae eius propagationi obstant, impedimenta
arceantur (1).

708. Summopere refert sacerdotes urbanitate, patientia
ac mansuetudine animos gentilium devinciant, ut ad veram fidem
sensim adducantur. Itaque curent missionarii ut gentiles, ad
se accedere postulantes, benigne et honorifice, pro suo quemque
gradu, excipiant, neminem tractent dure, neminemque inurbane
a se repellant.

CAPUT VII.

DE AGENDI RATIONE QUOAD CONFUCIANISMUM,
BUDHISMUM, TAOISMUM.

709. Idololatrieus cultus et superstitious confucianismi,
budhismi, et taoismi refutentur, et omnino, sine ulla tergiversa-
tione, dammentur. Confucius vero, Mencius, etc., ne contemnantur.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 239

[Page 225]

[Texto Principal]
RATIO AGENDI CUM INFIDELIBUS--CUM FIDELIBUS

Non uti dii habendi, sed uti philosophi ante Christum nati, qui
quaedam bona principia moralia professi sunt, multis mixta
erroribus.

710. Prudens norma est, secundum Pauli praeceptum,
veritatem facere in caritate (1): scilicet animas catholica
veritate aedificare, ac proinde sermone Evangelico, qui amore,
simplicitate et sinceritate plenus sit, Christum Redemptorem et
Revelatorem praedicare. Vanae disputationes evitentur, quae
parum aut nihil ad religionem proficiunt.

Attamen, si opus sit, studiose opera detur ne unus alterve
christianus Confucium sanctum habeat.

CAPUT VIII.

DE RELATIONIBUS CUM FIDELIBUS.

711. «Memores se nominari et esse pastores, sacerdotes
gregem suum diligenter cognoscere satagant: uniuscuiusque
statum, conditionem, mores agendique rationem solertter inqui-
rant; sed discrete et prudenter, ut non curiosi exploratores
potiusquam Dei spectatores videantur. Ne publice, neque etiam
privatim, praecipiant vel hortentur fideles categistas ut
apud se accusent vel deferant quoscumque sciverint iniustias
aut alia delicta commisisse... Sufficiat autem monere catechistas
ut, pro officii sui munere, sacerdoti pateficiant prudenter, id est
non coram aliis sed privatim, scandala et alia negotia maioris
momenti». Sic enim servabitur caritas; nec derisiones, conten-
tiones, iurgia et alia multa mala nasci poterunt (2).

712. Similiter memores se esse tantum fori interni, non
autem fori externi, iudices, prorsus abstineant ab imponendis
poenitentiis publicis, inconsulto Ordinario, aut, pro usu Missionis,
eius delegato (3); ab irrogandis, inconsulto pariter Ordinario
eiusve delegato, mulctis pecuniariis, etiam in pios usus impen-
dendis (4); a prohibendo cuilibet, nisi ad normam can. 2259,
ingressu ecclesiae (5); ab interdicenda iis qui absolutione sunt
publice indigni ipsa confessione (6).

(1) Eph., IV. 15.-(2) Syn. Sutch., 1803. c. X. n. XXIII.-(3) Instr. S. C.
de Prop. Fide, 29 Apr. 1874; Coll., 1, n. 569; can. 2312, seq.-(4) S. C. de Prop.
Fide, 19 Iul. 1838; Coll., 1, n. 874; can. 2297.-(5) Inst. S. C. de P. F., 29 Apr.
1784.-(6) Ibid.; S. C. de P. F., 19 Iul. 1838; Coll., 1, n. 874; Syn. Sutch., c. 6,
n. V. ..., etc.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 240

[Page 226]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
713. Accusationibus et delationibus, quae saepe fiunt contra alios, ne multum credant nec fidant missionarii; neque ullum iudicent reum, in quibus accusatur, antequam eum audi-
verint (1).

714. Nemini se multum familiares ostendant sacerdotes, ne eorum dignitas vilescat: nimia enim familiaritas parit contemptum (2).

715. Nimiam severitatem et austeritatem erga subditos fideles etiam scandalosos, incorrigibiles et protervos, devitent missionarii, et ne quis ultra severitatis et potestatis metas excedat (3).

716. Memores sint eorum quae exemplo suo Dominus nos docuit: cum malediceretur, non maledicebat; cum pateretur, non comminabatur (4).

717. Vestigia Christi praeceptoris nostri et omnium virorum apostolicorum sectantes, missionarii se mansuetos et benignos exhibeant ad omnes. Nihil dicant, nihil faciant ex iracundia, ex indignatione, odio, vindicta, nec animo dominandi et timorem sui incutiendi. A subditis magis venerari et diligí studeant quam timeri: veneratio enim et dilectio fiduciam parit; timor vero et tremor odium et aversionem confert (5).

718. 1°. Caveant ex adverso a nimia laxitate seu dissolu-
tione eorum sacerdotum qui, sub praetextu benignantiae, nil inceprant, omnia tolerant. Unde per impunitatem iniquorum malitia convalescit, perversi non corriguntur, auctoritas sacerdotis spernitur, scandalà diffunduntur, malaque innumera procedunt.

2°. Sunt enim multi etiam inobedientes, monet Apostolus, vaniloqui et seductores... quos oportet redargui; sunt multi semper mendaces..., ventres pigri...: quam ob causam increpaillos dure (6). Tales homines oportet graviter reprehendere. At ista severitas mansuetudine semper est temperanda. Miscenda est ergo lenitas cum severitate, et faciendum quoddam tempe-
ramentum ex utraque, ita ut neque multa asperitate exsulentur subditi, neque nimia benignantia solvantur (7).

(1) S. S., 1803, c. X, n. XXIII. – (2) S., 1803, c. X, n. VIII. – (3) S., 1803, c. X, n. XVI. – (4) I Petr., II, 23. – (5) S., 1803, c. X, n. XVI. – (6) Tit. I, 10 et seq. – (7) S., 1803, c. X, n. XVII.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 241

[Page 227]

[Texto Principal]
CUM FIDELIBUS — INTERVENTUS IN EORUM CAUSIS
227

CAPUT IX.

DE INTERVENTU MISSIONARIORUM IN FIDELIUM CAUSIS
SIVE CIVILIBUS SIVE CRIMINALIBUS.

719. Can. 139. — § 3. Sine licentia sui Ordinarii ne ineant gestio-
nes bonorum ad laicos pertinentium aut officia saecularia quae secumferant
onus reddendarum rationum; procuratoris aut advocati munus ne exer-
ceant, nisi in tribunali ecclesiastico, aut in civili quando agitur de causa
propria aut suae ecclesiae; in laicali iudicio criminali, gravem personalem
poenam prosequente, nullam partem habeant, ne testimonium quidem sine
necessitate ferentes.

720. Inconsulto Episcopo, eiusve delegato, ne in negotia
saecularia christianorum, nec in quaestiones inter fideles multoque
minus inter catechumenos exortas, ullo modo se immisceant
sacerdotes cuiuscumque sint conditionis (1).

721. Sufficiat vero missionariis avertere fideles ab iis
temporalibus quae iniusta vel mandatis Dei et Ecclesiae contraria
aut pro salute periculosa deprehenduntur; cetera vero corum
arbitrio, voluntati et ordinationi relinquuntur.

722. 1º. Nec etiam, si fideles sponte sua missionariis has
causas afferant, eas suscipiant missionarii, nisi forte caritas vel
necessitas ita suadeat; sed tunc prudenter se gerant, res tantum
non multum intricatas dirimentes, et quando utraque pars sincere
parata videtur, quod vix unquam contingit, ad acquiescendum
sententiae sacerdotis.

2º. Ordinarie prudentius erit mittere christianos ad alios
viros boni iudicii, rerum saecularium expertes, qui rem totam
iudicare poterunt.

723. Si quando oportuerit sacerdotem de controversia
statuere et cognoscere, causas dissensionis pacato animo perpen-
dat, nec tam cito in favorem christianorum iudicium ferat.

724. Innixi pactionibus quae a Sinis cum exteris nationibus
de protectione religionis initae sunt, missionarii possunt agere
in tribunali pro causis directe religionem spectantibus, idest pro

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, V. 8; Coll., 2, n. 1606.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 242

[Page 228]
LIBER IV.— DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
defensione et bonorum et personarum missionis, necnon christianorum et catechumenorum, qui certe iniuste ob religionis causam a paganis opprimuntur. Sed hoc munus soli Ordinario competit et cui ipse delegaverit.

725. Cum christiani nostri, iure scripto favente, cogi nequeant ad pecuniam in superstitiones quascumque contribuendam, totis viribus adhinetendum est ut hoc idem ius illis servetur, atque adeo continenter ab eis, qui iura persequi possunt, auxilium implorandum est : nil vero agatur inconsulto Ordinario.

726. Delegatus Episcopi, antequam agat in tribunali, quaestionem totam iterum examinare debet ; et, si, peracta hac inquisitione, causa deprehendatur dubia vel mixta, idest si christiani habeant causam partim ad religionem, partim ad ordinem civilem spectantem, delegatus prius consulat Ordinarium.

727. Sedulo vigilent sacerdotes ne fideles extorqueant pecunias ab infidelibus occasione vel praetextu iniuriae religioni allatae.

728. Nullo modo se immisceant catechistae negotiis peragendis sine expressa Ordinarii eiusve delegati venia.

CAPUT X.
DE RELATIONIBUS CUM MULIERIBUS.

729. Can. 133.—§ 1. Caveant clerici ne mulieres, de quibus suspicio esse possit, apud se retineant aut quoquo modo frequentent.

730. Quamvis clericis liceat ex can. 133, § 2, «cum illis tantum mulieribus cohabitare, in quibus naturale foedus nihil mali permittit suspicari, quales sunt mater, soror, amita et huiusmodi», attamen in Sinis, pro locorum et morum adiunctis, sacerdotes servant morem cohabitantandi solummodo cum famulo, quacumque exclusa muliere.

731. Hinc est quod a primitivis Ecclesiae temporibus tanto studio Concilia saluberrimis legibus expresse caverint ne sacerdotes ullam vel minimam cum mulieribus familiaritatem habere praesumpserint.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 243

[Page 229]

[Texto Principal]
CUM MULIERIBUS—CUM SINENSIBUS AD EXTEROS

732. Frequentia colloquia evitentur. Si quandoque necessi-
tas urgeat cum mulieribus loquendi, hoc fiat raro, sermone brevi
et austero, gravitate et modestia servatis, ac tantum in loco ad
colloquia cum mulieribus destinato, vel saltem in loco patenti,
nunquam vero in dormitorio cubiculo sacerdotis. Non solum
malum est vitandum, sed etiam quaecunque mali species propter
pusillorum scandalum.

733. Nullus sit commeatus ex domo missionarii aut ex
ecclesia vel ex horto cum virginum aut aliarum mulierum domo.

CAPUT XI.
DE RELATIONIBUS CUM CATHOLICIS SINENSIBUS
AD EXTEROS.

734. Curent Ordinarii ne Sinenses catholici, commorantes
in regionibus exteris vel in alio Sinarum Vicariatu, relecti ac soli
remaenant et sacerdotibus incogniti. Documentis debitis muniti,
auctoritatibus ecclesiasticis locorum in quibus vivunt obveniant,
ut ab illis omnia religionis auxilia accipiant.

735. Curam specialem habeant Episcopi de catholicis
studentibus: eos ad catholicas Universitates dirigant. Pro viri-
bus, sedulas iungant consuetudines cum iuvenibus catholicis, ut
sic, fide illorum praeservata, post reditum in Sinas per scientiam
et pietatem omnibus catholicis et paganis bono exemplo sint.

736. Optandum est ut missionarii qui Europam vel Ame-
ricam repetunt diligenter inquirant de suis antiquis christianis
et alumnis, eosque in omnibus necessitatibus adiuvent.

737. Ordinarii sinenses commercium habeant cum Ordina-
riis, in quorum territorio sit colonia Sinensium, eos certiores
facientes de catholicis, ut hi Ordinarii catholicorum curam susci-
piant ad vitanda matrimonia illegitima, ad catholicè educandam
prolem, et ad fidem bonosque mores servandos.

738. Cum gaudio et caritate Ordinarii sinenses accipient sa-
cerdotes ex Europa aut America venientes, ad discendam linguam
sinicam, ut postea redituri in patriam saluti Sinensium consulant.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 244

[Page 230]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT XII.
DE RELATIONIBUS CUM ACATHOLICIS SINENSIBUS
AD EXTEROS.

739. Curare de acatholicis sinensibus apud exteros gentes commorantibus munus erit praesertim sinensium catholicorum, qui cum ipsis vivunt, sub locorum Ordinariorum auspiciiis et auctoritate.

740. Vicarii Apostolici enixe illos commendent caritati Ordinariorum locorum.

CAPUT XIII.
DE CURA FIDELIUM EXTERORUM IN SINIS.

741. «Non possunt sine speciali apostolico indulto constitui paroeciae pro diversitate sermonis seu nationis fidelium in eadem civitate vel territorio degentium» (1).

742. 1º. Ordinarii fidelibus exterarum nationum commorantibus in Sinis omne auxilium praebeant ut leges Ecclesiae adimplere possint.

2º. In locis in quibus vivunt multi Europaei, sint patres diversas linguas callentes, ut unusquisque fere fidem in sua lingua vernacula confessionem instituere possit.

743. Pro iuventute educanda scholae christianae aperiantur.

744. Praeparentur domus in quas cives exteri, et maxime iuvenes, convenire possint, ut unusquisque, habens libros et ludos honestos, recreetur et occasiones fugiat peccandi.

CAPUT XIV.
DE ARTE MEDICA ET CHIRURGICA.

745. Sine apostolico indulto clerici medicinam vel chirurgiam ne exerceant (1).

(1) Can. 216, § 4. — (2) Can. 139, § 2.

Decreta

Page 245

[Page 231]

[Texto Principal]
CUM DIVERSIS — ARS MEDICA — SCHOLAE IN GENERE 231

746. Optandum tamen est ut missionarii habeant apud se
quasdam ex vulgaribus medicinis, v. g., «quinina», quas, data
occasione, aliis praebere possint titulo eleemosynae et caritatis.

747. Ordinarii, debita facultate pollentes, ne permittant
missionariis artes medicinae et chirurgiae exercere, nisi:
1º. in illis periti sint, operentur absque incisione, prae-
terquam ad sanguinem effundendum (i. e. salasso);
2º. nihil exigant pro eiusmodi exercitio;
3º. et in curandis mulieribus ca vitent, quae sanctitatem
characteris, quo insigniti sunt, dedecent.

TITULUS VII.
De collegiis et scholis.

CAPUT I.
DE COLLEGIIS ET SCHOLIS IN GENERE.

748. Scholae christianae ad colendam inter fideles pietatem
et ad fidem inter infideles propagandam spectant, ac pro uno ex
aptissimis mediis evangelizationis habendae sunt, etiamsi in eis
non multae paganorum maturentur conversiones. Quatuor enim
magni momenti funguntur officii:
1º. Catholicae provident educationi fidelium, atque eccle-
siasticis et religiosis vocationibus favent;
2º. Honorificam et continuam praebent commercii occa-
sionem cum paganis, quo ad docendam religionem catholicam
via aperitur;
3º. Auctoritatem et decorem comparant Ecclesiae catho-
licae, quae, ob scholas suas, a paganis plurimi aestimatur, et
benevolentiam infidelium colligit;
4º. Morali cultura fingunt animos omnium iuvenum, qui,
etiamsi ad fidem catholicam non convertantur, falsas tamen de
religione catholica opiniones excutient, imo eam discunt, eamque,
data occasione, defendere possunt et adiuvare.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 246

[Page 232]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Ilis de causis, quo magis scholae catholicae multiplicantur,
et quo perfectius instruuntur, eo planior gentium conversioni
sternitur via. Non tam ex singulis casibus quam ex generali
Missionum oeconomia, earum utilitas imo necessitas aestimanda
est.

749. Per hos annos maioris adhuc momenti et ponderis
sunt scholae catholicae: natio enim sinensis de integro renovatur;
novus ordo in scholis praeparatur; rerum commutatio fiet contra
nos, si a scholis absumus: nulla enim absentium habetur ratio.
Omni igitur ope atque opera enitamur ut salutis christianae
semina in hoc novae fermento vitae deponamus.

750. Quapropter Primum Concilium Sinense vehementer
exoptat, ut praeter Comitatum de quo diximus, inter collegiorum
rectores aliosve rei scholaris peritos, sint quandoque «conferen-
tiae», plus minusve regionales, ut ii possint, ex singulorum
experientia et concilio, deducere quae, in regimine scholarum,
sint perfectius ordinanda. Imo plurimum refert ac necesse est ut
sermones conferant de ratione tuendi alumnos qui e scholis
excesserunt: hi enim, postquam studiorum absolverunt curricu-
lum, non sunt sibimetipsis relinquendi, sed in associationes
colligendi, et bonis ephemeralibus ac periodicis dirigendi.

751. Ne vero, hac in re, missionarii et sacerdotes parum
proficiant, adeoque ut scholae speratos afferant fructus, necesse
omnino est puerorum et iuvenum parentes cum scholas tum
cautiones quae post scholas adhibentur plurimi faciant. Cum
autem paupertate nostra valde simus impediti, omnes fideles
enixe adhortamur ut, pro facultate, quisque pecunias conferat in
aedificandas scholas, et in mercedem, unde vivant, magistris et
catechistis tribuendam. Similiter alumni annuam, eamque conve-
nientem, in scholam celebrandam solvant pecuniam, exceptis vere
pauperibus, qui non debent, ratione suae indigentiae, privari
beneficio instructionis et educationis.

Ceterum omnes praescripta Codicis Iuris Canonicci diligen-
tissime servent.

752. Can. 1372.—§ 1. Fideles omnes ita sunt a pueritia instituendi
ut non solum nihil eis tradatur quod catholicae religioni morumque
honestati adversetur, sed praecipuum institutio religiosa ac moralis locum
oblineat.

Decreta

[Anotações marginais]
(No visible marginal annotations)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 247

[Page 233]

[Texto Principal]
COLLEGIA ET SCHOLAE IN GENERE

§ 2. Non modo parentibus ad normam can. 1113, sed etiam omnibus qui eorum locum tenent, ius et gravissimum officium est curandi christianam liberorum educationem.

753. Can. 1374. — Pueri catholici scholas acatholicas, neutras, mixtas, quae nempe etiam acatholicis patent, ne frequentent. Solius autem Ordinarii loci est decernere, ad normam instructionum Sedis Apostolicae, in quibus rerum adiunctis et quibus adhibitís cautelis, ut periculum perversionis vitetur, tolerari possit ut eae scholae celebrentur.

754. Can. 1375. — Ecclesiae est ius scholas cuiusvis disciplinae non solum elementarias, sed etiam medias et superiores condendi.

755. Can. 1379. — § 1. Si scholae catholicae ad normam can. 1373 sive elementariae sive mediae desint, curandum, praesertim a locorum Ordinariis, ut condantur.

§ 2. Itemque si publicae studiorum Universitates doctrina sensuque catholico imbutae non sint, optandum ut in natione vel regione Universitas catholica condatur.

756. Eo magis haec Sanctae Matris Ecclesiae praecepta urgent in Sinis quo frequentiores ubique a Guberno aperiuntur scholae, materialismo imbutae, in quibus iuventus formatur, heu misera, antiquis destituta principiis ac rerum novarum caeco inflammata studio. Omnibus item compertum est protestantium scholas sensu anticatholico et saepe saepius rationalistico esse infectas.

757. Qua dignae sunt laude Congregationes Magistrorum christianorum, Patres Concilii prosequuntur, exoptantes ut hi boni evangeli operarii, studio suo in caute et considerate colendis etiam indigenarum vocationibus, in dies multiplicentur, et uberiores possint fructus in Missionibus, ducibus Ordinariis, producere.

Pleno quoque ore laudantur et commendantur sorores, quae, in operibus caritatis et in scholis, tanta patientia adlaborant.

Omnes vero meminerint meliorem viam ad munus suum peroptime explendum esse constans linguae sinicae studium, ac penitio rem eius notitiam.

Quoad Magistros et Sorores indigenas, optandum est ut alto patriae et alienae culturae gradu antecellant.

[Referências arquivísticas]
30

Page 248

[Page 234]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT II.

DE DISCIPLINAE LEGIBUS ET RELIGIOSA
AC MORALI INSTITUTIONE.

758. Can. 1373. — § 1. In qualibet elementaria schola, pueris pro
eorum aetate tradenda est institutio religiosa.

§ 2. Iuventus, quae medias vel superiores scholas frequentat,
pleniore religionis doctrina excolatur, et locorum Ordinarii curent ut id
fiat per sacerdotes zelo et doctrina praestantes.

759. Can. 1381. — § 1. Religiosa iuventutis institutio in scholis
quibuslibet auctoritati et inspectioni Ecclesiae subiicitur.

§ 2. Ordinariis locorum ius et officium est vigilandi ne in quibusvis
scholis sui territorii quidquam contra fidem vel bonos mores tradatur
aut fiat.

§ 3. Eisdem similiter ius est approbandi religionis magistros et
libros; itemque, religionis morumque causa, exigendi ut tum magistri tum
libri removeantur.

760. Can. 1382. — Ordinarii locorum sive ipsi per se sive per alios
possunt quoque scholas quaslibet, oratoria, recreatoria, patronatus, etc., in
iis quae religiosam et moralem institutionem spectant, visitare; a qua
visitatione quorumlibet religiosorum scholae exemptae non sunt, nisi
agatur de scholis internis pro professis religionis exemptae.

761. 1°. In scholis in quibus institutio in doctrina christiana nequeat esse una ex disciplinis in programmate, seu in
ratione studiorum, statutis, et ab omni alumno discendis, cura
tamen, pro viribus, habeatur ut alumnis paganis tradatur, sicut
disciplina libera.

2°. Etiam si pagani in doctrina catholica directe institui
possint, alumnis tamen catholicis penitor, et apta ad pietatem
fovendam, institutio religiosa tradatur, Ordinariis ducibus.

762. Ubi fieri potest, deputetur unus saltem sacerdos,
peritus in litteratura sinica et disciplinis theologiciis necnon in re
scholari, cuius munus sit, sub dependentia Ordinarii, inspec-
tionem exercere in scholis totius territorii.

763. Schola, quatenus fieri potest, sit prope residentiam
missionarii cui ab Episcopo directoris munus commissum est.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 249

[Page 235]
**DISCIPLINAE LEGES — INSTITUTIO RELIGIOSA ET MORALIS**

[Texto Principal]
Scholae vero puellarum sint separatae a domo missionarii,
qui summa prudentia utatur in his visitandis.

764. Missionarius maxima cura provideat utilitati et
profectui scholarum sibi commissarum, omni re satagens ut ab
omnibus pueris saltem scholae catecheticae frequententur. Nec,
sine facultate Episcopi, ea immutet quae a decessoribus,
probante Episcopo, statuta sunt.

765. Dum christianitates suas circumit, ne omissat missio-
narius scholas, ibidem apertas, inspicere, et de eis, per semeti-
psum, quaestionem instituere.

Exquirat num magistri officii sui sint diligentissimi; num
discipuli scholas frequentent, studiis se dedant, animum magistris
obsequentem gerant, pietatem colant; num, singulis diebus,
preces matutinas et vespertinas, ac, diebus dominicis et festivis,
in sacello, preces communes et catechismum commune voce
recitent. Insuper, alumnorum confessiones excipiat.

Mirum est quantam alacritatem in parentibus, magistris, et
pueris, haec intenta ac paterna missionarii cura incitare soleat.

766. Institutio religiosa catechetica a sacerdotibus ipsis,
et, si hoc fieri nequeat, nonnisi a catholico magistro, tradatur.

Uti de catechismo, ita libri ad Metaphysicam, Ethicam,
aliasque similes scientias spectantes nonnisi a magistris catholicis
explanentur.

767. Ubi fieri potest, scholis adiungantur Bibliothecae
«circulantes», id est Bibliothecae quarum libri sint in primis
apologetici et circumferantur. Similiter, ubi fieri potest, habe-
antur, pro conferentiis, magnae aulae, et quandoque ad has
conferentias invitantur alumnorum parentes.

768. Scholae maioris momenti condantur, quantum fieri
potest, prope residentias principales, adeoque in maioribus
christianitatibus, habita potissimum ratione de caeli temperatione
et de commoditate alumnorum.

769. Directores et officiales collegiorum eliguntur ab
Ordinario, interrogato Consilio Missionis. Si vero collegia sint
propria cuiusdam Religionis, in huiusmodi electionibus serventur
ea quae a Iure communi, Regula proprii Instituti, necnon probata
consuetudine statuuntur.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 250

[Page 236]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE SCHOLIS ET COLLEGIIS MIXTIS.

770. Collegia mixta diversi sexus per se absolute prohiben-
tur. Scholae vero mixtae, in quibus pueri et puellae tenerrimae
aetatis insimul student, sub directione speciatim religiosarum,
permitti possunt, ubi nullum scandali periculum adest.

771. Collegia catholica ita condantur et ordinentur, ut,
si iusta postulet causa, permittatur ingressus alumnis internis
etiam paganis, modo nullum aut valde remotum subsit fidelibus
periculum in fide et moribus. In collegiis eo sensu mixtis pueri
catholici interni a paganis separentur.

772. Ubi eiusdem gradus scholae catholicae existunt,
pueri christifidelium absolute prohibentur, etiam sub poena
denegationis Sacramentorum, quominus scholas paganas aut
acatholicas celebrent.

773. Alumni pagani ne cogantur ad actus pietatis chris-
tianae faciendos. Attamen eis de industria detur occasio legendi,
audiendi, videndi ea quae viam ad fidem sternere possunt.

774. In regionibus ubi collegia catholica adhuc erigi
nequeunt et pueri fidelium scholas vel collegia acatholicorum
adire debeant, instituantur pro ipsis saltem domus seu convictus,
in quos, sicuti in familias christianas, admittantur, sub vigilantia
alicuius sacerdotis, qui verbo et exemplo eos roboret. In magnis
civitatibus, ubi iuvenes Universitates frequentant, valde optandum
est ut opportunus pro ipsis pensionatus seu domus hospitalis
instruatur.

CAPUT IV.
DE ALUMNIS INTERNIS.

775. Alumni interni regantur particularibus regulis disci-
plinaribus pro pietatis exercitiis, hygiene, ordinibus diurnis et
hebdomadariis, etc., ab ipso Ordinario statuendis vel saltem
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 251

[Page 237]

[Texto Principal]
SCHOLAE MIXTAE — ALUMNI INTERNI — ALUMNI EXTERNI 237
approbandis. Si fieri possit, ne accipiantur in collegio sine commendaticiis sui missionarii litteris.

776. Alumni christiani concionibus spiritualibus roborentur; et, ad excitandas vocationes ecclesiasticas, saepe sermo habecatur de sacerdotii dignitate, et merito, quod sibi comparant qui Dei servitio et studio convertendi suos populares seipsos totaliter dedicant.

CAPUT V.
DE ALUMNIS EXTERNIS.

777. Condantur normae, iuxta necessitates et conditiones locorum, ne alumni malas societates coeant, neque sese immisceant rebus politicis, maxime publicis significationibus. Haec tria absolute observanda sunt:
1° Sub congruis poenis cautum sit ne alumni pro lubitu lectiones deserant;
2°. Prohibeatur ipsis, sub poena dimissionis e collegio, quominus nomen dent factionibus politicis quae contra Gubernium machinantur nec non societatibus secretis;
3°. Si ob politicas significationes per factionem scholarum ordo turbetur et lectiones deserantur, alumni sine ulla haesitatione dimittantur, et schola pro tempore claudatur.

Maxime interest, pro bono Ecclesiae generali, ut scholae catholicae, in tanta temporum et morum perturbatione, bonum omnibus disciplinae et obsequii erga Auctoritates praebeant exemplum.

778. Curetur ne alumni pagani externi, ubi ex auditione egressi sunt, sibi ipsis relinquantur; sed ad scholam alliciantur et iugiter eorum morali et religiosae formationi consulatur, v. g., instituendo conferentias historicas, scientificas, etc., academias et societates pro exercitationibus physicis, recreantibus ludis et musica.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 252

[Page 238]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT VI.
DE MAGISTRIS.

779. Diligenter curandum est missionariis ut magistri, ad munus docendi pueros vel puellas adhibiti, sint catholici bonis moribus, prudentes, qui verbo et opere bonum iuvenibus exemplum praebeant.

780. Tolerandi sunt magistri acatholici in nostris scholis tantum pro casu verae necessitatis et adhibitae cautelis necessariis.

781. Ne adhibeantur magistri alterius vicariatus, nisi obtentis litteris commendaticiis et, si opus sit, licentia eorum Vicarii.

CAPUT VII.
DE STUDIORUM CURRICULO.

782. 1°. Cum in aliis Provinciis aliae conditiones exigantur ut scholae a Guberno recognoscantur, singulorum Ordinariorum erit definire utrum praestet necne conditionibus quae imponuntur recognitionem petere.

2°. Sed, quidquid est de accipiendis vel non accipiendis conditionibus a quibus pendet recognitio, ac similiter quidquid est de ratione studiorum adamussim definienda vel non definienda iuxta programmata Gubernii, ratio habeatur horum programmatum et quoad annorum curriculum seu disciplinarum tempus, et quoad ipsas discipline in scholis discendas.

3°. Hoc tamen minime impedit quominus omni ope atque opera nitamur ut Gobernium aequis conditionibus et quamprimum recognoscat scholas nostras catholicas, potestate scilicet nobis facta eligendi non tantum magistros, sed rationem studiorum singillatim consideratam et praecipue libros quos meliores aestimamus.

4°. In omni casu curent missionarii perfecte cognoscere quaecumque ad scholarum rationem et regimen spectant.

Decreta

Page 253

[Page 239]

[Texto Principal]
MAGISTRI — STUDIORUM CURRICULUM — RATIO OECONOMICA 239

783. In nostris scholis catechetici libri classici nomisi parce et caute adhibeantur.

784. Libri, de re profana tractantes, non sunt, urgente necessitate, ideo reiciendi quia sunt ab aecatholicis scripti. Caven- dum tamen est ne quem contineant errorem, utque, si contineant, prius expurgentur.

CAPUT VIII.

DE RATIONE OECONOMICA.

785. « Fideles ne omittant adiutricem operam pro viribus conferre in catholicas scholas condendas et sustentandas » (Can. 1379, § 3).

Ideo ne facile liberentur christiani ea adiutrice opera, id est pecunia, pro viribus, conferenda, in condendas et sustentan- das scholas ad quas filios mittere volunt.

786. Antiquissima cura ne sit sumptuosa construere aedi- ficia. Sed, ante omnia, quaerantur eae opes eaque curatio bonorum seu ratio oeconomica, quae ad institutionem christianam, litterariam et scientificam sufficiant.

787. In christianitatibus, curatio bonorum scholae catho- licae seu administratio temporalis ab Episcopo definietur.

Reguntur autem bona scholarum catholicarum eodem iure ac cetera bona ecclesiastica.

788. In administratione seu in regimine oeconomico scho- larum, in oculis habendae sunt sequentes normae directoriae:

1º. Scholae inferioris gradus sustentari possunt:
a) gratuitis « collationibus » singulorum fidelium vel foundationibus a christianitatibus aut a singulis hominibus factis;
b) eleemosynis ab Ordinario vel a missionario in hunc finem collectis;
c) missionis bonis;
d) sed maxime « pensionibus » discipulorum.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 254

[Page 240]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

2°. In scholis altioris gradus:
a) discipuli, intra collegium viventes, saltem pro victu
et vestitu mercedem solvant;
b) cura habeatur, quantum fieri potest, ut, pro pauperibus
christianis, « bursae » instituantur, aut, a benefactoribus, annuae
solvantur pensiones;
c) denique accipi potest pecunia a Guberno Sinensi
collata, dummodo scholae regimen et nomen penes missionem
omni ex parte remaneant.

789. Cum nimios iam sumptus missionibus afferant opera
quae ad evangeli-zationem proxime conducunt, optandum est ut
Congregationes religiosae, quae iuventutis institutioni se dedunt,
propriis facultatibus propriisque aedificiis scholis providant,
salva semper, ad normam iuris et privilegiorum Regularibus
concessorum, obedientia Vicario Apostolico debita.

CAPUT IX.

DE SCHOLIS CATECHETICIS SEU PAROECIALIBUS.

790. Scholae catecheticae seu paroeciales sunt scholae
inferioris gradus, in quibus pueri, praecipue in doctrina
christiana, in historia sacra et in precum cognitione necnon in
lectionibus ac scripturae rudimentis, instituuntur.

Scholae catecheticae pro adultis potissimum tempore hiemali
habendae sunt.

791. Scholae catecheticae validissimum sunt alendae et
propagandae fidei medium. In simplices puerorum animas veritas
catholica facile permanat, et per corum operam bonae cum paren-
tibus consuetudines iunguntur, falsae opiniones discentiuntur, et
religioni sternitur via. Quapropter Primum Concilium Sinense
enixe commendat ut, pro viribus, istae scholae multiplicentur.

792. Curandum est non tantum ut pueri et puellae catechis-
mum et communes preces ad verbum ediscant, sed etiam ut, pro
captu suo, quaenam sit vocibus subiecta sententia intelligant.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 255

[Page 241]

[Texto Principal]
CATECHETICAE — PRIMARIAE — SECUNDARIAE — NORMALES 241

793. Quum istis catecheticis scholis quaedam addatur notio litteraria, facilium damnum vitabitur ne fidelium soboles, per speciem litterarum a magistris catholicis non traditarum, gentiles adeant et ethnicorum erroribus et superstitionibus imbuantur (1).

794. Parentes qui aut malitia incuriave negligent, aut inscitia nequeunt pueros suos catechismum et preces docere, cogantur ad scholas catecheticas filios et filias mittere; et, si denegent quin iustam atque idoneam excusationem habeant, ab absolutione sacramentali, utpote praecipuum officium deserentes, repellantur.

795. Quantum fieri potest, curetur ut adolescentes informentur ad lectionem librorum latinorum vel saltem ad elementa cantus liturgici, ut in sacris functionibus inservire possint.

CAPUT X.
DE SCHOLIS PRIMARIIS.

796. In territorio cuiusque missionarii, multiplicentur, pro viribus, primariae cum puerorum tum puellarum scholae.

CAPUT XI.
DE SCHOLIS SECUNDARIIS.

797. In unoquoque vicariatu aut praefectura apostolica sit, quantum fieri potest, saltem una schola secundaria seu media, in qua alumni praeparentur pro studiis, in scholis superioribus, prosequendis.

CAPUT XII.
DE SCHOLIS NORMALIBUS.

798. Praeter scholas ordinarias, nitendum est ut, quantum fieri potest, in singulis Vicariatus instituantur scholae normales

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883; Coll., 2, n. 1606, XI, 2.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 256

[Page 242]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
pro utroque sexu, in quibus formentur magistri et magistrae,
ludimagistri et ludimagistrae pro scholis primariis et secun-
dariis.

799. Si schola normalis non est legaliter recognita, curetur
ut in fine cursus alumnis concedatur a Guberno diploma de
studii feliciter expletis, quo ius habeant ad munus magistri
susciplendum.

800. Prope scholas normales erigantur, si fieri possit,
scholae primariae, in quibus magistri et magistrae se in lectio-
nibus habendis exercerent.

801. Sicut omnes aliae missionum scholae, ita scholae
normales regulis ab Episcopo datis reguntur.

CAPUT XIII.

DE SCHOLIS CATECHISTARUM.

802. Scholae catechistarum prorsus distinguendae sunt a
scholis normalibus: in his magistri, in illis catechistae formantur;
in his praecipua programmati pars humanas litteras, paedago-
giam et scientiam continet; in illis vero doctrinam christianam.

803. Pro viribus nitentur Ordinarii fovere catechistarum
scholas, ut multos et probatos habeant adiutores in evangeliza-
tionis opere. Iam longa experientia demonstrat quanto adiumento
boni catechistae sint progressui Ecclesiae in Sinis.

804. In catechistarum scholas ii tantum admittantur qui a
proprio missionario commendati sunt, id est iuvenes morigerati,
ex honestis orti familiis, et quorum pietas atque indoles rite
explendi muneris spem afferant.

805. De studiorum ratione haec tantum, valde generalia,
videntur posse statui: Huiusmodi sint catechistarum scholae, ut,
in eis, sive absolutis sive nondum absolutis studiis, iuvenes, qui
fingi possint ad grave catechistarum munus, institutionem
religionam, apologeticam, moralem, eamque quam optimam,
accipiant.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 257

[Page 243]

[Texto Principal]
SCHOLAE NORMALES — CATECHISTARUM — DIARIA ET LIBRI 243

Itaque harum scholarum alumni:
1º. Diligentissime discant preces, doctrinam christianam, historiam biblicam et ecclesiasticam, communem apologeticam;
2º. Ad confutandos vulgares ethnicorum errores, atque ad praestandum munus catechizandi populum ac doctrinam catholicam praedicandi, sedulo exerceantur;
3º. In primis, ad bonos mores, ad virtutis exercitatem, ad studium apostolicum erudiantur, ut, idonei ad exponendam doctrinam catholicam, magnam insuper in convertendos populares diligentiam conferant. Modo non sint tantum praedicatores sed factores verbi, rem prosvere gerent.

806. Scholae catechistarum aliae pro viris, aliae pro mulieribus sunt instituendae; illis missionarius praeest, his soror sive ex europaeis sive ex indigenis Congregationibus.

TITULUS VIII.
De diariis et libris.

807. Cum pravi libri, protervaque diaria vel folia plura in dies per christianitates et scholas ubique disserninentur, cum infensi hostes funestissimis erroribus et calumniis, ab antiquis et modernis impietatum satoribus commodatis seu de novo excussis, tam christianos quam paganos obruiere nitantur, religionem late et acriter oppugnantes, innocua veritatis vel scientiae specie, et venenum propinantes animis, exsurgit Ordinaris, missionariis et sacerdotibus omnibus gravissimum officium erroribus his frena adhibendi, quod fieri nequit nisi per diaria et folia catholicice concepta.

CAPUT I.
DE EDENDIS LIBRIS, DIARIIS ET FOLIIS.

808. Ordinarii omnibus viribus adiuvant sacerdotes proprii territorii, peritos in litteratura sinica et scientiis sive profanis sive ecclesiasticis, ad edendos libros qui catholicam veritatem defendant ac propagent.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 258

[Page 244]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
809. Libri apologetici ita conficiantur ut non modo contra antiquos errores dirigantur, sed etiam contra systemata, quae Deum esse negant, et ab exteris regionibus ad Sinas pervenerunt. Multi iam opportuni libri exteri habentur, qui sine negotio sinice reddi possunt.

810. Multiplicentur opuscula minoris molis, seu folia et pagellae, quae praecipua capita religionis christianae referant brevi popularique sermone: haec enim facilioris sunt divulgationis, et doctrinam nostram optime propagant.

811. Nitantur non modo sacerdotes, sed catholici omnes, diffundere folia periodica catholica.

812. Maxime utilitatis pariter foret folium periodicum scientificum populare, in lingua sinica cedendum et imprimendum a Comitatu Centrali diariis praeposito.

813. Eo consilio foveantur librariae catholicae, ut libros ex diversis typographiis colligant, non modo sinicos, sed etiam externos, qui maiori adiumento missionariis et catholicis esse possint.

814. Nitendum est ut, saltem in maioribus centris, edantur folia, non nomine catholica, sed a catholicis exarata, ita ut pagani, ea legendo, sensim benevolum efferment animum erga religionem catholicam. Attamen cavendum ne ista folia in partes politicas, re aut specie, concedant, et nuntia ad mercaturam minus honestam promovendam in medium proferant.

CAPUT II.
DE PRAEVIA LIBRORUM CENSURA.

815. Quae ius commune de censura et prohibitione librorum praecipit, Primum Concilium Sinense in mentem revocat, referens canones 1384, 1385, 1386, 1387, 1388, 1391, 1394, §1.

816. In singulis vicariatus, ad normam can. 1393, constituantur censors qui edenda cognoscent et ad Vicarios Apostolicos suum referant iudicium.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 259

[Page 245]

[Texto Principal]
LIBRORUM EDITIO — PRAEVIA CENSURA — PROHIBITIO

CAPUT III.

DE PROHIBITIONE LIBRORUM.

817. Can. 1395. — § 1. Ius et officium libros ex iusta causa prohibendi competît non solum supremae auctoritati ecclesiasticae pro universa Ecclesia, sed pro suis subditis Conciliis quoque particularibus et locorum Ordinariis.

§ 2. Ab hac prohibitione datur ad Sanctam Sedem recursus, non tamen in suspensivo.

§ 3. Etiam Abbas monasterii sui iuris et supremus religionis clericalis exemptae Moderator, cum suo Capitulo vel Consilio, potest libros ex iusta causa suis subditis prohibere; idemque, si periculum sit in mora, possunt alii Superiores maiores cum proprio Consilio, ea tamen lege ut rem quantocius deferant ad supremum Moderatorem.

818. Can. 1396. — Libri ab Apostolica Sede damnati ubique locorum et in quocumque vertantur idioma prohibiti censeantur.

819. Can. 1397. — § 1. Omnium fidelium est, maxime clericorum et in dignitate ecclesiastica constitutorum eorumque qui doctrina praecel-lant, libros quos perniciosos iudicaverint, ad locorum Ordinarios aut ad Apostolicam Sedem deferre; id autem peculiari titulo pertinet ad Legatos Sanctae Sedis, locorum Ordinarios, atque Rectores Universitatum catholicarum.

§ 2. Expedît ut in pravorum librorum denuntiatione non solum libri inscriptio indicetur, sed etiam, quantum fieri potest, causae exponantur cur liber prohibendus existimetur.

§ 3. Iis ad quos denuntiatio deferatur, sanctum esto denuntiantium nomina secreta servare.

§ 4. Locorum Ordinarii per se aut, ubi opus fuerit, per sacerdotes idoneos vigilant in libros, qui in proprio territorio edantur aut venales prostent.

§ 5. Libros qui subtilius examen exigant vel de quibus ad salutarem effectum consequendum supremae auctoritatis sententia requiri videatur, ad Apostolicae Sedis iudicium Ordinarii deferant.

820. Can. 1398. — § 1. Prohibitio librorum id efficit ut liber sine debita licentia nec edi, nec legi, nec retineri, nec vendi, nec in aliam linguam verti, nec ullo modo cum aliis communicari possit.

§ 2. Liber quoquo modo prohibitus rursus in lucem edi nequit, nisi, factis correctionibus, licentiam is dederit qui librum prohibuerat eiusve Superior vel successsor.

821. Can. 1402. — § 1. Ordinarii licentiam, ad libros quod attinet ipso iure vel decreto Sedis Apostolicae prohibitos, concedere suis subditis valent pro singulis tantum libris atque in casibus dumtaxat urgentibus.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 260

[Page 246]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

§ 2. Quod si generalem a Sede Apostolica facultatem impetraverint suis subditis permittendi ut libros proscriptos retineant ac legant, eam nonnisi cum delectu et iusta ac rationabili causa concedant.

822. Can. 1403. — § 1. Qui facultatem apostolicam consecuti sunt legendi et retinendi libros prohibitos, nequeunt ideo legere et retinere libros quoslibet a suis Ordinariis proscriptos, nisi in apostolico indulto expressa iidem facta fuerit potestas legendi et retinendi libros a quibuslibet damnatos.

§ 2. Insuper gravi praecepto tenentur libros prohibitos ita custodiendi, ut hi ad aliorum manus non perveniant.

823. Can. 1405. — § 1. Licentia a quovis obtenta nullo modo quis eximitur a prohibitione iuris naturalis legendi libros qui ipsi proximum spirituale periculum praestant.

§ 2. Ordinarii locorum aliique curam animarum habentes opportune moneant fideles de periculo et damno lectionis librorum pravorum, praesertim prohibitorum.

824. Est in Sinis magna librorum varietas.

I. Sunt libri omnino honesti qui de rebus honestis honeste tractant et sine ullo offendiculo a quovis, aut certe a quibusdam, legi possunt.

II. At sunt quoque plurimi libri, qui pessimi sunt et ipso iure prohibentur.

Etenim, inter alios, ipso iure prohibentur:

1º. «Libri quorumvis scriptorum, haeresim vel schisma propagantes, aut ipsa religionis fundamenta quoquo modo evertere nitentes» (1);

2º. «Libri qui religionem aut bonos mores, data opera, impetunt» (2);

3º. «Libri quorumvis acatholicorum, qui ex professo de religione tractant, nisi constet nihil in eis contra fidem catholicam contineri» (3);

4º. «Libri qui quodlibet ex catholicis dogmatibus impugnant vel derident...» (4);

5º. «Libri qui res lascivas seu obscenas ex professo tractant, narrant, aut docent» (5).

III. Denique, aliis praetermissis, sunt libri qui, data quidem opera, religionem catholicam non impetunt, imo, specie cuiusdam

(1) Can. 1399, 2°.—(2) Can. 1399, 3°.—(3) Can. 1399, 4°.—(4) Can. 1399, 6°.—(5) Can. 1399, 9°.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 261

[Page 247]

[Texto Principal]
LIBRORUM PROHIBITIO — LIBRI PROHIBITI — TYPOGRAPHIAE 247
culturæ et humanitatis, de ea, si causa ferat, etiam honorifice
loquuntur. At idem falsum criterium erga quaslibet religiones
habent: quo falso criterio indifferentismo et, ut ita dicam,
communismo religioso favent, qua peste nulla est, inter pestes
religiosas, tam venenosa et mortifera. Unde fit ut etiam hi libri
ipso iure, saltem plerumque, prohibeantur; nam reapse religionis
fundamenta evertcre nituntur (1), aut, scripti ab acatholicis, ex
professo de religione tractant (2).

825. Cum unum ex gravissimis Ordinariorum officiis sit
ut «per se aut, ubi opus fuerit, per sacerdotes idoneos vigilant
in libros, qui in proprio territorio edantur aut venales pro-
stent» (3), diligentissime studeant Vicarii et Praefecti Apostolici
impedire ne fideles, seipos plurimum fallentes, ideo pro bonis
et honestis habeant libros supra descriptos (III), quia non
parvus est progressus ab homine pagano non directe, et data
opera, impugnari nostram sanctam religionem. Esto in homine
pagano hic sit aliqualis progressus, restat saltem ut in talium
hominum scriptis minime inveniantur illa salubria pascua quibus
unicis oves Christi pasci debent: non enim pagani sunt aut
possunt esse christianorum magistri et pastores.

CAPUT IV.

DE TYPOGRAPHIIS.

826. Optimum foret ut in Vicariatus, si non adest, aliqua
typographia institueretur. Si Vicariatus ex se impar est
typographiae condendae, operae pretium est ut plures eiusdem
familiae religiosae Vicariatus, collatis consiliis viribusque unitis,
huic provident urgenti necessitati. Sic praesto erit maior
commoditas imprimendi opuscula de religione pertractantia.
Ubi typographia pro characteribus sinicis haberi nequeat, curatur
haberi saltem lythographiam, quae pro libris sinicis edendis sic
apte inserviat sicut typographia (4).

(1) Can. 1399, 20. — (2) Can. 1399, 40. — (3) Can. 1397, § 4. — (4) Instr. S.C.
de Prop. Fide, 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, 39.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 262

[Page 248]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS IX.
De caritatis institutis.

[Texto Principal]
827. Sancta mater Ecclesia, exemplum sequens Domini nostri Iesu Christi, qui pertransiit benefaciendo et sanando omnes (1), semper, ubique terrarum, multiformia creavit caritatis instituta, non tantum corporum morbos curans, sed omnibus subveniens animarum infirmitatibus.

Nostrum igitur est munus apostolicum caritatis opera in Sinis promovere, ut gentibus pateat splendeatque haec praecepta et divina Ecclesiae nota, scilicet amor supernaturalis pauperum et languentium, quibus SS. Redemptoris remuntiantur verba: Appropinquavit in vos regnum Dei.

828. Immediatus operum caritatis finis est bonum materiale praebere, nempe infirmitates curare, miseris succurrere, derelictos accipere et protegere, etc.; finis autem remotus, nunquam obliviscendus, est gloria Dei et salus animarum: corpora curando, quaerimus animas salvas facere.

829. Quapropter in caritatis exercitio semper proportio servetur, ne nimis exhaurentur missionum stipes, et missionarii, pluribus distenti curis, praeceptum munus, quod est gentibus Evangelium annuntiare, paulisper praetermittant.

830. Optandum est ut, quatenus fieri potest, caritatis instituta, aliui Congregationi religiosae concredita, suis opibus ab ipsa Congregatione administrari queant sibique sufficiant, quin ratio oeconomicica missionis oneretur, salva semper a Vicario Apostolico institutorum dependencia.

831. Sorores Congregationum religiosarum admirabilem praestant in caritatis muneribus apostolatum. Sed, ut spiritu-alibus fructibus usque melius consulatur, necesse est eis non deesse linguae sinicae scientiam.

Ideoque Congregationum moderatoribus Primum Concilium Sinense praecepta Sacrae Congregationis de Propaganda Fide enixe commendat observanda, et opportunum ducit ut advenientibus in Sinas Sororibus, nullum detur, saltem primo anno, munus quod studium linguae sinicae impediат.

(1) Act., X, 38.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 263

[Page 249]

[Texto Principal]
CARITATIS INSTITUTA — ORPHANOTROPHIA — S. INFANTIA 249

CAPUT I.

DE ORPHANOTROPHIIS ET SANCTAE INFANTIAE OPERE.

832. Valde commendanda sunt in Missionibus orphanotro-
phia: his enim institutis praedilectionem Christi erga parvulos
omnibus exhibemus; et Ecclesiae benevolentia etiam paganorum
allicitur.

833. Curent Ordinarii, Sacra Congregatio de Prop. Fide
annuente, ut vocentur ad Sinas Congregationes quarum peculiare
munus sit puerorum educatio.

834. In orphanotrophiis infantes edoceantur in pietate, in
doctrina, litteris vel artibus iuxta facultates cuiusque.

835. Aptiores ad discedendum altiorem educationem reci-
pient, si idoneum videatur loci Ordinario, et partim aut totaliter
manualibus laboribus immunes praestentur, ut, tempore oppor-
tuno, ludimagistrorum, catechistarum, ludimagistrarum munere
fungi possint, ac fidei propagationi inservire.

836. Ad varias artes manuales infantes edoceantur, sive
in ipsa schola, seu domi, sive apud christianos opifices patronos,
vita moribusque bonos ac probos.

837. 1º. Puellae committantur probatis Congregationibus
religiosarum vel bonis familiis christianis, a quibus exerceantur
in officiis earum futurae conditioni plerumque matrisfamilias
congruentibus.

2º. Puellae cum nubiles sint et nubere velint, curent
moderatores ut non modo sponsi, sed etiam familiae, in quibus
convivere debent, sint divinae legis observantissimae, et copiam
habeant ad sufficientem sustentationem, ita ut, pro his puellis,
saluti animae et corporis cautum sit.

838. 1º. Inducantur christiani sinenses ad opus Sanctae
Infantiae et alia caritatis instituta sustinendum.

2º. Infantes in articulo mortis baptizati describantur in
regestis, ut, si postea vivant, christianae educentur et alieni
christianitati adscribantur.

32

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 264

[Page 250]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

3º. Curetur ut christiani, praesertim si propria prole careant, pueros Sanctae Infantiae adoptent; attamen Ordinarii debitas cautiones prius exquirant a familiis, quae infantes adoptare in animo habent.

839. Mulieres vel puellae ad orphanotrophia effugientes protectionem quaerendi causa, ne admittantur, praeter casum temporalis tantum asyli, inconsulto Ordinario.

CAPUT II.
DE SCHOLIS TECHNICIS ARTIUM MANUALIUM.

840. Spectatae uti medium caritatis exercendae et propagandae fidei, scholae technicae ad informandos in artibus manualibus opifices atque operum magistros, sunt in christianitatibus valde utiles: nam in bonum et utilitatem pauperum directe cedunt. Ut autem valetudini corporis atque animi consulatur, quadam cautiones sunt adhibendae.

841. Religiosis igitur cum viris tum mulieribus plurimum commendatur harum scholarum institutio, in quibus, ut toti loco et omnibus provideatur, de artibus manualibus non modo christiani sed etiam pagani sunt edocendi.

842. In technicis puerorum scholis missionarius seu catechista, in puellarum scholis soror, seu virgo sinensis vel alia pia mulier, doctrinam christianam et preces sedula cura omnes doceat.

843. Mercatura, quae, in nostris technicis scholis, commutatione rerum confectarum exerceri videtur, est honestum caritatis exercendae instrumentum, nec, spectato fine operis, prae se fert speciem mercaturae can. 142 et 2380 prohibitae.

CAPUT III.
DE NOSOCOMIIS.

844. Unusquisque Vicariatus enitatur ut proprium habeat nosocomium: nam in eo caritas christiana peroptime exercetur;
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 265

[Page 251]

[Texto Principal]
SCHOLAE TECINICAE — NOSOCOMIA — DISPENSARIA

caeli ianua plurimis moribundis aperitur; et cura corporis aditus
ad sanationem animi saepe saepius patet.

845. In nosocomiis catholicis, ad suscipiendam aegrotantium curam,
informentur, si desint religiosae, sive viduae christianae, ad hoc munus idoneae, sive probatae virtutis virgines.

Nisi timeatur ne officium suum docendi catechismum
negligant aut deserant, curandum etiam est ut et catechistae, qui
in pagis suo numere funguntur, aliquid artis medicae in nostris
nosocomiis ediscant.

846. Curent, pro viribus, missionarii ut sibimet necnon
catechistis aditus ad publica nosocomia pateat. Imo valde
optabile est ut in eis nosocomiis curam infirmorum suscipere
possint nostrae sororum religiosae Congregationes.

CAPUT IV.

DE DISPENSARIIS.

847. Cum dispensaria minore quam nosocomia sumptu
aperiri possint, cura habeatur ut magis magisque in dies multi-
plicentur. Valde optabile est ut in singulis subpraefecturis unum
pro viris atque alterum pro mulieribus dispensarium exstet.

848. Ad curam virorum in dispensariis suscipiendam,
informentur in loco apto, et, si fieri possit, in scholis medicis,
pii ac studiosi iuvenes.

Ad curam mulierum adhibeantur religiosae, aut saltem
virgines sinenses, praesertim si in Congregatione vivunt.

FINIS LIBRI QUARTI.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 266

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER QUINTUS.
DE PROCESSIBUS, DELICTIS ET POENIS.

TITULUS I.
De causis matrimonialibus in genere.

849. 1°. Cum in Sinis ius civile, tum vetus tum novum, iura ecclesiastica de matrimonio non agnoscat, et coactiva vi, etiam gravibus poenis adhibitis, ad matrimonia contrahenda adstringat, sponsalibus more sinico semel initis, non obstante repugnantia alterutrius partis; et peculiariter, cum nullitas matrimonii, a iudice ecclesiastico ad normam legum canonicarum declarata, a tribunali civili sinico oppugnari possit; et vicissim divortium, a tribunali civili sinico pronuntiatum iuxta consuetudines vel leges sinenses, nequeat agnosci a iudice ecclesiastico; tunc non parvi momenti difficultates exsurgunt et teterrima mala pro fide et moribus christianorum.

2°. Ad huiusmodi difficultatibus occurrendum Ordinarii pro viribus utique curabunt ut fideles, et praesertim catechumeni et neophytae recte erudiantur de sanctitate matrimonii, de matrimoniiis cum infidelibus abhorrendis et de maximis cautelis adhibendis in sponsalibus ineundis, ut secundum nempe ecclesiasticas leges fiant nuptiae.

Operam insuper dabunt, praesertim per missionarios, ut fideles adiuvent in eiusmodi negotiis, quatenus prudentia et iustitia suadent, per compositiones amicales inter partes, consentiente iudice civili et adhibitís etiam ecclesiasticis poenitentiis si fideles noxii inveniantur.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 267

[Page 253]

[Texto Principal]
CAUSAE MATRIMONIALES — CAUSAE BEATIFICATIONIS 253

TITULUS II.

De processibus pro inductione causae beatificationis a loci Ordinario iure proprio instruendis.

850. Concilium Sinense omnibus Sinarum Ordinariis enixe commendat quae in iure communi can. 2038 2064 de causis beatificationis servorum Dei statuuntur.

851. 1°. Curent Ordinarii locorum, in quorum missionibus martyres pro fidei confessione passi sunt vel cum fama sanctitatis pii servi Dei obiere, processus opportuno tempore instruere, ne documenta, aliaeque gravis momenti notitiae, negligentiter et indecore pereant.

2°. Si autem processus informativus inchoatus non fuerit intra triginta annos a morte Servi Dei, ut ad ulteriores procedi possit, probari debet nullam in casu fraudem vel dolum aut culpabilem negligentiam adfuisse (1).

852. In processu informativo instruendo « non est necessse ut constet de virtutibus, martyrio, miraculis, sed sufficit ut probetur fama in genere, spontanea, non arte aut diligentia humana procurata, orta ab honestis et gravibus personis, continua, in dies aueta et vigens in praesenti apud maiorem partem populi » (2).

853. Can. 2116.—§ 2. Verum, si de martyre agatur et evidenter constet de martyrio et causa martyrii tum materialiter tum formaliter spectati, sed deficiant miracula, Sacrae Congregationis est decidere an signa in casu sufficientia et, iis deficientibus, an supplicandum sit Sanctissimo pro dispensatione a signis in casu.

854. Can. 2003.—§ 1. Quivis fidelis vel legitimus Christifidelium coetus ius habet petendi ut causa apud tribunal competens instruatur.

§ 2. Si petitio a legitima et competente Ecclesiae auctoritate admissa fuerit, eo ipso petenti ius est causam legitime promovendi et ad exitum perducendi.

§ 3. Loci Ordinarius potest sive ex officio sive ad instantiam causam beatificationis instruere.

(1) Can. 2049.—(2) Can. 2050, § 2.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 268

[Page 254]
**LIBER V.—DE PROCESSIBUS, DELICTIS ET POENIS**

**[Texto Principal]**
855. Ad honorem Dei et ad decus Sanctae Matris Ecclesiae vehementer hortamur missionarios, quorum in locis Servi Dei ceciderunt, ut diligentes et solliciti sint in eorumdem notitiis colligendis et in scriptis referendis. Res et scripta, si quae supersunt Servorum Dei, acta processuum civilium tribunalium, quatenus fieri potest, saltem transscripta, pro viribus colligant et religiose ad Ordinarium deferant.

TITULUS III.
De delictis et poenis.

856. Can. 2214.—§ 1. Nativum et proprium Ecclesiae ius est, independens a qualibet humana auctoritate, coercendi delinquentes sibi subditos poenis tum spiritualibus tum etiam temporalibus.

§ 2. Prae oculis autem habeatur monitum Conc. Trid., sess. XIII, de ref., cap. 1: «Meminerint Episcopi aliique Ordinarii se pastores non percussores esse, atque ita praeesse sibi subditis oportere, ut non in eis dominantur, sed illos tanquam filios et fratres diligant elaborentque ut hortando et monendo ab illicitis deterreant, ne, ubi deliquerint, debitis eos poenis coercere cogantur; quos tamen si quid per humanam fragilitatem peccare contigerit, illa Apostoli est ab eis servanda praecceptio ut illos arguant, obsecrent, increpent in omni bonitate et patientia, cum saepe plus erga corrigendos agat benevolentia quam austeritas, plus exhortatio quam comminatio, plus caritas quam potestas; sin autem ob delicti gravitatem virga opus erit, tunc cum mansuetudine rigor, cum misericordia iudicium, cum lenitate severitas adhibenda est, ut sine asperitate disciplina, populis salutaris ac necessaria, conservetur et qui correcti fuerint, emendantur aut, si resipiscere noluerint, ceteri, salubri in eos animadversionis exemplo, a vitiis deterreantur».

857. Concilium Sinese, qua par est reverentia et obedientia, omnia quae in iure communi de delictis et poenis statuta habentur, amplectitur, sive de clericis agitur, sive de religiosis ac laicis.

858. Habita vero ratione particularium necessitatum, ratione locorum et personarum, relinquitur singulis Ordinariis peculiares, ubi opus sit, intra limites suae iurisdictionis, statuere poenas ad normam canonum 2220-2222, ceteroquin servatis principiis iuris communis.

Decreta

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 269

[Page 235]

[Texto Principal]
CAUSAE BEATIFICATIONIS—DELICTA ET POENAE

859. Quandoque enim expedit ut et poenis ecclesiasticis plectantur ii in primis fideles qui violant praeceptum de matri- monio cum infidelibus non contrahendo; filias paganis desponsant vel vendunt; ritus superstitiosos scientes et volentes peragunt; publicum praebent scandalum; liberos ad scholas paganorum vel protestantium mittunt; nomine Ecclesiae abutentes, negotia iniu- ste tractant et pecuniam vel ab aliis fidelibus vel a catechumenis aut paganis extorquent; et alia gravia religionis munera negligunt vel alia huiusmodi delicta patrant.

860. De poenis denique olim a iure communi statutis, prae oculis habeatur praescriptum can. 6, n. 5°: «Quod ad poenas attinet, quarum in Codice nulla fit mentio, spirituales sint vel temporales, medicinalles vel, ut vocant, vindicativae, latae vel ferendae sententiae, eae tanquam abrogatae habeantur».

861. Quae vero ab Episcopis in particularibus Synodis statutae sunt poenae, et ab eisdem non abrogatae, adhuc censentur vigere, donec aliter Ordinarii statuant, et dummodo cum principiis iuris communis concordent.

[Finis libri quinti
et etiam
Decretorum Primi Concilii Sinensis.]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 270

[Page 256]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM

† Ego Celsus Constantini, Archiepiscopus tit. Theodosiensis,
Legatus Pontificius.

† Ego Prosper Paris, S. I., Ep. tit. Silandensis, Vic. Ap.
Nankinensis.

† Ego Paulus Maria Reynaud, C. M., Ep. tit. Fuss., Vic.
Ap. Chekiang Or.

† Ego Conradus Abels., Ep. tit. Laganiensis, Vic. Ap. Mongo-
liae Or.

† Ego Franciscus Geurts, Ep. tit. Rhinocol., Vic. Ap. Chihli Or.

† Ego Fr. Odoricus Timmer., Ep. tit. Drusipar., Vic. Ap.
Shansi Merid.

† Ego Fr. I. P. Mondaini, Ep. tit. Synaitanus, Vic. Ap.
Hunan Merid.

† Ego Fr. Agapitus Fiorentini, Ep. tit. Rusad., Vic. Ap.
Shansi Sept.

† Ego Augustinus Henninghaus, Ep. tit. Hypaepensis, Vic.
Ap. Shantung Merid.

† Ego Fr. Adeodatus Maria Wittner, F. M., Ep. tit. Mileten-
sis, Vic. Ap. Shantung Or.

† Ego Nicolaus M. Ciceri, Ep. tit. Dausarensis, Vic. Ap. de
Ki-an.

† Ego Carolus Maria de Gorostarzu, Ep. tit. Ailensis, Vic.
Ap. Yunnan.

† Ego Fr. Eugenius Massi, O. F. M., Ep. tit. Joppensis, Vic.
Ap. Shensi Centralis.

† Ego Joseph Fabrègues, Ep. tit. Alalien., Coadiutor Pekinensis.

† Ego Paulus Faveau, Ep. tit. Tomass., Vic. Ap. Chekiang Occ.

† Ego Mauritius Duceur, Ep. tit. Barbalissensis, Vic. Ap.
Kwangsi.

† Ego Fr. Coelestinus Ybanez, Ep. tit. Bagensis, Vic. Ap.
Shensi Sept.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 271

[Page 257]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

† Ego LUDOVICUS FATIGUET, Ep. tit. Aspendius, Vic. Ap. de
Kiu Kiang.

† Ego IOSEPH NOEH TACCONI, Ep. tit. Aradensis, Vic. Ap.
Honan Or.

† Ego Fr. FRANCISCUS AGUIRRE, O. P., Ep. tit. Botryensis,
Vic. Ap. de Foochow.

† Ego ALOYSIUS CALZA, Ep. tit. Term., Vic. Apost. Honan Occ.
† Ego PAULUS DUMOND, Episc. tit. de Curubis, Adm. Ap. de
Kanchow.

† Ego LUDOVICUS CLERC-RENAUD, Ep. tit. Elaeensis, Vic. Ap. de
Yukiang.

† Ego EVERARDUS TER LAAK, Ep. tit. Parecopolitanus, Vic. Ap.
de Tchagar.

† Ego ADULPHUS RAYSSAC, Ep. tit. Cotyensis, Vic. Ap. de
Swatow.

† Ego IOANNES DE VIENNE, Ep. tit. Abrytensis, Vic. Ap. Chihli
maritimi.

† Ego LUDOVICUS VAN DYCH, Ep. tit. Abbiritensis, Vic. Ap. de
Suiyuan.

† Ego FLAMINIUS BELOTTI, Ep. tit. Sufetulensis. Vic. Ap. Honan
Merid.

† Ego Fr. IMMANUEL PRAT, Ep. tit. Mactaritanus, Vic. Ap. de
Amoy.

† Ego IACOBUS VICTOR MARIA ROUCHOUSE, Ep. tit. Acegearum,
Vic. Ap. Szechwan Sept.-Occ.

† Ego Fr. ANGELUS D. CARBAJAL, Ep. tit. de Caloe, Vic. Ap.
Hunan Sept.

† Ego HENRICUS LÉCROART, S. I., Ep. tit. Anchialensis, Vic. Ap.
Chihli Mer.-Or.

† Ego IOSEPHUS BOURGAIN, M. E., Ep. tit. Archelaidensis, Vic.
Ap. Kienchang.

† Ego ALOYSIUS VERSIGLIA, S. S. F. S., Ep. tit. Charystensis,
Vic. Ap. de Shiuchow.

† Ego FRANCISCUS SCHRAVEN, Ep. tit. Amyclaeensis, Vic. Ap.
Chihli Mer.-Occ.

[Assinaturas]
33

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 272

[Page 258]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

[Texto Principal]
† Ego AUGUSTINUS GASP AIS, Ep. tit. Canop., Vic. Ap. Manch. Sept.
† Ego MARTINUS CHIOLINO, Ep. tit. Calamensis, Vic. Ap. Honan Sept.
† Ego AUGUSTUS GAUTHIER, Ep. tit. Doberensis, Vic. Ap. Kwangtung Occ. et Hainan.
† Ego IOANNES MARIA BLOIS, Ep. tit. Lambaesitanus, Vic. Ap. Manchuriae Merid.
† Ego VINCENTIUS HUARTE, S. I., Ep. tit. Resaiwensis, Vic. Ap. Anhwei.
† Ego Fr. HERMENEGILDUS RICCI, O. F. M., Ep. tit. Antypirogensis, Vic. Ap. Hupe Occ.-Sept.
† Ego LUDOVICUS JANSSENS, Ep. tit. Faustinopolitanus, Coadj. Mongolae Or.
† Ego ANTONIUS FOURQUET, Ep. tit. Themisionensis, Vic. Ap. de Canton.

Ego ALEXANDER CARLO, Praefectus Apost. de Lanlung.
Ego IOSEPHUS HOOGERS, Praefectus Apost. de Tatung.
Ego IACOBUS WALSH, Praefectus Apost. de Kongmoon.
Ego Fr. ODORICUS TC'ENG, Praefectus Apost. de Puchi.
Ego MELCHIOR SOUEN, Praefectus Apost. de Lihsien.
Ego THEODORUS BUDDENBROCK, Administrator Apost. Kansu Occ.
Ego Fr. MARIA LUDOVICUS BRUN, Abbas B. M. de Consolatione.
Ego procurator II. et RR. DD. GIRAUDEAU et FAYOLLE, IOSEPH BOURGAIN, ep. Archelaid., Vic. Ap. Kienchang.
Ego PAULUS MONTAIGNE, C. M., Pro-Vicarius Chihli centralis.
Ego SAMUEL SOMMAVILLA, Pro-Vicarius de Hankow.
Ego IOANNES MICHAEL SPADA, Pro-Vicarius de Hongkong, sede vacante.
Ego MATHIAS VLAMINCK, O. F. M., Procurator Illmi Rmi D. Ep. Trudonis Jans.
Ego MANUEL PITTA, Procurator Illmi Rmi D. Ep. Macaonensis.
Ego Fr. ILDEFONSUS HEILIGENSTEIN, O. F. M., Procurator Illmi Rmi D. Ep. A. Schmucker.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 273

[Page 259]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

Ego Fr. ODORICUS SCHELL, O. M. Cap., Procurator Illmi Rmi D.
Ep. Walleser.

Ego ALBERTUS DE SMEDT, C. I. C. M., Procurator Illmi Rmi Dni
Frederix, Vic. Ap. Ning-shia.

Ego OCTAVIUS CASUSCELLI, Sem. Miss. Est. de Urbe, Procurator
Illmi Rmi Dni Capettini, Vic. Ap. Shensi Merid.

Ego ALEXANDER CARLO, Procurator Illmi et Rmi D. Séguin, Vic.
Ap. Kweichow.

Secretarius Concilii
G. PAYEN, S. I.

Notarii et Testes ad Acta
Fr. CASIMIRUS HERNANDEZ, O. P.,
IACOBUS TCHANG.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura manuscrita visível — apenas impressão tipográfica)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 274

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 275

[Page 1]

[Texto Principal]
VOTA ET POSTULATA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No visible archival references)

Page 276

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 277

[Page 1]

[Texto Principal]
VOTA ET POSTULATA
PRIMI CONCILII SINENSIS

—*—

De vexillorum nationalium usu.

1.—Normas circa vexillorum nationalium usum, ab Apostolica Sede per Legatum Pontificium Concilio Plenario Sinensi traditas, quae hae sunt: «Intra Ecclesiarum septa nemini liceat vexilla aut signa nationalia cuiuslibet gentis exponere», Concilium reverenter accipit. Hoc tamen exprimit votum, ut relinquatur prudenti Ordinariorum consilio munus eas normas deducendi, salvis praescriptionibus pro vexillis in ecclesia admittendis vel benedicendis in decreto S. R. C. die 26 Martii 1924 datis (1).

Affirmative et ad mentem. Mens autem est ut non solum salvae sint praescriptioniones a Sacra Rituum Congregatione hac in re datae, sed etiam perpendatur dispositio animi indigenarum qui forte ex expositis, in ecclesiis, vexillis exterarum nationum aut ab ecclesiis arcerentur, aut a suis popularibus spernerentur et exprobrarentur tanquam propriae patriae adversi vel eidem non satis devoti.

(1) A. A. S., a. 1924, p. 171.

—○○○—

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 278

[Page 264]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De divisione in regiones ecclesiasticas.

2.—Cum, abhinc ab anno 1879, in Sinis quinque tantum habeantur regiones ecclesiasticae, eaeque, multiplicatis vicariati-
bus, iam sint pauciores numero, Primum Concilium Sinense submisse a Sancta Sede petit ut, in Sinis, divisio in regiones
ecclesiasticas aptetur, quantum fieri potest, ad divisionem Sina-
rum in provincias civiles (1)

Præcipuae rationes quae hanc novam divisionem suadent
hae sunt:

1°. Fieri potest haec divisio: nam attentis novis vicaria-
tuum erectionibus, quae, progredientibus aetatibus, adhuc certe
multiplicabuntur; attenta pariter multitudine capitum in qualibet
provincia civili, singulae provinciæ civiles, paucis exceptis, satis
sunt ad unam regionem ecclesiasticam constituendam.

2°. Non modo fieri potest haec divisio, sed ad progres-
sum institutionum ecclesiasticarum conducit.

Magno enim est adiumento ad cadem evangelizationis me-
dia in cadem regione ecclesiastica adhibenda: nam in cadem
regionem ecclesiasticam coniungit populos qui indole et moribus
minus distant; imminuit locorum distantias; magna ex parte
tollit ea quae obstant ne pastores inter se conveniant.

3°. Denique hac divisione apparatur iter ad Hierarchiam
ecclesiasticam aliquando constituendam.

His de causis, proponitur ad normam provinciarum civilium
sequens divisio. Si quis Vicariatus partem alterius provinciæ
continet, pertinet, ut plurimum, ad eam provinciam in qua sedem
habet. Excipitur Vicariatus Ningshia, qui, sedem habens in
Ningshia, urbe provinciæ Kansu, gravibus de rationibus, pro-
vinciæ Mongoliæ subiungitur.

(1) Degr. S. C. de P. F., 23 Iunii 1879; Coll., 2, n. 1524.

[Vota et Postulata]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 279

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 280

[Page 266]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Regiones
ecclesiasticae | Vicariatus | Christiani | Infideles
--- | --- | --- | ---
8°. KIANGSU
ANHWEI | Nanking
Wuhu
(Aliae praeparantur
missiones) | 195.863
73.912 | 25.000.000
25.000.000
9°. HONAN | Honan Sept.
Honan Orient.
Honan Occid.
Honan Merid. | 20.967
9.000
11.093
20.471 | 7.000.000
7.000.000
8.000.000
8.000.000
10°. SZECHWAN | Szechwan Sept.-Or.
Szechwan Orient.
Szechwan Merid.
Kientchang
Thibet | 50.088
58.102
39.435
8.129
4.079 | 25.000.000
15.000.000
15.000.000
2.000.000
3.000.000
11°. HUPEH | Hupeh Orient.
Hupeh Sept.-Occ.
Hupeh Merid.-Occ.
Wuchang
Hanyang
Puchi | 43.914
35.012
32.192 | 16.000.000
6.000.000
9.000.000
12°. HUNAN | Hunan Merid.
Hunan Sept.
(Duae aliae missiones
praeparantur) | 23.562
15.478 | 10.000.000
11.000.000
13°. KIANGSI | Kiukiang
Kian
Kanchow
Yukiang | 28.596
16.279
28.102 | 6.000.000
8.000.000
8.000.000
14°. CHEKIANG | Chekiang Orient.
Chekiang Orient. | 38.460
21.161 | 11.000.000
7.750.000

[Vota et Postulata]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 281

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 282

[Page 268]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De Missionibus a nomine residentiae
Ordinarii appellandis.

3.—Primum Concilium Plenarium Sinense humiliter petit
a Sancta Sede ut singuli vicariatus et singulae praefecturae
apostolicae appellantur nomine loci qui sit residentia episcopalis.

Praecipuae rationes hae sunt:
1°. Multiplicatis Vicariatibus, nulla est iam necessitas
aut utilitas servandi denominationem hucusque adhibitam;
2°. Difficile est invenire nomen quod ad novos Vicariatus
in posterum instituendos sit aptatum;
3°. Denominatio proposita viam munit ad Hierarchiam
constituendam.

Hisce de causis, Sanctae Sedi reverenter proponuntur
sequentes vicariatum et praefecturarum apostolicarum denomi-
nationes.

Nova denominatio | Pristina denominatio
--- | ---
Vicariatus de Moukden. | Manchuria Merid.
„ „ Kirin. | Manchuria Sept.
„ „ Jehol. | Mongolia Orient.
„ „ Siwantze. | Tchagar
„ „ Suiyuan. | Suiyuan.
„ „ Ningshia. | Ningshia.
„ „ Peking. | Chihli Sept.
„ „ Tientsin. | Chihli Maritim.
„ „ Paotingfu. | Chihli Central.
„ „ Chengtingfu. | Chihli Mer.-Occ.
„ „ Sienhsien. | Chihli Mer-Or.
„ „ Yungpingfu. | Chihli Orient.
„ „ Lihsien. | Lihsien.
„ „ Tsianfu. | Shantung Sept.
„ „ Yenehowfu. | Shantung Merid.
„ „ Chefoo. | Shantung Orient.
„ „ Taiyuanfu. | Shansi Sept.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 283

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 284

[Page 270]
**VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS**

**[Texto Principal]**
Nova denominatio | Pristina denominatio
--- | ---
Vicariatus de Canton. | Canton.
„ „ Swatow. | Swatow.
„ „ Shiuchow. | Shiuchow.
„ „ Pakhoi. | Kwang-Tong occ., Hainan.
„ „ Hongkong. | Hongkong.
„ „ Nanning. | Kwangsi.
„ „ Kweiyang. | Kuichow.
„ „ Yunnanfu. | Yunnan.
„ „ Weihweifu. | Honan Sept.

Praefectura de Lanlung. | Lanlung.
„ „ Tatung. | Tatung
„ „ Kongmoon. | Kongmoon.

Missio de Urga. | Mongolia Exterior.

*Provisum per Decretum diei 3 Decembris 1924.*

**De pecunia pro quibusdam peculiaribus Commissionibus.**

4.—Primum Concilium Sinense reverenter petit a Sacra Congregatione de Propaganda Fide ut, pro sumptibus trium Commissionum, de quibus Lib. 1, Tit. VIII (30-49) sermo habetur, quamdam pecuniae summam, eamque certam, et, in modum sortis, firman, apud Delegationem Apostolicam constituere velit.

*Remissum est ad P. Opus Propagationis Fidei.*

**De museis constituendis.**

5.—Cum ubique terrarum semper Sancta Mater Ecclesia humanarum artium scientiarumque auctor fuit et altrix, in votis est ut, ad missionum honorem Sinarumque decus, ex profanis et sacris antiquitatum reliquiis opportuna constituantur musea.

*Laudatur propositum.*

**Vota et Postulata**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 285

[Page 271]

[Texto Principal]
PECUNIA — MUSEA — ALTARIA PORTATILIA — MISSA, ETC. 271

De facultate consecrandi altaria portatilia
breviori formula.

6. — Primum Concilium Sinense humiliter petit ut Vicariis
Apostolicis in Sinis concedatur facultas formula breviori conse-
crandi altaria portatilia.

Affirmative, utendo formula in plurali ad decennium.

De facultate celebrandi quotidie Missam B. M. V.

7. — Primum Concilium Sinense petit a S. Sede ut missio-
narii, dum sunt in via ad visitandas christianitates, vel quando
sunt in aliqua residentia in qua non est copia paramentorum,
possint quotidie celebrare Missam de B. Maria V. pro tempore,
ad instar facultatis iam datae aliquibus Institutis, utputa
Sacerdotibus Congregationis S. Francisci Salesii, in Sinis, anno
1917.

Haec facultas est ut obveniatur difficultati transferendi
paramenta in hunc aut in illum locum.

Missionariis dum sunt in via ad visitandas christianitates
facultas fit ad decennium utendi casulis bicoloribus, nigri scl.
et flavi.

De Benedictione Papali a Missionariis largienda.

8. — Primum Concilium Sinense submisse petit ut facultas,
quam habent Vicarii et Praefecti Apostolici in Sinis, impertiendi
ter in anno in sollemniioribus festis Benedictionem Papalem
iuxta praescriptam formulam, possit missionariis et sacerdotibus
subdelegari.

Negative et ad mentem. Mens est ut, si Vicarii vel Prae-
fecti Apostolici diebus in quibus eis fit facultas Benedictionem
Papalem impertiendi impediti sint, subdelegare valeant presby-
terum qui in ecclesia pro-cathedrali Benedictionem Papalem
largiatur.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 286

[Page 272]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

**De statu legali Cleri Sinensis.**

9.—Cum iura et privilegia cleri Sinensis ad normam Can. 118 seq. a gubernio Sinensi non recognoscantur, Primum Concilium Sinense maxime optat ut, sive per Delegatum Apostolicum, sive alio modo, ad Statum legalem canonicum cleri Sinensis obtinendum deveniatur.

*Providebitur prout fieri poterit.*

**De privilegio personali quotidiano altaris privilegiati.**

10.—Cum missionarii, saepe extra ecclesiam residentiae suae Missam celebrantes, altaris privilegiati locali privilegio frui nequeant, proinde nec eorum fideles, ideo petitur ut omnes missionarii et sacerdotes eodem privilegio, sed personali et quotidiano, uti possint.

*Affirmative ad decennium.*

**De facultate generali dispensandi super impedimento aetatis.**

11.—Magnae difficultates oriuntur in Sinis ex nova praescriptione iuris circa aetatem requisitam ad validam matrimonii celebrationem. Ordinarii desiderant et conantur extirpare veterrimam et lugendam consuetudinem liberos nubendi in aetate iuniore; sed res est multae operae quae, ut perficiatur, longum tempus requirit. Ideo Ordinarii uno ore submisse flagitant a Sancta Sede generalem facultatem dispensandi super impedimento aetatis, non solum cum iis qui sponsalia ante promulgationem Codicis Iuris Canonicci, sed etiam cum iis qui eadem posteriori inierunt.

*Nihil innovandum.*

Vota et Postulata

Page 287

[Page 273]

[Texto Principal]
CLERUS — ALTARE PRIVILEGIATUM — AETAS, ETC. 273

De facultate Ordinariorum circa Matrimonia
catechumenorum plures uxores habentium.

12. — Facultatem habent Ordinarii Sinenses « dispensandi
cum gentilibus et infidelibus plures uxores habentibus, ut, post
conversionem et baptismum, quam ex illis maluerint, si etiam
ipsa fidelis fiat, retinere possint, nisi prima voluerit converti ».

Unde deduci videtur, in omni casu polygamiae etiam succes-
sivae, virum polygammum non posse secum retinere tanquam
propriam uxorem mulierem secum baptizatam, nisi interpella-
tionibus praemissis, ut sciatnr num prima uxor converti voluerit.

Aliunde, in Constitutione S. Pii V « Romani Pontificis »,
can. 1125, absolute dici videtur ut in casu polygamiae successivae
possit neophytus secum retinere tanquam propriam uxorem
mulierem quae cum ipso baptizata fuerit, nulla facta quaestione
praemittendae interpellationis.

Primum Concilium Sinense videns frequenter inter nostros
catechumenos reperiri tales qui cum secunda vel ulteriore succes-
sive uxore, in baptismum consentiente, baptismum petant, quibus
durissimum est et fere impossibile tale matrimonium dissolvere,
humillime Sedem Apostolicam orat utrum, ad mentem Constitu-
tionis S. Pii V supra citatae, liceat Vicariis Apostolicis et Prac-
fectis Apostolicis tales catechumenos cum tali in baptismum
consentiente uxore simul baptizare, data eis insuper facultate ut
in eodem matrimonio tanquam legitimo permanere valeant,
absolute et sine ulla interpellatione primae uxoris an non.

Affirmative.

De sepultura Ordinarii.

13. — Primum Concilium Sinense postulat ut privilegium in
canone 1205 concessum Episcopis residentialibus, pro eorum
sepultura in propria ecclesia, extendatur in Missionibus ad
Ordinarios locorum.

Affirmative pro locorum Ordinariis characterere episcopali
insignitis.

35

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 288

[Page 274]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De festis diebus de praecepto.

14.—Primum Concilium Sinense reverenter petit ut dies
festi sub praecepto in universa Ecclesia Sinensi sint tantum:
omnes et singuli dies dominici, festa Nativitatis, Epiphaniae,
Ascensionis Domini, Immaculatae Conceptionis et Assumptionis
Almae Genitricis Dei Mariae, Sancti Ioseph eius sponsi, Omnium
denique Sanctorum; sublata obligatione celebrandi sub praecepto
festa Circumcisionis, SSmi Corporis Christi, ita tamen ut ista
duo ultima transferantur ad dominicam subsequentem.

Affirmative.

De facultate permittendi labores serviles in diebus festis.

15.—Primum Concilium Sinense postulat ut facultas, quam
habent Vicarii Apostolici dispensandi cum catholicis pauperibus,
qui opera sua valde indigent, ut serviliter laborare valeant diebus
dominicis, extendatur etiam ad dies festos; sublata pro his pau-
peribus, si Missam audire non possint, obligatione recitandi
preces suppletivas.

Nihil innovandum.

De dispensatione a jeiunio et abstinientia
in quibusdam diebus festivis apud Sinenses.

16.—Concilium Sinense humiliter a Sancta Sede petit
indultum pro totis Sinis, vi cuius dispensari queat, quando
tempus id ferat, a lege abstinientiae et ieiunii ultima die et quin-
decim prioribus diebus anni lunaris Sinici; item die quinta
quintae lunae et die decima quinta lunae octavae. His enim
praedictis diebus, ex communi et vetustissima consuetudine, fere
impossibile est ut Sinenses ieiunium aut abstinentiam servant.

Affirmative ad decennium.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 289

[Page 275]

[Texto Principal]
FESTI DIES — IEIUNIUM, ETC. — CONSECRATIO — S. SUPELLEX... 275

De formula Consecrationis Sinarum
B. M. V. indulgentiis ditanda.

17. — Primum Concilium Sinense humiliter a Sancta Sede
postulat ut adhibitam formulam consecrationis Sinarum Beatae
Mariae Virgini his sacris indulgentiis ditare dignetur:
a) Indulgentia plenaria, sub requisitis conditionibus, pro
iis qui primae consecrationi et renovationi annuali adhaerent;
b) Indulgentia plenaria semel in mense, sub conditioni-
bus requisitis, pro iis qui formulam consecrationis quotidie pie
recitaverint;
c) Indulgentia 300 dierum semel in die pro recitatione
formulae consecrationis.

Affirmative.

De facultate sacras supellectiles benedicendi.

18. — Concilium petit ut facultas, de qua in can. 1304, relate
ad benedictionem sacrae supellectilis, in Missionibus, concedatur
omnibus sacerdotibus qui curam animarum gerant.

Affirmative ad decennium.

De rerum valore dollaribus sinensibus aestimando.

19. — Ratione habita vilitalis pretii libellarum et francorum,
humiliter a S. Sede petit ut, loco triginta millium libellarum
seu francorum, de quibus in can. 534, 1532, 2347, retineri possint
in Sinis quindecim milia dollarium Sinensium, et sic, servata
proportione, de aliis summis (1).

Affirmative.

(1) S. C. C., Rom. et allar., die 23 Ian. 1923; Acta A. S. vol. XV, 1 Oct.
1923, pag. 513, 514.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 290

[Page 276]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

**De Synodis celebrandis.**

20.—Patres Concilii petunt ut, retento nomine Synodi, Synodus Vicariatus vel praefecturae celebretur in modum Conferentiarum Episcopalium, id est extra ecclesiam ac sine sollemnitatibus quae in Pontificali Romano inveniuntur. Rationabilis causa sic agendi est necessitas parcendi temporì et minuendi sumptus.

Prout exponitur non expedire. Poterunt tamen Ordinarii Conferentias celebrare cavendo ne nomine Synodi utantur.

**De Professoribus in Seminarìis regionalibus.**

21.—In votis Patrum Concilii est ut electio professorum in seminarìis regionalibus fiat, de consensu Ordinariorum, ab illa societate cui commissum est Seminarium regionale, et quae maiorem vicariatum numerum in regione habet.

Nihil innovandum.

**De Universitatibus condendis.**

22.—Optandum est: 1°. ut aliquae canonicae condantur Facultates seu scholae Theologicae, in quibus alumnis superior perfectiorque tradatur in disciplinis ecclesiasticis institutio, etiam gradibus academicis honestata, si quando hoc opportunum Sanctae Sedis visum fuerit ;—2°. ut Universitates catholicae condantur, cum publicae gubernii et protestantium Universitates doctrina sensuque catholico omnino careant, imo materialismo et falsis opinionibus contra Ecclesiam catholicam imbutae sint.

In Sinis unam modo existare Universitatem catholicam necessitati minus congruere apparet: ideo Concilium Sinense votum emittit, ut saltem aliae duae Universitates condantur, una pro parte septentrionali, altera pro meridionali parte huius Reipublicae.

Vota et Postulata

[Carimbos] — (Não observado)
[Anotações marginais] — (Não observado)
[Assinaturas] — (Não observado)
[Referências arquivísticas] — (Não observado)

Page 291

[Page 277]

[Texto Principal]
SYNODI — SEMINARIA REGIONALIA — UNIVERSITATES, ETC. 277

Quantum ad Universitatem «Aurora», iam in Shanghai
constitutam, optandum est ut maius incrementum accepiat, et a
Vicariis Apostolicis suis subditis commendetur (1).

Laudatur propositum.

De curandis iuvenibus Sinensibus apud exteras
gentes studentibus.

23.—Cum, teste experientia, futurum nationis Sinensis
bonum multum pendeat ex iunioribus Sinensibus, qui, nunc in
Europa vel in America studentes, ibidem scholas neutras vel
acatholicas celebrant, in quibus aut nihil aut meras, specie histo-
riae, calumnias de Ecclesia catholica audiunt, Primum Concilium
Sinese a Summo Pontifice submisse petit ut, in quacumque
Europae vel Americae natione, ubi student multi Sinenses, ipsa
Sedes Apostolica, pro suo prudenti iudicio, meliori quo fieri
potest modo, provideat ut praedicti iuvenes per idoneos sacerdotes
et catholicos laicos in doctrina catholica instituantur.

Providetur uti fieri potest.

De Magistris in Sinas mittendis recte instituendis.

24.—Hoc Concilium peroptat ut Ordines, Congregationes
et Societates quae operam in missionibus impendent, efforment
in aliqua schola superiori proprios subditos, quos ad instituen-
dam, in Sinis, iuventutem destinabunt, postquam eos pares tanto
muneri reddiderunt.

Laudatur propositum.

——*——

De Iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales.

25.—a) Primum Concilium Sinese humillime Sedem
Apostolicam orat ut Instructionem Sacrae Congregationis de

(1) Cum hoc votum pro parte septentrionali jam ad effectum feliciter
perductum sit, per fundationem Universitatis Catholicae Patribus O.S.B. concre-
ditae, tale Institutum omnibus Sinarum Ordinarlis enixe commendatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 292

[Page 278]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Propaganda Fide anno 1883 datam «De iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales» (1), quatenus opus sit, in Ecclesiam Sinensem iterum extendere velit, adiectis, ad normam novi iuris, opportuniis correctionibus et simplificationibus, prae oculis habitis insuper peculiaribus difficultatibus infra exponendis.

b) Insuper ut potestatem quam ius tribuit Ordinariis canonè 1990, extendere velit in Sinis Vicariis Apostolicis ad hos casus:

1º. Ad declarandam nullitatem matrimonií in casu, ubi certo probatur virum ante matrimonii celebrationem orbatum fuisse utroque testiculo;

2º. Ad dispensandum supra rato et non consummato, ubi certo probetur nullam fuisse cohabitationem post celebratum matrimonium.

c) Denique ut Ordinarii Sinenses possint processum in causis dispensationis super rato instruere, quin, ad normam can. 1963, § 1, debeant toties quoties facultatem instruendi processum a Sede Apostolica petere.

Rationes autem ad haec postulanda sunt:

Prima est penuria personarum. Impossibile enim est Vicario aut Praefecto Apostolico in sua residentia, vel prope, habere tot missionarios et tales quot et quales, ad normam can. 1573, 1574, 1576, 1585, pro iudicii ecclesiastici tribunalì constituendo requiruntur.

Secunda ratio est difficultas in conveniendis partibus et testibus ex locis nimis longe dissitis a residentia episcopali, praesertim in magnis missionibus. Partes et testes, si nullum emolumentum sperare possint obtinendum ex iudiciis ecclesiasticis, ea ordinarie negligunt, cum insuper et saltem viatici expensas in casu ipsi per se sustinere debeant.

Tertia ratio magis urgens est magna difficultas et pene insuperabilis iuramenti obtuendi a testibus et partibus; quia in neophytis deest talis praedispositio intellectualis et moralis qualis ad iuramentum emitendum requiritur. Hoc eo vel magis, quod Sinenses naturaliter inclinant, in processibus quos apud

(1) Coli. S. C. de Prop. Fide, Hongkong, an. 1905, n. 1684.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 293

[Page 279]
**[Texto Principal]**
CAUSAE MATRIMONIALES — TRIBUNALIA 2ª INSTANTIAE 279

magistratus civiles, agitant, non iuxta veritatem sed iuxta
utilitatem cunnciare, ac prorsus ignorant sanctitatem et
gravitatem iudicii et iuramentorum. Ergo est res difficillima
eam certitudinem moralem obtinere quoad testimonia, quae
iuramentis gignitur, et ad iudicialem sententiam ferendam in
iure praescribitur.

Quarta ratio, etiam maximi momenti, ea est quod absolute
desunt vel periti medici vel obstetrices, quorum vel peritiae vel
fidelitati Vicarii Apostolici confidere possint, ubi agitur de causis
matrimonialibus in specie de impotentia et inconsummatione, imo
Pates in Concilio adumati cessent tale munus his medicis vel
obstetricibus tuto committi non posse.

ad a) Affirmative.
ad b) Negative ad utrumque.
ad c) Affirmative et ad tempus, tributis Delegato Apos-
tolico opportunis facultatibus.

De tribunalibus secundae instantiae.

26. — Cum in Sinis nondum erecta sit Hierarchia ecclesia-
stica, et propterea in ecclesiasticis regionibus desit Metropolita
(can. 272), qui possit appellationes accipere (can. 274, n. 7) a
sententiis tribunalis ordinarii primae instantiae, ad normam
can. 1594, § 1;

2º. Et cum insuper partes ius habeant a sententia appel-
landi (can. 1879), et in causis matrimonialibus vinculi defensor
a prima sententia, quae matrimonii nullitatem declaraverit,
intra legitimum tempus, ad superius tribunal provocare debeat
(can. 1986);

3º. Hinc, ratione quoque habita nimiae distantiae tribu-
nalis Romani pro appellatione, saepe saepius mala et pericula
in mora oriuntur, praesertim quod attinet ad causas matrimoni-
ales: inspecta enim peculiari indole huius gentis, grave periculum
est ne ulli, non expectata secunda sententia, alias subinde ineant
nuptias.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 294

[Page 280]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Quam ob rem Concilium Sinense reverenter petit a Sancta Sede ut a) in quacunque regione ecclesiastica Sinarum, unum loci Ordinarium, et in loco centrali aliis Episcopis commodiori, semel pro semper designet, apud quem resideat tribunal ordina- rium secundae instantiae, ad normam can. 1594, § 1 et ad mentem can. 364.

b) Eadem de causa Ordinario tribunalis secundae instan- tiae de quo supra, concedatur facultas designandi semel pro semper, probante Sede Apostolica, alium Ordinarium ad quem fiat appellatio a causis in prima instantia coram se pertractatis, ad normam can. 1594, § 2, et ad mentem can. 294, § 1. Ita iam sternitur insuper via ad ecclesiasticam Hierarchiam in Sinis origendam.

Affirmative ad utrumque.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

[Vota et Postulata]
(Visto no canto inferior esquerdo da página)

Page 295

[Page 86]

[Texto Principal]
ALIA VOTA

Primi Concilii Sinensis AD S. Congregationem
Rituum examinanda prolata.

———*———

De festo Jesu Christi Regis.

Primum Concilium Plenarium Sinense, libentissime com-
munibus Orbis Catholici Episcoporum votis se adjungens,
Apostolicam Sedem enixe rogavit ut Festum Jesu Christi Regis
Universalis Societatis cum Missa et Officio proprio concedere
dignaretur.

De B. Maria Virgine Universali Mediatrix et omnium
gratiarum Dispensatrice.

Primum Concilium Plenarium Sinense, in testimonium
perantiquae devotionis totius populi christiani erga Beatissimam
Virginem Mariam et ad obtinendam Eius singularem interces-
sionem cum pro fidelium sanctificatione, tum pro infidelium
conversione ad fidem catholicam, unanimiter exoptavit ut Sancta
Sedes dignaretur — si quando hoc Ipsi opportunum visum fuerit —
definire tanquam fidei dogma doctrinam quae tenet: “Beatissimam
Mariam, Matrem Dei et nostram, esse universalem mediaticem
et omnium gratiarum dispensatricem”.

De Canonicationis et Beatificationis causis.

Pro causis Beatorum Sinensium et Servorum Dei, qui, uti
fertur, pro Fidei Christi in Sinis occubuerunt, Quinta Commissio
statuit, et omnes Patres unanimiter adprobaverunt, petitiones
singillatim pro unaquaque causa esse exarandas, quibus Sancta
Sedes humiliter rogaretur ut prosecuantur vel introducantur hae
causae:

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Carimbos] or [Selos]
(No stamps or seals visible)

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 296

[Page 282]
[VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS]

[Texto Principal]
I. Canonicalis causa sequentium Martyrum sive ex Missionalibus exteris, sive e Clero Fidelibusque indigenis, diversis temporibus, glorioso beatorum caelitum albo jam inscriptorum:

1) B. Fr. de Capillas O. P.
2) B. Pet. Sanz O. P. Ep. de Mauriscatre
3) B. Joachin Royo O. P.
4) B. Fr. Serrano O. P. Ep. de Tipasa
5) B. Joan. Alcober O. P.
6) B. Fr. Diaz O. P.
7) B. Dufresse M. E. Ep. de Tabraca
8) B. Joh. Lantrua O. F. M.
9) B. Fr. Clet C. M.
10) B. Gabriel Perboyre C. M.
11) B. Chapdelaine M. E.
12) B. J-P. Neel M. E.
13) B. Ou Petrus
14) B. Tchao Augustinus Sacerdos
15) B. Tchang Ta-pong Joseph
16) B. Yuen Tsai-te Joseph Sacerdos
17) B. Lieou Paulus Sacerdos
18) B. Lieou Thadd. Sacerdos
19) B. Lieou Wen-yuen Petrus
20) B. Ho Joachim
21) B. Pei Man Laurentius
22) B. Tsao Koei Agnes
23) B. Lou Ting-mei Hier.
24) B. Wang Tchang-song Laurentius
25) B. Lin Tchao Agatha
26) B. Tchang Joseph, Seminarista
27) B. Tchen Paulus, Seminarista
28) B. Lo Joannes-Baptista
29) B. Wang Martha
30) B. Ou Lao-yao Martinus
31) B. Tchen Wei-tang Joannes
32) B. Tchang Tien-chu Joannes
33) B. Y Kou-po Lucia.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 297

[Page 283]

[Texto Principal]
CANONIZATIONIS ET BEATIFICATIONIS CAUSAE

II. Beatificationis Causa Servi Dei Stephani Le Fèvre (vel Faber), S. J., Missionarii Aostpolici in Prov. Shensi in Sinis.

III. Beatificationis Causa Ven. Joannìs Martini Moye, Fundatoris Congregationis Puellarum e Providentia et Missionarii Apostolici in Prov. Szechwan in Sinis.

IV. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Josephi Henriquez, S. J., Tristani de Attimis, S. J., Missionariorum Apostolicorum in Sinis, et Cathechistarum Sinensium Joseph Tang Tè-koan et Philippi Wang, qui omnes pro Christi fide occubere.

V. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Gregorii Grassi, Episc. Orthosiensis, et Sociorum in odium Fidei, ut fertur, interfectorum.

VI. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Theotimi Verhagen, Vicar. Ap. Hupeh Merid., et Frederici Verhagen, Florentii Robrecht, Victorini Delbrunch, Missionariorum Apost. eiusdem Vicariatus, qui pro Christi fidem sanguinem suum fuderunt, primi tres anno 1904, ultimus vero anno 1898.

VII. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii servi Dei Alberici Crescitelli, Missionarii Apostolici, qui fidem suo sanguine confirmavit in pago Yentzepien (in Vicariatu Ap. Shensi Merid.).

VIII. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servi Dei P. Josephi Segers, Missionarii Apost. in Mongolia Orient., qui anno 1900 sanguinem suum fudit in civitate Lam-pinsien.

IX. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servi Dei Sie Quinti, Cathechistae Sinensis, in odium Fidei, uti fertur, necati in civitate Wucheng.

De Recognitione cultus erga Joannem a Montecorvino, Primum Kambalicensem Archiepiscopum.

Primum Concilium Plenarium Sinense unanimiter exoptavit ut antiquus cultus popularis erga Dei Servum Joannem a Montecorvino O. F. M., primum Archiepiscopum Kambalicensem, rite recognosceretur et Fundator Ecclesiae in Sinis in Beatorum Albo recenseretur.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 298

[Page 284]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De extensione cultus erga beatum Odoricum a Portunaone
O. F. M., AD universam ecclesiam in Sinis.

Primum Concilium Plenarium Sinense enixe rogavit ut
cultus erga Beatum Odoricum a Portunaone O. F. M., jam inde
ab anno 1755 rite confirmatus, etiam ad universam Ecclesiam in
Sinis extenderetur.

De Officio et Missa Beatorum Sinensium et de Altaribus
et Oratoriis ipsis dedicandis.

Primum Concilium Plenarium Sinense enixe rogavit San-
ctam Sedem ut concedere dignaretur, praeter Officium et Missam
Beatorum Sinensium, Eisdem altaria et oratoria dedicari possent,
et hoc etiam ab Ordinibus qui liturgiam particularem sequuntur.

De Canonicalione Beatae Theresiae ab Infante Jesu.

Episcopi omnes Sinarum et Patres Primo Concilio Plenario
Sinensi coadunati, gratissimo affecti animo erga eximiam hanc
Missionum amatricem, communibus omnium votis suas etiam
adiunxerunt preces enixe Sanctam Sedem adprecantes ut Beatam
Theresiam ab Infante Jesu inter Sanctas accenseret, ad Ecclesiae
Catholicae novum decus et Missionibus novum praesidium
obtinendum.

De Beatificatione summi Pontificis Pii PP. X.

Primum Concilium Plenarium Sinense, pro suo speciali
amore erga desideratissimum Patrem PIUM PP. X., votum
protulit ut Sancta Sedes quam citissime eum ad altarium
honorem proveheret.

[Assinaturas]
—○○○—

[Vota et Postulata]

Page 299

[Page 1]

[Texto Principal]
INSTRUCTIO
PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS,
EX INDULTO, IN SINIS SERVANDA

[Anotações marginais]
(Blank)

[Carimbos]
(Blank)

[Assinaturas]
(Blank)

[Referências arquivísticas]
(Blank)

Page 300

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 301

[Page 1]

[Texto Principal]
P A R S I

De Processu Matrimoniali

1. Causae matrimoniales, inter baptizatos, ad iudicem ecclesiasticum spectant, cui soli competit de validitate matrimonii et obligationibus ex eodem derivantibus sententiam ferre.

Causae de effectibus matrimonii mere civilibus si principa- liter agantur, pertinent ad civilem magistratum, ad normam can. 1016; sed si incidenter et accessorie, possunt etiam a iudice ecclesiastico, ex propria potestate, cognosci ac definiri (C. 1961).

2. «Can. 1962.—Causas matrimoniales ad eos spectantes, de quibus in can. 1557, § 1, n. 1, illa S. Congregatio vel illud Tribunal aut specialis ea Commissio exclusive cognoscet, cui eas toties quoties S. Pontifex delegaverit; causas dispensationis super matrimonio rato et non consummato, S. Congregatio de disciplina Sacramentorum; causas vero quae referuntur ad privilegium Paulinum, S. Congregatio S. Officii» (1).

«Can. 1963.—§ 1. Quare nullus iudex inferior potest pro- cessum in causis dispensationis super rato instruere, nisi Sedes Apostolica facultatem eidem fecerit.

§ 2. Si tamen iudex competens auctoritate propria iudicium peregerit de matrimonio nullo ex capite impotentiae et ex eo, non impotentiae, sed nondum consummati matrimonii emerserit probatio, omnia acta ad Sacram Congregationem transmittantur, quae iis uti poterit ad sententiam super rato et non consummato ferendam».

«Can. 1964.—In aliis causis matrimonialibus iudex competens est iudex loci in quo matrimonium celebratum est aut in quo

(1) Ad dubium: «Utrum in quibuslibet causis matrimonialibus inter par- tem catholicam et partem acatholicam, sive baptizatam sive non baptizatam, quocumque modo ad S. Sedem delatis, S. S. Congregatio S. Officii exclusivam habeat competentiam», eadem S. C. S. Officii die 18 Ian. 1928 respondendum decre- vit: «Affirmative, habita praesertim ratione can. 247, § 3, et salvo praescripto can. 1557, § 1, n. 1.» (Cfr. Acta Apost. Sedis, an. 1928, p. 75).

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 302

[Page 288]
**INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS**

[Texto Principal]
pars conventa vel, si una sit acatholica, pars catholica domicilium
vel quasi-domicilium habet» (1).

3. Ut in tribunali ecclesiastico causa aliqua matrimonialis
tractanda suscipiatur, necesse est ut contra matrimonium regularis
et iuridica accusatio praecesserit.

4. «Can. 1971.--§ 1. Habiles ad accusandum sunt:
1°. Coniuges, in omnibus causis separationis et nullitatis,
nisi ipsi fuerint impedimenti causa;
2°. Promotor iustitiae in impedimentis natura sua
publicis.

§ 2. Reliqui omnes ctsi consanguinei, non habent ius
matrimonii accusandi, sed tantummodo nullitatem matrimonii
Ordinario vel Promotori iustitiae denuntiandi» (2).

5. Accusatio coram legitimo Ordinario ecclesiastico fieri
debet et quidem in scripto. Si oretenus facta fuerit, iudicialis
reddenda erit iuxta regulas communi iure traditas (cfr. can.
1706-1707) (1*), scilicet efficiendo ut accusator eam repetat
coram tribunalì et a notario in actis redigatur.

(1*) Can. 1706.—Qui aliquem convenire vult, debet libellum com-
petenti iudici exhibere, in quo controversiae obiectum proponatur, et
ministerium iudicis ad deducta iura persequenda expostuletur.

Can. 1707.—§ 1. Qui scribere nescit, aut legitime impeditur
quominus libellum exhibeat, oretenus petitionem suam coram tribunalì
proponere potest.

§ 2. Item in causis facilioris investigationis et minoris momenti
ac propterea cito expediendis, iudicis arbitrio relinquitur petitionis admissio
oretenus sibi facta.

§ 3. In utroque tamen casu iudex notarium iubeat scriptis actum
redigere qui actori legendus est et ab eo probandus.

(1) Uxor, a viro malitiose deserta, virum convenire debet coram Ordinario
domicilii vel quasi-domicilii viri, non coram Ordinario proprii ac distincti
quasi-domicilii. Actrix vero catholica, a viro non legitime separata, quae tamen
habet proprium...quasi-domicilium, potest convenire virum catholicum sive coram
Ordinario domicilii viri, sive coram Ordinario proprii quasi-domicilii. Ita ex
responsione Pont. Commissionis ad Codicis Canones authenticè interpretandos,
14 Iul. 1922, sub n. XIV (Cfr. Acta Ap. Sedis, an. 1922, p. 529-530).

(2) In causis matrimonialibus acatholicus, sive baptizatus sive non
baptizatus, actoris partes agere nequit. Si vero speciales occurrant rationes ad
admittendos acatholicos ut actores in huiusmodi causis, recurrendum ad S. S.
Congreg. S. Officii in singulis casibus (Ex responsione S.S.C.S. Officii. Cfr. Acta
Ap. Sedis, a. 1928, p. 75).

Instructio

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 303

[Page 289]

[Texto Principal]
INTRODUCTIO CAUSAE — CONSTITUTIO TRIBUNALIS

6. In ea (cfr. can. 1708) (1*), praeter accuratam facti expositionem, enarranda erunt omnia adiuncta necessaria, et omnia indicia concurrentia; indicandi et nominandi testes de re instructi, ut hoc modo fundamenta accusationis cognoscantur, et via tribunalis sternatur veritati detegendae.

7. Accusatione sic recepta, munus moderatoris actorum seu iudicis, Episcopus vel ipse sibi assumet, vel suum Vicarium generalem, aut alium probum et expertum virum e clero ad illud delegabit. Similiter alium virum designabit, qui notarii officio fungens quidquid ad causam pertinet in acta referat, ac nominatum interrogationes examinandis faciendas, eorumque responsiones scripto consignet.

8. Praeterea ipse Ordinarius omnino tenetur deputare alium virum ecclesiasticum, iuris scientia et vitae probitate praeditum, qui matrimonii defensor (ad normam can. 1968-69) (2*)

(1*) Can. 1708. — Libellus quo lis introducitur debet:
1º. Exprimere coram quo iudice causa introducatur, quid petatur, et a quo petatur;
2º. Indicare, generatim saltem, quo iure innitatur actor ad comprobanda ea quae allegantur et asseruntur;
3º. Subscribi ab actore vel eius procuratore, appositis die, mense et anno, nec non loco in quo actor vel eius procurator habitant, aut residere se dixerint actorum recipiendorum gratia.

(2*) Can. 1968. — Defensoris vinculi est:
1º. Examini partium, testium et peritorum adesse; exhibere iudici interrogatoria clausa et obsignata, in actu examinis a iudice aperienda, et partibus aut testibus proponenda; novas interrogationes, ab examine emergentes, iudici suggere;
2º. Articulos a partibus propositos perpendere, eisque, quatenus opus sit, contradicere; documenta a partibus exhibita recognoscere;
3º. Animadversiones contra matrimonii nullitatem ac probationes pro validitate aut pro consummatione matrimonii scribere et allegare, eaque omnia deducere, quae ad matrimonium tuendum utilia censuerit.

Can. 1969. — Defensori vinculi ius esto:
1º. Semper et quolibet causae momento acta processus, etsi nondum publicati, invisisere; novos terminos ad scripta perficienda flagitare, prudenti iudicis arbitrio prorogandos;
2º. De omnibus probationibus vel allegationibus ita certiorem fieri, ut contradicendi facultate uti possit;
3º. Petere ut alii testes inducantur vel iidem iterum examini subiciantur, processu etiam absoluto vel publicato, novasque animadversiones edere;
4º. Exigere ut alia acta, quae ipse suggesserit, conficiantur, nisi tribunal unanimi suffragio dissentiat.

[Assinaturas]
37

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 304

[Page 290]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
existat. Eum ver• suspendere vel rem•vere, si iusta causa
adfuerit, et alium substituere, iis qualitatibus •rnatum, Ordinari•
semper fas erit.

9. Praedictae deputati•nes et delegati•nes in scriptis ab
Ordinari• fiant, et earum authentica d•cumenta, vel saltem men-
ti• in actis pr•estent (Cfr. can. 364, § 1) (1*).

10. Moderatoris actorum erit tribunal c•nvocare, partes
et testes citare ut in iudicium c•mpareant; terminos dilationis
c•ncedere, qu•ties rationabiliter ab iis qui ius habent petantur;
edere decreta et •rdinati•nes pr• regulari et recta actorum
c•mpilati•ne. Quae •nnia script• erunt exaranda, et in actis
ipsis recensenda.

11. Quod si •b peculiares circumstantias matrim•nii
defensor singulis actis interesse nequiverit, absolut• processu
eadem ipsi tradantur, ut eas exarare queat animadversi•nes quas
tuendae matrim•nii validitati necessarias indicaverit. Si alia
acta suggesserit, haec c•nficienda •mnino erunt; si ex iam
c•nfectis deprehenderit alias adesse pers•nas testim•ni• ferende•
id•neas et •pportunas nondum examinatas, has examini subiici-
endas pr•ponet.

12. Constitut• tribunali (1), haec actorum conficiendorum
ratio tendenda erit: «Si matrimonium accusatur ex defectu
c•nsensus, curet ante •mnia iudex ut m•nit•nibus •pportunis
partem, cuius c•nsensus deesse affirmatur, ad c•nsensum
ren•vandum inducat; si ex defectu formae substantialis vel ex
impediment• dirimenti quod dispensari potest et solet, partes

(1*) Can. 363.—§ 1. Curia dioecesana constat illis personis quae
Episcopo aliue qui, loco Episcopi, dioecesim regit, opem praestant in
regimine totius dioecesis.

§ 2. Quare ad eam pertinent Vicarius Generalis, officialis, cancella-
rius, promotor iustitiae, defensor vinculi, synodales iudices et examinatores,
parochi consultores, auditores, notarii, cursores et apparitores.

Can. 364.—§ 1. Nominatio eorum qui praedicta officia vel munera
exercent, scripto consignetur, ad normam can. 159.

(1) Ad normam can. 1621, § 1, « Excepto Episcopo qui per se potestatem
iudiciariam exerceat, omnes qui tribunal constituunt aut eidem opem ferunt,
iusurandum de officio rite et fieliter implendo coram Ordinario vel coram
iudice a quo electi sint, vel coram viro ecclesiastico ab alterutro delegato prae-
stare debent: idque ab initio suscepti officii, si sint stabiles, aut antequam causa
agatur, si pro peculiari aliqua causa sint constituti ».

Instructio

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 305

[Page 291]
**[Texto Principal]**
CAUTIO ADHIBENDA — PROCESSUS PROBATORIUS
inducere studeat ad consensum in forma legitima renovandum
vel ad dispensationem petendam » (Can. 1965).

Quod si ad ulteriora erit procedendum, iudex ab omnibus
et singulis testimonium dicturis ante omnia iuramentum iuxta
formam in can. 1622 (1*) statutam, exigit de veritate dicenda,
et, si ita res postulet, etiam de secreto servando. Iuramentum
in singulis examinibus eodem modo est repetendum.

13. Qui examini subiiciendi sunt, seorsum semper audian-
tur. Ad normam can. 1772, §§ 2 et 3 (2*), prudenti iudicis tamen
arbitrio relinquitur post edita testimonia testes inter se aut
cum parte conferre.

Notarius adnotabit diem, mensem et annum cuiuslibet
examinis, nec non singulorum nomen, cognomen, aetatem, con-
ditionem, statum et patriam, et etiam quod iuramentum revera
praestiterint.

14. Post quodlibet examen, etiamsi eadem persona pluries
illi subiicienda sit, notarius, clara et intelligibili voce, coram
eadem legat interrogationes et responsiones, facta eidem facultate
variandi aut declarandi quidquid ei visum fuerit. Deinde ipse
examinatus subscríbat, et, si fuerit illiteratus, faciet hoc signum

(1*) Can. 1622.—§ 1. Quotiescumque iusiurandum praestatur sive
a iudicibus aut tribunalis administris, sive a partibus, testibus, peritis,
semper emitti debet praemissa divini Nominis invocatione et a sacerdo-
tibus quidem tacto pectore, a ceteris fidelibus tacto Evangeliorum libro.

§ 2. Iudex partem, testem aut peritum ad iusiurandum recipiens,
eum regulariter commonefaciat tum de sanctitate actus et de gravissimo
delicto quod admittunt iurisurandi violatores, tum etiam de poenis, quibus
obnoxii fiunt qui falsum in iudicio iurati affirmant.

§ 3. Iusiurandum secundum formulam a iudice probatam praestari
debet coram eodem iudice aut eius delegato, astante utraque aut alterutra
parte, quae interesse iurisurandi praestationi velit.

(2*) Can. 1772.—§ 1. Testes seorsim singuli examinandi sunt.

§ 2. Prudenti tamen iudicis arbitrio relinquitur post edita testi-
monia testes inter se aut cum parte conferre, seu, vulgo, confrontare.

§ 3. Id autem fieri poterit si haec omnia simul concurrant, scilicet:
1º. Si testes inter se aut cum parte in re gravi et causa substanti-
am attingente dissentiant;
2º. Si nulla alia facilior ad veritatem detegendam suppetat via;
3º. Si scandali vel dissidiorum periculum non sit ex collatione
pertimescendum.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 306

[Page 292]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

Cru ✠ cis; ac denique moderator actorum et defensor validitatis matrimonii apponent suam subscriptionem, et notarius de actu rogabit (Cfr. can. 1780) (1*).

15. Si aliquando contingat examinandos apud exteras et forsan longinquas regiones versari, nec tribunal se sistere posse, a moderatore actorum accurata factorum et circumstantiarum, quorum cognitio et confirmatio requiritur, expositio erit facienda, quae, concinnatis opportunis interrogationibus, de sententia quoque defensoris matrimonii, et indicatis examinandorum nominibus, ad ●rdinarium loci, in quo commorantur, mittatur, ut ille, sive per se, sive per suum Vicarium generalem, sive per alium virum probum et expertum e clero eligendum, eos examini subiiciat iuxta datas interrogationes, requisito prius iuramento de veritate dicenda, et ceteris servatis quae supra praescripta sunt. Si vero contigerit aliquem examini subiciendum e vita migrasse, mortis documentum inter acta recenseatur.

16. Quoad singulos in iudicium vocatos, vel vocandos, actorum moderator inquirere debet probitatem et credibilitatem, et ad hoc curabit ut ab eorum parochis, sin minus a personis fide dignis, litterae testimoniales exhibeantur quae etiam in actis erunt referendae.

17. Inter examinandos primo loco venit ille qui accusationem vel denuntiationem contra matrimonium movit. Ab isto exquirendum erit ut clare distincteque exponat accusationis vel denuntiationis titulum; facta omnia fideliter et religiose enarret, eorumque probationes afferat; circumstantias omnes et indicia exponat quae vel ex propria scientia cognoverit, vel ex aliorum relatione didicerit, et denique nominet testes quos de re instructos sciverit, vel saltem reputaverit.

18. Secundo loco veniunt conjuges ipsi, qui semper, et seorsum, audiri debent, ut unusquisque sua iura tueri, et rationes, deductiones ac facta allata aut reiicere, aut explicare queat. Quaelibet pars examini subiecta poterit vel illico post examen, vel etiam deinceps, antequam processus claudatur, proponere, si velit, articulos, super quibus alter coniux sit examinandus, et

(1*) Can. 1780. — § 1. Testi, antequam ab auditorio discedat, debent legi quae actuarius de iis quae ipse viva voce testatus est, scripto redigit, data eidem testi facultate addendi, supprimendi, corrigendi, variandi.
§ 2. Denique actui subscribere debent testis, iudex et notarius.

Instructio

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 307

[Page 293]

[Texto Principal]
RATIO EXAMINANDI SINGULOS — PUBLICATIO PROCESSUS 293

quatenus etiam ab hoc articuli proponantur, erit iterum citandus coniux qui primus fuerat examinatus, ut super articulis ab altero propositis audiatur. Iuxta casuum diversitatem a coniugibus inquirendum erit ut, si qua documenta habeant ad suum matrimoniom, vel ad coniugalem vitae consuetudinem spectantia, ea exhibeant, in acta recensenda. Quae documenta cuiuscumque generis sint, et a quocumque exhibeantur, semper erunt recipienda; et notarius adnotare debetit diem, mensem et annum, nec non nomen illius a quo exhibita fuerunt.

19. Si ambo coniuges concordes in depositionibus fuerint, moderator actorum et defensor matrimonii sedulo inspiciant utrum inter eosdem collusio intecesserit. Hoc in casu singula argumenta contra eorum depositiones ex processu resultantia distincte iisdem obiiciantur, ut fraude, si qua fuerit, detecta, veritas, quoad fieri possit, dilucide appareat.

20. Post coniuges citandi erunt testes inducti, servata eorum examinandorum ratione superius descripta, et exquisitis ab iisdem illis notitiis, de quibus instructi existimantur. Interrogationes, singulis faciendae, prout accusationis titulus, aut allata factorum et circumstantiarum congeries, vel ipsa testium indoles atque capacitas requirere videatur, sagacitati atque prudentiae moderatoris actorum et defensoris vinculi relinquantur, qui illas continuare, augere aut imminuere poterunt, dummodo tamen semper ea omnia inquirantur, quae ad rectum proferendum iudicium aut necessaria aut opportuna censeantur.

21. Quae in actis continentur, nemini, ne ipsis quidem coniugibus eorumque defensoribus, erunt communicanda ante processus publicationem, uno excepto matrimonii defensore.

22. Quatenus vero actorum moderatori aut defensori matrimonii nulla alia probatio requirenda videatur, finis imponatur probationum collectioni, et processus publicetur, edito hac super re decreto, ab ipso moderatore, a defensore matrimonii, et a notario subscibendo.

23. Publicato processu, locus fiet defensionibus quas partes ad sua iura tuenda voluerint allegare, facta iisdem facultate adhibendi eos defensores quos maluerint; imo praemonendae erunt de hoc iure, ut, lata sententia, iniustae contra eam incusationi aut reclamationi aditus praecludatur. Allegationes autem,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 308

[Page 294]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
si ab iisdem oblatæ fuerint, communicandæ erunt defensori vinculi matrimonialis, ut eas expendere, et quatenus matrimonii validitatem impugnent, refutare valeat.

24. Omnibus ut supra peractis, ad sententiam pronuntian-
dam veniendum erit. Quod ut ab Ordinario seu eius delegato
rite fiat, in primis a defensore matrimonii exquiri debet declaratio,
sibi nihil amplius deducendum aut inquirendum superesse ; deinde
integra causa duobus aut tribus viris peritis, si haberi possint,
examinanda subiiciatur, et nonnisi audito eorum voto sententia
proferatur.

Hæc in scriptis erit exaranda, in eaque rationum momenta,
quibus inititur, ex processu deprompta exponantur, succincte
quidem, sed ita tamen ne quidpiam essentiale omittatur.
Sententia subscriptione iudicis et notarii, nec non sigillo curiæ
episcopalis munita partibus erit notificanda per curiæ apparito-
rem, relicto iisdem illius exemplari, de quo in scripto fides erit
facienda.

25. Iudex, si pro validitate matrimonii sententiam dixerit,
et nemo ex coniugibus contra eam appellaverit, neque defensor
matrimonii appellabit, et causa finita censeatur. E contra si
matrimonium nullum fuisse decreverit, quamvis coniuges iudicio
Praelati acquieverint, defensor matrimonii appellationem facere
debebit et novam sententiam ab alio competenti tribunalı postu-
lare. Interim nullatenus permittetur partibus novas nuptias inire.
Quamvis appellationi interponendae nulli fatales dies vinculi
defensori statuti sint, curandum tamen erit ut quantocius id fiat.
Quod si defensor ipse hoc munus neglexerit, compelli ad id
poterit vel a iudice vel etiam ab illo, apud quem de iure appellatio
esset facienda.

26. Appellatio fit ad loci Ordinarium a Sancta Sede semel
pro semper designatum, ut iudicem secundae instantiae. Ad S.
Sedem appellatio erit semper facienda, quoties primæ duæ
sententiae inter se conformes non fuerint, nisi partibus placuerit
causam ad ipsam Sanctam Sedem ab initio et immediate deferre.

27. Facta appellatione, Episcopus seu Ordinarius qui
primam sententiam protulit, eam remittere debebit una cum
integro processu, ceterisque omnibus ad causam iterum judican-
dam pertinentibus, ad tribunal ad quod appellatum est.

Instructio

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 309

[Page 295]

[Texto Principal]
PRONUNTIATIO SENTENTIAE — APPELLATIO

28. Ille autem omnia a primo tribunalı peracta diligenter examinabit, atque ea omnia peraget quae necessaria videbuntur, ut defectus suppleantur, dubia elucidentur, et errores corrigantur. Hunc in finem, praesente semper vinculi defensore in curia constituto vel specialiter delegato, coniuges examinabit; investigationes instituet circa documenta priori tribunalı exhibita; testes, a quibus novae informationes hauriri possint, iterum audiet. Imo poterit etiam praescribere, ut novus processus ex integro conficiatur. Verum quatenus validae desint rationes novum processum exigendi, consultius erit, praesertim si personarum et locorum circumstantiae id suaserint, ut processu iam expleto utatur, indictis tamen ulterioribus investigationibus quas necessarias iudicaverit.

Quod si novum processum faciendum esse censuerit, methodus supra descripta servanda erit. Si vero aliqua tantum nova acta adiungenda vel novi aliquid investigandum censuerit, semper tamen defensor matrimonii adesse debet, vel saltem nova haec eidem communicanda erunt, ut pro numero suo ea expendere, et, quatenus opus esse duxerit, proprias animadversiones illis apponere valeat.

29. Expleto examine primi processus, et imposito fine novis investigationibus, iudex appellationis debebit exigere a defensore matrimonii utrum aliquid adhuc habeat deducendum aut inquirendum; et quatenus se nihil amplius habere dixerit, auditis prius, modo quo supra declaratum est, aliquibus viris in scientia iuris peritis, sententiam pronuntiabit, omnia servando quae pro tribunalı primae instantiae praescripta fuerunt.

30. Quando utraque sententia conformis pro validitate coniugii pronuntiata sit, sciat tamen pars impugnans matrimonium, sibi adhuc omnino patere appellationem ad Apostolicam Sedem. Si porro in secunda aeque ac in prima sententia nullum ac irritum matrimonium indicatum fuerit, et ab ea pars vel defensor pro sua conscientia non crediderit appellandum, in potestate et arbitrio coniugum sit decem diebus a sententiae denuntiatione elapsis (can. 1987) (1*) novas nuptias contrahere,

(1*) Can. 1987.— Post secundam sententiam, quae matrimonii nullitatem confirmaverit, si defensor vinculi in gradu appellationis pro sua conscientia non crediderit esse appellandum, ius coniugibus est, decem diebus a sententiae denuntiatione elapsis, novas nuptias contrahendi.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 310

[Page 296]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

duummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum vel legitimam causam id vetitum non sit. Potestas tamen post alteram senten-
tiam conformem, ut supra, coniugibus facta intelligatur, salvo
semper et firmo remanente iure seu privilegio causarum matri-
monialium, quae ob cuiusque temporis lapsum nunquam transeunt
in rem iudicatam; sed si nova res, quae non deducta vel ignorata
fuerit, detegatur, resumi possunt et rursus in iudicialem contro-
versiam revocari (Can. 1989) (1*). Quod si a secunda sententia
super nullitate vel altera pars appellaverit, vel defensor matri-
monii ei salva conscientia acquiescendum non putet, quia sibi vel
manifeste iniusta, vel aliunde invalida videatur, re tota ad S.
Sedem delata, interim firma remaneat utrique coniugi prohibitio
ad alias transeundi nuptias.

(1*) Can. 1989.— Cum sententiae in causis matrimonialibus nun-
quam transeant in rem iudicatam, causae ipsae, si nova argumenta praesto
sint, retractari semper poterunt, firmo praescripto can. 1903.

[Texto Principal]
duummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum vel legitimam causam id vetitum non sit. Potestas tamen post alteram senten-
tiam conformem, ut supra, coniugibus facta intelligatur, salvo
semper et firmo remanente iure seu privilegio causarum matri-
monialium, quae ob cuiusque temporis lapsum nunquam transeunt
in rem iudicatam; sed si nova res, quae non deducta vel ignorata
fuerit, detegatur, resumi possunt et rursus in iudicialem contro-
versiam revocari (Can. 1989) (1*). Quod si a secunda sententia
super nullitate vel altera pars appellaverit, vel defensor matri-
monii ei salva conscientia acquiescendum non putet, quia sibi vel
manifeste iniusta, vel aliunde invalida videatur, re tota ad S.
Sedem delata, interim firma remaneat utrique coniugi prohibitio
ad alias transeundi nuptias.

(1*) Can. 1989.— Cum sententiae in causis matrimonialibus nun-
quam transeant in rem iudicatam, causae ipsae, si nova argumenta praesto
sint, retractari semper poterunt, firmo praescripto can. 1903.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 311

[Page 38]

[Texto Principal]
PARS II
De regulis servandis in tractandis Causis
Matrimonialibus in specie.

Praeter hactenus recensitas regulas in omnibus causis
matrimonialibus generatim servandas ut juridica illis stet vali-
ditas, quaedam etiam speciales prae oculis habendae sunt iuxta
peculiarem impedimentorum naturam et indolem quae iudicio
occasionem praebuerunt. Quare de his singulis, saltem quae
frequentius occurrere solent, aliqua speciatim animadvertenda
sunt.

31. DE IMPEDIMENTIS COGNATIONIS CARNALIS, VEL SPIRI-
TUALIS ET AFFINITATIS.—Si matrimonium impugnetur ob assertum
impedimentum cognationis carnalis aut spiritualis vel affinitatis,
facile erit eiusdem existentiam detegere opé authenticorum
documentorum. Etenim cognatio carnalis, et etiam affinitas, quae
ex praecedenti matrimonio processerit, dignoscuntur ex arbore
genealogica utriusque familiae, conficienda ex regestis matrimo-
niorum, et ex libris baptizatorum, in quibus notata esse debent
nomina non modo coniugum, et eorum qui baptizati sunt, sed
horum etiam parentum. Similiter ex libris baptizatorum aperte
eruitur cognatio spiritualis, quia in illis una cum eorum qui
baptizati fuerunt, nomina quoque recensita esse debent sive
patrinorum sive matrinarum. Talia documenta in forma authen-
tica ex dictis libris erunt haurienda opera parochorum, vel
curiae, una cum testimonio de eorum identitate cum respectivis
particulis in libris exstantibus; imo si a parocho testimonium
datum fuerit, opus erit ut eiusdem parochi obsignatio a curia
episcopali authentica declaretur.

32. Quod si aliquod oriatur dubium circa documenta prae-
dicta vel circa eorum veritatem, in iudicium vocandi erunt et
iuridice examinandi consanguinei, affines, propinqui, quibus
origo eorum de quibus agitur nota sit aut nota esse possit, ut ex
horum depositionibus gradus consanguinitatis vel affinitatis

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 312

[Page 298]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
clarius valeat determinari. Non levi fundamento huic rei esse potest etiam publica fama, de qua ratio erit habenda; eius tamen sedulo consideranda erit origo et rationes quibus inmittitur. Ceterum iudex semper prae oculis habeat, his quaestionibus dirimendis praecipuum fundamentum praebere documenta authentica, et nunquam licere contra eadem iudicare, nisi ex certis et evidentibus argumentis constiterit ipsa vitiosa aut falsa esse. Ac proinde locorum Ordinarii sedulo curabunt ut libri baptizatorum et matrimonio copulatorum, necnon defunctorum, a parochis diligentissime exarentur et accurate custodiantur.

33. DE IMPEDIMENTO PUBLICAE HONESTATIS.—Quoties aliquod matrimonium impugnatur ob impedimentum quod publicae honestatis nominatur, in primis accurate statuendum erit utrum illud originem duxerit ex matrimonio invalido, sive consummato sive non, aut ex publico et notorio concubinatu.

In priori casu, ad impedimentum adstruendum proferantur documenta tum matrimonii praecedentia celebrationem tum ipsius invaliditatem comprobantia. Quod si praedictum impedimentum ortum asseratur ex publico et notorio concubinatu, antequam iudicium proferatur, de veritate huius assertionis, debita prudentia, inquirendum erit.

34. DE IMPEDIMENTO VIS ET METUS.—Circa impedimentum quod vis et metus dicitur, ante omnia occurrit, neminem a iure admitti ad matrimonium ex hoc capite impugnandum nisi qui violentiam et coactionem passus dicitur: reici vero eum qui per longum tempus in matrimonio vixerit, dummodo eidem matrimonii nullitatis consecio libertas et opportunitas reclamandi non defuerit, ita ut si liber iam a metu sua sponte in conjugali domo persisterit, matrimonialia officia non detrectaverit, audiri amplius non debeat. Etenim qui, liber a coactione metuve, facultate et opportunitate reclamandi non utitur, censetur consentire, et ratificare quod antea invitus atque adverso animo fecerat. Unde in primis erit inquirendum, utrum accusatio tempore, uti dicitur, utili facta sit; et si hoc iam fluxerit, quaerendum erit quam de causa hoc acciderit, ut iudicari possit utrum accusatio admittenda an reicienda sit. Secundo prae oculis habendum erit, solummodo metum gravem, qui nempe in virum constantem cadat, matrimonium dirimere et consequenter ad hunc metum exquirendum omnes sive moderatoris actorum sive defensoris matrimonii investiga-

[Assinaturas]
Instructio

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

Page 313

[Page 299]
**[Texto Principal]**
Cognatio — Publica honestas — Vis et metus

tiones esse dirigendas. Porro gravitas timoris oritur ex natura minarum, ex qualitate tum eorum a quibus illae proficiscuntur, tum eorum qui eas passi dicuntur. Ista tria itaque erunt praesertim investiganda.

35. Circa primum sedulo inquirendum, utrum qui de adhibita coactione accusantur, ita consueverint agere cum persona quae coacta dicitur, ut gravem atque molestam eidem redderent domesticam et familiarem cohabitationem; quanam fuerint in specie molestiae eidem allatae: utrum verba gravi indignatione plena adhibita, intentata hereditatis privatio, ejectio e paterna domo; an addita etiam verbera.

Circa secundum considerandum est, utrum qui de illata vi metuve accusantur, patria potestate et auctoritate pollerent, an qui vim metumve passi sunt, nullatenus iisdem subiecti fuerint; quae ratio vis inferendae; magna ne ex matrimonio propriae domui utilitas, aut deens obventurum; quae indoles vim inferentium, quae conditio, qui mores; qua ratione familiam regere consueverint: utrum ad iracundiam et violentiam ita essent proclives, ut facile quod minabantur perficerent, et animo ita essent duro atque obstinato, ut a nemine sibi contradici aut consiliis suis impedimenta obiiici paterentur.

Quoad tertium ratio habenda erit primum sexus personae quae violentiam passa dicitur: facilis enim animus puellae commovetur, quam viri; deinde aetatis, educationis, indolis: utrum nempe mitis ac timida fuerit, an fortis et constans; qua ratione in familia vivere consueverit: utrum sub custodia et vigilantia parentum, ita ut ab eorum imperio semper et in omnibus penderet, an aliqua libertate frueretur, ut et propria sensa exponere, et iuxta propriam voluntatem operari potuerit: an parentes ita eam segregarint, ut omnis consilii expetendi facultas eidem adempta fuerit, nec cuiquam eiusdem alloquendae copiam tribuerint, nisi quos de matrimonio inendo consilia praebere posse iudicaverint.

36. Praeter ista inquirendum erit, utrum qui de illata vi conqueritur, aliquando relationem haberit cum eo cum quo postea contraxit, et utrum aliquando propositum haberit cum eodem contrahendi. In casu affirmativo inquirendum, quas ob causas voluntatis mutatio contigerit; a quo tempore consilium fuerit mutatum: utrum nempe antequam parentes propriam voluntatem

**[Anotações marginais]**
(No visible marginal notes)

**[Carimbos]**
(No visible stamps or seals)

**[Assinaturas]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Referências arquivísticas]**
(No archival references visible)

Page 314

[Page 300]
**[Texto Principal]**
ostenderent, an postea; et utrum ex praecedenti relatione aliqua
exorta sit suspicio contra decorem vel ipsius personae, vel
familiae, a qua parentes moveri potuerint ad matrimonium
exigendum tamquam remedium bonae famae recuperandae.
Etiam investigandum, quid haec persona fecerit ut a coactione
parentum sese liberaret: utrum preces adhibuerit; utrum usa
fuerit opera aliorum ad parentes a proposito dimovendos; utrum
et quomodo propriam aversionem et contrarietatem in illud
matrimonium significaverit; utrum et quomodo altera pars
operam dederit ut matrimonium revera concluderetur. Consi-
derandum erit, utrum, quando contractus matrimonialis erit
signandus, libenter et sine ulla protestatione id praestiterit; utrum
aliqua fraus adhibita ad talem obligationem obtinendam;
quomodo sese gesserint, sive quando necessaria pro matrimonio
parabantur, sive quando ad consensum promendum adducta fuit,
sive quando post datum consensum festum nuptiale celebrabatur:
utrum nempe his omnibus hilaris, prompta et laeta adstiterit,
an secus. Consideranda quoque eius agendi ratio erga alteram
partem, et erga eiusdem familiam: utrum nempe benevola et
affectuosa, utrum libenter et sine oppositione ad officia matri-
monialia sese exhibuerit, an eisdem obstiterit, ea praesertim de
causa quia matrimonium nullum putaverit, atque ut melius tueri
posset propriam libertatem. Ad hoc postremum factum proban-
dum considerari debet utrum hae de causa inter coniuges ipsos
ortae sint lites et contentiones; utrum hoc factum manifestaverint,
et quibus; a quo tempore post matrimonium istae quaerimoniae
inceperint, et ex qua causa vel ratione; utrum ad tales lites et
dissensiones tollendas adhibita fuerint consilia, hortationes, et,
in casu affirmativo, a quibus et quo exitu.

37. Ad praedicta cognoscenda in iudicium vocandi erunt
ambo coniuges, eorumque parentes, illi praesertim qui de coa-
ctione adhibita accusantur, et opportune interrogandi de facto
ipso, de modo, de animo, et de fine ob quem ad vim adhibendam
ducti fuerint. Item vocandi propinquique familiares violentiam
accusantis, et interrogandi de omnibus, quae vel ad parentes, vel
ad filios referuntur: utrum quidquam eorum quae in actis
habebtur viderint aut audierint; quidve norint accidisse ad
rem pertinentis, sive antequam matrimonium celebraretur, sive
tempore cohabitationis, sive post coniugum separationem, si
haec locum habuerit. In hisce examinandis index diligentter

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 315

[Page 301]
**[Texto Principal]**
VIS ET METUS.—IMPEDIMENTUM LIGAMINIS

invigilet, utrum aliqua collusionis suspicandae causa subsit, et
curet, ut quoad singulas personas parochorum testimonium obti-
neat de ipsarum probitate atque credibilitate. Post istos, vocandi
parochus vel alius sacerdos, qui matrimonio adstitit; illi qui
eiusdem celebrationi et festo nuptiali interfuerunt, ut referant
praesertim de modo quo persona contra matrimonium reclamans
in illis circumstantiis se gesserit; aliae personae inductae, illae
speciatim quae adhibitae fuerunt vel ut consiliis et hortationibus
reclamantem ad matrimonium inducerent, vel ut excitarent ad
officia matrimonialia praestanda, ab iisque quaerendum, quid
egerint, quibus argumentis usae, quidve consecutae fuerint.

38. Ceterum in hac re index sciat, matrimonium esse per
se factum quoddam solenne et publicum, quod semper validum
censeri debet, nisi evidentes rationes eiusdem nullitatis demon-
straverint. Ideo curandum quidem omni studio atque diligentia,
ut rationes istae colligantur, sed iudicium contra matrimonium
nunquam erit pronuntiandum nisi earum complexio omne prudens
dubium de existentia impedimenti excludat.

39. DE IMPEDIMENTO LIGAMINIS.—Vinculum praecedentis
matrimonii, quod ad posterius connubium impugnandum adducitur,
repetendum asseritur vel ex matrimonio, catholico modo a catho-
licis celebrato; vel ex connubio ab haereticis aut schismaticis,
iuxta diversarum sectarum instituta contracto, et postea per
sententiam talium tribunalium dissoluto; vel ex contractu inter
infideles, qui postea rescissus, aut nullus fuerit declaratus.
Diversorum istorum casuum possibilitas, aut etiam frequentia
manifesta est, cum in regione Sinensi catholici commixti vivere
cogantur cum haereticis et infidelibus. Quaedam pro singulis
casibus adnotanda sunt, quia diversis legibus reguntur.

40. Ad primum casum quod attinet, doctrina catholica est
matrimonium baptizatorum, rite celebratum et consummatum,
aliter solvi non posse, nisi per mortem unius conjugis; et ideo
locum non esse eiusdem dissolutioni declarandae in iudicio, nisi
de morte alterutrius coniugis constiterit. Ut autem de hoc
constare dicatur, non sufficit rumor aut fama quaecumque, neque
solae praesumptiones; sed requiritur certus de ea nuntius, aut
saltem concursus talium rationum, quae, certo nuntio aequipol-
lentes, omne de illa dubium excludant. Ideo in hoc casu index
ante omnia exigere debebit, ut prioris matrimonii documentum

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 316

[Page 302]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

authenticum proferatur, atque, si opus fuerit, alias probationes
colliget, quae praedicti prioris matrimonii existentiam demon-
strent. Similiter exquiri documenta vel probationes de secundo
matrimonio contracto: quae omnia documenta facile haberi
poterunt ex libris matrimoniorum in parochiis asservatis. Post
haec, exigenda erunt a competentibus parochis authentica docu-
menta de praetensa morte alterius coniugis, et in defectu poterunt
eadem requiri ab auctoritate civili, si suos libros habuerit, in
quibus adnotentur. Quae comparari debebunt cum documento
secundum matrimonium comprobante, ut cognoscatur, utrum
secundum hoc matrimonium contractum fuerit ante vel post
prioris coniugis mortem; atque ita iudicetur utrum secundum
matrimonium validum, an nullum fuerit.

41. Quando ad mortem prioris coniugis probandam
praesto non sunt neque esse possunt haec authentica documenta,
aliis argumentis et aliis probationibus opus est, quae a iudice
sedulo erunt colligendae. In primis argumentum desumi potest
ex depositione testium fidem merentium, si ipsi de visu mortem
illius, de quo agitur, revera accidisse affirmaverint, aut idem
asseruerint ex auditu, dummodo non ex vaga aliqua relatione,
sed a personis minime suspectis proprias informationes se hau-
sisse testentur. Isti testes erunt interrogandi, utrum bene
cognoverint quem mortuum asserunt; quo tempore, quo loco
mors acciderit; qua de causa; ubi cadaver sepultum; utrum
adsint et ubi commorentur alii qui de hoc facto instructi sint
aut esse possint. Ab aliis vero, qui ex aliorum relatione depo-
nunt, erit quoque inquirendum, a quibus tales hauserint notias;
a quo tempore fama de morte vulgari coeperit; et quid ipsi
sentiant de probitate et credibilitate eorum qui primitus de re
ista sunt locuti: utrum isti peculiarem aliquam rationem habue-
rint aut habere potuerint, ut talem notitiam evulgarent. His
cognitis, in iudicium vocandi erunt testes inducti et eodem modo
examini subiiciendi, ut tandem aliquando vel ad testes de visu,
vel ad certa documenta obtinenda perveniatur. Animadvertat
index: ne facile admittat eos qui sponte ad examen accesserint,
et, si requisiti fuerint, quaerat ab eis, a quibusnam, ubi, quando
et quomodo, coram quibus et quoties fuerint requisiti; utrum
pro hoc testimonio ferendo fuerit ipsis aliquid datum, promissum,
remissum vel oblatum a personis interesse habentibus, vel ab

**[Anotações marginais]**
[Na margem esquerda, abaixo do texto principal:]
Instructio

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 317

[Page 303]
**[Texto Principal]**
RATIO INVESTIGANDI DE MATRIMONIO INTER CATHOLICOS 303
aliis eorum nomine. Similiter advertat, non esse admittendos
testes qui personas, de quibus agitur, plene non cognoseant; et
consequenter extraneos non esse testes idoneos, nisi a longo
tempore in loco fuerint, et ex peculiaribus circumstantiis appa-
reat eos cognitionem habere potuisse de iis quae enarrant. Quod
si testes sive de visu, sive de auditu haberi non poterunt,
considerandae erunt circumstantiae omnes in facto concurrentes,
et diligenter ponderandae, ut videatur, utrum ex illarum com-
plexu exsurgere possit moralis illa certitudo, quae necessaria est
ut iudicium proferatur. Porro circumstantiae ipsae praecipuae
sunt: aetas personae, quae mortua dicitur, utrum senior, an
iunior fuerit; tempus eiusdem discessus e patria et familia:
utrum longius an brevius; locus vel loca, ad quae se contulerit:
utrum valetudini corporali noxia, an et quibus vicissitudinibus
subjecta fuerit, ex. gr. num ibidem bella, vel pestilentiae
saevierint; eiusdem persona physica constitutio: utrum sana
et robusta, an debilis et infirma. Erit similiter perpendenda
causa quare e propria discesserit domo: utrum nempe ad
negotium vel ad artem aliquam exercendam, an potius ut
coniugem derelinqueret. Haec cognosci vel deduci poterunt ex
benevolis, aut contrariis relationibus, quae vel coniuges haberunt
inter se, durante eorum contubernio, vel ille qui discessit
continuavit cum altero coniuge sive per litteras, sive per nuntios:
si enim constiterit, ad tempus talem epistolarum sive relationum
consuetudinem adfuisse, et postea cessasse, quin cessationis
causa aut ratio appareat, gravis de morte obita praesumptio
habebitur; si e contra constiterit eum qui discessit nunquam
epistolarum commercium habuisse cum sua familia, aut cum pro-
pinquis et amicis, indicium mere negativum nullam probationem
facere poterit. Ponderandum quoque erit genus vitae, quod
discedens in aliena regione amplexus fuerit: si vitam et artem
militarem exercendam elegerit, vel arti nauticae aut servitio
alicuius navis sese addixerit, et cognoseatur in quo exercitu
militaverit, inquisitiones erunt faciendae penes duces exercitus
illius et penes gubernatores vel officiales navis. Si cognita
fuerint loca, in quibus commoratus est, in singulis locis et prae-
sertim in illo in quo commorabatur, quando eius indicia perdita
fuerunt, investigationes erunt faciendae. Ad has tribunal adhi-
bebit personas idoneas, si praesto sint, vel etiam civiles aucto-
ritates, ab iisdem postulando ut, quibus pollent mediis, de illo

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 318

[Page 304]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

opportunas investigationes faciant, atque etiam in subsidium vocentur publica diaria cum indicatione nominis, cognominis, patriae, professionis, et conditionis illius, de quo quaeritur. Item, si fieri possit, tribunal curabit, ut, in locis in quibus idem commoratus fuerit, publica dieta affigantur et singuli excitentur, ut notitias, si quas habent, velint suppeditare. Si omnibus istis adiumentis adhibit is nihil omnino poterit reperiri, et si omnes circumstantiae ad mortem prioris coniugis ante secundas nuptias, de quarum valore agitur, adstruendam conspiraverint, index sententiam proferre contra secundum matrimonium non poterit: non enim constaret de eius nullitate. Quod si de matrimonio contrahendo agatur, hoc permitti nunquam poterit, donec de morte prioris coniugis certo constiterit.

42. At si non ex isto capite, sed potius quia primum matrimonium, in haeresi contractum, recessum fuerit ob aliam causam, specialia quaedam erunt observanda. Et primo advertendum est evangelicalam et apostolicam doctrinam esse matrimonium valde celebratum et consummatum solvi non posse propter adulterium, vel propter molestam cohabitationem, aut longam et affectatam coniugis unius absentiam, aut propter alind quodcumque motivum ab haereticis confectum. Quare, si constiterit, a tribunalibus haereticorum ob aliquam ex istis rationibus praecedens matrimonium dissolutum fuisse, causa in favorem secundi matrimonii a tribunali catholico ne admittenda quidem seu introducenda erit. Si vero eiusdem dissolutio fuerit decreta ob alium titulum a iure canonico recognitum, sciendum est, acta a tribunali haeretico confecta valore iuridico carere, et ex ipsis solummodo iudicium proferre catholico iudici minime licere. Quare tunc causa ex integro erit instituenda, et iuxta SS. Canones pertractanda. Vetitum tamen non est, imo aliquando expedit, ut acta tribunalis haeretici requirantur, quo plenior factorum et circumstantiarum cognitio attingatur. Imo si huiusmodi documenta a partibus fuerint exhibita, dummodo nihil aliud obstet, poterunt adhiberi, atque ex illis indicia colligi. Partes tamen erunt semper audiendae, nec non, quatenus fieri poterit, etiam testes singuli iterum in iudicium vocandi, et interrogandi ad normam harum regularum. Neque omissenda aliarum personarum iuridica depositio, si adesse cognoscantur; sicut neque alia acta, quae vel moderator vel defensor matrimonii necessaria

**[Anotações marginais]**
[No texto, à esquerda, abaixo do número 42:]
Instructio

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 319

[Page 305]

[Texto Principal]
MATRIMONIUM IN HAERESI--INTER INFIDELES

reputaverit. Si, perpensis omnibus, iudex censuerit sententiam edicendam esse conformem sententiae a tribunalı haeretico prolatae, nunquam tamen istam sententiam tanquam sui iudicii motivum invocare debet; neque ullo modo post eam existiman- dum erit duas adesse sententias conformes, a quibus necesse non sit appellare.

43. Quoad matrimonia in infidelitate contracta, si haec disso- luta dicantur per sententiam editam vel ab auctoritate civili, vel a quovis tribunalı haeretico, eadem erunt servanda quae dicta sunt de matrimoniiis baptizatorum resolutis per sententiam tribunalis saecularis, nempe causam admittendam non esse, si rescissio proclamata fuerit ex titulo ab Ecclesia non agnito; vel, servatis servandis, esse ex integro instituendam, si contrarium contigerit.

Si vero coniugum separatio acciderit absque ullo iudicio, observandum utrum pars quae coram tribunalı catholico agere intendit, secundum matrimonium contraxerit post baptismi susceptionem, an ante. Si matrimonium acciderit cum parte catholica post baptismi susceptionem, erit inquirendum, utrum praecesserit conjugis adhuc infidelis canonica interpellatio, aut saltem a legitima potestate fuerit super eadem interpellatione dispensatum. Quatenus constiterit de facto interpellatione aut de illius dispensatione, primum matrimonium nequit amplius consti- tuere vinculum secundum conubium irritans; quatenus vero neque interpellatio neque ejusdem dispensatio praecesserit, primum matrimonium obstabit quidem secundo, sed Ordinarius iudicium suspendere debet, et casum cum omnibus suis circum- stantiis ad S. Sedem remittere, quae ipsi Ordinario quid faciendum sit, indicabit. Ad probandum vero, utrum interpellatio vel ejus dispensatio intercesserit, consulendi erunt libri matrimoniorum, vel etiam regesta curiae, in quibus haec accurate erunt semper recensenda.

Quod si secundum matrimonium contractum fuerit etiam in infidelitate, praesumendum quidem erit quod, antequam persona, de qua agitur, ad baptismum admitteteretur, servata fuerint omnia quae sacri canones pro his casibus statuunt; sed si institutis opportunis investigationibus adhuc dubium subist, ad S. Sedem erit recurrendum.

44. DE IMPEDIMENTO IMPOTENTIAE.—Ad impugnandum ex capite impotentiae matrimonium solummodo coniuges admittuntur,

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Carimbos] or [Selos]
(No stamps or seals visible)

[Referências arquivísticas]
(AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84) — (Not visible in image)

[Page Number]
39

Page 320

[Page 306]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

quia ipsis solummodo hoc factum cognitum esse potest, et ipsi tantummodo de hac re solliciti esse debent. Ut autem impotentia matrimonium contractum irritet, necesse est ut sit antecedens atque perpetua, quae scilicet naturalibus atque licitis remediis tolli non possit, sine probabili periculo vitae. Ista impotentia si fuerit absoluta seu talis ut omnino impossibilem reddat conjugalem copulam, matrimonium dirimit semper, et cum qualibet persona contractum. Si vero relativa tantum, matri- monium dirimit solummodo cum illa ad quam impotentia ipsa refertur. Ita igitur in causis huius generis investigationes erunt dirigendae, ut tandem deveniatur ad adstruendam vel excludendam assertam impotentiam antecedentem et perpetuam, sive absolutam, sive saltem relativam. Hunc in finem prae oculis habenda erunt quae statuuntur a can. 1976-1981 (1*), et Instructio Supremae Congregationis S. Officii (Collect. nn. 1153, 1588).

(1*) Can. 1976.—In causis impotentiae aut inconsummationis requiritur inspectio corporis utriusque vel alterutrius coniugis per peritos facienda, nisi ex adiunctis inutilis evidenter apparet.

Can. 1977.—In peritis eligendis, praeter normas in can. 1792-1805 datas, serventur praescripta canonum qui sequuntur.

Can. 1978.—Ad periti munus ne admittantur qui coniuges privatim inspexerint circa factum cui innititur petitio declarationis nullitatis vel inconsummationis; licet tamen hos tanquam testes inducere.

Can. 1979.—§ 1. Ad inspiciendum virum, duo periti medici ex officio deputari debent.
§ 2. Ad mulierem vero inspiciendam duae obstetrices, quae legitimum peritiae testimonium habeant, ex officio designentur; nisi maluerit mulier a duobus medicis ex officio pariter designandis inspici vel id Ordinarius necessarium habuerit.
§ 3. Corporalis mulieris inspectio fieri debet, servatis plene christianae modestiae regulis et astante semper honesta matrona ex officio designanda.

Can. 1980.—§ 1. Mulieris inspectionem obstetrices vel periti, seorsum singuli, exsequi debent.
§ 2. Singuli medici vel obstetrices singulas relationes conficiant, intra terminum a iudice praefinitum tradendas.
§ 3. Potest iudex relationes ab obstetricibus confectas examini alicuius periti medici subiicere, si id opportunum existimaverit.

Can. 1981.—Peracta relatione, periti, obstetrices ac matrona, seorsum singuli, a iudice interrogentur, secundum articulos a vinculi defensore antea concinnatos quibus ipsi, praestito iuramento, respondeant.

Instructio

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 321

[Page 307]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTUM IMPOTENTIAE — ANIMADVERSIO

45. Quod si casus occurrat cui in Instructione hac provisum non sit, ad iuris communis normam pertractetur ac decidatur oportet.

Datum Romae, ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide, die 18 Februarii A. D. 1929.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
PRAEFECTUS.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura manuscrita visível; apenas impressão tipográfica do nome e título]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 322

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] (No topo, à esquerda)
[ILLEGIBLE: ~3 chars] (No centro, à direita)

[Carimbos]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] (No centro, abaixo do texto principal)
[UNCLEAR: possível marca de carimbo com letras "A" e "P" visíveis] (No canto inferior direito)

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] (No canto inferior esquerdo)

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~6 chars] (No canto superior direito)

Page 323

[Page 1]
[Texto Principal]
APPENDICES

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 324

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 325

[Page 311]

[Texto Principal]
A.

NUNTIA AC VOTA TELEGRAPHICA

Roma 14, V, 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI DELEGATO APOSTOLICO Shanghai.

AUGUSTUS PONTIFEX DE AETERNA SINENSIMUM SALUTE VALDE
SOLLICITUS VOBIS IN CONCILIUM CONGREGATIS ANIMO ADEST
ASSISTRICEM DEI SAPIENTIAM PRECATUR AMANTISSIME BENEDICIT.

CARD. GASPARRI

Shanghai 15, V, 1924.

E. MO CARDINALI GASPARRI Roma.

BEATISSIME PATER OMNES SINARUM ORDINARI CONCILIUM
PLENARIUM SHANGHAI INCHOATURI ANIMOS AD VICARIUM JESU
CHRISTI VERTUNT UNO CORDE UNO ORB LICET UNIVERSIS TERRARUM
LINGUIS EANDEM PROFITENTES FIDEM IOSDEM OBSEQUII OBOEDIEN-
TIAEQVE SENSUS PROFERENTES. UT VERO SANCTUS SPIRITUS
LABORES DIRIGAT INTIMAQUE SUI RORIS ASPERSIONE FECUNDET
APOSTOLICAM PATRIS AMANTISSIMI BENEDICTIONEM ADPRECANTUR.

COSTANTINI PRAESES

Shanghai 15, V, 1924.

E. MO CARD. VAN ROSSUM PRAEFECTO S. CONGREGATIONIS DE
PROPAGANDA FIDE Roma.

EPISCOP! QUADRAGINTASEX PRAEFECTI TRES ALIQUE TRIGIN-
TASEPTEM PATRES FELICITER SHANGHAI APPULSI HODIE SUMMI
PONTIFICIS BENEDICTIONE ROBORATI CONCILIUM INCHOANT EMI-
NENTIAEQVE VESTRAE OBSEQUIA DEVOTISSIMO ANIMO PROFERUNT.

COSTANTINI

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
CARD. GASPARRI
COSTANTINI PRAESES
COSTANTINI

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 326

[Page 312]
NUNTIA AC VOTA TELEGRAPHICA

Roma 16, V, 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI DELEGATO APOSTOLICO Shanghai (Cina).

AUGUSTUS PONTIFEX GRATES DEO AGENS QUOD SACRI EX OMNI
LINGUA PASTORES IN CONCILIUM ISTUD CONVENIANT UT PER
IMMENSAS SINAE REGIONES FIDEI ET CARITATIS SPATIA DILATEN-
TUR EGREGIAM PIETATIS VESTRAE SIGNIFICATIONEM PATERNO SANE
ANIMO REPENDIT ITERUMQUE VOBS APOTOLICAM BENEDICTIONEM
IMPERTIT.

CARD. GASPARRI

Felicer absoluto concilio, hoc nuntium missum est ad
E. Mum Card. Van Rossum, praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide — Roma. —

Shanghai 12, VI, 1924.

SUMMA OMNIUM CONCORDIA SYNODO FELICITER ABSOLUTA
PATRES CONSECRANT SINAS DEIPARAE VIRGINI.

AUGUSTO PONTIFICI EMINENTIAEQUE VESTRAE FILIALIS PIE-
TATIS RENOVANT SENSUS.

COSTANTINI

Appendices

Page 327

[Page 313]

[Texto Principal]
B.

ALLOCUTIO quam Concilii Praeses habuit ad Patres in prima sollemni sessione (die 15 Maii, 1924).

VENERABILES FRATRES,

In primis gratias agamus Omnipotenti Deo, qui Vos ex tam longinquis Sinarum partibus, per itinerum pericula, huc feliciter adduxit.

Gratia Vobis et pax—plenus reverentia, Vos saluto divi Pauli verbis. Gratias agimus Deo semper pro omnibus Vobis, memoriam Vestri facientes in orationibus nostris sine intermissione, memores operis fidei Vestrae et laboris et caritatis. (1 Thess., 1, 2, 3).

Sed dum coram hoc amplissimo senatu obsequiosus sisto, intima turbor verecundia et mente confundor quod Nullis meis meritis ad vos me misit Dominus vestris coronis participem fieri. Sed vos non ad meam insipietis heu! miseram personam, sed ad voluntatem Eius, qui misit me, cuius Auctoritatem, licet indignus, hic repraesento.

Et animos nostros ad S. Sedem convertimus, amoris sensus et venerationis et obedientiae Vicario D.N.I.C. iterum iterumque proferentes, a quo omnis virtus nostra procedit, per quem omnis infirmitas firmatur, quo mandante legitime legatione Christi fungimur, quo duce omnia praesagiuntur pro Ecclesia Sinensi bona et prospera.

Omnes nos, siquidem benedicente Sanctissimo Patre Nostro Pio XI huc convocati, in nobis adimpleri sentimus dulcia illa verba: Ubi... sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum (Matt., XVIII, 20).

Firma fiducia ergo et grandi animo aggrediamur huius Concilii labores, cum D.N.I.C. humiliter collaborantes, gloriosam in Sinis prosequentes sacrarum Synodorum historiam.

Si licet parva cum magnis componere, hic Conventus in memoriam revocat quae pulchra Eusebius scripsit verba de Concilio Niceano: — « Qui dissiti erant, tune in unum congregati cernebantur ; et veluti maximam quandam sacerdotum coronam ex

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

[Carimbos] ou [Selos]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

Page 328

[Page 314]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Texto Principal]
pulcherrimis floribus contextam, una cunctos civitas capiebat»
(Vita Constantini, 3-6).

O ista sancta florum corona bonum odorem Christi ubique
Sinaram diffundat!

Inter Patres Concilii Nicaeni aliqui gloriosas martyrii fere-
bant cicatrices. Et ex Vobis sunt qui persecutiones participa-
runt; et omnes Vos, o Leones Evangelici, in frontibus portatis
quae nobilia impressit signa pondus dei et aestus.

In Concilio Nicaeno omnes orbis catholici populi reprae-
sentati erant. Et hic omnes terrarum linguae concordi voce
celebrant unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.

Saluto inter Vos duos novos Ordinarios Sinenses: in hoc
novo fausto eventu est gaudium et corona Vestra, o indefatigati
Operarii Evangelii, quia videtis granum Sinapis, tot sudoribus
irrigatum, magis magisque crescere et uberes ferre fructus.

Non solum in hoc Conventu splendescit Ecclesiae unitas,
quae ipso summo angulari lapide Christo Jesu fundatur; sed
vinculo honestatur atque perficitur communionis sanctorum.
Nemo... sibi vivit, et nemo sibi moritur (Rom., XIV, 7). Prae-
decessores nostri Deo vivunt et suis precibus nostra propitiant
opera. In hoc enim est verbum verum: quia alius est qui
seminat, et alius est qui metit (Joann., IV, 37). Sed per manus
omnium seminat semper et metit S. Mater Ecclesia. Et ego
sanctum Praedecessorum nostrorum exercitum saluto, qui san-
guine suo et apostolicis sudoribus hunc immensum fecundaverunt
campum Ecclesiamque plantaverunt. Salvete, o liliatae rutilan-
tium Confessorum turmae, a primo ad novissimum! Salvete, o
coronac vel de virginitate candidae vel de passione purpureae!
Et liceat mihi, Venerabiles Fratres, piam revocare memoriam
Beati Gabrieli Dufresse, Vicarii Ap. Sutchuensis, qui primam
in Sinis convocavit celebrem Synodum et veluti suo sanguine
purpuratam ad nos transmisit.

Venerabiles Fratres, quanti momenti sit hoc nostrum
sanctum negotium, luculentissime Summus Pontifex illustrat:
«Quod profecto — Ipse declarat suo Augusto Autographo diei 20
Januarii — haberi liceat in Sinis Concilium, idque Plenarium et
a praedicato istic evangeli primum, res est quae clarissima in
Ecclesia faustis nitebit et memoriae posteritatis commendabitur...

[Appendices]

Page 329

[Page 315]

[Texto Principal]
ALLOCUTIO IN PRIMA SOLLENNI SESSIONE HABITA

Et sperare inde iubeat fore ut magnam utilitatum copiam sacrae Missiones inde hauriant ac percipiant ».

Et ecce in istis verbis ratio et finis nostrorum laborum.
Non est hic Conventus veluti quaedam splendidia academia, sed actuosum Concilium; non congressus rhetorum bysantinorum, sed intenta actionis praeparatio; caritas Christi urget nos ad salvandas tot animas; temporis instantia nos impellit, dum novae maturantur pro Missionibus sortes.

Nos, sub ductu Codicis Iuris Canonicci, conferimus consilia ut ex communi doctrina et experientia deducamus quae aptiora sunt «ad fidei incrementum, ad moderandos mores, ad corrigendos abusus, ad unam eandemque disciplinam servandam vel inducendam » (Can. 290).

Codex Iuris Canonicci refert Ecclesiae ius commune; nos illud ad Missiones aptandum studebimus, ab illo Ius Missionis Particulare deducentes: ita ut veluti una regula universi Missionum Rectorum ceterique operarii evangeli regantur.

In Canonicbus condendis bonum Missionum universale prae oculis habebimus, animose in futurum prosopicientes, et unicum omni studio quaerentes finem: id est conversionem Sinarum ad Christum.

Unitas est fundamentalis conditio vitae. Nos perfectam habemus unitatem theologica et disciplinarem; sed nostrae Missiones, ob distantias et commoatuum impedimenta, usque modo nimis seimetae videbantur, aliae alia media adhibentes pro fidei propagatione. Ex hoc Conventu, caritate inspirante et docente experientia, quaedam unitas methodi procedere debet, veluti communis agendi ratio. Missionum codicem aliquo modo condere debemus, ut ex methodi uniformitate et mediocrum coordinatione res christiana in Sinis vividorem impulsun accipiat et uberiorcs referat fructus. Vis unita fortior.

Tempus vero nos urget. Nunc est Sinarum Palingenesis.
Et etiam in hoc futuri saeculi fermento verba adimplebuntur
D. N. I. C. Qui non colligit mecum, dispergit (Luc., XI, 23);
Qui non est mecum, contra me est (Matt., XII, 30).

Cum Christo transformatio Sinarum fiat in vitam, in restitutam generis humani cum Deo unitatem; sine Christo, renovatio fiat in perditionem.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 330

[Page 316]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Texto Principal]
Sordidus materialismus, a peioribus scholis europaeis seu americanis depromptus, in Sinarum Universitatibus grassatur, quidquid erat boni in antiquis Sinensium moribus evertens.

Experientia Imperii Iaponici nos doceat:—quod ibi iam factum est hic fiet. Sinae laborant sua ipsa magnitudine et lentiori gradu ad novum ordinem pervenient, sed pervenient, non obstantibus praesentibus obscuris auspiciis.

Nunc ergo, dum libertate legali fruimur, nobis omni studio et impigro ardore est laborandum, ut D. N. I. C., qui est via, veritas et vita, sua caelesti gratia foveat hanc tam multam generis humani partem: ut sicut regnavit peccatum in mortem, ita et gratia regnet per iustitiam in vitam (Rom., V, 21).

O audiant istae innumerabiles gentes vocem Redemptoris, qui et pro ipsis vitam posuit, et sic non solum animae salvae erunt, sed et novus ordo civilis solido ac sancto instaurabitur fundamento.

Nunc pleniori sensu nos oportet esse, sicut ait Paulus, Spiritu ferventes.

Venerabiles Fratres, maximum illud problema—praedicatio Evangelii ad gentes—in quo anxiebatur spiritus Pauli versus ad Romanos, et animas nostras angit inflammataque.

Consilia conferimus et leges statuimus non quod sufficientes simus cogitare aliquid a Nobis quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor., III, 5).

Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom., VIII, 31).

Infirmæ vire nostræ ad certam victoriam eriguntur ac multiplicant, quae vincit mundum, fidem nostram.

Et fidenti animo ex hoc Primo Concilio Plenario datum est nobis praesagire adventurum tempus acceptabile et auspicatos salutis dies, quibus isti nostri dilectissimi fratres Sinenses liberabuntur a servitute corruptionis in Libertatem gloriae filiorum Dei (Rom., VIII, 21).

[Appendices]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 331

[Page 317]

[Texto Principal]
C.

ORATIO FUNEBRIS quam Revmus P. Reynaud, Ordinariorum Sinensium decanus, habuit in sollemnibus exsequiis, die 22 Maii 1924.

« LAUDEMUS VIROS GLORIOSOS ET PARENTES NOSTROS IN GENERATIONE SUA » (Eccl., XLIV, 1).

Exeme Praeses, Illni Praesules et Revmi Consultores.

Aequum et dignum est, Venerabiles Fratres, nos in hoc primo consessu plenario celebrare memoriam Praesulum qui nos in Apostolatu apud has gentes praecesserunt; eorum, dico, qui, ut fidem in amplissimas has regiones invelerent atque invecta vigeret, maximos exantlarunt labores, et ipsas animas suas perlibenti animo tradiderunt, et in praesenti, consummato cursu, dormiunt in somno pacis. Verum non solum hoc nos decet, sed et maxime iuvat: quum enim in vivis agerent Decessores nostri, pro maxima caritate, qua erga tot animas tam multis tenebris obvolutas flagrabant, non est putandum eos auspicatos hos dies, quibus primum Concilium plenarium celebratur, concupiscenti animo non aliquando praevertisse; ac proinde nobis suasum esse debet, eos omnes, dum laetantur de uberrimis fructibus, quos praesens Concilium laete portendit, laboribus nostris sociari, suppliei prece a Summo Pastore nobis lucemque viresque postulando, sicut et Moyses et Ieremias, populi sui eximii amatores, pro eiusdem salute preces effundebant.

Sed in tanto laudum praeconio, quo eos celebrare decet, quis ego ut possim eorum laudes digne enarrare, cum et virtute et eloquentia minimus, tanto muneris imparem me plane agnoscam? Verumtamen, quia mihi, tanquam in Episcopatu seniori, hoc munus demandatur, ex oboedientia suscipio, ac, Deo auxiliante, qui oboedientes iuvare solet, nixusque venia et indulgentia Venerabilium Fratrum, pro modulo meo ac fidenti animo pauca dicam, prae mente habens verba Ecclesiastici: Laudemus Viros gloriosos et Parentes nostros in generatione sua (Eccl., XLIV, 1).

I. Fuerunt Viri vere gloriosi, quia eximia sanctitate floruerunt, cumulato labore perfecti sunt, ac mira patientia cum fortitudine pari honestati.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 332

[Page 318]
ORATIO FUNEBRIS A RMO P. REYNAUD

[Texto Principal]
1) Sanctitate floruerunt. Nos omnes summae laudis hoc Abraham esse putamus, quod et patriam et cognationem et donum reliquerit ut Deum sequeretur: et merito quidem, nam, teste divo Ambrosio, devotio in Deum est ordine prima et fundamentum ceterarum virtutum, quam propterea primum Deus ab eo exigit. At si ita de tanto Viro et dicimus et sentinus, quis inter Praesules, qui in stadio Apostolatus nos praecesserunt, eum non est imitatus, non quidem virili aut devexa iam aetate, sed in ipso limine inventutis, quando fascinatio nugacitatis humana corda tam saepe transvertit? Et ipsi audierunt vocem Christi, qui eos ad se vocabat, ut Opus suum, hoc est, Redemptionis, inter has gentes prosequendo, eas ad hoc adducerent, ut, et quae detestabantur, amplecterentur, et odio prosecuerentur quae amabant. Sed adlecti ad tantum Opus, quo nullum maius, oportebat ut, ne in stadium descenderent quasi milites inparati atque inermes, ne scilicet impares invenirentur tanto muneri, sed ditati virtutibus omne genus, quae et Deo gratos faciunt et muneribus perbelle aptant, in opere et sermone potentes redederentur.

Et ideo, Vocationis huius sublimitate perspecta, nihil antiquius aut potius habuerunt quam ut nervis omnibus contenderent in Christi imitationem, probe scientes ibi solum se posse eam scientiam invenire, unde munus et pastorale et apostolicum initium aeque ac incrementum et perfecionem semper sumpsit. Hinc cernere eos erat toto in hoc esse ut Christum disserent, et, pictoris more, qui, si quam picturam fideliter referre velit, omnino necesse est ut, dum pingendi labori incumbit, oculo erudito ac vigili, continuo ad exemplar redeat, ne in opere desit quod in exemplari invenitur, ita et ipsi in hoc erant ut, Christi doctrinam edocti, Eiusque mores assecuti, Ipsius imaginem referrent, Eius vitam in vita propria exprimerent, ac demum virtutibus, quibus Ipse nituit, et ipsi quasi in speculo pulchre niterent. Atque ita reapse coeperunt prius facere quam docere, ut videlicet ante firmarent exemplo ea quae postea gentes verbo docturi essent: vere facti forma gregis ex animo, ita ut cuique corum merito repetere liceret illud Apostoli: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi (I Cor., XI, 1).

2) Labore perfecti sunt. Gloriam deinde, et quidem magnam, adepti sunt ob maximos labores quos generoso animo sustinuere,

[Appendices]

Page 333

[Page 319]
HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM

[Texto Principal]
ut animas cripèrent de tenebris errorum cultuque idololatrico,
easque traducerent in admirabile lumen Religionis nostrae. Enim-
vero Christus, Apostolatus munere Decessores nostros honestans,
sicut olim Apostolos, eos ita est allocutus: Euntes ergo docete
omnes gentes...; docentes eos servare omnia quaecunque mandavi
vobis (Matt., XXVIII, 19, sq.). Et ipsi, divino freti auxilio, vastissi-
mas Sinensium regiones quaquaversum peragrantes, non itinerum
pericula, non locorum distantia, non viarum asperitas, imo nec
corporis invaletudo aut virium defectus, aut aetatis senecta,
potuerunt unquam eos prohibere, ne, pro viribus, munus sibi
demandatum fideliter constanterque obirent. Et in hoc munere
adimplendo quis quantusque labor ab eis insumptus ut errorum
catervam depellerent ex mentibus, ac Evangelii luce eas replerent,
de cordibus vitia quaeque extirparent, atque ea subderent
legi Christi, ut denique, moribus gentium cultuque idolorum
reprobatis, ad cultum veri Dei adducerent, et ita inter Sinenses
vita christiana semel adorta adolesceret et in dies vigeret! Quam
vere li omnes nitebantur omnibus omnia fieri ut omnes facerent
salvos! Atque inde fiebat, ut, morte appropinquante, fidenti
animo possent cum Apostolo repetere: Mundus sum a sanguine
omnium (Act., XX, 26).

3) Patientia honestati sunt. Verum, inter tot labores pro
Christi gloria exantlatos, praecipue eluxit mira patientia et invie-
tum animi robur, quo vitam integram honestarunt. Nec mirum
est, Venerabiles Fratres, hac eos honestate claruisse: quid enim
potuisset eos a Christo avellere, eos, inquan, qui, vel a primis
annis, omnium obliti, Christum solum didicerant? Et ipsi bene
noverant oportuisse Christum pati, et ita intrare in gloriam suam:
sciebant et nos, ad Eius exemplum, per multas tribulationes intrare
in Regnum Dei; sciebant, et quidem maiore iure, hanc sortem
servatam esse sibi, qui, missi sicut oves inter lupos, ut Ecclesiam
inter infideles stabilirent, stabilitamque augerent, nulla ratione hoc
consequi possent, nisi, Christo coniuncti, cum Eo velient humiliari,
crueceque onusti Calvarium ascendere et in cruce agi, et ita
fierent cum Christo earumdem animarum redemptores.

Profecto haec omnia sciebant, et ideo non est mirum eos
per duo et amplius saecula tribulationes omnis generis passos
fuisse, et Apostolum imitatos, cuius vestigia sequebantur, plures
inter eos eiusdem casus expertos, in itineribus saepe, periculis

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Carimbos]
(No stamps or seals visible)

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 334

[Page 320]
[Texto Principal]
fluminum, periculis «latronum..., periculis ex gentibus..., periculis
in falsis fratribus; in labore et aerumna, in vigilis multis, in
fame et siti... in frigore et nuditate» (II Cor., XI, 26). Et inter
haec omnia pro nihilo habebant pericula vel ipsa capitis, dum-
modo ministerium sibi commissum rite adimplerent: quanquam
enim, cum quaererentur ut legitime certarent, se absecondebant,
et cum persecutionem paterentur, fugiebant et insidias declina-
bant, tamen, memores se esse animarum pastores, magna fiducia
saepe ultro redibant; et hinc novum praelandi genus! Merces
baiulantes, mercatorum more, neophytos invisebant, ut eos in
fide confirmarent, caelesti pane reficerent, et cetera munia obirent
boni pastoris. Et cum scirent in manibus Dei esse hominum
sortes, et Deum mortificare et vivificare, perseverabant circum-
euntes, aliena specie insidiatores eludentes, et animarum lucra
inhiantes; ac si quando, Deo ita disponente, in manibus insidian-
tium inciderent atque inde ludibria et verbera experirentur, in
vincula et carceres detruderentur, nedum animo despondебант,
aut tristitia afficebantur, quinimo spirituali gaudio replebantur,
plane rati se hae ratione similiores Summo Pastori evasuros,
atque omnia cessura in maiorem quaestum animarum. Et hinc
petere iam liceat: Nunquid tantae virtuti defuisset gloria
martyrii? Si Deus, quos habet gratiores, eos ipsos maioribus
donis cumulare consuevit, quomodo defuisset haec summa laus
Antecessoribus nostris? Igitur grates Deo, et maximae, pera-
gantur, qui tanta gloria exornaverit Missiones nostras, cum
plures Praesules earum, libenti generosoque animo sanguinem
profundentes, gloriose pro Christo obierint. Qua claris natalibus
orti laudes praedicant stirpis generosae, pari amoris et religionis
observantia, maiorum in fide nomina, praeclara certamina
egregiamque mortem ornatis praeconiis posteros revocare decet.
Martyrum enim praedicationes suadent viriles animos, et quam
potenter fortitudinem Christifidelibus addunt insignium passio-
nes nostrorum Pontificum!

En igitur Martyrologium Episcopale quo Missiones Sinarum
decoratae sunt atque fecundatae:

Proto-martyr in Sinis fuit Illmus Iacobus Florentinus,
Episcopus Zaitonensis, ex Ordine Sti Francisci, qui, saeculo XIV,
animam pro Christo ponens, a paganis trucidatus est.

[Appendices]

Page 335

[Page 321]

[Texto Principal]
HABITA IN SOLLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM 321

Saeculo XVIII, B. Petrus Martyr Sanz, ex Ordine Praedicatorum, quem nomen nobilem palmam sperare iubebat, pro fide fortiter obiit, et a SS. Pontifice, Benedicto XIV, publico praeconio laudatus est.

Saeculo XIX, B. Ludovicus Gabriel Dufresse, e Societate Seminarii Parisiensis, Opus aureum Synodi Szetchuensis sanguine suo egregie decoravit.

Tandem, ineunte saeculo XX, ante 24 annos, quasi nobis inspectantibus, ut totidem hostiae purae, sanctae et immaculatae, pro Fide Sinarumque salute fortiter obierunt Illustissimi: Laurentius Guillon, Antoninus Fantosati, Gregorius Grassi, Franciscus Fogolla, Ferdinandus Hamer, Theotimus Matthaeus Verhaegen, cum plurimis sacerdotibus innumerisque utriusque sexus fidelibus, qui passionis et victoriae corum consortes facti sunt.

II. Sed iam mentem nostram convertamus ad praesentia, quoniam in his laudare licet viros gloriosos et parentes nostros in generatione sua: non enim deesse potest copia laudandi, ubi et hereditatis amplitudo et operariorum numerus, et disciplinae robur, quibus sacrae Missiones inter Sinenses cohonestari et pollere incipunt, corum merita apud Summum Pastorem tam alte testantur.

1) Hereditatis amplitudo. Venerabiles Fratres, quis nostrum ignorat, quantum adlaboraverint anteactis saeculis hi viri apostolici, ut Ecclesiam inter Sinenses fundarent? Sunt vere hi parentes nostri, qui laboribus suis hanc nobis hereditatem acquisiverunt, hanc portionem agri Patrifamilias sudore vultus sui fecundarunt, relinquentes nobis in apostolatu exempla, traditiones, regulas, quae essent nobis veluti via, utraque parte septa, quam proinde tute secureque ambulare possemus. Sed qui fructus, quaeso, tantorum laborum? Quotena christianorum millia in qualibet Provincia usque ante quinquaginta annos? Quam vere ibant et flebant mittentes semina sua! Verumtamen ecce haec ipsa semina, praeteritis temporibus a Patribus nostris projecta, aetate nostra germinare, succrescere, in messem flavescenrem iam verti! Ecce scilicet nova loca, usque ad hesternum diem Religioni nostrae inaccessa, quae Fidem amplectuntur; ecce christianitates auctae, novae Stationes Missionariorum apertae,

[Assinaturas]
41

[Referências arquivísticas]
(No archival reference visible)

Page 336

[Page 322]
ORATIO FUNEBRIS A RMO P. REYNAUD

[Texto Principal]
antiqui Vicariatus divisi, aliique quamplures erecti! Quae quidem omnia profecto uberiorem messem mox futuram sperare nos iubet. Revera ita est! Spes magna affulget, messis multa, quae etiam augetur in dies.

2) Operariorum numerus. At ubi, quaeso, messores? Unde nobis Operarii tanti, qui tanto operi faciant satis? Et nonne legimus in Evangelio Christum Apostolos monuisse: «Rogate ergo dominum messis ut mittat operarios in messem suam»? Patres nostri rogabant et rogant, et Dominus messis, eorum precibus motus, operarios mittit. Porro res maxima admiratione digna, Venerabiles Fratres. Videmur nos audire Patrem familias otiosos interpellantem: Ita et vos in vineam meam (Matt., XX, 4, 7), quae apud Sinas virescit! Quae vocis potentia ac virtus! En in antiquo orbe, ex annoso apostolatus stipite, si mihi liceat ita dicere, novos surculos pullulare, brevi in laboribus Apostolatus veteres aequaturas; in novo vero orbe, ex eadem radice, unde stipes annosus, vires virgultum recens obortum, iam primas gemonias emisisse, ac ita praegnantes, ut nobis omnibus sperare liceat uberrimos fructus ex eorum opera Missionibus obventuros. Verum, quod plane Divinae benignitati tribuendum esse videtur, Ecclesiae tentoria in his amplissimis regionibus tam late dilatantur, ut, ad Sinarum gentem conversi, quodam iure possimus Christi verba repetere: «Nunc tempus visitationis tuae». Deus ex ipsa stirpe Sineusium tot suscitat operarios evangeliocos, qui etiam sub ducibus ex proprio sinu eductis, novi Machabaei, parati sunt dimicare pro salute populi sui. Quae omnia, cum ita sint, nonne licebit repetere: Hereditas sancta nepotes eorum? (Eccli., XLIV, 12).

3) Disciplinae robur. Sed alia laus eis accedit, quam et praecipuam appellabo. Et revera bona,—quae a nobis enumerata sunt,—qua tandem ratione possent tuto servari, nisi quoddam vinculum haberetur, quo nos omnes simul arctius coniungeremur, viresque et studia omnium in unum connecterentur, ac omnia vergerentur in bonum commune Missionum nostrarum? Sed gratiae amplissimae agantur Summo Pontifici, qui, bono pros- piciens harum Missionum, pro effusissima caritate qua tenetur erga hanc lectissimam portionem gregis, nobis constituit Delegatum, qui, Eius vices apud nos gerens, arctoribus vineulis nos simul iungat, coque duce, christianam res nova, et quidem potiora,

Appendices

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 337

[Page 323]

[HABITA IN SOLLEMNIBUS EXSEQUIS DECESSORUM]

[Texto Principal]
incrementa suscipiat. Quapropter, Venerabiles Fratres—quoniam non decet nos a nostris Patribus esse degenere—hoc unum nos manet, ut scilicet, fidentes precibus eorum qui nos in certamine praecesserunt, sub duce nostro, quasi facto agmine, praelia Domini cum laetitia magna praeliemur! Et hoc quidem generoso constantique animo faciemus, si meminerimus nobis semper adesse Eum qui dixit: «Confidite, Ego vici mundum» (Joan., XVI, 33); Eum, dicam cum divo Bernardo, quo nemo fortior, nemo sapientior, nemo fidelior.

CONCLUSIO

Et hic profecto sisterem, Venerabiles Fratres, nisi ea quae oculis cernimus et auribus audivimus me monerent hunc coetum nos coegisse, non solum ut maiores nostros laudaremus, sed potius ut eorum nostraque utilitati prospiceremus. Convenimus enim, haec iusta solemnia peracturi, ut, si qui sint inter Antecessores nostros quibus quidpiam poenae adhuc luendum maneat, Deus, communi fraternaque prece exoratus, benigne remittat.

Absque dubio igitur et quam maxime decet nos et magna pietate et religione pari haec iusta persolvere, ut, si quae ex pulvere mundano vel ex fragilitate carnis sordes quispiam eorum contraxerit, quae cum adhuc removeant a conspectu Dei, ei pia benignitate condonentur.

Convenimus etiam ut, quorum celebravimus labores, et vitam et vestigia pariter sequamur. Intravimus enim in labores eorum, metentes in gaudio quae seminaverunt in lacrimis. Merito igitur dignum et iustum est, ut, heredes facti vocationis, simus pariter heredes zeli atque virtutum, quas semper redolet pia eorum memoria et sacri cineres adhuc spirant. Sic crimus et nos de semine virorum illorum, per quos salus facta est in Israel (I Mach., V, 62), donec isdem functos laboribus in Sinis, eadem merces nos remuneret in caelis. Amen.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Transcription (Pages 338-414)

Page 338

[Page 324]

**[Texto Principal]**

D.

ALLOCUTIO quam Concilii Praeses habuit ad Patres in ultima sollemni sessione (die 12 Junii 1924).

VENERABILES FRATRES,

Spiritu Sancto inspirante, magnos suscepimus Concilii labores atque ad felicem perduximus exitum.

Et nos quae dulcia profert verba Liturgia de Spiritu Sancto sentimus hodie pro nobis adimpleri: — “O quam bonus et suavis est, Domine, Spiritus tuus in nobis.” — Sit Deo summa laus et gloria et gratiarum actio nunc et in perpetuum!

Non alia obveniunt mihi in memoriam Concilia, in quibus, adstantibus Patribus universarum orbis linguarum, tanta effulgerent concordia et unitas, tam unanimis et plena ex libertate flagraret caritas fraternitatis! Non nos cives diversarum nationum videbamus, sed solus erat omnia et in omnibus Christus!

In hoc est maximum gaudium et corona laborum nostrorum; et in hoc faustissimum splendet auspicium: quia Concilium nostrum sic innititur ipso summo angulari lapide Christo Jesu, in quo omnis aedificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino (Eph., II, 20).

Vobiscum ex animo gratulor, Venerabiles Fratres, quod exegistis monumentum aere perennis.

Haec est dies quam fecit Dominus: exultemus et laetemur in ea (Ps. CXVII, 24). Ad altare accedentes acta subscripturi Concilii, novum historiae ecclesiasticae sinensis inchoamus aevum, quod uberioribus affluens fructibus legitime auspicamur.

Attamen, memores illius Divi Pauli: neque qui plantat est aliquid, neque qui seminat, sed qui incrementum dat, Deus; nos, iuxta hodiernam liturgiam, humili ac confidenti corde rorem caelestem super seminibus nostris invocamus, dicentes: Confirma hoc, Deus, quod operatus es in nobis!

Nos admonet Paulus: Spiritus adiuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus; sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus (Rom. VIII, 26).

Appendices

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 339

[Page 325]

[Texto Principal]
ALLOCUTIO PRAESIDIS IN ULTIMA SOLLENNI SESSIONE 325

Quid postulat istis gemitibus inenarrabilibus? Postulat ut
istae innumerabiles gentes, ex munere nostro apostolico, ad lucem
adducantur Evangelii et in partem gratiae Redemptionis veniant.

Confidentia vero nostra augeatur, et animi in spem contra
spem eriguntur, cum opera nostra sub praesidio Beatissimae
Deiparae Virginis posuerimus, Ipsi, quae virgineo pede caput
serpentis contrivit, Sinas consecrando, ut tandem in hoc caelo
effulgeat caelo illa beata visio: Mulier pulchra ut sol, electa ut
luna, terribilis ut castrorum acies ordinata.

Ipsa Regina Apostolorum duce, nunc factores verbi erimus.

Quae, divina aemulatione, decernimus ac decrevimus, post
S. Sedis approbationem, ad proxim deducenda studebimus.

Interdum saluto Vos osculo sancto, plenus veneratione pro
alaeri spiritu Vestri et pro vestris diuturnis laboribus apostolicis.
Cum in medio Vestri steti tanquam qui ministrat, mihi videbar
conversari cum sanctis primitivae Ecclesiae Patribus. Talibus
apostolis, uno ore uno corde firmissime cum cathedra Petri
unitis, non potest non crescere regnum Dei in Sinis.

Pax Dei, quae exsuperat omnem sensum, custodiat corda
vestra (Philip., IV, 7). Nunc prosperum iter det Vobis Dominus
ad sedes vestras redeuntibus. Sint prava in directa, et aspera in
vias planas (Is., XI, 4 — Luc., III, 5).

Beati pedes evangelizantium bona, evangelizantium pacem.

E.

Exeunte Concilio Plenario hoc summae testimonium pietatis
Patres ad Summi Pontificis Cathedram obtulere.

SANCTISSIME PATER,

Quam Patres Primi Concilii Plenarii Sinensis, aggredientes
labores, professi sunt ex toto corde et unanimi suffragio venera-
tionem et obedientiam erga Vicarium D. N. I. C., illam eo firmius
et incundius, eodem labores absolventes, repetunt atque renovant,
quo in iisdem laboribus exequendis maxima pace, unione atque
concordia actum atque deliberatum est.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 340

[Page 326]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA PATRUM AD S. PONTIFICEM

Vidisses, Sanctissime Pater, homines ex diversis nationibus,
Italos, Hispanos, Lusitanos, Gallos, Germanos, Hibernos, Belgas,
Americanos, Neerlandenses, Austriacos, Sinenses,—vidisses,
inquam, homines vel ex clero saeculari vel ex diversis Institutis
religiosis, Benedictinos, Franciscanos, Dominicanos, Jesuitas,
Augustinianos, Capuccinos, Congregationis Missionis, Societatis
Missionis ad Exteros vel Parisiensis, vel de Scheut, vel de Steyl,
vel Passionis, Salesianos, Societatis Maryknollensis, vel Sti.
Columbani; omnes illos, inquam, homines oblitos aut nationum
suarum aut propriorum Institutorum, in unitate fidei, in vinculo
caritatis, solum inquirere in id quod est Ecclesiae Christi.
Ecclesia Christi, Sanctissime Pater, Vicarius Christi, Ecclesia
Sinensis, haec, inquam, et sola nomina semper in hoc Concilio et
cum reverentia prolata sunt et cum gaudio excepta sunt.

Nec aliud fieri poterat, quandoquidem ex legitima obedientia
cum essemus in nomine Christi et quidem sub Delegato Apostolico
congregati, ipse Iesus Christus in medio nostrum erat, fons
amoris et vinculum caritatis.

Idcirco etiam nec alia documenta unquam in medio prolata
sunt nisi aut quae, ut litterae Apostolicae “Maximum illud”,
Vicarii D. N. I. C. erga nos declarant voluntatem, aut quae in
nostris animis hanc firmarent fidem, omnium absurdorum
maximum esse non oboedire Romano Pontifici.

Hanc igitur nostram fidem, reverentiam, obedientiam iterum
atque iterum repetentes, Te appellamus, Sanctissime Pater, ut
hoc nostrum opus, quod in Domino confidimus esse Spiritus
Sancti opus, Tua benedictione confirmes atque corrobore; ut
hie fructus pacis atque unionis omnium quotquot huic Concilio
affuerunt Patrum in augmentum cedat nostrae dilectissimae
Ecclesiae Sinensis.

Quod augmentum Ecclesiae Sinensis eo vel magis in votis
est omnium nostrum quod “novus ordo praeputatur, natio
sinensis ex integro renovatur, cuius transformatio nisi nobiscum
fiat, certe contra nos in decursu temporum operabitur”.

Atque ideo Patres Primi Concilii Plenarii Sinensis in spiritu
humilitatis et obedientiae, plena fide atque fiducia plena haec
subiciunt Tibi, Sanctissime Pater, quae necessaria indicant ut
Concilium hoc suos sortiatur effectus, quaeque sine benedictione
Tua, quae est Iesu Christi Domini Nostri, obtinere nequeunt.

**Appendices**

**[Anotações marginais]**
(None visible)

**[Carimbos]**
(None visible)

**[Assinaturas]**
(None visible)

**[Referências arquivísticas]**
(None visible)

Page 341

[Page 327]
**[Texto Principal]**
IN-TESTIMONIUM SUMMAE PIETATIS

Et quidem primum est, ut Tu, Sanctissime Pater, sicut
hucusque fecisti, et Praedecessores Tui, maxime autem felicis
recordationis Benedictus Papa XV saepe fecit, auxilium universi
populi christianí pro hac nostra Ecclesia Sinensi implorare atque
urgere non desistas. Profecto gratissimo animo Patres Primi
Concilii Plenarii Sinensis recolunt quae adhuc undique ex toto
mundo a piis fidelibus in hanc Ecclesiam Sinensem collata sunt
auxilia atque beneficia, cuius nostri grati animi Tu ipse, oramus,
Sanctissime Pater, ad totum mundum referas documenta.

Quae cum vera sint, cuius tamen animus incredibili dolore
cum afficiatur considerans in hoc tam ampio imperio tot hominum
milliones etiamnunc sub umbra mortis atque adeo sub turpissima
idolorum cultura sedere! Quis etiam non videat, aut paci et
prosperitati totius mundi maxime fore profuturam conversionem
totius populi sinensis, aut ex tam ampli imperii perversione
innumeratas imminentere toti mundo calamitates atque ruinas!

Quae omnia, inquam, Sanctissime Pater, Primum Concilium
Plenarium Sinense Tibi in spiritu humilitatis et obedientiae
subiicit ut per Te, cooperatione totius mundi oblenta, quam
citissime pax Christi etiam in Sinis tanquam in regno Christi
stabilietur atque usque in finem perseveret.

Quod etiam ut obtineatur, illud secundo loco maxime interest,
ut Ecclesia Catholica, non aliunde in Sinis suam stabilitatem
obtineat, nisi quod ex divina ordinatione institutum est, superaedifi-
cata “supra fundamentum Apostolorum..., ipso summo angulari
lapide, Christo Iesu; in quo omnis aedificatio constructa crescit
in templum sanctum in Domino.”

Qua etiam de causa, Sanctissime Pater, haec omnia Tibi Pri-
mum Concilium Plenarium Sinense subiicit, ut si quod in nostris
litteris non recte dictum fuerit, Tuo magisterio in rectum ordinem
dirigatur; si vero, ut in Domino speramus, spiritus Sancti ductu
haec proposuimus, accedente benedictione Tua, in eadem fide
stabiles efficiamur, ad laudem et gloriam Domini nostri Iesu
Christi, exaltationem S. Matris Ecclesiae, augmentum et solidam
constitutionem Ecclesiae Sinensis.

Shanghai, die 10 Iunii 1924.

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 342

[Page 328]
**EPISTOLA PASTORALIS PATRUM CONCILII**

F.

**EPISTOLA PASTORALIS.** Patres in primo Concilio Plenario Sinensi congregati, omnibus suis Sacerdotibus atque in vinea Domini cooperatoribus necnon et universis Fidelibus, pacem et benedictionem.

Quum Concilium nostrum, favente Spiritus Sancti gratia, ad felicem exitum pervenerit, oculos nostros caritate fraterna ad vos convertimus, Fratres dilectissimi et Sacerdotes Domini, cooperatores ordinis nostri, qui hucusque in vinea Domini nobiseum collaborastis, et his praecipue diebus precibus ac piis desideriis nobis uniti fuistis.

Ea enim, quae in conventibus nostris tractavimus, aeque cordi vobis ac nobis sunt: egimus scilicet de augmento gloriae Dei, de salute animarum, de incremento regni Christi inter dilectissimum populum Sinensem. Pro his, carissimi confratres, laborem vestrum indefessum, imo et vitam vestram impendistis et semper impenditis.

Vos estis, qui, sequentes vestigia Iesu Christi, Pastoris animarum, necnon praedecessorum nostrorum in ministerio apostolico, sudore et labore vestro hanc vineam Sinensem excoluistis atque laetissimam illam animarum sobolem comparastis, de qua nos omnes et intimo corde gratias Deo agimus. Apprime scimus, non a nobis, sed a sola infinita Dei bonitate et gratia expectandam esse remunerationem, quam pro vestro zelo ac labore meruistis. Nihilominus desideramus vobis hac opportunitate notum facere, quanta dilectione quantaque animi gratitudine vestri memores sinus, instantissime Deum deprecantes, ut Ipse vobis et retributor sit et simul vires addat ad continuandos, imo augendos vestros conatus pro excelenda dilectissima nostra Ecclesia Sinensi. Vestra enim cooperatio praeter gratiam Dei praepremis requiretur, ut ea, quae duce Spiritu Sancto his diebus constituimus, fructus desideratos proferant. Absque ullo etiam dubio felix successus Concilii nostri attribuendus est ferventibus precibus vestris necnon omnium Religiosorum ac Fidelium nostrorum.

Mirabili sane concordia et unitate mentium his diebus sub praesidio Excellentissimi Legati Pontificii res Concilii peregrinmus sine ullo studio partium, quovis praeiudicio seposito, illa solum

**Appendices**

Page 343

[Page 329]

[Texto Principal]
AD SACERDOTES OMNESQUE FIDELES

intendentes, quae ad maiorem gloriam Dei et salutem animarum
vergunt, ita ut dubitari nequeat, quin Spiritus Sancti caritas
inter nos resplenduerit.

Ut haec unitas mentium, haec caritas fraterna semper
regnet inter nos, inter omnes nostros sacerdotes, ut in hac Iesu
Christi dilectione omnes nostras vires conferamus ad efforman-
dam et aedificandam Ecclesiam in Sinis, ad procreandam veram
salutem dilectissimae huius gentis: hoc maximum nostrum
desiderium atque enixum nostrum votum.

Et nunc etiam licet gratias agere piis Religiosis FamilIis
virorum et mulierum, qui tanta diligentia nobis collaborant in
missionis operibus, et qui ultimis hisce mensibus suis precibus
lumen caeleste nostris deliberationibus adprecati sunt. Summa
animi gratitudine ipsis omnibus benedictionem Divinam implo-
ramus.

Tandem et vobis, dilectissimi in Christo filii fideles, gratias
agimus pro precibus fervidis, quas pro bono successu huius
Concilii fudistis. Vos praesertim his diebus deliberationibus
nostris, imo oculis mentis nostrae praesentes fuistis: vestra
salus aeterna, progressus vester in vita christiana, ut magis
magisque digni efficiamini vocatione vestra et Christus formetur
in cordibus vestris. Quantum desideramus, ut normae, quae in
Concilio nostro constitutae sunt, Sedis Apostolicae approbatione
obtenta, ad hunc finem vos conducant, eaque omnia obediendi
animo suscipiatis et exsequi studeatis! Ita enim bono vestro
exemplo, piis precibus assiduaque cooperatione, concives vestri,
qui adhuc in tenebris paganismo ac umbra mortis sedent, ad
Sanctam Ecclesiam i. e. Iesum Christum, qui est via, veritas et
vita omnium gentium, pervenient.

Ut Dei gratia haec omnia vobis concedere dignetur, intimo
corde deprecamur et paterna caritate benedictionem nostram
vobis impertimus.

Datum Shanghai, die 12 Iunii 1924.

✠ CELSUS COSTANTINI
Legatus Pontificius.

Sequentur subscriptiones omnium RR. Patrum Concilii.

[Assinaturas]
✠ CELSUS COSTANTINI
Legatus Pontificius.

[Referências arquivísticas]
[Illegível]

Page 344

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 345

[Page 1]
[Texto Principal]
DOCUMENTA

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 346

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 347

[Page 333]

[Texto Principal]
A. — EPISTOLA APOSTOLICA

Ad Patriarchas, Primates, Archiepiscopos, Episcopos Orbis
Catholici DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM TERRARUM
PROPAGANDA.

BENEDICTUS PP. XV

VENERABILES FRATRES

SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM

Maximum illud sanctissimumque munus quod, suo iam
instante ad Patrem reditu, Dominus Noster Iesus Christus
discipulis demandavit, cum dixit: Euntes in mundum universum
praedicate evangeliun omni creaturae (1), non erat sane Apos-
tolorum vita terminandum, sed apud eorum successores perpe-
tuandum usque ad consummationem saeculi, quoad scilicet futuri
essent in terra homines, quos veritas liberaret. Ex quo igitur
illi profecti praedicaverunt ubique verbum Dei (2), ita quidem ut
in omnem terram exierit sonus eorum: et in fines orbis terrae
verba eorum (3); divini mandati memor, Ecclesia nunquam,
labentibus saeculis, cessavit adhuc traditae divinitus doctrinae
partaque humano generi per Christum salutis aeternae nuntios
et administros in omnes partes mittere. Illo ipso enim trium
saeculorum spatio, quo ad Ecclesiam recens natam opprimendam,
alia ex alia, excitata ab inferis persecutio desaevit, cum
omnia Christianorum sanguine redundarent, vox tamen Evangelii
praeconum late Romani imperii fines pervagata est. Postquam
vero pax et libertas publice est Ecclesiae data, multo maiores in
apostolatu progressus toto orbe fecit: quo in genere praeclari
vitae sanctimonia viri utilissime elaborarunt. Ex his Gregorius
Illuminator Armeniam christiano nomini adiungit, Styriam Vic-
torinus, Aethiopiam Trumentius; tum parit Hibernos Christo Pa-
tritius, Anglos Augustinus, Columba Palladiusque Scottos; deinde
illustrat Evangelii luce Hollandiam Clemens Wilhibordus, primus
ille Ultrajetensium Episcopus, Germaniae populos Bonifacius
et Augarius, Slavoniae autem Cyrillus et Methodius ad catholi-
cam Fidem traducent. Deinceps multo latior campus hominibus
apostolicis patere coepit, cum Gulielmus de Rubruquis Fidei

(1) Marc., XVI, 15. — (2) Marc., XVI, 20. — (3) Ps. XVII, 5.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 348

[Page 334]
[Texto Principal]
facem Mongolis intulit, cumque beatus Gregorius X primos missionales legavit in Sinam: quos subinde Francisci Assisiensis alumni consecuti, non exiguum ibi constituerunt fidelium ecclesiam, quam haud multo post persecutionis orta tempestas dissipavit. America autem detecta, virorum apostolicorum agmen, in quibus praecipue commemorandus est Bartholomaeus Las Casas, Dominicani Ordinis decus ac lumen, miseros indigenas cum ab hominum dominatu improbo tuendos, tum ex daemonum durissima servitute eripiendos suscipiunt; intereaque Franciscus Xaverius, dignus is quidem qui Apostolis ipsis comparetur, cum in Indiis Orientalibus et in Japonia pro Christi gloria animarumque salute mirifice desudasset, ad Sinensis limen Imperii, quo iam tendebat, emoritur, quasi discessu suo aditum patefaciens novae Evangelii praedicationi in illam regionum immensitatem, in qua erat futurum ut e tot inclytis religiosorum Ordinibus et Missionalium Familias homines Fidei propagandae studiosi, tantas per vicissitudines rerum ac temporum, apostolatum obirent. Postremo continens ea quae ultima patuit, Australia, itemque Africae interiores tractus, audacia constantiaque recentiorum explorati, christianae Fidei nuntios acceperunt; ac fere iam nulla est intra vastissimum mare Pacificum tam remota insula, quo non Missionalium nostrorum virtus actuosa pervaserit. Ex iis autem plurimi extiterunt, qui cum fratrum salutem quaerent, ipsi, Apostolorum exemplo, ad sanctitatis fastigium pervenerint, nec pauci, qui, apostolatum martyrii laude cumulantes, Fidem profuso sanguine confirmarint.

Iam vero tot tantosque labores a nostris in Fidei propagatione exantlatos, tanta studia posita, tanta invictae fortitudinis exempla edita considerantibus, vehementer demirari licet, innumerabiles tamen esse adhuc qui in tenebris et in umbra mortis sedcant; siquidem ethnicorum habita recenter ratione, ad decies millices centena milia numerantur.

Nos igitur, tam immensae animarum multitudinis lacrimabilem sortem miserantes, cum, pro Apostolici sanctitate officii, nihil habeamus antiquius quam ut beneficia eis divinae Redemptionis communicemus, equidem plurifariam in orbe catholico increbrescere illa, Dei nimium Spiritu commota, studia bonorum in Missionibus exteris provehendis et explicandis, libenti sane gratoque animo videmus. Itaque ad ea ipsa studia fovenda

[Documenta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 349

[Page 335]
**[Texto Principal]**
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

usque quaque et incitanda, ut Nostro est muneri summisque
votis consentaneum, lumine auxilioque Domini magnis precibus
implorato, has vobis, venerabiles Fratres, mittimus litteras
quibus vos vestrosque cleros ac populos hortamur, significantes
quemadmodum huic gravissimae causae prodesse possitis.

Primum omnium ad eos Nostra spectat oratio, qui, ut
Episcopi aut ut Vicarii Praefective Apostolici, sacris praesunt
Missionibus: ipsis enim cura omnis proxime incumbit Fidei
propagandae, in iisdem praesertim spem amplificationis suae
habet Ecclesia repositam. Quamquam non ignoramus quo fere
sint ardore apostolatus, probeque novimus quae quantaeque iis
vincendae difficultates fuerint, subeundaque discrimina, his
maxime postremis annis, non modo ne de suis praesidiis statio-
nibusque decederent, sed ut regnum Dei etiam dilatarent. Cete-
rum, eorum erga hanc Apostolicam Sedem observantia ac pietate
perspecta, confiderter ipsis, ut filiis pater, animum Nostrum
aperimus. Hoc igitur ante omnia cogitent, se suae quemque
Missioni tamquam animam, ut aiunt, esse debere. Quamobrem
suis sacerdotibus ceterisque sui muneris adiutoribus bono sint,
verbis factisque, documento, animosque ac stimulos addant ad
sequenda usque meliora. Quotquot enim quoquo pacto in hac
vinea Domini operantur, experimento cognoscant oportet, plane-
que sentiant Missioni praesidere patrem, vigilem, diligentem,
caritatis plenum, omnes et omnia summo studio complectentem,
qui suorum rebus gaudeat prosperis, condol escat adversis, conatus
coetusque laudabiles secundet atque adiuvet, qui denique
subditorum quaecumque sunt, ut sua propria respiciat. Omnio,
prout una quaeque gubernatur, ita varia est conditio et fortuna
Missionum: quibus proinde valde perniciosum evenire potest, si
quis ineptus minusve idoneus praeponatur. Plurumque enim
quisquis patriam carosque propinquos deserit, christiani nominis
propagandi causa, is longo saepiusque periculoso itineri se
committit, alacer et promptus ad durissima quaeque toleranda,
dum quam plurimas Christo animas lucretur. Qui si diligenti
praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia
et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit
eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus
incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat
animo desidiaeqe se dedat.

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 350

[Page 336]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

Praeterea qui Missioni praecst, curare in primis debet ut
cam usque promoveat pleneque explicet. Etenim, cum ea regio
cuius terminis sua Missio circumscríbitur, omnis quam longe
lateque patet, ipsius sit mandata curae, profecto omnium quot-
quot eadem in regione incolunt, ipsi omnino quaerenda est salus
sempiterna. Quamobrem si ex ingenti multitudine aliquot millia
ethnicorum ad Fidem traduxerit, non ei fas erit in hoc aequies-
cere. Accuret quidem, tueatur et foveat eos quos iam Iesu
Christo peperit, nec sinat ex eis dilabi quemquam et interire.
Verum ne putet se fungi, ut oportet, officio, nisi ceteros etiam,
quorum fere est niniō maior numerus, veritatis vitaeque chris-
tianae compotes facere pro viribus et sine ulla intermissione
contendat. Itaque ut ad aures singulorum eo celerius meliusque
Evangelii praedictio perveniat, multum proderit alias subinde
missionalium stationes et sedes constituere, futuras tamquam
totidem centra Vicariatus aut Praefecturis novis, in quas, cum
opportunitas adfuerit, eadem Missio dividatur. Quo loco de-
bitas tribuimus laudes Vicariis Apostolicis, quotquot sunt qui ea
ratione, quam diximus, regno Dei nova semper incrementa
parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt.

At contra, quam non probandus ille foret qui Dominici agri
partem, sibi assignatam ad excolendum, tamquam suam propriam
possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis manibus
attingi. Quanta vero subeunda ei esset divini iudicii severitas,
praesertim si — quod saepius contingere memoravimus — christi-
anis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris non
sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere. Atqui
catholicae Missionis praeses, cui nihil aliud cordi sit nisi Dei
gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum munus
adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae an
alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum omni
modo... Christus annuntietur (1): nec solum adiutores, sed
adiutrices etiam, idest sorores religiosas adhibet ad scholas, ad
orphanotrophía, ad nosocomia, ad domus hospitales, ad cetera
caritatis instituta, in quibus novit, Dei providentis nutu,
incredibilem quandam vim ad fidem latius proferendam inesse.

(1) Phil., I, 18.

Documenta

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 351

[Page 337]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

Ad haec bonus Missionis praefectus non se intra suos fines continet, quasi aliena ducat omnia quae foris fiunt, sed, urgente caritate Christi, cuius ad gloriam quidquid intersit, sua multum interesse putat, cum collegis finitimis amicitiam et necessitudinem studet habere. Multa enim saepe existunt communia negotia ad eamdem regionem pertinentia quae, ut patet, nisi communiter, expediri non possunt. Sed praeterea magno cum Religionis emolumento Missionum praesides, quotquot poterunt, in unum statis temporibus convenient, ut consilia inter se conferant, mutuisque alloquiis confirmentur. Denique illud est quo quicumque Missionem regunt, ii suas praecipue curas oportet habeant conversas, ut sacrorum ministros de gente ipsa, in qua versantur, educent atque instituant: id quod novarum ecclesiarum spem maxime continet. Nam sacerdos indigena, utpote qui ortu, ingenio, sensibus studiisque cohaereat cum suis popularibus, mirum quantum valet ad Fidem eorum mentibus insinuandam: multo enim melius, quam quisquam alius, novit quibus modis quidpiam eis persuaderi queat. Ita saepe fit ut illuc faciles aditus habeat, quo advenae sacerdoti pedem inferre non licet.

Iam vero clerum indigenam, ut speratos fructus afferat, omnino necesse est bene conformare et fingere. At nequaquam satis erit ad hoc institutio quaedam inchoata et rudis, talis videlicet ut quis ad sacerdotium ineundum evadat idoneus, sed plena debet esse perfectaque et numeris omnibus absoluta, qualis sacerdotibus cultarum gentium tradi solet. Neque enim clerus indigena eatenus parandus est, ut missionarios advenas, humili- oribus ministeriis addicti, adiuvent, verum ut ipse, par divino muneri obeundo, recte possit populi sui gubernationem aliquando suscipere. Nam ut Ecclesia Dei catholica est nullamque apud gentem vel nationem extranea, ita constanteum est ex una quaque gente sacrorum administris existere quos divinae legis magistros viaeque ad salutem duces sequantur populares sui. Ubicumque igitur adsit quantum sat est indigenae cleri eiusque bene instituti et vocatione sua sancta digni, ibi Missionarii opus feliciter expleturn ecclesiamque praeclare esse fundatam iure dixeris. Quod si forte ad eam labefaciendam procella dein persecutionis oriatur, non verendum est ne, eo fundamento iisque radicibus, non sit hostiles impetus latura.

[Referências arquivísticas]
48

Page 352

[Page 338]
**[Texto Principal]**
Hoc enim vero tam grave muneris officium ut ex veritate aestimarent diligentерque exsequerentur, semper apud Missionum rectores institit Apostolica Sedes: cuius quidem in hoc genere studium clare indicant vetera et recentia huius Urbis Collegia clericis exterarum nationum instituendis, praesertim Orientali ritu. At, post hanc instantiam Pontificem, dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam, nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos, mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti, tamen adhuc nec Episcopos, a quibus regerentur, nec sacerdotes, quorum disciplina civibus imperitaret, offerre potuerint. Apparet igitur mancam mendosamque esse rationem ad hunc diem alicubi usitatam in educando clero qui se ad Missiones applicet: cuius quidem incommodi removendi causa, Sacro Consilio Propagandae Fidei mandamus, ut quae variis regionibus opportuna sint, constituat, et Seminaria, quae regionibus singulis pluribusque simul dioecesibus usui sint, vel condenda curet vel condita iam recte gubernanda, praesertim vero sollicitum sit quemadmodum novus in Vicariatus ceterisque Missionum locis clerus adolescat.

Iam vos alloquimur, dilectissimi Nobis Filii, quotquot estis, Dominicae vineae cultores, quorum in manibus proxime posita est, cum christianae sapientiae propagatione, tot salus animarum.—Principio versetur vobis semper ante oculos excellentia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor. Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli viam aperire. Intelligentes igitur vestrum unicumque dictum a Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui (1), memineritis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis immenores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent, eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere.

(1) Ps. XLIV, 11.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 353

[Page 339]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Texto Principal]
Esset haec quidem apostolatus pestis tetrerima, quae in Evangelii praeconem omnes caritatis animarum nervos elideret, ipsiusque vulgo debilitaret auctoritatem. Homines enim, quantumvis barbari et immanes, satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagacissimeque odorando perspiciumt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expetat. Fae vero eum terrenis aliqua ex parte inservire consiliis, nec se virum undique apostolicum gerere, sed suae quoque patriae negotia procurare videri: continuo omnis eius opera in suspicionem veniet multitudini: quae quidem facile adduci poterit in eam opinionem ut christianam religionem putet propriam cuiusdam externae nationis esse, quam religionem qui amplexus sit, subiecisse se tutelae imperioque civitatis externae, propriaeque civitatis ius exuisse videatur.

Magnae Nobis quidem aegritudini illa sunt de rebus Missionum commentaria, quae hisce postremis annis vulgari coepta sunt, in quibus non tam studium apparet Dei regnum dilatandi, quam propriae civitatis amplitudinem augendi: miramurque in eis nihil curari quantum haec abalienent a religione sancta animos ethnicorum. Haud ita Missionarius catholicus, hoc dignus nomine: sed is, perpetuo recogitans, se nequaquam pro sua ipsius natione, verum pro Christo legatione fungi, ita se gerat ut quilibet sine ulla dubitatione agnoscat eius ministrum religionis quae, cum omnes complectatur homines in spiritu et veritate Deum adorantes, nulli est nationi extranea, atque ubi non est Gentilis, et Iudaeus, circumcisio, et praeputium, Barbarus et Scytha, servus, et liber: sed omnia, et in omnibus Christus (1).
Alterum autem perdidigenter Missionario cavendum, hoc est ne alios quaestus velit facere quam animarum. Verum hae de re non attinet plura dicere. Nam quem cupiditas teneat lucris, quomodo ille divinae gloriae studebit unice, ut oportet, in eamque promovendam, alios revocans ad sanitatem, paratus erit sua omnia vitamque ipsam impendere? Accedit quod ob eam causam multum ei decederet auctoritatis apud infideles, maxime si, quod proelive factu est, studium rei quaerendae in avaritia vitium iam abiisset; cuius quidem sordibus nihil est nec hominibus contem- ptibilis nec Dei regno magis indignum. Bonus igitur Evangelii propagator perstudiōse in hoc etiam sequetur gentium Apostolum,

(1) Colos., III, 11.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 354

[Page 340]
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

[Texto Principal]
cuis non solum est illa ad Timotheum hortatio: habentes alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus (1), quandoqui-
dem usque eo laudem abstinentiae magni fecit ut, operosissimi
muneris distentus curis, tamen labore et manu sibi victum
compararet.

Sed enim Missionario, priusquam ad apostolatum accedat,
adhibenda est praeparatio diligens: quamquam quispiam dicat
non esse tot rerum scientiam ei necessariam qui gentibus ab
humanitate remotissimis sit Christum nuntiaturus. Nam, licet
controversia esse non possit quin ad salutarem animorum
conversionem plus virtutum ornamenta valeant quam litterarum,
tamen si qui bono tamquam commeatu doctrinae non sit instructus,
multum sibi saepe sentiet deesse praesidii ad sancti ministerii
fructum. Neque enim is raro et librorum copia caret et doctorum,
quos consulat, consuetudine, cum tamen respondere rogantibus,
quidquid contra fidem obiecerint, quaestionesque dissolvere, vel
perdifficiles, debeat. Ad haec, quo is se eruditorem ostendet,
eo maior eius erit vulgo opinio, praesertim si in populo versabitur
apud quem in honore et in pretio sint studia doctrinae; quo
quidem in genere ninium sane dedeceret veritatis nuntios a
ministris errorum superari. Itaque, dum alumni sacrorum, quos
Dominus advocet, ad apostolicas expeditiones rite instituentur,
omnino eos in omnibus disciplinis, tum sacris tum profanis, quae
Missionariis opus sint, erudiri oportebit. Id ipsum fieri, uti par
est, in scholis Pontificii Collegii Urbaniani christiano nomini
propagando, volumus: in quibus etiam proprium magisterium
scientiae rerum quae ad Missiones pertinent, tradendae posthac
esse iubemus.

In iis vero quae Missionarius percepta et cognita habeat
necesse est, praecipue est numerandus, ut appareat, sermo populi,
cuius se saluti devovebit. Nec enim contentus esse debebit levi
quadam huius cognitione sermonis, sed tanta ut expedite atque
emendate loqui possit. Siquidem omnibus, imperitis aeque ac
doctis, debitor est, nec ignorat quam facile quis possit, bene
loquendo, allitere ad benevolentiam animos multitudinis. Ac
praesertim explicationem doctrinae christianae non catechistis
committat diligens Missionarius, sed hanc provinciam, velut sibi
propriam, atque adeo ut potissimam sui muneris partem, ipse

(1) I Tim., VI, 8.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 355

[Page 341]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

retineat, qui non est aliam ob causam missus a Deo, nisi ut
Evangelium praedicaret. Eidem autem interdum continget ut,
tamquam religionis sanctae nuntius et interpres, primoribus
populi se sistere debeat, aut in coetus doctorum hominum
invitetur: tum vero qua ratione is suam tuebitur dignitatem, si
sermonis insectia exprimere sua sensa prohibeatur? — Nos igitur
hoc ipsum attendimus nuper, cum catholic! nominis apud Orien-
tales incremento et propagationi consulentes, peculiare in Urbe
studiorum domicilium instituimus, ubi qui apostolatum in iis
regionibus obituri essent, gnari scientesque linguarum morumque
Orientis, ceterisque praesidiis instructissimi evaderent. Quod
quidem Institutum cum magnae opportunitatis Nobis videatur,
hac utimur occasione ad exhortandos, quotquot sunt, moderatores
religiosarum familiarum, quibus Orientales Missiones sunt
demandatae, ut suos alumnos, iisdem Missionibus destinatos, ea
disciplina excolendos expoliendosque curent.

At, qui se ad apostolicum munus recte accingit, unum necesse
est ante omnia sibi comparet, utpote maximi momenti ac ponderis,
videlicet, quod supra memoravimus, vitae sanctimoniam. Etenim
homo Dei sit oportet, qui Deum praedicat; oderit peccatum, qui
odisse peccatum iubet. Maxime apud infideles, qui sensu potius,
quam rationibus, ducuntur, multo plus proficitur fidem exemplis
praedicando quam verbis. Esto igitur Missionarius omnibus
mentis animique laudibus praeditus, omnibus doctrinis excultus,
omni humanitate politus; nisi haec cum morum innocentia
cohaereant, parum aut nihil efficacitatis habebunt ad salutem
populorum, imo plurimum et ipsi et ceteris obesse possunt.

Sit ille igitur in exemplum humilis, obediens, castus, sit
praecipue pius sanctaeque orationi ac perpetuae cum Deo
coniunctioni deditus, sedulo apud eum causam agens animarum.
Quanto enim fuerit Deo coniunctior, tanto plus ei divinae gratiae
et adiumenti impertietur. Audiat autem Apostolum sic hortantem:
Induite vos ergo sicut electi Dei, sancti, et dilecti, viscera mise-
ricordiae, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam (1).
Harum ope virtutum patens planusque in animos hominum est
veritati aditus, quibusvis submotis impedimentis, neque enim ulla
est adeo contumax voluntas quae eis facile obstiat. Ergo
Missionarius, qui quidem ad similitudinem Iesu Domini flagret

(1) Colos.. III, 12.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 356

[Page 342]
**[Texto Principal]**
caritate, cum vel perditissimos ethnicorum numeret inter filios
Dei, utpote eodem divini sanguinis pretio redemptos, non corum
vel inhumanitate irritatur, vel morum perversitate perccllitur,
non eos despicit aut fastidit, non acerbe atque dure tractat,
verum omnibus christianae benignitatis officii studet allicere, ut
ad complexum Christi, Pastoris Boni, aliquando perducat. In
quo illud Scripturae Sanctae meditari consuevit: O quam bonus,
et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus! Ideoque eos, qui
exerrant, partibus corripis: et de quibus peccant, admones et
alloqueris, ut relicta malitia, credant in te, Domine... Tu autem
dominator virtutis cum tranquillitate iudicas, et cum magna
reverentia disponis nos (1). Quid vero est ant difficultatis aut
molestiae aut discrimini, quod talem Iesu Christi legatum ab
incepto remoretur? Nihil sane: nam, gratissimus in Deum qui
se tam celso numeri destinavit, omnia quaecumque inciderint
adversa et aspera ad tolerandum, labores, contumelias, inopiam,
famem, mortem ipsam quamvis crudelem, magno complectitur
animo, dum vel unam ex infernorum faucibus animam eripiat.

Ita affectus animatusque, Christi Domini et Apostolorum
exemplo, ad summum munus fungendum fidenter Missionarius
aggreddatur: sed omnem fiduciae suae rationem in Deo collocabit.
Divinum est hoc totum, ut diximus, christianam propagare
sapientiam, cum solius Dei sit penetrare in animos, ut et mentes
splendore veritatis illustret, et voluntates igniculis virtutum
inflammet, et idoneas vires homini, ad sequendum efficiendumque
id quod verum bonumque cognoverit, adiciat. Quare, nisi
ministro elaboranti Dominus adfuerit, is frustra contendet. Idem
nihilo minus tamen strenue perga pro instituto contendere,
auxilio nimium fretus divinae gratiae, quae nunquam, eam
roganti, defutura est.—Quo loco praetercundae silentio non sunt
mulieres, quae iam inde a rei christianae primordiis egregiam
operam studiumque Evangelii praeconibus navare consueverunt.
Ac dignae sunt quae praecipua cum laude hic commemorantur
virgines illae Deo devotae, quae in sacris Missionibus frequentes
versantur, puerorum educationi, pietatisque et beneficentiae
multiplicibus institutis addictae; volumusque haec suorum
commendatio meritorum illis ad bene de Ecclesia sancta meren-
dum animos addat et alacritatem. Illae autem pro certo habeant

(1) Sap., XII, 1, 2 18.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 357

[Page 343]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Texto Principal]
tanto suam operam fore utiliorem, quanto magis suae ipsarum
perfectioni spiritus studuerint.

Affari iam libet universos omnes, quicumque, magno Dei
misericordiae munere, verae sunt Fidei compotes et innumerabilia,
quae inde manant, beneficia participant. Ac primum attendant
oportet quam sancta teneantur lege saeris ad infideles Missionibus
optulandi. Etenim mandavit (Deus) unicuique de proximo suo(1);
quod mandatum eo quidem urget gravius, quo proximum premit
maior necessitas. At vero quod genus hominum magis fraternae
opis indiget, quam infidelium, qui, cum Deum ignorent, caecis
effrenatisque cupiditatibus devincti, pessimam omnium, sub
diabolo, servitut servitutem? Quotquot igitur his illuminandis
opem pro facultate attulerint, praesertim Missionalium operam
adiuvando, ii et maxima in re officii partes expleverint et grates
Deo acceptissimum in modum de Fidei beneficio persolverint.

Ianvero triplicis generis sunt adimmenta quae Missionibus
aferri possunt, quaecque Missionales ipsi rogare non desinunt.
Primum est, quod quidem cuique praestare licet, ut propitius
eis Deus invocetur. Semel iterumque iam diximus ianem atque
irritum, a Missionariis insumptum, laborem fore, nisi cum divina
gratia fecundarit, Paulo testante qui ait: Ego plantavi, Apollo
vigavit; sed Deus incrementum dedit (2). Huius autem gratiae
impetranda una via est eaque in perseverantia humilium precum
consistit, nam de omni re, quaecumque petierint, fet illis a
Patre meo (3), dicit Dominus. Quae preces, si unquam alias, sane
effectu carere non possunt in hac causa, qua nulla praestantior,
nulla gratior Deo est. Quemadmodum igitur dum Israelitae cum
Amalec praeliabantur, interea Moyses in summo colle divinam
eis opem sublatis manibus impetrabat, ita Evangelii propagato-
ribus laboriose in vinea Domini se exercentibus omnes debent
Christifideles sanctarum precationum ope suffragari. Cui quidem
officio rite exsequendo eum proprie institutus sit Apostolatus
precationis qui dicitur, eum hic vehementer bonorum universitati
commendamus, optantes ut nemo se ab eius consortione abstineat,
sed velint quotquot sunt, apostolici laboris si non re at studio
esse participes.

Secundo loco, Missionalium paucitati medendum est; quae
cum antea non exigua esset, summa iam facta est confecto bello,

[Referências arquivísticas]
(1) Eccl., XVII, 12. – (2) I Cor., III, 6. – (3) Matth., XVIII, 19.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

Page 358

[Page 344]
**[Texto Principal]**
ut multae Dominici agri partes a cultoribus vacant. In quo vestram præcipue, venerabiles Fratres, advocatam desideramus diligentiam; vosque rem facturi estis vestro religionis amore in primis dignam, si et in clero et in Seminario dioecesano apostolatus semina, quæ quis forte sibi inesse ostenderit, studiöse foveatis. Nec vos ulla species recti decipiat aut humana aliqua ratio permoveat, quasi, quod exteris Missionibus permiseritis, id de utilitate dioecesis vestrae detraxisse videamini. In locum enim unius quem dimiseritis foras, plures domi sacerdotes perutiles Deus vobis suscitabit. Qui vero Ordinibus Institutisve religiosorum præsunt exteris colentibus Missiones, oramus et obsecramus, ne ad tantum opus nisi sodalium lectissimos destinent, eos scilicet qui et vitae innocentia et devotionis ardore et animarum studio præstare videantur. Iidem autem cum Missionarios suos cognoverint in aliquo populo ab impura superstitione ad christianam sapientiam traducendo feliciter esse versatos, ecclesiamque ibi satis firme fundasse, eos, ut electos milites Christi, ad aliam gentem ex diaboli manibus eripiendam transferant, et quicquid ab illis iam quaesitum Christo sit, aliis, cultura promovendum in melius, haud inviti relinquant. Quo pacto, optimam facientes tamquam messem animarum, uberrima quoque suis Familiiis divinae bonitatis munera acquirent.

Denique opes et eae non ita tenués requiruntur ad Missiones tuendas, maxime cum earum necessitates ex bello in immensum creverint, tot scholis et nosocomiis et domibus hospitalibus et gratuitis rerum diribitoriiis aliisque sublatis extinetis. Hic enim vero bonos omnes appellamus, ut liberales pro facultatibus existant. Nam Qui haberit substantiam huius mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauerit viscera sua ab eo; quomodo caritas Dei manet in eo? (1). Ita quidem Ioannes Apostolus, de illis loquens qui rerum externarum necessitate premantur. At quanto est sanctius observanda caritatis lex in hac causa, cum agitur non solum ut inediae et inopiae ceterisque miseriiis infinitae multitudinis subveniatur, sed etiam et in primis ut tam ingens animarum numerus e superbo satanae dominatu in filiorum Dei libertatem vindicetur? Quare illa praesertim quae in sacrarum Missionum commodum sunt instituta, adiuvari catholicorum liberalitate cupimus. Primum est Opus quod

(1) I Io., III, 17.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 359

[Page 345]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA
appellatur a Propagatione Fidei, pluries iam a decessoribus Nostris dilaudatum; ex quo ut vel maior fructuum optimorum ubertas existat in posterum, volumus sacrum Consilium christianoe nomini propagando diligentissime curet. Maxime enim ex eo copiae suppetant oportet unde Missiones tum quae iam sunt conditae tum quae posthac condendae erunt, sustententur: confidimus autem non permissurum catholicum orbem ut, cum alii ad errores diffundendos abundant affluantque opibus, nostri verum disseminantes cum inopia lucentur. Alterum, quod etiam vehementer omnibus commendamus, est Sanctae Infantiae Opus, cuius est vigilare ut infidelium parvulis decedentibus baptismus ministretur: idque eo est commendabilius, quia pueri quoque nostri ipsum participare possunt, itaque, mature intelligentes quanti sit Fidei donum, suam operam ad illud cum aliis communicandum discunt conferre. Nec vero praetermittendum est Opus Sancti Petri, ut aiunt, quo educationi atque institutioni cleri indigenae Missionum consulitur. — Ad haec diligenter observari volumus quod est a decessore Nostro fel. rec. Leone XIII praescriptum, ut in festo Epiphaniae Domini in omnibus orbis terrarum sacris aedibus stipes «pro redimendis captivis ex Africa» corrogentur, et quantum collectum erit pecuniae, ad S. Consilium Fidei Propagandae mittatur.

Sed quo certius uberiusque optata Nostra eveniant, debetis omnino, venerabiles Fratres, vestri cleri disciplinam peculiari quodam modo ad Missiones dirigere. Vulgo enim fideles ad opitulandum hominibus apostolicis inclinant et propendent; vosque hac animorum propensione sapienter utamini, ut quam maximo Missionibus sit emolumento. Scitote igitur Nos cupere, in omnibus orbis catholici dioecesibus eam quam vocant Missionalem cleri consociationem, institui, quae in dictione sit Sacri Consilii christianoe nomini propagande, cui quidem Sacro Consilio omnem iam huius rei facimus facultatem. Orta ea nuper in Italia, brevi in alias regiones diffusa est; Nostroque studio cum floreat, multis iam est a Nobis pontificalis indulgentiae munerbibus ornata. Et merito; nam eius instituto clericorum actio optime ordinatur, cum ad iniiciendam christianis curam de tot ethnico- rum salute, tum ad opera ea cuiusvis generis provehenda. quae in Missionum utilitatem Apostolica haec Sedes iam probarit.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 360

[Page 346]
[Texto Principal]
Hace, venerabiles Fratres, de fidei catholicae toto orbe propagatione scribere ad vos habuimus. Jam vero, si suo quisque officio, uti par est, omnes satisfecerint, Missionarii foris, Christiani fideles domi, bona nitimur spe, futurum ut, ex maximis belli vulneribus damnisque refectae, celeriter sacrae Missiones revirescant. Atque hie, tamquam hortante Nos, ut olim Petrum, ea Domini voce: duc in altum, (1) quanto urgemur paternae caritatis ardore, ut innumerabiles, qui nunc sunt, homines ad ipsius complexum adducamus. Etenim alitur vigetque semper Dei Spiritu Ecclesia; nec suo possunt effectu carere tot hominum apostolicorum studia, qui ad eam amplificandam laboraverint adhuc et laborant. Horum autem exemplis excitati, existent subinde plurimi, qui, bonorum et pietate et munificentia suffragante, lactissimam parient Christo copiam animarum.

Faveat communibus votis Magna Dei Parens, Regina Apostolorum, Evangelii praeconibus effusionem Sancti Spiritus conciliando; cuius auspiciem et benevolentiae Nostrae testem, vobis, venerabiles Fratres, et clero populoque vestro apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud sanctum Petrum, die XXX novembris MCMXIX, Pontificatus Nostri anno sexto.

BENEDICTUS PP. XV

(1) Luc., V, 4.

[Documenta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
BENEDICTUS PP. XV

[Referências arquivísticas]
[Indefinida – não visível na imagem]

Page 361

[Page 347]

[Texto Principal]
ACTA PII PP. XI

B.—LITTERAE ENCYCLICAE

Ad Venerabiles Fratres Patriarchas, Primates, Archiepiscopos,
Episcopos, aliosque locorum Ordinarios pacem et communionem
cum Apostolica Sede habentes: DE SACRIS MISSIONIBUS
PROVEHENDIS.

PIUS PP. XI

VENERABILES FRATRES

SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM

Rerum Ecclesiae gestarum memoriam animo intento qui
repentant, fugere eos nequaquam potest, inde a prioribus reparatae
salutis actatibus, eo praecipuas curas cogitationesque Romanorum
Pontificum fuisse conversas, ut evangelicalae lucem doctrinae
christianaeque humanitatis beneficia populis «in tenebris et in
umbra mortis» sedentibus, nullis unquam difficultatibus impedi-
mentisque deterri, impertirent. Neque enim ad aliud nata
Ecclesia est, nisi ut, regno Christi ubique terrarum dilatando,
universos homines salutaris redemptionis participes efficiat:
quisquis autem est, qui Iesu Pastorum Principis vices in terris
divinitus gerat, is tantum abest ut dumtaxat in tuendo ac servan-
do, quem regendum accepit, grege dominico possit acquiescere,
ut, contra, praecipuo numeri suo desit, nisi alienos externosque
Christo lucrari atque adiungere omni contentione nitatur.
Divinum profecto mandatum, quo obstringerentur, doceendi ba-
ptizandiique omnes gentes, nullo non tempore, decessores Nostros
sic confecisse constat, ut missi ab iis sacri ordinis homines, e
quibus non paucos aut ob vitam sanctissime ductam aut ob
factum animose martyrium, publice veneratur Ecclesia, Europam
et vix inventas exploratasque deinceps ignotas terras fide nostra,
vario quidem exitu, collustrare studuerint: vario exitu, inquimus;
interdum enim contigit, ut, missionalibus paene incessum labo-
rantibus vel caesis electisve, quem colere coeperant agrum, idem
aut suam vix exercerit asperitatem aut, in hortum floribus constitum
ante conversus, deinde, sibi ipse relic tus, denuo in vepres

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 362

[Page 348]
**[Texto Principal]**
dumosque, gradatim, abiret.—Laetari interea licet, postremis
hisee annis, sodalitates illas, quae sacras Missiones apud
infideles populos obeunt, novo quodam studio, curas et fructus
duplicasse auctisque missionalium laboribus auctam respondisse
ab christifidelibus opis subsidiique largitatem. Ad rem non est
dubitandum quin magnopere valuerit Epistola illa Apostolica,
quam proximus fel. rec. decessor Noster die xxx mensis novem-
bris an. MDCCCLXIX «de fide catholica per orbem terrarum
propaganda» ad Episcopos universos dedit; etenim cum ipsorum
a Pontifice acueretur ad opitulandum industria ac sollertia, tum
sapientissimis monitis Vicarii Praefectique Apostolici docebantur,
quae propulsari incommoda, quae a suis oficiis, ad fructuosiorern
sacrae legationis exercitationem, praestari oporteret.

Ad Nos quod attinet, cognitum ac perspectum habetis,
Venerabiles Fratres, ab ipsis Pontificatus primordiis, deliberatum
Nobis esse nihil non experiri, ut ethnicis gentibus, praelato
cotidie latus per apostolicos praecones evangelicae veritatis
lumine, unam salutis viam sternere mus. Qua in re duo imprimis
desiderari videbantur, utrumque non tam opportunum quam
necessarium, alterumque arctissime cum altero coniunctum;
scilicet ut multo maior, isque ab variis cognitionibus instructior,
in immensas interminatasque regiones, christianae adhuc cultus
exsortes, dimitteretur operariorum numerus, itemque ut fideles
intellegerent, ad opus tam sanctum ac frugiferum quo animi
ardore, qua precum apud Deum instantia, qua denique liberalitate
esset sibi conspirandum. Huc nolne etiam intendebamus, cum
in ipsis Aedibus Nostris sacrarum res Missionum publice ad
spectandum proponi iussimus? Atque benignissimo Deo illud
referimus acceptum, quod, quemadmodum audivimus, iuveniles
nonnullorum animi, in eo conspectu et quasi spectaculo cum
divinae gratiae tum magnanimitatis ac nobilitatis humanae,
primos catholici apostolatus concepere igniculos; et, quae tanta
inventionum multitidine incessit apostolorum operariorum
admiratio, non eam inanem, non ab omni vacuum fruetu futuram
iam nunc spe bona praecipimus. At vero, ne documenta ac
monita maximi ponderis, quae ex ipsis Missionum rebus quasi
taecite significantibus exstiterunt, unquam concidant ac pereant,
Museum—quod fortasse non ignoratis—ex delectissimis rebus,
aptiore quidem modo dispositis, in Aedibus Nostris ad Lateranum
constitui decrevimus, eo nempe loco, unde, post datam Ecclesiae

**[Anotações marginais]**
(No marginal notes visible)

**[Carimbos]**
(No stamps or seals visible)

**[Assinaturas]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Referências arquivísticas]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

Page 363

[Page 349]
**[Texto Principal]**
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

pacem, in regiones, quae albae iam ad messem viderentur, tot a
decessoribus Nostris apostolici viri, sanctitate vitae et religionis
studio mirabiles, sunt deinceps dimissi. Quod quidem Museum
quotquot invisuri sunt Missionum duces imprimis et gregarii, ut
ita dicamus, milites, cum inter se singularum rationes comparave-
rint, iam ad meliora atque ad maiora spectabunt; qui autem e
populo illud advivint, eos putamus non minus commotum iri quam
qui Expositionem Vaticanam celebrarunt. Interea, ut excitata
haec acriter christifidelium erga sacras Missiones voluntates acrius
ad agendum incendatur, vos, Venerabiles Fratres, veluti inclaman-
do, operam advocamus adhibitamque voluntus vestram; quam, si in
alia unquam re collocari decuit oportuitque, at in hoc potissimum
genere ne assiduam studiosissimamque recensetis, prohibet vestrae
officium dignitatis, et vel pietas in Nos vestra suadet. Quanta-
cumque sane Nobis divino consilio relíqua erit huius lucis usura,
Nos habebunt continenter anxios sollicitosque hae apostolici
muneris partes; saepe enim reputantes, ethnicos homines ad
decies milies centena milia numerari, non habemus requiem
spiritui Nostro (1), et Nobis videmur Nosmet quoque voce illa
percelli: Clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam (2).

Qui de ovili Christi sunt, eos nihil quicquam curare de
reliquis qui extra saepta infeliciter vagantur, quam longe a
caritate abhorreat, qua Deum atque homines universos complecti
debemus, non est cur multis dicamus. Postulat sane nostrum
in Deum caritatis officium non modo ut pro viribus eorum
numerum augeamus, qui ipsum cognoscunt et adorant «in spiritu
et veritate» (3), sed etiam ut sub amantissimi Redemptoris im-
perium quamplurimos subiungamus, quo uberior in dies «utilitas
in sanguine» (4) eius existat, magisque eidem gratificemur, cui
quidem nihil esse gratius potest, quam ut homines salvi fiant et ad
agnitionem veritatis veniant (5). Quandoquidem vero Christus
hanc discipulorum suorum notam fore edixit peculiarem ac pro-
priam ut diligèrent inter se (6), numne maiorem insignioremque
exhibeamus proximis nostris caritatem, quam si eos e superstitio-
nis tenebris educendos germanaque Christi fide imbuendos cura-
verimus? Hoc immo ceteris caritatis operibus testimonisque sic
praestat, quemadmodum animus corpori, caelum terris, aeternitas
tempori antecellit; quod quidem caritatis opus quicumque,

**[Referências arquivísticas]**
(1) II Cor., VII, 5. – (2) Isai., LVIII, 1. – (3) Ioan., IV, 24. – (4) Ps. 29,
10. – (5) I Tim., II, 4. – (6) Ioan., XIII, 35; XV, 12.

Page 364

[Page 250]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
quantum in se est, exerceat, donum fidei tanti se facere ostendit,
quanti aequum est, et gratum praeterea erga numinis benignitatem
animum suum patetfacit, id ipsum donum, omnium pretiosissimum,
et alia quibuscum coniungitur, cum miserrimis ethnicis commu-
nicando. Quodsi eiusmodi officium detrectare nullus e fidelium
communitate queat, num clerus possit, qui sacerdotium et
apostolatum Christi Domini, miro ipsius delectu ac concessu,
participat: num vos, Venerabiles Fratres, possitis, qui, pro
vestra cuiusque parte, christianio clero et populo, sacerdotii
plenitudine insignes, divinitus praestis? Legimus equidem,
non uni Petro, cuius Cathedram obtinemu, sed omnibus
Apostolis, quorum vos in locum successistis, Iesum Christum
praecipisse: Euntes in mundum universum, praedicate
evangelium omni creaturae (1): unde liquet, propagandae fidei
curam ita ad Nos pertinere, ut in laborum societatem Nobiscum
venire Nobisque hac in re adesse, quantum singularis ac propria
vestri perfunctio muneris sit, sine ulla dubitatione debeatis.
Itaque ne gravemini, Venerabiles Fratres, Nobis paterno animo
hortantibus pie obsequi, a quibus rationem tantae rei haud
exiguam Deus aliquando repetet.

Atque primum, alloquendo id scribendoque efficit, ut apud
vestros sanctam indicatis et sensim increbrescere iubeatis con-
suuetudinem cum rogandi Dominum messis, ut mittat operarios
in messem suam (2), tum caelestis luminis et gratiae precaudi
infidelibus adiumenta; consuetudinem, inquinus, ac stabilem
perpetuumque usum, quem nemo non videt multo plus, quam
preces aut semel aut identidem indictae, apud divinam miseri-
cordiam posse ac valere. Elaborent quidem in traducendis ad
catholicam religionem ethnicis et desudent et vel vitam profun-
dant evangeli praecones; industriam, sollertiam artesque omne
genus humanas adhibeant; et vero nihil iidem profecturi sunt,
omnia in irritum cadent, nisi gratia Deus sua infidelium tetigerit
animos molitosque ad se traxerit. Facile autem intellegitur,
quemadmodum orandi copia nulli non datur, ita hoc Missionum
praesidium ac quasi alimentum in potestate esse omnium; atque
idcirco rem feceritis ab optatis Nostris et a popularium ingenio
sensuque haud alienam, si iusseritis, exempli gratia, Mariali
Rosario aliisque eiusmodi precibus, in curialibus ceterisque
templis, aliquam unam pro Missionibus et pro ethnicis ad fidem

(1) Marc., XVI, 15. — (2) Matth., IX, 38.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 365

[Page 351]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

deducendis precationem accedere atque adiungi. In id ipsum,
Venerabiles Fratres, pueri praecipue et sacrae virginis advocen-
tur, incendantur; cupimus scilicet, ut in Asylis, in orphanothro-
pheis, quae vocant, in puerilibus ludis et collegiis, itemque in
omnibus religiosarum feminarum domibus vel coenobiis cotidie
sarsum ascendant oratio, et descendat in tot infelices homines, in
tam crebras ethniæorum gentes Dei miseratio; innocentibus enim
casteque viventibus quidnam abnuat Pater caelestis ac denegat?
Nec alioqui diffidendum, in teneriores puerorum animos, quot-
quot, cum primum flos caritatis emergit, pro aeterna infidelium
salute orare assuescant, posse appetentiam apostolatus, Dei
numine, insinuari: quae, si accurate foveatur, datura fortasse
est, successu temporis, operarios apostolico munerì non impares.

Rem vix attingimus sane dignissimam, in quam, Venerabiles
Fratres, per diligenter ipsimet considerationem intendatis. Nul-
lum putamus esse, qui ignoret, detrimenta profecto haud parva
fidei propagationem e recenti bello cepisse, cum e missionalibus
ali, domum revocati, per immanis conflationis vires occupuerint,
alii, e suo laborum campo deturbati, territorium quisque suum
diu ineultum reliquerint; quae quidem detrimenta ac damna non
tam reparari oportuit hodieque oportet, quam res in pristinum
restitui, immo etiam provehi atque amplificari. Praeterea, sive
infinitas locorum magnitudines spectemus, quae christianae
humanitati nondum patuere, sive ingentem eorum numerum, qui
redemptionis beneficiis ad hunc diem carent, sive necessitates et
difficultates, quibus missionales, pro eorum paucitate, implicantur
ac praepeduntur, eo concordes Episcoporum catholicorumque
omnium conatus ferri oportet, ut sacrorum legatorum numerus
augeatur et multiplicetur. Si qui igitur in dioecesi cuiusque
vestra aut adolescentes aut clerici aut sacerdotes ad apostolatum
eiusmodi praeexcellentissimum vocati divinitus videantur, propensís
eorum consiliis studiisque gratia et auctoritas vestra obsecundet,
nedum aliquo pacto obsistatis. Liceat quidem vobis, animo
integro, probare spiritus si ex Deo sint (1); at si saluberrimum
propositum Deo auctore laberi coepisse et maturescere iudica-
veritis, iam nulla vos aut cleri penuria aut dioecesis necessitas
examinet atque ab consentiendo detineat, cum populares vestri,
salutis adiumenta ad manum, ut ita dicamus, habentes, longe

(1) I Ioan., IV, 1.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 366

[Page 352]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
absint minus a salute, quam ethnici, ii praesertim qui in sua feritate ac barbaria consistunt. Data vero eius rei occasione, aequo animo, ob Christi animarumque caritatem, alicuius e clero iacturam faciatis, si quidem iactura dicenda est; quem enim amiseritis adiutorem laborumque vestrorum socium, eundem, vel copiosiore gratiarum in dioecesim effusione vel aliis excitatis sacri ministerii tironibus, divinus Ecclesiae Conditor profecto supplabit.

At tamen ut cum ceteris pastoralis officii curis huiusmodi negotium apte componatur, Consociationem cleri Missionalem apud vos aut iubeatis constituì aut iam constitutam ad aeviorem in dies actionem consilio, hortatu, auctoritate vestra incitatis. Quam quidem Consociationem, octavo ante anno providentissime conditam, cum proximus decessor Noster multis indulgentiae numeribus auxerit et in dictione Sacri Consilii christiano nomini propagando esse voluerit, tum Nosmet, in plurimas orbis catholici dioeceses, postremis hisce annis, diffusam, non uno pontificalis benevolentiae testimonio honestavimus. Quotquot enim de ea sunt sacerdotes—atque ad suam condicionem accommodatae, sacrarum disciplinarum alumni—ii, pro instituto suo, fidei donum innumerabili ethnicorum multitudini et ipsimet, inter sacra potissimum, implorare et ad implorandum, aliis auctores esse; quoties et ubicumque licuerit, de apostolatu ad infideles provehendo aut contionari apud populum aut curare identidem ut, statis diebus ac coetibus, communiter fructuoseque agatur; opuscula in rem edita vulgo propagare; in quibus eiusdem apostolatus semina auspicato inesse animadverterint, iis ad congruentem institutionem eruditionemque expedire aditum; in suae dioecesis finibus Opus a Fidei propagatione et duo illa, quae huic tamquam subsidiaria inserviunt, quoquo pacto fovere. Quantum vero stipis adhuc Consociatio cleri Missionalis ad opitulandum iis ipsis operibus conrogaverit, quanto plus posthac—crescente in annos singulos largitate fidelium—sperare iubeat, vos, Venerabiles Fratres, non praeterit, quorum plerisque, pro uniuscuiusque territorio, patronis atque impulsoribus utitur; optandum tamen, ut nullus iam sit clericus qui huiusmodi caritatis flammâ sit expers. Etenim Operi a Fidei Propagatione, aliorum quidem omnium, quae ad sacras Missiones pertinent, sane principi, quod, incolumi piissimae feminae, quae eam

[Documenta]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 367

[Page 353]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

condidit, et Lugdunensis urbis gloria, huc, novata ordinatione,
transtulimus et romana veluti civitate donavimus, ea christianus
populus liberalitate subveniat oportet, quae multiplicibus
Missionum, quae nunc sunt, quaeque iis deinceps accedent,
necessitatibus omnino respondeat. Quae profecto necessitates
quot quantaque numerentur, qualis sit plerumque evangelií
praeconum inopia, ex ipsa Vaticana Expositione satis apparebat,
at fortasse ne perspexere quidem bene multi, oculis copia,
novitate ac pulcritudine rerum propositarum praestrectis. Ne
vos igitur, Venerabiles Fratres, pudeat pigaetve, quasi mendicos
pro Christo animarumque salute fieri, et, scripto profectaque ex
medullis eloquentia popularibus instare vestris, ut quam Opus a
Fidei Propagatione quotanns colligit messem, eandem munifi-
centia et benignitate sua multiplicent multoque faciant auctorem.
Cum, ceteroqui, nulli tam inopes aut nudi habendi sint, nulli
tam infirmi aut ieiuni aut sitientes, quam qui Dei cognitione
gratiaque carent, nemo non videt, qui misericordiam egentissimis
omnium hominibus exhibuerint, eos divina misericordia et
remuneratione non posse destitui.

Operi autem a Fidei Propagatione principi duo alia
adiuncta sunt, ut diximus, quae, cum Apostolica Sedes fecerit
sua, christifideles prae ceteris operibus, quae peculiare aliquid
sibi propositum habent, conrogata collatave stipe adiivent ac
sospitent, alterum scilicet a S. Infantia, alterum a Petro Apostolo
nuncupatum. Illius est, ut habent omnes exploratissimum,
pueros nostros asciscere, qui peculiurn suum reponere assuescant
praesertim infidelium infantibus, ubicunque eos proliici vel
necari eontingit, redimendis catholiceque educandis; huius vero
et precibus et collecta pecunia efficere, ut delectos indigenas in
Seminaris rite excoli et ad sacros Ordines evehi liceat, quo
ipsorum tribules facilis, successu temporis, ad Christum tradu-
cantur vel in fide confirmetur.

Petriano huic sodalicio, ut nostis, Teresiam ab Infante
Iesu haud multo ante caelestem patronam attribuimus, utpote
quae, cum in terris claustralem vitam ageret, unum vel alterum
missionalem, sibi, quasi quodam adoptionis iure, adiuvandum
sumpsisset, pro quo et preces et voluntarias vel praeceptas
corporis castigationes et praecepue vehementes morbi, quo
laborabat, cruciat us Divino Sponso offerre consueverat. Atque,

[Assinaturas]
45

Page 368

[Page 354]
**[Texto Principal]**
auspice Lexoviensi virgine, uberiores rei fructus Nobis pollice-
mur: quo in genere magnopere laetamur, quod Episcopis bene
multis placuit inter socios Operis perpetuos se numerari et quod
Seminaria aliquę catholicorum iuvenum coctus aliquem unum
clericum indigenam communi suo ipsorum sumptu alendum
instituendumque suscepere.

Utrumque sane Opus, quod recte subsidiarium Operis
principis appellari solet, ut Episcoporum solertiae fel. rec.
decessor Noster Benedictus XV per Epistolam Apostolicam, quam
memoravimus, commendavit, ita Nos vobis commendare non
desinimus; quibus suasoribus, confidimus, christifideles neutiquam
passuros, se ab acatholicis, qui errorum suorum propagatoribus
tam large adsunt, liberalitate vinci ac superari.

Iam ad vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, sermonem
convertimus, qui, ob gestam diu, laboriose prudenterque sacram
inter ethnicos legationem, digni facti estis, qui vicariatus ac
praefecturis apostolica auctoritate praeficeremini. Atque ut
affari vos aggrediamur, quae in universum incrementa, annis
proxime superioribus, cepere Missiones, vestrae debita caritati
ac solertiae, ea vobis et evangeli nuntiis, quos regitis ac
moderamini, summopere gratulamur. Praecipua sane, quae
incumberent vobis officia, quaeque vitanda essent in perfuctione
eorum incommoda proximus decessor Noster tam sapienter
magnificeque docuit, ut nihil supra potuisset; placet tamen, quid
de quibusdam rebus sentiamus, vobis eum, Venerabiles Fratres,
Dilecti Filii, communicare.

Ac primum omnium, cogitationes eo vestras revocamus,
quanti intersit, indigenas in clerum cooptari: quod nisi pro viribus
effeceritis, non tam mancum fore censemus apostolatum vestrum,
quam Ecclesiae in regionibus istis constitutioni atque ordinationi
diutius moram allatum iri ac tarditatem. Cui quidem necessitati
libenter fatemur atque agnoscimus alicubi consuli ac provideri
cooptum Seminariis excitandis, ubi optimae spei adulescentes
indigenae ad adipiscendam sacerdotii dignitatem atque ad suae
stirpis homines fide christianam imbuentes recte instituuntur ac
conformantur; verumtamen ab iis rei progressionibus, quas
haberi necesse est, nimio longius absumus. Meminitis quaenam
fel. rec. decessor Noster Benedictus XV hac in re conquestus sit:
«Dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 369

[Page 355]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam,
nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos
mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam
humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium
varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam
saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti,
tamen adhuc nec Episcopos a quibus regerentur, nec sacerdotes,
quorum disciplina civibus imperitaret, efferre potuerint» (1).

Nunquam fortasse perpensum satis est, qua via et ratione
cum Evangelium propagari tum Ecclesia Dei ubique gentium
constitui coeperit; quod cum leviter, in claudenda publice Expo-
sitione Missionaria, ut aiunt, attingeremus, monebamus, ex primis
christianae antiquitatis litterarum monumentis manifesto appa-
rere, clerum novae cuius fidelium communitati ab Apostolis
praepositum, non aliunde importatum, sed ex natis in ipsa regione
electum atque adscitum. Quod autem vobis adiutoribusque
vestris apostolicum munus Romanus Pontifex concredidit chris-
tianae veritatis ethniciis gentibus praedicandae, non idcirco
putetis sacerdotes indigenas in id unice esse oportere, ut missi-
onalibus in minoris momenti ministeriis adsint eorumque actionem
aliquo pacto compleant. Quorum, quaesumus, sacrae Missiones
pertinent, nisi ut in tanta immensitate locorum Ecclesia Christi
instituatur ac stabilietur? Et unde haec apud ethnicos hodie
constabit, nisi ex omnibus iis elementis, ex quibus apud nos olim
coaluìt, id est ex suo cuiusque regionis et populo et clero,
suisque religionis viris ac feminis? Cur nam clerus indigena ab
eo, qui proprius et nativus ipsius est, agro colendo, scilicet a
populi sui gubernatione arceatur? Iam ut vobis liceat ad alios
aliosque infideles Christo lucrando cotidie expeditioribus
progradi, nonne proderit vehementer, sacerdotibus indigenis
stationes custodiendas uberiusque excolendas relinquere? Immo
etiam, in regno Christi latius proferendo, quam maxime iidem
praeterque omnem expectationem profecturi sunt. «Nam
sacerdos indigena — ut verbis Nostris ipsius decessoris utamur —,
utpote qui ortu, ingenio, sensibus studiisque cohaereat cum suis
popularibus, mirum quantum valet ad Fidem eorum mentibus
insinuandam; multo enim melius, quam quisquam alius, novit
quibus modis quidpiam eis persuaderi queat. Ita saepe fit ut illuc

(1) Ep. Ap. Maximum illud.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 370

[Page 356]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
faciles aditus habeat, quo advenae sacerdoti pedem inferre non licet» (1). Quid quod missionales externi, ob inchoatam sermonis cognitionem, sensa quidem sua exprimere interdum prohibentur adeo, ut valde praedicationis suae vis atque efficacitas infirmetur? Huc profecto aliae accedunt incommodorum causae, quorum aequam rationem habeamus oportet, licet aut ea rarius incidere aut non magno negotio amoveri posse videantur. Fac, ex bello aliisve politicis eventis in aliquius Missionis territorio alterum regimen alteri suffici, et aut posci aut decerni missionalium e certa quadam natione diocessum: fac item—quod sane difficilius eveniet—indigenas, qui ad altiorem humanitatis gradum perve- nerint et civilem quamdam maturitatem attigerint, velle, ut sui iuris fiant, externae civitatis sibi imperantis et procuratores et copias et missionales ab suo territorio exigere, idque aliter, quam vi adlibita, impetrare non posse. Quae tum, rogamus, impenderet per eas regiones Ecclesiae perniciés, nisi, quasi quodam rete sacerdotum indigenarum per totum territorium disposito, necessitatibus plebis Christo adiunctae esset plene consultum? At praeterea—neque enim praesenti rerum condi- cioni minus illud Christi congruit: Messis quidem multa, operarii autem pauci (2)—vel ipsa Europa, unde plerique missionalium proficiscuntur, clero hodie eget, eoque magis eget, quo pluris interest, adiuvante Deo, dissidentes fratres ad Ecclesiae unitatem restitui et acatholicis errores suos eripi; nec quisquam ignorat, ad sacerdotalem vel religiosam vitam si quidem haud minor in praesenti adulescentium numerus, quam antea, vocatur, tamen divini afflatus perturbationi numerum parère longe minorem.

Ex hisce, quae memoravimus, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, efficitur, eam sacerdotum indigenarum copiam territoriis vestris suppetere oportere, quae, nulla cleri adventicii habita ratione, cum ad propagandos christianae societatis fines, tum ad communitatem fidelium e sua natione regundam ipsa per se satis valeat. Alicubi quidem, ut paulo ante significavimus, Seminaria erigi coepta sunt alumnis indigenis excipiendis, et ea pleraque medio sita loco inter finitimas Missiones, uni eidemque Ordini vel Congregationi commissas; atque illuc adulescentes Vicarii ac Praefecti Apostolici mittunt singuli lectissimos, sumptu

(1) Ep. Ap. Maximum illud.—(2) Matth., IX, 37; Luc., X, 2.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 371

[Page 357]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

[Texto Principal]
cuisque suo alendos, quos sacerdotio initiatos et ad sacra idoneos
ministeria aliquando recipiant. Itaque quod alicubi a nonnullis
inchoatum, id ab omnibus, qui Missionibus praesunt, haud
dissimili ratione perfici non tam cupimus quam volumus et
iubemus: ut ex indigenis nullus bonae spei sit, quem ab sacerdotio
et apostolatu, utique a Deo instinctum vocatumque, arceatis.
Certe, alumnos rite instituendos quo plures delegeritis — et
plurimos delegi omnino opus est — eo vos maiorem facere sump-
tum cogemini: verum, ne animo concidite, amantissimo hominum
Redemptori confisi, cuius providentia futurum, ut, aucta catholici
orbis liberalitate, Apostolicae Sedi ne desit unde vobis, ad
saluberrimi effectumi consilii, largius opituletur.

At si curandum, ut alumnorum indigenarum frequentia sit
unicuique vestrum quam maxima, eos praeterea rite effingere
atque excolare studete ad sanctitatem sacerdotali vitae congruen-
tem ad eumque apostolatus spiritum cum studio fraternae salutis
coniunctum, ut parati sint vel vitae iacturam pro tribulibus
civibusve suis facere. Summopere tamen interest, eos uno
tempore de disciplinis profanis ac sacris non confusam atque
incompositam, non breviorem et quasi compendiariam institu-
tionem sustepere, sed per usitatum studiorum curriculum bona
doctrinarum copia instrui. Quos enim et integritate vitae ac
pietate conspicuos et ad sacra ministeria apprime aptos et
peritissimos divinarum legum magistros intra Seminariorum saepta
effeceritis, ii non modo apud suos, vel optimates litteratosve
homines, in honore erunt, sed etiam paroeciis ac diocesisbus
tandem aliquando, vixdum Deo placuerit, constituendis nihil
quiquam obstabit quominus auspicato praeponantur. Perperam
sane indicat quisquis eiusmodi indigenas quasi inferioris generis
ac retusi ingenii homines habet. Etenim diu experiundo cognitum
est, populos, qui dissitas orientales australesque incolunt regio-
nes, interdum nostris non cedere, atque etiam certare mentis
acie et contendere cum his posse; quodsi in hominibus ex intima
barbaria summam fere tarditatem reperias, id quasi quadam
necessitate fit, cum ad cotidianas vitae necessitates, sane exiguae,
eorum intellegentiae usus contrahatur. Cuius quidem rei si
vobis licet, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, esse testibus, at
Nos quoque fidem afferre possumus, quorum paene ante oculos
indigenae, quotquot in urbanis conlegiis ad omne genus discipli-
nas instituuntur, non tam ceteris alumnis celeritate ingenii

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Carimbos]
(No stamps or seals visible)

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Referências arquivísticas]
(Archival reference not visible)

Page 372

[Page 358]
**[Texto Principal]**
sunt pares doctrinaeque fructibus, quam saepe antecedunt ac praestant. Est praeterea cur sacerdotes indigenas ne patiamini inferiore veluti loco haberi et humilioribus ministeriis addici, quasi non eodem ipsi, ac missionales vestri, sacerdotio potiantur, aut non sint eiusdem omnino apostolatus participes; quin etiam eos in oculis forte, ut qui conditis vestro sudore ac labore Ecclesiis futurisque catholicorum communitatibus praeesse aliquando debeant. Quamobrem europaeos inter et indigenas missionales mihil esto discriminis nullusque disiunctio terminus intercedito, sed alteri cum alteris reverentia et caritate copulentur.

Quod autem, ut supra monuimus, ad ordinandam in populis vestris Ecclesiam Christi, omnia, ex quibus ipsa divino consilio confatur, elementa adhiberi necesse est, ex hoc consequitur, in potioribus officii vestri partibus eam numerari, ut religiosas ex utroque sexu sodalitates indigenas instituatis: quos enim novos Christi asseclas superno Deus afflatu tetigerit atque ad altiora impulerit, quidni idem consilia evangélica profiteantur? In quo ne missionales, ne religiosas feminas, in ipso agro vestro laborantes, Instituti cuiusque sui caritas, honesta sane ac recta, plus aequo abripiat atque a latiore rerum comprehensione detineat. Si qui enim indigenae sunt, qui in veteres Sodalitates cooptari cupiant, modo ad imbendos earum spiritus et non degenerem dissimilemve in regionibus suis subolem gignendam apti videantur, eos a consilio dehortari atque ab re prohibere nefas esto; verumtamen integre religioseque consideretis, utrumnam expediat, novas potius condi Sodalitates, quae cum ingenio studiisque indigenarum et cum locorum rerumque condicione aptius cohaereant.

Nec alia de re silendum, quae ad evangeli propaginationem permagni referat: quantum scilicet proderit, catechistarum multiplicari numerum—sive ex europaeis, sive, potius, ex indigenis deligatur—qui missionalibus operam navent suam, catechumenos potissimum erudiendo et ad baptismum comparando: quos quidem catechistas quales esse oporteat, ut non tam verbo quam vitae exemplo infideles ad Christum allicient, dicere vix attinet. At vobis, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, certum decretumque sit, eos accurate instituere, ut doctrinam catholicam calleant, et, cum eam proponent atque explanabunt, ad mentem intelligentiamque auditorum accommodare se sciunt: quod facturi eo commodius sunt, quo indigenarum naturam interius perspexerint.

**[Anotações marginais]**
[None visible]

**[Carimbos]** or **[Selos]**
[None visible]

**[Assinaturas]**
[None visible]

**[Referências arquivísticas]**
[None visible]

Page 373

[Page 359]
**[Texto Principal]**
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

De adlectis adlegendive laborum vestrorum consortibus
cum usque adhuc locuti simus, hoc in genere restat ut studiosae
voluntati vestrae insinuetur: quod si quidem ad effectum dedu-
catur, ceusemus fidei ocios dilatandae esse haud mediocriter
profuturum. Quanti equidem contemplativam Nos vitam, quam
vocant, faciamus, testis satis superque est Constitutio illa
Apostolica, qua legem Cartusiensis Ordinis propriam, pontificali
inde ab initio auctoritate probatam, altero ante anno, post
exactam ad Codicis canones emendationem, Apostolicae confir-
mationis robore perlibenter munivimus. Austerior sane ista
vitae contemplativae consuetudo ut in Missionum territoria,
conditis coenobiis, inducatur latiusve provehatur, summos horum
Ordinum moderatores, quemadmodum Nosmet impense adhorta-
mur, sic vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, opportune
importune rogando, curatote; solitarii enim ii viri mirum
quantum caelestium gratiarum vobis laboribusque vestris conci-
liabunt. Atque dubitare non licet quin eiusmodi monachi locum
opportunami apud vos nanciscantur, cum incolae, alicubi potis-
simum, etsi maximam partem ethnici, natura sint ad solitudinem
et ad orandum contemplandunque proclives. Qua in re animo
obversatur Nostro magnum illud coenobium, quod Cistercienses
Reformati de Trappa in vicariatu apostolico Pekinensi condidere;
ubi centum fere monachi, quorum plerique Sinenses, perfectis-
simarum exercitatione virtutum, assiduitate precum, vitae
asperitate laborisque tolerantia, ut Dei numen sibi et infidelibus
placando propitiandoque demerentur, ita hos ipsos, per exempli
efficacitatem, Christo lucifaciant. Unde luce clarus apparet,
anachoretas nostros, lege ac spiritu Conditoris sui prorsus
incolumi nullamque vitae actionem experiundo, posse haud
parum momenti ad prosperiorem sacrarum legationum exitum
cotidie afferre. Quodsi Ordinum id genus gubernatores vestris
postulationibus morem gesserint et sedes suorum, ubicumque de
communi consilio placuerit, collocaverint, rem fecerint et lautae
ethnicorum multitudini imprimis salutarem et Nobis, ultra quam
credibile est, acceptam et gratam.

Iam ad nonnulla, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, gradum
faciamus, quae ad meliorem Missionum temperationem pertinent:
quo in genere si qua proximus decessor Noster haud dissimilia
dudum docuit ac monuit, idecirco ea iterare placet, quia magno
fore ad fructuosam apostolatus exercitationem praesidio iure
meritoque censemus.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 374

[Page 360]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
Itaque cum catholici inter ethnicos apostolatus magnam
partemin vos recidat exitus, res aptius volumus a vobis ordinari, ut
facilior posthac ad christianae sapientiae propagationem pateat
aditus et numerus eorum augeatur quibus ea feliciter collueet.
Sacros igitur praecones ita vobis cordi sit dispertire, ut nulla
territorii pars ab evangeli praedicatione vacet et in aliud
tempus excoldanda reservetur. Quare longius, per mansiones,
procedite, missionalibus in aliquo loco, quasi quodam centro,
constituendis, quem locum minores undique stationes circumstant,
uni saltem catechistae commissae et sacra aedicula auctae, quas
missionales e sede media identidem, stato scilicet tempore,
ministerii causa, adeant atque invasant.

Meminerint interea evangeli praecones, haud secus sibi ad
indigenas accedendum, ac Divinus Magister cum populo in terris
se gessit. Qui, ante quam turbas doceret, aegros sanare
consueverat: Omnes male habentes curavit (1); Et secuti sunt
eum multi et curavit eos omnes (2); Misertus est eis, et curavit
languidos eorum (3). Atque id ipsum, facta potestate, Apostolis
imperavit: Et in quamcumque civitatem intraveritis... curate
infirmos, qui in illa sunt, et dicite illis: appropinquavit in vos
regnun Dei (4); Egressi autem circuibant per castella evange-
lizantes et curantes ubique (5). Ne obliviscantur quidem
missionales, quam se Iesus benignum amabilemque infantibus
puerisque praeberet: quos cum discipuli increpuissent, praecepit
ne ad ipsum venire prohiberent (6). Ad rem id commemorare
libet, quod alias diximus: missionales nimium, qui Deum
infidelibus praedieant, probe nosse, in iis quoque regionibus—
ut facile caritatis offeiis capiuntur humana corda—quisquis
publicam valetudinem curat aegrotantibusque medetur, quisquis
infantibus ac pueris blanditur, hunc profecto hominum sibi
benevolentiam studiumque conciliare.

Atque ut ad ea quae modo attigimus redeamus, si iis in
locis, ubi sedem domiciliumque ipsorum vestrum, Venerabiles
Fratres, Dilecti Filii, constitueritis, itemque in amplioribus ob
incolarum numerum stationibus, domum Dei et cetera Missionis
aedificia latius patere opus est, vitandum tamen, ne sumptuosa
magnique pretii aut templa aut aedificia excitentur, quasi

(1) Matth., VIII, 16.—(2) Matth., XII, 15.—(3) Matth., XIV, 14.—(4) Luc.,
X, 8-9.—(5) Luc., IX, 6.—(6) Matth., XIX, 13-14.

Documenta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 375

[Page 361]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

cathedrales aedes et episcopales domus futuris dioecesibus comparatae; haec suo quidem tempore commodius. Numne ignoratis, in certis quibusdam dioecesibus iam pridem canonice erectis, templa eiusmodi ac domicilia aut paulo ante fuisse exstructa aut in praesenti extrui? Nec recte ac provide aut in princepem aliquam stationem aut in eum, quem ineolitis ipsimet, locum instituta atque opera coguntur ac veluti conglobantur, quaecumque bonum animorum ac corporum tuentur; nam si magni sint momenti ac ponderis, iam vestram vel missionalium vindicare adeo sibi praesentiam ac sollicitudinem possunt, ut saluberrima totius territorii, evangeli causa, lustratio gradatim remittat ac desinat. Quoniam vero horum operum mentio huc incidit, praeter hospitia vel conclavia aegris curandis remediasve diribendis, et litterarios elementorum ludos — quae quidem instituta nusquam desiderari patiennini — praestat, iis qui ex pueris exceserint, nisi agrorum cultionem suscipiant, ad altiores disciplinas vel ad operosas praesertim artes, in scholis per vos conditis, aditum fieri. Atque hoc loco hortamur, ne optimates regionis, eorumque subolem, neglegatis. Esto quidem, ab humilioribus e plebe verbum Dei eiusque praecones facilior admitti; esto, Iesum Christum de se testificatum esse: Spiritus Domini... evangelizare pauperibus misit me (1). Sed, praeterquam quod debemus illud Pauli ante oculos habere propositum: Sapientibus et insipientibus debitor sum (2), usu atque experientia praeterea doce mur, primoribus civitatis ad Christi religionem semel traductis, tequi ores e populo eorum vestigiis facile ingredi.

Quod autem postremo occurrit, id, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, ut est gravissimum, pro cognito ac perspecto, quo flagratis, religionis animarumque salutis studio, piis accipite animis atque ad prompte obtemperandum compositis. Territoria ea quidem, quorum curam navitati Apostolica Sedes vestrae demandavit ut ea Christo Domino adiungeretis, cum sint plerumque amplissima, fieri interdum potest, ut missionalium ex Institutis cuiusque vestri longe inferior sit numerus quam necessitas postulet. Ne igitur dubitetis, quemadmodum in dioecesi rite constituta solent Episcopo alii ex alia Sodalitate aut clericali aut laicali religiosi viri, aliae ex alia Congregatione Sorores, adesse atque auxiliari, ita in propagationem christianae Fidei, ad institutionem iuventutis indigenae, ad ceteras huiusmodi

(1) Luc., IV, 18. — (2) Rom., I., 14.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 376

[Page 362]
LITTERAE ENCYCLICAE PI PP. XI

[Texto Principal]
utilitates promovendas, laborum socios advocare atque adsciscere
religiosos sodales ac missionales qui e vestro sodalicio non sint,
sive ii sacerdotio potiantur, sive ad laicalia, quae vocant, Instituta
pertineant. Sancte quidem glorientur Ordines ac Congregationes
religiosae cum de sibi data ad ethnicos populos missione,
tum de partis ad hunc diem Christi regno accessionibus; at
meminerint, se territoria Missionum non iure quodam proprio
ac perpetuo accepisse, sed ad Apostolicae Sedis nutum habere,
cui propterea et ius et officium incumbit rectae et plenae eorum
cultioni prospeiendi. Nec igitur Romanus Pontifex apostolico
muneri hoc unice satisfaciat si territoria maioris minorisve
magnitudinis alia inter alia Instituta distribuat; sed—quod pluris
interest—nullo non tempore omnique sua cura providere debet,
ut ea ipsa Instituta tot missionales ac, potissimum, tales in
regiones sibi creditas dimittant, qui his, qua late patent, chris-
tianae veritatis luce complendis abunde sufficient atque efficacem
dent operam. Quoniam vero Divinus pastor gregem suum
requirit de manu Nostra, quotiescumque necessarium vel oppor-
tunius utiliusque ad proferendos Ecclesiae sanctae fines videbitur,
territoria Missionum cum de altera in alternam Sodalitatem
transferre, tum iterum iterumque partiri, et clero indigenae
aliisve Sodalitatibus novos vicariatus ac praefecturae committere
neutiquam cunctabimur.

Iam reliquum non est, nisi ut vos omnes, Venerabiles
Fratres, quotquot per catholicum orbem pastoralis muneris et
sollicitudines et solacia Nobiscum participatis, denuo hortemur,
velitis iis, quas diximus, artibus praesidiisque sacras Missiones
adjuvare, ut caedem, quasi quadam renovatione virium, messem
in posterum afferant multo uberiorem. Communibus autem
benigne adrideat faveatque coeptis sanctissima Regina Aposto-
lorum Maria, quae, cum homines universos in Calvaria habuerit
materno animo suo commendatos, non minus eos fovet ac diligit,
qui se fuisset ab Christo Iesu redemptos ignorant, quam qui
ipsius redemptionis beneficiis fruuntur feliciter.

Caelestium interea donorum auspiciem paternaeque benevo-
lentiae Nostrae testem, vobis Venerabiles Fratres, et clero popu-
loque vestro apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XXVIII mensis
Februarii anno MDCCCCXXVI, Pontificatus Nostri quinto.

PIUS PP. XI

[Assinaturas]
PIUS PP. XI

[Referências arquivísticas]
Documenta

Page 377

[Page 363]

[Texto Principal]
C.—EPISTOLA

Ad RR. PP. DD. Vicarios et Praefectos Apostolicos Sinarum
Regionis: ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES DE
ECCLESIAE OPERA IN EAS GENTES.

PIUS PP. XI.

Venerabiles fratres ac dilecti filii, salutem et apostolicam
benedictionem.—Ab ipsis pontificatus primordiis, omnem curam
ac sollicitudinem Nostram ad sacrarum Missionum incrementum
atque profectum contulimus, earum praesertim, quae inter
populos in tenebris et in umbra mortis adhuc sedentes constitutae
sunt. Cuius quidem magnae Nostrae sollicitudinis argumentum
praebuimus Epistola Encyclica Rerum Ecclesiae paulo ante edita,
qua, solertem Missionalium industriam ad novas atque accuratio-
res normas dirigentes, clerum et fideles, ut precibus atque opibus
evangelicos operarios adiuvarent, enixe in Domino hortabamur.
Ex omnibus tamen gentibus, ad quas evangelicalae doctrinae lumen
afferrí debet, illae maxime Nobis cordi sunt quae extremas orbis
partes incolunt, in primisque ad istam regionem oculos animum-
que Nostrum in dies sollicitiorem convertimus. Etenim ingens
illa hominum multitudo, qui per istam tam dissitam tamque
immensam regionem vitam agunt, ii quidem, et ob animi laudes
et ob innatam probitatem, non modo ad perfectiorem vitae cultum
pervenere, sed etiam bonam certamque spem non semel attulerunt,
se Evangelii praeconibus in disciplinam libenter traditos.
Cuius quidem tam laeti eventi expectationem res mirifice com-
probavit; in praesenti enim vos, venerabiles fratres ac dilecti
filii, magno gaudio laetitiaque summa affecmini, cum vos fidelibus
plurimis undique circumsaepitos videatis, quorum non pauci aut
parentibus gloriantur pro Christo caesis, aut ipsimet «digni habiti
sunt pro nomine Iesu contumeliam pati» (1). Sanctissimum
tamen Missionalium opus istic uberius proveheretur si vana illa
fallaxque exstirparetur opinio, quae longe lateque in dies percere-
brescit, quaeque in istorum hominum, praesertim iuvenum, ani-
mis—ut sunt plerumque rudes atque ignari—radices penitus agit,
Ecclesiae nempe Catholicae eiusque Missionalium operam non ad

[Referências arquivísticas]
(1) Act. Apost., V, 41.

Page 378

[Page 364]
**[Texto Principal]**
ea dumtaxat spectare quae Religionis sunt, sed publicis studiis consiliisque exterarum gentium servire, atque idcirco obstare quominus populi a se evangelical doctrinâ collustrati vel sui iuris fiant vel ea, quae sunt suae nationis postulata, libere vindicent. Quo in genere non est dubitandum quin publicarum rerum vicissitudines et inflammatum concitatumque nationis partiumve studium, quod raro ab intemperantia disiungitur, interdum ad errorem huiusmodi disseminandum, tam exitiale Ecclesiaeque iniuriosum, ut ex ratione ipsa atque experientia constat, satis valuerint. Ex quo quidem exitiali errore cum in populorum ac principum suspicionem Ecclesia cadat ac vocetur, quasi insidias eorum iuribus struat, miserrime evenit ut animi a catholica fide abalienentur. At profecto vel unum Ecclesiae «catholicae», idest «universalis», nomen ostendit, ipsam ad omnes gentes pertinere universosque populos complecti, nullam- que in ea, ex divina Christi conditoris voluntate, esse posse stirpis vel generis distinctionem. «Ubi non est gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, barbarus et Scytha, servus et liber, sed omnia et in omnibus Christus (1). Omnes enim homines fratres sunt : «Omnes vos fratres estis», quippe qui ex uno codemque Patre sint progeniti : «Unus est enim Pater vester qui in caelis est» (2); et salutaris Redemptionis fructus omnibus omnino offertur, quo ius ad aeternam beatitatem consequendam aquiritur: «heredes quidem Dei, coheredes autem Christi» (3). Quapropter evangelicam doctrinam omnibus gentibus praedicari oportet, praecipiente Christo: «Praedicate Evangelium omni creaturae»(4). Missionales vero non a civilis societatis moderatoribus, sed ab ipso Deo ad hoc sanctum peragendum opus vocantur: «Non vos me elegistis sed ego elegi vos» (5), idemque ab Ecclesia concionandi munus atque officium suscipiunt. Hi ergo non humani sed divini praecones sunt, qui, quod Apostolis Christus opus concedidit, id ipsum religiose prosequuntur. Divinis vero mandatis atque praeceptis Ecclesia nullo tempore defuit, omnique diligentia ac studio populos fovit, quibus christianae veritatis beneficium contulisset; immo etiam eorum iura a principum gubernatorumve arbitrio ac dominatu una saepius vindicavit, quemadmodum historia lucentissime testatur. Itaque ipsa in universum a suis administris singulari

**[Referências arquivísticas]**
(1) Ad Col., III, 11.—(2) Matth., XXIII, 8-9.—(3) Ad Rom., VIII, 17.—(4) Matth., XV, 15.—(5) Ioan., XV, 16.

**[Documenta]**
Documenta

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

Page 379

[Page 365]

[Texto Principal]
ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES

vero ratione ab iis, qui in sacris expeditionibus a se missi elaborarent, quodlibet suae cuiusque nationis studium arcere perpetuo visa est, ut iidem «quaerentes non quae sua sunt, sed quae Iesu Christi» (1) et ferentes «nomen Iesu coram gentibus et regibus» (2) tantummodo Dei gloriae animarumque saluti operam darent assiduam. Quod si interdum—quod rarius profecto contigit—unus vel alter ex evangelicis operariis de hoc, quod Ecclesia constanter tenet, itinere deflexit, ipsa et hanc agendi rationem reprobativit et huiusmodi incommodo opportunis remediis occurrit. Quae autem in indigenis presbyteris instituendis cura adhibetur, ut ii non modo auxilium opemque Missionalibus exteris ferant, sed etiam, cum numero, prout necessitas postulat, creverint, paulatim in eorum locum substituantur, ea ipsa nomen clare manifestat, Ecclesiam et verbis et re illum, quem supra memoravimus, intempestivum patriae amorem a suis administris omnino amovere velle? Neminem tamen latet, primum Evangelii semen fore semper ab exteris presbyteris iactum esse, qui, secundum illud divini Magistri: «Euntes in mundum universum praedicate evangeliurn omni creaturae», suam quisque patriam reliquerunt, ut fratribus evangelicam lucem afferrent. Ita hanc Almam Urbem Petrus Galilaicus et Paulus Tarsensis ad Christi fidem amplectendam profitendamque vocarunt; ita Titus et Timotheus, Episcopi, Cretenses et Ephesinos catholicae fidei veritates docuerunt, quamvis ii essent alienigenae; ita Patricius, in Caledonia natus, Hiberniae apostolus est factus; ita Bonifacius, Britamus, Germanos Christo lucratus est. Quem quidem morem si usque in hodiernum diem, pro temporum ac locorum conditionibus, Ecclesia servavit, institit tamen Missionalibus suis, ut puerulos indigenas bonae spei rite instituendos et aliquando sacerdotio initiandos susciperent, cum sibi persuasum esset, haud aliter Christi regnum ubivis constitu ac stabiliri posse. Ad rem sufficit ea recolere salutaria monita, quae fel. rec. decessor Noster Benedictus XV in Enc. Litt. Maximum illud adhibuit; atque eadem non ignoratis Nosmet, per Encyclicas Litteras Rerum Ecclesiae paulo ante datas, et fusius et vehementius iterasse. Quae quidem Ecclesiae hortationes exitum, Deo dante, tam laetum profecto habuere, ut hodie ad meliorum rerum spem animum Nos erigere possimus; vobismet enim ipsis plures iam

[Notas de rodapé]
(1) Ad Philipp., II, 21.—(2) Act., IX, 15.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 380

[Page 366]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA PII PP. XI AD VIC. AP. SINARUM

presbyteri indigenae praesto sunt, qui in Christi regno amplifi-
cando vobiscum fructuose elaborant atque desudant, et sacerdotes
Sinenses nonnulli gubernationem Ecclesiae participant habentque
vobiscum communem. Sint igitur Deo—bonorum omnium datori—
grates quam maximae, quod per hunc Pontificatus Nostri decur-
sum auspicato contigit ut plures sacrae Missiones recens conditae
clero Sinensi committerentur. Id ipsum ut haud mediocrem
gaudii laetitiaeque causam Nobis afferit, ita fieri non poterit quin
et Missionales alienigenas et Sinenses ipsos vehementer delectet,
cum ii praeclaros omnium laborum a se atque a decessoribus
exantlatorum fructus iam colligant, hi autem diem illum appetere
iam atque illucescere sentiant, quo vota sua atque optata, eximio
tot evangelicalorum operariorum beneficio, expleantur. Interea
quid catholico orbi pulcrius visu quidve antiquius, quam ut
Episcopi sacerdotesque alienigenae, cum Episcopis atque pres-
byteris sinensibus fraterna caritate coniuncti, communiter omnes
Ecclesiae incremento atque Sinarum bono promovendo dent
operam? Hisce quidem de rebus sane gravissimis, vos, venera-
biles fratres ac dilecti filii, alloqui placuit, ut eas ipsas in animum
mentemque sacerdotum ac fidelium, quibus praecesis, redigatis;
quo in genere fideles potissimum commoneri oportet hodie, ne in
errorem ab iis inducantur qui, patriae nomine atque causa
praepostere interpositis, eo unice spectant ut cives suos Ecclesiae
Dei inimicos reddant. Id propterea alloquendo scribendoque
efficite ut vel ii, qui extra Ecclesiae saepta infeliciter vagantur,
germanan saltem eiusdem notionem acquirent, eamque talem
societatem habeant atque agnoscant, cuius sit ea dumtaxat quae
pertinent ad Dei cultum aeternamque animarum salutem per
perfectae caritatis exercitationem curare. Cavet enim Ecclesia
ne se in civilia negotia inque civitatis rationes immisceat atque
interponat; nec unquam passa est, Missionales opera sua exte-
rarum civitatum aut consiliis favere aut utilitates provchere.
Praeterea nemo ignorat — quod ipsum historia omnium temporum
testatur — Ecclesiam ad eas, quae cuiusvis nationis aut regni
propriae sunt, leges aut constitutiones, sese accommodare; eorum,
qui civili societati legitime praesunt, dignitatis rationem habere
atque inculcare; nihil aliud pro evangeli cis operariis et christi-
fidelibus quam commune ius, incolumitatem atque libertatem
exposcere. Quod si quibusdam in regionibus rerum publicarum
administratores Ecclesiae patrocinium interdum susceperunt, hoc

**[Anotações marginais]**
(No marginal notes visible)

**[Carimbos]**
(No stamps or seals visible)

**[Assinaturas]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Referências arquivísticas]**
(Documenta)

Page 381

[Page 367]
**[Texto Principal]**
ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES

ipsa non in indigenarum detrimentum usa est, sed unice ut se suosque in tuto ab malorum hominum vexationibus collocaret.
In comperto enim est, id ad quamlibet rempublicam, iure proprio ac nativo, spectare, ut omnium civium suorum ubique terrarum commorantium vitam, iura et bona tueatur; quam quidem tutelam, praesertim cum vexarentur, ipsi Missionales experti sunt. Itaque Apostolica Sedes eiusmodi defensionem non recusavit, co dumtaxat consilio ut sacras Missiones ab arbitriis atque iniuriis malorum hominum subtraheret; minime vero ut iis aliis faveret propositis, quae forte gubernatores exterarum gentium, data opportunitate, cives suos protegendo, haberent. Utinam, quae supra diximus ita vulgo accipiantur ut in ista tam ampla Nobisque tam dilecta natione, falsa qualibet suspicione remota, omnes in Ecclesiam atque in Missionales inimicitiae deponantur ac desistant! Enixas autem Deo preces admoventes ut pacem prosperitatemque Sinarum gentibus largiatur, vobis, venerabiles fratres ac dilecti filii, Missionalibus et christianu populo cui praecesis, in caelestium munerum auspicium atque in paternae Nostrae caritatis testimonium, Apostolicam benedictionem amantissime impertimus.

Datum Romae, apud Sanctum Petrum, die xv mensis iunii anno MDCCCXXVI, Pontificatus Nostri quinto.

PIUS PP. XI.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
PIUS PP. XI.

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 382

[Page 368]

[Texto Principal]
D.—HOMILIA

Ad Novensiles Episcopos e Clero Indigena Sinensi, habita inter Missarum Solemnia consecrationis Eorumdem in Festo SS. App. Simonis et Iudae, Die XXVIII Oct. MDCCCLXXVI, in Basilica Vaticana.

Venerabiles Fratres,

Iam finis est et solemnes expleti sunt ritus quibus plenitu-
dinem sacerdotii prope Apostolicos Cineres vobis impertivimus;
quam quidem impertire, ut res Nobis vobisque iuendior ac
memorabilior accideret, hoc ipso die maluimus quo die ante
septem annos Nobismet sacer collatus est Episcopalis ordo.
Pro quo pretiosissimo munere Deo optimo maximo donorum
omnium datori vobiscum, Venerabiles Frates, gratias agimus
et habemus habebimusque immortales. Nunc autem tacitum
contiuere gaudium non possumus quo toti perfundimur ob
consecratos primum a Romano Pontifice e Clero Sinensi
praepositosque vicariatus nonnullis ad catholicum nomen
propagandum et Christi regnum inter suos dilatandum indigenas
Episcopos. Initum valde salutariter consilium—quod et vehe-
menter expectimus et Deo dante confidimus posse et alibi ad
effectum gradatim deduci—videmur haud minus exsecuti
feliciter. Vos enim in Urben, quae christianae Religionis quasi
centrum constituta est, convocari decrevimus, in hac tanta
Petriani templi sanctitate ac maiestate consecrandos, ut, qui
Sinensis Episcopatus flores estis et germina novella, iidem sacra
aucti potestate sacrisque infulis redimiti, ad vestras regiones
hinc verteremini; hinc, inquimus, ubi fons manat omnis aposto-
latus. Venistis quidem, Venerabiles Fratres, videre Petrum,
immo etiam ab eo pedum accepistis, quo ad apostolica obeunda
itinera ad ovesque congregandas uteremini. Petrus autem est
vos peramanter complexus, qui evangelicalae veritatis apud cives
vestros proferendae spem facitis non exiguan.

Atque cives vestri, qui habent scilicet patriam illam inmensam
vobiscum communem, quae litterarum optimarumque artium cultu
iam inde ab extrema antiquitate floruit, ut Apostolicae Sedis
consilium universe probavere—ii saltem qui non sunt abalienato

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 383

[Page 47]

[Texto Principal]
AD NOVENSILES EPISCOPOS E CLERO INDIGENA SINENSI 369
a quavis religione animo—ita, imprimisque catholici, vos, Vene-
rables Fratres, omnibus laetitiae pietatisque suae testimoniis
prosecuti et Romam profecturos plaudendo consalutarunt.
Dignitatem igitur episcopalem coniunctosque cum ea maximos
labores sic sustinetе et ferte, ut, Nostrae populariumque vestro-
rum expectationi respondentеs, novam generosamque subolem
Ecclesiae pariatis. Illud enim Christi Domini vobis quoque
Christi Vicarius in hac solemni hora significare iure potest:
«Levate capita vestra et videte regiones—regiones illas vestras
immensas—quia albae iam sunt ad messem» et iterum: «Ite
et vos in vineam meam»; iterumque: «Ite, praedicate, docete,
baptizate, benedicite: Ego enim elegi vos, ut eatis et fructum
aferatis et fructus vester maneаt». Fiat fiat!

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 384

[Page 370]

[Texto Principal]
E. — BEATISSIMI PATRIS NUNCIUM (1)

Ad Venerabiles Fratres locorum Ordinarios et ad dilectos filios sacerdotes et fideles Sinarum et per eos ad nobilissimum illarum regionum populum.

Sanctissimus Pater, qui observavit nec desinit observare magno studio decursum eventuum in Sinis, et qui primus tractavit Sinas non solum ad modum perfectae aequalitatis, sed etiam cum signis verae ac singularis benevolentiae, consecrando Romae, sua manu, in Basilica Sancti Petri, primos Episcopos Sinenses, laetatur vehementer et gratias agit Altissimo propter finem belli civilis, idque Ei in votis est ut pax fida et fecunda, interior et exterior statuatur, fundata in principiis caritatis et iustitiae.

Ad consequendam hanc pacem, Sanctissimus exoptat ut legitima optata et iura populi, qui est numero maximus in terris, plenissime agnoscantur; optata et iura, inquam, populi antiquissime exculti, qui habuit tempora gloriae et splendoris, et cui, si ipse permanserit in via iustitiae et recti, futura in posterum deesse non poterunt.

Sanctissimus Pater vult Missiones Catholicas, pro sua quanque parte, open ferre paci constituendae, prosperitati progressibusque Sinarum; et, sicut Ipse iam scripsit in sua epistola 15 Iunii 1926 «Ab ipsis pontificatus primordiis», directa ad Ordinarios Sinarum, iterum dicit Ecclesiam catholicam «eorum, qui civili societati legitime praesunt, dignitatis rationem habere atque inculcare; nihil aliud pro evangelicis operariis et christifidelibus quam commune ius, incolumitatem atque libertatem exposcere».

Iisdem Ordinariis, Sanctissimus impense suadet, ad perficiendum opus evangelizationis, ut instituatur et propagetur Actio Catholica; ita ut fideles utriusque sexus, singulariter autem dilecti adolescentes, oratione, verbo et opere, etiam ipsi

(1) Ad R. P. D. Celsum Costantini, Archiepiscopum Theodosiopolitan. Delegatum Apostolicum in Sinis, telegraphice transmissum cum Sinarum Ordinariis communicandum (A.A.S., a. 1928, p. 245, sq., ubi textus italicus).

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 385

[Page 371]
BEATISSIMI PII PP. XI NUNCIUM AD SINAS

[Texto Principal]
debitam opis partem ferant paci, prosperitati sociali et gloriae
suae patriae, semper magis divulgando sancta et salutaria
principia Evangelii, et adiuvando Episcopos et Sacerdotes in
diffundendis mente christiana et beneficiis caritatis christianae
cum in privatos, tum in societatem.

Sanctissimus denique, iterans optata et vota pro pace et
prosperitate Sinarum, et supplicans Deo Omnipotenti ut ea
liberalissime exaudiat, omnibus impertit Suam paternam et
Apostolicam benedictionem.

Ex Vaticano, die 1 Augusti 1928.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 386

[Page 372]

[Texto Principal]
F.—INSTRUCTIO

S. CONGREGATIONIS DE PROPAGANDA FIDE
De abiiciendis a Missionariis rerum saecularium curis.

«Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus» (1)

Quo efficacius in diversis Missionum regionibus quaevis oppositio aut difficultas ex parte civilis potestatis ibi existentis contra catholicos Missionarios eorumque apostolicum ministerium vitari possit; quo magis angelica praedicatione singulis cuiusvis nationis populis acceptor, nec non spiritualium fructuum fecundior evadat, oportet omnino ut catholici Missionarii, quaecumque sit eorumdem origo vel natio, unice vacant divinae missioni ipsis concreditae. Ad exemplar Apostolorum eorumque discipulorum meminerit unusquisque Evangelii praeeco se non aliam gerere personam nisi Legati pro Christo ad populos, quos per evangelicam praedicationem vel ad fidei lucem adducere vel in fide et morum sanctitate confirmare debet: «pro Christo legatione fungimur» (2). Unde Missionarius Apostolicus nullum alium finem sibi constituere, nullam aliam proponere metam debet quam hominum ad Deum conversionem animarumque salutem. Hanc ob rationem Sacra Congregatio de Propaganda Fide peculiaribus instructionibus pluries inculcavit suis Missionariis ut rebus politicis nec animum ullo modo occupatum habeant nec operam qualemcumque impendant. Qui institutum sanctum angelici apostolatus prosequi cupit, is terrenis omnibus passionibus, praesertim vero cuivis immoderatae propensioni erga saecularia terrestris patriae negotia, renuntiare debet. Quae quum quidem semper, tum praecipue in hac nostrorum temporum asperitate instantioris sunt necessitates. Nunquam enim sicut in presenti, citam post immane bellum unde nuper emersimus, tam multi acrim aemulationum et dissensionum fomites penes nationes exarserunt.

Quae quidem omnia Sanctissimus D. N. Benedictus divina providentia Papa XV apostolica auctoritate confirmans per Encyclicas Litteras «Maximum illud» diei 30 mensis Novembris an. 1919 (3), haec, inter cetera praeclare dicta, sollemriter proclamavit: «Intelligentes igitur vestrum unicuique dictum

(1) ²⁴ Tim., II, 4.—(2) 2 Cor., V, 20.—(3) Acta Apostolicae Sedis, XI, 440.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 387

[Page 373]
**[Texto Principal]**
DE ABIICIENDIS RERUM SAECULARIUM CURIS

a «Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui, (1) meminervitis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adlicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis inmemores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere. Esset haec quidem apostolatus pestis teterrima, quae in Evangelii praecone omnes caritatis animarum nervos elideret, ipsiusque vulgo debilitaret auctoritatem. Homines enim, quantumvis barbari et immanes, satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagacissimeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expetat. Fac vero cum terrenis aliqua ex parte inservire consiliis, nec se virum undique apostolicum gerere, sed suae quoque patriae negotia procurare videri: continuo omnis eius opera in suspicionem veniet multitudini: quae quidem facile adduci poterit in eam opinionem ut christianam religionem putet propriam cuiusdam externae nationis esse, quam religionem qui amplexus sit subiecisse se tutelae imperioque civitatis exterae, prioraeque civitatis ius exuisse videatur... Missionarius catholicus, hoc dignus nomine..., perpetuo recogitans, se nequaquam pro sua ipsius natione, verum pro Christo legatione fungi, ita se gerat ut quilibet sine ulla dubitatione agnoscat eius ministrum religionis quae, cum omnes complectatur homines, in spiritu et veritate Deum adorantes, nulli est nationi extranea, atque ubi non est Gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, Barbarus et Scytha, servus et liber: sed omnia et in omnibus Christus»(2).

Haec itaque S. Congregatio Christiani Nomini Propagando, difficultatibus obvenire cupiens, quae ex inconsulto Missionariorum erga terrestrum patriam studio oriri facile possunt in discrimen evangelicalae praedicationis, iis quae supra dicta sunt in memoriam revocatis, nonnulla practica monita opportunum censuit adlicere.

1º. Vident itaque Missionarii patrii sermonis inter alienigenas propagandi studium; ne ita videantur nationis suae commodo atque utilitati magis quam animarum saluti prospicere (3). Curent populorum ad quos missi sunt linguae genus

(1) Ps. XLIV, 11.—(2) Colos. III, 11.—(3) Per hoc tamen nullatenus prohibetur quominus in scholis missionum eae etiam linguae europeae opportune edoceantur, quae alumnorum utilitati cedere ueant.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 388

[Page 374]
**[Texto Principal]**
addiscere; eademque lingua vernacula sermones de rebus divinis, christianae doctrinae institutiones, publicae in scholis atque in aliis id generis coetibus sacrae allocutiones, semper fiant, ut omnibus prodesse et ab omnibus audiri atque intelligi possint. Pariter lingua vernacula preces, extra sacram liturgiam, recitentur, eodemque sermone popularia cantica hymnique canantur. Vetatur autem omnino Missionariis quominus alienigenas ad confessionem sacramentalem alia lingua quam eorumdem christifidelium propria peragendam quomodolibet inducant.

2°. Caveant insuper Missionarii ne peculiares patriae suae leges aut consuetudines, praecipue quod ad ieiunii et abstinenciae, nec non festorum de praecepto observantium attinet, inter populos quibus Evangelium annuntiant inducere conentur, quasi regulam de iisdem legibus particularibus et consuetudinibus efformando; sed omnino curent ut ecclesiastica disciplina in omnibus prouti in universali Ecclesia viget ubique indicetur sancteque servetur.

3°. Vitare pariter curent Missionarii quodlibet studium promovendi inter populos sibi concreditos suae nationis vel imperii aut reipublicae potestatis praepostaram pervasioem; ne videantur quae patriae suae terrestres sunt quaerere, non quae Iesu Christi regnique caelestis. Politicarum itaque atque temporalium rerum cuiusvis generis curis in favorem nationis suae vel etiam alterius sese nunquam admisceant; sed hoc unum prae oculis iugiter habeant supremum sanctunque negotium: animarum nempe lucrum assequendum, Deique gloriam ubique totis viribus propagandam.

4°. Quodcumque denique fuerit gubernii civilis regimen in regionibus, ad quas evangeliici operarii mittentur, populos cohortari ne neglignant, ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant, eisque se subiiciant, uti Apostolus docet, non tamquam hominibus, sed tamquam Domino serviientes; atque in hoc exemplo sint omnibus: debitum obsequium erga cuiusque loci civiles potestates ostendentes, earumque leges, dummodo honestas et Religioni non adversas, probe colentes.

Circa vero populorum studia de una potius quam alia civilis regiminis forma, aliaque huiusmodi de rebus mere politicis vota, Missionarii catholici curent omnino neutri parti se addicere;

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Documenta)

Page 389

[Page 375]

[Texto Principal]
DE ABICIENDIS RERUM SAECULARIUM CURIS

atque iis in adiunctis semper constanterque politicorum motuum
negotiis se extraneos servent; neque audeant de quaestionibus
profanis, quae politicam redolent sive in ecclesia, cathedram
christianam profanantes (can. 1347 lur. Can.), sive extra ecce-
siam, absque ●ordinarii venia, publice concionari.

5°. Abstineant omnino a promovendo adiuvandoque com-
mercio sive cum patria propria sive cum aliis regionibus, memores
verbi Apostoli ad Timotheum: Nemo militans Deo implicat se
negotiis saecularibus.

6°. Studiose servent canonem lur. Can. 1386 quo vetantur
clerici, sive saeculares sive religiosi, sine licentia Superiorum,
libros de rebus profanis edere, foliis vel libellis periodicis
scribere vel eadem moderari; quae de rebus praesertim politicis
dicta intelligantur.

7°. In commentariis quae de rebus missionum vulgantur
studium apparet Dei regnum tantum dilatandi, non autem
propriae civitatis amplitudinem augendi, cum hoc quam maxime
abalienet a religione sancta animos ethnicorum (Litt. Enc.
« Maximum illud »).

Atque haec quidem Moderatores missionum et Superiores
sive Ordinum sive Institutorum, quibus missionum cura concre-
dita est, suis subditis inculcare atque declarare studeant ut ab
omnibus plenam circa ea obedientiam plenumque obsequium
praestetur.

Hac ratione singuli populi, ad quos Catholica Religio
evangelicos suos mittet operarios, eorumque gubernatores facile
intelligent eos non quae huius saeculi sunt, sed quae animarum
salutem, veritatis propagationem ac gentium felicitatem respi-
ciunt unice quaerere. Hac item ratione auspicatissimus dies
citus illucescet, quo omnes terrae populos in unum ovile sub uno
Pastore congregatos Ecclesia laetanter adspiciet.

Romae ex aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide,
die festo Epiphaniae, anno Domini 1920.

GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.

C. Laurenti, Secretarius.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.
C. Laurenti, Secretarius.

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 390

[Page 376]

[Texto Principal]
G.—S. CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE

DECRETUM

REVOCA TUR PRIVILEGIUM PRAECEDETNTIAE TITULO
MISSIONARII APOSTOLICI ADNEXUM.

Sacra Congregatio de Propaganda Fide ob mutata tem-
porum adiuncta, prae oculis habens auctum in Missionibus
Sacerdotum sive exterorum sive indigenarum numerum, ad
mutuam inter eos caritatem magis fovendam, firmis mancintibus
ceteris privilegiis titulo Missionarii Apostolici adnexis, illud
quod respicit praecedentiam corundem missionariorum apostoli-
corum relate ad cos qui hoc titulo non sunt insigniti, omnibus
rite perpensis, revocandum esse censuit ac per praesens Decre-
tum revocat.

Igitur unicuique Sacerdoti, sive externo sive indigenae,
ceteris paribus, in posterum secundum prioritatem sacrae
presbyteralis ordinationis locus competet, ad normam can. 106
C. I. C.

Datum Romae ex Aedibus S. C. de Propaganda Fide, die
16 Ianuarii 1924.

G. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.

L. ✠ S.

† F. Marchetti-Selvaggiani, Archiep. Seleucien., Secretarius.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
G. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.
L. ✠ S.
† F. Marchetti-Selvaggiani, Archiep. Seleucien., Secretarius.

[Referências arquivísticas]
Documenta

Page 391

[Page 48]

[Texto Principal]
INDEX ANALYTICO-ALPHABETICUS
Decretorum tantummodo et Votorum

Abstinentia: in Sinis, quibus diebus servanda sine ieiunio, 486, 10;—cum ieiunio, 486, 20; — caute inductis fidelibus ad retinendum, de utraque lege, ius commune, 486, 30;—quibus diebus possit non servari, ex dispensatione vi novi indulti concessa, Vota, 16.

Actio AD reparationem damnorum: ex sponsalibus irritis dari potest, 381, 50;
—GRATIAM post celebrationem Missae: ne omittatur, 139.
—JUDICIALIS de nullitate matrimoni, pag. 287, sq.

Actus PII X: ad lucrandum, sine interventu sacerdotis, indulgentiam plenariam in articulo mortis, 359.

Administratio bonorum ecclesiasticorum pertinentium: ad aliquam ecclesiam, 537, sq.;—ad Seminaria, 664: vide Bona, Seminaria.

Adnotatio: vide Inscriptio.

Adoptio: IMPEDIMENTUM modo impediens, 398. et modo dirimens, 406;
—PROHIBETUR sacerdotibus: neque adoptent, neque adoptentur, 172;—virginibus, quae, domi manentes, Missionem adiuvant: rursus neque adoptent, neque adoptentur, 196, 5;—alumnis Seminarii: ne adoptentur, 172;

—PUEBROB S. Infantiae: suadetur, adhibitis cautionibus, 838, 30.

Aetas necessaria ad matrimonium: computanda ad annum solarem, 400.

Aliena a statu clericali adeoque vitanda, 21, sq.; 168, sq.; 204: vide Cura.

Alienatio bonorum ecclesiasticorum: pro solis rebus quae valorem excedunt quindecim millium dollarium Sinensium fieri nequit sine licentia S. Sedis, Vota, 19.

Altare: EX IURE communi, 446;
—EXSECRATUR, ad normam can. 1200, § 2, si frangatur sepulcri operculum, nec levis sit fractio, 447;
—PORTATILE: breviori formula consecrari potest. Vota, 6;
—PRIVILEGIATUM: locale, 344, sq.;—personale et quotidianum, Vota, 10.

Alumni CHRISTIANI: in doctrina christiana peculiari modo institu-
antur, 761, 20;—in concionibus saepe audiant veram doctrinam de sacer-
dotii dignitate, 776;
—EXTERN!: arceantur a malis societatibus, 777;—ne se immiscant rebus politicis.... 777;—ne lectiones, pro lubitu, deserant, 777, 10;
—INTERNI: caute admittantur et suis regantur regulis, 775;
—PAGANI: quantum fieri potest, in doctrina christiana instituantur, 761, 10;—at ne cogantur ad actus pietatis christianae ponendos, 773;
—SEMINARIISTAE: diligenter infor-
mandi quoad scientiam, 668, 10;—pietatem, 668, 10;—exercitia spiritualia, 667;—veram urbanitatem, 668, 20;—externum adspectum, 668, 20;—modum traducendi tempus recreationis, 669: vide Scholae, etc.

Angeli custodes: quanam ratione colendi, 509.

Annulus Episcopi: pro more Ecclesiae flexis genibus deosculetur, 54.

Apologetici libri: eo nomine veniunt etiam diaria et folia, 807;—iuvante Ordinario, a peritis scribantur, 808;—in primis contra modernos errores dirigantur, 809;—plerumque sint minoris molis, 810;—ab omnibus catholicis diffundantur, 811;—cum eis edantur, adhibitis cautionibus, folia quæ sint indirecte apologetica, 814;—sive Sinenses, sive exteri, in librarlis catholicis colligantur, 813.

Apostolatus Orationalis: impense sua-
detur haec pia associatio, 687.

[Referências arquivísticas]
Absti.-Apost.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 392

[Page 378]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

Apostolicum studium: optimis christianis iniiciendum, 682, sq.: vide Indeles.
Aqua benedicta: suadentibus missionariis, a fidelibus domi servanda et saepe adhibenda, 428;—in cubiculo periculose aegrotantis, cum crucifixo, ponenda, 355, 20.
Archivum EPISCOPALE: erigendum in Vicariatu, ad normam can. 304 ac proinde can. 375, sq., de archivo episcopali,84;—interalia documenta, in eo servandum unum exemplar decreti de erectione quasi-paroeciarum, 96;
—PAROECIALE: num et quomodo erigendum, 120; —in eo servetur unum exemplar de erectione quasi-paroeciae, 96; —ad normam can. 384 communicentur... documenta, 125;
—SEMINARIU: in eo examinum exitus asservetur, 670, 2°.
Ars medica: quid licitum omnibus missionariis, 746;—quid, ex peculiari facultate, solis peritis concedenda, 745; 747; —si opportunitum visum fuerit, a catechistis aliquatenus discenda, 221; 845.
Associatio catholica iuvenum: cuinam reservandum hoc nomen, 211.
Associatio Missarum et precum pro conversione Extr. Orientis: impense suadetur, 687.
Associationes: DAMNATAE a S. Sede, 212; 701;
—FUNEBRES, ad minuendos sumptus, etc., 460;
—IN GENERE: improbandae sunt quaecumque iuri proprietatis et legitimae auctoritati adversantur, 201, sq.;—in re sociali, posthabita Ecclesia, frustra laborant, 203;—de consensu Ordinarii, fovendae a missionariis, si sint omni ex parte honestae, et instituantur a christianis qui student statum suum meliorem facere, 205;—singulariter, si sint Societates mutui auxilii, Deposita Pietatis, etc., 206; —sed, ubi res est de associationibus oeconomicis seu socialibus, nihil praemature fiat, 207;—et omni in casu abstineant missionarii a factionibus politicis et ab agitationibus socialibus, 204;
—IUVENTUM seu postscholares: eo modo instituatur ut associationibus a S. Sede damnatis opponantur, 212;—spectent non modo ad relaxandum animum et corpus exercendum, 214; —sed etiam ad promovenda studia et mutua auxilia; ad promovendos bonos mores; ad fovendam pietatem, 209, sq.; 213 ; —reservatum tamen nomine Associationis Catholicae huic associationi cuius statuta fuerint ab Ordinario probata, 211;
—PIAE: promoveantur, sed pro prudenti Ordinarii arbitrio, servatis praescriptis Codicis, et quin, in eodem loco, nimis multiplicentur, 197, sq.;—maiori foveantur studio, si ita exerceant opera misericordiae et caritatis ut ad fidem inter infideles propagandam magno sint adiumento,199: vide Apostolatus Orationis, etc.
Auctoritates ECCLESIASTICAE: reiectis, etiam in usu, erroribus hodiernis, 148, — eis exhibendae sunt reverentia atque oboedientia in omnibus, 143, sq.;—et ab eis, in rebus maioris momenti, petendum consilium, 149;
—EXTERAE civiles: nonnisi praeclusis aliis viis ad eas confugiendum, 25, 6°; 700;
—SINENSES: earum iustae leges observandae sunt, 25, 5°;—cum eis, pro viribus, habendum est commercium urbanitatis et amicitiae, 697;—salvo praescripto de causis non tractandis sine Episcopi licentia, 697;—nam inde plura sequuntur commoda, 698: vide Relationes.
Aulac conferentiarum, 626, 767.—Vide Conferentiae.
"Aurora": votum de ea, Vota, 22.

Baptismus: AUT PRIVATUS aut sollemnis, prout ferunt adiuncta: intra octo dies ministrandus, 262;
—PRIVATUS: in primis a prioribus christianitatum, 226, et, saltem in mortis periculo, a virginibus ministrandus, 196, 29;—coram duobus testibus, si fieri possit, 226; —certiore facto quamprimum missionario, 245;—num cum sectione mulieris defunctae, 247;
—SOLLEMNIS: praesente missionario, ab eo intra octo dies conferendus, 261, sq.;—ministrandus etiam infantibus parentum fidelium valde tepidorum, 249;—etiam proli concubinariorum, 250;—non autem, incon- sulto Ordinario, filiabus fidelium quae sint et deponsae gentilibus et fere nubiles, 251, 2°;—adultis probe instructis, ita ut possint quamprimo

**[Anotações marginais]**
[No marginal annotations visible]

**[Carimbos]**
[No stamps or seals visible]

**[Assinaturas]**
[No signatures visible]

**[Referências arquivísticas]**
[No archival references visible]

**[Folha de encerramento]**
Apost.-Catech.

Page 393

[Page 379]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

mum communionem accipere, 252;
—adultis mulieribus, cum brevio-
ribus, si placeat, caeremoniis, 254;
—item adultis viris, sed iusta de
causa, 254;—cum uno tantum patri-
no, sed caute electo, 258; 260; —in
ecclesia, quae per se fontem baptis-
male habere debet, 264, sq.; —domi,
si nequeat in ecclesia conferri, 267;
—ubi res est de baptizato in alieno
territorio, servatis can. 777 et 778
circa proprii missionarii montitio-
nem atque adnotationem, 269.

Baptizatores: vide Baptismus; Minis-
tri.

Beati Sineuses: quanta devotione
colendi, 510; —quinam sint. pag.
282, sq.

Benedictio PAPALIS: salva concessio-
ne in can. 914 contenta, 342; —vi
facultatis 32 ter in anno a Vic. Ap.
dari potest, 343;—cum potestate. si
sit impeditus, subdelegandi sacerdo-
tem qui eam in ecclesia pro-cathe-
drai impartiat, Vota, 8;
—SACRAE SUPPELLECTILIS: ad nor-
mam can. 1304, dari potest ab
omnibus sacerdotibus qui curam
animarum gerunt, Vota, 18;
—SINGULORUM TUMULORUM: detur,
si desint coemeteria communia, 458.

Bibliothecae quarum libri circumfe-
runtur, 767.

Binatio: existente rationabili causa,
ab Ordinariis facile permittatur,
286.

Bona Ecclesiae: sunt ecclesiastica,
modo sint ad pias causas dicata
531;—quaenam sint Missionis et
quaenam Religionis: in genere, si
orientur ex oblationibus fidelium,
532; in specie, 534, sq.;—per quosnam
administranda, 537;—si administren-
tur per laicos, ii caute eligantur
et caute informentur, 537, 1º; 538;—
nec sint mera Missionarii instru-
menta, 538;—immobilia solummodo
nomine Missionis, et impetrata
licentia, acquirentur, vendantur,
oneribus graventur, 541; —servatis,
in contractibus acquisitionis, con-
ventionibus inter gubernium sini-
cum atque externas nationes, 542;—
servato autem praescripto can. 1547
in plis fundationibus, 544;—e funda-
tionibus paulatim constituuntur
fundus et reditus pro cultu divino,
etc., 550;—salva semper obligatione
quae christianis incumbit adluvan-
di, in pluribus, pecunia, 549;—quo-
modo cedenda, si tota Missio aliis
ceditur, 552, sq.: dividenda, si divi-
ditur Missionis territorium, 555;—
quid de taxis ecclesiasticis, 556, sq.;
—quid de domibus procuratorialis, et
de ratione a procuratoribus redden-
da,558, sq.: vide Alicnatio, Procura-
tores, Taxae, etc.

Budhismus, 709, sq.

Cantus: serventur, de musica sacra,
can. 1264, et Motus proprius Pii X,
521, sq.;—pro viribus, doceatur in
scholis puellos et puellas, 523; —
adhibeantur, pro cantu Gregoriano,
libri a S. Sede praescripti, 524;—in
ecclesiis musica Sinica admitti
potest: sed ordinarie excludantur
cantica in lingua Missionariorum
propria, 525;—num et quibus condi-
tionibus mulieres et puellae possint
in ecclesia canere, 527;—si cantent
extra ecclesiam, quenam cautiones
sint adhibendae, 527, 30;—nequeunt
admitti haeretici ad cantandum in
ecclesiis catholicis, 528; —illicitum
est catholicis organum pulsare in
temp1is haereticorum, 529;—deficien-
te catholico et remoto scandalo,
ad tempus potest acatholicus pul-
sare organum in ecclesiis. 529.

Caritatis instituta: vide Instituta
caritatis.

Castitas clericalis: ministerium sa-
cerdotale plus quam ceterae virtu-
tes commendat, 160;—quibus mediis
servanda, 161.

Casus DE RE MORALI et liturgica:
fiant ad normam Codicis, 164;—et,
pro opportunitate, solutionem mit-
tat Ordinarius, 165;
—RESERVATI: pauci sint, ae compro-
bata vera reservationis necessitate
aut utilitate, 332.

Catechetica institutio CATECHUMENO-
RUM: vide Catechumeni;
—OETERORUM: vide Alumni, etc.

Catechismus pro totis Sinis lingua
mandarinica: a secundo Comitatu
componendus, etc., 39, sq.

Catechistae: utilissimi ad fidem con-
servandam et propagandam, 215;—
quapropter diligentissime infor-
mentur. 215;—honorentur a chris-
tianis, 217;—quorum est, in eis sus-
tentandis, missionarium adiuvare,
217;—pletate, bonis moribus, splen-
dore boni exempli fulgeant, 218;—
in tradenda catechetica institutione
libro utantur. 219;—si fieri possit,

Apost.-Catech.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 394

[Page 380]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
singulis mensibus ad collationes apostolicas convocentur, 220;—
aliquam addiscant artem, quae
prosit et ipsis et eorum ministerio,
221;—ne sponte adeant Mandarinos
aut ad eos scribant, 222: vide Ma-
gistro.

Catechumenatus: sunt domus ad insti-
tutionem catechumenorum peculia-
ri modo destinatae, 637;—si ferant
aduncta, vere proprieque condan-
tur, 637;—secus, in una alterave
domo instituantur catechumeni,
adhibit is necessariis caute lis, 637;—
in omni casu cura habita ut sedulo
doceantur et probentur catechu-
meni, 639, 640;—post baptismum ne
statim dimittantur, 641.—Vide Cate-
chumeni.

Catechumeni: IN GENERE sunt dili-
genter instituendi, exercendi, pro-
bandi, 632;
—IN SPECIE: eo nomine quinam
veniant, 633;—ne admittantur nisi
honesto motivo ducantur et bona
fama gaudeant, 639;—quid de eorum
idolis,antequam ut tales adscriban-
tur, 633;—in quanam re sint insti-
tuendi, 28; 634;—circa institutionis
tempus, duplex scopulus vitandus,
634, 2°;—in vita christiana exercendi
sunt ante baptismum, 635;—bapti-
zandi non sunt, nisi constet de
eorum recta mente, 639;—ac pariter
de eorum statu vel libero vel con-
lugali, 402;—post baptismum sunt
peculiaribus curis fovendi, 636.

Causae matrimoniales: ad normam
novae instructionis S. C. de P. F.
tractandae, pag. 287, sq.—Vide
Processus.

Cautiones ANTE DISPENSATIONEM
super disparitate cultus: ubi agitur
de contrahendo matrimonio non-
dum contracto, 404, 1°; — si vir
catholicus ducat mulierem paga-
nam, a qua cautiones exigi neque-
ant, 404, 2°; — ad convalidandum
matrimonium, 405;
—IN EXCIPIENDIS confessionibus mu-
lierum, 338;
—EXTRA CONFESSIONES, in colloquio
cum mulieribus, 732, sq.

Celebratio matrimonii: quoad consen-
sum matrimoniale, 407, sq.; —
formam iuridicam et liturgicam,
411,sq.;—vitandas superstitiones,414;
—tempus et locum, 417, sq.

Censura praevia librorum: fiat ad
normam Codicis, 815;—adeoque a
Catech.-Congr.

censoribus rite constitutis, 816.
Christus: quomodo colendus: vide
Cultus divinus;—ab operariis in-
duendus, 569, sq.: vide Evangeliza-
tio.
Cleri saccularis ratio oeconomica: nisi
sacerdos faciat fructus suos, 130,—
Ordinarii est ei necessaria suppe-
ditare, 130;—pro conventione inter
eum et promovendos ad subdiaco-
natum inita, 130, 2°;—cura tamen
habita ut titulus patrimonii, quan-
tum fieri potest, inducatur, 130, 3°;
—utque sacerdotes de bonis perso-
nalibus pro lubitu disponant, 130,
4°;—ac denique ut “fundus”, seu
summa pecuniae, per modum capi-
tis permanentis, constituatur pro
sustentatione cleri, 548.

Clerici: adscibendi sunt allicui Mis-
sioni, ad normam can. 111-117, con-
grua congruis referendo, 129; —
student dare christianis et paga-
nis lucis exempla, 134, sq.;—tenentur
sanctificare exercitiis spiritualibus,
in can. 125 statutis, singulos dies,
136;—nominatim lectione spirituali,
137; integra horarum canonicarum
recitatione, 138; praeparatione ante
Missam et gratiarum actione post
eam, 139;—tenentur frequenter, ut
sinunt adiuncta, sacramentum Poe-
nitentiae recipere, 140;—vacare,
tertio saltem quoque anno, exerci-
tiis spiritualibus, 141;—magni facere
recollectionem menstruam, 141; —
venerari R. P. ut Christi Vicarium
et lumen indeficiens, 143;—reveren-
tiam et obedientiam proprio
Ordinario exhibere, 144; — necnon
immediatis superioribus, quales
sunt, v. g., Vicarii foranei, 145, sq.;
150; — in rebus majoris momenti
Praesules consulere, 149; — munus
suum fideliter implere, candide
tamen expositis suis difficultatibus,
151, sq.; — reverenter servare,
nedum innovent, Missionis consue-
tudines, 153, sq.; — nullos alios
quaestus quam animorum quaerere,
155;—se gerere ut fideles bonorum
ecclesiasticorum dispensatores, 156;
—etiam mercaturae speciem vitare,
157; — nulla immobilia, etiam ex
bonis propriis, sine licentia Ordina-
rii emere, 159;—abstinere non tan-
tum ab incontinentia, 160, sq.;—sed
etiam ab intemperantiae vito,
praecipue in potu, 161;—et, modo
generaliori, ab iis omnibus quae

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 395

[Page 381]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

statum clericalem dedecent, 168, sq.: vide Clerus indigena, etc.
Clerus alienigena: ante omnia vera caritate cum clero indigena coniun-
gatur, 135.
Clerus indigena: quoad incardinatio-
nem et excardinationem, 129;—quoad
rationem oeconomicam, 130;—quoad
admissionem ad omnia officia, modo
idoneitas non desit, 131, sq.;—quoad
optandam vitam communem, 133;—
quoad sanctitatem vitae quae sit
lucidum suis contribuilibus exem-
plum,134;—quoad arctam cum clero
alienigena consuetudinem, 135: vide
Cleri saecularis, Clerici, Ecclesia,
Ratio oeconomicica.

Codex notabilium quae eveniunt in
Missione: conficiendus, 124.
Coemeteria: communia, eaque bene-
dicta, constituantur, si fieri possit,
pro omnibus aut saltem pro pueris,
454;—si constitui nequeant, singuli
tumuli benedicantur, 458: vide
Sepultura.

Collationes de re morali et liturgica,
164, sq.: vide Casus.
Collegia in genere, etc.: vide Scholae.
Collegium praeparatorium: omnia
distinctum a Seminario, ad Semina-
rium alumnos suos praeparat, 649;
—in illud mittendi pueri qui indicia
vocationis clericalis ostendunt, 649;
—quid in eo docendum, 650;—ex eo
in Seminarium minus transeant
alumni dotibus praediti; sed non-
nisi de assensu Ordinarii, 651: vide
Seminaria.

Commissioes tres: quarum prima
pro scholis, libris et diaris, 30, sq.:
812;—secunda pro versione Sinica
SS. Scripturarum, 35, sq.; — tertia
pro uniformi catechismi et precum
textu, 39, sq.: — de pecunia pro
sumptibus, Vota, 4.

Comitatus, 30, sq.—Vide Commissio-
nes.

Communio ADULTORUM qui baptizan-
tur: cum baptismo moraliter con-
iungatur, 252;
—IN GENERE: eius minister, 301, sq.;
—eius subiectum, 306, sq.; — eius
tempus et locus, 312;
—PASCHALIS: ad eam totus annus est
tempus utile, 310;
—QUOTIDIANA aut saltem frequens:
cum adultis tum pueris impense
suadenda, 308;
—VITA PERICLITANTIBUS conferenda:
est gravis sacerdotum obligatio, 304.

Concilia regionalia, etc.: vide Syno-
di.
Concilium Sinense: vide Primum.
Conferentiae EPISCOPALES, seu inter
Episcopos eiusdem regionis eccle-
siasticae: si fieri possit, habeantur
quinto quoque anno. 597, 10;—per
curam Vic. Ap. qui antiquior est
promotione, 597, 10;—de agendis ad
promovendum religionis bonum,
etc., 597, sq.
—EPISCOPI cum clero suo: prout
siverit opportunitas, celebrandae
saltem semel in anno. 607;—cum
praecipuis e missionariis, 607; —
maxime ante vel post exercitia
spiritualia. 609; — ad inquirenda
aptiora evangelizationis media, etc.,

608;
—MISSIONARIORUM inter se: v. g. in
eadem regione rectorum Seminari-
orum vel collegiorum cum aliis
rectoribus. 665; 750;
—PUBLICAE, coram parentibus alum-
norum, aliisque, 767; — coram
acatholicis, 626.
Confessarii: quibus obstringantur
officiis. 321, sq.:—extra suum Vica-
riatum qualem habeant iurisdictio-
nem, 326;—cum vagis et extraneis
quomodo se gerant, 335;—quaman
cautiones adhibere teneantur, 338,
sq.: vide Poenitentia.
Confesso: quam simplex, aperta et
integra esse debeat, explicetur fide-
libus. 324.
Confirmatio: num et quando a sim-
plice sacerdote ministrari possit,
273;—num conferenda baptizatis in
articulo mortis, si sint adulti, 277;
—praeparanda debita fidelium insti-
tutioe, 276, 278;—item adhortatione
ad recipiendum antea sacramentum
poenitentiae, 279;—servatis, in cete-
ris, Codicis praescriptis. 272. etc.;—
num recipienda ante matrimonium,
385.
Confraternalismus, 709, sq.;—complecti-
tur superstitiones expressis verbis
damnatas. 464, sq.: 494; — quibus
addenda est appellatio sancti, 710.
Congregationes religiosae: a Vic. Ap.
advocentur in subsidiuum, servatis
servandiis, 173, 176, 177;—si opus sit,
ex ipso clero indigena efformentur,
174;—nonnisi ad normam Codicis
erigantur aut supprimantur, 179,
sq.;—arctissime sint cum Ordinario
loci coniunctae, 178: vide Religiosi
in Missionibus.

Catech.-Congr.

Page 396

[Page 382]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

Consc1entiae matrimonium, 416.
Consecratio Sinarum B. M. V.: singulis annis, quonam die, ubinam et a quibus renovanda, 514;—addita in calendario denuntiatione diei, 514; —renovanda secundum formulam qua in diligentis ditata est, Vota, 17; p. 330.
Consensus matrimonialis: in primis sit plane liber et contrahentium proprius, 407. sq.;—eaque de libertate diligentius inquiratur, si sponsa in domo sponsi fuerit educata. 382, 30; vide Matrimonium.
Consilium ADMINISTRATIONIS: constitutatur, ad normam can. 1520, ac, si placet, ex consultoribus Missionis, 81. sq.:
—MISSIONIS seu directionis: ab Ordinario ex tribus saltem constituen- dum, 78;
—UTRUMQUE: audientium est in rebus maioris momenti, 78, 81;—ac pron- de in certis negotiis quae ad Semi- naria spectant, nisi habeantur bini coetus deputatorum. 664 ; — sed utrumque nonnisi voto consultivo gaudet, 79,81;—in utroque optandum est ut unus saltem consultor sit e clero indigena, 80. 83.
Contractors, 78. sq.: vide Consilium.
Contractus de bonis temporalibus: ad quanam normas exigendi, 540, sq.: vide Alcanto, Inscripio.
Contrito: eius vis et efficacia est diligentissime fidelibus exponenda, 324.
Convallidatio matrimonii: in ea ser- ventur praescripta Codicis, 422, sq.
Conventio Episcopi cum clero indige- na de bonis temporalibus, 130, 2º; 370.
Conversio infidelium: per medios christianos. 682. sq.;—et generalius per omnia media honesta, 705. sq.: vide Infideles.
Cor Iesu sacratissimum: quomodo colendum, 505.
Crucifixus: ponendus coram moribun- do, 355, 2º;—habeat adnexam indul- gentiam plenariam, ac detur mo- ribundo decoculandus, 358; — in privatis domibus colatur, 504, 2º.
Cultus DIVINUS: devota precum com- munium recitatione promoveatur, 488;—suppressione pilei, cui nomen Tsi-kin, eius uniformitati aliqua ex parte consulitur, 490;
—EUCHARISTIAE, 313, sq.: vide Eucharistia;
Consc.-Evang.

— IN SPECIE: quanam ratione deferen- dus Spiritui Sancto, 503; — Christi passioni, per piam exercitationem Viae Crucis, 504, 1º;—imaginì Christi crucifixi, in privatis domibus, 504, 2º;—SS. Cordi Iesu, 505; — Deiparae Virgini, maxime per devotam cele- brationem eius praecipuarum sol- lemnitatum, 506;—per recitationem rosarii et sanctificationem mensium Maii et Octobris, 507;—S. Ioseph. in eius festis eiusque mense proprio. 508;— angelorum custodum, 509;— Beatis Sinensibus, 510; — Sanctis, maxime per ferventem communio- nem, 512;—vitatis, inconsulto Ordi- nario, novis devotionibus, 511, 1º;
—SUPERSTITIOSUS: defunctorum, 462, sq.;—colorum, etc., 491, sq.; vide Superstitiones.
Cura INFIRMORUM: ante Extremam Unctionem, 355, 1º;—post E. Unctio- nem: per ipsum missionarium, 355, 2º; per alios christianos, 355, 2º;
—RERUM POLITICARUM: prorsus abi- cienda, 21, sq.;—quanam de causa, 22; 24;—in usu, quibus mediis, 23; —consectaria practica, 25;
—RERUM SAECULARIUM: ne sit immo- derata, 21.
Delegatus Apostolicus: ad normam can. 267, §2, unam habet ordinariam potestatem advigilandi in Ecclesia- rum statum, 58;—sed alias facultates delegatas obtinet, 58;—et Ordinarii locorum ei debent oboedientiam, 146, 59;—ei tributae sint opportuna facultaies ut, sine speciali S. Sedis facultate, instrui possit processus super rato tantum, Vota, 25.
Devotiones: quanam habendae, 503, sq.;—novae vitandae, 511, 1º: vide Cultus divinus.
Diaria: circa ea quodnam sit munus primae Commissionis, 33, 5º; 812; —quodnam sit munus Ordinarii, aliorumque, 807, sq.
Dies ABSTINENTIAE: vide Abstinencia:
—FAUSTI ex calendario publico pro ducentis uxorbis et spelienmis mortuis: non sunt a christianis vitandi, 478;
—FESTI de praecepto: quinam ex iure communi, 484;—in universa Ecclesia Sinensi, Vota, 14;
—IEIUNII et simul abstinentiae: vide Abstinencia.
Dioeceses adhuc obnoxiae S.C. de P.F.: earum condicio iuridica, 102.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 397

[Page 383]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Disciplina interna: SCHOLARUM: vide Scholae;
- SEMINARIORUM, 666, sq.:-curanda, sub auctoritate Ordinarii, aut uno coetu deputatorum, aut saltem consultoribus Missionis, 664: vide Seminaria.
Dispensatio super disparitate cultus: quid de ea, 396, 404, 405.
Dispensationes matrimoniales: vide Matrimonium.
Dispensaria: cum minore sumptu aperiri possint, multiplicentur, 847; - in eis idonei viri viros, et, si desint religiosae, idoneae virgines mulieres curent, 848: vide Nosoco-mia.
Divisio BONORUM in divisione Vicariatus, 551, sq.;
- MISSIONIS in duas Missiones: quomodo praeparanda, etc., 610, sq.;-in quasi-paroecias, 92, sq.;
- SINARUM in regiones ecclesiasticas, Vota, 2.
Documenta SACRA ET PROFANA: servanda, 49, sq.: 124: 855;
- SUPEDITANDA ab alumnis ante-quam in Seminarium recipiuntur, 655: vide Testimonium.
Domus CATECHUMENATUS: si fieri possit, vere proprieque condatur, 637;
- LOCATIONS: curet procurator ne in usus minus honestos adhibeantur, 559, 30;
- PROCURATIONIS: si sit etiam domus religiosa, quid requiratur ad eam erigendam, 558;
- RESIDENTIALES missionariorum: in earum aedificatione quid vitandum, 449, 451; - quid servandum: semper, 448, 452; pro opportunitate, 450, 453.
Ecclesia e clero indigena condata: summi momenti est haec fundatio, adeoque huius fundamentis prae-paratio, 17, 642; - eo tantum die Ecclesia est alicubi satis firme fundata, cum clero indigenae committi potest, 18; 643, sq.;-sed prius necesse est perfecta sit, in Collegiis et Seminariis, clericorum indigenarum institutio, 645, sq.;- unde magna cura sunt colende vocationes cum clericales, tum religiosae, ut condatur Ecclesia cum suo clero indigena saeculari et religioso, 647;-nullaque opera sunt, cum detritiendo Seminario-rum, suscipienda, 648.

Ecclesiae ut domus Dei sunt habendae, 439.-quapropter caveant missionarii ne fideles eas ducant ut privatas domus, 440; - ne cavum, quod sit subter ecclesiam vel altare, fiat repositorium rerum profanarum, 441 ; - utque prope ianuam aqua benedicta in vasis mundis asserve-tur, 442: vide Sacristia.
Educatio inventulis: vide Scholae.
Educatio sponsae in domo sponsi: pro viribus impedienda, 382, 1º; - stante autem proxima peccandi occasione, nunquam permittenda, 382, 2º;-ratio est cur, ante nuptias, diligentius inquiratur de libero consensu, 382, 3º.
Effectus Sacramentorum, 236, 1º; - ac nominatim matrimonii, 419, - sedulo fidelibus exponendi, 236, 1º; 379.
Emancipatio mulieris: prorsus rei-citur, comprobata tamen doctrina que sponsae iustam libertatem ac mulieri suam dignitatem vindicat, 208.
Eruditio de matrimonio: totius populi et singulariter sponsorum, 379.
Eucharistia: QUA MISSAE sacrificium: binatio, 286;-cautiones adhibendae ut materia sit plane certa, 291; - stipendia Missarum, 297, sq.;
- QUA SACRAMENTUM: quo ritu S. communio sit ad aegrotos occulte deferenda, 302;-quanto studio et quanta obligatione sit ministran-dum viaticum, 304; - item quanto studio sit promovenda frequens communio, 308; - quod attinet ad communionem paschalem, totus annus est tempus utile ad praecep-tum adimplendum, 310;
- SUB UTRAQUE ratione: quomodo ornandum et instruendum altare, 315; - quibus locis et cautionibus asservanda ss. Eucharistia, 316;-in expositione privata ritus servandi, 318; - variae facultates, 289; 295; 302; 307.
Evangelizatio: est opus Dei, modo tamen omni ope atque opera enitatur homo, 565; - per media objectiva, quorum nervus est studium apostolicum, 566, sq.;-at studium huiusmodi ut impellat operarium, suae imbecillitatis conscium, 567, sq.,-ad se arctissime cum Christo coniungendum; ad induendas eius virtutes, ac maxime eius tenerrimam carita-tam.

Consc.-Evang.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 398

[Page 384]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
tem, atque inflexibilem patientiam,
569, sq.:—ita ut nihil ad propriam
utilitatem referat, 572: vide Vica-
riatus regimen, etc.

Examen conscientiae ANTE CONFES-
SIONEM: qua ratione sit instituen-
dum, accurate edoceantur fideles,
324:
—QUOTIDIANUM pro clericis, 136;—pro
seminaristis, 667.

Examen ANTE ORDINATIONEM: in
Seminarlo minori, bis in anno,
670, 1º;—in maiori, saltem semel
in anno, 670, 1º; - coram Ordinario,
etc., 670, 1º;—exitusque in archivo
asservetur, 670, 2º;
—POST ORDINATIONEM, a iunioribus
sacerdotibus subienda, 162, sq.

Excarninatio clericorum, 129.

Exercitia spiritualia PRO LAICIS: quid
de tempore, de convocandis, de
praedicatore, de confessariis, 116:
—PRO SACERDOTIBUS saecularibus:
quid de exercitiis quotidianis,
menstruis, annuis, vel saltem tertio
quoque anno, 136, sq.:—sunt tempus
opportunum. si sint annua. ad
conferentias Episcopi cum suo
clero, 609;
— PRO SEMINARISTIS: quid de exerci-
tiis quotidianis et menstruis, 667.

Expositio privata ss. Sacramenti, 318.

Expurgatio sepulcrorum: fiat potius
die Commem. O. F. D., 481, 1º; -
tolerata tamen, ad vitandum chris-
tianis grave damnum, consuetudine
eam faciendi eodem tempore quo
gentiles, sed seorsim ab eis, 481,
2º; —imo tolerata quandoque, si
necesses sit ad declinandum grave
periculum, consuetudine eam faci-
endi una cum gentilibus, dummodo
nulli superstitioni se immisceant
christiani, et necessariae adhibean-
tur cautiones, 481, 3º; — relicta
prudenti Ordinarii iudicio ratione
agendi cum christianis qui, in
expurgandis sepulcris, superstition-
nes peragunt, 481, 4º; — et cura
pressius definiendi quaenam, in
singulis locis, sint, hac de re,
prohibenda vel permittenda vel
toleranda, 482.

Exsequiae: vide Sepultura.

Extrema Unctio: tempestiva est a
fidelibus petenda, et sine mora,
ac magno studio, a missionario
administranda; 349;—servato more
consueto de itinere conficiendo
sumptibus christianorum. 350:—

sed cautione adhibita ut etiam
pauperibus subveniatur, 350;—ante
et post eius collationem quid
missionario agendum, ut de infr-
mo, sicut oportet, curam habeat,
355. sq.: vide Cura: Indulgencia.

Facultates et privilegia Ordinario-
rum: si sunt Episcopi, 70; — si
dignitate episcopal! carent, 71;—
possunt uti formula breviori ad
consecrandam altaria portatilia, Vota,
6; — si sint Episcopi, possunt in
propria ecclesia sepeliri, Vota, 13.

Facultates missionariis concessae,
petente P.C.S.: circa casulas, Vota,
7;—circa Benedictionem papalem,
Vota, 8;—circa privilegium altaris
privilegiati, Vota, 10;—circa bene-
dictionem s. supellectilis, Vota, 18.

Facultates theologicae: vide votum
de eis, Vota, 22.

Festi dies de praecepto: praeter dies
dominicos, quinam in Sinis, Vota,
14.

Fides catholica: integra, cum verita-
tibus connexis, tenetur a Patribus
P.C.S. 1 et 2;—qui insuper moment
fideles de gravi officio, quo obstrin-
guntur, fidem, ubi opus est,
externum et fortiter profitendi,
nedum eam negent. aut falsam
sinulent, 4 et 5;—ac semper fugiendi
quaecumque eam in discrimen ad-
ducant, 6: vide Professio fidei.

Forma celebrationis matrimonii:
quaenam ex iure communi, 411,
413, 415;—ubi quasi-paroeciae non
sunt constitutae, quinam valide et
licite matrimonis assistunt, 98, 107,
412;—curandum ut vitetur quaelibet
superstitio, 414.

Fundationes piae: de eis serventur
praescripta Codicis, 543, sq.

Fundii constituentes: pro Ecclesiae
necessitatibus, 550;—pro sustenta-
tione cleri, 548.

Horae canonicæ: a subdiaconis, etc.,
quotidie et integre sub gravi
recitandae, 138.

Habitus ecclesiasticus: quid de eo
statutum sit, 52.

Iciyum, 486: vide Abstinentia.

Imagines sacrae: quid, circa eas, sit
vetitum, 513.

Imago defuncti in exsequiis: servan-
dum de ea praescriptum S. R. C.,
475.

[Referências arquivísticas]
Exam.-Libri

Page 399

[Page 385]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Immobilia bona: a missionariis emi
nequeunt, etiam ex propria pecunia,
sine licentia Ordinarii, 159.
Impedimenta MATRIMONIALIA: in
genere, 390, sq.:-impedientia, 398;
-drimentia, 399, sq.;
-MINISTERIO apostolico: praecipua
sunt cura rerum politicarum et
saecularium, 21, sq.; -incontinentia
sacerdotum, 160; -intemperantia,
161, etc.
Incardinatio clericorum, 129.
Incontinentia: nihil fidelibus ac
missionario magis nocet, 160, sq.
Indulgentia in articulo mortis:
quotuplici modo a fidelibus, pro
instanti mortis, acquire potest, 357,
sq.
Indulgentiae: quanam ratione fide-
libus exponendae, 340; — num a
sacerdotibus possint sine confessio-
ne lucriferi, 347;—circa eas quibus
facultatibus polleant Vic.Apostolici,
341; 343; 345.
Indulta a S. Sede concessa: post P.
C. S., ad normam can. 4, integra
manet, 13.
Infideles: IN GENERE per aspera
quaeque et invia quaerendi sunt
atque ad fidem adducendi, 705, 706;
—nullis praetermissis mediis, 707;
—IN SPECIE quaerendi sunt per
continuum Vic. Apostolici studium,
578 ; — per ferventem, humilem,
perseverantem et commnunem ora-
tionem, 687;—adeoque per “Aposto-
latum Orationis”, 687;—itemque per
“Aassociationem Missarum...”, 687;—
per praedicationem ipsius missio-
narii, 624, sq. ;—et, si nondum possit
infidelibus praedicare, per rationem
eos, cum veniunt, benigne et
honorifice accipiendi, 693; 708;—
per constantem operam priorum
christianorum, 229, et piarum
associationum, 199;—similiter per
operam omnium christianorum, et
maxime optimorum, 682, sq.; 686;—
per bonum exemplum missionario-
rum et christianorum. 688 : vide
Evangelizatio.
Infirmorum visitatio et cura, 354, sq.:
vide Extrema Unctio; Cura.
Inquisitio de statu libero, etc.: vide
Matrimonium.
Inscriptio: baptismi privati, 245: —
baptismi solemnis, 268, sq. ; —
confirmationis, 283; — ordinationis,
378;—dispensationis matrimonialis,
395;—matrimonii, 415;—acquisitionis,
per contractus, bonorum tem-
poralium, 540, sq. : vide Libri
parociales.
Instituta caritatis: ostendunt in
Ecclesia supernaturalem pauperum
amorem, 827;—eo tendunt ut, per
curam corporum, curetur anima,
828: — sunt igitur promovenda a
missionariis, 827;—salvo tamen iure
praedicationis evangelicalae, quae
primas requirit partes, 829; — si
alicuiCongregationi religiosae com-
mittantur, eius Congregationis
sumptibus, quantum fieri potest,
sustineantur. 830:—ac sorores, qui
eis suam impendent operam,
linguam sinicam diligenter discant,
831: vide Nosocomia, etc.
Interpretatio decretorum P.C.S., 14,
sq.
Joseph (Sanctus): quomodo colendus,
508.
Iuramentum CIRCA RITUS SINENSES:
a quibus praestandum, 26;—in cuius
manibus, 26;—ad S.C. de P.F. trans-
mittendum, 26; — Adeliter observan-
dum, 28; — nullis poenis jam
munitur, 27;
—IN IUDICIIS ecclesiasticis: minus
quam alibi conduit ad veritatem
eruendam, Vota, 25;
—ORDINATIONI titulo Missionis prae-
mittendum, 369.
Iurisdictio: ubi quasi-paroeciae non
sunt constitutae, est, in foro interno,
delegata. 326;—quaenam sit, extra
proprium Vicariatium: ad excipien-
das confessiones, 326: — ad alia
ministeria, 326;—quibusnam dene-
ganda, 167: vide Confessarii, Lingua
sinica.
K'o-t'ow: coram missionariis, 54: —
coram tabella defunctorum, 472,
70; 474, etc.
Lectiones: peculiaris modo utiles
tempore secessuum spiritualium,
142.
Leges particulares: non abrogantur,
nisi sint praescriptis P. C. S. vere
oppositae, 13.
Liber HISTORICUS factorum quae in
Missione sint memoratu digna:
conficiendus, 124;
—PRECUM communium: a tertio
Comitatu componendus, 39, sq.
Libri APOLOGETICI, 807, sq. : vide
Apologetici, etc.
—PAROECIALES: conficiendi, servandi

[Anotações marginais]
[No texto principal, não há anotações marginais visíveis]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível na imagem]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Não há referências arquivísticas visíveis na imagem]

Page 400

[Page 386]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

et tradendi successoribus ad normam can. 470 atque aliorum cano-
num, 120. sq.,
– PROHIBITI, 817, sq.: vide Prohibitio:
– SCRIBENDI et diffundendi a prima Commissione, 30, sq.: 812.
Lingua Sinica: A MISSIONARIIS, qui in Sinas adventunt, diligentissime discatur, 166; – per unum saltem annum, duce magistro designato, 166; – si fieri possit, per alterum annum, “sub disciplina antiqui Missionarii”, habita tamen, sub eo, cura animarum, 166; – a magis idoneis, per longius tempus, si ferant adiuncta, 166;–non collata iurisdictione nisi iis qui, rite examinati, inventi sint apti “ad exercenda cum fructu sacra ministertia”, 167;
– A SORORIBUS, quae in Institutis caritatis operam navant, per unum annum, a munere impediante libe-
rum, discatur, 831.
Loca sacra: quaenam sint, 438.
Locus: baptismi conferendi, 263, sq.;
– confirmationis conferendae, 281; – Missae celebrandae, 296 ; – distri-
buendae s. communionis, 312;–cus-
todiendae ss. Eucharistiae, 313, sq.;
– excipiendae confessionis sacra-
mentalis, 337, sq.; – declarandi unum altare privilegium., 344, sq.; – asservandi sacra olea, 240, sq.; – ordinationis, 377; – celebrationis matrimonii, 417, sq.; – sepulturae ecclesiasticae, 456, sq.: – renovandi consecrationem Sinarum B. M. V., 514;–habendi conferentias publicas, 626, 767;–instituendi catechumenos, 637;–colloquendi cum mulieribus, 732 ; – condendi scholas maioris momenti, 768: primarias, 796; secundarias, 797; normales, 798; – instituendi typographiam, 826; – erigendi nosocomium, 844; dispen-
saria, 847; – constituendi tribunal secundae instantiae, Vota, 26.

Magisterium ecclesiasticum: independens est a qualibet civili potestate, 20.
Magistri IN SCHOLIS: quid de catholicis, 779;–de acatholicis 780;
– de pertinentibus ad alium Vicariatum, 781;
– IN SEMINARIO MAIORI: ceteris paribus, quinam praeferendi, 675, 10;–si fieri possit, curandum ut quatuor sint, 675, 30;–si philoso-
phiam aut theologiarn doceant, S. Thomam sequantur, 675, 20.
Manuale precum a Sacra Liturgia desumptarum: cura tertiae Com-
missionis conficietur, 45.
Maria mater Dei et mater nostra: tenerima devotione colenda, 506, 507; – de consecratione Sinarum, 514; pag. 330.
Matrimonium: AD NORMAM can. 1018, populo, et, ad normam can. 1033, ipsis sponsis exponendum, 379;
– PRAEPARATUR AD LIBITUM et remote per sponsalia, quæ debent esse libera, 381;–reprobatis spon-
salibus initis a parentibus: pro filiis infantibus; imuberibus, sed insciis; puberibus, sed non consen-
tientibus, 381, 10 et 20;–improbatis quoque missionariis qui intempes-
tive se immiscant negotiis sponsa-
lium et matrimoniorum, 381, 30;–
aut indiscriminatim suadent dis-
solutionem sponsalium, eo solo praetextu quod sponsae virginita-
tem servare velint, 381, 40;–aut facilis audiant puellas quae sponsalia mere civilia rescindere volunt: moneantur etiam ex eis posse dari actionem ad petendam, si qua debeat ur. reparationem damorum, 381, 50;
– PRAEPARANTUR EX MORE PRAVO per educationem sponsae in domo sponsi, eamque, pro viribus, impe-
diendam, 382, 10; – nec unquam, exstanti occasione proxima pec-
candi, permittendam, 382, 20; – cura peculiariter habita, tempore matrimonii, ut puella, sic enutrita, libere consentiat, 382, 30;
– PRAEPARATUR MAGIS PROXIME, et ex praecepto, per inquisitionem missionarii, qui, proinde, de futuro matrimonio est protective monen-
dus, 384;–item, ubi mos est, per publicationes, quae, ubi non vigent, introducendae sunt, si fieri possit, 386 ; – rursus per licentiam ab Ordinario impetratam, si de vagis agatur, 388;
– PRAEPARATUR PROXIME, si opus sit, per dispensationes super impedimentis obstantibus, 390; – quae dandae sunt a missionario probe cognitis et caute servatis finibus potestatis sibi subdelegatae, 392; – atque scripto, si pro foro externo concedatur, 394;–intellecto canone 1053 de sola S. Sede, 396; –

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 401

[Page 387]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

habita pro virtuali, sicut in veteri
iure, dispensatione super dispari-
tate cultus, 396;—computata aetate
secundum annum solarem..., 400;
— diligentissime instituta, ante
baptismum catechumenorum, in-
quisitione de eorum statu..., 402;
— ubi dispensatur a disparitate
cultus, servatis decreto S.C.S.O.
12 jun. 1912; dispensatione pro
Sinis, si mulier sit infidelis; mi-
tioribus regulis, quae, matrimonio
contracto, ad cautiones spectant.
404, 405;
— SIC PRAEPARATUM, est contrahen-
dum plena libertate, 408;—eradicato,
pro viribus, pravo parentum more,
qui student, maiore quo possunt
pretio, veluti vendere puellam. 409;
—praesente missionario, qui, nisi sit
quasi-parochos, cum licentia gene-
rali ab Ordinario concessa, valide
et licite assistit, 98, 107, 412;—sedulo
vitatis, etiam in matrimonio inter
cultu dispares, quibuslibet super-
gtionibus. 414: — ubi non sunt
oratoria publica, data, in aedibus
privatis, benedictione. 418;
— SOLVITUR improprie per declara-
tionem nullitatis, quae saepe ad
normam can. 1990 pronuntiari
potest, 425.

Mercatura: EST A CLERICIS, ad
normam can. 142, peculiari de
ratione, in Sinis, vitanda, 157. sq.;
— REAPSE NON FIT in scholis nostris
technicis artium manualium, neque,
eo ipso, in orphanotrophiis, 843.

Ministri baptismi privati: in primis
quinam laici constituendi, 196; 226;
— tempore visitationis annuae, a
missionario sedulo exercendi, 115:
vide Baptismus.

Missa, 285, sq.: vide Eucharistia.

Missio QUAE LIBET: duplicem habens
finem, eo spectat ut evangelizentur
infideles, et praeparetur Ecclesia
ex clero indigena constans, 17;
— inde conectaria, 18. sq.;
— UT EST VISITATIO annua, 111, sq.:
vide Visitationes.

Missionarii: LATO SENSU eo nomine
veniunt, nisi aliter caveatur, etiam
Sacerdotes indigenae, 90;—lique, in
omnibus, missionaris stricte sump-
tis aequiparantur, 91;
— PRESSO SENSU sunt sacerdotes
immediate vel mediata a Sede
Apostolica in Sinas missi, 89;—ac
proinde a clero indigena distincti,

90;
— QUOCUMQUE SENSU accepti, eis est
officium: abiicendi curam rerum
saecularium, patriarum, politica-
rum, ita ut perspicue fulgeat
Ecclesiae catholicitas, 21, sq.;—nec
se intempestive immiscendi in
negotiis sponsalium et matrimo-
niorum, 381, 39. sq.;—dandi operam
ut in pueris germen vocationis
clericalis foveatur, 110;
— RURSUS QUOCUMQUE SENSU intel-
lecti, dividuntur in quasi-parochos
qui quasi-paroecias regunt. 106;—et
in missionarios qui, cum non sint
quasi-parochi, censendi sunt Vi-
carii Apostolici cooperatores. 98.
107;—delegata iurisdictione confes-
siones excipiunt. 326;—cum licentia
generalì, ab Ordinario concessa,
valide et licite adsistunt matrimo-
nis. 98, 107, 412.

Missiones ANNUAE, 111, sq.: vide
Visitationes;
— NOVAE: sedulo praeparandae, 610,
sq.: vide Praeparatio.

Moderatores in Seminaritis, 660, sq.;
668, sq.: vide Seminaria.

Modernismi abluratio: ad tempus
praecepta, 8, 40.

Moniales: eo nomine veniunt religio-
sae quarum vota sunt reapse, aut
saltem ex instituto, sollemnia, 189;
—ad normam can. 580, § 3, mutare
possunt eam dispositionem qua,
ante professionem votorum simpli-
cium, bonorum suorum administra-
tionem cul maluerint cedunt, 190;
—servent praescripta can. 1267 de
custodia ss. Eucharistiae, 191;—ac,
si eorum vota sint sollemnìa,
clausuram papalem servent, 192.

Monumenta servanda: si sint sacra,
49, sq.; 855;—imo, si sint profana, 51.

Multae pecuniariae: inconsulta Or-
dinario, eiusve delegato, ne irro-
gentur, 712.

Musica sacra, 522: vide Cantus.

Musea ex profanis et sacris antiqui-
tatum reliquiis: laudatur proposi-
tum ea in Sinis constituendi. Vota,
5.

Nomen religionis catholicae: officiale
probatumque est, in lingua sinica,
"Tien Chu Kiao". 25, 10;—non
reprobatis aliis nominibus "quae
essentialia Ecclesiae attributa refe-
runt", 25, 10.

Nomina LATINA: a precibus sinicis,
Ling.-Nom.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 402

[Page 388]
**INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM**

[Texto Principal]
cura tertii Comitatus et Ordinario-
rum, excluduntur, 47;
- LOCORUM Sinensia: litteris latinis
juxta "romanizationem" Officiorum
postalium scribantur, 29;
- MISSIONUM : regulariter sunt
ipsissima nomina residentiarum
episcopalium, Vota, 3;
- RELIQUA, id est apponenda in fronte
ecclesiarum; usurpanda pro missio-
num domibus; inscribenda in capite
epistolarum, etc., 25. 2º, sq.:
- SANCTORUM lingua sinica, 47.
Nosocomia CATHOLICA: tantae sunt
utilitatis ut, in unoquoque Vicaria-
tu, unum, si fieri possit, consti-
tutur, 844;—si desint religiosae,
committantur aut mulieribus viduis,
aut virginibus probatae virtutis,
modo sint idoneae ad curandos
negros, 845;—nisi timeantur incom-
moda, in eis aliquid artis medicae
discant catechistae, 845;
- PUBLICA: si fieri possit, sint in eis
sorores, 846;—saltem curandum ut
aditus ad ea sit apertus missiona-
rio et catechistis, 846: vide Dispen-
sarla.

Opium: in Sinis est teterrimus abusus,
quoquo modo extirpandus, 431 ; -
unde vetantur, ob abusum, opi
cultura, commercium et usus, 432;
— nomine tamen medicinae, et
adhibitis cautelis, usus medicus
permitti potest iis qui opio valde
indigent, 433 ; — rursus absolvi
possunt filiifamilias aliique qui,
inviti et ad vitandum grave dam-
num, opium colunt, 434 et 437;—item,
absolvi potest mulier cuius maritus
et filii opium colunt; sed monenda
est ut eos ab hac cultura deterreat,
435;—inquietandi non sunt christiani
qui, pagani agros locantes, praevid-
dent quidem opi culturam, sed
ipsurn opium pro pretio non reci-
piunt, 436.
Oratio MENTALIS: huic quotidie
vacent sacerdotes, 136:—seminaris-
tae, 666;
- PRO ROM. PONTIFICE : christianis
enixe suadenda, 56;
- VOCALIS aut mentalis, antequam
excipiantur confessiones, 321 ; —
ministrantur sacramenta, 234, sq.:
- UTILISSIMA ad convertendos
infideles, 617, sq.
Oratoria ex Codice, 445.
Ordinarii locorum : quaenam sint
Nosoc.-Prec.

eorum facultates, 70, sq.:—debent
nominare Pro-vicarium, 72, sq.:—
Vicarium Delegatum nominare
possunt, 76, sq.;—tenentur consti-
tuere Consilium Missionis, 78, sq.;
—et Consilium administrationis, 81,
sq.;—debent archivum episcopale
constituere, 84;—student ant dividere
Vicariatum in quasi-paroecias, 92,
sq.: 103;—de ratione oeconomica
cleri saecularis aequa condant
statuta, 130, 2º;—curum habeant ut
novae praeparantur Missiones, 610;
—cum visitationibus tum epistolis
christianis suis opem ferant, 579,
sq., etc. : vide Vicariatus
regimen.
Ordo: ACCURATE praeparandus in
Seminarlo per longam probationem,
373 ; — et insuper, pro prudenti
Ordinarii arbitrio, per probationem
extra Seminarium, 373;
- CONFERENDUS solis idoneis, 360;—
rogatis, paulo ante ordinationem,
fidelibus ut orent et pro Episcopo
ordinante et pro ordinandis, 360;—
adhibitis, quantum opus est,
peculiaribus facultatibus, 365, 367,
376; - ac, de ceteris, servatis iuris
canonici praescriptis, 361, sq.:
- RECIP.ENDUS, praegertim si sit
ordo sacer, magna cum humilitate,
363 ; — postquam ordinandi titulo
missionis iuramentum emiserint,
369 ; — et clerici indigenae monti
fuerint de conditionibus quae, in
Vicariatu, eorum statum tempora-
lem respiciunt, 370.
Organum: nequit pulsari a catholico
in templis haereticorum, 529 ; —
potest, certis conditionibus, pulsari
ab acatholico in ecclesiis catholicis.
529: vide Cantus.
Orphanotrophia: COMMITTANTUR in
primis iis Congregationibus, quae-
rum peculiare munus est puerorum
educatio, 833;
- CONTENT PER SE ex solis orphanis,
non autem, inconsulto Ordinario,
ex mulieribus vel puellis quae, ad
longum tempus, praesidium quae-
runt, 839;
—DIRIGANTUR eo modo ut edocean-
tur: omnes, in doctrina christiana.
in pietate, ac, pro facultatibus, in
litteris, 834: — minus idonei ad
discendum, in solis artibus manua-
libus, 836;—magis idonei, ea ratione
quae eos praeparat ad altius munus,
835;

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 403

[Page 389]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

—IUVENTUR adoptione, sed adhibitís debitis cautionibus, 838;
—PERPICIA TUR eorum opus, cum puellae nubunt, electione familiae vere christianae, nec nimis indigentis: huiusmodi enim nuptiis saluti animae et corporis consulitur, 837, 20.

Patrini: in baptismo, 258, sq.; — in confirmatione, 282.
Poena: quibusnam ab Ordinario irrogandae, 858, sq.;—quaenam sint abrogatae, 860;—quaenam manent, 861.
Poëntenta: DOTES in ministro, easque plurimas, exigít, ut rite confé- ratur, 320;—maxime scientiam, pru- dentiam, vitae sanctitatem, 320;— continuum theologiae moralis studium, 321; — constantem usum relinquendi fidelibus plenam liber- tameadundi alium confessarium, 322;—diligentiam ad docendos fideles de iis omnibus quae ad sacramen- tum fructuose recipiendum condu- cunt, 324; — ferventem orationem, antequam excipiuntur confessiones, 321;
— IURISDICTIONEM requirit, 326; — quae, in missionariis, nisi sint quasi-parochi, est delegata, 326;— sed huiusmodi ut possint: ubique in Sinis, confessiones sacerdotum excipere, 326;—atque, in vicina mis- sione, si pro quodam infirmo vocati fuerint, audire omnium confessio- nes fidelium, 326;
— MINISTRANDA sub gravi rationabi- liter petentibus ab eis qui curam animarum habent, 330: — habita ratione casuum reservatorum, qui pauci omnino ac pro utilitate esse debent, 332;—sine discrimine perso- narum, id est quin postuletur, absque gravi ratione, a vagis et ab extraneis testimonium baptismi, 335;—verum adhibitís certis cautio- nibus, praesertim si excipiuntur confessiones mulierum, puellarum et puerorum, 338.
Poëntentiae publicae: inconsulto Ordinario, eiusve delegato, ne imponantur, 712.
Polygami ante baptísmum: possunt baptizari cum secunda vel ulteriore uxore, "data eis insuper facultate ut in eodem matrimonio tanquam legitimo permanere valeant, abso- lute et sine ulla interpellatione primæ uxoris", Vota, 12.
Praecedentia: canone 106 regitur. 53.
Praecepta Dei et Ecclesiae: in Sinis magis urgent, ut infidelibus detur bonum exemplum, ac demonstretur efficacia religionis christianae, 430.
Praedicatio verbi divini: IN GENERE inter media fidei conservandae et propagandae primum obtinet locum, 617;—imo est prorsus neces- saria, 621;—sed oportet ut sit con- iuncta cum ferventi et continua oratione, 617. sq.;—fiat non modo per auxiliatores missionarii, 619, sq.;—sed saepe saepius per ipsum missionarium, non tantum, cum offertur, arrepta, sed quaesita occasione, 619, sq.;—et etiam ad infideles dirigatur, 621:
UT RESPICIANT INFIDELES: ne con- iungatur cum artibus quae cogant ad amplexandam fidem, 624;—vim et efficaciam suam e lucis exemplis adaugeat, 625;—si ferant adjuncta, fiat, a viris idoneis, per conferentias publicas, 626; — non autem, sine Superiorum licentia, sub dio, 626; — unitatem Ecclesiae catholicae innu- meris sectis opponat, 627;—simpli- citatem prae se ferat, 628, 2º;—com- pleatur, si opus sit, commodatae quorumdam librorum, 628. 2º; — praeparetur, in colloquiis privatis, benignitate cum pagani, et debito honore qui eis exhibetur, 625: 628. 1º;
— UT SPECTANS AD FIDELES: in eo sit ante omnia, ut de credendis et de agendis doceantur fideles, 630;—non autem in eo ut fere unice reprehendantur eorum vitia, 630;—eo quoque tendat ut christiani pacifice cum paganis vivant, 629; — sintque eis bono exemplo, 629;—his de causis magna diligentia a praedicatoribus praeparetur, 631: vide Catechicem.
Praeparatio NOVARUM MISSIONUM: valde laudanda, 610; — si opus sit, iuvanda, accessendo in Vicariatum novas familias religiosas, 610, sq.; —ubi matura est, proponenda S. C. de P. F., indicatis indicandis, 613;— ac ratione habita limitum admini- strationis civilis, 614;—exorto, post divisionem, dubio de finibus novae Missionis, consulatur S. Sedes, 616: vide Divisio;
—PRAEDICATIONIS, 631: vide Praedi- catio.
Preces COMMUNES IN ECCLESIA: quae-
Nosoc.-Prec.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 404

[Page 390]
**[Texto Principal]**
nam sint, 45;—quales esse debeant,
45, sq.; — circa eas munus tertii
Comitatus, 39, sq.;—pie recitandae,
488;
—COMMUNES IN FAMILIA: earum usus
introductur aut firmetur, 115.
Presbyteria, 448, sq.: vide Domus.
Primum Concilium Sinense: convoca-
tio, 9;—vis obligandi post recogni-
tionem, promulgationem, sex men-
ses a die promulgationis, 10; —
materia, 11;—fontes decretorum, 12;
—quid abrogat et quid integrum
relinquat, 13;—interpretatio, 14, 15;
—norma agendi, si certa de re desit
praescriptum, 16: vide Synodi.
Prl ores christianitatum: eo nomine
veniunt christiani qui, sub auctori-
tate missionarii, sint custodes,
praesides et quasi capita allicius
christianitatis, 223;—misiam inscri-
pta sint, referant in catalogum
christianitatis nomina baptizato-
rum, imo catechumenorum, 225;—
diebus dominicis et festis de prae-
cepto, christianos in ecclesiam con-
vocent, 224;—tempore annuae visi-
tationis, adhortentur omnes ad
sacramenta recipienda, 225;—absente
missionario, baptismum, ut oportet,
conferant, 226;—ac. si fieri possit,
coram duobus testibus, 226;—mone-
ant missionarium de baptismis a se
collatis, necnon de iis omnibus quae
ad matrimonia mox celebranda per-
tinent, 226;—periculoose aegrotantes
visient et confortent, cura habita
ut tempestive arcessatur missiona-
rius, 227;—curent ut exsequiae sint
omni ex purte christianae, 228; —
infideles ne negligant, 229;—si ferant
adiuncta. ad exercitia spiritualia
convocentur, 230.
Processiones sacrae: definitio et divi-
sio, 515;—de eis servandus usus, 515;
—de eis fideles tempestive monean-
tur, 516;—ordinarie procedant, 517.
Processus AD BEATIFICATIONEM iter
apparans: de martyribus et de
Servis Dei maturo tempore instrua-
tur, 851; — huiusmodi sit ut ex eo
constet fama sanctitatis, 852; —col-
lectis et delatis ad Ordinarium
scriptis cum Servorum Dei tum de
Dei Servis 855;
—ANTE DECLARATIONEM nullitatis
matrimonii: in Sinis cur et quanam
ratione sit, si fieri possit. vitandus,
849;—coram uno tantum iudice est
instruendus, Vota, 25;—pro secunda
instantia constituetur in Sinis tri-
bunal, Vota, 26; pag. 287;
—SUPER RATO TANTUM: sine facultate
S. Sedis instrui potest, "tributis
Delegato Apostolico opportuni s fa-
cultatibus", Vota, 25.
Procurations domus, 558: vide Procu-
ratores.
Procuratores: sine beneplacito S. Se-
dis, et consensu scripto Ordinarii,
nequeunt erigere domum, quae sit
simul domus religiosa, 558;—sedulo
et prudenter curent de gestione
bonorum, 559, 1°; — negotiationem
vivent, et curam habeant ne domus,
quas locant, in usus minus honestos
usurpentur, 559, 2° et 3°; — statuto
tempore, rationem Superiori com-
petenti fideliter reddant, 560; — ne
permittant ut christiani untantur
nomine Missionis ad bona sibi
emenda, etc., 561;—sine expressa
licentia, ne aere alieno Missionem
onerent, 563;—ad servandum ani-
mum vere sacerdotalem efficacia
adhibeant media, 564;—ad alienan-
das res quae valorem quindecim
millium dollarium Sinensium exce-
dunt, licentiam S. Sedis petant,
Vota, 19.
Professio catholicae fidei: in Sinis, a
quibus facienda, 8.
Prohibitio librorum: in usu spectat
etiam ad eos libros, periculi plenos,
qui, de religione tractantes, idem
falsum criterium erga quaslibet
religionés adhibent, 824.
Promulgatio: necessaria ut vim ha-
beant decreta P. C. S., 10; — reape
a Delégato Apostolico facta, pag. 20.
Prostrationes CORAM MISSIONARIIS:
abolitae sunt, salvo more deoscu-
landi, flexis genibus, Episcopi an-
nulum, 54;
—SUPERSTITIOSAE, 472, 5° et 7°; 477,
494.
"Protectoratus": designat eas leges
quae iura protectionis in catholicos
aliis nationibus agnoscent. 25, 5°:
—ab omnibus serventur hae leges,
non minus atque aliae, 25, 5°; — re-
servatis supremo S. Sedis iudicio
quaestionibus quae huiusmodi pro-
tectoratum respiciunt, 25, 5°.
Pro-vicarius: a quo et quando nomi-
nandus, 72;—vivente Vic. Apostolico,
quid nequeat, 72;—mortuo Vic. Apos-
tolico, quid possit, 72; assumpto
Vicariatu regimine, quaeam sint
eius officia, 72; 75;—si designantus

**[Anotações marginais]**
[No marginal notes visible]

**[Carimbos]**
[No stamps or seals visible]

**[Assinaturas]**
[No signatures visible]

**[Referências arquivísticas]**
[No archival references visible]

Page 405

[Page 391]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

non fuerit, quid de seniore, 73, sq.
Publicationes matrimoniales, 386: vide
Matrimonium.

Quasi-parochi: aequiparantur paro-
chis cum omnibus iuribus et obli-
gationibus paroecialibus, 106, 108;
—salvo tamen miore canonis 306
praescripto, 108;—unde necesse est
canones 1095 et 1096 servent, 98; 412;
—peculiari modo carent de pueris
qui germen vocationis clericalis
ostendant, 110: vide Quasi-paroc-
clae.

Quasi-paroeciae: num sint, in Sinis,
erigendae, 92, sq.; 103; — quomodo
sint erigendae, 95;—postquam erec-
tae sunt, quaenam consecutaria se-
cum ferant, 97, sq.: vide Quasi-pa-
rochi.

Ratio oeconomica CLERI SAECULARIS,
130, sq.; 547, sq.: vide Cleri saecula-
ris;
—REDDENDA DE BONIS alicuius asso-
ciationis: ne eam missionarii in se
recipiant, 205;
—REDDENDA LEGITIMO Superiori: a
procuratoribus ne negligatur, 560;
—quid de missionariis, 126, sq.;
—RENDENDA OB CAUTIONEM pro alio
praestitam: prohibetur, inconsulto
Ordinario, 170;
—UBI RES EST de scholis, 785, sq.:—
de Seminariis, 664: vide Relatio.
Recollecto menstrua: impense sua-
denda seminaristis, 667;—et sacer-
dotibus saecularibus, 141.

Rector Seminarii: de interna discipli-
na curam habeat, 668;—nonnisi ad
normam can. 891 alumnorum con-
fessiones excipiat, 663: — cum aliis
eiusdem regionis rectoribus, ha-
beat, si fieri possit, conventus, 665.

Regimen scholarum, 758, sq.:— Semi-
nariorum, 666, sq.; — Vicariatus in
genere, 674, sq.: vide Vicariatus.
Regioncs ecclesiasticae: ad normam
novae divisionis, Vota, 2.

Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM: ab
Ordinario conficienda, 67, sq.:—quid
de quinquennali, 67;—quid de annu-
ali, 68;—conuingenda, si sit quin-
quennalis, cum visitatione ad limi-
na, 69;
—AD ORDINARIUM: quotannia a sin-
gulis missionariis conficienda, 126;
— sit duplex: una spiritualis, de
statu animarum: et altera tempo-
ralis, seu de bonis temporalibus,
126. sq.: vide Ratio oeconomica.
Relationes CUM ALIIS Missionibus: in
vinculo fraternae caritatis fundan-
tur, 689, sq.;—foventur mutuis auxi-
liis et maxime hospitalitate; mutuo
de alienis malis silentio;cura habita
ut nulli edantur libri qui caritati
fraternae officiant, 691;—servatis, in
omnibus, Apostoli praescriptis, 692;
—CUM AUCTORITATIBUS: sint com-
merciurn urbanitatis et amicitiae,
697, sq.; 699;—at missionarii: ne de-
ferant causas ad Auctoritates Sine-
ses, sine licentia Episcopi, 697;—imo
ne adeant Auctoritates externas sine
eadem licentia, et antea omnes vias
persequantur ad rem cum Auctori-
tatibus Sinensibus componendam,
700;
—CUM INFIDELIBUS: huiusmodi sint
ut, reprobato errore, personis par-
catur, 709, sq.: vide Infideles;
—CUM MINISTRIS haereticis: ne sint,
quod attinet ad missionarios, nimis
arctae, 704;—deterrentur fideles a
ministris haereticis, etiam in loco
profano, audiendis, 701;—salva sem-
per caritate et adhibita prudentia,
704;
—CUM MULIERIBUS: huiusmodi sint
ut missionarii cum nulla muliere
cohabilent,730;—in colloquiis neces-
sariis, adhibeant cautiones quae
etiam mali speciem removeant, 732;
— cum domo virginum aliarumve
mulierum, nullus sit connexus ex
domo missionarii, ex ejus horto, ex
ecclesia, 733;
—CUM OMNIBUS fidelibus: gre gem
cognoscere studeant, vitata tamen
immodica et inconsulta inquisi-
tione, 711; —inconsulto Ordinario,
ne imponent poenitentias publicas
aut multas pecuniarias, 712; — ne
recusent excipere confessionem eo-
rum qui absolutione sunt publice
indigni, 712; — declinent nimiam
credulitatem, 713; nimiam familia-
ritatem, 714: nimiam severitatem,
715: quidquid procedit ex odio, vin-
dicta, nimio studio timorem incu-
tiendi, 717;—sed caveant pariter ab
ea facilitate animi quae omnia to-
lerat, 718;—ne facile, etiam rogati,
se immiscant in quaestiones inter
fideles, 720, sq.: — nisi delegati sint
ab Ordinario, ne deferant ad
tribunalia ullas causas, etiam eas
quae directe et certe religionem
spectant, 724, sq.; — de exteris in

Prec.-Relat.

[Anotações marginais]
[No topo, à esquerda] [ILLEGIBLE: ~3 chars]
[Na margem direita, ao lado do texto "Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM"] [UNCLEAR: possível marca ou número]

[Carimbos]
[Não identificados na imagem]

[Assinaturas]
[Não identificadas na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Não identificadas na imagem]

Page 406

[Page 392]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
Sinis diligentem curam habeant, 741, sq.:
– CUM SINENSIBUS IN GENERE: nemi-
ni dent missionarii ullam offensi-
onem, 694;–adeoque ne vituperent
instituta quae non sint aperte ma-
la, 694;–ne denuntient, verbis aut
scriptis, Sinensium defectus, 694;–
malas consuetudines ita reprehend-
ant ut appareat eos duci sincero
amore, 694;–ne vitia paucorum in
omnes difundant, 696;–sine expres-
sa licentia proprii Ordinarii ne
scribant, in ephemeridibus, de rebus
sinensibus, 694;–incauta verba aut
facts, ne unquam causa sint cur
odio habeantur Missiones, 696;
– CUM SINENSIBUS VIVENTIBUS extra
Sinas: si sint catholici, 734, sq.;–si
sint acatholici, 739, sq.

Religiosae mulieres: in Missionibus
quantaes sint utilitatis, 187, sq.: vide
Religiosi.

Religiosi IN GENERE: a Praesulibus
Missionum foveantur, 173; – si in
Missione suum Institutum habeant,
possint in illud admittere indigenas,
qui certam ostendunt vocationem,
175;–si fieri possit, efformentur ex
clero indigena, per modum congre-
gationis veluti dioecesanae, 174;–si
nondum sint in Missione, advocen-
tur, quantum opus est et cum bene-
placito S. C. de P. F., 176; – ipsi
autem cum Ordinario et missiona-
riis sint “cor unum et anima una”,
178;
– SPECTATO ORDINE ad Ordinarium
loci: si sint pontificii iuris, pen-
dent et a Vicario Apostolico et a
Superiore suo religioso, quorum
aliae et aliae sunt partes, 181;–si
sint iuris dioecesani, totaliter pen-
dent a loci Ordinario, 182;–tenentur
probare suas exceptiones et sua
privelegia, 184; – quid, si insuper
sint parochi, 185.

Residentia: a missionariis quomodo
servanda, salvis diebus feriatis quos
loci Ordinarius concedere potest,
117, sq.

Residentiae missionariorum: si fieri
possit, ita designandae ut missio-
narii possint se mutuo inviseré,
saltem semel in mense, 101: vide
Domus residentiales.

Romans Pontifex: potestate ordina-
ria et propria omnes evangelizat
gentes, 55;–a missionariis, et, cura
eorum, a christianis quanti facien-
dus, 56;–pro eo saepe orandum, 56;
–de quaestionibus quae ad “protec-
toratum” spectant, solus judicat,
25, 5°.

S.C. de Prop. Fide: decretis... quorum
ratio habenda est regi missiones
Sinaram, 57; – Instructionem de
causis matrimonialibus a.1929 dedit,
p. 287, sq.

Sacramenta in genere: ministrantur
in statu gratiae, recta mente ac
praemissa brevi oratione, 234, sq.;
–servatis ritibus qui in libris ritua-
libus praescribuntur, quosque mis-
sionarii saepe relegent. 239; – ita
explicentur fidelibus ut ii de fructu-
bus, de dispositionibus ad fructum,
de significatione caeremoniarum do-
ceantur, 236; – et viri et mulieres
sciant quomodo, pro more, in eccle-
sia se gerant, 236, sq.;–quod attinet
ad materiam et maxime ad s. olea
domi asservata, reverenter tracten-
tur, 241.

Sacramentalla, et praecipue aqua
benedicta: doctrina ac potissimum
exemplo fidelibus suadenda, 426, sq.

Sacristia: in ea, ab omnibus, vitanda
vana colloquia, 443.

Scholae in genere: OMNI TEMPORE, si
sint catholicae, quadruplicem afte-
runt utilitatem, licet, ex earum
alumnis paganis, pauci forte con-
vertantur, 748;
– TEMPORE NOSTRO, quo, in scholis,
fere omnia novantur, maioris sunt
momenti, ne rerum mutatio contra
nos fiat, 749;
– UNDE, pro viribus, sunt et multipli-
candae, et quam perfectissime con-
stituendae, ut pravis scholis effica-
cius occurrant, 748; 756, sq.;
– UT VERÒ quam perfectissime insti-
tuantur, haec sunt praecipua media:
quatenus fieri potest, condantur
prope residentiam missionarii, qui
eas dirigit, 763; – si sint maioris
gradus, in maioribus christianitati-
bus condantur, 768;–institutio in
doctrina christiana sit: christianis
obligatoria et peculiars; paganis,
saltem libera, 761, sq.;–a sacerdote,
aut saltem a catholico magistro
tradatur, 766;–curet missionarius
ut omnes pueri frequentent saltem
scholas catecheticas, 764;–ipse eas
quam saepissime visitet, 765; – ubi
fieri potest, constituatur inspector
omnium scholarum Vicariatus, 762;

[Assinaturas]
Relat.-Semin.

[Referências arquivísticas]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Anotações marginais]
[None visible]

Page 407

[Page 393]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE
—si ferant adiuncta, sint bibliothecae quarum libri circumferantur, 767;—item sint magnae aulae pro habendis, coram parentibus, conferentiis, 767; — etiamsi non petatur a Guberno recognitio, serventur, quantum fieri potest, eius program mata, 782, sq.;—pro solo casu verae necessitatis adhibeantur magistri acatholici, 779, sq.;—ne novus missionarius immutet, sine facultate Ordinarii, quae a decessoribus, probante Ordinario, statuta sunt, 764; —moneantur christianai ne omitterint adiutricem conferre operam in catholicas scholas condendas et sustentandas, 785. sq.: vide Alumni, etc.
Scholae in specie: CATECHETICAE: eae sunt in quibus pueri praecipue de doctrina christiana et de precibus edocentur, 790;—unde sunt idoneum instrumentum ad fidem conservandam, 791;—sed cura habeatur ut pueri intelligent quae nam sit vocibus subjecta sententia, 792;—insuper addantur aliquae notiones litterariae, ne liberi fidelium magistros gentiles adeant, 793;— nisi parentes possint et velint catechismum et preces liberos suos docere, strictissima obligatione tenentur mittendi ad eas scholas filios suos ac suas filias, 794;—quid de lectione librorum latinorum et de cantu liturgico, 795;
—CATECHISTARUM: distinctae a scholis normalibus, eae sunt in quibus boni catechistae formantur, 802; — unde, pro magno suo momento, fovendae sunt, 803;—at in eas soli idonei admittantur, 804;—et ita informentur ut fiat proxime apti cum ad docendam, verbis et exemplo, doctrinam christianam, tum ad confutandos vulgares ethnichorum errores, 805;—aliae sint pro viris et aliae pro mulieribus, 806;
—DIVERSI GRADUS in eadem Missione: in unoquoque Vicariatu, multiplicatis scholis primariis, aperiatür, si fieri possit, saltem una schola secundaria seu media. 796, sq.;
—MIXTAE: id est pro pueris et puellis tenerimae aetatis, 770; — aut pro catholicis et paganis, sed separatis, 771, 773;
—NORMALES: eae sunt in quibus informantur magistri, 798; — prope scholas primarias erigantur, 800;—
si fieri possit cura habeatur ut concedatur a Guberno diploma magistri, 799;
—PAGANAE: ubi eiusdem gradus scholae catholicae apertae sunt, christianis omnino prohibentur, 772; — idem dicatur de scholis acatholicorum baptizatorum, 772: vide Alumni.
Scholae technicae: eo spectant ut in artibus manualibus informetur cum opifices tum operum magistri, 840;—in eas, adhibit is cautionibus, admittantur etiam pagani, 841; — cura habeatur ut idoneus magister doctrinam christianam et preces omnes doceat, 842; — de mercatura, quae in eis exerceri videtur, securi sint animi missionarii: canone 142 vetita non est, 843.
Secundae nuptiae, 424.
Seminaria in genere: BINA sint, id est minus et maius. 652;—quinam in ea nequeant,inconsultà S.C.de P.F., admitti, 653; — contra studendum ut in ea ingredientur etiam filii ex honestioribus familiis oriundi, 654; —quaenam documenta sint ante ingressum exhibenda, 655;
—HABEANT suas leges scriptas et ab Ordinario approbatae, ac spectantes cum ad seminariatas tum ad eos qui institutioni dant operam, 658;—habeant pariter, ab Ordinario statuta, scientiarum ordinem, textus et auctores. 659;—quid de excipiendis a Superiore Seminarii seminaristarum confessionibus, 663;—pro disciplina et administratione bonorum temporalium suis consultoribus utatur Ordinarius, 664; — quid de conventibus rectorum pro Seminaris eiusdem regionis, 665;—quid de interna disciplina, 666, sq.;—quid de examinibus annuis, 670, sq.
Seminarium minus: ad magistri munus, ceteris paribus, praeferantur qui laurea doctorali potiti sunt, 675, 1°;—S. Thomae methodum, doctrinam et principia sequantur professores, 675, 2°;—qui, si fieri possit, sint quatuor numero. 675, 3°;—quid de alumnis extra Seminarium morantibus, 676;—de parentibus alumnorum, 677;—de benefactoribus, 678; —quandonam in aliud Seminarium mittendi alumni, 680.
Seminarium minus: in eo curriculum studiorum, quod attinet ad tempus, definiat loci Ordinarius, 671;

[Assinaturas]
Relat.-Semin.

[Referências arquivísticas]
50

Page 408

[Page 394]
**[Texto Principal]**
praeter religionis disciplinam, dis-
cant seminariatae: linguam latinam,
modo qui eos ad studium philoso-
phiae et theologiae praeparet, 672,
20; — linguam patriam, 672, 20; — e
ceteris disciplinis, ea quae conve-
nunt statui clericorum in regione
Sinensi, 672, 30.

Seminarium regionale: iuxta Institu-
tiones et Normas S. C. de P. F.
regitur, 681;—de professoribus nihil
innovandum, Vota, 21.

Senior in Vicariatu: deficientibus et
Vic. Ap. et Pro-vicario, eius potes-
tas, 73, sq.

Separatio conjugum, 420, sq.

Sepultura CHRISTIANORUM: sit, omni
ex parte christiana, 454; — caute
vitatis quibuslibet superstitionibus,
462, sq.;—ac servato, de imagine
defuncti, praescripto S. R. C., 475;—
quatenus consistit in exsequiis, fiat
in ecclesia, aut saltem in loco de-
centi et decenti modo, 456;—si mis-
sionarius comitetur cadaver ad
locum depositionis in terra, prae-
viae adhibeant cautiones, ut omnia
rite fiant, 457; — declinentur nimia
sumptus, et, hac de re, missionarii
exemplum praebeant, 460, 461: vide
Coeneteria.

—ORDINAKII LOCI: in propria ecclesia
feri potest, si loci Ordinarius sit
episcopus, Vota, 13.

Sorores: sunt religiosae votorum ex
instituto simplicium, 193;—ita iuven-
tur ab Ordinariis locorum ut in
eas adscisci possint, servatis Codi-
cis praescriptis, feminae indigenae,
194;—non semper ius habent ut, pro
earum communitate, designetur
confessarius ordinarius, 195.

Sponsalia, n. 381, sq.: vide Matrimo-
nium.

Status liber: ante nuptias per
diligentem inquisitionem constet,
383, sq.; — item ante baptismum
catechumenorum, qui negant se
esse conjugatos, 402.

Studia Missarum, 297, sq.

Studia ecclesiastica: ante et post
ordinationem, sint, quantum fieri
potest, ad praescripta Codicis
accommodata, 162;—in Sinis quid
complectantur, 163.

Supellex sacra: servetur omni ex
parte munda, 519 ;—ad normam
can. 1304 benedici potest ab eis qui
curam animarum habent, Vota, 18.

Superiores regulares: quomodo se
habeamt ad Ordinarium loci, 181,
sq.

Superstitiones contra cultum divi-
num: in primis damnantur quae a
Benedicto XIV damnatae sunt, 491;
— relicitur nomina quae verum
Deum congrue non significant, 492,
sq. ; — item artes adhibitae ad
exhibendum cultum: exterius crea-
turae, et interius Deo, 494 ; —
prohibentur superstitionosa quae pro
foribus aut in aedibus appendi
solent a gentilibus, 495 ; — quid
licitum sit christianis qui paganis
domos suas locant, aut contra
domos paganorum conducunt, 496,
sq.;—num christiani possint aliquid
solvere pro comodiis, 498;—aut pro
rebus quarum aliae sint licitae et
aliae superstitionosae, 499 ; — num
possint emere territoria, super
quae sint idola aut parva idolorum
oratoria, 500; — nequeunt unquam
altaria vel tempia idolis fabricare,
501.

Superstitiones in funeribus et cultu
defunctorum: totis viribus sunt
evellendae, 462; 474, 10;—permis sis,
etiam in Sinis, omnibus ritibus qui
a christianis perfici solent, 474,
30 ; — quanam sint praedictae
superstitiones ad mentem Clemens
tis XII et Benedicti XIV, 463-473;—
quaenam ad mentem S.C. de P.F.,
474;—in specie nequeunt christiani
assistere conviviis gentilium in
memorian defunctorum, 476 : —
nequeunt se prosternere coram
feretro, etiamsi ad ejus latus
positus sit crucifixus..., 477; — ne-
queunt portare, in suis funeribus,
signum quod dicitur Fan, aut
Lim-ma, aut Lim-Kiao, 479 ; — ex
regulis liturgicis, nequeunt, dum
flunt exsequiae, exponere defuncti
imaginem, 475;—at possunt eligere
pro funeribus eos dies qui, in
calendario publico, fausti nuncu-
pantur, 478;—possunt, cum protes-
tatione, concurrere ad caeremoniam
quae vulgo dicitur Ly, 480.

Sustentatio cleri: fiat, tempore
visitationis, sumptibus christianor-
um, 547;—relIquotempore, expensis
Ecclesiae, 547; — monitis christianis
de suo officio adiuvandi ad congruam
clericorum sustentationem, 549: vide
Cleri... ratio oeconomica.

Synodi: quantae sint utilitatis, et
quanti intersit eas, per Conferentias

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 409

[Page 395]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Episcopales, praeeparare, 585, sq.:—
quinam assistere debeant Concilio
plenario, 588 ; — vicesimo saltem
quoque anno celebretur Concilium
regionale, 589:—huc Concilio regio-
nali quinam praesit, et quinam
sint ad illud vocandi, 590. sq.:—in
utroque casu: officium impediti,
592; munus praesidis, 593. obligatio
assistentium, 594; materia tractan-
da, 595; — necessitas recognitionis,
596. 1º;—vis obligatoria decretorum,
596. 2º ;—habean tur quinto quoque
anno Conferentiae Episcopales, 597;
—in eis quaenam materia sit trac-
tanda, 598: vide Conferentiae.

Synodus Vicariatus: celebranda deci-
mo saltem quoque anno, 599 ; —
convocante et praesidente Vicario
Apostolico, 600;—ad eam quinam
sint vocandi, quin suo loco procu-
ratorern mittcre possit, 601. sq.:—
praeeparanda per commissioncs et
per missionem schematis, 603; — in
sessionibus praeparatoriis libera sit
disceptatio, 604; — unicus legislator
est Vicarius Apostolicus, cuius
decreta, in Synodo promulgata.
statim vim obtinent, 605; — quid
optandum post P.C.S. promulgatio-
nem, 606;—num possit sine sollem-
nitatibus celebrari, Vota, 20.

Taximus: 709, sq.
Tuxne ecclesiasticae, 556, sq.
Tempora sacra, 483.

Tempus: emittendi professionem fidei,
8: — emittendi iuramentum circa
ritus Sinenses, 26;—visitandi Vica-
riatum, 64; — mittendi ad S. Sedem
relationem de statu Vicariatus, etc.,

67. sq.;— nominandi Pro-vicarum,
72 ; — erigendi quasi-paroecias, 94,
103; — peragendi "missionem", 112;
—dandi laicis exercitia spiritualia,
116;—mittendi ad Ordinarium rela-
tionem, 126. sq.: — vacandi, pro
clerlcis, exercitiis spiritualibus, 136,
sq.: — subeundi. explcto studiorum
curriculo, examina, 162:—assistendi
collationibus de re morali et liturgi-
ca, 164:—incumbendi studio linguae
sinicae, 166;—administrandi baptis-
mum, 261, sq.: confirmationem, 251;
Missae celebrandae, 294, sq.: 300;
distribuendae ss. Eucharistiae, 312;
adimplendi praeceptum paschale,
310 : excipiendi confessiones, 338,
5º; exp1endi condicioncs quae exi-
guntur ad indulgentias lucrandas,
346, sq.: petendi aut ministrandi
Extremam Unctionem, 349: confe-
rendi ordines, 375, sq.; celebrandi
matrimonium, 417 ; — expurgandi
sepulcra, 481; —servandi abstinen-
tiam, etc., 486;—renovandi conse-
crationem Sinarum B.M.V., 514;—
celebrandi Synodos, etc., 589, 597. 599;
607;—protrahendi catechumenatum,
634;—instituendi examina in Semi-
nariis, 670.

Testimonium BAPTISMI: EXIGENDUM
a nupturientibus in alieno territorio
baptizatis, 385:—ab alumnis, ante-
quam in Seminarium recipiuntur,
655:—non autem per se a vagis et
extraneis, antequam earum confes-
sio excipitur, 335:
— DE LEGITIMITATE natalium, etc.,

655.

Tsí Kin: vetitum, 490.

Typographia: in unoquoque Vicariatu,
aut saltem in uno e Vicariatibus
ciudetn familiae religiosae, insti-
tuatur, si fieri possit, 826 ; — sin
minus, pro libris sinicis per litho-
graphiam supplcatur, 826.

Venditio seu quasi-venditio puellae
nubilis, eaque maiori pretio: est
abusus, pro virili parte, ab Ordina-
ris extripandus, 409.

Versio sinica: Sacrarum Scriptura-
rum, necnon actorum et decretorum
P.C.S., 35. sq.

Vexilla nationalia intra Ecclesiae
septa: Vota, 1.

Viaticum: gravis est obligatio cum
periculo se agrotantium tum mis-
sionariorum, 304.

Vicariatus: est territorium non erec-
tum in dioecesim, 85:—subiectum
privative S. Sedii quoad erectionem,
mutationem et suppressionem, 88;
— dividendum, si fieri possit, in
quasi-paroecias, 92. sq.; 103:—atque
in vicariatus foraneos, 100;—divi-
sione eo modo facta ut missionarii
possint, saltem semel in mense, se
mutuo inviseré, 101. — Vide Missio-
narii; Vicarii foranei, etc.

Vicariatus regimen: IN GENERE esse
debet et rectum et vitale: rectum,
seu ad normam legum; vitale, seu
invicto studio ilagrans, 574:—itaque
Vic. Ap. se praebcat officiosissimum
erga suos missionarios: eis animum
addat; eorum perpendat difficulta-
tes: eis proponat opportuna reme-
dia, 575. sq.:—pro viribus, omnes

Semin.-Vicar.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 410

[Page 396]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
suos christianos tueatur, ne ullus pereat, 577; — ac studeat infidèles convertere, 578; — qua de causa, per se ipsum missionem visitet, 579; — breves epistolae pastorales ad christianos saepe mittat, 580; — ne omittat consultores suos audire, 581; — in materialibus aedificii nemiam expendat pecuniam, 582; — novae familiae religiosae operam libens recipiat, 583;
— IN SPECIE: perfectius administratur Vicariatus: per Synodos et Conferentias episcopales, 584; — per cleri conventus et conferentias, 584; — per diligentem novarum Missionum praeparationem, 584.—Vide Synodi, etc.

Vicarii Apostolici: nomine R. P. Vicariatum regunt, 55, 60; — post captam legitime possessionem, 61; — eorum igitur est constituere cum Vicariatus foraneos tum centrales Stationes, 62; — quin tamen possint expellere missionarios a S. Sede immediate missos, 63.—Vide Vicariatus regimen.

Vicarii foranei: eo nomine, lato tamen sensu, veniunt missionarii qui plures quasi-paroecias regunt, 100, 104, 105.

Vicarius Delegatus: vivente Vicario Ap., qui eum nominavit, Vicario Generali par habetur, 76; — quid, Sede vacante, 77.

Virgines domi manentes, NEC ADIUVANTES missionarios: de eis silet Concilium, 196;
— SED ADIUVANTES missionarios, sive in scholis, sive per pia opera, serventur, usque dum exsuccedant

religiosae, 196; — certis conditionibus in coetus virginum admitti possunt, 196; — ne se immisceant rebus saecularibus, 196; — neque adoptentur neque adoptent, 196; — suas habeant regulas, 196; — si velint nubere, ne a patre a nuptiis arceantur, 196.

Visitati ab Ordinario: quaenam sint eorum officia, 66.

Visitatio infirmorum, 354, sq.: vide Extrema Unctio; Cura.

Visitatio Ordinarii: AD LIMINA, 69;
— DOMORUM RELIGIOSARUM: serventur Codicis praescripta, 186;
— VICARIATUS: necessitas, 64, 579; — obiectum seu finis, 64; — modus procedendi, 65; — inquisitio de statu christianitatis, 66; — inspectio librorum paroecialium, 66: vide Visitati.

Visitatio scholarum a proprio missionario: quantum sit et necessaria et efficax, 765.

Visitationes annuae: peractae quotanis a missionario, praedicante et sacramenta administrante, saepe veniunt nomine Missionum, 111, sq.;
— aliis, si fieri possit, in anno visitationibus confirmetur earum bonus exitus, 112; — si ferant adiuncta, a binis missionariis peragantur, 113; — in eis serventur normae ab Ordinario constitutae, 114, sq.; — de recto baptizandi, modo nonnulli sedulo doceantur, 115; — ubique introducatur aut firmentur usus preces in familia recitandi, 115.

Vocatio clericalis: diligentissime fovenda, 110; 649.

Y. M. C. A. et Y. W. C. A.: a S. C. S. Officii damnatae sunt, 212, 701.

[Anotações marginais]
[No centro inferior esquerdo, sobreposto ao texto:]
DISCARDED

[Carimbos]
[Na parte inferior direita, retangular, com bordas pretas:]
澳門利氏學社圖書館
中國 - 澳門 - 花園圍花街 95 號 B
Tel: 853 532 538 Fax: 853 568 274
INSTITUTO RICCI de MACAU
Av. Cons. Ferreira d'Almeida, No. 95-E
Macau - China

[Assinaturas]
[Não visível]

[Referências arquivísticas]
[Não visível]

[Vicar.-Y.M.C.A.]
[Na parte inferior esquerda, abaixo do texto principal:]
Vicar.-Y.M.C.A.

Page 411

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 412

[Page 1]

[Texto Principal]
ENTREGUE ESTE LIVRO NA BIBLIOTECA DA
RESIDÊNCIA DA COMPANHIA DE JESUS, ANTES
DA ÚLTIMA DATA MARCADA

[Anotações marginais]
[No canto inferior esquerdo: pequena mancha ou marca indistinta]
[Na margem direita, próximo ao topo: traço irregular, possivelmente rasura ou dano marginal]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 413

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto superior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [Na margem esquerda, próximo ao topo]

[Carimbos]
[UNCLEAR: marca retangular com texto parcialmente visível] [No centro da página, ligeiramente abaixo do meio]

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [Na parte inferior esquerda]

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [Na margem direita, próximo à base]

Page 414

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Translation (Pages 1-92)

Page 1

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] – [Bottom right corner]

[Seals]
[Illegible seal] – [Centre left]
[Wax seal bearing heraldic arms] – [Top right corner]

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] – [Bottom left corner]

[Archival references]
[UNCLEAR: AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84] – [On the right edge, written on a white label]

Page 2

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [Bottom right corner]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [Bottom left corner]

[Stamps]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [Centre, right-hand side]
(Illisible seal) [Top right]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

---

TRANSLATION
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: approximately 3 characters] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: approximately 5 characters] [Bottom right corner]
[ILLEGIBLE: approximately 4 characters] [Bottom left corner]

[Stamps]
[ILLEGIBLE: approximately 8 characters] [Centre, right-hand side]
(Illegible seal) [Top right]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

---

NOTE: The original document contains significant lacunae and illegible sections. Where text could not be deciphered due to damage, fading, or handwriting, this has been indicated using standard archival notation ([UNREADABLE], [ILLEGIBLE]). No interpretive reconstruction has been undertaken in accordance with scholarly best practice for the transcription of primary historical sources. The structure, layout, and paratextual elements (marginalia, stamps, signatures, and archival markings) have been preserved as closely as possible to reflect the physical characteristics of the original manuscript.

Page 3

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 6-B]

[Main Text]
(No visible content)

[Marginal Annotations]
(No visible content)

[Stamps]
[Top right]: [Circular seal with legible text: "EX LIBRIS MISSIONE J.H.E. SOC. JES. SHIU HING"]

[Signatures]
(No visible content)

[Archival References]
(No visible content)

Page 4

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto inferior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No topo, à direita]

[Carimbos]
[UNREADABLE] [No centro, à esquerda]
(Selo ilegível) [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~3 characters] [Lower left corner]
[ILLEGIBLE: ~2 characters] [Lower right corner]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] [Top right corner]

[Stamps]
[UNREADABLE] [Centre left]
(Illegible seal) [Upper right corner]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Lower right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

Page 5

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
PRIMUM
CONCILIIUM SINENSE
ANNO 1924
A DIE 14 MAII AD DIEM 12 IUNII
IN ECCLESIA S. IGNATII DE ZI-KA-WEI
CELEBRATUM
ACTA—DECreta ET NORMAE—VOTA, etc.
ZI-KA-WEI
TYPOGRAPHIA MISSIONIS CATHOLICAЕ (T'OU-SÈ-WÈ)
1929

[Margin Notes]
No. Registo 5305
書本登記號碼:
Cota —
書本編號:

[Seals]
[Top left] (Illegible seal)
[Centre right] 澳門利氏學社國書館 * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[Centre left] 耶穌會藏書 BIBLIOTECA * MACAU
[Bottom right corner] EX LIBRIS I S I JHS SOC.JES. SHIU HING

[Signatures]
[Archival References]
(Discreto) 4.002

---

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
THE FIRST CHINESE
PLURALISTIC COUNCIL
HELD IN 1924
FROM 14 MAY TO 12 JUNE
IN THE CHURCH OF ST IGNATIUS, ZI-KA-WEI
PROCEEDINGS—DECREES AND REGULATIONS—VOTES, ETC.
ZI-KA-WEI
PRINTED AT THE CATHOLIC MISSION PRESS (T’OU-SÉ-WE’)
1929

[Margin Notes]
Registration No. 5305
Book Registration Number:
Shelfmark —
Volume Number:

[Stamps]
[Top left] (Illegible stamp)
[Centre right] Ricci Institute Library, Macau * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[Centre left] Jesuit Library Collection * MACAU
[Bottom right corner] EX LIBRIS I S I JHS SOC. JES. SHIU HING

[Signatures]
[Archival References]
(Classmark) 4.002

Page 6

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] [Bottom left corner]
[UNCLEAR: possible number or abbreviation] [Top right corner]

[Seals]
[UNCLEAR: seal mark with partially visible text, possibly "ARQUIVO"] [Centre, slightly to the right]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] [Top, centred]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~6 characters] [Left margin, near top]

Page 7

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
ACTA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 8

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[ILLEGIBLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE]

[Seals/Stamps]
[ILLEGIBLE]

[Signatures]
[ILLEGIBLE]

[Archival References]
[ILLEGIBLE]

*Note: The original document page contains no legible text. All sections are marked as unreadable due to physical degradation, illegibility of handwriting, or scanning limitations. This transcription accurately reflects the condition of the source material held in the archival collection.*

Page 9

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
I

ANTECEDENT ACT
A.—LETTER of the Supreme Pontiff Pius XI to the Very Reverend Father Celsus Costantini, Titular Archbishop of Theodosia, Delegate of the Apostolic See in China: ON THE CONVOCATION OF THE FIRST PLenary COUNCIL IN CHINA.

TO OUR VENERABLE BROTHER,

CELSUS,

TITULAR ARCHBISHOP OF THEODOSIA,

DELEGATE OF THE APOSTOLIC SEE IN CHINA,

PIUS, POPE XI.

VENERABLE BROTHER, GREETINGS AND APOSTOLIC BLESSING.—Although by having appointed you to administer the affairs of the Church of God in that region, we would seem thereby clearly to have demonstrated how greatly we esteem your virtue and prudence, it is nevertheless our pleasure to offer you further testimony of the confidence we place in you through this present Letter. To you, Venerable Brother, we entrust the task of lawfully convening all Vicars and Prefects Apostolic who govern the sacred Missions in China to meet in the city known as Shanghai; and in Our name you shall preside over the Assembly, scheduled to be held next spring. Indeed, given the gravity and novelty of the matter, it is altogether fitting that one who excels both in the dignity of his office and in learning and prudence should preside—especially one invested with Our own authority.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[At the top, centred]:
耶穌會藏書
[Beneath the Chinese characters, an oval seal bearing the inscription "IHS" at its centre, surrounded by radiating lines]
[Beneath the oval seal]: BIBLIOTECA • MACAU

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 10

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 4]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Main Text]
singularis. That a Council may indeed be held in China,
and that a Plenary Council, the first following upon the preaching of the Gospel there,
is an event which will shine with unmistakable brightness in the annals of the Church and be commended to the memory of posterity: in carrying out this undertaking,
we seem to behold, as it were with rejoicing, the ashes of those who in bygone ages laboured most diligently to bring the Chinese people to Christ, and generously poured out their blood with willing and noble hearts. Moreover, the matter brings abundant comfort and joy, since such a forthcoming event clearly indicates how widely the Catholic faith has already spread throughout these vast regions, and likewise gives us grounds to hope that the sacred Missions shall draw from it a great abundance of benefits. Nor can there be any doubt that you yourself will faithfully and prudently fulfil the solemn office entrusted to you, and that all other Ordinaries who assemble, guided by heavenly grace and your leadership, will deliberate and decree those matters which are of greatest importance for advancing and establishing religion in China, and which best serve the preservation of Christian moral discipline. Furthermore, we expressly command that the Acts and Decrees drawn up and established at this most extensive Council shall, after the Fathers have departed, be transmitted to this Apostolic See under your supervision, for our examination and approval. Meanwhile, as we look favourably upon the future labours of successive assemblies, we most lovingly impart to you, Venerable Brother, and to all who shall gather for the Council, the apostolic benediction as a token of divine grace and of our paternal goodwill.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the 20th day of January in the year 1734, in the second year of Our Pontificate.

PIUS PP. VI

[Archival References]
Acta Antecedentia

Page 11

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 5]

[Main Text]
LETTER OF THE HOLY FATHER – DECREE OF CONVOCATION

B. — DECREE OF CONVOCATION OF THE FIRST CHINESE PLUNARY COUNCIL, issued by
Rev. Mgr. Celso Costantini, Apostolic Delegate to China and President of the same Council.

CELSO COSTANTINI,

BY THE GRACE OF GOD AND OF THE APOSTOLIC SEE
ARCHBISHOP OF THEODOSIA
APOSTOLIC DELEGATE TO CHINA
TO THE ILLUSTRIOUS AND REVEREND ORDINARIES OF CHINA
AND TO THE SUPERIORS OF RELIGIOUS INSTITUTES
GREETINGS IN THE LORD

With due reverence and devotion, we recently inform you of the receipt of the August Autograph [papal document], whereby His Holiness Pope Pius XI, Supreme Pontiff, has been pleased to grant his approval and thereby formally confirm the First Plenary Council of China, entrusting to us—though unworthy of such an honour—the solemn responsibility of presiding over it.

We, therefore, though trembling on account of our own limitations, yet placing trust in the mercy of God, and acting under the authority conferred upon us by this Venerable Document, hereby decree and convene, by these presents, the First Plenary or National Council of China, in accordance with canons 281 and 282 of the Code of Canon Law (CIC), to be inaugurated on the 15th day of May of the current year in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei, in the city of Shanghai.

We duly summon the Right Reverend Prelates: the Bishop of Macao, all Vicars Apostolic and Prefects Apostolic, the Abbot of the Blessed Virgin Mary of Consolation, as well as all Regular Superiors. Should any Bishop be hindered by a legitimate impediment, he is to send a procurator, furnished with authentic documentation, in accordance with canon 287, and must substantiate the nature of the impediment.

The great good that Holy Mother Church rightly expects from this Assembly for the advancement and consolidation of the faith in China is most clearly evident in the Venerable Document of the Supreme Pontiff.

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 12

--- PAGE 6 ---
PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE PLenary COUNCIL — PRELIMINARY DOCUMENTS

[Main Text]
Now, in China, an entirely new era is dawning.
O! May the Lord bless this vast people, giving them life in Christ
and revealing in the ages to come the abundant riches of His grace.

We, all of us entrusted with the most solemn apostolic duty—bound as we are to render an account for so many souls—shall leave no means untried in our deliberations and legislative decisions, so that these beloved Chinese brothers may at last come to know and adore the Unknown God, who is not far from any one of us.

In the meantime, let us all persevere unanimously in prayer, that Almighty God, through the intercession of the Blessed Virgin Mary, Saint Joseph, and the Blessed Martyrs and Confessors of China, may send upon us the Holy Spirit, who by His inspiration will go before our actions and sustain them to a blessed fulfilment.

Given in Peking, at the Apostolic Delegation, on 25 March 1924,
on the Feast of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary.

[Signatures]
Delegate of the Apostolic See in China
President of the Plenary Council
† CELSUS COSTANTINI
Titular Archbishop of Theodosia

Secretary of the Council
PHILIPPUS TCHAO

[Archival References]
Preliminary Acts

Page 13

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 8]
**ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA**

**ADMODUM R.P. ABBAS**
D. Ludovicus BRUN Chihli N. (Yang-kia-ping)

**REVERENDISSIMI PATRES PROVICARII SEDE VACANTE**
D. Paulus MONTAIGNE Laz. Chihli Centr.
D. Samuel SOMMAVILLA O.F.M. Hup eh E.
D. G.M. SPADA M.E.M. Hong-kong

**REVERENDISSIMI PATRES PROCURATORES EPISCOPORUM**
Rev mus D.D. Joseph. BOURGAIN, Proc. Rmi Ep. P. Ph. GIRAUDEAU, V.A. de Tihhet
„ „ Alexander CARLO, „ „ „ F. Laz. SEGUIN, V.A. de Kweiyang
„ „ Joseph. BOURGAIN, „ „ „ Jh-P. FAYOLLE, V.A. de Szechwan S.
R.D. Odoricus SCHELL, „ „ „ S-P. WALLESER, V.A. de Kansu E.
R.D. Octavius CASUSCELLI, „ „ „ A-M. CAPETTINI, V.A. de Shensi S.
R.D. Albertus DE SMEDT, „ „ „ G. FREDERIX, V.A. de Ningshia
R.D. Ildeph. HEILIGENSTEIN, „ „ „ A. SCHMUCKER, V.A. de Shantung N.
R.D. Manuel PITTA, „ „ „ J. DA COSTA NUNES, Ep. de Macao

**AA. RR. PP. PROVINCIALES ET SUPERIORES REGULARES**
D. H. Claudius GUILLOUX C.M. Chekiang W.
D. Ivo STRAGIER C.I.C.M. Suiyuan SACERDOTES SINENSES
D. Franciscus DESRUMAUX C.M. Chihli mar.
D. Josephus JANSEN C.I.C.M. Mongolia E. A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT C.I.C.M. Tehagar Dir. Foed. pro E.P.
D. Franciscus ARIZTEGUI O.F.M. Shantung E. A.R.D. Aloysius Tchen O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ O.P. Amoy A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE O.F.M. Shansi S. a Secr. Del. Ap.
D. Herm. SCHOPPELREY S.V.D. Shantung S. A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK O.F.M. Hup eh S. W. A.R.D. Josephus Ou C.M.
D. Aemilianus STAPPERT O.F.M. Shantung S. A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA O.P. Foochow A.R.P. Lucas Yang S.J.
D. Vincentius AVEDILLO O.S.A. Hunan N. A.R.P. Firminus Sen S.J.
D. Josephus VERDIER S.J. Nanking A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO O.F.M. Hup eh N. W.
D. Joan-Bapt. DEBEAUVAIS S.J. Chihli S. E.
D. Dominicus LANGENBACHER C.P. Hunan
D. Alphonsus VALCKE C.I.C.M. Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN S.J. Anhwei
D. Ermeneg. FOCACCIA O.F.M. Shansi N.
D. Hyacinthus STANCHI O.F.M. Hunan M.
D. Raphael RUIZ S.J. Anhwei
D. Stephanus GAUBECA O.F.M. Shensi N.
D. Josephus ARGUELLES S.J. Anhwei
D. Silvester ESPELAGE O.F.M. Wuchang
D. Eduardus E.J. O'DOHERTY S.C. Hanyang
D. Xaverius FORD Maryk. Kongmoon

NOTA: Illmus ac Rev mus DD. F.C. CHOUVELLON, Vic. Ap. de Szechw'an E., morte correptus, non potuit intervenire ad Concilium.

**Acta Antecedentia**

--- TRANSLATION ---
[Page 8]
**PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE SYNOD — PRELIMINARY DOCUMENTS**

**MOST REVEREND FATHER ABOT**
D. Ludovicus BRUN, Apostolic Vicar of Northern Zhili (Yang-kia-ping)

**MOST REVEREND FATHERS, APOSTOLIC VICARS *Sede Vacante***
D. Paulus MONTAIGNE, Lazarists, Central Zhili
D. Samuel SOMMAVILLA, O.F.M., Eastern Hupeh
D. G.M. SPADA, M.E.M., Hong Kong

**MOST REVEREND FATHERS, PROCURATORS OF BISHOPS**
Rev. D.D. Joseph BOURGAIN, Procurator of the Most Reverend Bishop; P. Ph. GIRAUDEAU, Vicar Apostolic of Tibet
Alexander CARLO, F. Laz. SEGUIN, Vicar Apostolic of Kweiyang
Joseph BOURGAIN, Jh-P. FAYOLLE, Vicar Apostolic of Southern Szechwan
R.D. Odoricus SCHELL, S-P. WALLESER, Vicar Apostolic of Eastern Kansu
R.D. Octavius CASUSCELLI, A-M. CAPETTINI, Vicar Apostolic of Southern Shensi
R.D. Albertus DE SMEDT, G. FREDERIX, Vicar Apostolic of Ningshia
R.D. Ildephonsus HEILIGENSTEIN, A. SCHMUCKER, Vicar Apostolic of Northern Shantung
R.D. Manuel PITTA, J. DA COSTA NUNES, Bishop of Macao

**RIGHT REVEREND PROVINCIALS AND RELIGIOUS SUPERIORS**
D. H. Claudius GUILLOUX, C.M., Western Chekiang
D. Ivo STRAGIER, C.I.C.M., Suiyuan – Chinese Priests
D. Franciscus DESRUMAUX, C.M., Coastal Zhili
D. Josephus JANSEN, C.I.C.M., Eastern Mongolia; A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT, C.I.C.M., Tchagar, Director of the Federation for the Promotion of the Priesthood
D. Franciscus ARIZTEGUI, O.F.M., Eastern Shantung; A.R.D. Aloysius Tchen, O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ, O.P., Amoy; A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE, O.F.M., Southern Shansi; Secretary of the Apostolic Delegation
D. Hermann SCHOPPELREY, S.V.D., Southern Shantung; A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK, O.F.M., South-Western Hupeh; A.R.D. Josephus Ou, C.M.
D. Aemilianus STAPPERT, O.F.M., Southern Shantung; A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA, O.P., Foochow; A.R.P. Lucas Yang, S.J.
D. Vincentius AVEDILLO, O.S.A., Northern Hunan; A.R.P. Firminus Sen, S.J.
D. Josephus VERDIER, S.J., Nanking; A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO, O.F.M., North-Western Hupeh
D. Joan-Baptista DEBEAUVAIS, S.J., South-Eastern Zhili
D. Dominicus LANGENBACHER, C.P., Hunan
D. Alphonsus VALCKE, C.I.C.M., Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN, S.J., Anhwei
D. Ermenegildo FOCACCIA, O.F.M., Northern Shansi
D. Hyacinthus STANCHI, O.F.M., Central Hunan
D. Raphael RUIZ, S.J., Anhwei
D. Stephanus GAUBECA, O.F.M., Northern Shensi
D. Josephus ARGUELLES, S.J., Anhwei
D. Silvester ESPELAGE, O.F.M., Wuchang
D. Eduardus E.J. O’DOHERTY, S.C., Hanyang
D. Xaverius FORD, Maryknoll, Kongmoon

NOTE: The Most Illustrious and Most Reverend Lord D.D. F.C. CHOUVELLON, Vicar Apostolic of Eastern Szechwan, having died, was unable to attend the Synod.

**Preliminary Proceedings**

Page 14

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 10]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

II
ACTA CONCILII
—— ✠ ——

A. — CONGREGATIO PRAELIMINARIS

Die 14 mensis Maji anni 1924, hora quarta cum dimidia,
R.P.D. Celsus Costantini, Archiepiscopus Tit. Theodosiensis,
Delegatus Apostolicus in Sinis et Legatus Pontificius ad
Concilium, in aulam magnam domus procuratoriae S.J. in
Shanghai convocavit, pro Congregatione praeliminari Concilii,
omnes Vicarios et Praefectos Apostolicos necnon Delegatos,
procuratores et officiales omnes qui, ad Concilium antea vocati,
in Shanghai appulerant.

III^mus D^nus Praeses Concilii omnes praesentes adlocutus
salutavit, post recitatem orationem «Adsumus».

In primis omnes acclamando consenserunt propositioni
III^mi Praesidis ut telegrammata mitterentur ad Summum Ponti-
ficem atque ad Cardinalem Praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide (1).

Deinde II^mus Praeses omnes ad orandum atque ad laboran-
dum adhortatus, novendialem supplicationem Spiritui Sancto
indixit atque ordinem methodumque laborum Concilii explicavit,
prouti iam descripti erant in aptissimo libro, cui titulus «Me-
thodus Synodalis» et qui apposite impressus omnibus distributus
fuerat.

Commissiones quinque statutae sunt ad Synodi Schema
revisendum atque ad materiam parandam pro Congregationibus
generalibus, quarum primis quatuor Schematis diversi libri exa-
minandi concredit sunt, quintae vero commissum fuit ut negotia
extrasynodalia curaret, atque de causis canonizationis introdu-
cendis consilium caperet.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 10]
PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL — SUPPLEMENTARY DOCUMENTS

II
PROCEEDINGS OF THE COUNCIL
—— ✠ ——

A. — PRELIMINARY CONGREGATION

On the 14th day of May in the year 1924, at four and a half hours past midnight,
His Excellency Monsignor Celso Costantini, Titular Archbishop of Theodosia,
Apostolic Delegate in China and Pontifical Legate to the Council, convened in the
great hall of the Jesuit procurator’s residence in Shanghai all Vicars Apostolic and
Prefects Apostolic, as well as delegates, procurators, and officials who had been
previously summoned to the Council and had arrived in Shanghai.

The Third President addressed and welcomed all those present, following the recitation
of the prayer “Adsumus.”

Firstly, all present unanimously approved, by acclamation, the proposal put forward by
the Third President that telegrams be sent to the Supreme Pontiff and to the Cardinal
Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (1).

Subsequently, the Second President exhorted all to prayer and diligent work, proclaimed
a nine-day period of supplication to the Holy Spirit, and outlined the order and method
of the Council’s proceedings, as previously detailed in the highly suitable volume entitled
“Methodus Synodalis,” which had been specially printed and distributed to all participants.

Five commissions were established: to revise the draft schema of the Synod and to prepare
material for the general congregations. The first four commissions were respectively entrusted
with the examination of different books of the schema; the fifth commission was assigned the
responsibility of overseeing matters external to the Synod and advising on causes for canonisation
to be introduced.

(1) See Appendix.

Proceedings of the Council

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 15

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 11]

[Main Text]
PRELIMINARY CONGREGATION — COMMISSIONS

All members were invited to bring forward, for appropriate discussion, any observations, modifications, reductions, or additions they might wish to propose regarding the initial draft schema of the Synod, with full freedom and according to each individual’s judgment and reasoning, so that a revised schema might be prepared for submission to the plenary congregations with the greatest possible perfection.

B. — COMMISSIONS

The following were summoned to compose the Commissions:

For the First Commission (Books I and IV):
Reverend Fathers Doctors J. Tacconi — Emm. Prat — Henr. Lécroart — Franc. Schraven — Ermeneg. Ricci — Aloys. Janssens — Aut. P. Fourquet — together with Reverend Fathers G. Payen and J. Tehang as consultants;

For the Second Commission (Books II and V):
Reverend Fathers Doctors Fr. Aguirre — Evr. Ter Lack — Joan. de Vienne — Flam. Bellotti — Joań. Maria Blois — Vinc. Huarte — Maria-Trudo Jans — together with Reverend Fathers R. Plament and Petr. Tcheng as consultants;

For the Third Commission (Book III):
Reverend Fathers Doctors Jos. Fabrègues — Apar. Celest. Ybáñez — Ern. Gaspais — Jos. Hoogers — Reverend Fathers Spada — Hernandez — Debeauvais — together with M. Vlaminck and Jos. Ou as consultants;

For the Fourth Commission (for reviewing and arranging in proper order the canons already drafted by the Commissions):
Reverend Fathers Doctors Fr. Geurts — Augustinus Henninghaus — Eugenius Massi — Aloysius Calza — Aloys. Van Dyck — Adolphus Rayssae — Aloys. Versiglia — Odoricus Tcheng — Melchior Souen — together with Father Procurator of the Third Order of the Lord Walleser — Father Superior of the Dominicans of Foochow, and Reverend Fathers Verdier — Ford — Espelage as consultants;

For the Fifth Commission (concerning processes of canonisation and extra-synodal acts):

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 16

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 12]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

**[Main Text]**
The Right Reverend Fathers DD. E. L. Fatiguet — Joan. Mondaini — Jac. V. Rouchouse — Agap. Fiorentini — together with the Reverend Fathers Rossi — Casuseelli — Desrumaux and Buddenbroek, serving as consultants.

* * *

Finally, the Most Reverend President of the Council proclaimed a solemn session to be held on the following day, 15 May, for the inauguration of the Synod, in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei (Shanghai).

The Commissions were accordingly invited to commence their sessions on 16 May at 8:30 a.m. in the same Jesuit procurator’s residence, where a solemn nine-day novena prayer to the Holy Spirit was also to be held.

Lastly, an oath of secrecy concerning all matters pertaining to the Council was administered—first, by the Most Reverend President before all present, and then individually by each participant, who, having placed their hand upon the Holy Gospels, affirmed the same oath in the hands of the President.

———○●○———

C. – FIRST SOLEMN SESSION

The first solemn assembly, convened for the opening of the Council, was held publicly in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei (Shanghai) on 15 May, amidst great general festivity and an immense gathering of the Christian faithful.

All the Most Reverend Vicars and Apostolic Prefects, together with the Synodal Fathers, assembled at 8:30 a.m. in the old Church of St Ignatius. From there, having vested in liturgical vestments and chanting hymns and psalms, they proceeded in solemn procession to the great church of St Ignatius, where a Pontifical Mass in honour of the Holy Spirit was celebrated in chant by the Most Reverend President. After completing all rites prescribed in the *Pontificale Romanum*, the Most Reverend President addressed the Fathers of the Council (1).

Upon the formal decree for the opening of the Council being read and all Fathers being consulted and responding unanimously in the affirmative, the Most Reverend President, as Papal Legate, first made his profession of faith, which each of the Fathers then individually

(1) See Appendix.
Acta Concilii

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 17

--- TRANSLATION ---

[Page 13]

[Main Text]
FIRST SOLENN SESSION – SECOND SOLENN SESSION

All Vicars, Apostolic Prefects, and Synodal Fathers subsequently adhered to the same Profession of Faith, etc. Finally, the Most Reverend President imparted a solemn blessing, and all departed.

D.—PRIVATE PARTICULAR COMMISSIONS

On 16 May of the same month in 1924, the individual Commissions began their work, holding two sessions each day—one before and one after noon.

E.—SECOND SOLENN SESSION

On 22 May 1924, at 8:30 a.m., the Most Reverend Papal Legate, together with all the Fathers of the Council and other synodal priests from both branches of the clergy, attended a solemn funeral Mass in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei for all Ordinaries who had governed the Church of Christ in China.

A Pontifical High Mass was celebrated by the Most Reverend Monsignor Prospero Paris, S.J., Apostolic Vicar of Nanking. A large number of faithful also attended the sacred rite, including numerous members of religious communities, both male and female. Immediately following Mass, the Most Reverend Monsignor Paul Maria Reynaud, Apostolic Vicar of Central Chekiang, delivered the funeral oration (1). Upon its conclusion, the Solemn Absolution was administered in succession by the Most Reverend Prelates Conrad Abels, Francis Geurts, John Peregrinus Mondaini, Odoric Timmer, and Celso Costantini, Papal Legate to the Council.

After these rites were completed, all dispersed.

F.—GENERAL CONGREGATIONS

The Most Reverend Papal Legate and President of the Council convened the Fathers for a preliminary general session on 31 May 1924 at 4:00 p.m. in the procurator’s residence of the Society of Jesus (Jesuits) in Shanghai.

(1) See Appendix.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 18

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 14]
**[Main Text]**
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

The Fathers having assembled in the great hall, the Third President, after reciting the prayer *Adsumus*, commended the Commissions of the Council, praising them for having fulfilled their assigned duties with excellence. The President declared, among other things, that this Council had been prepared by all with such diligence and expertise that it could confidently be foreseen that its texts and acts would henceforth be received not only as laws, but also as a kind of treatise on a new missiological science. — Then, briefly addressing the method to be adopted, the President observed that all matters already considered by the Commissions could undoubtedly be reconsidered during the sessions before being submitted for approval to the "legislators", i.e. the Fathers of the Council. To this end, he clearly affirmed that full liberty of speech was granted to all; however, he strongly urged that time should not be wasted unnecessarily. Therefore, he proposed that the canons, as newly revised and corrected by the Fourth Commission, be read successively, and, if no objection were raised, be regarded as approved by the Council. Should any Father have observations regarding any particular canon, he might then, after the reading of that canon and having first requested permission to speak, freely express his opinion. After all had spoken, if differing views were presented, the votes of the Fathers would be required—either individually recorded through the Secretary or Notaries, or, more expediently, by the raising of hands. This proposal met with general approval.

It was established that the Council would hold two daily sessions from the second day of the following month of June, from 9 a.m. until 11 a.m., and from 4 p.m. until 6 p.m. The third day after Pentecost was proposed as the date for the final session, provided that the Council should happen to conclude its work promptly; otherwise, a later date would be determined.

The President also spoke concerning the consecration to be made to the Blessed Virgin Mary on Mount Zo-Sè at the conclusion of the Synod, with the intention that the Church in China, still in its infancy and nascent state, might be entrusted to its most loving Mother. A special prayer and an image of the Virgin would be prepared, to be distributed afterwards, should the Council so decide.

Finally, with the assent of all present, a Commission was constituted consisting of Rev. Fathers Payen, Flament, and Popoli, charged with expressing the canons approved by the Council in elegant and legally precise formulations.

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

**[Other Elements]**
Acta Concilii (at foot of page, in bold)

Page 19

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 15]

[Main Text]
GENERAL CONGREGATIONS

shall be conducted with the authority specifically granted for this purpose, whether through formal decrees or material expressions, to alter the wording of the canons but not their true meaning, under the responsibility of the Council’s President himself.

From 2 June onwards, as stated above, private general sessions were held, during which all matters individually prepared by the Commissions were discussed and deliberated.

On 10 June, in the afternoon session, after all proceedings had been carried out in great charity, the Pontifical Legate to the Council addressed the Fathers in the following words:

‘Let us give thanks to God, who, in accordance with our daily invocation, has truly been the sole inspirer, guide, and executor of our deliberations.

Out of the abundance of the heart, the mouth speaks.

It is most sweet—and indeed necessary—for me to express my gratitude to you for your admirable diligence, and to congratulate you on the zealous spirit and profound devotion to the Holy See with which you have fulfilled your duties within this Council.

This most distinguished assembly of venerable Bishops deserves every praise and commendation from the President of the Council. The Holy Mother Church rejoices in such Bishops—true successors of the Apostles—who, seeking nothing other than the extension of God’s kingdom, pursue no personal ambition.

As the representative—though unworthy—of the Holy See, allow me to offer this testimony of sacred respect and Christian joy, even though it may seem superfluous.

As the labours of the Synod draw to a close, I wish also to honour appropriately, with due praise for their dedication, the officials who have served so faithfully; and in particular, I extend my heartfelt thanks to the diligent and learned Secretary of the Council, Father Payen.

The only indices of complaints have been happily rendered useless here: and in this lies our greatest joy.

In our Council, the rule commended by Saint Augustine has been wonderfully fulfilled: “In essentials, unity; in doubtful matters, liberty; in all things, charity.”

On 11 June, during the morning session, letters drafted by the Fathers of the Council to the Supreme Pontiff, Pope Pius XI, and to His Eminence Cardinal Van Rossum, Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, were proposed and approved for transmission.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 20

--- MODERN TRANSLATION (UK ACADEMIC ENGLISH) ---

[Page 16]
ACTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL — CONCOMITANT DOCUMENTS

[Main Text]
It was likewise decreed by the Council that pastoral letters be sent to the missionaries, Chinese priests, lay brothers, and sisters, in order to express gratitude for their labours and prayers.

After all votes previously submitted by the Venerable Commission had been reported once more, and other matters discussed, His Illustrious Excellency Huarte, with the unanimous approval of those present, offered thanks to the Most Eminent Apostolic Delegate and addressed him as follows:
“Now, at the conclusion of all questions, I believe I may interpret the sentiments of all the Fathers and, in their name, offer both thanks and congratulations to Your Excellency.

Let us give thanks, for you have always acted with the greatest charity and without regard to persons.

And let us also congratulate you, because the First Chinese Council—whose proceedings we hope, in the Lord, will greatly benefit the Church in China—has been held under Your Excellency’s direction…”

G.—FINAL SOLEMN SESSION

The final solemn session was convened on Friday, 12 June, at half-past eight o’clock, in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei.

At the appointed hour, all the Fathers proceeded in solemn procession to the aforementioned church, where the President of the Council and Papal Legate celebrated a Pontifical Mass and delivered an address to the Fathers (1).

Following the conclusion of the liturgy, the President first, and then each of the Fathers of the Council in turn, ascended to the altar and signed the Acts of the Council with their own hand.

Thereafter, the President intoned the hymn *Te Deum Laudamus*, which was continued alternately by the choir and clergy. Upon its completion, the Dean of Bishops led ritual acclamations, with the Fathers, other Synodal participants, and the clergy responding in kind.

After the exchange of the sign of peace among the Fathers, the President imparted the papal blessing. Then, having announced the plenary indulgence granted by His Holiness to the Synodal participants, all departed in peace.

(1) See Appendix.

Acts of the Council

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 21

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 17]

[Main Text]
LAST SESSION — LETTER OF THE REVEREND FATHER ON THE CONCLUSION OF THE COUNCIL

III
SUBSEQUENT PROCEEDINGS

A. — LETTER OF THE SUPREME PONTIFF TO THE REVEREND FATHER DON CELSO COSTANTINI,
Titular Archbishop of Theodosia, Apostolic Delegate in China:
ON THE SUCCESSFUL COMPLETION OF THE FIRST CHINESE PLERIARY COUNCIL.

TO OUR VENERABLE BROTHER
CELSO,
TITULAR ARCHBISHOP OF THEODOSIA,
APOSTOLIC DELEGATE IN CHINA,
POPE PIUS XI.

VENERABLE BROTHER,
GREETINGS AND APOSTOLIC BLESSING.

Before the Vicars and Apostolic Prefects, placed in charge of the sacred missions throughout this vast republic, assembled with you for the Plenary Council, We addressed letters to you, full of hope and joy, in which We fervently wished that this altogether singular event—hitherto unprecedented in China—would yield the greatest and most abundant benefits for the wider propagation and firm establishment of the Christian faith. Indeed, We would have had every reason to conclude that this Our hope was neither vain nor destined to remain unfulfilled, even if prompt reports concerning the labours of the Council and the profound impression made upon Chinese minds by the dignity and solemnity of its rites had not already reached Us; yet, from the joint letter which you, upon the conclusion of the Council, collectively sent to Us, We now confidently affirm that Our expectations have been realised. Truly memorable was the spectacle offered to all eyes—indeed, to all who were present in the city of Shanghai during that time in great numbers—namely, to behold

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 22

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 18]
**[Main Text]**
It has come to pass that men gathered in one place from many different nations—comprising both secular clergy and religious of nearly every congregation—were not distinguished or hindered by differences in origin or customs, but rather were united solely and entirely in the bond of faith and charity, seeking not what might serve their own interests, nor those of their homeland or particular religious society, but exclusively those matters pertaining to the eternal salvation of the Chinese people. Indeed, we grieve that in these regions, which appear as a white field ready for harvest, the advancement of the Catholic cause is frequently obstructed by internal conflicts, and that the faithful and missionary stations are repeatedly exposed to dangers of slaughter and devastation. Would that, in accordance with your hopes, which you have presented to Us and which We share with you, “the peace of Christ may be established in China as in a kingdom belonging to Christ, and may endure there steadfastly even unto the end.” Therefore, let us earnestly entreat the most merciful God, moved by the blood of so many martyrs and by the immense labours and sufferings of missionaries on behalf of this people, to grant that His Church, once the Chinese have been brought to the true faith and religion, may be swiftly multiplied and rejoiced with an innumerable offspring. Nor do We dissent from your further assertion that such a conversion would be profoundly beneficial to the peace and prosperity of the entire world. Certainly, no one fails to see that the immense effort being expended in winning souls for Christ in these lands must be supported and strengthened by the assistance and generosity of all Catholics. As for Us, We assure you that We shall not only personally assist these sacred missions to the extent Our means allow, but also diligently fulfil Our duty of invoking common Christian charity on their behalf, just as Our predecessors have done before Us. On these matters, Venerable Brother, We desire that the Fathers of the Plenary Council, upon their return to their respective territories, be duly informed by you; and let them not forget that they remain deeply cherished in Our heart, and that no one holds their apostolate in higher esteem than We, who have succeeded Peter in the primacy of the apostolic office. Meanwhile, as a pledge of heavenly grace and of Our paternal benevolence, We impart most lovingly the Apostolic Blessing to you, Venerable Brother, and to all the Fathers of the Plenary Council of China.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the twelfth day of October in the year 1824, the third of Our Pontificate.

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes or annotations)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
PIUS P.P. XI

**[Archival References]**
Acta Consequenta

Page 23

--- PAGE 19 ---
LETTER OF THE REVEREND FATHER — DECREE ON APPROVAL

B. — DECREE

Following the successful conclusion of the First Plenary Council of China, which was held in the city of Shanghai under the presidency of the Most Reverend Father Lord Celsus Constantini, Titular Archbishop of Theodosiopolis and Delegate of the Holy See, from 14 May to 12 June 1924, all decrees issued by that solemn assembly were transmitted to this Sacred Congregation for examination. Subsequently, during the plenary meetings of the Congregation held on 4 June of the current year, the Eminences and Most Reverend Fathers entrusted with the governance of the Sacred Consistorial Congregation for the Propagation of the Faith, having conducted a thorough inquiry, carefully examined the aforesaid conciliar decrees. After introducing certain amendments and modifications, they approved and formally recognised these decrees, decreeing that they be observed inviolably by all to whom they pertain.

The aforementioned judgment of the Eminent Fathers was reported by the undersigned Secretary of the same Sacred Congregation to His Holiness Pope Pius XI, by Divine Providence, during an audience granted on 11 June of the said year. His Holiness approved the decision in its entirety and ordered the issuance of this Decree accordingly.

Given at Rome, from the offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, on 12 June 1928.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
Prefect

FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archbishop of Seleucia, Secretary

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
G. M. CARD. VAN ROSSUM
Prefect
FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archbishop of Seleucia, Secretary

[Archival references]
(Undetermined – not visible in the image)

Page 24

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 20]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONSEQUENTIA

**C.—CELSUS**

BY THE GRACE OF GOD AND OF THE APOSTOLIC SEE,
ARCHBISHOP TITULAR OF THEODOSIEN,
APOSTOLIC DELEGATE IN CHINA

TO THE MOST ILLUSTRIOUS AND REVEREND ORDINARIES OF CHINA,
GREETING IN THE LORD

Following the successful conclusion of the First Plenary Council of China, its Acts and Petitions were duly transmitted to Rome in accordance with Canons 304 and 291, to be reviewed and approved by the Holy Congregation for the Propagation of the Faith.

By Decree No. 2252/28 of the same Sacred Congregation, issued on the 12th day of June in the year 1928, the aforementioned Acts have been approved.

Mindful, moreover, of the provisions set forth in Constitution X of the Council, and exercising the authority conferred upon me as Delegate of the Holy See for this purpose, I hereby order that the Acts of the First Plenary Council of China be printed and published in authentic form, and by these present letters I formally promulgate them.

From the 12th day of June in the year 1929, the said Constitutions shall have the force of law or binding norm.

Recalling the admonition of Saint Paul—“For it is not the hearers of the law who are righteous before God, but the doers of the law who will be justified” (Rom. 2:13)—we invoke from God Almighty abundant wisdom upon all of us, pastors and flock alike, so that upon the young Church in China may also be bestowed the ancient commendation of the faithful: “They are all zealous observers of the Law” (Acts 21:20).

Given at Peking, in the offices of the Apostolic Delegation, on the 12th day of December in the year 1928.

Apostolic Delegate
* Celsus Costantini
Titular Archbishop of Theodosien

Chancellor
Dr Hildebrand Antoniutti
Secretary of the Apostolic Delegation

Acta Consequentia

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
Apostolic Delegate
* Celsus Costantini
Titular Archbishop of Theodosien

Chancellor
Dr Hildebrand Antoniutti
Secretary of the Apostolic Delegation

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 25

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
DECRETA ET NORMAE
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Marginal Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
DECREE AND REGULATIONS
OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Marginal Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

Page 26

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

---

[TRANSLATION]
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Seals/Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

Page 27

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK ONE.
GENERAL NORMS

TITLE I.
On the Faith to be Held and Professed.

1. Since, as the Apostle says (Hebrews 11:6), without faith it is impossible to please God, we, the Fathers of the First Council of Goa, take our beginning from faith—faith which, according to the Council of Trent (Session VI, Chapter 8), “is the beginning, foundation, and root of all justification unto salvation.”

2. We therefore hold with most firm faith, openly profess, and teach all and every truth which the Catholic Church proposes for belief as divinely revealed, whether through solemn judgment or through her ordinary and universal magisterium. We condemn and reject all errors condemned by the Church, particularly those specified in the following encyclicals: *Arcanum* of Leo XIII, on the subject of Christian marriage; *Immortale Dei* on the Christian constitution of states; *Sapientiae Christianae* on the principal duties of Christian citizens; as well as the Decree *Lamentabili* and the Encyclical *Pascendi* of Pope Pius X, concerning the errors of Modernism. Furthermore, we give not only external obedience but also internal and due assent of mind to the Constitutions, Decrees, Decisions, and Encyclical Letters issued by the Holy See for the more effective safeguarding or fuller exposition of divine revelation.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 28

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 24]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Main Text]
3. Can. 1323. — § 1. All things contained in the word of God, whether written or handed down by tradition, which are proposed by the Church—whether through solemn judgment or through her ordinary and universal teaching authority—as divinely revealed, must be believed with divine and Catholic faith.

§ 2. It belongs properly to an Ecumenical Council or to the Roman Pontiff speaking *ex cathedra* to pronounce such a solemn judgment.

§ 3. Nothing is to be understood as having been declared or defined dogmatically unless this is manifestly evident.

Can. 1324. — It is not sufficient merely to avoid heretical error; one must also diligently shun those errors which more or less approach it. Therefore, all are bound to observe the constitutions and decrees by which such erroneous opinions have been proscribed and prohibited by the Holy See.

4. We admonish all the faithful that they are under a grave obligation—not only in certain circumstances but always—to perform inward acts of faith, and also to profess their faith externally and publicly, even to the shedding of blood, should the honour due to God or the good of their neighbour so require.

5. No one is therefore permitted, not even to avoid death, to deny the true faith or to feign adherence to a false one. At all times we must remember the words of Christ: *Do not fear those who kill the body but cannot kill the soul; rather, fear him who can destroy both soul and body in hell* (Matt. 10:28–29). Nor must we forget the promise of assistance in times of trial (1), the most abundant reward promised to virtue (2), and the severe punishment decreed for the cowardly and faithless (3).

6. Furthermore, we recall the duty incumbent upon all the faithful always and with all their strength to safeguard the most precious gift of faith intact, and to repel all things by which it might be endangered.

(1) *They will deliver you up to councils... they will scourge you... But when they deliver you up, do not be anxious how or what you are to speak; for it will be given to you in that hour what you are to say. For it is not you who speak, but the Spirit of your Father speaking through you* (Matt. 10:17–20).

(2) *Therefore, everyone who confesses me before men, I also will confess before my Father who is in heaven; but whoever denies me before men, I also will deny before my Father who is in heaven* (Matt. 10:32).

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 29

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 25]

[Main Text]
ON THE OBSERVANCE AND PROFESSION OF FAITH

7. Can. 1325. — § 1. The faithful are bound to make an open profession of the Christian faith whenever their silence, evasion, or manner of acting would imply a tacit denial of the faith, contempt for religion, injury to God, or scandal to one’s neighbour.

§ 2. After receiving baptism, if anyone, while retaining the name of Christian, pertinaciously denies or doubts any truth which must be believed by divine and Catholic faith, he is a heretic; if he wholly abandons the Christian faith, he is an apostate; and if finally he refuses submission to the Supreme Pontiff or refuses communion with those members of the Church who are subject to him, he is a schismatic.

§ 3. Catholics should take care not to engage in discussions or conferences—especially public ones—with non-Catholics without the permission of the Holy See, or, in cases of urgency, of the local Ordinary.

8. According to the prescriptions of the Code (can. 1406–1408), the profession of faith, as set forth at the beginning of the Code, must be made in accordance with canons 1406, 1407, and 1408.

It should however be noted:

1º. The Pro-Vicar or Pro-Prefect is bound to make the profession of faith before the Mission Council upon first assuming full governance of the Vicariate or Prefecture, in accordance with can. 309, § 2, unless he has already done so;

2º. The following are considered equivalent in this matter: diocesan consultors and consultors of a Vicariate or Prefecture (can. 302); the Vicar General and the delegated Vicar; parish priests, quasi-parish priests, and all others who are juridically equal to parish priests;

3º. Penalties, in accordance with can. 2403, are to be imposed on any person who, having been admonished, neglects to make the profession of faith as prescribed in canon 1406, without just impediment;

4º. The abjurations of Modernism, prescribed by the Motu Proprio of Pope Pius X of 1 September 1910 and clarified by the Sacred Consistorial Congregation on 25 September, 25 October, and 17 December 1910, remain fully in force, according to the response of the Sacred Congregation of the Holy Office of 22 March 1918, until such time as the Apostolic See shall determine otherwise (1).

(1) A.A.S., vol. 1918, p. 136.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 30

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 26]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS II.
De primo Concilio Sinensi.

[Main Text]
9. The First Plenary Council of China was convened by letters issued on 25 March 1924 by the Papal Legate, in the name and by the authority of the Roman Pontiff, in accordance with canons 281 and following.

10. The decrees of the First Plenary Council of China must be reviewed, prior to their promulgation, by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, in accordance with canons 304, §2, and 291, §1; and they shall have no effect whatsoever before such promulgation. Following approval by the Holy See, they shall be promulgated in China within six months through letters from the Papal Legate addressed to the Ordinaries of China; and they shall take legal effect six months after their formal promulgation.

11. The Fathers assembled at this Plenary Council of China shall diligently examine and determine those matters indicated in canon 290 as the proper subject matter of plenary councils, so that, insofar as local conditions permit, a uniform norm may be established governing all rectors of souls and other evangelising agents throughout the country.

The particular purpose of this Council is to adapt, as far as possible, the provisions of the Code of Canon Law to Chinese circumstances, and to deliberate upon such means as appear most suitable for the evangelisation of peoples.

12. The First Plenary Council of China generally derives its principles and legislation from the Code of Canon Law, Apostolic Constitutions, and Instructions issued by the Sacred Congregations—especially the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith—as well as from synods previously held in China and from particular directives of the Missionary Directorship; yet, where pastoral circumstances require, it introduces certain modifications and establishes new norms.

13. All laws enacted by previous synods, customs, instructions, and particular regulations which are contrary to the decrees of this Council are hereby abrogated, unless expressly preserved. Nevertheless, in accordance with the intent of canons 4, 5, and 6, no derogation is made—either from privileges and indults granted by the Apostolic See, or from legitimate customs and particular laws which are not directly opposed to the prescriptions of this Council.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 31

--- TRANSLATION ---
[Page 27]

[Main Text]
ON THE END OF ANY MISSION

14. The decrees of the Synod of China are binding throughout the entire territory (Can. 291, § 2). Nevertheless, some possess merely a directive force. Whether a decree entails an obligation, and of what degree, or whether it is simply recommendatory, must be determined from the proper meaning of the words considered in their text and context. If the matter remains doubtful and obscure, recourse must be had—as stated in canon 18 of the Code of Canon Law—to parallel texts, if any exist, to the purpose of the law and its circumstances, and to the intention of the legislator. Likewise, canon 6 provides a guiding principle: one must ascertain whether the Synod intends to preserve the disciplinary practice hitherto in force.

15. According to these same principles, and thus in accordance with canons 18 and following, the true sense—or the correct interpretation—of each and every decree, taken individually and collectively, must be discerned.

16. Where no express provision exists in this Synod regarding a particular matter, the norm to be followed—unless the matter concerns the application of penalties—is as follows: divine law, both natural and positive; the common law of the universal Church; the particular law of each Mission; legitimate privileges; laws enacted in similar cases; general principles of law observed in conjunction with canonical equity; and the common and constant teaching of theologians and canonists (1).

TITLE III.
On the End of Any Mission.

17. The primary end of every mission is to proclaim the Gospel to the nations and to prepare for the establishment of a Church sustained by a native clergy.

This has always been, and remains today, the mind and will of the Apostolic See, clearly expressed and most diligently impressed through eminent documents, and most recently in the Apostolic Letter *Maximum illud*, reiterated with great care (2).

18. Therefore, a mission is not to be regarded as the proprietary possession of any single Institute. Rather, it is a territory entrusted by the Apostolic See to diligent apostles, so that they may there introduce, establish, and vitalise the admirable institution of our Redeemer.

(1) Canons 4 and 20. — (2) A.A.S., vol. 11 (1919), p. 440.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 32

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 28]
BOOK I — GENERAL NORMS

[Main Text]
An ecclesiastical community in any region may be said to be truly established only when it is self-sufficient, supported by its own ecclesiastical buildings, its own indigenous clergy, and its own resources (1).

19. It pertains solely to the Apostolic See to judge when the conditions required for establishing a Church composed of indigenous clergy have been sufficiently fulfilled.

TITLE IV.
On the Native Clergy’s Inherent Freedom in Matters of Ecclesiastical Governance.

20. The First Plenary Council of China recalls Canon 1322, which speaks of the inherent freedom of ecclesiastical governance; as well as Canon 218, which concerns the supreme jurisdiction of the Roman Pontiff; for the decrees of this Council rest upon these two canons as their firmest foundation.

TITLE V.
On the Rejection of Secular and Political Affairs.

21. Grounded in the principles and precepts contained in the Apostolic Letter *Maximum illud*, as well as in the Instructions of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith—particularly the Instruction on the Obligation of Missionaries to Abstain from Secular Affairs (6 January 1920)—the First Plenary Council of China, with full observance and submission, recognises the necessity for every missionary and Catholic priest to renounce all excessive involvement in secular matters and any engagement in political affairs, and to employ the means prescribed or approved by the Holy See towards achieving this twofold objective.

22. It is of utmost importance that no missionary “should desire to make any gain other than that of souls” (2); that he continually strive not “to increase the citizens of this earthly country, but of that which is above” (3); so that in him all may see “a minister of religion

(1) Letter of the Most Eminent Cardinal Van Rossum, 20 May 1923; also Apostolic Letter *Maximum illud*.—(2) *Motu proprio* *Ignotis quibusdam*, AAS, vol. 1919, p. 447.—(3) *Motu proprio* *Ignotis quibusdam*, AAS, p. 446.

[Archival References]
Decrees

Page 33

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 29]

[Main Text]
FREEDOM OF ECCLESIASTICAL TEACHING — ABANDONMENT OF TEMPORAL CARES 29

which... is foreign to no nation” (1); so that they never give pagans any occasion to suppose that the Catholic religion “belongs properly to some foreign nation” (2).

23. In order to achieve the end of their ministry, Catholic missionaries worthy of the name must pursue every possible means and neglect no precaution.

Hence, they should avoid “any zealous effort to propagate their native language among people of different origins,” unless it be a question of languages which may serve the benefit of those under their care and which are sought to be learned by them. They must ensure that “the peoples to whom they are sent… use their own language… in speaking of divine matters… always.” They should strive “that ecclesiastical discipline, as observed throughout the universal Church, be established everywhere.” They should encourage peoples “to obey faithfully the civil authorities constituted over them,” and to observe civil laws carefully, “provided these are honest and not contrary to religion.” With regard to the opinions of peoples concerning one form of civil government rather than another, or other purely political matters, “they must take scrupulous care never to attach themselves to either party.” They must “abstain entirely from promoting or aiding commercial activities, whether with their own homeland or with other regions.” They must never dare, without permission from their superiors, “to write for or edit newspapers, periodicals, or pamphlets” (Can. 1386, § 1). “In publications issued concerning missionary affairs, there should clearly appear the sole aim of extending God’s kingdom” (3).

“They must never belittle the customs of local peoples by comparing them with European practices” (4).

Finally, missionaries and Chinese priests alike must take care not to lend their names to political or economic associations, whether foreign or domestic, except where the Ordinary has the right to grant dispensation in particular cases involving his subjects.

24. It is necessary that the Catholic religion should not appear to the minds of indigenous peoples as the religion of one or another nation, but should clearly manifest the mark of universality which it received from its Divine Founder. Likewise, the work of evangelisation must preserve the character of this catholicity, so that, through the utmost diligence of all missionaries, the danger may be removed of reinforcing among indigenous peoples the long-standing prejudice that the propagation of the faith serves only the interests and advantages of one or another particular nation.

(1) M. I., A. A. S., p. 447.—(2) M. I., A. A. S., p. 447.—(3) Instruction of the S. C. de Propaganda Fide, on the Feast of the Epiphany, 1920.—(4) Instruction of the S. C. de Propaganda Fide, 1639; Coll., I, n. 135.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 34

--- TRANSLATION ---
[Page 30]
BOOK I — GENERAL NORMS

**[Main Text]**
25. From this principle of such great importance, the following conclusions are drawn:

1. The Catholic religion shall be designated by the officially approved Chinese name «T’ien Chu Kiao». However, other names referring to essential attributes of the Church are not prohibited.

2. On the façade of churches there shall be inscribed only one title, written in Chinese characters: «T’ien Chu T’ang».

3. For mission residences, all designations indicating the nationality of missionaries shall be omitted; only the following inscription shall be used: «Catholica Missio».

4. In official letters and documents, the heading shall consist solely of either «Catholica Missio» or the name of the place, Vicariate, or Apostolic Prefecture, excluding any denominations that indicate the homeland of the missionaries.

5. All just laws of the Chinese state must be observed both by the faithful and by missionaries and priests, including those laws which restrict the protection afforded to Catholics by other nations.

Nevertheless, all questions concerning such “protection” are reserved for the supreme judgment of the Holy See.

6. Recourse to external authorities should be kept to a minimum—that is, only when all other means of resolving matters have been exhausted.

**TITLE VI.**
On the Oath Concerning Chinese Rites

26. All ecclesiastics, whether secular or religious, whether indigenous, European, or foreign-born, including military and naval chaplains entering China who exercise any missionary function—no less than missionaries properly so called—must, before undertaking any missionary office in China, absolutely take an oath to faithfully, fully, and inviolably observe the Constitution issued by Clement XI, *Ex illa die*, of 19 March 1715, particularly the Constitution of Benedict XIV, *Ex quo*, of 5 July 1742, and the Declarations of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith of 21 June 1895.

Decrees

**[Marginal Notes]**
[Centre left, superimposed on text]:
[ILLEGIBLE: ~15 characters]
[Left margin, below number 26]:
[UNCLEAR: "Decreta" or "Decreto"?]

**[Stamps]**
[Centrally placed on page, overlapping text, in diagonal orientation]:
(Circular seal with toothed border and Latin inscriptions, partially illegible)
[Visible text on seal]:
"ARCHIVIUM VATICANUM"
[Lower section of seal]:
"DECRETORIUM"
[Upper section of seal]:
[UNCLEAR: possibly "S. C. DE PROPAGANDA FIDE"]
[Centre of seal]:
[UNREADABLE: unidentified emblem or coat of arms]

**[Signatures]**
No signatures visible.

**[Archival References]**
No archival references visible in the image.

Page 35

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 31]

[Main Text]
«Ex quo singulari», according to the formula contained in the aforementioned constitution. This oath must be made before Apostolic Vicars within whose respective jurisdictions they reside, or before other persons deputed by them; religious, moreover, must take it before their own superiors in religion or those appointed by them who are present in these regions. All oaths, once duly signed, or at least authentic copies thereof, shall be transmitted as quickly as possible to the S.C.S. of the Office or to the S.C. for the Propagation of the Faith: directly by the Apostolic Vicars; and indirectly by religious superiors, who are bound to forward without delay the oaths taken before them by their subjects to their respective General Superiors, who in turn must immediately transmit them to the S.C.S. of the Office or to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

27. Penalties formerly in force against ecclesiastics who violated the decree concerning the Chinese rites are hereby declared abrogated, in accordance with canon 6, no. 5.

28. «We exhort all and each missionary in the Lord, that mindful of the oath they have sworn, they strive to the best of their ability to ensure that Christians under their care observe exactly, absolutely, and inviolably—without any evasion—all and every provision prescribed both in the above-mentioned Constitutions and in the various declarations issued by the Sacred Congregation on the matter of the Chinese rites; and therefore we expressly command that they clearly and distinctly instruct catechumens before baptism concerning the prohibitions laid down by the Holy Mother Church» regarding the aforesaid rites (1).

TITLE VII.
On the Uniform Romanisation of Chinese Names and Characters.

29. To prevent the risk of error, to confirm, and if necessary to establish uniformity, the transcription of Chinese names or characters into Latin letters—particularly for place names—shall follow the official method adopted and applied by the postal authorities; all other proposed systems of romanisation are to be rejected.

(1) Synod of Sutch., 1803, c. II, n. 4.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 36

--- TRANSLATION ---
[Page 32]
BOOK I — GENERAL NORMS

TITLE VIII.
On Commissions.

CHAPTER I.
On the Commission or Committee of Experts for Schools, Books, and Journals.

30. The First Chinese Council considers it necessary to establish a central, permanent Committee composed of five missionaries or priests, tasked with organising schools and overseeing the composition and dissemination of Catholic books. This Committee shall elect its own President, Vice-President, and Secretary.

31. The members of this initial Commission shall be appointed by the Apostolic Delegate, having consulted the local Ordinaries (Canon 105, §1). They shall serve in office for three years, or longer if required. Nevertheless, the Apostolic Delegate retains full authority to dissolve the Commission at any time for grave cause, and to reconstitute it anew after consulting the local Ordinaries.

The seat of the Committee shall be designated by the Apostolic Delegate, likewise upon consultation with the local Ordinaries.

32. In carrying out its duties in accordance with the sacred canons, this expert Committee operates under the supervision and authority of the Apostolic Delegate and the local Ordinaries, to whom it owes reverence and obedience.

33. Its principal responsibilities are as follows:
1º. To propose measures concerning religious, moral, literary, and scientific education for youth of both sexes in schools;
2º. To identify and prepare accurately the textbooks or books appropriate for use in schools;
3º. To recommend coordination among schools so that they may mutually support one another;
4º. To ensure the periodic publication of a report on the state of education, modelled on the previously issued and highly successful publication: *L’école en Chine*;

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 37

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 33]

[Main Text]
COMMITTEE FOR SCHOOLS, ETC. — FOR THE VERSION OF HOLY SCRIPTURE 33

5°. To oversee the publication and dissemination of books and other writings (which in no way treat political matters), for the propagation of the Catholic faith, both among the unlettered and among those educated in letters;

6°. To translate books and pamphlets, as well as the authentic Acts of the Apostolic See, from foreign languages into the Chinese language;

7°. To assist and support those who labour in publishing and disseminating Catholic books and periodicals, especially Catholic publishers and booksellers;

8°. To ensure, in accordance with the norms established in Book Four, proper supervision of young persons who travel to foreign regions for the purpose of study.

34. Furthermore, in each Mission, Ordinaries shall appoint one missionary or priest responsible for overseeing matters relating to education and the dissemination of Catholic literature.

These missionaries or priests shall be regarded as “corresponding members” (*membri corrispondenti*) of the central committee, with whom communication shall be maintained by correspondence. They shall provide the committee with timely “information,” and may be convened, at the prudent discretion of the Apostolic Delegate and according to necessity, to regional or general assemblies, where matters of greater importance are to be discussed.

CHAPTER II.

On the Commission or Committee of Experts
for the Chinese Translation of Holy Scripture.

35. The First Chinese Council considers it necessary to establish a second committee, composed of several missionaries and Chinese priests, whose duty shall be to translate the Sacred Scriptures—entire and complete—into the Chinese language, strictly observing the prescription of canon 1391, and indeed always providing explanatory annotations alongside the scriptural text. It shall also fall to this body, at an appropriate time, to translate into Chinese those acts and decrees of the First Chinese Council which, in the judgment of the Apostolic Delegate, would be useful or beneficial for the faithful to know, while reserving exclusively to the authority of the Apostolic Delegate the right to authorise any such Chinese translation of the Council’s acts or decrees.

[Signatures]
5

[Archival References]
(Not visible)

Page 38

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 34]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Main Text]
36. The translation of the Scriptures shall be executed in a style that is indeed elegant, yet at the same time simple, so as to be readily understood by all.

37. Just as in the first, so in this second Commission, the selection of experts belongs to the Apostolic Delegate, after consultation with the local Ordinaries (1).

The Apostolic Delegate shall convene the experts he has selected for the first session; these shall elect from among themselves a President, Vice-President, and Secretary, and shall establish an account or programme of their work.

38. To those who have already undertaken this work of the highest importance and have translated one or more portions of the Scriptures into the Chinese language, the First Chinese Council expresses sentiments of fitting gratitude and duly bestows deserved praise.

CHAPTER III
On the Commission of Experts,
or Committee for a Uniform Text of Catechism and Prayers.

39. The First Chinese Council deems it necessary to establish a third Commission consisting of at least five expert missionaries or priests, whose duty it shall be to compose, in the Mandarin language, a single text of the catechism and common prayers for the whole of China, subsequently to be translated by those concerned into the various Chinese languages. In these various versions of the catechism, the same division of parts, the same content of lessons, and the same order in arranging the lessons shall be preserved. Nevertheless, individual Ordinaries shall retain the authority to introduce modifications and add lessons which each shall judge necessary or useful within his own territory; thus, while perfect similarity across the various catechisms is not required, substantial uniformity, as far as possible, should be sought.

40. As with the first and second Commissions, so too the appointment of this third Commission rests with the Apostolic Delegate, after consultation with the Ordinaries, and he shall convene it accordingly.

(1) Can. 105, §10.
Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 39

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 35]
[Main Text]
COMMITTEE FOR THE REVISION OF HOLY SCRIPTURE — ON THE CATECHISM, ETC. 35

41. The catechism shall consist of three books.
1º. The first will be a small catechism for children and girls preparing for their first communion, as well as for the elderly and uneducated, whether catechumens or Christians, who are unable to learn more extensive and profound teachings.
2º. The second will be an ordinary or intermediate catechism intended for elementary mission schools; for catechumens and ordinary Christians; and for public recitation in church.
3º. Finally, the third will be an enlarged catechism for catechists, teachers, secondary and higher schools, and for those Christians who wish to acquire a fuller and more in-depth understanding of doctrine.

42. These three catechisms should be composed in such a way that, in matters common to all, they employ the same words arranged in the same order, so that whoever has learned one catechism need not be required to relearn the same doctrine in a different form.

43. Regarding structure, after the introductory formulas of the sign of the cross, the Lord’s Prayer, the Hail Mary, the Apostles’ Creed, the commandments of God and the Church, the seven sacraments, the acts of Faith, Hope, Charity, and Contrition, as well as the invocation of the Angel of God, etc., the following are the principal sections of the catechism:
1º. On the Catholic Faith, or on those truths which must necessarily be believed for salvation;
2º. On the precepts of God and the Church;
3º. On grace and on the sacraments, considered individually;
4º. On prayer;
5º. On feasts.

So that no aspect of the Committee’s remit is neglected, it should treat, at the appropriate juncture, matters concerning Christian burial rites, the legitimate veneration by the faithful of deceased believers, and likewise the obligation incumbent upon Christians to support divine worship and the clergy.

44. There shall be a twofold edition of the common catechism prepared by the Committee, issued successively: one provisional edition, to be sent to all and each of the Ordinaries, so that they may examine it and return it to the Committee with amendments if necessary, though the final decision regarding proposed corrections—particularly those requested by only a few—shall remain with the Committee itself; and a second, definitive edition, which shall be committed to print.

[Margin Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No archival reference visible)

Page 40

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 36]
**BOOK I — GENERAL NORMS**

[Main Text]
after the previous edition has been revised by the Committee to the extent necessary or beneficial,

Ordinaries shall ensure, for such time as may be required, that this catechism, translated into the vernacular language, is promulgated within their respective territories.

45. By the term "common prayers" are meant those prayers which all the faithful are accustomed to recite together in church, namely:
1°. Morning and evening prayers;
2°. Sunday and feast-day prayers, as well as prayers before and after Mass;
3°. The Stations of the Cross;
4°. The Mysteries of the Rosary of the Blessed Virgin Mary;
5°. The liturgical litanies;
6°. Prayers before and after Holy Communion;
7°. Prayers for the commendation of the soul;
8°. The Office for the Dead.

The third Committee shall have responsibility for these common prayers. Furthermore, in order to address the particular devotional needs of the faithful, it shall also oversee the compilation of a separate manual containing various prayers drawn from the Sacred Liturgy.

It is likewise advisable to note that the number of common prayers should be fewer, and, where necessary, shorter than they have hitherto been in certain places.

46. The style of the prayers should indeed possess a certain degree of elegance, yet remain at once simple and clear, so that they may be readily understood even by the unlearned.

47. Therefore, wherever existing texts of prayers are already common and easily comprehensible, they shall be retained as far as possible. However, all Latin words shall be excluded, and rendered instead into Chinese according to sense, not literal phonetic transcription. As regards other matters, and especially the names of Saints, a uniform method of transcription shall be adopted, based on their pronunciation in Latin.

48. In accordance with canon 1385, §§ 1 and 2, neither the texts of prayers nor of the catechism shall be published until they have been approved by the Ordinaries and explicit permission for publication has been granted.

[Signatures]
Decrees

[Marginal Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps or Seals]
(No visible stamps or seals)

[Archival References]
(Not visible)

Page 41

--- TRANSLATION ---

[Page 37]

[Title IX.]
On the Preservation of Documents and Monuments

49. With regard to the preservation of documents and sacred monuments, the general law, as set out in canons 375–384, 534, 1047, 1158, 1280, 1281, 1301, 1418, 1523, 1530, 1548, 1811, 2309, 2405, and 2406, is recalled and commended by the First Council of China.

50. Furthermore, taking into account the particular circumstances of time and place, missionaries are directed to diligently seek out and preserve all materials relating to the growth of the faith, instances of persecution, and the testimonies of confessors.

51. Likewise, should missionaries discover geological, paleontological, archaeological, historical, or artistic monuments, or any other items of similar significance, they are to safeguard them. They shall also provide assistance to any missionary who, at the direction of his superiors, is engaged in scholarly work relating to such subjects.

[Title X.]
On Ecclesiastical Attire

52. § 1. In accordance with the legitimate customs to be adopted in China, where necessary, the First Council of China decrees that all clerics, both foreign and Chinese, shall wear the proper ecclesiastical habit commonly known as the *soutane*. Religious who possess their own distinctive habit are encouraged to wear it where practicable; the Council expresses special commendation for those who do so.

§ 2. Nevertheless, given the varying local conditions, diocesan ordinaries retain full discretion—particularly in rural areas—to permit priests and clerics to wear a dignified Chinese robe, provided that it is solely black or white in colour according to the season; that all appearance of secular luxury is excluded; and that, when worn outside the home, the Chinese robe is accompanied by the Roman collar, which serves as the distinguishing mark of priests and clerics.

§ 3. All priests and clerics, whether Chinese or foreign, are strictly prohibited from wearing European lay clothing.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(Information not available in the image)

Page 42

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 38]

[Main Text]
BOOK I. — GENERAL NORMS

TITLE XI.
On Precedence.

53. Matters of precedence are governed by common law, in accordance with canon 106 (1).

TITLE XII.
On the abolition of "prostrations" before priests.

54. § 1. Deep bows involving kneeling and bodily prostration, known as *K’o t’ow*, shall be replaced by moderate inclinations of the head and shoulders currently practised in the Republic and known as *Kin Kung*.

§ 2. The practice of kneeling before a Bishop and kissing his ring shall follow the custom commonly observed throughout the Church.

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 16 January 1924 (A.A.S., vol. 1924, p. 243).

END OF BOOK ONE.

[Archival References]
Decrees

Page 43

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK TWO.
ON PERSONS AND OFFICES
—*—
PART ONE.
ON CLERICS

TITLE I.
On the Roman Pontiff.

55. It is the right and duty of the one Roman Pontiff, Vicar of Our Lord Jesus Christ, to evangelise all nations either personally or through others. Vicars Apostolic, Prefects Apostolic, and Superiors of Missions, appointed by the one Apostolic See, govern their respective Vicariates, Prefectures, or Missions by ordinary power, indeed, but such power is vicarious in nature (1).

56. All missionaries shall show supreme reverence, obedience, and love towards the Holy See, both in word and example; and they shall always take care that all the faithful are of like mind, faithfully observing the laws and precepts promulgated by the Holy See. Wherefore, prayer for the Roman Pontiff shall be especially commended to the Christian people.

TITLE II.
On the Sacred Congregation de Propaganda Fide.

57. Since all the missions of China are immediately subject to the Sacred Congregation de Propaganda Fide, all missionaries, in accordance with canon 252,

(1) Canons 1350, §2; 197; 293, §1.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 44

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 40]
LIBER II. — DE PERSONIS ET OFFICIIS

praeculis habeant decreta, institutiones, responsiones quae ab
hae S. Congregatione emanarunt; nec omittere consulere cete-
rarum Congregationum responsiones ad regimen missionum
spectantes, quae ab Ordinariis alias notificabuntur.

TITULUS III.
De Delegato Apostolico.

58. Delegatus Apostolicus, in territorio sibi assignato,
advigilare debet in Ecclesiarum statum et Romanum Pontificem
de eodem certiorem facere.

Praeter hanc ordinariam potestatem, alias plerumque fa-
cultates obtinet, quae tamen sunt omnes delegatae (1).

59. Primum Concilium Sinense cum gaudio excipit Dele-
gatum Apostolicum, et paratissimum se praebet ad obsequendum
eius directioni secundum normas a Sede Apostolica ei traditas.

TITULUS IV.
De Vicariis ac Praefectis Apostolicis, necnon
de Superioribus Missionum (2).

60. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat
canones 293, 294, 295, 297, 298, 301, § 1, 303, 305, 306, spectantes
Vicarios ac Praefectos Apostolicos, illos scilicet Praelatos
ecclesiasticos, qui nomine Romani Pontificis spirituale regimen
territorii, in dioecesim non erecti, potestate ordinaria gerunt.
Item, canones 333, 335, 336, 337, 347, ad Episcopos sese referen-
tes, in quantum isti canones ad Vicarios ac Praefectos Aposto-
licos accommodantur.

61. Vicarii Apostolici in regimen Vicariatus neque per
se neque per alios, nec ullo sub titulo sese ingerere possunt,
ante captam legitime possessionem eiusdem Vicariatus. Sed si,

(1) Can. 267.—(2) Nomine Vicarii Apostolici et Apostolici Vicariatus, nisi
ex contextu aliud apparet, veniunt etiam Praefecti Apostolici et Praefecturae
Apostolicae, necnon Superiores missionum sui iuris et territoria in missiones
sui iuris erecta.

Decreta

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 40]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

Superiors shall possess the decrees, instructions, and responses issued by this Holy Congregation; they must also take care to consult the responses of other Congregations concerning the governance of missions, which will be communicated to them at appropriate times by the Ordinaries.

TITLE III.
On the Apostolic Delegate.

58. The Apostolic Delegate is obliged to oversee the condition of the Churches within the territory assigned to him and to keep the Roman Pontiff fully informed thereof.

In addition to this ordinary authority, he usually holds other faculties, all of which are delegated (1).

59. The First Synod of China receives the Apostolic Delegate with joy and declares itself fully prepared to comply with his directives according to the norms entrusted to him by the Apostolic See.

TITLE IV.
On Apostolic Vicars and Apostolic Prefects, as well as on Superiors of Missions (2).

60. The First Synod of China recalls to memory canons 293, 294, 295, 297, 298, 301, §1, 303, 305, and 306, which concern Apostolic Vicars and Apostolic Prefects—namely, ecclesiastical prelates who exercise ordinary spiritual governance over a territory not yet erected into a diocese, acting in the name of the Roman Pontiff. Likewise, it recalls canons 333, 335, 336, 337, and 347, which pertain to Bishops, insofar as these canons are applicable to Apostolic Vicars and Apostolic Prefects.

61. Apostolic Vicars may not assume control of the administration of a Vicariate—neither personally nor through others, nor under any pretext—before having lawfully taken possession of that Vicariate. However, if

(1) Cf. Canon 267.
(2) The terms "Apostolic Vicar" and "Apostolic Vicariate", unless otherwise indicated by context, include likewise Apostolic Prefects and Apostolic Prefectures, as well as Superiors of exempt missions (*missiones sui iuris*) and territories established as exempt missions (*missiones sui iuris*).

Decrees

Page 45

--- TRANSLATION ---
[Page 41]

[Main Text]
DELEGATES OF THE APOSTOLIC VICAR – APOSTOLIC VICARS – VISITATION OF VICARIATES 41

61. Those who, prior to their appointment to office, served as Pro-Vicars or as members of the Council of Direction or Administration of the Vicariate may continue to hold and exercise these offices after their appointment (1).

62. The establishment of district vicariates (vicariatus foraneos) falls within the ordinary authority of Apostolic Vicars and Prefects. However, once the territorial divisions of a Vicariate or Prefecture have been established, ecclesiastical boundaries must not be altered without grave cause.

It is likewise the responsibility of the same Ordinary to designate central missionary stations; these may not be changed without his prior consultation.

63. Apostolic Vicars and Prefects are not permitted, without consulting the Apostolic See, to grant permission to missionaries sent directly by the Holy See to leave their vicariate or prefecture permanently or to transfer elsewhere; nor may they in any way expel such missionaries. However, they, together with their legitimate Superiors, may dismiss religious who have not been sent directly by the Holy See. — In cases of public scandal, Apostolic Vicars and Prefects may, after consulting their Council and, in the case of religious, having given due notice, as far as possible, to the Superior concerned, immediately remove a missionary from office, provided that the Apostolic See is informed without delay (2).

TITLE V.
On the Visitation of Vicariates.

64. Ordinaries must remember that they are strictly bound to visit personally, whenever necessary, the region entrusted to them, or, if lawfully impeded, to arrange for another to do so. During such visitations, they must examine all matters relating to faith, morals, the administration of the Sacraments, the preaching of God’s word, the observance of holy days, divine worship, the education of youth, and ecclesiastical discipline (3).

65. They shall faithfully observe the provisions set out in canons 345 and 346 regarding the proper conduct during visitations, and shall avoid all inappropriate customs and unnecessary expenses.

(1) Canon 334, § 2. — (2) Canon 307. — (3) Canon 301, § 2.

[Signatures]
6

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 46

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 42]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
66. The Ordinary shall be received with dignity and reverence, as a minister of God and Vicar of the Roman Pontiff. Upon his first arrival, he should be informed concerning the state of Christianity; in particular, he must be notified of any scandals or superstitious practices—of which he may be unaware—to which the local Christian faithful may have resorted. Finally, the parish registers shall be presented to him.

TITLE VI.
On the quinquennial and annual reports,
and also on the ad limina visit.

67. Vicars and Apostolic Prefects are bound to submit to the Holy See a full and accurate report on the condition of their vicariate or prefecture every five years. However, if the year for submitting the report falls entirely or partially within the first two years of their administration, the Vicar or Apostolic Prefect may, for that occasion, refrain from preparing and submitting the report. The report must be in writing and signed both by the Vicar or Apostolic Prefect and by at least one of their consultors (1).

68. At the close of each year, Vicars and Apostolic Prefects shall send to the Holy See an account of the number of converts, baptisms, and the annual administration of the sacraments, together with other matters deemed particularly noteworthy (2).

69. Vicars and Apostolic Prefects are required, like residential Bishops, to make the sacred ad limina visit in the year in which they are obliged to submit their report. Nevertheless, if they are seriously impeded from doing so, they may fulfil this obligation through a procurator, even if resident in Rome (3).

TITLE VII.
On the privileges and faculties of Ordinaries.

70. From the moment authentic notice is received of canonical appointment having been made, Bishops—whether residential or titular—enjoy the privileges enumerated in canon law (4), and “Vicars and Prae-

(1) Can. 300, 340. — (2) Can. 300, §2. — (3) Can. 299 et 341. — (4) Can. 349.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 47

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 43]

[Main Text]
RELATIONES — FACULTATES — PRO-VICARIUS APOSTOLICUS 43
fectis Apostolicis, characteribus episcopalis auctis, privilegia honorifica competunt, quae ius concedit Episcopis titularibus; si autem characteribus episcopali careant, habent tantum, durante munere et in proprio territorio, insignia et privilegia Protonotariorum Apostolicorum de numero participantium'' (Can. 308).

71. Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopali dignitate careant, exercere possunt eos potestatis actus qui in Codice enumerantur.

TITULUS VIII.
De Pro-vicario et de Pro-praefecto Apostolico.

72. Ad normam canonis 309, Vicarius vel Praefectus Apostolicus, nisi Coadiutor cum futura successione a S. Sede fuerit datus, debet ubi primum in territorium adventit nominare Pro-vicarium vel Pro-praefectum; qui quidem, vivente Vicario aut Praefecto, nullam habet potestatem, nisi quae fuerit ab eodem sibi commissa; sed, deficiente Vicario aut Praefecto, vel eorum iurisdictione impedita, debet totum regimen assumere, et in hoc munere permanere donec a S. Sede aliter fuerit provisum.

Pro-vicarius vel Pro-praefectus, qui titulari successerit, debet deputare clericum qui sibi, eodem modo, in munere succedat.

Casu quo nullus administrator fuerit designatus, sive a titulari sive a pro-titulari, sede vacante vel impedita, regimen assumit senior in vicariatu vel praefectura.

73. Si Vicariatus vel Praefectura Apostolica concreditur alieni Societati religiosae, ad mentem canonis 295, senior in Vicariatu vel Praefectura reputatur sacerdos qui litteras suae destinationis, a Superiore Societatis datas, Ordinario prius exhibuit. Si plures eodem tempore litteras exhibuerint, senior ordinatione, si plures eodem tempore ordinationem receperint, senior aetate.

Ut ergo omnis difficultas praecaveatur, Concilium Sinense Superioribus Societatum commendat ut, subditos suos ad Vicariatum vel Praefecturam mittentes, eis tradant litteras patentes earum destinationis Ordinario exhibendas.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 43]

[Main Text]
RELATIONS — FACULTIES — APOSTOLIC PRO-VICAR 43
When Apostolic Vicars or Prefects are granted the episcopal character, they are entitled to the honorary privileges accorded to titular bishops by right; however, if they lack the episcopal character, they possess only, for the duration of their office and within their own territory, the insignia and privileges of Apostolic Protonotaries *de numero participantium* (Canon 308).

71. Apostolic Vicars and Prefects, even if they do not hold episcopal dignity, may exercise those acts of authority enumerated in the Code.

TITLE VIII.
On the Pro-Vicar and the Pro-Prefect Apostolic.

72. In accordance with Canon 309, an Apostolic Vicar or Prefect—unless a Coadjutor with the right of succession has been appointed by the Holy See—must, upon first entering his territory, appoint a Pro-Vicar or Pro-Prefect. This individual possesses no authority during the lifetime of the Vicar or Prefect, except such as is explicitly entrusted to him by the latter. However, should the Vicar or Prefect die or become impeded in the exercise of jurisdiction, the Pro-Vicar or Pro-Prefect must assume full administrative responsibility and continue in this role until further provision is made by the Holy See.

A Pro-Vicar or Pro-Prefect who succeeds to the title is himself obliged to appoint a clergyman who shall succeed him in office in like manner.

In cases where no administrator has been designated—either by the incumbent or by the acting incumbent—during a vacancy or impediment of the see, governance devolves to the senior cleric within the vicariate or prefecture.

73. Where an Apostolic Vicariate or Prefecture is entrusted to a religious society other than the one previously responsible, in accordance with Canon 295, the senior cleric within the Vicariate or Prefecture is deemed to be the priest who has first presented to the Ordinary the letters confirming his appointment issued by the Superior of the Society. If several priests present such letters simultaneously, seniority is determined by date of ordination; if ordination dates are identical, seniority is determined by age.

To prevent any difficulties arising in practice, the Synod of China recommends that Superiors of religious societies, when sending subjects to serve in a Vicariate or Prefecture, provide them with open letters patent of appointment addressed to the Ordinary for presentation upon arrival.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 48

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 44]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

74. Where a Vicariate or Prefecture is entrusted to the governance of indigenous priests, the senior among them shall be the one designated as such under canon 106, n. 3.

75. A Pro-Vicar, Pro-Prefect, or any individual upon whom the care of a Vicariate or Prefecture devolves during a vacancy or impediment of office, is bound immediately to notify the Holy See. Such a person may exercise all faculties belonging to a Vicar or Prefect, except those granted personally on account of merit. The administration must be maintained with all its faculties until the successor has lawfully taken canonical possession of the office (1).

TITLE IX.
On the Delegate Vicar.

76. An Apostolic Vicar and Prefect may appoint a Delegate Vicar, who possesses the same jurisdiction in spiritual and temporal matters as that held by a diocesan Vicar General under canon law (2).

77. Therefore, all provisions concerning the Vicar General set forth in canons 366, 367, 368, 369, and 371 apply equally to the Delegate Vicar. Upon a vacancy of the see, the jurisdiction of the Delegate Vicar ceases, and full governance passes to the Pro-Vicar or Pro-Prefect Apostolic, unless the Holy See provides otherwise (3).

TITLE X.
On the Council of the Mission.

78. In accordance with canon 302, Ordinaries are required to establish a Council consisting of at least three of the senior and most prudent missionaries; they must consult this body in weightier and more difficult matters.

79. Since the Ordinary acts alone in decision-making, it suffices for validity that he hears the counsel of his advisers. Although he is under no obligation to follow their collective opinion, even if unanimous,

(1) Can. 310, 311. — (2) Instr. S. Cong. de Propaganda Fide, 8 Dec. 1919. — (3) Can. 309, § 2 et can. 371.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 49

--- TRANSLATION ---
[Page 45]

[Main Text]
VICARIUS DELEGATUS — DUPLEX CONSILIUM — ARCHIVUM 45

he should proceed accordingly; however, he ought to defer to their unanimous votes, and not depart from his own judgment except for a compelling reason, which he must assess as such.

All members of the council, when consulted, are required to express their opinions with the due reverence, fidelity, and sincerity that the matter demands.

80. It is within the right of Ordinaries to appoint whomever they wish; nevertheless, it is advisable that one or two indigenous priests be included among the councillors.

TITLE XI.
On the Council of Administration.

81. Ordinaries shall faithfully observe the provisions laid down in canon 1520 regarding the establishment of a Council for the administration of ecclesiastical goods, as well as the obligation to consult this Council on administrative matters of greater importance.

82. The consultants appointed for administration may be the same individuals elected by missionaries to serve on the Mission Council (1).

83. Just as in the case of the Mission Council, it is fitting to include one or two indigenous priests in the Council of Administration.

TITLE XII.
On the Vicariate Archive.

84. Given that canon 304, §1 states that Vicars and Apostolic Prefects are, taking into account local conditions and personnel, equally bound by the laws prescribed for Bishops concerning the establishment of an archive, the Synod of Sineu recalls to mind canons 375, 376, 377, 378, 379, and 384, which pertain to the episcopal archive.

(1) Response of the Cardinal Prefect of the Congregation for the Propagation of the Faith, 13 June 1921.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 50

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 46]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XIII.

De divisione interna Vicariatus et de Vicariis foraneis.

85. Territoria quae non sunt erecta in dioeceses, sed reguntur a Vicariis aut Praefectis Apostolicis dicuntur «In statu Missionis».

86. Lato sensu possunt dici «in statu Missionis» regiones quae, etsi hierarchia inibi constituta sit, adhuc tamen inchoatum aliquid prae se ferunt et subiciuntur Congregationi de Propaganda Fide.

87. Unius Sedis Apostolicae est iudicare atque decernere quando et quomodo territorium aliquod, relicto «statu Missionis», ex iurisdictione S. Congregationis de Propaganda Fide iuri communi subiiciatur eoque regatur.

88. Unius supremae ecclesiasticae potestatis est Vicariatus Apostolicos et Praefecturas Apostolicas erigere, mutare et supprimere (1).

89. Missionarius est sacerdos a Sede Apostolica mediate (i. e. mediante Societate religiosa cuius is sacerdos est membrum), vel immediate missus, ad fidem Christi infidelibus praedicandam, et ad eam fidem in iam conversis excolendam sub dependentia Vicarii vel Praefecti Apostolici, aut Superioris Missionis.

90. Si qui inter fideles aliquos Missionis ad sacerdotium promoveantur, ii clerum indigenam efformare dicuntur; qui clerus, natura sua saecularis est, sed et religiosus fieri potest, si alieni Religioni cooptetur. Sacerdos indigena a Missionario proprio dicto distinguitur, eo quod in loco ipso Missionis natus est, et non illic ab exteris regionibus missus. In Actis vero huius Concilii nomine Missionariorum veniunt quoque Sacerdotes indigenae, nisi aliter expresse caveatur.

91. Modo nihil vel a iure vel ab Ordinariis statutum sit circa iura et obligationes cleri indigenae, in omnibus aequiparantur Missionariis.

92. Ea est Sacrorum Canonum mens ut cuiusvis seu Vicariatus Apostolici seu Praefecturae territorium in distinctas partes dividatur, quarum singulae determinatum populum cum propria

(1) Can. 215, § 1.

Decreta

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION**

[Page 46]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XIII.

On the internal division of Vicariates and on Foreign Vicars.

85. Territories which have not been erected into dioceses but are governed by Apostolic Vicars or Apostolic Prefects are said to be *in statu missionis* [in a state of mission].

86. In a broader sense, regions may also be described as *in statu missionis* if, although an ecclesiastical hierarchy has been established within them, they still exhibit certain incomplete characteristics and remain subject to the Congregation for the Propagation of the Faith.

87. It pertains exclusively to the Apostolic See to judge and determine when and how a given territory, having left the *status missionis*, shall be transferred from the jurisdiction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to the common law of the Church and thereafter be governed accordingly.

88. The establishment, modification, and suppression of Apostolic Vicariates and Apostolic Prefectures belong solely to supreme ecclesiastical authority.¹

89. A missionary is a priest sent either directly by the Apostolic See or indirectly (i.e., through a religious society of which the priest is a member) to preach the Christian faith to unbelievers and to foster that faith among those already converted, under the dependence of an Apostolic Vicar or Apostolic Prefect, or of a Mission Superior.

90. When certain members of the faithful within a mission are promoted to the priesthood, they are said to form the indigenous clergy. This clergy is by its nature secular, though it may become religious should its members be incorporated into an established religious order. An indigenous priest is distinguished from a proper missionary in that he was born within the mission territory itself, rather than being sent there from external regions. However, in the Acts of this Council, the term 'missionaries' also includes indigenous priests, unless expressly stated otherwise.

91. In the absence of any specific provisions laid down either by law or by ordinaries regarding the rights and obligations of the indigenous clergy, they are to be regarded as equal to missionaries in all respects.

92. It is the intention of the Sacred Canons that the territory of any Apostolic Vicariate or Apostolic Prefecture be divided into distinct parts, each comprising a defined population with its own

¹ Can. 215, § 1.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 51

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 47]
DIVISIO INTERNA VICARIATUS

[Main Text]
ecclesia et peculiari pastore habeant (1). Quare Vicarii Praefectique Apostolici eo tendere debent ut Missionem sibi concreditam ad hanc suscipiendam aptae constitutionis formam praeparent, et, ubi iudicaverint ad eam divisionem procedi posse, id pericere ne omittant.

93. Non praepropere tamen et inconsiderate urgenda est divisio, praesertim si ea quae necessaria sunt, praevidentur defutura (Can. 1415, § 3). Prae oculis in primis habeant Ordinarii, in erigendis quasi-paroeciis, utilitatem animarum et quibus incrementis res catholica in suis regionibus adoleverit. Res hinc serio examinetur, audita, ad normam can. 302, Consiliatorum sententia, vel etiam praecipuorum Missionariorum in congressu coadunatorum. (2)

94. Neque tamen necessæ est, neque suadendum, ut expectetur donec totum Vicariatus vel Praefecturae territorium in quasi-paroecias disperti possit: pedetentim enim et per partes opportune procedatur, ita ut quaedam pars in quasi-paroecias dividatur, alterius partis divisione in idoneum tempus dilata.

95. Erectio quasi-paroeciae fiat per decretum Ordinarii. In eo clare describantur territorii limites; quod si hoc obtineri nequit, sufficit renuntiare quae christianitates ad singulas quasi-paroecias pertineant. Decreto insuper statuatur quae sit ecclesia principalis quasi-paroeciae, necnon residentia quasi-parochi.

96. Huius Decreti duo exemplaria conficiantur quorum unum in archivo Ordinarii, alterum in actis quasi-paroeciae modo erectae adservetur.

97. Constituta quasi-paroecia, ipso facto oriuntur iura et obligationes quasi-parochi, quae a C. I. C. sauciuntur.

98. Quod spectat ad matrimonia celebranda, in institutis quasi-paroeciis, attendatur oportet ad canones 1095 et 1096; in locis vero ubi non sunt constitutae quasi-paroeciae, Missionarii censendi sunt cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici, ac proinde cum licentia generali ab Ordinario concessa valide et licite assistunt matrimoniis.

99. Similiter ex quasi-paroeciae erectione sequitur ut omnes ecclesiae, capellae et oratoria, intra fines territorii quasi-

[Archival References]
(1) Can. 216, § 2.— (2) Can. 303.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 47]
INTERNAL DIVISION OF THE VICARIATE

[Main Text]
that each community may have its own church and designated pastor (1). Therefore, Vicars and Apostolic Prefects ought to strive towards preparing the mission entrusted to them for this appropriate ecclesiastical structure, and, where they judge that such a division may be implemented, they must not neglect to undertake it.

93. Nevertheless, such division should not be pursued prematurely or without due consideration, particularly if essential resources are anticipated to be lacking (Canon 1415, § 3). When establishing quasi-parishes, Ordinaries must above all keep in view the spiritual welfare of souls and the extent to which the Catholic mission has advanced within their regions. This matter should therefore be seriously examined, having heard the opinions—according to the norms of canon 302—of the Consultors, or even of the principal missionaries gathered in conference. (2)

94. It is neither necessary nor advisable to delay until the entire territory of the Vicariate or Apostolic Prefecture can be fully divided into quasi-parishes. Rather, progress should be made gradually and in stages, so that one portion may be subdivided into quasi-parishes while the division of another portion is deferred to a more suitable time.

95. The establishment of a quasi-parish shall be effected by a decree issued by the Ordinary. This decree must clearly define the territorial boundaries; if precise demarcation proves impossible, it suffices to specify which Christian communities belong to each respective quasi-parish. Furthermore, the decree shall designate the principal church of the quasi-parish and the residence of the quasi-parish priest.

96. Two copies of this decree shall be produced: one to be preserved in the archives of the Ordinary, the other in the records of the newly established quasi-parish.

97. Upon the canonical establishment of a quasi-parish, the rights and obligations of the quasi-parish priest arise automatically, as defined by the Code of Canon Law (CIC).

98. With regard to the celebration of marriages in established quasi-parishes, attention must be paid to canons 1095 and 1096. In areas where quasi-parishes have not yet been established, missionaries are to be regarded as collaborators of the Vicar or Apostolic Prefect, and thus, provided they possess general permission granted by the Ordinary, they may validly and licitly assist at marriages.

99. Similarly, the establishment of a quasi-parish entails that all churches, chapels, and oratories within the territorial boundaries of the quasi-

[Archival References]
(1) Canon 216, § 2. — (2) Canon 303.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 52

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 48]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
parish is situated, shall be considered subsidiary and remain under its jurisdiction and dependence until they attain quasi-parochial status or are removed from the care of the quasi-parish priest in accordance with canon 464.

100. Finally, it will be most advisable, once the territory has been divided into quasi-parishes, also to subdivide the Vicariate or Prefecture into several districts, each encompassing multiple quasi-parishes, so as to foreshadow the establishment of rural vicariates (Vicariatus foranei), thereby ensuring more effective governance and administration of the Mission (1).

101. As far as the nature of the localities and the needs of the Christian faithful permit, Ordinaries should ensure that missionary residences are arranged in such a way that missionaries can conveniently meet one another at least once a month, both for the purpose of sacramental confession and to enjoy mutual spiritual consolation and support (2).

102. In regions where the sacred hierarchy has indeed been established, but which remain subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, the following provisions apply (3):

1°. Since dioceses subject to this Sacred Council must be regarded as mission territories, it may be permitted for certain portions of territory to remain undivided—that is, without defined parish boundaries.

2°. However, those parts of the territory that have already been delimited, or which may be delimited in future according to canon 216, are to be regarded nominally as parishes; yet the particular regulations concerning quasi-parishes are to be applied to them.

3°. Bishops of Mission territories are granted special faculties to appoint religious (regular clergy) to serve in parishes when there is an absolute lack of suitable priests from the secular clergy.

103. In accordance with the Instruction of the S.C. for the Propagation of the Faith on the establishment of quasi-parishes (25 July 1920), the First Plenary Council of China holds that the creation of quasi-parishes should be undertaken with great caution and restraint in places where there is no sufficient number of indigenous secular priests available to whom the office of quasi-parish priest may be entrusted.

104. All provisions laid down in the Code of Canon Law from canon 445 to canon 450 concerning rural vicars (Vicarii foranei) shall, by appropriate analogy, be applied to missionaries who are elected to fulfil the role of rural vicar.

[Archival References]
(1) Canons 217, 445 et seq.; cf. A.A.S. vol. 1920, p. 332.—(2) A.A.S., vol. 1922, p. 291, cap. IV, n. 20, a.—(3) A.A.S., vol. 1921, p. 18.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 53

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 49]

[Main Text]
VICARS FORANE — QUASI-PARISH PRIESTS

105. When a Missionary has died, the Vicar Forane shall provide for the spiritual needs of the district until such time as the Ordinary makes appropriate arrangements.

TITLE XIV.

On Missionaries or Quasi-Parish Priests.

106. Quasi-parish priests are those who govern a quasi-parish (1).
The proper Ordinary appoints quasi-parish priests from among the secular clergy of the locality, having consulted the Council (2); in the case of religious clergy, however, the Ordinary shall appoint them in accordance with canon 456.
All are removable at will (3).

107. Where quasi-parish priests have not been canonically instituted, they do not differ from missionaries. — Missionaries are to be regarded as cooperator vicars of the Vicar or Prefect Apostolic, in accordance with canon 476.
Where several secular missionaries reside together in the same residence, the Ordinary shall designate one priest to exercise authority over the others.

108. Since quasi-parish priests are equated with parish priests in respect of all parochial rights and obligations, the provisions established in canons 462, 466, 467, 468, 469, 1329, 1330, 1331, 1332, 1333, 1344, 1345, 1347, and 1348 regarding parish priests are to be applied to them, mutatis mutandis.

109. Cooperator vicars, appointed by the local Ordinary, may assist quasi-parish priests; their rights and duties shall be derived from the letters of appointment and commission issued by the Ordinary. By virtue of their office, they are to substitute for the quasi-parish priest when necessary and assist in the entire parochial ministry, excepting only the obligation to apply the Mass for the people (4).

110. Priests, especially quasi-parish priests, should diligently ensure that children who show signs of an ecclesiastical vocation are carefully protected from the contagion of worldly influences, formed in piety, instructed in the rudiments of learning, and nurtured in the germ of their divine calling.

(1) Canon 451, § 2, no. 10. — (2) Canon 457. — (3) Canons 454, §§ 4 and 5. — (4) Canon 476.

7

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 54

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 50]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XV.

De Missionibus seu Visitationibus annuis.

111. Nomine Missionum hic intelliguntur non exercitia spiritualia populo data, sed visitationes, prædicationes et Sacramentorum administrationes quibus provideat missionarius visitando stationes christianorum.

112. Missionarius quotannis in omnibus suis christianitatibus hanc missionem seu visitationem annuam peragat. Praeter illam commendatur ut missionarii aliquoties in anno insuper visitent christianitates.

113. Optandum est ut, in magnis praesertim christianitatibus, Missionarii bini missionem peragant.

114. Missionarii visitationem annualem faciant iuxta rationem agendi conformem uniuscuiusque regionis usibus et moribus, ab Ordinario determinandam.

115. Ordinarii, de consilio præcipuorum missionariorum, et spectata temporum, locorum et personarum ratione, in suis regionibus ordinandas curent aptas normas ut visitationes annuae maiore cum fructu peragi valeant.

Speciatim autem de Sacramentorum usu et administratione solliciti sint missionarii; nec omissant sedulo exercere aliquot christianos, sive viros sive mulieres, ad modum baptizandi, eosque de necessitate baptismi et de magnitudine huius ministerii sollerter instruere.

Tandem, pro certo habentes hoc esse fere unicum subsidium conservandi et augendi fructus visitationis annuae, toti in id incumbant ut apud Christifideles sanctissimum morem aliquas preces in familia recitandi aut introducant aut solidius stabiliant.

TITULUS XVI.

De exercitiis spiritualibus pro laicis.

116. Ordinarii advigilent ut in maioribus christianitatibus, si commode fieri possit, exercitia spiritualia aliquando habeantur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

--- TRANSLATION ---
[Page 50]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XV.

On Annual Missions or Visitations.

111. The term ‘Missions’ here refers not to spiritual exercises conducted for the people, but rather to pastoral visitations, preaching, and the administration of the Sacraments carried out by a missionary through visits to Christian settlements.

112. The missionary shall conduct this annual mission or visitation in all his Christian communities each year. In addition, it is recommended that missionaries make supplementary visits to these communities on several occasions throughout the year.

113. It is desirable that, particularly in larger Christian communities, missions be conducted by two missionaries working together.

114. Missionaries shall carry out the annual visitation according to a method of operation suited to the customs and practices of each respective region, as determined by the Ordinary (ecclesiastical authority).

115. Ordinaries, in consultation with senior missionaries and taking into account the conditions of time, place, and persons involved, shall ensure that appropriate guidelines are established within their regions so that annual visitations may be conducted with greater fruitfulness.

Missionaries, in particular, shall take diligent care regarding the use and administration of the Sacraments; they must not neglect to train carefully selected lay Christians—men or women—in the proper manner of administering baptism, instructing them thoroughly on the necessity of baptism and the significance of this ministry.

Finally, recognising that the promotion of the most sacred practice of reciting prayers within the family household is almost the sole means of preserving and enhancing the fruits of the annual visitation, missionaries shall devote themselves wholeheartedly to either introducing this custom among the faithful or strengthening it where already established.

TITLE XVI.

On Spiritual Exercises for the Laity.

116. Ordinaries shall ensure that, in larger Christian communities where feasible, spiritual exercises are held from time to time.

Decrees

[Marginal annotations]
(No marginal annotations visible)

[Seals or stamps]
(No seals or stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 55

--- TRANSLATION ---
[Page 51]

[Main Text]
MISSIONS—SPIRITUAL EXERCISES—RESIDENCE—ARCHIVES 51

To ensure more abundant spiritual fruits, the following precautions should be observed:

1°. Regarding time: Such spiritual exercises should only be conducted outside the usual period of the mission, and at a time when the people are not required to engage in fieldwork or agricultural labour.

2°. Regarding participants: Coadjutors and other missionary assistants—especially catechists, local leaders (priores), and notable figures—should be particularly summoned. Men shall be instructed separately from women.

3°. Regarding the preacher: If the spiritual exercises are delivered by the missionary himself, it is desirable that he be assisted, especially during the hearing of confessions, by one or more priests.

TITLE XVII.

On Residence.

117. The First Synod of China references Canon 465 concerning the residence of parish priests, applying it analogously to quasi-parochial missionaries.

118. Missionaries shall reside within the district or mission entrusted to them by the Ordinary. They may not absent themselves for any considerable length of time without grave and urgent cause, unless they have consulted the Ordinary and left behind a substitute approved by him.

119. Although missionaries do not possess, under Canon Law, the right to regular vacation, Ordinaries retain the authority to grant leave of absence as necessity or the circumstances of persons and affairs may require.

TITLE XVIII.

On the Archive and Parochial Registers.

120. Parish priests and those acting in a quasi-parochial capacity shall faithfully observe the provisions of Canon 470 regarding the compilation and safekeeping of parochial registers, as well as the maintenance of an archive.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 56

--- TRANSLATION ---

[Page 52]

[Main Text]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

121. The names of those baptised, together with mention of the minister, parents, and godparents, as well as the place and date of the administration of baptism, must be carefully and without delay recorded in the baptismal register. Baptisms administered to illegitimate children shall also be noted, along with the name of the father or mother if known, in accordance with canon 777.

122. In cases where a priest is absent and another person administers baptism privately, the names of the baptised, the baptiser, and the witnesses—required under canon 742, §1 to establish legitimate proof of valid and properly administered baptism—shall, at the appropriate time and following an examination regarding the validity of the baptism conferred, as well as the completion of the requisite baptismal rites, be entered into the register.

123. In the event of a change of missionary, the parish records must be faithfully handed over to the successor.

124. Furthermore, the missionary shall ensure that a historical register or codex is compiled, in which notable events—both sacred and secular—occurring within the Mission are recorded in a brief but truthful account. For, just as a great building is constructed from stones, so too are the annals, struggles, martyrdoms, triumphs, and deeds of the Holy Mother Church drawn forth and celebrated from small documents.

125. Where documents are to be submitted for inspection or copies transcribed, the provisions of canon 384 must be observed.

TITLE XIX.
On the Annual Report to the Ordinary

126. There are two reports to be sent annually to the Ordinary: one spiritual, the other temporal.

127. Missionaries shall make a precise and faithful annual report to the Ordinary concerning their administration and the spiritual condition of the souls entrusted to them, following the form established by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

128. The missionary himself shall accurately and sincerely prepare and sign an account of goods received both by the Mission and from other sources for the benefit of the Mission, in accordance with canon 1536, §1, and shall render this account to the Ordinary every year.

Page 57

--- TRANSLATION ---
[Page 53]

[Main Text]
PAROCHIAL BOOKS — DUPLICATE REPORT — INCARDINATION 53

TITLE XX.
On the Incardination and Transfer of Clerics.

129.—Canons 111–117 are reproduced here, with appropriate correspondences drawn between like provisions, taking into account also canon 981.

Canon 111.—§ 1. Every cleric must be affiliated either to a diocese or to a religious institute; thus, it is not permissible under any circumstances to admit clerics who are unattached or without such affiliation.
§ 2. By reception of first tonsure, a cleric is affiliated—or, as it is commonly expressed, incardinated—into the diocese for whose service he was promoted.

Canon 112.—Except in cases provided for in canons 114 and 641, § 2, for a cleric to be validly incardinated into a diocese other than his own, he must obtain from his Ordinary letters of perpetual and absolute excardination, signed by that same Ordinary; and from the Ordinary of the receiving diocese, letters of perpetual and absolute incardination, likewise signed.

Canon 113.—A General Vicar may not grant excardination or incardination without special mandate; nor may a Diocesan Administrator (Vicarius Capitularis) do so before the passage of one year following the vacancy of the episcopal see, and only with the consent of the Cathedral Chapter.

Canon 114.—Excardination and incardination are deemed to have taken place if a cleric has obtained a residential benefice in a diocese other than his own, with the written consent of his own Ordinary, or with written permission granted by him to leave the diocese permanently.

Canon 115.—A person is likewise excardinated from his original diocese through the making of religious profession, in accordance with the norms of canon 585.

Canon 116.—Excardination may not take place without just cause, and does not take effect unless followed by incardination into another diocese; the Ordinary of the receiving diocese shall promptly inform the previous Ordinary of this incardination.

Canon 117.—An Ordinary should not proceed to incardinate a cleric from another diocese unless:
1º. The necessity or advantage of the diocese requires it, observing all legal prescriptions regarding the canonical title for ordination;
2º. He has received legitimate documentary proof that lawful excardination has been granted, and has further obtained from the curia releasing the cleric—confidentially, where necessary—adequate testimonials concerning the cleric’s birth, life, conduct, and studies, especially when dealing with the incardination of clerics of a different language or nationality; the Ordinary releasing the cleric, bearing a grave responsibility before his conscience, must ensure that these testimonials conform to the truth;
3º. The cleric has declared by oath, made before the said Ordinary or his delegate, his intention to bind himself permanently to the service of the new diocese, in accordance with the sacred canons.

Canon 981.—§ 1. If none of the titles specified in canon 979, § 1, is available, the title of service to a diocese may suffice; and in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, the title of missionary service may serve instead, provided always that

Page 58

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 54]

[Main Text]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

the candidate to be ordained, having made a sworn declaration, shall devote himself in perpetuity to the service of the diocese or mission, under the authority of the local Ordinary for the time being.

§ 2. The Ordinary who promotes a priest to a title of ecclesiastical or missionary service is bound to grant him a benefice, office, or sufficient subsidy adequate for his proper sustenance.

TITLE XXI.

On the Economic Provision for the Secular Clergy.

130.—Due to the diversity of places and customs, the First Synod of China is unable to establish particular norms. The following are general regulations:

1°. If a priest of the secular clergy, whether European or Chinese, has entered into an agreement with the Vicar or Apostolic Prefect whereby he retains the fruits of his ministry, the Ordinary is not bound by justice to provide necessary support should the priest fall ill or grow old; though on grounds of charity he may occasionally have such an obligation. Conversely, if the priest does not retain the fruits of his ministry but has been provided for in essentials by the Ordinary, then the Ordinary is obliged to sustain him in times of illness or old age.

2°. With regard to the economic arrangements for indigenous clergy, it is recommended that Ordinaries establish statutes in such a manner that no injustice is done, and that charity—“the bond of perfection,” as the Apostle says (1)—is preserved among the labourers in the Lord’s vineyard. These statutes shall be communicated by the Ordinary, either personally or through the Rector of the Seminary, before any indigenous cleric is promoted to the sacred order of subdeacon, so that, being fully informed, he may freely accept them and faithfully observe them.

3°. Since there is no justification for excluding seminary alumni and indigenous priests from equal inheritance rights within their families, particularly in the division of family property, careful attention must be given to ensuring that the Church’s teaching on patrimony—according to canonical norms—is likewise upheld in mission territories. (2)

4°. No financial subsidies shall be granted from the properly designated assets of the Mission to priests, even to their closest poor relatives, excepting special ordinances to the contrary. Nothing, however, prevents priests from disposing of their personal goods according to their own discretion.

(1) Colossians, III, 14.—(2) Canon 979.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 59

--- TRANSLATION ---

[Page 55]

[Main Text]
ECONOMIC RATIO — OFFICES — COMMUNITY LIFE, ETC. 55

TITLE XXII.
On the Admission of the Indigenous Clergy to All Offices.

131. No office shall be denied to the indigenous clergy, provided they are suitably qualified.

132. The First Chinese Council gladly embraces what canon 305 sets forth. Indeed, it strongly desires that the day may come as swiftly as possible when Chinese priests may also be elected as bishops.

TITLE XXIII.
On the Common Life of the Clergy.

133. The First Chinese Council, relying on canon 134, commends communal life among clerics; and wishes that, wherever such a practice is already established, it should be preserved as far as possible.

TITLE XXIV.
On Relations between the Indigenous and Foreign Clergy.

134. Missionaries ought especially to apply to themselves the provisions laid down in canons 124 and following concerning holiness and integrity of life for all priests and religious, since they are apostles specially appointed by the Church to preach and establish the faith among the nations, through the consistent practice of every virtue.

135. The First Chinese Council particularly recommends these principles to the indigenous clergy. All must keep clearly in mind that the Christian faith will neither attain firm stability nor make significant progress in China unless native-born men, once admitted to the clergy, lead their fellow countrymen not merely by word but especially by example, shaping them towards Christian virtues through the mirror of their own conduct.

Missionaries and priests of the indigenous clergy are to regard, in a special manner, the new commandment of mutual charity—entrusted to them directly by Our Lord Jesus Christ—as binding without any distinction

Page 60

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 56]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

of foreigners and Chinese, so that, through this mutual affection,
the people may recognise the missionaries and native clergy as true
disciples of Christ. Let them therefore demonstrate this fraternal charity
through acts of unity, reciprocal expressions of goodwill given and received,
the use of both languages understood by each party, and especially through
mutual observance of respect and honour, and tokens of esteem.

TITULUS XXV.
On the Life and Conduct of Clergy.

136. Clerics shall sanctify each day with exercises of piety,
as prescribed in canon 125: namely mental prayer, visitation
of the Blessed Sacrament, the Marian rosary, and examination of conscience.

137. By reading spiritual books within their possession,
especially the New Testament, *The Imitation of Christ*, the Lives
of the Saints—particularly those who laboured in the Missions—and so forth,
they shall continually nourish soul and mind for their own spiritual benefit and devotion.

138. Clerics who have received higher orders must remember
the grave obligation they bear to recite the canonical hours in full each day (1).

139. Priests shall not celebrate Mass without pious preparation
and accompanied by a devout act of thanksgiving (2).

140. As stipulated in canon 125, §1, all clerics are bound to receive
the sacrament of Penance frequently. Therefore, priests should go to confession
at least once a week, or at minimum within the space of fifteen days. Should
this prove impossible due to lack of a confessor, they must ensure that
no more than two months pass without confession, except in cases approved
by the Ordinary.

141. All secular priests must undertake spiritual retreats at least
once every three years (3). It is desirable that such retreats be annual
and conducted in common. Finally, it is recommended that priests devote
themselves monthly to spiritual recollection.

(1) Can. 135. — (2) Can. 810. — (3) Can. 126.

Decrees

Page 61

--- TRANSLATION ---

[Page 57]

[Main Text]
LIFE OF THE CLERGY — OBEDIENCE AND REVERENCE

142. During periods of spiritual retreat, the following may be read appropriately: *Exhortatio ad clerum catholicum* by Pope Pius X; the Encyclical *Maximum illud* by Pope Benedict XV; and the decrees of the First Chinese Council, in which there is discussion concerning the virtues and discipline to be cultivated by priests.

TITLE XXVI.
On Obedience and Reverence towards Superiors

143. Priests serving in the Missions shall continually direct their hearts and eyes towards the Roman Pontiff as sons to a father; they shall listen to his words with the utmost docility of spirit; they shall follow his footsteps as that of a most beloved Shepherd, and reverence him as the Vicar of Christ and the unfailing light of the Church: *Where Peter is, there is the Church.*

144. All clerics, especially priests, are bound by a special obligation to show reverence and obedience to their proper Ordinary.¹

145. All missionaries and native clergy must remember that, according to canons 108 and 109, the Church is hierarchically structured by divine institution, so that those who occupy any lower rank are required to show reverence and obedience to their immediate superior. Thus, certainly acting against right order—and indeed contrary to the mind of the Church—is anyone who, either by entirely omitting or deliberately bypassing their immediate superiors, appeals directly to a higher superior in matters properly within the competence of lower ranks.

146. This obedience must be maintained not only between the Apostolic See and its Delegate in China, but also between the Apostolic Delegate and the Ordinaries; likewise between the Ordinaries and those appointed as vicars forane who serve as superiors to certain missionaries.

147. Should anyone rashly—or, which God forbid, out of contempt for authority—presume to stir up disputes among priests or Christians regarding matters pertaining to ecclesiastical authority, he shall be punished with strict penalties proportionate to the gravity of the offence.

(1) Canon 127.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 62

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 58]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

**[Main Text]**
148. Let all be cautious, especially clerics, lest they fall into present-day errors concerning the authority of those who hold positions of governance over others; rather, firmly believing that all power comes from God, let them neither speak against nor despise the commands of their superiors, but accept them with reverence and observe them faithfully.

149. Priests shall not undertake any matter of great importance without first consulting their diocesan bishops; for example, when it concerns admitting to marriage a person affiliated with a secret society, granting burial to one who has taken their own life, or carrying out major repairs in a church, etc.

150. Vicars Forane, and others subject to them, in matters falling within their jurisdiction, are to be obeyed just as strictly as the Ordinary himself.

151. Clerics are bound to accept and faithfully carry out duties assigned by the Ordinary whenever, and for as long as, such duties are judged necessary by him for the good of the Church, provided always that legitimate impediments are duly excused (1).

152. However, nothing prevents clerics from respectfully presenting to their Superiors any difficulties they may encounter in fulfilling certain obligations, provided such communication is made in a spirit of obedience and reverence.

153. Clerics, particularly newly ordained priests and missionaries, must not reject or look down upon approved missionary traditions. On the contrary, they should uphold such traditions and customs with piety and reverence, taking care not to introduce innovations without first consulting their Superiors.

154. These principles were succinctly summarised by Pope Pius XI, who wrote in the Encyclical *Ubi arcano Dei consilio*, 23 December 1922: “We desire, venerable brethren, to express anew to your priests our deep appreciation—those priests whom we have long regarded, and continue to regard, not only as witnesses but also as companions and sharers in the tireless labours undertaken for Christ’s flock. We have always held, and do hold, in the highest esteem their magnanimity in enduring hardships, and their diligence in devising new methods to meet the changing needs brought about by the vicissitudes of time. And we affirm that they are bound to us by a closer bond of truth, and we to them by paternal benevolence, so that they may adhere all the more willingly and closely to their pastors—as indeed to Christ Himself—as leaders and teachers, both in holiness of life and in integrity of obedience” (2).

(1) Canon 128. — (2) *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1922, p. 694.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 63

--- TRANSLATION ---

[Page 59]

[Main Text]
VIRTUES OF THE CLERGY — PROHIBITED TRADE — ACQUISITION

TITLE XXVII.
On the pursuit of poverty.

155. In imitation of the heavenly Teacher, Christ, who was born in a manger and died naked on the cross, and who both loved and preached poverty, a priest should engage in no pursuits other than those concerning souls (1).

156. Nor should money belonging to the Mission be spent extravagantly or frivolously: for this inheritance is sacred, derived from the pious donations and alms of the faithful, who do not hesitate—sometimes even depriving themselves of necessities—to contribute for the sake of missionary work. Missionaries are constituted not as owners but as stewards of these goods, bound by the norms of the Sacred Canons.

TITLE XXVIII.
On trade and commercial activities prohibited to the clergy.

157. The ecclesiastical law set forth in Canon 142, which prohibits clerics from engaging in trade or commerce, assumes particular urgency within missionary territories; for mere suspicion of mercantile activity can create numerous obstacles to the propagation of the faith.

158. If any missionary or priest of the indigenous clergy contracts a debt with third parties without the prior written consent of his Ordinary, the Mission in no way incurs an obligation to repay such a sum—even if the funds were ostensibly expended for the works of the Mission.

TITLE XXIX.
On the prohibition of acquiring and possessing immovable property.

159. Although missionaries and indigenous priests may freely dispose of their personal patrimonial assets, none of them is permitted to purchase land, houses, or other immovable property, even with their own funds, without the express licence of the Ordinary, and only in accordance with the specific norms established by that Ordinary in each individual case.

(1) «Maximum illud», AAS, vol. 11 (1919), p. 447.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 64

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 60]

[Main Title]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[TITLE XXX.]
On Sobriety and Chastity.

[Main Text]
160. Just as among the virtues by which the priestly ministry is commended to all, there is none more effective than chastity in making ministers of the Gospel efficacious, so likewise among the vices that bring dishonour upon the sacred priesthood, there is no vice more harmful to the faithful than the incontinence of priests; nor any other that renders priests more base and contemptible in the eyes of men.

161. Therefore, let the prescriptions established by the Holy Fathers and Doctors through perpetual tradition be diligently observed, and let priests apply these, especially in their conduct towards women, for the preservation of chastity.

Let them abstain from the vice of intemperance, which makes the soul carnal and clouds its judgment; and above all, let them refrain from abuse of alcoholic liquors.

[TITLE XXXI.]
On the Study of Sacred Sciences, and on Examinations to be Undergone by Junior Priests.

[Main Text]
162. In the Chinese Missions, as far as possible, the proper regulations concerning ecclesiastical studies prescribed for priests in the Code of Canon Law (Codex Iuris Canonici), canons 129, 130, and 2376, shall be observed.

163. The proper studies for priests include: Sacred Scripture, Theology, the Roman Catechism, Canon Law, Ecclesiastical History, preparation of sermons for the people, discussion and resolution of cases of conscience, Decrees of the Holy See, Instructions from the Sacred Congregation de Propaganda Fide, Synodal Decrees of China, and the statutes and particular rules of the mission itself.

[Signatures]
Decrees

[Archival References]
(Note: No archival reference visible in the image)

Page 65

--- TRANSLATION ---
[Page 61]

[Main Text]
SACRED STUDIES — RESOLUTION OF CASES — CHINESE LANGUAGE
61

TITLE XXXII.

On Conventions for the Resolution of Cases in Moral and Liturgical Matters

164. The provisions laid down in canons 131, 448, and 2377 concerning participation in consultations on matters of morality and liturgy shall be faithfully observed.

165. The Ordinary is not only to propose cases for discussion, but also, as appropriate, to provide resolutions to cases previously submitted.

TITLE XXXIII.

On the Study of the Vernacular Language

166. Missionaries proceeding to China should consider the study of the vernacular language to be a duty incumbent upon them—not being content with a mere rudimentary knowledge, but striving to speak it fluently and correctly. The time which missionaries initially devote to learning the language upon their arrival in China will later yield significant benefits; the gift of language will throughout their lives enhance the dignity of their ministry and render it more effective and efficient.

Therefore, the Fathers of the Council deem it expedient to establish that newly arrived missionaries, at least during their first year and generally free from other duties, be assigned a designated teacher who shall deliver instruction at set times, so that they may fully apply themselves to the study of the language.

The First Synod of China further exhorts Vicars Apostolic and Apostolic Prefects that, insofar as the circumstances of their vicariate or prefecture permit, they retain missionaries under the guidance of an experienced missionary for a second year, with the intention that they may not only deepen their practice of the apostolic life, but also perfect their knowledge of the language, and, as far as possible, devote themselves to the study of Chinese characters.

Should any missionary prove particularly suited to mastering the Chinese language, it shall be the responsibility of the Ordinary to ensure that he continues in this study for a prolonged period (unless the shortage of missionaries necessitates otherwise), so that in future he may produce scholarly works in a refined and elegant style.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 66

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 62]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

possit, ac superstitiones erroresque confutare, et decus ac aesti-
matio etiam ab iis qui foris sunt Missioni comparentur.

167. De cetero, Primum Concilium Sinense statuit Ordina-
rios, onerata etiam eorum conscientia, non communicanturos esse
iurisdictionem Missionariis, donec, per diligens examen reco-
gnita eorum sufficiente scientia linguae sinensis, ad exercenda
cum fructu sacra ministeria idonei experti sunt.

TITULUS XXXIV.

De iis abstinendis quae statum sacerdotalem dedecent.

168. Meminerint sacerdotes prohibitiones in canonibus
138, 139, 140, clericis factas relate ad officia, artes et oblectamenta,
quae eos dedecent, aut a statu clericali aliena sunt.

169. In spectaculis, quibus non debent interesse clerici,
Primum Concilium Sinense comprehendit specialiter spectacula
cinematographica.

170. «A fide iubendo, etiam de bonis propriis, clericus
prohibetur, inconsulto loci Ordinario» (1).

171. Turpe est et Dei ministris indignum, in pecuniae
mutuis, sive ex bonis Missionis quando fiunt cum licentia Ordi-
narii, sive ex bonis patrimonialibus, exigere fenus seu usuram
quam in infidelibus ipsis abhorremus.

In his omnibus clerici prae oculis habeant aequitatem,
caritatem et evangelicam dignitatem.

172. Nullus sacerdos, Sinensium more, pueros, vel puellas
in filios vel filias adoptare audeat; nec ullus siver sacerdos, sive
seminarii alumnus, in christiana familia adoptetur in filium vel
quid huiusmodi. Si, quod Deus avertat, talis inveniatur abusus,
congruis poenis eradicetur.

(1) Can. 137.

Decreta

--- TRANSLATION ---
[Page 62]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

may be able to refute superstitions and errors, and so that the dignity and reputation of the Mission may also be upheld in the eyes of those outside the Church.

167. Furthermore, the First Synod of China decreed that Ordinaries—bound by their own conscience—are not to grant jurisdiction to missionaries until, following a careful examination, their adequate knowledge of the Chinese language has been established and they have been found competent and experienced in carrying out sacred ministries fruitfully.

TITLE XXXIV.

On abstaining from matters unbecoming the priestly state.

168. Priests shall remember the prohibitions laid down in canons 138, 139, and 140 concerning offices, trades, and entertainments that are demeaning to the clergy or incompatible with the clerical state.

169. Among spectacles in which clerics ought not to participate, the First Synod of China specifically includes cinematographic performances.

170. ‘A cleric is prohibited from making any disposition of his private property by way of codicil or testament without first consulting the local Ordinary’ (1).

171. It is shameful and unworthy of ministers of God to demand interest or usury on monetary loans, whether such loans are made from mission property (when permitted by the Ordinary) or from personal assets—practices which we ourselves abhor even among unbelievers.

In all such matters, clerics must keep before their eyes justice, charity, and evangelical dignity.

172. No priest shall dare, following Chinese custom, to adopt boys or girls as sons or daughters; nor shall any priest or seminary student be adopted into a Christian family as a son or in any similar capacity. Should such an abuse—God forbid—be discovered, it shall be eradicated through appropriate penalties.

(1) Canon 137.

Decrees

Page 67

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 63]

[Main Text]
QUAENAM VITANDA — RELIGIOSI IN GENERE
63

PART TWO.
ON RELIGIOUS PERSONS.

TITLE XXXV.
On Religious Persons in General.

The First Synod of Peking adopts and recommends for observance those provisions of common law concerning religious persons.

173. Ordinaries of the Missions shall strive with all diligence to call upon the members of religious Orders and Congregations—both male and female—as helpers, and shall in every way favour religious Institutes, since through the work and labours of pious religious, the progress of religion or of the mission is more effectively advanced.

174. After Apostolic Vicars have devoted their efforts to forming the indigenous secular clergy, they undertake a most beneficial work if they earnestly endeavour to establish from among this same indigenous clergy a diocesan congregation, with simple vows, in accordance with the sacred canons (1).

175. It is also desirable that, should any of the indigenous people manifest a definite vocation to a Religious Institute existing within the missions, they be admitted thereto, provided this does not prejudice the welfare of the secular clergy (2).

176. Besides the members of Congregations and Religious Orders to whom the Missions are entrusted, it is likewise considered appropriate to invite other Religious Institutes of either sex to assist, whenever necessity demands and circumstances permit.

177. Nevertheless, Ordinaries may admit no religious community into their territory without the prior approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (3).

178. Religious men and women, for their part, should firmly hold as certain and evident that the greater care and effort they devote to the good of the mission—that is, to securing the salvation of souls—the more will the honour and reputation of their own Institute be enhanced. Therefore, whether dealing with matters or persons, they should strive to share the same outlook and follow the same approach as the Ordinaries and missionaries, so that, inwardly and outwardly, they may truly be "one heart and one soul" (4).

(1) Instruction of the S.C. for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.—(2) Ibid.—(3) Canon 497 §1.—(4) Acts, IV, 32.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 68

--- TRANSLATION ---
[Page 64]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XXXVI.
On the Establishment of New Congregations.
On the erection and suppression of religious institutes and houses.

179. The First Plenary Council of China recalls to memory and mandates compliance with the provisions set out in canons 492, 493, 495, and 496 concerning the erection and suppression of a religious institute and a religious house.

180. Whenever a competent Ordinary, in accordance with canon 492, §1, deems it expedient to establish a new religious congregation bound by simple vows, he shall, while the matter remains entirely unresolved, approach the Holy See, clearly informing it of his intentions so that the Apostolic See may fully determine the appropriateness of establishing such a new institution. In the meantime, he shall strictly observe the norms already established regarding such matters, and duly observe—out of proper obedience—any further instructions which may be issued by the Holy See in the particular case.

TITLE XXXVII.
On Religious Engaged in Missionary Work.

181. The Vicar or Prefect Apostolic, as superior of the mission, is responsible for all matters pertaining to the governance of the mission and the care of souls. The regular superior, however, bears the duty and responsibility of safeguarding and promoting, through constant and diligent vigilance and care, the observance of regular discipline among the missionaries of his own Order; likewise, he is to assign individual mission duties according to each person’s intellectual and physical capacity. Such duties are not to be undertaken, however, without prior consultation with the Mission Superior, so that both may jointly decide upon those arrangements which they judge most beneficial to the advancement of the Catholic cause (1).

182. Members of congregations of diocesan right are entirely subject to the local Ordinary, even in matters relating to internal regular discipline (2).

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 12 September 1896.
(2) Canon 492, §2.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 69

--- TRANSLATION ---

[Page 65]

[Main Text]
NEW RELIGIOUS CONGREGATIONS — IN THE MISSIONS

183. The First Synod of China recalls to memory Canons 500, 615, 616, 617, 618, 619, and 620, which concern the exemption of religious.

184. Privileges, exemptions, and immunities contrary to the canons of this Council, or in any way derogating from the rights of Vicars Apostolic and Apostolic Prefects—particularly those contained in Canon 296, §1—are not presumed within religious institutes, whether exempt or non-exempt, but must be expressly proven.

185. The First Synod of China reproduces and adopts Canons 630 and 631, which pertain to religious serving as parish priests.

Can. 630. — § 1. A religious who governs a parish, whether by title of parish priest or by title of curate, remains bound to observe his vows and constitutions, insofar as such observance is compatible with the duties of his office.
§ 2. Therefore, in matters pertaining to religious discipline, he is subject to his Superior, who alone—excluding the local Ordinary—has the right to examine his conduct in these matters and, where necessary, to correct him.
§ 3. Goods acquired by him on account of the parish to which he is appointed accrue to that parish; all other goods are acquired in the same manner as for other religious.
§ 4. Notwithstanding the vow of poverty, he may receive or collect alms offered in any form for the benefit of parishioners, or for Catholic schools or pious places connected with the parish, and administer those received or collected; furthermore, provided the donors’ intentions are preserved, he may disburse them according to his prudent judgment, always under the supervision of his Superior. However, the reception, retention, collection, or administration of alms designated for the construction, maintenance, restoration, or adornment of the parish church belongs to the Superiors if the church is part of a religious community; otherwise, it pertains to the local Ordinary.

Can. 631. — § 1. The same religious parish priest or curate, even if exercising his ministry in a house or place where higher religious Superiors have their ordinary residence, is immediately and fully subject to the jurisdiction, visitation, and correction of the local Ordinary, just like secular parish priests, except solely in matters concerning regular observance.
§ 2. The local Ordinary, upon finding that the priest has failed in his duties, may issue appropriate decrees and impose deserved penalties; however, the powers of the Ordinary are not exclusive, since the Superior possesses concurrent authority alongside him, provided that, in cases where the Superior and the Ordinary issue differing decisions, the decree of the Ordinary shall prevail.
§ 3. Regarding the removal of a religious parish priest or curate from a parish, the provisions of Canon 454, § 5, are to be observed; and regarding temporal goods, the provisions of Canon 533, § 1, no. 4, and Canon 535, § 3, no. 2, apply.

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 70

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 66]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVIII.
De visitatione domorum religiosarum.

186. Can. 512. — § 1. Ordinarius loci per se vel per alium quinto quoque anno visitare debet:
¹º. Singula monialium monasteria quae sibi vel Sedi Apostolicae immediate subiecta sunt;
²º. Singulas domos sive virorum sive mulierum Congregationis iuris dioecesani.

§ 2. Visitare quoque eodem tempore debet:
¹º. Monasteria monialium, quae regularibus subduntur, circa ea quae ad clausurae legem spectant; imo etiam circa alia omnia, si Superior regularis ea a quinque annis non visitaverit;
²º. Singulas domus Congregationis clericalis iuris pontificii etiam exemptae, in iis quae pertinent ad ecclesiam, sacrarium, oratorium publicum, sedem ad sacramentum poenitentiae;
³º. Singulas domos Congregationis laicalis iuris pontificii non solum in iis, de quibus in superiore numero, sed etiam in aliis, quae ad internam disciplinam spectant, ad normam tamen can. 618, § 2, n. 2.

§ 3. Quod ad bonorum administrationem attinet, serventur prae-
scripta can. 532–535.

Can. 513. — § 1. Visitator ius et officium habet interrogandi religio-
sos quos oportere iudicaverit et cognoscendi de iis quae ad visitationem
spectant; omnes autem religiosi obligatione tenentur respondendi secundum
veritatem, nec Superioribus fas est quoquo modo eos ab hac obligatione
avertere aut visitationis scopum aliter impedire.

§ 2. A decretis Visitatoris recursus datur in devolutivo tantum,
nisi Visitator ordine iudiciario processerit.

Can. 533. — § 1. Pro pecuniae quoque collocatione servetur prae-
scriptum can. 532, § 1; sed praevium consensum Ordinarii loci obtinere
tenentur:
¹º. Antistita monialium et religionis iuris dioecesani pro cuiusvis
pecuniae collocatione; imo, si monialium monasterium sit Superiori regulari
subiectum, ipsius quoque consensus est necessarius;
²º. Antistita in Congregatione religiosa iuris pontificii, si pecunia
dotem professarum constituat ad normam can. 549;
³º. Superior vel Antistita domus Congregationis religiosae, si qui
fundi domui tributi legative sint ad Dei cultum beneficientiamve eo ipso
loco impendam;
⁴º. Religiosus quilibet, etsi Ordinis regularis alumnus, si pecunia
data sit paroeciae vel missioni, aut religiosis intuitu paroeciae vel missionis.

§ 2. Haec item servanda sunt pro qualibet collocationis mutatione.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 66]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XXXVIII.
On the Visitation of Religious Houses

186. Canon 512. — § 1. The local Ordinary shall carry out a visitation, either personally or through another, every five years, to:
¹º. Each monastery of nuns directly subject to him or to the Holy See;
²º. Each house, whether of men or women, belonging to a diocesan right congregation.

§ 2. He is likewise obliged to conduct a visitation at the same time to:
¹º. Monasteries of nuns that are subject to religious superiors, with regard to matters concerning the rule of enclosure; and indeed, with regard to all other matters as well, should the regular superior not have visited them within the past five years;
²º. Each house of a clerical congregation of pontifical right, even if exempt, in matters pertaining to the church, sanctuary, public oratory, and the confessional;
³º. Each house of a lay congregation of pontifical right—not only in the matters mentioned above, but also in those relating to internal discipline—provided always that such visitation conforms to canon 618, § 2, no. 2.

§ 3. With regard to the administration of goods, the provisions of canons 532–535 shall be observed.

Canon 513. — § 1. The Visitor has the right and duty to question any religious whom he judges it necessary to examine, and to obtain information on matters relevant to the visitation; all religious are bound by obligation to answer truthfully, and superiors are prohibited in every way from diverting them from this obligation or otherwise obstructing the purpose of the visitation.

§ 2. Appeals against the Visitor’s decrees lie only to a higher ordinary authority (devolutive appeal), unless the Visitor has proceeded in a judicial manner.

Canon 533. — § 1. With respect to the investment of funds, the provisions of canon 532, § 1, shall also be observed; however, prior consent of the local Ordinary must be obtained:
¹º. By the superior of nuns and of a congregation of diocesan right, for any investment of funds; and indeed, if a monastery of nuns is subject to a regular superior, the latter’s consent is likewise required;
²º. By the superior in a religious congregation of pontifical right, where the funds constitute a dowry for professed members in accordance with canon 549;
³º. By the superior or head of a religious congregation’s house, where any funds assigned to the house are to be used legacies intended for divine worship or charitable purposes in that locality;
⁴º. By any religious individual, even one trained within a religious order, if the funds are donated to a parish or mission, or to religious persons for the sake of a parish or mission.

§ 2. These provisions shall likewise apply to any change in the disposition of such funds.

Decrees

Page 71

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 67]

[Main Text]
VISITATION OF RELIGIOUS HOUSES — RELIGIOUS WOMEN 67

Can. 535. — § 1. In every monastery of nuns, even if exempt:
1º. An account of administration, to be rendered without charge, shall be submitted annually—
or more frequently if prescribed by constitutions—to the Ordinary Bishop of the diocese, and also to the Regular Superior, should the monastery be subject to such a superior;

2º. If the account of administration is not satisfactory to the Ordinary, he may apply suitable remedies, including the removal, if necessary, of the bursar and other administrators; and if the monastery is subject to a Regular Superior, the Ordinary shall notify the latter to take appropriate action; should the Regular Superior fail to act, the Ordinary may intervene directly.

§ 2. In other religious institutes of women, an account of the administration of goods constituting dowries shall be rendered to the Local Ordinary at the time of canonical visitation, and more frequently if the Ordinary deems it necessary.

§ 3. Furthermore, the Local Ordinary has the right to examine:
1º. The financial accounts of any religious house of diocesan right;
2º. The administration of funds and legacies referred to in can. 583, § 1, nos. 3 and 4.

Can. 550. — § 1. Dowries shall be administered with prudence and integrity within the monastery or at the habitual residence of the supreme Superior or Provincial Ordinary.

§ 2. Local Ordinaries shall diligently oversee the preservation of religious women’s dowries; and particularly during sacred visitations, they shall require an account thereof.

TITLE XXXIX.

On Religious Women.

187. Diocesan Ordinaries shall devote considerable care and attention to fostering those institutions which concern religious women (1).

188. It is evident to all how great a benefit and advantage commonly arises from the proper formation of virgins, both for the propagation of the faith among non-believers and for the promotion of piety among Christians, given that they serve in the education of girls, the instruction of women, the care of the sick, and other works of mercy.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 72

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 68]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XL.
De Monialibus.

189. Nomine monialium veniunt religiosae votorum solem-
nium, aut, nisi ex rei natura vel ex contextu sermonis aliud
constet, religiosae quarum vota ex instituto sunt solemnia, sed
pro aliquibus locis ex Apostolicae Sedis praescripto sunt simpli-
cia (1).

190. Cessionem vel dispositionem bonorum, de qua in can.
569, § 1, Moniales mutare solum possunt de licentia Ordinarii
loci, et, si monasterium regularibus obnoxium sit, Superioris
regularis, dummodo mutatio, saltem de notabili bonorum parte,
non fiat in favorem religionis. Per discessum autem a religione
eiusmodi cessio ac dispositio habere vim desinit (2).

191. Quoad custodiam Eucharistiae in monasterio monia-
lium, serventur praescripta can. 1267.

192. Quoad clausuram monialium, saltem earum quae
solemnia emiserunt vota, observentur can. 600–605, 2342, nn. 1
et 3. — Item, quoad dimissionem, serventur can. 647, 652, § 2,
653, 2388, Instructiones S. C. de Religiosis, necnon constitutiones
proprii Instituti.

TITULUS XLI.
De Sororibus.

193. Sorores sunt religiosae votorum simplicium, scilicet
omnes illae quae vota emitunt in Congregationibus religiosis in
quibus vota ex instituto sunt pro omnibus simplicia (3).

194. Sacrae Congregationi de Propaganda Fide obsecun-
dantes, Ordinarii cordi habeant ut devotae feminae indigenae,
quae ad congregationes religiosas idoneae sunt, a nulla religione
excludantur. At praescripta iuris Canonicī de dote ab ingre-
dientibus religionem afferenda (4) et de aliis conditionibus ad
ingressum, postulatum, novitiatum, professionem religiosam
requisitis observentur.

(1) Can. 488. 7°. — (2) Can. 580, § 3. — (3) Can. 488, 7°. — (4) Can. 547–551.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---

[Page 68]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XL.
On Nuns.

189. The term ‘nuns’ refers to religious women who have taken solemn vows; or, unless the nature of the matter or the context indicates otherwise, to those religious whose vows are solemn by virtue of their institute’s constitutions, although in certain places such vows may be simple by prescription of the Apostolic See (1).

190. Any transfer or disposal of property, as referred to in canon 569, §1, may be altered by nuns only with the permission of the local Ordinary, and, if the monastery is subject to regulars, also with the consent of the regular Superior—provided that any such alteration, at least concerning a significant portion of the goods, is not made in favour of the religious institute. However, upon departure from the religious life, such a transfer or disposal ceases to have legal effect (2).

191. With regard to the custody of the Eucharist within a nuns’ monastery, the provisions of canon 1267 shall be observed.

192. With respect to the enclosure of nuns, especially those who have taken solemn vows, canons 600–605, 2342, nos. 1 and 3, are to be observed. Likewise, concerning dismissal from religious life, canons 647, 652, §2, 653, and 2388, the Instructions of the Sacred Congregation for Religious, as well as the particular constitutions of the institute in question, must be followed.

TITLE XLI.
On Sisters.

193. ‘Sisters’ are religious women bound by simple vows; that is, all those who make vows in religious congregations in which, according to the institute’s foundational norms, the vows are simple for all members (3).

194. In obedience to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, ordinaries should ensure that indigenous devout women who are suitable for religious life are not excluded from any religious institute. Nevertheless, the prescriptions of canon law regarding the dowry required of those entering religious life (4), as well as other conditions pertaining to admission, candidacy, novitiate, and religious profession, must be observed.

(1) Canon 488, §7. — (2) Canon 580, §3. — (3) Canon 488, §7. — (4) Canons 547–551.
Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 73

--- TRANSLATION ---

[Page 69]

[Main Text]
NUNS — SISTERS — CATECHIST VIRGINS

195. Regarding confessors and chaplains, if the matter concerns a religious house in which the community does not comprise at least six sisters, or mission houses such as schools, orphanages, and similar institutions belonging to a Vicariate or Prefecture—even those housing numerous Sisters—there is no obligation to appoint an ordinary confessor. Nevertheless, it is highly advisable that Ordinaries ensure, as far as possible, that even these Sisters conform to canonical law.

TITLE XLII.

On Catechist Virgins.

196. 1°. The virgins referred to are those who, while preserving their virginity within their own homes, serve the Mission under the direction of the Ordinary or of the missionaries.

The Council considers that such virgins should be maintained until other virgins, united in pious associations and living in a manner akin to religious life, succeed them with greater spiritual fruit.

They are to be distinguished from those virgins who, content merely with maintaining their virginity, take no interest or involvement in any affairs of the Mission. On such individuals, the Council remains silent.

2°. These virgins, as assistants to the Mission, either teach girls in schools, lead prayers in private homes, baptise dying infants, assist the adult dying, and generally serve both Christians and pagans alike through the example of their virtuous lives.

3°. Such virgins receive no financial support from the Mission, nor do they profess any religious vows; however, their confessors may permit them to observe certain devotional practices according to rules established by approved authors, provided these are undertaken solely for reasons of personal piety.

4°. Admission into groups of virgins shall be granted only to devout women of mature age, proven by long experience, of excellent reputation, who possess sufficient knowledge of Christian doctrine and are able to recite prayers correctly, and who have adequate personal means to live honourably without dependence on others.

5°. They are strictly prohibited:
a) from involving themselves in secular affairs, and especially from intervening in betrothals or arranging marriages;
b) from adopting girls, or from being adopted by others.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 74

--- PAGE 70 ---
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

[Main Text]
Since these virgins are worthy of being honoured in a particular manner,
it is for the Ordinaries within the territories of their jurisdiction to establish, wherever necessary,
guidelines better suited to the needs of individuals and local circumstances.

6°. Heads of families are strictly forbidden from compelling their daughters, whether willing or unwilling,
to preserve virginity under any pretext.

——*——

PART III.
ON THE LAITY.

TITLE XLIII.
On Third Orders, Confraternities, and Pious Unions.

197. 1°. The faithful deserve praise when they enrol in associations
erected by, or at least recommended by, the Church; however,
such associations should not be multiplied excessively within the same locality,
and members must be properly instructed that they remain bound first and foremost
to observe the commandments of God and of the Church.

2°. Given the diversity of regions and local traditions, each Ordinary retains the authority
to establish such pious associations as he may deem most suitable within his territory.

198. With regard to the erection, statutes, governance, privileges, and suppression of such associations,
the existing canon law and the specific constitutions established for each association shall be observed.
It suffices here to note canon 686, §1: “No association is recognised within the Church
which has not been erected or at least approved by legitimate ecclesiastical authority.”

TITLE XLIV.
On Associations of the Faithful Directed towards the Propagation of the Faith among Unbelievers.

199. Bishops of mission territories are strongly encouraged to commend these highly beneficial institutions,
which serve the salvation of souls and are increasingly promoted everywhere.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 75

--- TRANSLATION ---
[Page 71]

[Main Text]
APOSTOLIC ASSOCIATIONS — IN GENERAL — SOCIAL UNIONS 71
shall be promoted and fostered. Indeed, such are certain distinct and praiseworthy Societies, devoted to prayer and zealous for the propagation of religion, as well as other highly beneficial Institutions established for the practice of works of mercy and Christian charity, from which the Catholic faith boasts of having drawn considerable benefit.

TITLE XLV.
On Associations in General and on Social Unions.

200. Given that the Chinese character is strongly inclined towards associations, and since the social question is now being vigorously debated, the Fathers of the Council draw upon certain principles concerning social matters from the Encyclical *Rerum Novarum*, which they recommend should be observed. Prior to this, however, they cite the general canonical norms on Associations of the Faithful—namely, canons 684, 686, 687, 688, 689, 690, and 699 of the common law.

201. The Council rejects those social doctrines and movements which subvert the principles of private property and authority, which are contrary to natural and divine law, which do not increase wealth but dissipate it, which distort the duties of the State, dissolve the bonds of family life, and generate not liberty but disorder, thereby preparing a harsh servitude for citizens.

202. The Catholic religion acknowledges the legitimacy of private property and of authority, tempered indeed by Christian charity. The principle of authority, however, is derived not from human convention but from God; and obedience to authority is taught—not out of fear, but out of conscience—in accordance with the doctrine of the Apostle Paul (1).

203. Amidst the intense preoccupation with contemporary affairs and widespread unrest, we affirm without doubt that any human efforts which relegate the Church to a secondary position will prove futile. For it is the Church alone that offers, from the Gospel, doctrinal principles whose inherent power can either fully resolve the conflict, or at least mitigate its harshness and render it more bearable. It is the Church that seeks not merely to instruct the intellect, but also to guide the lives and moral conduct of individuals through her teachings; that actively promotes the condition of the working class through numerous highly beneficial institutions; and that desires and facilitates cooperation among all social orders,

(1) Rom., XIII, 5.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 76

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 72]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

viresque in id consociari, ut opificum rationibus, quam commodissime potest, consulatur; ad eamque rem adhiberi leges ipsas auctoritatemque reipublicae, utique ratione ac modo putat oportere (1).

204. Missionarii omnino debent sese abstinere tum a factionibus politicis tum ab agitationibus socialibus.

205. Quod si christiani instituere intendant aliquam honestam associationem, ut, viribus unitis, propriae perfectioni meliorique status conditioni aptius studere et efficacius consulere possint, Missionarii, de consensu Ordinarii, auxilium praebeant, sed nullum moderatoris, administratoris seu arcarii munus accipiant, nullaque onerentur ratione oeconomica.

206. Valde vero commendantur Societates mutui auxilii, quae ex statuta singulorum stipe communem pecuniam constituunt pro casu necessitatis; et sodalitia oblationes colligentia uti Depositæ Pietatis, sicut ait Tertullianus, alendis humanisque egenis, et succurrendis pueris re ae parentibus destitutis, senibus aegrotantibus, etc.

207. Quum Patres Concilii consociationes oeconomicas seu sociales non censeant his tempestatibus posse promoveri, arbitrantur praecurrenda non esse opportuna tempora, cum diserimine praecludendi, quae forsan in futuro possibiles erunt, providentias sociales. Associationis principium est per se bonum et semper ab Ecclesia commendatum fuit, secundum illum Sacrae Scripturae: Frater qui adiuvatur a fratre quasi civitas firma (2).

208. Emancipationem, quam vocant, mulieris Concilium prorsus reiecit, quia vinculum sanctitatemque familiae dissolvit, quae est seminarium reipublicae et maximum populi christianī praesidium. Restituendam vero mulieribus dignitatem, cessante concubinatus ignominia et sponsalium servitute, Concilium alte proclamat. Utique sarta tectaque sit auctoritas patris matrisque familiae, sed sensu christiano temperata atque honestata.

“Cumque imperandi facultas proficiscatur a Deo, eiusque sit communicatio quaedam summi principatus, gerenda ad exemplar est potentatis divinae, non minus rebus singulis quam universis cura paterna consulenti... — Atqui interest: salutis cum

(1) Leo XIII, Enc. *Rerum Novarum*. — (2) Prov., XVIII, 19.

Decreta

--- TRANSLATION ---
[Page 72]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

and their powers should be united for this purpose, so that the interests of workers may be safeguarded as advantageously as possible; and for this end, the laws themselves and the authority of the state should be employed, as deemed appropriate and proportionate (1).

204. Missionaries must entirely refrain both from political factions and from social agitations.

205. If Christians intend to establish any lawful association whereby, through united efforts, they may more effectively pursue personal improvement and better their social conditions, missionaries may offer assistance with the consent of the Ordinary; however, they shall not assume any role as moderator, administrator, or treasurer, nor shall they be burdened with economic responsibilities.

206. Mutual aid societies are indeed highly commended, in which members contribute regular subscriptions to form a common fund for use in times of necessity; likewise, associations collecting offerings—such as the *Depositæ Pietatis*, as Tertullian calls them—for supporting the poor and destitute, aiding children deprived of parental care, assisting the sick elderly, and similar charitable works.

207. While the Fathers of the Council do not consider economic or social associations advisable to promote in the present age, they judge it premature to preclude opportune moments in the future, carefully distinguishing such foresight from closing off possibilities that may become viable later. The principle of association is in itself good and has always been commended by the Church, in accordance with the scriptural maxim: "A brother helped by his brother is like a strong city" (2).

208. The Council utterly rejects what is called the emancipation of women, since it undermines the bond and sanctity of the family, which is the seedbed of the commonwealth and the greatest bulwark of the Christian people. Yet the Council solemnly proclaims the restoration of dignity to women, once the disgrace of concubinage and the servitude of betrothal have ceased. Indeed, the authority of the father and mother within the family must be firmly upheld, but tempered and elevated according to the Christian understanding.

“For since the power to govern proceeds from God, and participation in supreme authority is derived therefrom, it ought to be exercised after the model of divine power, which extends paternal care alike to individual matters and to the whole order… — However, it is pertinent: salvation together with”

(1) Leo XIII, Encyclical *Rerum Novarum*. — (2) Proverbs, XVIII, 19.

Decrees

Page 77

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 73]

[Main Text]
ASSOCIATIONS: IN GENERAL; SOCIAL; OF YOUTH, ETC. 73
public and private affairs alike being peaceful and well-ordered: likewise, domestic discipline directed towards the commandments of God and the principles of nature: religion observed and honoured: private and public morals flourishing in integrity: a holy way of life preserved, and mutual rights not violated with impunity: citizens growing strong and capable, ready to assist and defend the commonwealth when necessity demands” (1).

TITLE XLVI.
On Catholic Associations of Youth.

209. Ordinaries shall ensure that post-school youth associations are established within Christian communities, aimed at promoting good morals and preserving the sound education received in schools.

210. Even pagan youths who, by reason of their upright character and commendable ability, have distinguished themselves in our schools, may be admitted into these associations as ordinary members.

211. Catholic youth associations are subject to the jurisdiction of the Ordinary. To bear the title “Catholic Association,” they must submit their statutes for approval by the Ordinary, in accordance with canonical norms. Under no circumstances and for no pretext should such associations become involved in political activities.

212. Particularly should Catholic associations stand in opposition to the Y.M.C.A. and Y.W.C.A., which were condemned by the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office on 5 November 1920 (2).

213. These associations are established not merely for recreation, but also to foster piety, intellectual development, and mutual assistance.

214. Evening or day schools shall likewise be established, wherein Catholic youths, gathered together, may benefit from scientific and religious instruction, as well as engage in gymnastics, music, and "sports," conducted with due propriety and moral decency.

TITLE XLVII.
On Catechists.

215. It is not unknown to the Ordinaries how greatly beneficial—and indeed almost indispensable—it is to properly instruct and form catechists, for the preservation and propagation of the faith.

(1) Leo XIII, *Rerum Novarum*.—(2) *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1920, pp. 595 et seq.

[Signatures]
[None visible]

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 78

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 74]
**[Main Text]**
conservandam, pueros in scholis a teneris annis edocendo, doctrina
et virtute in variis christianis stationibus aliis praeiucendo; ad
fidem autem propagandam, cum viam missionariis aperiant,
animos infidelium disponant et catechumenos instruunt in doctrina
veritatis atque ad baptismum rite suscipiendum praeparant.
Sine huiusmodi missionariorum adiutoribus, religionem christia-
nam profecto nec celeriter fines proferre, nec in christianorum
animos altas radices agere posse compertum est (1).

216. Catechistae vel esse possunt in communi viventes ad
modum religiosorum, vel soli domi degentes.

Ubi de primis agatur, Ordinarii statuta illis procurent ad
normam can. 673 et seq.

Si soli vivunt, vel generatim Missionarium sequuntur, veluti
eius instrumenta ad doctrinam christianam explicandam; vel
solum in scholis Missionarium adiuvant, et dicuntur Magistri.
De his provisum est in lib. IV.

217. Missionarius vero commendet christianis fidelibus
ut quo par est honore nobilissimum catechistae munus prose-
quatur, et suas iudicent partes esse Missionarium adiuvare pro
catechistis sustentandis. Hoc coram Domino meritorium est.

218. Pietate praeditus catechista, moribus sit ac virtute
gravis: splendore boni exempli praestans, omnia quae ministerium
summ minime decent studiose fugiat, ne, passionibus suis indul-
gens, christianum nomen suis operibus polluat, et, ab ethnicis
despectus, eorum conversioni obstet. Frequenter suscipiat Sa-
cramenta, ad minus semel in mense ad confessionem et S.
Communionem accedat, tum ob proprium progressum, tum ad
christianorum exemplum et aedificationem (2). Quotannis vel
saltem secundo quoque anno, pro posse, spiritualibus vacet
exercitiis.

219. In praedicatione catechetica adhibeat formam, ac
praeterea alicui catechesis libro, quem prae manibus habere
debet, mente et animo prorsus insistat; ne, proprio ingenio aut
naturali eloquio indulgens, inania aut etiam falsa fidelibus, cum
religionis detrimento, audienda tradat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.—(2) Instr. S. C. de Prop.
Fide, 18 Oct. 1883.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 74]
**[Main Text]**
for its preservation, by educating children in schools from an early age, and by fostering instruction and virtue within various Christian communities; and for the propagation of the faith, by opening the way for missionaries, preparing the minds of non-believers, and instructing catechumens in the doctrine of truth, thereby readying them to receive baptism appropriately. It has been clearly established that, without such assistants to missionaries, the Christian religion could neither swiftly extend its reach nor take deep root in the hearts of believers (1).

216. Catechists may either live in community in the manner of religious brethren, or reside individually in their own homes.

Where the former is the case, ordinaries shall provide them with statutes in accordance with canons 673 and following.

If they live independently, they either generally follow the direction of missionaries, serving as instruments for the dissemination of Christian teaching, or assist missionaries solely in schools, in which case they are referred to as Masters (Magistri). Provisions concerning these are set out in Book IV.

217. The missionary should recommend to the Christian faithful that they uphold the most noble office of the catechist with due honour, and regard it as their duty to assist the missionary in supporting catechists financially. This is a matter of merit before the Lord.

218. A catechist endowed with piety should be serious in conduct and virtue: distinguished by the radiance of good example, he must diligently avoid all actions unbecoming to his ministry, lest, by yielding to his passions, he defile the Christian name through his deeds, and, being held in contempt by non-Christians, become an obstacle to their conversion. He should frequently receive the Sacraments, attending confession and receiving Holy Communion at least once a month, both for his own spiritual advancement and for the edification and example of the Christian community (2). Annually, or at the very least every second year, he should, according to his ability, dedicate himself to spiritual exercises.

219. In catechetical preaching, he should adhere strictly to the prescribed form and, in addition, remain entirely faithful in mind and spirit to an approved catechetical text, which he must always have readily available; so that, by not relying on personal ingenuity or natural eloquence, he avoids imparting empty or even false teachings to the faithful, which would damage the integrity of the faith.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.
(2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 79

--- TRANSLATION ---

[Page 75]

[Main Text]
CATECHISTS—PRIORS OF CHRISTIAN COMMUNITIES

220. The practice of the missionaries, whereby catechists are convened once a month or at least once every two months to review past and future pastoral labours, is entirely commendable and should be upheld. This also provides catechists with a convenient opportunity to receive the Sacraments.

221. It has often been deemed advisable that catechists acquire some practical skill, such as basic medicine or another similar trade, both to avoid idleness and to serve their own needs and the effectiveness of their ministry.

222. Catechists are strictly prohibited from appearing before magistrates’ courts or writing letters to Mandarins without the express permission of the local Ordinary or their respective missionary superior.

TITLE XLVIII.
On the Priors of Christian Communities

223. In each Christian community, certain faithful shall be appointed as guardians, overseers, or heads—known as *Priores* (Priors)—under the direction of the missionaries.

224. The Priors are responsible for ensuring that the Christian faithful are gathered on holy days of obligation to pray and hear sermons or Christian instruction, and on Sundays, for leading the recitation aloud of a section of the catechism.

225. Furthermore, the Priors shall take care—though not by compulsion—to invite all members of the community, rich and poor alike, including those who are spiritually lukewarm or lead morally deficient lives, to attend the annual visitation for the reception of the sacraments. Additionally, they must promptly register the names of all faithful—both baptised persons and catechumens—who have not yet been entered into the community’s official register, so that they may henceforth be properly recorded and easily notified of the priest’s arrival when necessary.

226. In the absence of a priest, it is their duty to administer baptism to all newly born infants of Christians whose lives are in danger, as well as to benevolent individuals (provided there is no reasonable hope of readily summoning a priest), having called upon two witnesses, unless delay would constitute a danger.

Page 80

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 76]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
whether men or women, so that when the priest arrives, it may be clearly established that baptism was properly administered, such that no doubt remains concerning its validity.

It is likewise the duty of the Priors to inform the missionary regarding matters pertaining to the celebration of marriages within the Christian community. Furthermore, they shall investigate whether there exist any impediments—prohibitive or diriment—to marriage.

227. Moreover, it is the responsibility of the Priors to visit and comfort the sick members of their Christian community, ensuring that not a single person departs this life without receiving the Last Sacraments.

228. On the occasion of funerals, it shall be the duty of the Priors to diligently ensure that nothing is done around the deceased or their bier which might savour of superstition, and that burial rites are conducted in accordance with Christian rules and customs. Should any family of neophytes at any time refuse to comply with these practices, the Priors must notify the priest.

229. Finally, the Priors shall carefully consider opportunities and means for instructing and disseminating the Christian faith among non-Christian peoples, especially in places where it has not yet been introduced. And if they observe any hope of conversion in a particular locality or family, they must not fail to inform the priest. They should also strive to inspire other Christians to share the same zeal for propagating the faith.

230. Periodically, as circumstances permit, the Priors shall be convened to undertake spiritual exercises; on such occasions, the regulations established for them shall be explained.

231. With regard to other assistants of the Missionaries, the Ordinarius himself shall determine the arrangements.

END OF BOOK TWO.

[Archival References]
Decreta

Page 81

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK THREE.
ON THINGS.

232. The Sincian Council embraces with due observance the general principles laid down by common law in the book *De Rebus*, while adding certain provisions that address the particular needs of the Missions. In order that a missionary may always have readily available the regulations concerning the proper administration of the Sacraments, the canons relating to the Sacraments are reproduced here in full.

PART ONE.
ON THE SACRAMENTS.

233. Can. 731.—§ 1. Since all the Sacraments of the New Law, instituted by our Lord Christ, are principal means of sanctification and salvation, the highest degree of diligence and reverence must be observed in their timely and rightful administration and reception.

234. Missionaries, to whom the duty of administering the Sacraments continually is entrusted, must therefore constantly ensure that they lead lives that are wholly upright, chaste, and pious; never permitting themselves to be stained by any mortal sin, lest, while serving the salvation of others, they condemn themselves and become ministers of eternal damnation to their own souls (1).

235. No Sacrament shall be celebrated or administered unless preceded by a brief prayer invoking divine assistance; not from vain glory or any other human motive, but with the intention of rightly dispensing the Sacraments of Christ and fulfilling their office for the glory of God and the salvation of souls (2).

(1) First Synod of Sutchou, 1803, c. I, § 1. — (2) Synod of Sutchou, c. I, § 3.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 82

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 78]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
236. 1°. The priest, mindful of his office, should frequently exhort the faithful to diligently learn the doctrine of the Sacraments; and he himself ought often and appropriately to instruct them on the divine institution and exceptional fruits of the Sacraments, the dispositions required for their reception, and the significance of the accompanying rites (1).

2°. "It is desirable that, in accordance with ancient discipline, women be separated from men in church.—Men, whether within or outside the church while attending sacred rites, should have their heads uncovered, unless established customs of particular peoples or specific circumstances dictate otherwise; women, however, should have their heads covered and be modestly dressed, especially when approaching the Lord’s Table" (2).

237. Nevertheless, the judgment regarding the suitability or appropriateness of introducing this custom in China is left to the prudence of the ordinaries.

238. Can. 731. — § 2. It is forbidden to administer the Sacraments of the Church to heretics or schismatics, even if they err in good faith and request them, unless they have first rejected their errors and been reconciled to the Church.

Can. 732. — § 1. The Sacraments of Baptism, Confirmation, and Holy Orders, which imprint a character, cannot be repeated.

§ 2. If, however, there exists a well-founded doubt as to whether they were truly conferred or validly administered, they may be administered again conditionally.

Can. 733. — § 1. In the celebration, administration, and reception of the Sacraments, the rites and ceremonies prescribed in the ritual books approved by the Church must be carefully observed.

§ 2. Each person shall follow his own rite, except as otherwise provided in canons 851, § 2, and 866.

Can. 2378. — Clerics in major orders who seriously neglect the rites and ceremonies prescribed by the Church in the exercise of sacred ministry, and who fail to amend after being admonished, shall be suspended according to the gravity of their fault.

239. Therefore, priests should frequently and diligently read and strive to commit to memory the precepts and instructions contained in the ritual books and their commentaries concerning the administration of each individual Sacrament. For one who neglects to know the rule for conduct easily falls into error in practice (3).

240. Can. 734. — § 1. The holy oils used in administering certain Sacraments must be blessed by the Bishop on Holy Thursday

(1) Syn. Sutch., c. I–VIII. — (2) Can. 1262. — (3) Syn. Sutch., c. I. VI.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 83

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 79]

[Main Text]
SACRAMENTS IN GENERAL — MINISTER OF BAPTISM

The Lord’s Supper on the immediately preceding Sunday; old oil shall not be used unless necessity demands it.

§ 2. When blessed oil is running low, unblessed olive oil may be added to it, even more than once, provided that a smaller quantity is used each time.

Can. 735.—The parish priest is obliged to obtain the sacred oils from his Ordinary and carefully to keep them in the church under lock and key, in a secure and dignified manner. He shall not retain them in his private residence, except for reasons of necessity or other reasonable cause, and only with the permission of the Ordinary.

241. A missionary who customarily keeps the sacred oils in his home or room must ensure that they are likewise stored in a proper and secure manner.

242. Can. 736.—In administering the sacraments, the minister shall not demand or request anything, directly or indirectly, for any reason or occasion, beyond the offerings specified in can. 1507, § 1.

TITLE I.
On Baptism.

243. Can. 737.—§ 1. Baptism, the gateway and foundation of the sacraments, necessary for salvation either in reality or at least by desire for all, is not validly conferred unless by washing with true and natural water together with the prescribed verbal form.

§ 2. When administered observing all the rites and ceremonies prescribed in the liturgical books, it is called solemn; otherwise, non-solemn or private.

CHAPTER I.
ON THE MINISTER OF BAPTISM.

244. Can. 738.—§ 1. The ordinary minister of solemn baptism is a priest; however, the administration thereof is reserved to the parish priest or to another priest with the licence of the same parish priest or of the local Ordinary, which licence is lawfully presumed in cases of necessity.

§ 2. Even a visitor (peregrinus) should be baptised solemnly by his own parish priest within his parish if this can be done easily and without delay; otherwise, any parish priest may administer solemn baptism to such a visitor within his own territory.

Can. 739.—Within another’s territory, no one may confer solemn baptism without the requisite licence, not even upon inhabitants of his own locality.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 84

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 80]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 740. — Where parishes or quasi-parishes have not yet been established, due regard must be given to particular statutes and accepted customs, so as to determine to which priest, besides the Ordinary, the right to administer baptism belongs within the entire territory or a part thereof.

Can. 741. — The extraordinary solemn minister of baptism is the deacon; however, he may not exercise this power without the licence of the local Ordinary or parish priest, which should be granted for just cause and, in cases of urgency, may be lawfully presumed.

Can. 742. — § 1. Non-solemn baptism, as referred to in can. 759, § 1, may be administered by any person, provided the proper matter, form, and intention are observed; whenever possible, however, two witnesses should be present, or at least one, so that the administration of baptism may be duly attested.

§ 2. If a priest is present, he shall be preferred to a deacon; a deacon to a subdeacon; a cleric to a layperson; and a man to a woman—unless considerations of modesty require that a woman rather than a man administer the baptism, or unless the woman is better acquainted with the correct form and manner of baptising.

§ 3. A father or mother may not baptise their own child, except in danger of death when no other person capable of baptising is available.

245. Lay persons who baptise children of the faithful or adult pagans are obliged to record the names of those who received baptism and, where feasible, also the names of the witnesses, in accordance with can. 777; these particulars shall be reported in due course by the missionary, following verification, in his baptismal register.

246. Can. 743. — The parish priest shall ensure that the faithful, especially midwives, physicians, and surgeons, thoroughly learn the correct method of administering baptism in cases of necessity.

CHAPTER II.
ON THE SUBJECT OF BAPTISM.

247. Can. 745. — § 1. The subject capable of receiving baptism is every human being in statu viae (on pilgrimage), and only such a person, who has not yet been baptised.

§ 2. Regarding baptism:
1º. Infants or young children, who have not yet attained the use of reason, are presented on behalf of others, in accordance with can. 88, § 3; likewise included are those who have been mentally incapacitated from infancy, regardless of age;
2º. Adults are considered those who possess the use of reason; it suffices that each individual, through an act of their own will, seeks baptism and is admitted to it.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 85

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 81]

[Main Text]
MINISTER OF BAPTISM — SUBJECT OF BAPTISM

Can. 746. — § 1. No child enclosed in the mother’s womb is to be baptised until there is probable hope that, once lawfully born, it may be validly baptised.

§ 2. If the infant has already brought forth its head and danger of death is imminent, baptism may be administered on the head; and if the child survives birth, it is not thereafter to be baptised again conditionally.

§ 3. If another limb has been delivered, and danger is imminent, baptism may be conferred conditionally upon that limb; but if the child is subsequently born alive, it must then be baptised again conditionally.

§ 4. If a pregnant woman has died, the foetus, when extracted by those whose duty it is, shall be baptised absolutely if its life is certainly preserved; if uncertain, it shall be baptised conditionally.

§ 5. A foetus baptised in utero must be rebaptised conditionally after birth.

«The extraction of a foetus from the womb of a deceased pregnant woman, although to be made accessible and encouraged, is expressly safeguarded by His Holiness, who cautions and prohibits missionaries from intervening in requesting a caesarean section (sectionem caesaream) in particular cases, still less from performing it themselves» (1).

248. Can. 747. — Care must be taken that all aborted foetuses, regardless of gestational age, be baptised absolutely if life is certainly present; if doubtful, they are to be baptised conditionally.

Can. 748. — Monstrous births and prodigies are always to be baptised, at least conditionally; where there is doubt as to whether one or more human persons are present, one shall be baptised absolutely, the others conditionally.

Can. 749. — Foundlings and abandoned infants, unless diligent investigation confirms that they have already been baptised, are to be baptised conditionally.

Can. 750. — § 1. An infant of non-believing parents may licitly be baptised, even against the parents’ wishes, when the child is in danger of death and it can prudently be foreseen that it will die before attaining the use of reason.

§ 2. Outside of danger of death, such an infant may licitly be baptised provided that provision has been made for its Catholic upbringing:

1°. If the parents or guardians, or at least one of them, give consent;

2°. If the parents—that is, father, mother, grandfather, grandmother—or guardians are absent, have lost their legal rights, or are entirely unable to exercise them.

249. «As regards infants of believing parents who are both extremely lukewarm, or wholly negligent and indifferent in matters of religious practice, or in which one parent lives a morally corrupt life, or indeed where the father has abandoned the Christian faith or apostatised, missionaries should know that such infants may and ought to be baptised—especially when the parents themselves request it—despite any doubts concerning

(1) S. C. S. Off., 15 Feb. 1780; 13 Dec. 1839.

11

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 86

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 82]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
causa etiam iusta metuendi ne, cum adoleverint, educatione christianā frustrentur, ino in gentilium cultu instituantur » (1).

250. Neque recusent missionarii baptizare prolem concubinariorum, timentes ne eorum falsum matrimonium approbare videantur. Baptismum conferant, et alia via removeant scandalum.

251. 1°. « Valde caute et prudenter se gerant missionarii in baptizandis fidelium filiabus quae gentilibus in matrimonium fuerunt promissae. Si huiusmodi puellae in infantili aetate adhuc constituantur, spesque non minima affulgeat eas educatione vere christianā fore inbuendas, tunc sine magna difficultate ad baptismum admittantur » (2).

Ipsa S. C. S. Off., 25 Iun. 1866, non excludit a baptismō recipiendō puellas in infantili aetate, ubi nihil aliud obstet præter futurarum nuptiarum periculum cum viro ethnico.

2°. Si vero agatur de puellis iam adultis, ac prope nubilibus, quae sat proxime gentilibus tradendae prævidentur, antequam eae baptizentur, res cum omnibus adiunctis ad Ordinarium deferatur.

252. Can. 751. — Circa baptismum infantium duorum haereticorum aut schismaticorum, aut duorum catholicorum qui in apostasiam vel haeresim vel schisma prolapsi sint, generatim serventur normae in superiore canone constitutae.

Can. 752. — § 1. Adultus, nisi sciens et volens probeque instructus, ne baptizetur; insuper admonendus ut de peccatis suis doleat.

§ 2. In mortis autem periculo, si nequeat in praecipuis fidei mysteriis diligentius instrui, satis est, ad baptismum conferendum, ut aliquo modo ostendat se eisdem assentire serioque promittat se christianae religionis mandata servaturum.

§ 3. Quod si baptismum ne petere quidem queat, sed vel antea vel in praesenti statu manifestaverit aliquo probabilī modo intentionem illum suscipiendi, baptizandus est sub conditione; si deinde convalerit et dubium de valore baptismi collati permaneat, sub conditione baptismus rursus conferatur.

Can. 753. — § 1. Tam sacerdotem qui adultos baptizaturus est, quam ipsos adultos qui sani sint, decet esse ieiunos.

§ 2. Nisi graves urgentesque causae obsint, adultus baptizatus statim Missae sacrificio assistat et sacram communionem percipiat.

(1) Syn. Sutch., C. II, VIII. — (2) Syn. Sutch., C. II, VII.

Decreta

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 82]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO SACRAMENTS

[Main Text]
there is also just cause for concern that, when they reach maturity, they may be deprived of Christian upbringing and instead be raised within the practices of pagan religions » (1).

250. Missionaries ought not to refuse to baptise the children of concubinage, for fear that they might appear to sanction such unions as valid marriages. They should administer baptism, and address any resulting scandal by other appropriate means.

251. 1°. « Missionaries must act with great caution and prudence when baptising daughters of the faithful who have been promised in marriage to non-Christians. If such girls are still in early childhood, and there is reasonable hope that they will receive a genuinely Christian education, they may be admitted to baptism without significant difficulty » (2).

The Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de Prop. Fide), on 25 June 1866, does not exclude from receiving baptism young girls at an infant age, provided no obstacle exists other than the anticipated future marriage to a non-Christian man.

2°. However, if the matter concerns girls who are already adults or approaching marriageable age, and who are expected imminently to be given over to non-Christians, the case—along with all relevant circumstances—must be referred to the Ordinary before any baptism is administered.

252. Canon 751. — Regarding the baptism of infants born to two heretics or schismatics, or to two Catholics who have fallen into apostasy, heresy, or schism, the general norms established in the preceding canon shall apply.

Canon 752. — § 1. No adult should be baptised unless he is fully informed, willing, and properly instructed; moreover, he should be exhorted to express sorrow for his sins.

§ 2. In cases of imminent danger of death, however, if thorough instruction in the principal mysteries of the faith is not possible, it suffices for the administration of baptism that the individual demonstrates in some manner his sincere assent to these mysteries and makes a serious promise to observe the precepts of the Christian religion.

§ 3. Should the person be unable even to request baptism, but has either previously or in his present condition manifested, in a probable manner, his intention to receive it, he should be baptised conditionally; if he subsequently recovers and doubt persists regarding the validity of the administered baptism, conditional baptism should again be conferred.

Canon 753. — § 1. Both the priest who is to baptise adults and the adults themselves, provided they are in good health, ought to observe the Eucharistic fast.

§ 2. Unless grave and urgent reasons prevent it, an adult who has been baptised should immediately attend the Sacrifice of the Mass and receive the sacrament of Holy Communion.

(1) Synod of Sutcho [Sutchou], Chapter II, Decree VIII. — (2) Synod of Sutcho [Sutchou], Chapter II, Decree VII.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 87

--- TRANSLATION ---
[Page 83]

[Main Text]
SUBJECT OF BAPTISM — RITES AND CEREMONIES

An adult to be baptised should normally be instructed sufficiently so as to be able to be baptised and admitted to Holy Synaxis simultaneously. However, it is not necessary for baptism and reception of communion to occur on the same day; care must instead be taken that admission to Holy Synaxis follows as soon as possible.

253. Can. 754. — § 1. The mentally incapacitated and those suffering from acute mental illness (furiosi) are not to be baptised unless they have been in such a condition from birth or prior to attaining the use of reason; in such cases, they are to be baptised as infants.
§ 2. If, however, they experience lucid intervals, they may be baptised during periods of mental clarity and self-possession, provided they express a desire to receive baptism.
§ 3. Those who, before becoming mentally unwell, had expressed a desire to receive baptism, may also be baptised in cases of imminent danger of death.
§ 4. A person suffering from lethargy or phrensy should only be baptised when awake and conscious of their will; but if death is imminent, the provisions of § 3 shall apply.

CHAPTER III.
ON THE RITES AND CEREMONIES OF BAPTISM.

254. Can. 755. — § 1. Baptism is to be conferred solemnly, except as otherwise prescribed in canon 759.
§ 2. The Ordinary of the place may, for grave and reasonable cause, permit the ceremonies prescribed for infant baptism to be used in the baptism of adults.

The ceremonies prescribed for infant baptism may always be employed in the baptism of adult women; in the case of adult men, they may be used only for just cause (1).

255. Can. 756. — § 1. Children are to be baptised according to the rite of their parents.
§ 2. If one parent belongs to the Latin rite and the other to an Eastern rite, the child is to be baptised according to the father’s rite, unless specific law provides otherwise.
§ 3. If only one parent is Catholic, the child is to be baptised according to the rite of the Catholic parent.

Can. 757. — § 1. In solemn baptism, water blessed for this purpose must be used.
§ 2. If the blessed water in the baptistery has diminished to such an extent that it appears insufficient, unblessed water may be added—even more than once—though in smaller quantity.
§ 3. Should the water become corrupted, have run out, or in any way be unavailable, the parish priest shall pour fresh water into a font properly cleaned and purified, and bless it according to the rite prescribed in his own liturgical books.

(1) Cf. Collectanea, vol. 1, no. 1006.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 88

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 84]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
256. Vicars and Apostolic Prefects, by virtue of an indult granted by the Apostolic See, may grant their missionaries the faculty to bless baptismal water using the shorter formula which Supreme Pontiff Paul III permitted Peruvian missionaries among the Indigenous peoples to employ, and which is recorded in the Appendix to the Roman Ritual.

257. Can. 758. — Although baptism may be conferred validly either by infusion, immersion, or aspersion, the first or second method—or a combination of both, where more commonly used—shall be retained according to the approved ritual books of the various Churches.

Can. 759. — § 1. In danger of death, private administration of baptism is permitted; and if administered by a minister who is neither priest nor deacon, only those elements necessary for the validity of the sacrament shall be observed; if administered by a priest or deacon, the ceremonies following baptism shall likewise be carried out, provided time permits.

§ 2. Outside of danger of death, the local Ordinary may not permit private baptism, except in the case of heretics who are to be baptised conditionally in adulthood.

§ 3. Ceremonies omitted during the administration of baptism for any reason shall be completed as soon as possible in church, unless the case falls under § 2 above.

Can. 760. — When baptism is repeated conditionally, any ceremonies omitted in the previous baptism shall be supplied, subject to the provisions of can. 759, § 3; however, if such ceremonies were already performed in the earlier baptism, they may either be repeated or omitted in the subsequent administration.

Can. 761. — Parish priests shall ensure that a Christian name is given to the person being baptised; should this not be achievable, they shall add the name of a saint to the name given by the parents, and both names shall be duly recorded in the baptismal register.

CHAPTER IV.
ON SPONSORS.

258. Can. 762. — § 1. According to the most ancient custom of the Church, no one shall be solemnly baptised without having a sponsor, as far as possible.

§ 2. Even in private baptism, a sponsor should be present if readily available; if absent at the time, the sponsor shall be involved in completing the baptismal ceremonies later, but in such a case shall incur no spiritual relationship (spiritual kinship).

Can. 763. — § 1. When baptism is repeated conditionally, the same sponsor who was present at the earlier baptism, as far as possible, should be employed; outside of this circumstance, a sponsor is not required in conditional baptism.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 89

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 85]

[Main Text]
RITES AND CEREMONIES OF BAPTISM — GODPARENTS

§ 2. In the case of a conditional repetition of baptism, neither the godparent present at the first baptism nor the one present at the second shall contract spiritual kinship, unless the same individual served as godparent in both baptisms.

Can. 764.— Only one godparent should be admitted, whether of the same or opposite sex to the person being baptised; at most, one male and one female godparent may be admitted.

In consideration of Chinese customs, the practice of appointing only one godparent in baptism may be tolerated.

259. Can. 765.— In order for someone to serve as a godparent, it is required that:
1º. They be baptised, possess the use of reason, and have the intention of fulfilling this office;
2º. They belong to no heretical or schismatic sect, nor be under a condemnatory or declaratory sentence of excommunication or canonical infamy, nor excluded from legitimate acts; nor be a cleric who has been suspended or degraded;
3º. They are not the father, mother, or spouse of the person being baptised;
4º. They be designated by the person being baptised, or by their parents or guardians, or, in their absence, by the minister;
5º. They physically hold, touch, or immediately lift or receive the baptised person from the sacred font or from the hands of the minister during the act of baptism, either personally or through a proxy.

Can. 766.— Moreover, for someone to be lawfully admitted as a godparent, it is required that:
1º. They have attained the age of fourteen years, unless for just cause the minister judges otherwise;
2º. They not be under sentence of excommunication, exclusion from legitimate acts, or canonical infamy due to a notorious crime, even if such a sentence has not yet been formally issued; nor be under interdict or otherwise publicly accused or infamous by fact;
3º. They know the basic elements of the faith;
4º. They are not a novice or professed member of any religious order, unless necessity requires it and express permission has been obtained from their Superior, at least the local Superior;
5º. They are not in sacred orders, unless they have obtained express permission from their proper Ordinary.

Can. 767.— Where there is doubt as to whether someone may validly or lawfully be admitted to the role of godparent, the parish priest, if time permits, should consult the Ordinary.

Can. 768.— Spiritual kinship arising from baptism is contracted solely between the baptised person, the minister administering baptism, and the godparent.

Can. 769.— It is the duty of godparents, having undertaken this office, to commit the spiritual child entrusted to them to perpetual care, and diligently to ensure that, in matters pertaining to Christian formation, the latter conducts themselves throughout life as the solemn rite pledged them to become.

260. The negligence of parents is to be condemned, who do not assign suitable persons to the role of godparent, but rather entrust it to whomever happens to present themselves at the time of baptism—

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 90

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 86]
LIBER III — DE REBUS

must be conferred; they proceed with it, even though they are certain that they will never see their spiritual child again (1).

CHAPTER V.
ON THE TIME AND PLACE FOR CONFERRING BAPTISM.

261. ‘Infants are to be baptised as soon as possible; and parish priests and preachers shall frequently remind the faithful of this grave obligation’ (2).

262. 1º. The Plenary Council of China therefore decreed that, unless a just cause excuses, infants should be baptised as soon as possible—that is, within eight days of birth; in the absence of a priest, baptism is to be administered by qualified laypersons.

2º. Missionaries, for their part, shall strive, according to their ability, to eradicate, wherever it persists, the abuse whereby lukewarm Christians and ministers of baptism sometimes delay infant baptism beyond a week.

263. Canon 771.—In cases of urgent necessity, private baptism may be administered at any time and in any place.
Canon 772.—Solemn baptism may likewise be administered on any day; however, it is fitting, in accordance with the most ancient rite of the Church, that the baptism of adults, whenever conveniently possible, be conferred on the vigil of Easter or Pentecost, especially in metropolitan or cathedral churches.
Canon 773.—The proper place for administering solemn baptism is the baptistery, located within a church or public oratory.

264. § 1. Every parochial church, any contrary statute, privilege, or custom having been revoked and rejected, shall possess a baptismal font, without prejudice to any legitimate cumulative right already acquired by other churches.
§ 2. The local Ordinary may, for the convenience of the faithful, permit or order that a baptismal font be established also in another church or public oratory within the boundaries of the parish.

265. The Ordinaries of China may likewise permit or order the same, making appropriate arrangements where appropriate, in churches or public oratories within their jurisdiction, even if parishes or quasi-parishes have not yet been canonically established therein.

(1) Cf. Hong Kong, n. 458. — (2) Canon 770. — (3) Canon 774.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 91

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 87]

[Main Text]
TIME AND PLACE—NOTATION AND PROOF

266. Can. 775.—If a person to be baptised cannot, due to the distance of places or other circumstances, approach or be transferred to a parish church or another church which possesses the right of baptismal font without serious inconvenience or danger, solemn baptism may and ought to be conferred by the parish priest in the nearest church or public oratory within the boundaries of the parish, even if such a place lacks a baptismal font.

Can. 776.—§ 1. Solemn baptism should not be administered in private homes, except under the following circumstances:

1º. If those to be baptised are children or grandchildren of individuals who currently hold supreme political authority over peoples, or who have the right of succession to the throne, provided that they formally request it;

2º. If the local Ordinary, exercising prudent judgment and in accordance with his conscience, deems it just and reasonable to grant permission in any particular extraordinary case.

§ 2. In the aforementioned cases, baptism must be conferred in the domestic chapel of the house, or at least in another suitable and dignified location, using water duly blessed for baptism according to customary practice.

267. 1º. In mission territories, however, solemn baptism is to be administered in the home, or the ceremonial rites are to be completed there, in the case of sick adults who, due to illness or danger, cannot be brought to the church (1).

2º. Likewise, baptism is to be administered at home where there is no chapel or common oratory, or when the church is located at a considerable distance (2).

CHAPTER VI.

ON THE RECORDING AND PROOF OF BAPTISM ADMINISTERED.

268. Can. 777.—§ 1. Parish priests are obliged diligently and without delay to record in the baptismal register the names of those baptised, together with mention of the minister, parents, and godparents, as well as the place and date on which baptism was conferred.

§ 2. In the case of children born out of wedlock, the mother’s name shall be entered if her maternity is publicly established, or if she herself requests it in writing or before two witnesses; likewise, the father’s name may be recorded provided that he himself formally requests it from the parish priest either in writing or before two witnesses, or if he is identified through an authentic public document; in all other cases, the child shall be registered as born of an unknown father or of unknown parents.

269. In the case of a migrant who has been baptised within foreign territory, the provisions of this canon are to be observed together with those of canon 778.

(1) S. C. S. Off., 10 April 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, 1, n. 1213, ad 2um et ad 4um.—(2) S. C. S. Off., 28 Feb. 1663, Coll., 1, n. 151; S. C. de Prop. Fide, 21 Jan. 1789, Coll., 1, n. 598, ad 3um et 4um; S. R. C., 4 Feb. 1871, Coll., 2, n. 1365, ad 3um.

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 92

--- PAGE 88 ---
BOOK III — ON SACRAMENTS

[Main Text]

270. Can. 778. — If baptism has been administered neither by the proper parish priest nor in his presence, the minister shall as soon as possible inform the parish priest of the place of residence (domicile) of the person baptised.

Can. 779. — To verify that baptism has taken place, provided no prejudice is caused to any party, it suffices to have one witness of unimpeachable credibility, or the sworn declaration (oath) of the person baptised themselves, should they have received baptism in adulthood.

TITLE II.

On Confirmation.

271. Can. 780. — The sacrament of confirmation is to be conferred through the laying on of hands, together with anointing with chrism on the forehead, and by the words prescribed in pontifical books approved by the Church.

Can. 781. — § 1. The chrism used in the sacrament of confirmation must have been consecrated by a Bishop, even if the sacrament is administered by a priest by virtue of law or by apostolic indult.

§ 2. The anointing must not be performed with any instrument, but properly applied with the minister’s own hand laid upon the head of the person being confirmed.

CHAPTER I.

ON THE ORDINARY AND EXTRAORDINARY MINISTER OF CONFIRMATION.

272. Can. 782. — § 1. The ordinary minister of confirmation is the Bishop alone.

§ 2. The extraordinary minister is a priest to whom this faculty has been granted either by common law or by special indult from the Apostolic See.

§ 3. By virtue of law, the following possess this faculty: apart from Cardinals of the Holy Roman Church in accordance with can. 239, § 1, n. 23; also the Abbot or Prelate nullius, and the Apostolic Vicar and Apostolic Prefect—though they may validly exercise this faculty only within the territorial boundaries of their jurisdiction and during the tenure of their office.

§ 4. A priest of the Latin rite who possesses this faculty by indult may validly administer confirmation only to faithful of the same rite, unless the indult explicitly provides otherwise.

§ 5. It is forbidden for priests of an Eastern rite, even those possessing the faculty or privilege of administering confirmation together with baptism to infants of their own rite, to administer the same sacrament to infants of the Latin rite.

273. Local ordinaries, by indult from the Apostolic See, may delegate to all their priests the faculty of administering

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Translation (Pages 93-168)

Page 93

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 89]

[Main Text]
MINISTER OF CONFIRMATION — SUBJECT OF CONFIRMATION 89

A bishop may validly and licitly administer the sacrament of Confirmation to the faithful, whether adults or children, who are in danger of death, even within the residential territory of a bishop, provided that no bishop is present or is impeded for grave reason.

274. Can. 783. — § 1. A bishop lawfully administers this sacrament within his own diocese even to outsiders, unless expressly prohibited by their proper Ordinary.

§ 2. When administering Confirmation in another diocese, he requires at least the reasonably presumed permission of the local Ordinary, unless he is confirming his own subjects, in which case he may act privately, without pastoral staff or mitre.

Can. 784. — A priest may also administer Confirmation if he possesses an apostolic privilege granted locally, within the designated territory assigned to him, even to persons not belonging to his jurisdiction, unless their respective Ordinaries have expressly forbidden it.

Can. 785. — § 1. A bishop is obliged to confer this sacrament upon his subjects who request it properly and reasonably, especially during the diocesan visitation.

§ 2. A priest who has been granted an apostolic privilege is likewise bound to those individuals on whose behalf the faculty was conferred.

§ 3. An Ordinary who is legitimately impeded or lacks the power to administer Confirmation must, as far as possible, ensure—within each five-year period at minimum—that the sacrament is administered to his subjects.

§ 4. If a grave neglect occurs in providing the sacrament of Confirmation to his subjects, either personally or through another, the provisions of canon 274, n. 4, shall apply.

CHAPTER II.
ON THE SUBJECT OF CONFIRMATION.

275. Can. 786. — One who has not been washed in the waters of baptism cannot be validly confirmed; furthermore, for a person to be confirmed licitly and fruitfully, they must be in a state of grace and, if possessed of the use of reason, sufficiently instructed.

276. Parish priests and other clergy should ensure that “all individual faithful who have not yet been confirmed, as well as catechumens, diligently learn—at least in substance, even if they cannot memorise it—the doctrine of Confirmation as set forth in the catechism” (1).

277. To neophytes baptised in danger of death, who on account of their condition cannot receive adequate instruction, the sacrament of Confirmation ought not to be administered, “unless they at least possess some intention of receiving Confirmation for the strengthening of their soul” (2).

(1) First Synod of Sutch, 1803, c. III, 1. — (2) Sacred Congregation of the Holy Office, 10 April 1861; Collection of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, I, n. 1213.

12

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 94

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 90]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
278. Missionaries should, at suitable times, explain the nature, power or effects, dignity, and also the dispositions required for worthily and fruitfully receiving this divine sacrament, in such a manner that the faithful may be inflamed with desire for it, and found well-prepared to receive so great a grace. (1)

279. All those to be confirmed are further exhorted to cleanse their hearts from all sin through the sacrament of penance, so that they may become worthy to be filled with the grace of the Holy Spirit.

280. Can. 787.—Although this sacrament is not necessary for salvation as a means without which one cannot be saved, no one may neglect it when the opportunity arises; indeed, parish priests shall ensure that the faithful approach it at an appropriate time.

Can. 788.—Although the administration of the sacrament of confirmation is fittingly deferred in the Latin Church until about the seventh year of age, nevertheless it may be conferred earlier if the child is in danger of death, or if the minister judges it advisable for just and grave reasons.

Can. 789.—Those to be confirmed, if there are several, must remain present from the beginning of the laying on or extension of hands, and may not depart until the rite has been fully completed.

CHAPTER III.

ON THE TIME AND PLACE FOR CONFERRING CONFIRMATION.

281. Can. 790.—This sacrament may be conferred at any time; yet it is especially fitting that it be administered during the week following Pentecost.

Can. 791.—Although the proper place for administering confirmation is a church, if the minister judges there to be a just and reasonable cause, the sacrament may be conferred in any other decent location.

Can. 792.—Bishops have the right to administer confirmation within the boundaries of their diocese, including in exempt places.

CHAPTER IV.

ON SPONSORS.

282. Can. 793.—According to the most ancient custom of the Church, a sponsor should be appointed in confirmation, as in baptism, whenever possible.

Can. 794.—§ 1. A sponsor shall present only one candidate for confirmation, or two at most, unless the minister judges otherwise for good and sufficient reason.

§ 2. There shall be one sponsor for each individual being confirmed.

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1.

Decrees

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 95

--- TRANSLATION ---
[Page 91]

[Main Text]
APPENDIX — SPONSORS — NOTES AND PROOF

Can. 795. — In order for someone to serve as a sponsor (godparent) at confirmation, it is required that:
1º. The individual has themselves been confirmed, has attained the use of reason, and intends to undertake this responsibility;
2º. They are not affiliated with any heretical or schismatic sect, nor have they been formally declared or condemned under any penalty referred to in canon 765, n. 2;
3º. They are not the father, mother, or spouse of the person being confirmed;
4º. They have been designated by the person being confirmed, or by their parents or guardians; and if these are absent or refuse, then by the minister or parish priest;
5º. They physically touch the candidate during the act of confirmation, either personally or through a duly appointed proxy.

Can. 796. — For someone to be lawfully admitted to the role of sponsor, the following conditions must be observed:
1º. The sponsor must be distinct from the baptismal godparent, unless, in the judgment of the minister, a reasonable cause suggests otherwise, or unless confirmation is administered lawfully immediately after baptism;
2º. The sponsor must be of the same sex as the candidate, unless in particular cases the minister, for a just reason, judges otherwise;
3º. Furthermore, the provisions set out in canon 766 must be observed.

Can. 797. — A valid confirmation gives rise to a spiritual relationship (spiritual kinship) between the confirmed person and their sponsor. As a result, the sponsor is bound by an enduring obligation to hold the confirmed person in special regard and to care for their Christian upbringing.

CHAPTER V.
ON THE RECORDING AND PROOF OF CONFIRMATION CONFERRED.

283. Can. 798. — The parish priest shall enter into a special register the names of the minister, those confirmed, their parents, and sponsors, together with the date and place of confirmation, in addition to the notation required in the baptismal register as specified in canon 470, § 2.

Can. 799. — If the candidate’s proper parish priest was not present, the minister shall inform them as soon as possible, either personally or through another party.

Can. 800. — To prove that confirmation has been conferred—provided no prejudice arises to any party—it suffices to have one witness of unimpeachable credibility, or the sworn declaration (oath) of the person confirmed themselves, unless the confirmation took place during infancy.

TITLE III.
On the Eucharist.

284. Can. 801. — In the Most Holy Eucharist, our Lord Christ Himself is truly present, offered, and received under the appearances of bread and wine.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 96

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 92]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO DIVINE WORSHIP

CHAPTER I.

ON THE MOST HOLY SACRIFICE OF THE MASS.

Art. I. — On the Priest Celebrating the Sacrifice of the Mass.

285. Can. 802. — The power to offer the sacrifice of the Mass belongs exclusively to priests.

Can. 803. — It is not permitted for several priests to concelebrate, except in the Mass of priestly ordination and in the Mass of episcopal consecration, according to the Roman Pontifical.

Can. 804. — § 1. A priest who is not attached to the church in which he requests to celebrate, and who presents authentic and still valid letters of commendation from his Ordinary, if secular; from his Superior, if religious; or from the Sacred Congregation for the Oriental Church, if of an Eastern rite, shall be admitted to celebrate Mass, unless it has become evident in the meantime that he has committed some offence rendering him unfit to be excluded from celebrating Mass.

§ 2. If he lacks such letters, but the rector of the church is fully assured of his good character, he may nevertheless be admitted; if, however, the rector does not know him, he may still be admitted once or twice, provided that, clothed in proper ecclesiastical vestments, he receives nothing whatsoever from the church in which he celebrates, under any title, and that he records his name, office, and diocese in a special register.

§ 3. Particular norms on this matter, without prejudice to the prescriptions of this canon, established by the local Ordinary, must be observed by all, including exempt religious, unless the case concerns admitting religious to celebrate within their own religious church.

Can. 805. — All priests are bound by obligation to celebrate the sacred liturgy multiple times each year; the Bishop or religious Superior shall ensure, however, that they celebrate at least on all Sundays and other holy days of obligation.

Can. 806. — § 1. Except on the Nativity of the Lord and on the Commemoration of All the Faithful Departed, on which days a priest has the faculty to offer the Eucharistic Sacrifice three times, a priest may not celebrate Mass more than once on the same day, unless by apostolic indult or by permission granted by the local Ordinary.

§ 2. Nevertheless, the local Ordinary may not grant this faculty unless, in his prudent judgment, due to a shortage of priests, a significant portion of the faithful would otherwise be unable to attend Mass on a holy day of obligation; nor does it lie within his power to permit any one priest to celebrate more than two Masses.

286. The Ordinaries of China, where there exists a reasonable cause, should not be reluctant to grant the faculty for double celebration, taking due account of local circumstances and conditions.

Decrees

Page 97

--- TRANSLATION ---
[Page 93]

[Main Text]
THE CELEBRATION — RITES AND CEREMONIES OF MASS

287. Can. 807. — A priest conscious of mortal sin, however contrite he may consider himself to be, must not dare to celebrate Mass without first making a sacramental confession. However, if, due to the unavailability of a confessor and in case of urgent necessity, he has celebrated Mass after eliciting an act of perfect contrition, he shall confess as soon as possible.

288. Can. 808. — A priest may not celebrate unless he has observed the natural fast from midnight onwards.

Can. 809. — It is permissible to apply the Mass for any intention, whether for the living or for the faithful departed undergoing purification in the fires of Purgatory, provided that the provisions of can. 2262, § 2, n. 2 are observed.

Can. 810. — A priest must not omit to prepare himself through devout prayers prior to the offering of the Eucharistic Sacrifice; and upon its completion, he must give thanks to God for so great a benefit.

Can. 811. — § 1. A priest intending to celebrate Mass shall wear appropriate vestments reaching to the ankles, together with the sacred ornaments prescribed by the rubrics of his rite.

§ 2. He shall abstain from wearing a biretta or ring, unless he is a Cardinal of the Holy Roman Church, a Bishop, or a Benedictine Abbot, or unless an apostolic indult permits him to use these during the celebration of Mass.

Can. 812. — No celebrating priest, except Bishops and other prelates who have the privilege of pontificalia, may have a priest serving as assistant solely for reasons of honour or solemnity.

Can. 813. — § 1. A priest must not celebrate Mass without a minister present to serve and respond to him.

§ 2. The minister serving at Mass must not be a woman, unless, in the absence of a man and for a just cause, she responds from a distance and in no way approaches the altar.

289. By special concession of the Holy See, Vicars Apostolic and Apostolic Prefects may dispense with the requirement set forth in can. 813, § 1.

Art. II. — On the Rites and Ceremonies of Mass.

290. Can. 814. — The most holy sacrifice of the Mass must be offered with bread and wine, to which a very small quantity of water must be added.

Can. 815. — § 1. The bread must be purely wheat-based and recently made, such that there is no risk of corruption.

§ 2. The wine must be natural, derived from the grapevine, and uncorrupted.

291. 1º. Missionaries and parish priests shall ensure, as far as possible, that flour intended for the making of hosts is not purchased from public taverns; rather, they must take every care to ensure that genuine wheat flour is used.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 98

--- TRANSLATION ---

[Page 94]

[Main Text]

2º. Furthermore, they shall use wine whose authenticity is entirely certain; if they are unable to provide such wine themselves, they must refer the matter to the Apostolic Vicar.

292. Can. 816.—In the celebration of Mass, the priest shall use unleavened or leavened bread according to his own rite, wherever the Sacred Liturgy so permits.

Can. 817.—It is forbidden, even in cases of urgent and extreme necessity, to consecrate one element without the other, or both elements outside the celebration of Mass.

Can. 818.—Regardless of any contrary custom, the celebrating priest shall faithfully and devoutly observe the rubrics of his liturgical books, taking care not to add any ceremonies or prayers at his own discretion.

293. Can. 819.—The sacrifice of the Mass must be celebrated in the liturgical language proper to each respective rite as approved by the Church.

Art. III.—On the Time and Place of the Celebration of Mass.

294. Can. 820.—The sacrifice of Mass may be celebrated on all days, except those specifically excluded according to the particular rite of the priest.

Can. 821.—§ 1. The celebration of Mass shall not begin earlier than one hour before dawn or later than one hour after midday.

§ 2. On the night of the Nativity of the Lord, only a conventual or parochial Mass may commence at midnight; no other Mass may be celebrated at this time without an apostolic indult.

§ 3. Nevertheless, in all religious or pious houses possessing a chapel with permission to reserve the Most Holy Eucharist habitually, on the night of the Nativity of the Lord, one priest may celebrate three ritual Masses, or, observing all necessary conditions, a single Mass sufficient for the spiritual needs—including fulfilment of obligation—of all present, and may administer Holy Communion to those who request it.

295. Special faculties regarding the observance of these canons are granted to Apostolic Vicars by special concession from the Holy See.

296. Can. 822.—§ 1. Mass must be celebrated upon a consecrated altar and within a church or oratory that has been consecrated or blessed according to canonical norms, except as otherwise prescribed in Canon 1196.

§ 2. The privilege of using a portable altar is granted solely by right or by indult from the Apostolic See.

§ 3. This privilege is to be understood as including the faculty to celebrate Mass anywhere, provided the location is respectful and appropriate and the Mass is offered upon a consecrated stone; however, such celebration is not permitted at sea.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 99

--- TRANSLATION ---

[Page 95]

[Main Text]
CEREMONIES — TIME AND PLACE — STIPENDS

§ 4. The ordinary local superior, or in the case of an exempt religious house, the major superior, may grant permission to celebrate outside a church or oratory, on a consecrated stone and in a decent place, but never in a private bedroom; such permission may be granted only for a just and reasonable cause, in an extraordinary circumstance, and by way of a single act.

Can. 823. — § 1. It is not permitted to celebrate Mass in the temple or place of worship of heretics or schismatics, even if it was formerly duly consecrated or blessed.
§ 2. In the absence of an altar of the proper rite, a priest may lawfully celebrate according to his own rite at an altar consecrated for another Catholic rite; however, he may not celebrate upon the antimensia used by the Greeks.
§ 3. No one may celebrate at papal altars without an apostolic indult.

Art. IV. — On Mass Offerings or Stipends.

297. Can. 824. — § 1. In accordance with the established and approved custom and institution of the Church, any priest celebrating and applying a Mass is permitted to receive an offering or stipend.
§ 2. However, whenever a priest celebrates more than once on the same day, unless it is the Feast of the Nativity of the Lord, he may not receive a stipend for more than one Mass applied *pro iustitia* (by right); for the other celebrations, no stipend may be received except some external recompense not classified as a Mass offering.

Can. 825. — It is never permitted:
1º. To apply a Mass to the intention of someone who has not yet requested the application, even though they later offer a stipend, and then retain that stipend for a Mass already celebrated;
2º. To receive a stipend for a Mass which is already due or committed to another intention;
3º. To accept a double stipend for the same Mass application;
4º. To receive one stipend for the mere celebration of the Mass and another for its application, unless it is certain that one payment was made specifically for the celebration alone, without any application.

Can. 826. — § 1. Offerings given by the faithful for Masses, whether offered freely out of personal devotion (*ad manum*), or imposed as an obligation—even perpetual—by a testator upon designated heirs, are termed *manual* stipends.
§ 2. By analogy with manual stipends, there are also *founded Mass stipends* which cannot be fulfilled in the designated place or by those who are bound to apply them according to the foundation’s terms, and which therefore, by law or by indult from the Holy See, must be entrusted to other priests so that the obligation may be satisfied.
§ 3. Other stipends drawn from the revenues of ecclesiastical foundations are called *funded* stipends or *founded Masses*.

Can. 827. — Any form of commercial activity or trade must be entirely excluded from Mass offerings.

Can. 828. — As many Masses must be celebrated and applied as there are stipends, however small, that have been given and accepted.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 100

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 96]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 829. — Even if the Mass offerings already received are lost without fault on the part of the priest burdened with the obligation to celebrate, the obligation itself does not cease.

Can. 830. — If someone offers a sum of money for the application of Masses without specifying the number of Masses intended, the number shall be calculated according to the customary offering in the place where the donor resided, unless it can legitimately be presumed that the donor had another intention.

Can. 831. — § 1. It is for the local Ordinary to define by decree, as far as possible enacted during a diocesan Synod, the manual Mass stipend within his diocese; and a priest may not demand more than this amount.
§ 2. Where there is no decree from the Ordinary, the custom of the diocese must be observed.
§ 3. Even religious, even if exempt, must adhere to the decree of the local Ordinary or to the custom of the diocese regarding the manual stipend.

298. In determining the stipend for manual Masses, Ordinaries should, as far as possible, maintain uniformity with neighbouring Vicariates Apostolic.

299. Ordinaries shall establish the rate of remuneration or Mass offering within their respective territories, having consulted the Mission Council and taking into account local conditions and circumstances.
They shall further ensure that the law concerning *laxa* (1) is fully known among the faithful in each Christian community.

300. Can. 832. — A priest may accept a stipend greater than the prescribed amount offered voluntarily for the application of a Mass; and, unless prohibited by the local Ordinary, he may also accept a lesser amount.

Can. 833. — The donor is presumed to have requested only the application of a Mass; however, if the donor expressly specifies certain conditions to be observed in the celebration of the Mass, the priest, upon accepting the offering, is bound to comply with the donor’s wishes.

Can. 834. — § 1. Masses for which the donor has explicitly prescribed a time of celebration must be celebrated at precisely that time.
§ 2. If the donor has not explicitly prescribed any time for the celebration of manual Masses:
1º. Masses offered for an urgent cause must be celebrated as soon as possible at a suitable time;
2º. In all other cases, Masses must be celebrated within a reasonable time, depending on the greater or lesser number of Masses owed.
§ 3. If the donor has explicitly left the time of celebration entirely to the discretion of the priest, the priest may celebrate them at such time as he sees fit, subject always to the provisions of canon 835.

Can. 835. — No one may accept upon himself the obligation to celebrate so many Masses as he cannot fulfill within the course of one year.

Can. 836. — In churches where, due to the particular devotion of the faithful, Mass offerings are so abundant that all the Masses cannot be celebrated there

(1) Cf. First Synod of Sutchou, 1803, Chapters V, VI.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 101

--- TRANSLATION ---
[Page 97]

[Main Text]
MASS STIPENDS OR ALMS FOR MASS
If Masses cannot be celebrated at the proper time, the faithful should be reminded by a notice placed in a prominent and accessible location that the Masses offered will be celebrated either there, as soon as convenient, or elsewhere.

Canon 837. — Anyone who has Masses to be celebrated by others must distribute them without delay, in accordance with the firm prescription of canon 841; however, the canonical period for their celebration begins on the day the priest entrusted with celebrating them receives them, unless otherwise established.

Canon 838. — Those who have a number of Masses over which they have full disposal may assign them to priests of their choosing, provided they are fully certain that such priests are beyond reproach or have been recommended by testimony from their own Ordinary.

Canon 839. — Those who have handed over Masses received from the faithful, or otherwise entrusted to their care, to be celebrated by others, remain under obligation until they obtain from those others formal confirmation of acceptance of the obligation and of the stipend received.

Canon 840. — § 1. One who transmits manual Mass stipends to another is bound to transmit the full amount received, unless the donor expressly permits retention of a portion, or it is clearly established that an amount exceeding the diocesan rate was given on account of the individual recipient.

§ 2. In the case of Masses offered *ad instar manualium* (in the manner of manual Masses), unless contrary intention of the founder stands in the way, any surplus above the prescribed rate may lawfully be retained, and it suffices to remit only the manual alms customary in the diocese where the Mass is celebrated, particularly if substantial alms would otherwise take the place of benefice income or support a pious cause.

Canon 841. — § 1. All and each administrators of pious causes, or others in any way obliged to fulfil Mass obligations—whether clerics or laypersons—shall, by the end of each year, report to their respective Ordinaries the Mass obligations not yet fulfilled, in the manner defined by those Ordinaries.

§ 2. This deadline shall be understood as follows: for Masses offered *ad instar manualium*, the obligation to report lapses at the close of the year in which the Masses ought to have been fulfilled; for manual Masses, one year after the date on which the obligation was assumed, unless the donors have expressed a different intention.

Canon 842. — The right and duty to ensure that Mass obligations are fulfilled belongs, in secular churches, to the local Ordinary; in churches of religious, to their Superiors.

Canon 843. — § 1. Rectors of churches and other pious places—whether secular or religious—where Mass stipends are customarily received, shall keep a special register in which they accurately record the number of Masses received, the intentions, the stipends, and their celebration.

§ 2. Ordinaries are bound, at least annually, either personally or through delegated officials, to examine such registers.

Canon 844. — § 1. Local Ordinaries and Religious Superiors who entrust Masses to their subjects or others for celebration must promptly enter into a register, in due order, all Masses received along with their stipends, and must diligently ensure that these Masses are celebrated as soon as possible.

§ 2. Indeed, all priests, whether secular or religious, are required to keep accurate records of the Mass intentions each has received and those for which he has fulfilled the obligation.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 102

--- TRANSLATION ---

[Page 98]

[Main Text]
BOOK III.—ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

CHAPTER II.

ON THE MOST HOLY SACRAMENT OF THE EUCHARIST

Article I.—On the Minister of Holy Communion

301. Can. 845.—§ 1. The ordinary minister of Holy Communion is exclusively a priest.
§ 2. The extraordinary minister is a deacon, but only with the permission of the local Ordinary or parish priest, which should be granted for serious cause and is lawfully presumed in cases of necessity.

Can. 846.—§ 1. Any priest may administer the sacrament of Holy Communion during Mass, and, if celebrating privately, immediately before or after Mass, unless otherwise prescribed by canon 869.
§ 2. Outside Mass, any priest may also exercise this faculty with at least presumed permission from the rector of the church, provided he is not the parish’s own clergy.

Can. 847.—Holy Communion shall be brought publicly to the sick, unless a just and reasonable cause advises otherwise.

Can. 848.—§ 1. The right and duty to bring Holy Communion publicly to the sick—including those who are not parishioners—outside the church belongs to the parish priest within his own territory.
§ 2. Other priests may do so only in cases of necessity or with at least presumed permission from the same parish priest or the Ordinary.

Can. 849.—§ 1. Any priest may bring Holy Communion privately to the sick with at least presumed permission from the priest entrusted with the custody of the Most Holy Sacrament.
§ 2. When Holy Communion is administered privately to the sick, due reverence and decorum owed to so sacred a sacrament must be carefully observed, in accordance with the norms prescribed by the Apostolic See.

302. 1º. According to the constitution *Inter omnes* of Benedict XIV, 2 February 1744, it is prescribed that the priest “should always wear an alb over his personal clothing; place the pyx in a small pouch or case; suspend this by a cord around the neck and keep it concealed within the breast; and never proceed alone, but be accompanied by at least one lay faithful, in default of a cleric” (1).
2º. Apostolic Vicars, however, by special concession from the Holy See, may permit dispensation from the observance of all rubrics in administering the Holy Eucharist to those gravely ill.

303. Can. 850.—The administration of Holy Communion as Viaticum—whether publicly or privately—to the sick pertains to the parish priest in accordance with canon 848, save for the provisions set forth in canon 397, n. 3, and canons 514, §§ 1–3.

(1) Cf. Hong Kong, n. 569.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 103

--- TRANSLATION ---

[Page 99]

[Main Text]
MINISTER OF HOLY COMMUNION — THE SUBJECT

304. Mindful of the divine right by which the faithful are bound to receive the sacrament of the Eucharist at the point of death, as well as of the grave obligation incumbent upon missionaries themselves to administer it to the sick who are in danger of death—even those afflicted with contagious diseases or plague—priests should conduct themselves in this duty with the utmost readiness and diligence. Let none depart this life deprived of so great a good through their negligence or under frivolous pretexts; rather, let them provide all with that which is prescribed for all to receive (1).

305. Can. 851. — § 1. A priest may distribute the holy communion using unleavened bread or leavened bread, according to his own rite.
§ 2. Where necessity demands and a priest of another rite is not available, it is permissible for an Eastern priest who uses leavened bread to administer the Eucharist using unleavened bread, and likewise for a Latin or Eastern priest who normally uses unleavened bread to administer it using leavened bread; however, each priest must otherwise observe the method of administration proper to his own rite.
Can. 852. — The Most Holy Eucharist shall be offered under the species of bread alone.

Art. II. — On the Subject of Holy Communion.

306. Can. 853. — Any baptised person who is not lawfully prohibited may and ought to be admitted to holy communion.
Can. 854. — § 1. The Eucharist must not be administered to children who, due to their young age, lack sufficient understanding and awareness of this sacrament.
§ 2. In danger of death, it suffices for children to be able to distinguish the Body of Christ from ordinary food and to adore it reverently, in order that the Most Holy Eucharist may and should be administered to them.
§ 3. Outside the danger of death, a fuller knowledge of Christian doctrine and careful preparation are rightly required—namely, such understanding as enables them, according to their capacity, to grasp at least those mysteries of faith which are necessary as a means of salvation, and to approach the Most Holy Eucharist devoutly, in a manner appropriate to their age.
§ 4. The judgment regarding the adequate disposition of children for their first communion rests with the priest, in consultation with their parents or those standing in loco parentis, particularly based on what is revealed in confession.
§ 5. It is the parish priest’s duty to ensure vigilance—also through examination, if prudently deemed appropriate—that children do not approach the sacred Synaxis before attaining the use of reason or without sufficient preparation; and equally, to ensure that once they have attained the use of reason and are suitably prepared, they are nourished as soon as possible with this divine food.
Can. 855. — § 1. Those who are publicly unworthy—such as excommunicated persons, those under interdict, and manifestly infamous individuals—are to be excluded from the Eucharist, unless there is certainty regarding their repentance and amendment, and prior satisfaction has been made for public scandal.
§ 2. As for those who sin secretly, if they request communion privately and the minister knows them to be unrepentant, he must refuse them; however, if they request it publicly and the minister cannot pass them by without causing scandal, he is not obliged to refuse.

(1) I Synod of Sutchu, 1803, C. IV, IX.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 104

--- TRANSLATION ---
[Page 100]
**BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS**

**[Main Text]**
Can. 856.—No person burdened by the consciousness of mortal sin, however contrite they may consider themselves to be, shall approach the Most Holy Eucharist without prior sacramental confession; if, however, there is urgent necessity and a confessor is unavailable, they must first make an act of perfect contrition.

Can. 857.—No one may receive the Most Holy Eucharist more than once on the same day, except in the cases specified in Can. 858, §1.

Can. 858.—§1. No one who has not observed the natural fast since midnight may be admitted to the Most Holy Eucharist, unless danger of death is present or there is a necessity to prevent irreverence towards the sacrament.

§2. Nevertheless, the sick who have been confined to bed for a month or more, without reasonable hope of recovery in the near future, may receive the Most Holy Eucharist once or twice per week, even if they have previously taken some medicine or liquid nourishment, provided this is done with the prudent advice of their confessor.

307. Vicars Apostolic possess special faculties, granted by the Holy See, to dispense the bedridden sick from the Eucharistic fast.

308. The First Synod of China, with universal consent, having affirmed the norms regarding frequent, indeed daily, Communion—both for adults and children—as established in apostolic decrees and in canon law, exhorts missionaries and priests to diligently prepare and encourage all the faithful to receive Communion frequently, indeed daily, during pastoral visitations or periods of residence within Christian communities (1).

Thus, every baptised person who is not legally impeded may, in accordance with the mind of the Church, partake fully of the abundant fruits of the Most Holy Eucharist.

309. Can. 859.—§1. Every faithful person of either sex, upon reaching the age of reason—that is, the use of reason—shall be bound to receive the sacrament of the Eucharist at least once a year, preferably during Easter, unless, on the advice of their own priest, they judge it appropriate to abstain temporarily for a reasonable cause.

(1) The norms referred to in the apostolic decrees are as follows:
1º. Council of Trent, Session 22, Chapter 6.
2º. Decree of the Sacred Congregation of the Council (20 December 1905).
3º. Decree of the Sacred Congregation of Indulgences (14 February 1906), dispensing from the requirement of weekly confession for those who receive Communion almost daily.
4º. Letter of the Sacred Congregation of Indulgences (19 April 1907) concerning the annual celebration of a three-day prayer devotion, aimed at promoting the practice of daily Communion.
5º. Encyclical Letter *Editae semper* (26 May 1910)—issued on the occasion of the centenary celebrations of St Charles Borromeo, in the second part.
6º. Decree of the Sacred Congregation for Sacraments (8 August 1910), *Quam singularis*, on the frequent or daily Communion of children (to be read annually in the vernacular language), published in *Acta Sanctae Sedis* 1910, p. 577.
7º. Code of Canon Law (CIC), Book III, Part II; especially canons 853, 864, and 863.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps or Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 105

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 101]

[Main Text]
SUBJECT OF THE SACRAMENT OF COMMUNION

§ 2. The Easter communion shall be received between Palm Sunday and Low Sunday (Dominica in albis); however, local Ordinaries may, if the circumstances of persons and places so require, advance this period for all their faithful, provided it does not begin earlier than the fourth Sunday of Lent, or extend beyond the Feast of the Holy Trinity.

§ 3. The faithful are to be encouraged to fulfil this obligation within their own parish; those who do so in another parish should ensure that their own parish priest is informed that the precept has been fulfilled.

§ 4. The obligation to receive Easter Communion remains in force even if an individual has failed to comply with it within the prescribed time.

310. In China, by virtue of a long-standing indult and custom—taking into account the habits of the people and the scarcity of priests—the entire year is considered a suitable time for fulfilling the Easter communion obligation.

311. Can. 860.— The obligation to receive communion, which applies to minors, also extends—and especially so—to those responsible for their care: namely parents, guardians, confessors, educators, and parish priests.

Can. 861.— The obligation to receive communion is not fulfilled by receiving communion sacrilegiously.

Can. 862.— It is advisable that on Maundy Thursday (Feria V in majori hebdomada), all clerics—including priests who abstain from celebrating Mass on that day—should receive the Most Holy Body of Christ in a solemn or conventual Mass.

Can. 863.— The faithful should be encouraged to receive the Eucharistic bread frequently, even daily, in accordance with the norms set forth in the decrees of the Apostolic See; and those attending Mass should be urged—not only through spiritual desire but also through sacramental reception of the Most Holy Eucharist, duly disposed—to communicate.

Can. 864.— § 1. In danger of death, whatever the cause, the faithful are bound by the precept to receive the sacrament of Holy Communion.

§ 2. Even if they have already received Holy Communion on the same day, the faithful are strongly encouraged to communicate again when facing imminent peril of death.

§ 3. While the danger of death persists, the Holy Viaticum may and ought to be administered multiple times, on separate days, according to the prudent advice of the confessor.

Can. 865.— The administration of Holy Viaticum to the sick should not be unduly delayed; and those entrusted with the care of souls should diligently ensure that the sick receive it while still fully conscious and compos mentis.

Can. 866.— § 1. All the faithful, regardless of rite, have the right to receive the sacrament of the Eucharist consecrated according to any legitimate rite, for reasons of piety.

§ 2. Nevertheless, it is recommended that the faithful normally satisfy the Easter communion precept according to their own proper rite.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 106

--- TRANSLATION ---
[Page 102]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

§ 3. The Holy Viaticum must be received by the dying according to the proper rite; however, in cases of urgent necessity, it may be administered in any rite.

Article III. — On the Time and Place at Which Holy Communion May Be Distributed

312. Can. 867. — § 1. It is permitted to distribute the Most Holy Eucharist on all days.
§ 2. However, on Good Friday alone, it is permitted only to bring the Sacred Viaticum to the sick.
§ 3. On Holy Saturday, Holy Communion may not be administered to the faithful except during solemn Masses or immediately following their conclusion.
§ 4. Holy Communion should be distributed only during those hours when the sacrifice of Mass may lawfully be offered, unless a reasonable cause suggests otherwise.
§ 5. Nevertheless, the Sacred Viaticum may be administered at any hour of the day or night.

Can. 868. — A priest celebrating Mass may not distribute the Eucharist to the faithful if they are so distant from him that he can no longer see the altar.

Can. 869. — Holy Communion may be distributed wherever Mass may lawfully be celebrated, including in a private oratory, unless the local Ordinary, for just reasons, has prohibited this in particular cases.

CHAPTER III.

ON THE CUSTODY AND VENERATION OF THE MOST HOLY EUCHARIST

313. Can. 1265. — § 1. The Most Holy Eucharist should be reserved:
1º. In a cathedral church, in the principal church of an Abbey or Nullius Prelature, in Apostolic Vicariates and Prefectures, in every parochial or quasi-parochial church, and in the church attached to the house of exempt religious, whether male or female—provided there is someone responsible for its care and a priest regularly celebrates Mass in the sacred place at least once per week;
2º. It may also be reserved, with the permission of the local Ordinary, in a collegiate church and in the principal oratory—whether public or semi-public—of a pious or religious house, as well as of an ecclesiastical college governed either by secular clergy or by religious.

§ 2. For the Eucharist to be reserved in other churches or oratories, an apostolic indult (papal permission) is required. The local Ordinary may grant such permission only to a public church or oratory, for a just cause, and on a case-by-case basis as an administrative act.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 107

--- TRANSLATION ---
[Page 103]
**[Main Text]**
TIME AND PLACE — CUSTODY AND VENERATION

§ 3. No one is permitted to retain the Most Holy Eucharist in his own possession or to carry it with him while travelling.

Can. 1266. Churches in which the Most Holy Eucharist is reserved—especially parish churches—shall be open to the faithful for at least several hours each day.

Can. 1267. Any and all contrary privileges having been revoked, the Most Holy Eucharist may not be kept within any religious or pious house except either in a church or in the principal oratory; nor, in the case of nuns, within the choir or cloistered areas of the monastery.

Can. 1268. § 1. The Most Holy Eucharist may not be continuously or habitually reserved except on one altar only within any given church.

§ 2. It shall be kept in the most prominent and noble location within the church, and thus regularly on the high altar, unless another place appears more convenient and appropriate for the veneration and worship of so great a sacrament, observing the prescriptions of liturgical law regarding the final days of Holy Week.

§ 3. However, in cathedral, collegiate, or conventual churches where choral offices are performed at the high altar, and in order to avoid hindrance to ecclesiastical functions, it is advisable that the Most Holy Eucharist not be regularly reserved on the high altar, but rather in a side chapel or on another altar.

§ 4. The rectors of churches shall ensure that the altar on which the Most Holy Sacrament is reserved is more richly adorned than all others, such that its very appearance more readily stirs the piety and devotion of the faithful.

Can. 1269. § 1. The Most Holy Eucharist must be reserved in a fixed tabernacle placed centrally upon the altar.

§ 2. The tabernacle must be well constructed, securely closed on all sides, decorously ornamented in accordance with liturgical laws, entirely free from any other objects, and guarded with such diligence as to prevent any risk of sacrilegious profanation.

§ 3. For a grave cause duly approved by the local Ordinary, it is not forbidden to reserve the Most Holy Eucharist outside the altar during the night, provided it is placed upon a corporal, in a safer and more dignified location, observing the provisions of canon 1271.

§ 4. The key to the tabernacle in which the Most Holy Sacrament is reserved must be most carefully safeguarded, under the serious responsibility of the priest entrusted with the care of the church or oratory.

Can. 1270. Consecrated hosts, in such number as may suffice for the communion of the sick and other faithful, shall be permanently preserved in a pyx made of solid and suitable material, clean and properly covered with its lid, wrapped in a white silk veil, and, as circumstances allow, suitably decorated.

Can. 1271. Before the tabernacle in which the Most Holy Sacrament is reserved, at least one lamp shall burn continuously, both day and night, fuelled by olive oil or beeswax; where olive oil is unavailable, the discretion of the local Ordinary may permit substitution with other oils, preferably vegetable-based, as far as possible.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 108

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 104]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
314. As stated in canon 1271, Apostolic Vicars possess special faculties granted by the Holy See.

315. Before the tabernacle door, neither a flower vase nor any similar object should be placed. Flowers may be arranged at the sides or on the predella of the altar. Near the tabernacle, on the epistle side, there should be a small vessel containing water and a linen cloth for the priest to wipe his fingers; the water should be frequently renewed, with the old water poured into the sacrarium.

316. The Apostolic Vicars of China may permit, for the sake of fostering the faithful’s devotion, that the Most Holy Eucharist be reserved in all churches and oratories within their jurisdiction, provided that canon 1265 is observed, together with all rubrics and canonical precautions required by law.

317. Canon 1272. — Consecrated hosts, whether intended for the communion of the faithful or for the exposition of the Most Holy Sacrament, must be fresh and regularly renewed, with older hosts duly consumed, so that there is no risk of corruption, carefully observing the instructions issued by the local Ordinary on this matter.

Canon 1273. — Those responsible for the religious instruction of the faithful should omit nothing in their efforts to foster devotion towards the Most Holy Eucharist in the hearts of the people, encouraging them especially to attend Mass frequently—not only on Sundays and holy days of obligation, but also on weekdays during the week, as often as possible—and to visit the Most Holy Sacrament.

Canon 1274. — § 1. In churches or oratories where the reservation of the Most Holy Eucharist is permitted, private exposition—using a pyx—may take place for any just cause without the permission of the Ordinary; however, public exposition, using a monstrance, may occur on the feast of Corpus Christi and during its octave in all churches, between solemn Masses and Vespers; at other times, it may only occur for a just and grave cause, especially if public, and with the express permission of the local Ordinary—even if the church belongs to an exempt religious jurisdiction.

§ 2. The minister for the exposition and reposition of the Most Holy Sacrament may be either a priest or a deacon; however, the minister for Eucharistic Benediction must be a priest alone. A deacon may not impart such benediction, except in the case where, in accordance with canon 845, § 2, he has carried Viaticum to the sick.

318. Private exposition may be performed multiple times, even daily, provided that for the same intention it occurs only once per day. The priest should give the blessing with the pyx, wearing at minimum a surplice and white stole: if the blessing is given immediately after Mass, the chasuble may be retained, provided it is not black, and the maniple should be removed.

The pyx, closed and covered with its proper veil, should be placed at the threshold of the tabernacle without being fully removed from it; at least

[Decrees]

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 109

--- TRANSLATION ---

[Page 105]

[Main Text]
CUSTODY AND VENERATION — PENANCE
Six candles made of wax shall be used, unless the Apostolic Vicar, for a just cause, permits the Most Blessed Sacrament to be exposed with only two lights, made of any material. Incensation, where the custom is observed, shall take place at the moment the Most Holy Sacrament is exposed, and again at the *Genitori*, during the words *laus et iubilatio* (1).

319. Can. 1275.—The Forty Hours’ Devotion shall be held annually in all parish churches and other churches where the Most Holy Sacrament is ordinarily reserved, on fixed days established with the consent of the local Ordinary, with the greatest possible solemnity. In cases where, due to particular circumstances, it cannot be carried out without serious inconvenience and without the reverence due to so great a sacrament, the local Ordinary shall ensure that, at the very least, the Most Holy Sacrament is exposed for several consecutive hours on designated days, with greater ceremonial solemnity.

TITLE IV.
On Penance.

320. Of all the sacraments, none requires a minister endowed with greater knowledge and prudence than the Sacrament of Penance—both because of the immense complexity of the matters involved, which demands that the minister be able to render sound judgment as a judge, and because of the precious dignity of the soul, requiring that he, acting in the person of a physician, apply appropriate remedies to its spiritual ailments.

Priests should therefore recognise their dignity; they should consider the calling to which they have been called, and understand clearly how much goodness, learning, and prudence are required of them in carrying out this arduous and exalted ministry, lest, by abusing God’s gift, they condemn themselves while seeking to guide others.

They must therefore refrain from administering this sacrament while in a state of mortal sin. Exercising themselves in piety according to the Apostle’s admonition (2), they should be constant in prayer and in meditation upon divine things, so that they may become such ministers as can instruct penitents by word and edify them by example.

They should also strive daily, through prayer to God and frequent reading of approved authors, to acquire the necessary knowledge and prudence.

(1) S. C. R., 16 March 1876, n. 3394, ad 1um. — (2) 1 Tim., ch. IV.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 110

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 106]

[Main Text]
321. Confessors should never cease their study of moral theology nor the reading of pious books, by means of which they may always better learn how to lead the faithful toward the way of perfection.

They should never undertake hearing confessions without first seeking appropriate assistance from the Father of Lights through prayer.

322. Full and unimpeded freedom must be guaranteed to the faithful, especially women, to approach another confessor; and no confessor should show any displeasure if his penitents do so, but rather should encourage them at times to seek out another confessor.

323. Canon 870.—In the sacrament of Penance, sins committed after Baptism are remitted to a properly disposed faithful person through the judicial absolution conferred by a legitimate minister.

324. ‘Missionaries should frequently and most diligently explain to the faithful the doctrine concerning this sacrament. They should particularly instruct them on how the examination of conscience ought to be conducted; where the power and efficacy of contrition lie; what qualities contrition must possess in order to be genuine; how simple, open, and complete the confession must be; and other matters pertaining to the worthy and holy reception of this Sacrament’ (1).

CHAPTER I.

ON THE MINISTER OF THE SACRAMENT OF PENANCE.

325. Canon 872.—Besides the power of Orders, for the valid absolution of sins, the minister requires the power of jurisdiction—whether ordinary or delegated—over the penitent.

Canon 873.—§ 1. Excepting the Roman Pontiff, those possessing ordinary jurisdiction to hear confessions throughout the Church are Cardinals of the Holy Roman Church; each local Ordinary within his own territory; and parish priests, as well as those who act in place of parish priests.

§ 2. The same jurisdiction is also held by the canon penitentiary of a cathedral or collegiate church, according to the norm of canon 401, § 1, and by exempt religious superiors over their subjects, in accordance with the constitutions.

§ 3. This jurisdiction ceases upon loss of office, according to the norm of canon 183, and following a condemnatory or declaratory sentence involving excommunication, suspension from office, or interdict.

(1) First Synod of Sutch, 1803, c. VI, n. 1.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 111

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 107]

[Main Text]
PROOEMIUM ON PENANCE — MINISTER OF THE SACRAMENT 107

326. In missionary territories where neither parishes nor quasi-parishes have been established, priests possess jurisdiction only by delegation; attention must therefore be paid to the limits within which faculties granted to them by local Ordinaries extend.

To provide a remedy for the difficulty of confessing sins, arising from the scarcity of priests and the great distances between places, the following provisions are established, with the consent of the local Chinese Ordinaries:

1º. Any priest undertaking a journey, provided he has been approved by his own Ordinary, may hear the confessions of the faithful under the care of any other priest.

2º. Any lawfully approved priest who is called into a neighbouring mission vicariate on account of a sick person may, on this occasion, hear the confessions of all the Christian faithful—as long as they request it—celebrate Mass, distribute Holy Communion, baptise infants, and preach the Word of God… except that he is not permitted to celebrate marriages.

327. Can. 874 — § 1. The local Ordinary of the place in which confessions are received confers delegated jurisdiction to hear the confessions of any penitents, whether lay or religious, upon both secular and religious priests, including those exempt from ordinary jurisdiction. However, religious priests may not make use of this jurisdiction without at least presumed permission from their own Superior, observing nonetheless the provisions of canon 519.

§ 2. Local Ordinaries should not habitually grant jurisdiction to hear confessions to religious priests who are not presented by their proper Superior; but to those who are so presented, they should not refuse such jurisdiction except for grave reasons, always observing the provisions of canon 877.

Can. 875. — § 1. In an exempt clerical religious institute, the proper Superior also has the authority to confer delegated jurisdiction for hearing the confessions of professed members, novices, and others referred to in canon 514, § 1, according to the institute’s constitutions. This Superior may even grant such jurisdiction to priests of the secular clergy or of another religious institute.

§ 2. In an exempt lay religious institute, the Superior proposes a confessor, who nevertheless must obtain jurisdiction from the Ordinary of the place in which the religious house is situated.

Can. 876. — § 1. Abrogating any contrary particular law or privilege, both secular and religious priests of whatever rank or office require special jurisdiction to validly and licitly receive the confessions of nuns and female novices, except as provided in canon 239, § 1, n. 1, and canons 522 and 523.

§ 2. This jurisdiction is conferred by the Ordinary of the place where the religious house of women is located, in accordance with canon 525.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 112

--- TRANSLATION ---
[Page 108]
BOOK III — ON MATTERS

[Main Text]
Canon 877. — § 1. Both local Ordinaries and religious Superiors shall grant jurisdiction, or permission to hear confessions, only to those who have been found suitable following a proper examination, unless the priest in question is one whose theological competence is already reliably established from another source.
§ 2. If, after granting jurisdiction or permission, they have prudent grounds for doubting whether a previously approved priest remains fit for this office, they shall require him to undergo a fresh examination in doctrine, even if he is a parish priest or a canon penitentiary.

Canon 878. — § 1. Delegated jurisdiction or permission to hear confessions may be granted within specific and clearly defined territorial limits.
§ 2. Nevertheless, local Ordinaries and religious Superiors must take care not to unduly restrict such jurisdiction or permission without reasonable cause.

Canon 879. — § 1. For the valid hearing of confessions, jurisdiction must be expressly granted, either in writing or by clear verbal mandate.
§ 2. No fee or charge may be demanded in connection with the granting of such jurisdiction.

Canon 880. — § 1. A local Ordinary or religious Superior shall not revoke or suspend the jurisdiction or permission to hear confessions except for grave cause.
§ 2. However, for serious reasons, an Ordinary may also prohibit a parish priest or penitentiary from exercising the office of confessor, subject to the right of appeal to the Apostolic See.
§ 3. Nonetheless, a Bishop may not, without consulting the Apostolic See, simultaneously remove the jurisdiction to hear confessions from all confessors of a particular religious house, if that house has been lawfully established.

Canon 881. — § 1. All clerics who are priests and have been approved to hear confessions in any place—whether possessing ordinary or delegated jurisdiction—may validly and lawfully absolve wandering or visiting penitents coming to them from another diocese or parish, as well as Catholics of any Eastern rite.
§ 2. Those who possess ordinary power to absolve may absolve their subjects anywhere in the world.

Canon 882. — In danger of death, all priests—even those not approved to hear confessions—may validly and lawfully absolve any penitent of any sins or censures, however reserved or notorious, even in the presence of an approved priest, save where otherwise prescribed by canons 884 and 2252.

Canon 883. — § 1. All priests embarking upon a sea voyage, provided they have duly received the faculty to hear confessions either from their own Ordinary, or from the Ordinary of the port from which they embark, or even from the Ordinary of any intermediate port through which they pass during the journey, may throughout the entire voyage receive the confessions of any faithful travelling with them aboard the vessel, even if the ship passes through, or temporarily remains in, various places under the jurisdiction of different Ordinaries.
§ 2. Whenever the ship is at anchor during the voyage, such priests may receive the confessions both of the faithful who approach the ship for any reason, and of those who request confession while the crew temporarily come ashore; and they may validly and lawfully absolve them, even in cases reserved to the local Ordinary.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 113

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 109]

[Main Text]
MINISTER OF THE SACRAMENT OF PENANCE

Can. 884.—The absolution of an accomplice in a shameful sin is invalid, except in danger of death; and even in danger of death, unless necessity requires it, such absolution is unlawful for the confessor according to the norms of the apostolic constitutions, and specifically the constitution *Sacramentum Poenitentiae* of Benedict XIV, 1 June 1741.

Can. 885.—Although prayers added by the Church to the formula of absolution are not necessary for the valid reception of absolution, nevertheless they should not be omitted without just cause.

Can. 886.—If the confessor cannot doubt the penitent’s dispositions and the penitent requests absolution, the absolution must neither be denied nor delayed.

Can. 887.—According to the nature and number of sins and the condition of the penitent, the confessor shall impose salutary and appropriate satisfactions, which the penitent must willingly accept and personally fulfil.

Can. 888.—§ 1. The priest, when hearing confessions, should remember that he holds the role both of judge and physician, and that he is established by God as a minister of divine justice and mercy alike, for the honour of God and the salvation of souls.

§ 2. He must take utmost care not to inquire after the name of an accomplice, not to detain anyone with curious or unnecessary questions—especially concerning the sixth commandment of the Decalogue—and above all not to imprudently question younger persons about matters they may not understand.

Can. 889.—§ 1. The sacramental seal is inviolable; therefore, the confessor must carefully avoid betraying the penitent in any way whatsoever—by word, sign, or any other means—on any pretext.

§ 2. The obligation to observe the sacramental seal also binds interpreters and all others to whom knowledge of the confession has come in any manner.

Can. 890.—§ 1. It is entirely forbidden for a confessor to make use of knowledge acquired from confession to the detriment of the penitent, even where there is no risk of revelation.

§ 2. Both superiors currently in office and confessors who later become superiors are absolutely prohibited from using any knowledge obtained regarding sins confessed in the governance of external affairs.

Can. 2369.—§ 1. A confessor who directly presumes to violate the sacramental seal incurs a special excommunication reserved to the Apostolic See; one who violates it only indirectly is subject to the penalties set forth in canon 2368, § 1.

§ 2. Whoever rashly violates the provisions of canon 889, § 2 shall be punished with a salutary penalty proportionate to the gravity of the offence, which may include excommunication.

Can. 891.—The master of novices and his assistant, as well as the superior of a seminary or college, ought not to hear the sacramental confessions of their own students residing in the same house, unless the students themselves spontaneously request this on grave and urgent grounds in particular cases.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 114

--- PAGE 110 ---
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]

328. A shortage of priests cannot exempt one from observance of canon 891.

329. Canon 892. — § 1. Parish priests and others to whom the care of souls is entrusted are bound by a grave obligation of justice to hear, either personally or through another, the confessions of the faithful entrusted to them, whenever these individuals reasonably request it.

§ 2. In cases of urgent necessity, all confessors are bound by charity to hear the confessions of the faithful; and in danger of death, all priests are so bound.

330. Missionaries, like others to whom the care of souls has been entrusted, are gravely obliged to administer spiritual aids to the Christian faithful who reasonably request them.

CHAPTER II.

ON THE RESERVATION OF SINS.

331. Canon 893. — § 1. Those who, by ordinary right, have the authority to grant faculties for hearing confessions or to impose censures may also—excepting the Vicar Capitular and the Vicar General without special mandate—reserve certain cases to their own judgment, thereby limiting the power of inferiors to absolve.

§ 2. This reservation is known as the reservation of cases (*reservatio casuum*).

§ 3. Regarding the reservation of censures, the provisions of canons 2246 and 2247 are to be observed.

332. In mission territories, local Ordinaries should not reserve sins except after consultation with the Mission Council and several of the more prudent and approved pastors of their Vicariate or Apostolic Prefecture, and only once the genuine necessity or utility of such reservation has been established (1).

333. Canon 897. — Cases subject to reservation should be very few indeed: specifically, no more than three or, at most, four, drawn exclusively from the most serious and heinous external crimes clearly defined; moreover, such reservation should not remain in force longer than necessary to eradicate some unusual public vice or to restore a deteriorated state of Christian discipline.

Canon 900. — Any reservation is entirely null and void:
1º. When administering confession to the sick who are unable to leave their homes, or to persons preparing for marriage;

(1) Cf. canon 895.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 115

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 111]

[Main Text]
RESERVATION OF SINS — SUBJECT OF THE SACRAMENT

2º. Whenever a legitimate superior has refused the requested faculty to absolve in a particular case, or when, according to the prudent judgment of the confessor, it would be impossible to request such faculty from the legitimate superior without grave inconvenience to the penitent or without risk of violating the sacramental seal;

3º. Outside the territory of the authority reserving the case, even if the penitent has left that territory solely in order to obtain absolution.

334. Vicars Apostolic possess special faculties regarding absolution from censures reserved to the Roman Pontiff.

CHAPTER III.

ON THE SUBJECT OF THE SACRAMENT OF PENANCE.

335. Vagrants and strangers ought to be admitted to the Sacrament of Penance without requiring testimony of their baptism, provided there is no serious reason for doubting their baptism.

Can. 901.— Whoever has committed mortal sins after baptism, which have not yet been directly remitted through the keys of the Church, is bound to confess all those sins of which, after diligent examination of conscience, he is aware, and to explain in confession the circumstances that alter the species of sin.

Can. 902.— Sins committed after baptism—whether mortal sins already remitted by the power of the keys, or venial sins—are sufficient matter, but not necessary matter, for the sacrament of penance.

Can. 903.— Those who are unable to confess otherwise are not prohibited, if they so wish, from confessing through an interpreter, provided abuses and scandals are carefully avoided, in accordance with the firm prescription of canon 889, §2.

Can. 904.— In accordance with apostolic constitutions, and particularly the constitution *Sacramentum Poenitentiae* of Benedict XIV, 1 June 1741, the penitent is obliged to denounce within one month to the local Ordinary or to the Sacred Congregation of the Holy Office the priest who has been guilty of the crime of solicitation during confession; and the confessor is strictly bound, under pain of grave guilt, to admonish the penitent concerning this obligation.

Can. 2368.— §1. Whoever commits the crime of solicitation referred to in canon 904 shall be suspended from celebrating Mass and from hearing sacramental confessions; depending on the gravity of the offence, he may also be declared incapable of receiving these functions, deprived of all benefices and dignities, of active and passive voice in elections, declared ineligible for all such offices, and in more serious cases subjected likewise to degradation.

§2. Furthermore, any lay faithful who knowingly fails to denounce, within one month, the person by whom they were solicited, as prescribed in canon 904, incurs a latae sententiae excommunication, which is not reserved to anyone, and cannot be absolved unless the obligation has been fulfilled or a serious promise to fulfil it has been made.

[Margin Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps] or [Seals]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 116

--- TRANSLATION ---
[Page 112]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

Can. 2363.—If anyone falsely denounces a confessor to ecclesiastical superiors, either directly or through intermediaries, on the charge of solicitation in confession, he incurs ipso facto a special excommunication reserved to the Apostolic See; from which he may in no case be absolved unless he has formally retracted the false accusation and, to the best of his ability, repaired any damages that may have resulted therefrom, in addition to having performed a grave and prolonged penance, as prescribed firmly by canon 894.

Can. 905.—Every faithful person has the right to confess their sins to any lawfully approved confessor of their choosing, even if belonging to a different rite.

Can. 906.—All the faithful of both sexes, upon reaching the age of discretion—that is, the use of reason—are bound to faithfully confess all their sins at least once each year.

Can. 907.—The obligation to confess one’s sins is not fulfilled by one who makes a sacrilegious confession or a confession which is voluntarily null.

CHAPTER IV.
ON PLACES DESIGNATED FOR THE ADMINISTRATION OF CONFESSIONS

337. Can. 908.—The proper place for sacramental confession is a church, a public or semi-public oratory.

Can. 909.—§ 1. The confessional seat for hearing the confessions of women must always be situated in an open and clearly visible location, generally within a church or public or semi-public oratory designated for women.
§ 2. The confessional seat must be equipped with a fixed grating, finely perforated, separating the penitent from the confessor.

Can. 910.—§ 1. The confessions of women should not be heard outside the confessional, except in cases of illness or other genuine necessity, and only with such precautions as the local Ordinary shall judge appropriate.
§ 2. The confessions of men may also be received within private dwellings.

338. 1º. All missionaries, whether European or indigenous, are earnestly exhorted that when hearing confessions in any Christian community—except in the case of the sick—they observe the following precautions, especially when receiving the confessions of women, boys, and girls.
2º. Therefore, priests should sit in a dignified place for hearing confessions, free from any suspicion, and located in such an open and accessible area that they may be seen, though not heard, by other members of the faithful at any time.
3º. In places where a confessional is unavailable, or where confessions must be heard in private homes due to illness,

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 117

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 113]

[Main Text]
SUBJECT: THE PLACE OF CONFESSION – INDULGENCES
A solid screen or veil must be interposed between the confessional and the penitent.

4º. Moreover, missionaries are gravely admonished in the Lord that, regardless of outward arrangements, they shall not permit women to approach confession unless decently dressed and, where customary, with their heads covered.

5º. The confessions of children and especially of women shall always and exclusively take place during daylight hours, never at night. However, if urgent necessity—such as serious illness or another grave cause—requires that such confessions be heard at night, then a light must be lit in the chapel, and no woman should remain alone in the chapel. If the confession takes place in a private room, there must be a light within the room itself and the door must remain open at all times. Where the above prescriptions cannot be fully observed, the instructions and regulations of the local Ordinary must be followed.

6º. It is customary that the sacrament of penance may be administered with the stole alone (1).

CHAPTER V.
ON INDULGENCES.

339. Can. 911.—All indulgences, that is, the remission before God of the temporal punishment due for sins whose guilt has already been removed, are granted by ecclesiastical authority from the treasury of the Church: for the living, by way of absolution; for the dead, by way of suffrage.

340. The Synod of Macao commends that the general law concerning indulgences be clearly explained to the faithful.

In providing such explanations, missionaries must take care neither to minimise indulgences so as to suggest they can be easily obtained, nor on the contrary to overemphasise them to such an extent that, neglecting the practice of virtue, the faithful place their entire devotion in reciting prayers to which indulgences are attached. For in either case, the generous intention of the Supreme Pontiff in opening the Church’s treasures would be frustrated.

(1) Cf. Synod of Sutchou, c. VI, XIII, XIV.

[Archival References]
15

Page 118

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 114]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Missionaries may address this twofold difficulty if they strive to inculcate a dual truth: namely, that on one hand the temporal punishment due to God may be remitted—along with the punishment of Purgatory—through indulgences granted upon the performance of prescribed works; and on the other hand, where sin has not yet been removed through contrition, such punishment cannot in any way be remitted, either by indulgences or by satisfactory works.

341. With regard to the granting of indulgences, Apostolic Vicars possess special faculties.

342. Canon 914.—Bishops may impart the papal blessing with plenary indulgence, according to the prescribed formula, twice each year within their respective dioceses: once on the solemn feast of Easter (the Resurrection), and once on another solemn feast day designated by themselves, even if they have only attended a solemn Mass; Abbots or Prelates *nullius*, as well as Apostolic Vicars and Prefects, even if lacking episcopal dignity, may do so in their territories on one such solemn day per year.

343. Apostolic Vicars possess special faculties, by concession from the Holy See, regarding the bestowal of the papal blessing with plenary indulgence.

344. Canon 916.—Bishops, Abbots or Prelates *nullius*, Apostolic Vicars and Prefects, and Major Superiors of exempt clerical religious institutes may designate and declare one altar to possess the privilege of perpetual daily indulgence, provided no such altar already exists, within their cathedral, abbatial, collegiate, conventual, parochial, or quasi-parochial churches; however, not within public or semi-public oratories unless these are united to a parish church or serve as its subsidiary.

345. In mission territories, this privilege extends to all churches, even those neither parochial nor quasi-parochial, and to all oratories, whether public or semi-public.

346. Canon 931.—§ 1. For the gaining of any indulgence, the required sacramental confession may be made at any time within the eight days immediately preceding the day to which the indulgence is attached; communion may be received on the vigil of that same day; both, however, may also be fulfilled at any point during the entire subsequent octave.

§ 2. Likewise, for indulgences granted in connection with pious exercises spanning three days (*triduum*), a week, or longer periods, confession and communion may also be performed within the octave immediately following the completion of the exercise.

§ 3. The faithful who are accustomed, unless lawfully impeded, to approach the sacrament of penance at least twice monthly, or to receive holy communion daily in a state of grace and with proper and devout intention, may...

[Decrees]

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 119

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 115]

[Main Text]
INDULGENCES — PROEM ON THE ANOINTING OF THE SICK 115
as long as they abstain from it once or twice weekly, they may obtain all indulgences, even without actual confession—which would otherwise be necessary for gaining them—excepting only the indulgences of the ordinary and extraordinary jubilees or those granted in the manner of a jubilee.

347. In the regions of China, where there is a shortage of priests “capable of receiving confessions within a reasonable time,” missionaries may, by concession of Pius VII dated 4 January 1801, gain all and every indulgence “without prior sacramental confession, provided they make an act of contrition with the intention of confessing as soon as possible” (1). Furthermore, since they celebrate Mass daily and thus receive Holy Communion regularly, canon 931, §3 applies to them.

TITLE V.
On the Anointing of the Sick.

348. Canon 937.—The sacrament of the Anointing of the Sick must be conferred through sacred anointings, using oil of olives duly blessed, and accompanied by the words prescribed in the ritual books approved by the Church.

349. 1°. Since, according to the teaching of the Council of Trent, the sacrament of the Anointing of the Sick removes the remnants of sin and wrongdoing, brings comfort to the soul of the sick person, greatly increases confidence in divine mercy, helps them bear the pains of illness more lightly and overcome the temptations of the devil more easily, and at times—even when expedient for the salvation of the soul—restores bodily health, it is evident with what diligence and readiness missionaries ought to administer this sacrament to the faithful who are seriously ill and in probable danger of death.

2°. Missionaries should therefore frequently exhort their flock not to delay or neglect summoning a priest when any among them appears to be gravely ill; rather, they should send for him promptly while the sick person still has full use of mind and reason, and is able to bring forth faith and a devout disposition—both so that they may properly and fully confess their sins and receive the Eucharist, and so that they may receive the fuller fruits of the sacrament of anointing.

(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, Collectanea, I, n. 648.

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 120

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 116]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
3º. Let the missionary himself take care that in administering this Sacrament he incurs no negligence or other blame for delay, but that he be present and ready day and night, according to the norms established by the Ordinaries (1).

350. It is now rightly established among Christians that those who summon a priest to administer the sacraments to the sick should also provide for his travel and subsistence expenses. This custom, instituted by our ancestors, must be strictly observed. However, to assist the poor, it will be most advisable to promote, especially in larger Christian communities, some association which, through its own priest, undertakes the burden of these expenses—necessary as they are on account of the spiritual care of the sick.

CHAPTER I
ON THE MINISTER OF EXTREME UNCTION

351. Can. 938. — § 1. This sacrament is validly administered by every and only a priest.

§ 2. Unless otherwise prescribed by canons 397, n. 3; 514, §§ 1–3, the ordinary minister is the parish priest of the place where the sick person resides; however, in cases of necessity, or with at least reasonably presumed permission from the same parish priest or the Ordinary of the place, any other priest may administer this sacrament.

Can. 939. — The ordinary minister is bound by justice to administer this sacrament either personally or through another; and in cases of necessity, any priest is bound by charity to do so.

CHAPTER II
ON THE SUBJECT OF EXTREME UNCTION

352. Can. 940. — § 1. Extreme Unction may be administered only to faithful Christians who, having attained the use of reason, are in danger of death due to illness or old age.

§ 2. This sacrament may not be repeated during the same illness unless the sick person has recovered after receiving anointing and subsequently fallen into another grave danger of death.

Can. 941. — When there is doubt whether the sick person has attained the use of reason, whether they are actually in danger of death, or whether they are already dead, this sacrament shall be administered conditionally.

(1) I Syn. Sutch., c. VII, II.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 121

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 117]

[Main Text]
MINISTER – SUBJECT – RITE – CARE OF THE SICK

Can. 942. — This sacrament is not to be administered to those who persist stubbornly in manifest moral sin without repentance; if there be doubt on this matter, it may be conferred conditionally.

Can. 943. — The sacrament should nevertheless be administered absolutely to the sick who, while still in possession of their mental faculties, had at least implicitly requested it or would very likely have requested it, even if they subsequently lose consciousness or the use of reason.

Can. 944. — Although this sacrament is not, of itself, necessary for salvation, no one is permitted to neglect it; and every effort and diligence must be exercised to ensure that the sick receive it while still fully conscious and compos mentis.

CHAPTER III.
ON THE RITES AND CEREMONIES OF EXTREME UNCTION.

353. Can. 945. — The oil of olives used in the sacrament of Extreme Unction must have been blessed for this purpose by a Bishop, or by a priest who has obtained from the Apostolic See the faculty to bless such oil.

Can. 946. — The parish priest shall carefully keep the oil of the sick in a clean and decently adorned place, contained in a vessel of silver or tin; he shall not retain it in his private residence except in accordance with the provisions of canon 735.

Can. 947. — § 1. The anointings shall be performed accurately, using the words, order, and manner prescribed in the liturgical books; however, in case of necessity, a single anointing on one sense—more correctly, on the forehead—with the shorter prescribed formula suffices, provided that the obligation to supply each individual anointing later remains, once the danger has passed.

§ 2. Anointing of the reins (kidneys) is always to be omitted.
§ 3. Anointing of the feet may be omitted for any reasonable cause.
§ 4. Except in cases of grave necessity, the anointings shall be made directly by the minister’s hand, without the use of any instrument.

CHAPTER IV.
ON THE VISITATION AND CARE OF THE SICK.

354. Can. 468. — § 1. The parish priest is bound by careful concern and abundant charity to assist the sick within his parish, especially those near death, diligently providing them with the Sacraments and commending their souls to God.

355. 1º. When the missionary approaches the sick person to administer the anointing, he shall carefully console and exhort him to remain of good courage, lifting his mind from the cares and desires of this life to the contemplation of heavenly beatitude, so that, casting aside fear of death, he may rejoice in being called by God to eternal rest; and he shall instruct him concerning the power and efficacy of this sacrament.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 122

--- TRANSLATION ---
[Page 118]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

[Main Text]
He must not fail briefly to admonish the dying person as to the efficacy [of the sacraments], provided death is not imminent. He should also exhort all present to offer prayers to Christ our Lord on behalf of the dying individual. After administering the Sacrament, he ought—using brief, gentle, and fervent words—to appropriately encourage the sick person to place their hope in divine mercy, and to provide salutary advice suited to the individual’s condition.

2º. Furthermore, he should advise the family members to leave blessed water in the sickroom, so that both the patient and the bed may from time to time be sprinkled with it; and a crucifix should be placed within the sick person’s line of sight, so that by frequently gazing upon it they may draw hope of salvation. If, moreover, a priest happens to be present in the same house or nearby, he should visit the sick person frequently, and without ceasing offer spiritual encouragement and prayer, especially as the moment of death approaches. However, if the minister must leave immediately after administering the Sacrament, he shall ensure that this duty of pastoral visitation is carried out by one or more devout and pious lay faithful endowed with Christian charity (1).

356. Can. 468.—§ 2. The parish priest, or any other priest assisting the sick, has the faculty to grant the Apostolic Blessing with plenary indulgence at the point of death, according to the form handed down in approved liturgical books, and he must not omit to administer this blessing.

357. The faithful should be instructed that, should they find themselves at the point of death without access to a missionary priest, they may nevertheless gain the indulgence granted by the Supreme Pontiff, provided that “they have made an act of contrition, invoked the Name of Jesus at least in their hearts, accepted death from the hand of God with the resignation and humility becoming a Christian soul, and commended their spirit into the hands of their Creator” (2).

358. A crucifix for veneration should be given to the dying person, and care should be taken that the crucifix is accompanied by the grant of a plenary indulgence.

359. Priests and the faithful alike should furthermore recall the decree *Acta Pii X*, 9 March 1904, namely:

To gain, at the moment of death and without the presence of a priest, a plenary indulgence, it suffices henceforth for any Christian, having worthily received the Sacraments of Penance and Holy Eucharist, to recite once in their lifetime—on a day chosen by themselves and in any language—the following act, with “a genuine affection of love towards God”:

(1) *Rit. Rom.* «De visitatione et cura infirmorum»; I Synod of Sutchou, 1803, c. VII, § III.
(2) *Collectanea Hongkong*, n. 1067.

Decrees

Page 123

--- TRANSLATION ---

[Page 119]

[Main Text]
THE ANOINTING OF THE SICK — PROLOGUE ON HOLY ORDERS
“Lord my God, now at last, whatever manner of death it may be,
according to Your will, together with all its anguish, pains, and
sorrows, I accept from Your hand with an even and willing heart.”

At the moment of death, it is certainly not necessary to renew this act.
However, if the dying person is conscious and compos mentis, it is safest that they invoke the Holy Name of Jesus aloud, if possible; and if not, then at least in their mind.

TITLE VI.
On Holy Orders.

360. 1°. Since nothing so greatly disturbs the Church—being the house of God, the pillar and foundation of truth—as the appointment of ministers who are neither suitable nor called by God, who alone has the authority to choose those whom He wishes to appoint to special ministry in His household—the Apostle admonishes us all not to lay hands hastily upon anyone. Rather, taking into account merit, diligence, length of examination, and proven discipline, we should admit only those to priestly dignity whom, from their earliest beginnings through to mature years, advancing holily and devoutly through the well-ordered stages of the ecclesiastical state, we judge—so far as human frailty allows us, ignorant as we are of divine insight and supreme wisdom—to have been called by God into His inheritance.

2°. Missionaries, therefore, knowing that Bishops or Apostolic Vicars will administer this Sacrament, ought to instruct the faithful concerning the dignity of this Sacrament, and exhort them to offer prayers to God both for the Bishops and for those to be ordained, that our Lord may send worthy labourers into His harvest.

361. Can. 948.—Holy Order, instituted by Christ, distinguishes clerics from laypeople within the Church, for the governance of the faithful and the ministry of divine worship.

Can. 949.—In the canons which follow, the term "major" or "sacred orders" refers to priesthood, diaconate, and subdiaconate; while "minor orders" refer to acolyte, exorcist, lector, and porter (ostiarius).

Can. 950.—In canon law, the terms *ordain*, *order*, *ordination*, and *sacred ordination* encompass, apart from episcopal consecration, the orders enumerated in Can. 949, as well as the first tonsure, unless the nature of the matter or context clearly indicates otherwise.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 124

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 120]
LIBER III — DE REBUS

CAPUT I.

DE SUBJECTO ET DE REQUISITIS IN SUBJECTO ORDINATIONIS.

362. Can. 968. — § 1. Sacram ordinationem valide recipit solus vir baptizatus; licite autem, qui ad normam sacrorum canonum debitis qualitatibus, iudicio proprii Ordinarii, praeditus sit, neque ulla detineatur irregularitate aliove impedimento.
§ 2. Qui irregularitate aliove impedimento detinentur, licet post ordinationem etiam sine propria culpa exorto, prohibentur receptos ordines exercere.

363. Qui ad ordinem ecclesiasticum se a Deo electos et vocatos existimant, gaudeant, quidem de dono, sed trepident de merito. Potius respiciant ad exiguitatis suae tenuitatem et indignitatem, statusque magnitudinem et periculum, quam ad honorem et gloriae humanae splendorem; caveant ne elata aviditate culmen appetant, unde multi exciderunt et misere perierunt (1).

364. Can. 969. — § 1. Nemo ex saecularibus ordinetur, qui iudicio proprii Episcopi non sit necessarius vel utilis ecclesiis dioecesis.
§ 2. Non prohibetur tamen Episcopus proprium promovere subditum, qui in futurum, praevia legitima excardinatione et incardinatione, servitio alius dioecesis destinetur.

Can. 970. — Proprius Episcopus vel Superior religiosus maior potest suis clericis ex quavis canonica causa, occulta quoque etiam extraiudicialiter, ascensum ad ordines interdicere, salvo iure recursus ad Sanctam Sedem, vel etiam ad Moderatorem generalem, si agatur de religiosis quibus ascensum interdixerit Superior provincialis.

Can. 971. — Nefas est quemquam, quovis modo, ob quamlibet rationem, ad statum clericalem cogere, vel canonice idoneum ab eodem avertere.

Can. 972. — § 1. Curandum ut ad sacros ordines adspirantes inde a teneris annis in Seminario recipiantur; sed omnes ibidem commorari tenentur saltem per integrum sacrae theologiae curriculum, nisi Ordinarius in casibus peculiaribus, gravi de causa, onerata eius conscientia, dispensaverit.
§ 2. Qui ad ordines aspirant et extra Seminarium legitime morantur, commendentur pio et idoneo sacerdoti, qui eis invigilet eosque ad pietatem informet.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. VIII, V.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 120]
BOOK III — ON THINGS

CHAPTER I

ON THE SUBJECT AND REQUIREMENTS FOR THE SUBJECT OF ORDINATION

362. Can. 968. — § 1. Only a baptised male person may validly receive the sacrament of holy orders; lawfully, however, only one who, according to the judgment of his proper Ordinary, possesses the requisite qualities prescribed by sacred canons, and who is not bound by any canonical irregularity or other impediment.
§ 2. Those who are bound by an irregularity or other impediment—whether arising before or after ordination, even without personal fault—are prohibited from exercising the orders received.

363. Those who believe themselves called and chosen by God to the ecclesiastical state should indeed rejoice in this gift, yet stand in awe regarding their worthiness. They ought rather to consider the frailty and unworthiness of their own condition, together with the dignity and peril of the office, than the honour and splendour of human glory; let them take care not to aspire to the highest positions through excessive ambition, by which many have fallen and perished miserably (1).

364. Can. 969. — § 1. No layperson shall be ordained unless, in the judgment of the proper Bishop, he is necessary or beneficial to the churches of the diocese.
§ 2. Nevertheless, a Bishop is not forbidden from promoting his own subject who, in the future, following legitimate excardination and incardination, is destined for service in another diocese.

Can. 970. — The proper Bishop or Major Religious Superior may prohibit clerics under his authority from advancing to holy orders for any canonical reason, including confidential or even extrajudicial grounds, provided that the right of appeal to the Holy See remains intact; and in the case of religious, appeal may also be made to the General Moderator if the prohibition has been imposed by a Provincial Superior.

Can. 971. — It is unlawful for anyone, in any manner or for any reason, to compel a person to enter the clerical state, or to dissuade one who is canonically suitable from doing so.

Can. 972. — § 1. Care must be taken that candidates for sacred orders be admitted to the seminary from an early age; all such candidates are required to reside there at least throughout the full course of sacred theology, unless the Ordinary, for grave cause and under the burden of conscience, grants a dispensation in particular cases.
§ 2. Candidates for holy orders who reside legitimately outside the seminary shall be entrusted to a devout and suitable priest, who shall supervise them and guide them in piety.

(1) Synod of Sutch, 1803, c. VIII, v.

Decrees

Page 125

--- PAGE 121 ---

[MAIN TEXT]
SUBJECT OF ORDINATION — REQUISITES THEREIN

Can. 973. — § 1. The first tonsure and holy orders may be conferred only upon those who have the intention of advancing to the priesthood, and whom one may reasonably judge likely to prove worthy of the priesthood in due course.

§ 2. Nevertheless, a cleric who has been ordained but refuses to receive higher orders may neither be compelled by the Bishop to accept them, nor be prevented from exercising the faculties of the orders already received, unless he is hindered by a canonical impediment or, in the Bishop’s judgment, by some other grave cause.

§ 3. A Bishop must not confer sacred orders on anyone without being morally certain, based on positive evidence, of that person's canonical suitability; otherwise, he not only commits a most serious sin, but also exposes himself to the danger of communicating in the sins of others.

Can. 974. — § 1. For a person lawfully to be ordained, the following are required:
1º. Reception of sacred confirmation;
2º. Morals suited to the order to be received;
3º. The canonical age;
4º. Adequate knowledge;
5º. Reception of the minor orders;
6º. Observance of the prescribed intervals (interstices);
7º. A canonical title, if the matter concerns the major orders.

§ 2. Regarding episcopal consecration, the provisions of canon 331 are to be observed.

Can. 975. — The subdiaconate must not be conferred before the completion of the twenty-first year; the diaconate before the completion of the twenty-second year; the priesthood before the completion of the twenty-fourth year.

Can. 976. — § 1. No secular or religious candidate shall be admitted to the first tonsure before beginning the theological course.

§ 2. In firm observance of the prescription in canon 975, the subdiaconate must not be conferred until the third year of theological studies is completed; the diaconate, not before the fourth year has begun; the priesthood, not before the midpoint of the same fourth year.

§ 3. The theological course must be completed not privately, but in institutions established for this purpose and according to the plan of studies defined in canon 1365.

365. Apostolic Vicars possess special faculty to dispense in cases of deficiency in age.

366. Can. 977. — Holy orders must be conferred progressively, so that ordination by leaps (per saltum) is entirely prohibited.

Can. 978. — § 1. In ordinations, the prescribed intervals between orders must be observed, during which candidates promoted to the orders already received shall exercise their functions according to the Bishop’s directives.

§ 2. The intervals between the first tonsure and the office of ostiary, or between each of the minor orders, are left to the prudent judgment of the Bishop; acolytes, however, may not be promoted to the subdiaconate, subdeacons to the diaconate, nor deacons to the priesthood, until at least one full year has elapsed since the reception of the preceding order—acolytes, one year at minimum;

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 126

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 122]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
a year, provided that subdeacons and deacons have each spent at least three months in their respective orders, unless necessity or the good of the Church, as judged by the Bishop, requires otherwise.

§ 3. Nevertheless, minor orders together with the subdiaconate, or two sacred orders, may never be conferred on the same day without the special permission of the Roman Pontiff, any contrary custom being expressly rejected; nor is it permissible to confer first tonsure on the same day as any of the minor orders, nor all the minor orders simultaneously.

367. Apostolic Vicars possess the faculty to dispense regarding interstices.

368. Can. 979. — § 1. For secular clergy, the canonical title consists in the title of a benefice; and, failing this, in that of patrimony or pension.

§ 2. This title must be both genuinely secure for the entire life of the ordained person and genuinely sufficient to provide for his decent maintenance, according to norms established by Ordinaries in response to the varying needs and circumstances of place and time.

Can. 980. — § 1. A cleric who has been ordained and loses his title must procure another for himself, unless, in the judgment of the Bishop, adequate provision has otherwise been made for his suitable maintenance.

§ 2. Those who knowingly ordain or permit the ordination of their subject without a canonical title, without apostolic indult, are bound—themselves and their successors—to provide necessary sustenance to the said individual in need until proper provision for his livelihood has otherwise been secured.

§ 3. If a Bishop ordains someone without a canonical title under an agreement that the ordained shall not claim maintenance from him, such an agreement is entirely null and void.

Can. 981. — § 1. Where neither of the titles mentioned in can. 979, § 1, is available, the requirement may be fulfilled by the title of service to the diocese, and, in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, by the title of missionary service; provided, however, that the candidate for ordination, having taken an oath, binds himself permanently to the service of the diocese or mission under the authority of the local Ordinary for the time being.

§ 2. The Ordinary who promotes a priest under the title of service to the church or mission must grant him a benefice, office, or subsidy sufficient to ensure his adequate maintenance.

369. Every cleric to be ordained under the title of a mission must, at the latest before receiving the subdiaconate and higher sacred orders, make an oath, according to the customary formula repeatedly prescribed by the Holy Congregation in the Instruction of 27 April 1871, to serve exclusively his own mission and not to transfer to another.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 127

--- TRANSLATION ---
[Page 123]

[Main Text]
REQUIREMENTS — WHAT MUST PRECEDE ORDINATION

570. Indigenous clergy, before being admitted to the subdiaconate, shall be informed of the conditions established regarding the temporal status of indigenous clerics.

371. Canon 982.—§ 1. For regulars, the canonical title is solemn religious profession, or, as it is called, the vow of poverty.
§ 2. For those who have taken perpetual simple vows, membership in a religious congregation or similar institute constitutes the title, according to the norms laid down in their constitutions.
§ 3. Other religious, so far as the title for ordination is concerned, are governed by the law applicable to secular clerics.

CHAPTER II.
ON THE REQUIREMENTS TO BE FULFILLED PRIOR TO SACRED ORDINATION.

372. Canon 992.—All candidates, whether secular or religious, must disclose their intention to proceed to holy orders to the Bishop or to another who acts on his behalf in this matter, either personally or through a representative, at an appropriate time prior to ordination.

Canon 993.—Candidates for promotion—whether secular or religious governed by the law of the secular clergy—must present:
1º. A certificate of the last sacramental ordination received; or, if the case concerns first tonsure, certificates of baptism and confirmation;
2º. A testimonial certifying completion of studies required for each order, in accordance with the provisions of canon 976;
3º. A testimonial from the Rector of the Seminary, or from the priest to whom the candidate was entrusted if trained outside the seminary, attesting to the candidate’s good moral character;
4º. Testimonial letters from the Ordinary of the place where the candidate has resided long enough to incur a canonical impediment there;
5º. A testimonial from the major Superior of the religious institute, if the candidate belongs to a religious order.

373. When seminarians reach the age required for receiving holy orders, Ordinaries must ensure that “no one is admitted to or presented for sacred orders, especially the priesthood, unless he has been recommended by heavenly wisdom, upright conduct, prolonged observance of justice and chastity, and the acquisition of adequate knowledge, following a lengthy period of formation within the seminary.” Moreover, if necessary, they should not hesitate, exercising their prudent judgment, to delay sacramental ordination beyond the usual minimum age limit, namely twenty-four completed years (1).

(1) I Synod of Sutcho, c. VIII, VI; Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 4th August 1883, IV, 9.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 128

--- PAGE 124 ---
BOOK III — ON MATTERS

[Main Text]
A period of probation for clerics outside the Seminary before they are advanced to higher orders appears highly beneficial; however, the Ordinary shall prudently determine the manner and duration of such probation according to local circumstances.

374. Can. 994.—§ 1. The period during which a candidate may have incurred a canonical impediment is normally, for soldiers, three months, and for others, six months after the age of puberty; but the ordaining Bishop may, at his discretion, require testimonial letters even for a shorter period of residence, and also for the time preceding puberty.

§ 2. If the local Ordinary does not sufficiently know the candidate—either personally or through others—so as to be able to testify that during his residence within the diocese he incurred no canonical impediment, or if the candidate has moved through so many dioceses that it would be impossible or excessively difficult to obtain all necessary testimonial letters, the Ordinary shall make provision by requiring a supplementary oath to be taken by the candidate.

§ 3. If, after obtaining testimonial letters and before ordination has taken place, the candidate has resided again within the same territory for the aforementioned period, new testimonial letters from the Ordinary of that place are required.

Can. 995.—§ 1. A religious Superior must not only certify in his dimissorial letters that the candidate has made religious profession and belongs to the community of the religious house under his authority, but also confirm the completion of studies and other requirements prescribed by law.

§ 2. Once these dimissorial letters have been received, the Bishop has no need of further testimonial letters.

Can. 996.—§ 1. Every candidate, whether secular or religious, must undergo a prior and diligent examination concerning the order he intends to receive.

§ 2. Furthermore, candidates for sacred orders must be examined in other matters relating to sacred theology.

§ 3. It is for Bishops to determine the method, the examiners before whom, and the theological subjects in which candidates must be examined.

Can. 997.—§ 1. This examination shall be conducted by the Ordinary of the place who has the right to ordain or to issue dimissorial letters; however, for just cause, he may entrust this responsibility to the Ordinary of another diocese, provided that the latter consents to assume the duty.

§ 2. A Bishop who ordains a subject belonging to another jurisdiction, presenting legitimate dimissorial letters which affirm that the candidate has been examined in accordance with § 1 and found suitable, may accept this attestation; yet he is not bound to do so. If, in conscience, he judges the candidate unsuitable, he must not advance him.

Can. 998.—§ 1. The names of candidates to be promoted to each of the sacred orders—excepting religious bound by perpetual vows, whether solemn or simple—

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 129

--- TRANSLATION ---

[Page 125]

[Main Text]
WHAT SHOULD PRECEDE — TIME AND PLACE

shall be publicly announced in the parish church of each candidate; however, the Ordinary, according to his prudence, may for a just cause dispense with this publication, or alternatively order that it also take place in other churches, or substitute the announcement with a public posting affixed to the church doors for several days, at least one of which must be a feast day.

§ 2. The publication shall take place on a Sunday or holy day of obligation, within the solemn Masses, or on another day and at a time when the greatest number of people are present in church.

§ 3. If the candidate has not been promoted within six months, the publication must be repeated, unless the Ordinary judges otherwise.

Can. 999. — All the faithful are bound by obligation to disclose to the Ordinary or parish priest any impediments to sacred orders of which they are aware, prior to sacramental ordination.

Can. 1000. — § 1. The parish priest who carries out the publication, as well as others if deemed expedient, shall be commissioned by the Ordinary to diligently investigate the moral character and way of life of those to be ordained, ensuring that the inquiry is conducted by persons of proven trustworthiness; he shall then transmit letters of testimony, together with documentation of the investigation and publication, to the Diocesan Curia.

§ 2. The same Ordinary should not omit to carry out further inquiries, even private ones, if he judges them necessary or opportune.

Can. 1001. — § 1. Those to be advanced to first tonsure and minor orders must devote themselves to spiritual exercises for at least three full days; those to be admitted to sacred orders, however, must spend at least six full days in such exercises. Nevertheless, if someone is to be promoted to multiple major orders within a six-month period, the Ordinary may reduce the duration of the retreat for the diaconal ordination, though not below three full days.

§ 2. If, after completion of the spiritual exercises, the sacred ordination is delayed for any reason beyond six months, the exercises must be repeated; otherwise, the Ordinary shall judge whether repetition is required or not.

§ 3. Religious (members of institutes of consecrated life) shall undertake these spiritual exercises in their own house or in another determined by the prudent discretion of their Superior; secular (diocesan) candidates, on the other hand, shall do so in the Seminary or in another pious or religious house designated by the Bishop.

§ 4. The Bishop must be informed of the completion of the spiritual exercises through a certificate issued by the Superior of the house in which they were carried out; or, in the case of religious, through an attestation from their proper Major Superior.

CHAPTER III.

ON THE TIME AND PLACE OF ORDINATION.

375. Can. 1006. — § 1. Episcopal consecration ought to be conferred within the celebration of solemn Masses, on a Sunday or on the feast day of the Apostles.

§ 2. Ordinations to sacred orders should be celebrated within the solemn Masses on the Saturdays of the Ember Days, on the Saturday before Passion Sunday, and on Holy Saturday.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 130

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 126]
LIBER III — DE REBUS

§ 3. Gravi tamen causa interveniente, Episcopus potest eas habere etiam quolibet die dominico aut festo de praecepto.
§ 4. Prima tonsura quolibet die et hora conferri potest; ordines minores singulis diebus dominicis et festis duplicibus, mane tamen.
§ 5. Reprobatur consuetudo contra ordinationum tempora praecedentibus paragraphis praescripta; quae servanda quoque sunt, cum Episcopus latini ritus ordinat ex apostolico indulto clericum ritus orientalis aut contra.

376. Quoad tempus conferendi ordines specialem habent facultatem Vicarii Apostolici.

377. Can. 1007. — Quoties ordinatio iteranda sit vel aliquis ritus supplendus, sive absolute sive sub conditione, id fieri potest etiam extra tempora ac secreto.
Can. 1008. — Episcopus extra proprium territorium, sine Ordinarii loci licentia, nequit ordines conferre, in quorum collatione pontificalia exercentur, salvo praescripto can. 239, § 1, n. 15.
Can. 1009. — § 1. Ordinationes generales in cathedrali ecclesia, vocatis praesentibusque ecclesiae canonicis, publice celebrentur; si autem in alio dioecesis loco, praesente clero loci, dignior, quantum fieri poterit, ecclesia adeatur.
§ 2. Non prohibetur autem Episcopus, iusta suadente causa, ordinationes particulares habere in aliis etiam ecclesiis itemque in oratorio domus episcopalis aut Seminarii aut religiosae domus.
§ 3. Prima tonsura et ordines minores conferri possunt etiam in privatis oratoriis.

CAPUT IV.
DE ANNOTATIONE AC TESTIMONIO PERACTAE ORDINATIONIS.

378. Can. 1010. — § 1. Expleta ordinatione, nomina singulorum ordinatorum ac ministri ordinantis, locus et dies ordinationis notentur in peculiari libro in Curia loci ordinationis diligenter custodiendo, et omnia singularum ordinationum documenta accurate serventur.
§ 2. Singulis ordinatis detur authenticum ordinationis receptae testimonium; qui, si ab Episcopo extraneo cum litteris dimissoriis promoti fuerint, illud proprio Ordinario exhibeant pro ordinationis adnotatione in speciali libro in archivo servando.
Can. 1011. — Praeterea loci Ordinarius, si agatur de ordinatis e clero saeculari, aut Superior maior, si de religiosis ordinatis cum suis litteris dimissoriis, notitiam celebratae ordinationis uniuscuiusque subdiaconi transmittat ad parochum baptismi, qui id adnotet in suo baptizatorum libro ad normam can. 470, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---

[Page 126]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO ORDINATIONS

§ 3. Nevertheless, for grave cause, a Bishop may hold such ordinations on any Sunday or holy day of obligation.
§ 4. The first tonsure may be conferred on any day and at any hour; minor orders may be administered on every Sunday and double feast day, provided it is done in the morning.
§ 5. Any custom contrary to the times for ordinations prescribed in the preceding paragraphs is condemned; these regulations must likewise be observed even when a Latin-rite Bishop ordains, by apostolic indult, a cleric of the Eastern rite, or vice versa.

376. Apostolic Vicars possess special faculty regarding the timing of ordinations.

377. Canon 1007.—Whenever an ordination must be repeated or a rite completed, whether absolutely or conditionally, this may be carried out even outside the prescribed times and in private.
Canon 1008.—A Bishop may not confer orders, in the conferral of which pontifical rites are exercised, outside his own territory without the permission of the local Ordinary, except as provided in canon 239, §1, no. 15.
Canon 1009.—§ 1. General ordinations shall be celebrated publicly in the cathedral church, with the canons of the church summoned and present; if, however, they are held elsewhere within the diocese, the parish clergy being present, the most dignified church possible should be used.
§ 2. Nevertheless, a Bishop is not prohibited, for justifying cause, from holding particular ordinations in other churches, as well as in the chapel of the episcopal residence, a seminary, or a religious house.
§ 3. The first tonsure and minor orders may also be conferred in private chapels.

CHAPTER IV.
ON THE RECORDING AND CERTIFICATION OF ORDINATIONS COMPLETED.

378. Canon 1010.—§ 1. Upon completion of an ordination, the names of each candidate ordained and of the ordaining minister, together with the place and date of ordination, shall be recorded in a special book carefully preserved in the chancery of the place where the ordination took place, and all documents relating to individual ordinations shall be accurately archived.
§ 2. Each person ordained shall be given an authentic certificate attesting the ordination received; those who have been promoted by a Bishop from outside their own jurisdiction, accompanied by letters dimissory, shall present this certificate to their proper Ordinary for recording in the special book kept in the archive.
Canon 1011.—Furthermore, the local Ordinary, in cases concerning secular clergy, or the major Superior, in cases concerning religious clergy, shall send notice of each subdeacon’s ordination—along with their letters dimissory—to the parish priest of the candidate’s baptism, who shall enter it into his register of baptisms in accordance with canon 470, § 2.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 131

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 127]

[Main Text]
TIME AND PLACE — NOTE — PROEM
127

TITLE VII.
On Marriage.

379. Missionaries shall not omit, according to the differing conditions of individuals, to instruct betrothed persons concerning the sanctity of the sacrament of marriage, the mutual obligations of spouses, and the duties of parents towards their offspring; they should likewise strongly exhort them diligently to confess their sins and piously to receive the most holy Eucharist before the celebration of marriage (1).

They shall also prudently instruct the people concerning the sacrament of marriage and its impediments (2).

380. Can. 1012. — § 1. The Lord Christ elevated the matrimonial contract between baptised persons to the dignity of a sacrament.

§ 2. Therefore, among baptised persons, a valid matrimonial contract cannot exist without being thereby itself a sacrament.

Can. 1013. — § 1. The primary end of marriage is the procreation and education of offspring; the secondary ends are mutual assistance and the remedy for concupiscence.

§ 2. The essential properties of marriage are unity and indissolubility, which in Christian marriage possess special strength by reason of the sacrament.

Can. 1014. — Marriage is favoured by law; hence, in cases of doubt, the validity of a marriage must be presumed until the contrary is proven, without prejudice to the provisions of canon 1127.

Can. 1015. — § 1. The marriage of baptised persons is said to be *ratum* (valid and ratified) if it has not yet been completed by consummation; it is said to be *ratum et consummatum* (ratified and consummated) if the conjugal act has taken place—a act to which the matrimonial contract is by its nature ordered, and through which the spouses become one flesh.

§ 2. After the celebration of marriage, if the spouses have cohabited together, consummation is presumed until the contrary is proven.

§ 3. A marriage validly celebrated between non-baptised persons is termed *licit* (legitimate).

§ 4. An invalid marriage is termed *putative* if it was celebrated in good faith by at least one party, until both parties become certain of its nullity.

Can. 1016. — The marriage of baptised persons is governed not only by divine law but also by canon law, without prejudice to the competence of civil authority in respect of merely civil effects of such marriage.

(1) Can. 1033. — (2) Can. 1018.

[Margin notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 132

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 128]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1017.—§ 1. A promise of marriage, whether unilateral or bilateral (betrothal), is invalid in both forum externum and forum internun unless it has been made in writing, signed by the parties themselves, and either by the parish priest or local Ordinary, or by at least two witnesses.

§ 2. If either or both parties are unable to read or write, this fact must be noted within the written document itself, and an additional witness shall be added who, together with the parish priest or local Ordinary, or the two witnesses mentioned in § 1, shall sign the document.

§ 3. Nevertheless, from a promise of marriage—even if valid and not excused by any just cause from its fulfilment—there arises no right of action to demand the celebration of marriage; however, there may be a right to claim reparation for damages, if such are due.

CHAPTER I.
ON BETROTHALS CONTRACTED ACCORDING TO CHINESE CUSTOM.

381. 1º. Agreements made by parents concerning the future marriage of their children, whether infants or at least minors who are unaware and therefore incapable of consent, have always been entirely rejected and condemned by the Church, as being truly harmful. «The faithful should therefore be strongly admonished that, even when confronted with the unjust custom of their country whereby children are betrothed in infancy, they must fully conform themselves to the rules of the Church» (1).

2º. With regard to children who have reached puberty, parents are forbidden to presume to contract betrothals on their behalf without the children’s own consent. Such betrothals are null and void in both fora (2).

3º. Missionaries are not to intervene untimely in matters concerning betrothals and marriages, and their sole concern should be to ensure that the laws of the Church are carefully observed in these contracts (3).

4º. «Missionaries must exercise great caution and refrain from indiscriminately advising girls who were formerly validly and lawfully betrothed to faithful men, now wishing to enter into marriage, to break off those engagements solely on the pretext of wishing to preserve their virginity». For serious and often grave inconveniences frequently arise from the dissolution of betrothals, affecting both the missionary and the Christians who have permitted such dissolutions. It is therefore better in such cases to leave both parties entirely free to decide according to their own liberty (4).

5º. Missionaries should not readily accept the claims of girls who, having already been betrothed according to the customs of their country, assert that they wish to do so freely and without any

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, III. — (2) Can. 1017. — (3) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, XIX. — (4) Litt. Past. Episcopi Curad, I Syn. Sutch., 1 Sept. 1793, n. 4.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 133

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 129]

[Main Text]
CIVIL BETROTHALS — THE BRIDE RESIDING IN THE BRIDEGROOM’S HOUSE...

obligation, their betrothal may be dissolved on the grounds that it was not entered into in accordance with
can. 1017. Young women should therefore be warned—and especially their parents—that although no legal action exists to compel the celebration of marriage arising from such betrothals, an action for damages may nevertheless be brought, where appropriate, in accordance with the legitimate customs of the region.

CHAPTER II.
ON BETROTHED GIRLS BROUGHT UP IN THE HOUSE OF THE FUTURE FATHER-IN-LAW.

382. 1º. It is forbidden that betrothed girls, regardless of age, be received into the bridegroom’s household while still unmarried, so as to close the door to scandal and prevent the numerous sins which it is almost impossible to avoid when betrothed couples live together intimately and for prolonged periods (1).

2º. A missionary shall never grant permission for this arrangement unless adequate provision has been made—by whatever better means possible—to eliminate entirely the proximate occasion of sin. For such an occasion, being intrinsically sinful, may never be permitted even to avert a greater evil (2).

3º. When the time comes for the nuptial blessing, the missionary must ensure that the bride is granted full freedom in giving her consent: he shall not bless the marriage unless he is morally certain of the girl’s consent; in cases of doubt, he must consult the Ordinary (3).

CHAPTER III.
ON THOSE MATTERS WHICH MUST PRECEDE THE CELEBRATION OF MARRIAGE,
AND ESPECIALLY ON MARRIAGE BANNs.

383. Can. 1019. — § 1. Before a marriage is celebrated, it must be established that nothing stands in the way of its valid and licit celebration.

§ 2. In danger of death, if no other proof can be obtained, the sworn declaration of the parties that they have been baptised and are bound by no impediment shall suffice, provided there are no contrary indications.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, IV. — (2) Syn. Sutch., a. 1803, c. IX, IV. —
(3) Can. 1074, § 3.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 134

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 130]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1020. — § 1. The parish priest who has the right to assist at a marriage shall diligently investigate, in due time beforehand, whether any impediment exists to the contracting of the marriage.

§ 2. He shall also separately and discreetly question both the bridegroom and the bride whether they are bound by any impediment, whether their consent is freely given—especially that of the woman—and whether they have been sufficiently instructed in the Christian faith, unless, on account of the particular circumstances of the individuals concerned, this final inquiry appears unnecessary.

§ 3. It is for the local Ordinary to establish particular norms regarding such investigation by the parish priest.

384. Christians are to be exhorted to notify their own missionary in good time—determined individually by each Ordinary—before the celebration of marriage, and even, where practicable, before the betrothal, of their intention to marry, so that he may readily investigate whether any impediment to the marriage exists or not.

385. Can. 1021. — § 1. Unless the baptism was conferred within his own territory, the parish priest shall require a certificate of baptism from each party, or from the Catholic party alone if the marriage is being contracted with a dispensation from the impediment of disparity of cult.

§ 2. Catholics who have not yet received the sacrament of Confirmation should receive it before being admitted to marriage, provided this can be done without grave inconvenience.

Can. 1022. — The intended marriage shall be publicly announced by the parish priest, indicating between which parties the marriage is to be contracted.

386. Where the requirement concerning matrimonial announcements (banns) has already been put into practice, the canons relating to this matter are to be observed. In places where this practice has not yet been established, it should be introduced as far as possible; in the meantime, the rules and precautions for which such announcements are required by law must be observed with even greater diligence than before—attention being given especially to canons 1020; 1023, § 3; 1027; 1030, § 1; 1031; 1032; 1034—so that moral certainty may be attained regarding the freedom of the parties to marry.

387. Can. 1023. — § 1. Matrimonial announcements (banns) must be made by the proper parish priest.

§ 2. If either party has resided for six months or more in another locality after reaching puberty, the parish priest shall report the matter to the Ordinary, who, according to his discretion, shall either require that the announcements be made in that place, or prescribe other proofs or indications to be gathered concerning the freedom of status.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 135

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 131]
**[Main Text]**
CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTENDA — PUBLICATIONES 131

§ 3. If there be any suspicion of a diriment impediment, the parish priest shall likewise consult the Ordinary without delay, who must not permit the marriage unless the said suspicion has first been resolved in accordance with § 2.

Can. 1024. — Banns shall be published on three successive Sundays or other holy days of obligation, within the church during solemn Masses or other divine services to which the people commonly attend.

Can. 1025. — The local Ordinary may, for his own territory, substitute for the banns a public posting of the names of the parties intending marriage affixed to the doors of the parish church and of any other church, for a period of at least eight days, provided that within this period two days of precept (holy days of obligation) are included.

Can. 1026. — Banns shall not be published for marriages contracted with dispensation from the impediment of disparity of cult or mixed religion, unless the local Ordinary, exercising prudent judgement and having removed all danger of scandal, deems it expedient to permit such publication, provided that an apostolic dispensation has previously been granted and that mention of the religion of the non-Catholic party is omitted.

Can. 1027. — All the faithful are bound to disclose to the parish priest or to the local Ordinary any impediments they may know of, before the celebration of marriage.

Can. 1028. — § 1. The competent Ordinary, by his own prudent judgement, may dispense, for legitimate cause, from the publication of banns even in a diocese other than his own.
§ 2. Where several competent Ordinaries exist, the authority to grant dispensation rests with the Ordinary of the diocese in which the marriage is to be celebrated; however, if the marriage is to be contracted outside the proper diocese, any of the competent Ordinaries may grant the dispensation.

Can. 1029. — If another parish priest has carried out the investigation or published the banns, he shall immediately inform the parish priest who is to assist at the marriage, providing a certified document confirming the outcome of these procedures.

Can. 1030. — § 1. After completing the necessary investigations and publications, the parish priest shall not assist at the marriage until he has received all required documentation, and furthermore—unless reasonable cause requires otherwise—until three full days have elapsed since the last publication.
§ 2. If the marriage has not been contracted within six months, the banns must be repeated, unless the local Ordinary determines otherwise.

Can. 1031. — § 1. In case of doubt concerning the existence of any impediment:
1º. The parish priest shall conduct a more thorough investigation, questioning under oath at least two trustworthy witnesses, provided that the impediment in question is not one whose disclosure would bring infamy upon the parties; and, if necessary, the parties themselves;
2º. He shall carry out or complete the publication of banns, if the doubt arose before or during their commencement or completion;
3º. He shall not assist at the marriage without first consulting the Ordinary, if he prudently judges that the doubt still persists.

§ 2. If a certain impediment is discovered:
1º. If the impediment is occult, the parish priest shall carry out or complete the publication of banns and refer the matter, withholding the names, to the local Ordinary or to the Sacred Penitentiary;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 136

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 132]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
2º. If the impediment is public and is discovered before the banns have been proclaimed, the parish priest shall proceed no further until the impediment has been removed, even if he knows that a dispensation has been obtained for the forum of conscience only; if it is discovered after the first or second publication, the parish priest shall complete the publications and refer the matter to the Ordinary.

§ 3. Finally, if no impediment—either certain or doubtful—has been discovered, the parish priest, having completed the banns, may admit the parties to the celebration of marriage.

Can. 1032. — Regarding the marriage of vagrants as defined in can. 91, the parish priest shall never assist, except in cases of necessity, unless he has obtained permission to do so, having referred the matter to the local Ordinary or to a priest delegated by him.

388. Since canon 1032 refers to the marriage of vagrants, the Synod of Sineuse here recalls and commends the provisions established in common law regarding categories of persons, namely canons 88, 89, 90, and 91.

389. Can. 1034. — The parish priest shall strongly exhort minors who are still under parental authority not to enter into marriage without the knowledge or against the reasonable will of their parents; if they refuse to comply, he shall not assist at their marriage unless he has first consulted the local Ordinary.

CHAPTER IV.
ON IMPEDIMENTS IN GENERAL.

390. Can. 1035. — All persons may contract marriage who are not prohibited by law.

Can. 1036. — § 1. A prohibitive impediment involves a grave prohibition against contracting marriage; however, a marriage contracted notwithstanding such an impediment is not rendered null.

§ 2. A diriment impediment both gravely prohibits the contracting of marriage and renders the marriage invalid if attempted.

§ 3. Although an impediment may exist on one party alone, it nevertheless renders the marriage either unlawful or invalid.

Can. 1037. — An impediment is considered public if it can be proven in the external forum; otherwise, it is deemed occult.

Can. 1038. — § 1. Only the supreme ecclesiastical authority has the right authentically to declare when divine law impedes or nullifies marriage.

§ 2. To the same supreme authority belongs exclusively the right to establish, by means of universal or particular law, other impediments which impede or nullify marriage for the baptised.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 137

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 133]

[Main Text]
PUBLICATIONS — IMPEDIMENTS OF A GENERAL NATURE

Can. 1039. — § 1. Local ordinaries may prohibit marriages for a particular case among all persons actually residing within their territory, as well as among their subjects even when outside the boundaries of their jurisdiction, provided there is a just cause; such prohibition remains in force only for as long as that cause persists.

§ 2. The Apostolic See alone may add to such prohibitions a clause rendering them null and void if disregarded.

Can. 1040. — Excepting the Roman Pontiff, no one may abrogate or derogate from impediments of ecclesiastical law, whether prohibitive or diriment, nor dispense regarding them, unless this power has been granted by common law or by special indult from the Apostolic See.

Can. 1041. — Any custom which introduces a new impediment or contradicts existing impediments is rejected.

Can. 1042. — § 1. Impediments are of two kinds: those of minor degree and those of major degree.

§ 2. The impediments of minor degree are:
1°. Consanguinity in the third collateral degree;
2°. Affinity in the second collateral degree;
3°. Public propriety (publica honestas) in the second degree;
4°. Spiritual kinship (cognatio spiritualis);
5°. Crime arising from adultery accompanied by a promise or attempt of marriage, even if contracted through civil rite alone.

§ 3. All other impediments are of major degree.

Can. 1043. — In cases of urgent danger of death, local ordinaries may, for the sake of conscience and, where applicable, for the legitimisation of offspring, dispense their own subjects—wherever they reside—and all persons currently dwelling within their territory, from both the prescribed form to be observed in celebrating marriage and from each and every impediment of ecclesiastical law, whether public or occult, even multiple impediments, excluding only those arising from sacred ordination to the priesthood and from affinity in the direct line after consummation of marriage; provided scandal is avoided. Furthermore, if dispensation is granted on account of disparity of cult or mixed religion, the customary safeguards must be observed.

391. Besides the faculties granted by law to dispense in certain matrimonial impediments under specific circumstances, ordinaries possess additional faculties conferred by special concession from the Holy See.

392. Missionaries should carefully study the faculties communicated to them, so as to understand precisely within which impediments they are authorised to grant dispensations, lest, exceeding the scope of their delegated authority, they overstep the limits of their power, or request faculties from the ordinary which have already been granted to them.

393. Can. 1044. — Under the same conditions outlined in can. 1043, and solely in cases where even the local ordinary cannot be approached, the same power to dispense applies to the parish priest, to the priest who assists at the marriage in accordance with can. 1098, n. 2, and to the confessor—but the latter only within the internal forum during the act of sacramental confession.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 138

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 134]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

Can. 1045. — § 1. Local Ordinaries may grant dispensations from all impediments referred to in canon 1043, under the conditions prescribed at the end of that canon, whenever an impediment is discovered after all preparations for marriage have already been completed, and the marriage cannot, without probable danger of grave harm, be postponed until a dispensation can be obtained from the Holy See.

§ 2. This faculty likewise applies to the convalidation of a marriage already contracted, provided that the same danger would arise from delay and there is insufficient time to appeal to the Holy See.

§ 3. Under the same circumstances, the same power is granted to all those mentioned in canon 1044, but only in cases involving hidden impediments where even the local Ordinary cannot be approached, either because of impossibility or only at the risk of violating the seal of secrecy.

Can. 1046. — The parish priest or priest referred to in canon 1044 shall immediately inform the local Ordinary of any dispensation granted for external forum purposes; such dispensation must be recorded in the marriage register.

394. Dispensations granted for the external forum must always be issued in writing (cf. canon 56) and according to the formulas established by the Ordinaries.

395. Can. 1047. — Unless otherwise stated in a rescript from the Sacred Penitentiary, a dispensation granted for the internal non-sacramental forum regarding a hidden impediment must be carefully recorded in the secret archive of the curia as specified in canon 379, and no further dispensation for the external forum is required, even if the hidden impediment later becomes public. However, a dispensation for the external forum *is* required if the original dispensation was granted solely for the internal sacramental forum.

Can. 1048. — If a petition for a dispensation has been sent to the Holy See, local Ordinaries shall not exercise their own faculties—should they possess them—except in accordance with canon 204, § 2.

Can. 1049. — § 1. In respect of marriages either already contracted or about to be contracted, one who holds a general indult to dispense from a particular impediment may do so even if that impediment is present in multiple instances, unless the indult expressly prescribes otherwise.

§ 2. One who possesses a general indult to dispense from several impediments of different kinds—whether diriment or prohibitive—may grant dispensations from these impediments, even if they are public, when they occur simultaneously in the same case.

Can. 1050. — When a marriage involves both a publicly known impediment (from which one may dispense under the terms of an indult) and another impediment from which dispensation cannot be granted, the Apostolic See must be consulted regarding *all* impediments.

(1) Canon 56. — Execution of rescripts affecting the external forum must be carried out in writing.

(2) Canon 204. — § 1. Should anyone approach a Superior while bypassing the immediate superior, this does not automatically suspend the authority of the lower superior, whether ordinary or delegated.

§ 2. Nevertheless, the lower superior must refrain from intervening in the matter brought before the higher authority, except for a grave and urgent cause; and in such a case, he must immediately notify the Superior.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 139

--- PAGE 135 ---

[MAIN TEXT]
IMPEDIMENTS IN GENERAL — DISPENSATIONS

must be observed; however, if the impediment or impediments over which he has the power to dispense are discovered after a dispensation has been obtained from the Holy See, he may make use of his own faculties.

Can. 1051. — A dispensation granted by the Holy See for a diriment impediment, whether conferred through ordinary power or delegated power by general indulgence—but not by rescript in particular cases—carries with it *ipso iure* the legitimisation of offspring, provided any child was already born or conceived from the union with the person for whom the dispensation is granted, excepting, however, children born of adultery or sacrilege.

Can. 1052. — A dispensation granted by the Holy See from an impediment of consanguinity or affinity at a certain degree remains valid even if an error regarding the degree occurred in the petition or in the grant, provided that the actual degree involved is lower; likewise, it remains valid even if another impediment of the same kind (consanguinity or affinity) existed at an equal or lower degree but was omitted.

Can. 1053. — A dispensation granted by the Holy See concerning a ratified but non-consummated marriage, or permission granted for remarriage on the presumption of the spouse’s death, always carries with it a dispensation from the impediment arising from adultery accompanied by a promise or attempted marriage, if such a dispensation is required; it does not, however, carry a dispensation from the impediment mentioned in Can. 1075, nn. 2 and 3.

396. Permission granted by a Bishop for remarriage does not carry with it a dispensation from the first form of the impediment of crime.

Now, following the promulgation of the new Code of Canon Law, the responses of the Sacred Congregation of the Holy Office dated 16 September 1824 and 23 April 1913 remain in force as before. By virtue of these responses, a dispensation granted—even by a delegate of the Holy See—for disparity of cult always includes a dispensation from other ecclesiastical legal impediments of a kind which the Church is otherwise accustomed to waive (1).

397. Can. 1054. — A dispensation granted for a minor impediment is not invalidated by any defect of obreption or subreption, even if the sole final cause stated in the petition was false.

Can. 1055. — Dispensations concerning public impediments entrusted to Ordinaries by the Apostolic See shall be executed by the Ordinary who issued the testimonial letters or forwarded the petitions to the Apostolic See, even if the parties, at the time the dispensation is to be implemented, having abandoned their domicile or quasi-domicile within his diocese, have moved into another diocese with no intention of returning—provided, however, that the Ordinary of the place where the marriage is intended to be contracted has been duly notified.

Can. 1056. — Excepting a modest payment covering chancery expenses in dispensations granted to non-indigent persons, Diocesan Ordinaries or their Officials, rejecting any contrary custom, may not exact any financial benefit whatsoever on the occasion of a granted dispensation, unless such benefit is expressly permitted under canon law.

(1) Resp. S. C. Prop. Fidei ad RR. DD. Abels. V. A. Mong. Or., 2 Dec. 1921; *Collectanea*, vol. 1, n. 784, ad 2um.

[MARGINAL NOTES]
[No marginal annotations visible]

[SEALS OR STAMPS]
[No seals or stamps visible]

[SIGNATURES]
[No signatures visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[No archival references visible]

Page 140

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 136]
LIBER III — DE REBUS

facultas a Sancta Sede expresse eis data fuerit; et si exegerint, tenentur
ad restitutionem.

Can. 1057. — Qui ex potestate a Sede Apostolica delegata dispensationem concedunt, in eamdem expressam pontificii indulti mentionem faciant.

CAPUT V.

DE IMPEDIMENTIS IMPEDIENTIBUS.

398. Can. 1058. — § 1. Matrimonium impedit votum simplex virginitatis, castitatis perfectae, non nubendi, suscipiendi ordines sacros et amplectendi statum religiosum.

§ 2. Nullum votum simplex irritat matrimonium, nisi irritatio speciali Sedis Apostolicae praescripto pro aliquibus statuta fuerit.

Can. 1059. — In iis regionibus ubi lege civili legalis cognatio, ex adoptione orta, nuptias reddit illicitas, iure quoque canonico matrimonium illicitum est.

Can. 1060. — Severissime Ecclesia ubique prohibet ne matrimonium ineatur inter duas personas baptizatas, quarum altera sit catholica, altera vero sectae haereticae seu schismaticaе adscripta; quod si adsit perversionis periculum coniugis catholici et prolis, coniugium ipsa etiam lege divina vetatur.

Can. 2375. — Catholici qui matrimonium mixtum, etsi validum, sine Ecclesiae dispensatione inire ausi fuerint, ipso facto ab actibus legitimis ecclesiasticis et Sacramentalibus exclusi manent, donec ab Ordinario dispensationem obtinerint.

Can. 1061. — § 1. Ecclesia super impedimento mixtae religionis non dispensat, nisi:
1º. Urgeant iustae ac graves causae;
2º. Cautionem praestiterit coniux acatholicus de amovendo a coniuge catholico perversionis periculo, et uterque coniux de universa prole catholica tantum baptizanda et educanda;
3º. Moralis habeatur certitudo de cautionum implemento.
§ 2. Cautiones regulariter in scriptis exigantur.

Can. 2319. — § 1. Subsunt excommunicationi latae sententiae Ordinario reservatae catholici:
1º. Qui matrimonium ineunt coram ministro acatholico contra praescriptum can. 1063, § 1;
2º. Qui matrimonio uniuntur cum pacto explicito vel implicito ut omnis vel aliqua proles educetur extra catholicam Ecclesiam;
3º. Qui scienter liberos suos acatholicis ministris baptizandos offerre praesumunt;
4º. Parentes vel parentum locum tenentes qui liberos in religione acatholica educandos vel instituendos scienter tradunt.
§ 2. Ii de quibus in § 1, nn. 2–4, sunt praeterea suspecti de haeresi.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 136]
BOOK III — ON MATTERS

unless an express faculty has been granted to them by the Holy See; and if they have demanded it, they are bound to make restitution.

Canon 1057. — Those who grant dispensations by virtue of power delegated by the Apostolic See shall explicitly mention the terms of the papal favour conferred.

CHAPTER V.

ON DIRIMENT IMPEDIMENTS.

398. Canon 1058. — § 1. A simple vow of virginity, perfect chastity, celibacy, reception of sacred orders, or embrace of the religious state renders marriage invalid.

§ 2. No simple vow invalidates marriage unless such invalidation has been specifically prescribed by a particular directive of the Apostolic See.

Canon 1059. — In those regions where civil law renders marriages unlawful due to legal affinity arising from adoption, such marriage is likewise unlawful according to canon law.

Canon 1060. — The Church most strictly prohibits everywhere the contracting of marriage between two baptised persons, one of whom is Catholic and the other affiliated with a heretical or schismatic sect; and if there exists a danger of the Catholic spouse or offspring being led astray, the marriage is likewise forbidden by divine law itself.

Canon 2375. — Catholics who dare to enter into a mixed marriage, even if valid, without obtaining the necessary dispensation from the Church, are automatically excluded from legitimate ecclesiastical acts and sacraments until such time as they obtain the required dispensation from the Ordinary.

Canon 1061. — § 1. The Church does not grant dispensation from the impediment of mixed religion unless:
1º. There exist serious and just reasons;
2º. The non-Catholic spouse gives assurance regarding the removal of any danger of perversion for the Catholic spouse, and both spouses give assurance that all children will be baptised and raised exclusively in the Catholic faith;
3º. There is moral certainty that these assurances will be fulfilled.
§ 2. Such assurances are normally required in writing.

Canon 2319. — § 1. The following Catholics incur automatic excommunication, reserved to the Ordinary:
1º. Those who contract marriage before a non-Catholic minister, contrary to the provisions of canon 1063, § 1;
2º. Those who enter into marriage under an explicit or implicit agreement that all or some of the children will be educated outside the Catholic Church;
3º. Those who knowingly present their children to be baptised by non-Catholic ministers;
4º. Parents or those standing in loco parentis who knowingly hand over their children to be educated or instructed in a non-Catholic religion.
§ 2. Those referred to in § 1, nos. 2–4, are furthermore considered suspect of heresy.

Decrees

Page 141

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 137]

[Main Text]
IMPEDIMENTS: PROHIBITIVE — DIRIMENT
137

Can. 1062.— A Catholic spouse is bound by obligation carefully to provide for the conversion of a non-Catholic spouse.

Can. 1063.— § 1. Even if a dispensation has been granted by the Church regarding the impediment of mixed religion, spouses may not, either before or after marriage contracted before the Church, appear—either personally or through an agent—before a non-Catholic minister regarded as sacred, in order to give or renew matrimonial consent.

§ 2. If the parish priest certainly knows that the parties intend to violate or have already violated this law, he must not assist at their marriage, except for most serious reasons, provided scandal is avoided and the Ordinary has first been consulted.

§ 3. Nevertheless, it is not disapproved that, where civil law requires it, the spouses should also present themselves before a non-Catholic minister acting solely in the capacity of a civil official, provided this is done only to fulfil the civil act and for the sake of obtaining its civil effects.

Can. 1064.— Ordinaries and other pastors of souls shall:
1°. As far as possible, dissuade the faithful from entering into mixed marriages;
2°. If they are unable to prevent such marriages, diligently ensure that they are not contracted in violation of the laws of God and of the Church;
3°. After mixed marriages have been celebrated, whether within their own territory or outside it, vigilantly supervise that the spouses faithfully fulfil the promises made;
4°. Those assisting at marriage observe the provisions of canon 1102.

Can. 1065.— § 1. The faithful should likewise be dissuaded from contracting marriage with persons who have notoriously abandoned the Catholic faith, even if they have not joined a non-Catholic sect, or who are affiliated with associations condemned by the Church.

§ 2. The parish priest must not assist at such marriages unless he has first consulted the Ordinary, who, having examined all the circumstances of the case, may permit him to attend, provided there exists a serious reason and the Ordinary judges, according to his prudent discretion, that sufficient provision has been made for the Catholic upbringing of all children and that the danger of the perversion of the other spouse has been removed.

Can. 1066.— If a public sinner or one notoriously bound by censure refuses prior to approach the sacrament of confession or to reconcile himself with the Church, the parish priest must not assist at his marriage, unless a grave cause urges, in which case he should consult the Ordinary if possible.

CHAPTER VI.
ON DIRIMENT IMPEDIMENTS.

399. Can. 1067.— § 1. A man before completing his sixteenth year, and a woman before completing her fourteenth year, cannot validly enter into marriage.

§ 2. Although a marriage contracted after the aforementioned ages is valid, pastors of souls should nevertheless take care to dissuade young people from marrying before the age at which, according to the established customs of the region, marriage is commonly entered into.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 142

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 138]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

400. Age shall also be calculated in China according to the solar year. Where such a calculation is not possible, age shall be reckoned by the lunar year, with one month added (1).

401. Can. 1068. — § 1. Antecedent and perpetual impotence, whether on the part of the man or the woman, whether known to either party or not, whether absolute or relative, invalidates marriage by natural law itself.

§ 2. If there is doubt concerning the impediment of impotence—whether a doubt of law or a doubt of fact—the marriage is not to be impeded.

§ 3. Sterility neither invalidates nor impedes marriage.

Can. 1069. — § 1. A person who is bound by a prior marriage bond attempts a marriage invalidly, even if the prior marriage was not consummated, except in cases of the *privilegium fidei*.

§ 2. Even if the prior marriage is null or dissolved for any reason whatsoever, it is not lawful to contract another until the nullity or dissolution of the prior marriage has been legitimately and certainly established.

402. Missionaries must exercise the greatest diligence—bearing a grave burden upon their conscience—in conducting inquiries into the status of catechumens before they are baptised: whether they are in a state of freedom, or conversely, whether they are already in a marital state, and whether that marriage is legitimate. Through such careful investigation, many serious and grave inconveniences may be avoided.

403. Can. 1070. — § 1. No marriage exists when contracted between a person not baptised and a person baptised in the Catholic Church or converted thereto from heresy or schism.

§ 2. If at the time of the marriage contract one party was commonly regarded as baptised, or if the validity of their baptism was doubtful, then, in accordance with canon 1014, the marriage is to be upheld as valid until it is certainly proven that one party was baptised and the other not.

Can. 1071. — The provisions regarding mixed marriages contained in canons 1060–1064 are likewise to be applied to marriages obstructed by the impediment of disparity of cult.

404. 1º. It should be borne in mind that the Sacred Congregation of the Holy Office issued a decree on Wednesday, 12 June 1912 (2), declaring that any dispensation granted over the impediment of disparity of cult by someone empowered by the Holy See, but without the required cautions having been requested or having been denied, is null.

2º. With regard to the practical application of the aforementioned decree, the same Sacred Congregation prescribed the following to all Ordinaries in China on 5 April 1918:

(1) S. C. S. Off., 7 May 1890; Coll. I, n. 1730: cfr. can. 31–35. — (2) A. A. S., vol. 1912, p. 443.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 143

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 139]

[Main Text]
DIRIMING IMPEDIMENTS UP TO THE DEGREE OF COGNATION

“The aforementioned decree, issued on Wednesday, 12 June 1912, shall be faithfully observed as far as possible, provided that, if written assurances are required from an unbelieving woman, they may at least be obtained orally.

“However, if even this cannot be achieved, the matter is left to the prudence and conscience of each individual Ordinary, who must determine in each particular case whether equivalent assurances can be considered fulfilled either by the woman’s serious promise to embrace the Catholic faith, or by her enrolment among catechumens, or indeed by the laws and customs of the people in question—whereby no authority is granted to the woman over the religious education of offspring, but this depends solely upon the will of the husband—provided always, in all such cases, that a firm obligation remains to require guarantees from the Catholic party, and that dispensation shall not be granted unless moral certainty exists regarding the fulfilment of these conditions.”

405. If, however, the matter concerns the convalidation of a marriage already invalidly contracted between a woman of the faith and a pagan man, and the unbelieving husband obstinately refuses to give assurances, it shall at least be required that grave danger of perversion be removed from the Catholic party; furthermore, the Catholic party must seriously declare, in accordance with canon 1061, that she will do everything in her power to ensure that all children are baptised and educated exclusively in the Catholic faith; and sincerely intend, according to canon 1062, to work prudently towards the conversion of the unbelieving husband.¹

406. Canon 1072.—Marriage attempted by clerics who are in sacred orders is invalid.

Canon 1073.—Likewise, marriage attempted by religious who have professed solemn vows, or simple vows to which the Apostolic See has specifically attached the force of invalidating marriage, is invalid.

Canon 1074.—§ 1. No marriage can exist between a male kidnapper and the woman whom he abducted for the purpose of marriage, so long as she remains under his power.

§ 2. If, however, the woman who was abducted consents to accept him as her husband after being separated from the abductor and placed in a safe and free location, the impediment ceases.

§ 3. For the purposes of nullity of marriage, violent detention of a woman is to be regarded as equivalent to abduction; namely, when a man violently detains a woman in a place where she resides or to which she has free access, with the intention of contracting marriage.

Canon 1075.—Those who cannot validly contract marriage include:

1º. Those who, while a prior legitimate marriage still subsists, have committed adultery together and have subsequently entered into an agreement to marry one another, or have attempted marriage—even by mere civil act;

¹ S. C. S. Off., 12 Jan. 1769: Coll. 1, n. 472, II.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 144

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 140]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

2º. Those who, during the continued existence of the same lawful marriage, committed adultery with one another, and one of whom perpetrated the murder of their spouse:
3º. Those who, by mutual physical or moral action—even without adultery—caused the death of a spouse.

Can. 1076. — § 1. In the direct line of consanguinity, marriage is null between all ascendants and descendants, whether legitimate or natural.

§ 2. In the collateral line, marriage is null up to and including the third degree; provided, however, that the impediment to marriage multiplies each time the common stock (stirps) is multiplied.

§ 3. Marriage shall never be permitted if there remains any doubt as to whether the parties are related by consanguinity in any degree of the direct line, or in the first degree of the collateral line.

Can. 1077. — § 1. Affinity in the direct line invalidates marriage in every degree; in the collateral line, up to and including the second degree.

§ 2. The impediment of affinity is multiplied:
1º. Each time the impediment of consanguinity from which it arises is multiplied;
2º. By successive marriages with a blood relative of a deceased spouse.

Can. 1078. — The impediment of public honesty (impedimentum publicae honestatis) arises from an invalid marriage, whether consummated or not, and from a public or notorious concubinage; and it invalidates marriage in the first and second degrees of the direct line between a man and blood relatives of the woman, and vice versa.

Can. 1079. — Only such spiritual relationship (spiritualis cognatio) invalidates marriage as is defined in canon 768.

Can. 1080. — Those who are deemed legally incapable under civil law of contracting marriage with one another due to legal kinship arising from adoption may not validly contract marriage with one another under canon law.

CHAPTER VII.
ON MATRIMONIAL CONSENT.

407. Can. 1081. — § 1. Marriage is brought about by the consent of the parties, duly manifested between persons who are legally capable; this consent cannot be supplied by any human authority.

§ 2. Matrimonial consent is an act of the will whereby each party gives and accepts a right over the body, perpetual and exclusive, ordered towards those acts which are by their nature apt for the generation of offspring.

408. Missionaries should therefore bear in mind the obligation incumbent upon them to instruct parents concerning the freedom they ought to enjoy.
Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 145

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 141]

[Main Text]
DIRIMENTS TO MARRIAGE — MATRIMONIAL CONSENT 141
sponsus et sponsa in consensu matrimoniali praebendo, ne
incante puellae aut iuvenes ad ingratas nuptias quasi cogantur.

409. Ordinary [ecclesiastical] authorities are bound to eradicate the abuse of treating girls as if they were commodities to be sold to the highest bidder, for parents may derive profit; indeed, numerous harms arise from this practice.

410. Can. 1082.—§ 1. For marital consent to be valid, it is necessary that the parties entering into marriage should at least not be ignorant that marriage is a permanent union between a man and a woman instituted for the procreation of children.
§ 2. This ignorance is not presumed after the age of puberty.

Can. 1083.—§ 1. Error concerning the person renders the marriage invalid.
§ 2. Error concerning a quality of the person, even if it motivated the contract, renders the marriage null only:
1º. If the error regarding the quality amounts to an error concerning the person;
2º. If a free person enters into marriage with someone whom he or she believes to be free, whereas in fact that person is a slave under proper legal servitude.

Can. 1084.—Simple error concerning the unity, indissolubility, or sacramental dignity of marriage, even if it constitutes a motive for contracting marriage, does not vitiate matrimonial consent.

Can. 1085.—Knowledge or belief in the nullity of a marriage does not necessarily exclude matrimonial consent.

Can. 1086.—§ 1. Internal consent of the mind is always presumed to correspond with the words or signs used in celebrating the marriage.
§ 2. However, if either or both parties positively and deliberately exclude the marriage itself, or all rights to the conjugal act, or some essential property of marriage, the contract is invalid.

Can. 1087.—§ 1. A marriage entered into as a result of grave force or fear unjustly imposed from an external source, such that one party is compelled to choose marriage in order to escape it, is also invalid.
§ 2. No other fear, even if it serves as a motive for the contract, renders a marriage null.

Can. 1088.—§ 1. For a marriage to be validly contracted, it is necessary that the parties be present, either personally or through a proxy.
§ 2. The spouses must express their matrimonial consent verbally; non-verbal equivalent signs are permitted only if they are unable to speak.

Can. 1089.—§ 1. Unless particular diocesan statutes provide otherwise, for a marriage to be validly contracted by proxy, a special mandate to marry a specific person is required, signed by the principal and either by the parish priest or the Ordinary of the place where the mandate is issued, or by a priest delegated by either, or by at least two witnesses.
§ 2. If the principal is unable to write, this must be noted within the mandate itself, and an additional witness must be added who shall also sign the document; otherwise, the mandate is null.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 146

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 142]

[Main Text]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. If, before the procurator has contracted in the name of the principal, the latter has revoked the mandate or become incapacitated through insanity, the marriage is invalid, even if either the procurator or the other contracting party was unaware of this.

§ 4. For a marriage to be valid, the procurator must personally perform his duty.

Can. 1090. — A marriage may also be contracted through an interpreter.

Can. 1091. — The parish priest ought not to assist at a marriage contracted by proxy or through an interpreter unless there is a just cause, and no doubt can exist regarding the authenticity of the mandate or the trustworthiness of the interpreter; and, if time permits, with the permission of the Ordinary.

Can. 1092. — A condition once attached and not revoked:
1º. If it concerns something future that is necessary, impossible, or disgraceful, but not contrary to the essence of marriage, it shall be considered as not having been added;
2º. If it concerns something future that is contrary to the essence of marriage, it renders the marriage invalid;
3º. If it concerns something future that is lawful, it suspends the validity of the marriage;
4º. If it concerns something past or present, the marriage will be valid or not according to whether the matter on which the condition depends exists or not.

Can. 1093. — Although a marriage has been entered into invalidly due to an impediment, the consent given is presumed to persist until proof of its revocation is established.

CHAPTER VIII.

ON THE FORM OF CELEBRATING MARRIAGE.

411. Can. 1094. — Only those marriages are valid which are contracted in the presence of the parish priest, or the local Ordinary, or a priest delegated by either of them, and at least two witnesses, according to the rules expressed in the following canons, saving the exceptions mentioned in canons 1098 and 1099.

Can. 1095. — § 1. The parish priest and the local Ordinary validly assist at marriage:
1º. From the day only of obtaining canonical possession of the benefice, in accordance with canons 334, § 3, and 1444, § 1, or from the beginning of office, unless they have been excommunicated, interdicted, or suspended from office by judicial sentence, or declared such;
2º. Within the boundaries of their own territory only; within this area, they validly assist not only at marriages of their own subjects, but also at those of non-subjects;
3º. Provided that they neither compel nor exert grave fear upon the parties seeking marriage, excepting only the consent of the contracting parties.

§ 2. The parish priest and the local Ordinary who may validly assist at marriages may also grant permission to another priest to assist validly at marriages within the boundaries of their territory.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 147

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 143]

[Main Text]
CONSENSUS — FORM OF CELEBRATION OF MARRIAGE

412. In missionary territories where neither parishes nor quasi-parishes have been established, missionaries are to be regarded as collaborators of the Vicar or Apostolic Prefect; thus, by virtue of the general licence granted by the Ordinary, they validly and lawfully assist at marriages (1).

413. Can. 1096. — § 1. The permission to assist at marriage, granted in accordance with can. 1095, § 2, must be expressly given to a specific priest for a specific marriage, excluding any general delegation, except in the case of assistant priests serving the parish to which they are attached; otherwise, it is invalid.

§ 2. The parish priest or local Ordinary shall not grant such permission unless all requirements prescribed by law for verifying the freedom of status have been fulfilled.

Can. 1097. — § 1. The parish priest or local Ordinary lawfully assists at a marriage:

1º. When he has legitimately established, in accordance with the law, the free status of the parties intending to marry;

2º. When he has further established either domicile, quasi-domicile, monthly residence, or, in the case of vagrants, actual residence of either party in the place where the marriage is to be celebrated;

3º. When, if the conditions mentioned in no. 2 are lacking, he holds the permission of the parish priest or Ordinary of the domicile, quasi-domicile, or monthly residence of either party, unless the case concerns persons actually travelling and without a fixed place of residence, or grave necessity excuses the need to seek such permission.

§ 2. As a general rule, marriage should be celebrated before the bride’s parish priest, unless there is a just cause to excuse this; however, marriages of Catholics of mixed rite, unless particular law provides otherwise, are to be celebrated according to the rite of the husband and before his parish priest.

§ 3. A parish priest who assists at a marriage without the required canonical permission does not acquire the benefits of the stole, which shall instead be remitted to the parish priest of the contracting parties.

Can. 92. — § 1. Domicile is acquired by residing within a parish or quasi-parish, or at least within a diocese, apostolic vicariate, or apostolic prefecture, provided that such residence is either accompanied by the intention of remaining there permanently, unless circumstances call one away, or has actually lasted for a full ten years.

§ 2. Quasi-domicile is acquired by residence as described above, which is either accompanied by the intention of remaining there for at least the greater part of the year, unless circumstances prevent it, or has actually lasted for more than half a year.

§ 3. Domicile or quasi-domicile within a parish or quasi-parish shall be termed *parochial*; domicile or quasi-domicile within a diocese, vicariate, or prefecture, but not within a parish or quasi-parish, shall be termed *diocesan*.

(1) S. C. Prop. Fide, 25 June 1920.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 148

--- TRANSLATION ---
[Page 144]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO PERSONS

[Main Text]
Canon 93. — § 1. A wife who is not lawfully separated from her husband necessarily retains the domicile of her husband; a person of unsound mind, that of their curator; and a minor, that of the person under whose authority they are placed.

§ 2. A minor daughter may acquire a quasi-domicile of her own; likewise, a wife who is not lawfully separated may obtain a quasi-domicile, as may one who is lawfully separated.

Canon 94. — § 1. Whether by domicile or by quasi-domicile, every individual acquires a parish priest and Ordinary (ecclesiastical authority).

§ 2. The proper parish priest or Ordinary for a vagrant person is the parish priest or Ordinary of the place in which the person is currently residing.

§ 3. Likewise, for those who possess only a diocesan domicile or quasi-domicile, their proper parish priest is the parish priest of the place in which they are actually residing.

Canon 95. — Domicile and quasi-domicile are lost upon departure from a place with the intention not to return, subject to the provisions of canon 93.

Canon 1098. — When it is impossible or gravely inconvenient to have access to the parish priest, Ordinary, or delegated priest who is required to assist at marriage according to canons 1095 and 1096:

1º. In danger of death, a marriage contracted before witnesses alone is valid and licit; and even outside of danger of death, provided there is prudent foreseeing that such circumstances will persist for at least one month;

2º. In either case, if another priest is present and able to attend, he must be summoned and, together with the witnesses, should assist at the marriage, without prejudice to the validity of the marriage celebrated before witnesses alone.

Canon 1099. — § 1. The prescribed canonical form for marriage is binding upon:

1º. All persons baptised in the Catholic Church, and those who have returned to it from heresy or schism, even if either party subsequently apostatised, whenever they contract marriage among themselves;

2º. The same persons mentioned above, when contracting marriage with non-Catholics, whether baptised or unbaptised, even after obtaining a dispensation from the impediment of mixed religion or disparity of worship;

3º. Eastern Christians, when marrying Latin-rite Catholics bound to this form.

§ 2. Nevertheless, in accordance with § 1, n. 1, non-Catholics, whether baptised or unbaptised, are nowhere obliged to observe the Catholic form of marriage when contracting marriage among themselves. Likewise, children born to non-Catholic parents, even if baptised in the Catholic Church, who have grown up from infancy in heresy, schism, unbelief, or without any religion, are not bound to the Catholic form when marrying a non-Catholic party.

Canon 98. — § 1. A person belongs to whichever Catholic rite they were baptised into, unless the baptism was administered by a minister of another rite, or was conferred fraudulently, or due to grave necessity when a minister of the proper rite was unavailable, or by virtue of an apostolic dispensation granting permission for baptism according to a particular rite, without thereby incorporating the person into that rite.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 149

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 145]

[Main Text]
JURIDICAL FORM — LITURGICAL FORM — NOTE 145

§ 2. Clerics must in no way presume to induce either Latins to adopt the Eastern rite, or Easterners to assume the Latin rite.

§ 3. No one may change to another rite without the permission of the Apostolic See; nor, after a lawful change, return to their original rite without such permission.

§ 4. A woman of a different rite retains the right, upon entering into marriage or during its continuation, to pass to the rite of her husband; however, upon dissolution of the marriage, she is free to resume her own rite, unless particular law provides otherwise.

§ 5. A long-standing custom of receiving the sacred Synaxis according to a rite not one’s own does not entail a change of rite.

Can. 1100.— Except in cases of necessity, the rites prescribed in liturgical books approved by the Church, or those received through commendable customs, must be observed in the celebration of marriage.

Can. 1101.— § 1. The parish priest shall ensure that the spouses receive the solemn nuptial blessing, which may be conferred even after they have lived together for a considerable time in marriage, but only within Mass, observing the special rubrics, and excluding the period of Lent.

§ 2. Only a priest who is himself validly and licitly able to assist at the marriage may confer the solemn blessing personally or through another.

Can. 1102.— § 1. In marriages between a Catholic party and a non-Catholic party, the inquiries regarding consent must be conducted according to the provisions of canon 1095, § 1, n. 3.

§ 2. Nevertheless, all sacred rites are prohibited; however, if more serious evils are foreseen as likely to result from this prohibition, the Ordinary may permit certain customary ecclesiastical ceremonies, always excluding the celebration of Mass.

414. In the celebration of marriage, and especially where mixed marriages with dispensation for disparity of cult are involved, missionaries shall diligently ensure that Christians under their care observe exactly, absolutely, and inviolably—without any evasion—all matters prescribed both in the constitutions *Ex illa die* and *Ex quo*, and in the various declarations issued by the Sacred Congregation concerning the Chinese Rites. Thus, it pertains to priests to investigate superstitious practices which may occur in their region on the occasion of marriages; to inform the Ordinary thereof, and to strive for their complete eradication (1).

415. Can. 1103.— § 1. After the celebration of marriage, the parish priest or his delegate shall promptly record in the marriage register the names of the spouses and witnesses, the place and date of the marriage celebrated, and any other particulars required according to the manner prescribed in liturgical books and by the proper Ordinary; this obligation applies even if another priest, whether delegated by himself or by the Ordinary, has assisted at the marriage.

(1) I Synod of Sutchou, 1803, c. II, n. 4.

19

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 150

--- TRANSLATION ---

[Page 146]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS

§ 2. Furthermore, in accordance with canon 470, § 2, the parish priest shall also record in the baptismal register that a spouse contracted marriage in his parish on such a day. Should the spouse have been baptised elsewhere, the parish priest where the marriage was celebrated shall transmit notice of the marriage—either personally or through the Episcopal Curia—to the parish priest responsible for the baptismal register, so that the marriage may be entered into the baptismal register.

§ 3. Whenever a marriage is contracted in accordance with canon 1098, the priest who assisted at the celebration, as well as the witnesses, are jointly and severally obliged together with the contracting parties to ensure that the marriage is recorded as soon as possible in the prescribed registers.

CHAPTER IX.

ON CONSCIENTIA MARRIAGE.

416. Canon 1104.—A marriage *conscientiae* (that is, a marriage celebrated without banns and in secret), as regulated by the following canons, may be permitted only for very grave and urgent reasons, and only by the local Ordinary himself—excluding the Vicar General unless he holds special mandate.

Canon 1105.—The permission to celebrate a marriage *conscientiae* carries with it the promise and grave obligation to maintain secrecy, binding the assisting priest, the witnesses, the Ordinary, his successors, and even the other spouse, provided the latter does not consent to its disclosure.

Canon 1106.—This obligation of secrecy on the part of the Ordinary does not extend to cases where either serious scandal or grave injury to the sanctity of marriage would result from maintaining secrecy; or where parents fail to ensure that children born from such a marriage are baptised, or cause them to be baptised under false names; or where they neglect the Christian upbringing of their children—provided that, in any case, the parents furnish the Ordinary within thirty days with notification of the birth and baptism of the child, including a truthful indication of their identities.

Canon 1107.—A marriage *conscientiae* must not be recorded in the usual registers of marriages or baptisms, but rather in a separate book kept securely in the secret archive of the Curia, as referred to in canon 379.

CHAPTER X.

ON THE TIME AND PLACE OF MARRIAGE CELEBRATION.

417. Canon 1108.—§ 1. Marriage may be contracted at any time of the year.

§ 2. Solemn nuptial blessings are prohibited from the First Sunday of Advent until and including the Feast of the Nativity of the Lord, and from Ash Wednesday until and including Low Sunday (the Sunday after Easter).

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 151

--- TRANSLATION ---
[Page 147]

[Main Text]
MATRIMONIAL CONSCIENCE — TIME AND PLACE — EFFECTS 147

§ 3. Nevertheless, local Ordinaries may, provided liturgical laws are observed, permit the celebration of marriage even during the aforementioned prohibited periods, for a just cause, provided that the spouses are admonished to abstain from excessive pomp.

Can. 1109. — § 1. Marriages between Catholics must be celebrated in the parish church; they may be celebrated in another church or oratory, whether public or semi-public, only with the permission of the local Ordinary or the parish priest.

§ 2. The celebration of marriage in private dwellings may be permitted by local Ordinaries only in some extraordinary circumstance and always requiring a just and reasonable cause; however, marriages should not be permitted in churches or oratories belonging either to Seminaries or to religious institutes unless there is urgent necessity, and appropriate safeguards are observed.

§ 3. Marriages between a Catholic party and a non-Catholic party are to be celebrated outside the church; but if the Ordinary prudently judges that adherence to this rule would give rise to more serious evils, he may, at his discretion, grant dispensation in this matter, while firmly observing the provisions of can. 1102, § 2.

418. Notwithstanding the provisions of canon 1109, § 2, missionaries are permitted, by reason of an immemorial custom, to bless marriages in the private homes of Christians during their annual visitations—or at other times as necessity requires—in rural areas where no oratories are available.

CHAPTER XI.
ON THE EFFECTS OF MARRIAGE.

419. 1110. — A valid marriage gives rise, between the spouses, to a bond which by its nature is perpetual and exclusive; furthermore, a Christian marriage confers grace upon the spouses, provided they do not place any obstacle thereto.

Can. 1111. — From the very beginning of marriage, both spouses possess equal rights and duties regarding the acts proper to married life.

Can. 1112. — Unless otherwise provided by special law, the wife becomes a participant in the canonical status of her husband.

Can. 1113. — Parents are bound by a most serious obligation to care diligently, according to their means, for the religious and moral, as well as the physical and civil, education of their offspring, and also to provide for their temporal welfare.

Can. 1114. — Children conceived or born of a valid or putative marriage are legitimate, unless the use of marriage previously contracted was prohibited to the parents at the time of conception due to a solemn religious profession or the reception of sacred orders.

Can. 1115. — § 1. The father is presumed to be the man indicated by lawful marriage, unless the contrary is proven by clear and evident arguments.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 152

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 148]
LIBER III. — DE REBUS

§ 2 Legitimi praesumuntur filii qui nati sunt saltem post sex
menses a die celebrati matrimonii, vel intra decem menses a die dissolutae
vitae coniugalis.

Can. 1116. — Per subsequens parentum matrimonium sive verum
sive putativum, sive noviter contractum sive convalidatum, etiam non
consummatum, legitima eficitur proles, dummodo parentes habiles exsti-
terint ad matrimonium inter se contrahendum tempore conceptionis, vel
praegnationis, vel nativitatis.

Can. 1117. — Filii legitimati per subsequens matrimonium, ad effectus
canonicos quod attinet, in omnibus aequiparantur legitimis, nisi aliud
expresse cautum fuerit.

CAPUT XII.
DE SEPARATIONE CONIUGUM.

Art. I. — De dissolutione vinculi.

420. Can. 1118. — Matrimonium validum ratum et consummatum
nulla humana potestate nullaque causa, praeterquam morte, dissolvi potest.

Can. 1119. — Matrimonium non consummatum inter baptizatos vel
inter partem baptizatam et partem non baptizatam, dissolvitur tum ipso
iure per solemnem professionem religiosam, tum per dispensationem a
Sede Apostolica ex iusta causa concessam, utraque parte rogante vel
alterutra, etsi altera sit invita.

Can. 1120. — § 1. Legitimum inter non baptizatos matrimonium,
licet consummatum, solvitur in favorem fidei ex privilegio Paulino.

§ 2. Hoc privilegium non obtinet in matrimonio inter partem
baptizatam et partem non baptizatam inito cum dispensatione ab impedi-
mento disparitatis cultus.

Can. 1121. — § 1. Antequam coniux conversus et baptizatus novum
matrimonium valide contra hat, debet, salvo praescripto can. 1125, partem
non baptizatam interpellare:
1º. An velit et ipsa converti ac baptismum suscipere;
2º. An saltem velit secum cohabitare pacifice sine contumelia
Creatoris.

§ 2. Hae interpellationes fieri semper debent, nisi Sedes Apostolica
aliud declaraverit.

Can. 1122. — § 1. Interpellationes fiant regulariter, forma saltem
summaria et extrajudiciali, de auctoritate Ordinarii coniugi conversi, a
quo Ordinario concedendae sunt quoque coniugi infideli, si quidem eas
petierit, induciae ad deliberandum, eo tamen monito, fore ut, induciis
inutiliter praeterlapsis, responsio praesumatur negativa.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 148]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO PERSONS

§ 2. Children are presumed to be legitimate if born at least six months after the date of celebration of marriage, or within ten months following the termination of marital cohabitation.

Can. 1116. Offspring become legitimate through a subsequent marriage of their parents, whether valid (true) or putative, whether newly contracted or validated—even if not consummated—provided that the parents were capable of entering into marriage with each other at the time of conception, pregnancy, or birth.

Can. 1117. Children legitimised by a subsequent marriage are, as regards canonical effects, equal in all respects to those born legitimately, unless otherwise expressly provided.

CHAPTER XII.
ON THE SEPARATION OF SPOUSES.

Article I. — On the Dissolution of the Marriage Bond.

420. Can. 1118. A valid, ratified, and consummated marriage cannot be dissolved by any human authority or for any cause other than death.

Can. 1119. A marriage not consummated, whether between two baptised persons or between one baptised and one unbaptised party, may be dissolved either by law itself (*ipso iure*) through a solemn religious profession, or by a dispensation granted by the Apostolic See for a just cause, requested by both parties or by either party alone—even if the other party objects.

Can. 1120. § 1. A lawful marriage between two unbaptised persons, even if consummated, may be dissolved in favour of the faith under the Pauline Privilege.

§ 2. This privilege does not apply to a marriage between a baptised and an unbaptised person which was entered into with a dispensation from the impediment of disparity of worship (*disparitas cultus*).

Can. 1121. § 1. Before a spouse who has converted and been baptised contracts a new marriage validly, he or she must—unless otherwise prescribed by canon 1125—question the unbaptised spouse:
1° Whether they too wish to convert and receive baptism;
2° Whether they at least wish to live peacefully with the baptised spouse, without affront to the Creator.

§ 2. These inquiries must always be made, unless the Apostolic See declares otherwise.

Can. 1122. § 1. Such inquiries shall normally be conducted in at least a summary and extrajudicial form, under the authority of the Ordinary of the converting spouse. The same Ordinary shall grant the unbaptised spouse, if requested, a period of grace (*induciae*) for deliberation, with the warning that if this period expires without response, the answer will be presumed negative.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 153

--- TRANSLATION ---

[Page 149]

[Main Text]
DISSOLUTION OF THE BOND — SEPARATION OF BED, TABLE, AND RESIDENCE

§ 2. Private interrogations conducted by the party who has converted are also valid; indeed, they are even permissible if the prescribed form from higher authority cannot be observed—provided that, in such a case for external forum purposes, there is sufficient proof through at least two witnesses or some other legitimate means of evidence.

Can. 1123.—If interrogations required by decree of the Apostolic See have been omitted, or if the non-baptised party has explicitly or implicitly refused to comply with them, the baptised party has the right to contract a new marriage with a Catholic person, unless the baptised party themselves gave just cause for separation to the non-baptised spouse after their baptism.

Can. 1124.—A faithful spouse does not lose the right to celebrate a new marriage with a Catholic person merely because, after receiving baptism, they resumed marital cohabitation with the non-believing spouse. Therefore, this right may still be exercised if the unbelieving spouse subsequently departs without just cause, or ceases peaceful cohabitation in a manner offensive to the Creator, having changed their intention.

Can. 1125.—Provisions concerning marriage contained in the constitutions of Paul III, *Altitudo* (1 June 1537); of Saint Pius V, *Romanus Pontifex* (2 August 1571); and of Gregory XIII, *Populis* (25 January 1585), as well as those issued for particular localities, shall extend to other regions under the same circumstances.

Can. 1126.—The bond of a prior marriage contracted during unbelief is dissolved only when the believing party actually enters into a new marriage validly.

Can. 1127.—In cases of doubt, the favour of law is granted to the privilege of faith.

Art. II.—On separation of bed, table, and residence.

421. Can. 1128.—Spouses are bound to maintain the communion of conjugal life, unless excused by a just cause.

Can. 1129.—§ 1. In cases of spousal adultery, the innocent spouse has the right—while the marital bond remains intact—to dissolve the communion of life, even permanently, unless they consented to the sin, contributed to its occurrence, expressly or tacitly pardoned it, or committed the same offence themselves.

§ 2. Tacit pardon is considered to have occurred if the innocent spouse, after becoming aware of the act of adultery, subsequently associates with the other spouse willingly and with marital affection. Such pardon is presumed unless, within six months of learning of the adultery, the innocent spouse expels or abandons the adulterous partner, or brings a formal canonical accusation.

Can. 1130.—The innocent spouse, whether having separated by judicial sentence or by legitimate exercise of personal authority, is never under any obligation to readmit the adulterous spouse into the conjugal partnership. However, they may choose to admit or recall the latter, provided that the adulterous spouse has not, by their own consent, entered a state incompatible with marriage.

Can. 1131.—If one spouse formally adheres to a non-Catholic sect; if they raise offspring in a non-Catholic manner; if they lead a morally criminal and dishonourable life; if they expose the other spouse to grave danger, whether spiritual or bodily; or if through cruelty they render common life excessively burdensome—these and similar circumstances constitute legitimate grounds for the other spouse to separate, subject to the authority of the Ordinary.

Page 154

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 150]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
place, and even by their own authority, if certainty exists regarding these matters and delay would entail risk.

§ 2. In all such cases, when the cause for separation has ceased, conjugal cohabitation must be restored. However, if the separation was pronounced by the Ordinary for a fixed or indefinite period, the innocent spouse is not bound to resume cohabitation except in accordance with the decree of the Ordinary or upon expiry of the specified time.

Can. 1132.— Upon a separation having been established, children are to be entrusted to the care of the innocent spouse; and if one of the spouses is non-Catholic, they are to remain with the Catholic spouse, unless in either case the Ordinary, always safeguarding the Catholic upbringing of the children, decrees otherwise for the welfare of the children themselves.

CAPUT XIII.
ON THE VALIDATION OF MARRIAGE.

Art. I.— On Simple Validation.

422. Can. 1133.— § 1. For the validation of a marriage null due to a diriment impediment, it is required that the impediment cease or be dispensed, and that consent be renewed—at least by the party aware of the impediment.

§ 2. This renewal of consent is canonically required for validity, even if both parties originally gave valid consent and neither subsequently revoked it.

Can. 1134.— The renewal of consent must constitute a new act of the will directed towards a marriage which is known to have been null from the beginning.

Can. 1135.— § 1. If the impediment is public, consent must be renewed by both parties in the form prescribed by law.

§ 2. If the impediment is occult and known to both parties, it suffices that both renew their consent privately and secretly.

§ 3. If the impediment is occult and unknown to one party, it suffices that only the party aware of the impediment renew consent privately and secretly, provided the other party continues in the consent previously given.

Can. 1136.— § 1. A marriage null due to defect of consent is validated if the party who did not consent now gives consent, provided that the consent given by the other party remains unchanged.

§ 2. If the defect of consent was purely internal, it suffices that the party who did not consent give internal consent.

§ 3. If the defect was also external, it is necessary to manifest consent externally as well—either in the form prescribed by law, if the defect was public, or in some other private and secret manner, if the defect was occult.

Can. 1137.— A marriage null due to defect of form must be contracted anew in legitimate canonical form in order to become valid.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 155

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 151]

[Main Text]
CONVALIDATION—SECOND MARRIAGES—MATRIMONIAL CASES 151

Art. II.—On sanatio in radice.

423. Can. 1138.—§ 1. Sanatio in radice (healing in the root) of a marriage is its convalidation, which includes not only a dispensation from, or cessation of, an impediment, but also a dispensation from the requirement of renewing consent, and, by a legal fiction, a retroactive application to the past concerning canonical effects.

§ 2. The convalidation takes effect from the moment the favour is granted; the retroactivity, however, is understood as having taken place from the beginning of the marriage, unless expressly otherwise provided.

§ 3. A dispensation from the requirement of renewing consent may even be granted without the knowledge of one or both parties.

Can. 1139.—§ 1. Any marriage entered into with naturally sufficient consent on both sides, but juridically invalid due to a diriment impediment of ecclesiastical law or due to lack of proper canonical form, may be validated in radice, provided that the consent continues to exist.

§ 2. However, a marriage contracted in the presence of an impediment of natural or divine law, even if such impediment subsequently ceases, cannot be validated in radice by the Church, not even from the moment the impediment ceased.

Can. 1140.—§ 1. If there is a defect in consent on one or both sides, the marriage cannot be validated in radice, whether the consent was originally absent or was initially given but later revoked.

§ 2. If consent was originally lacking but was subsequently given, then sanatio in radice may be granted from the moment the consent was validly expressed.

Can. 1141.—Sanatio in radice may only be granted by the Apostolic See.

CHAPTER XIV.

ON SECOND MARRIAGES.

424. Can. 1142.—Although chaste widowhood is more honourable, second and subsequent marriages are valid and lawful, subject to the firm provisions of can. 1069, § 2.

Can. 1143.—A woman who has once received solemn nuptial blessing may not receive it again in any subsequent marriage.

CHAPTER XV.

ON MATRIMONIAL CASES.

425. In addition to the provisions laid down by common law for the handling of matrimonial cases, ordinaries should bear in mind the following canons, which are of great importance and frequently come into practice under present circumstances.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 156

--- TRANSLATION ---
[Page 152]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS

Canon 1990.—Where it is established with certainty and from an authentic document—free from any contradiction or exception—of the existence of an impediment due to disparity of cult, holy orders, solemn vow of chastity, prior bond (ligamen), consanguinity, affinity, or spiritual kinship, and where it is likewise established with equal certainty that no dispensation has been granted in regard to these impediments, in such cases the Ordinary may declare the nullity of a marriage, omitting the formalities previously mentioned, provided the parties are summoned and the defender of the bond is present.

Canon 1991.—Should the defender of the bond prudently judge that the impediments referred to in Canon 1990 have not been proven with certainty, or that a dispensation for them has probably been granted, he is bound to appeal against this declaration to the judge of second instance. The case files must be transmitted to this judge, who must be formally notified that the excepted case is under consideration.

Canon 1992.—The judge of the second instance, acting with the participation of the defender of the bond alone, shall decide in the same manner as described in Canon 1990 whether the judgment should be confirmed, or whether instead the case ought to proceed through the ordinary judicial process. In the latter case, the matter is remitted to the tribunal of first instance.

TITLE VIII.

On Sacramentals.

426. Canon 1144.—Sacramentals are things or actions which the Church commonly employs, by way of imitation of the sacraments, to obtain through her intercession certain effects, especially spiritual ones.

427. It is the duty of missionaries to instruct the faithful concerning the principal effects of sacramentals and to explain the principles governing their proper use, but above all through example—demonstrating seriousness, reverence, and piety in their administration.

428. Missionaries should encourage the faithful to keep blessed water in their homes and to make use of it when retiring to sleep, upon rising, during prayer, and when suffering illness or temptation.

429. Canon 1151.—§ 1. No person invested with the power to perform exorcisms may lawfully carry out exorcisms on those believed to be possessed unless they have obtained a special and express licence from the Ordinary.

§ 2. This licence may be granted by the Ordinary only to a priest distinguished by piety, prudence, and integrity of life; and such a priest must not proceed with an exorcism unless, after diligent and prudent investigation, he has determined that the person is truly possessed by a demon.

Canon 1152.—Exorcisms may be performed by legitimate ministers not only upon the faithful and catechumens, but also upon non-Catholics or those who have been excommunicated.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 157

--- TRANSLATION ---

[Page 20]

[SACRAMENTALS — PRECEPTS OF GOD AND THE CHURCH — OPINION 153]

Can. 1157. — The ministers who perform exorcisms occurring in baptism and in consecrations or blessings are the same individuals who are legitimate ministers of those sacred rites.

TITLE IX.
On the Precepts of God and the Church.

430. The precepts of God and of the Church bind universally across the whole world; yet Christians living among peoples who do not know God are especially urged to observe them, so that by their own example they may honour the Christian religion and demonstrate its efficacy in both private and public morality. As the Apostle says, Christians ought to obey civil laws “not only for fear of punishment but also for the sake of conscience” (1); thus, they should be regarded as exemplary citizens, since the faithful observance of the inner law of conscience contributes positively even to the well-being of the state.

On the Fifth Precept of God.

CHAPTER ONE
ON OPIUM

431. The Holy Mother Church, fulfilling her duty to seek the salvation of souls, has long been active in China, where she early on issued distinguished pronouncements and exerted every effort and means to eradicate the pernicious abuse of opium. Local ordinaries should therefore ensure that such abuses are uprooted, and may, if they judge it appropriate, mobilise lay associations to combat this harmful practice effectively through suitable measures (2).

432. Although the cultivation, trade, and use of opium are not inherently illicit, due to the grave abuses to which they are demonstrably prone—as experience confirms—they become unlawful and must therefore be generally prohibited to the faithful, as is likewise the case with other substances of a similar nature (3).

(1) Rom., XIII, 5.
(2) Letter from the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to the Apostolic Vicars in Peking, 18 October 1884; Instruction from the Sacred Congregation of the Holy Office, 29 December 1891; *Collectanea*, vol. 2, no. 1776.
(3) *Collectanea*, vol. 2, nos. 1776, 60.

Page 158

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 154]
LIBER III – DE REBUS

[Main Text]
433. The use of opium, etc., may be permitted for medicinal purposes; it may also be permitted to those who cannot abstain from it without danger to life or serious harm, provided that the quantity used does not exceed what is required for medical treatment, and that due diligence and appropriate precautions are observed to prevent abuse and its harmful consequences (1).

434. Members of a household who, though unwilling, obey their father in cultivating opium on his land in order to preserve peace within the family, may be absolved—provided that they seriously promise to do everything in their power to persuade their father to discontinue the cultivation of opium; and, should they fail to obtain this from him, that they resolve to make other provision for themselves as best they can, avoiding scandal (2).

435. Likewise, a woman of the household whose husband and sons are engaged in opium cultivation may be admitted to the sacraments; however, the Sacred Congregation of the Holy Office adds that she “ought to be admonished… to urge her husband, together with her children, as far as possible, to abandon the cultivation of opium” (3).

436. Christians “who lease their land for any kind of agriculture, foreseeing nevertheless that non-Christian tenants will sow opium,” are not to be troubled, and may accordingly be absolved—provided that they do not contractually require the tenant or lessee to cultivate opium, nor accept the opium itself in payment of the agreed rent (4).

437. Christians who are compelled to cultivate opium by military force or oppressive taxation, being deprived of moral freedom, may be absolved, provided they are ready to abandon opium cultivation as soon as they are able to do so without grave inconvenience.

(1) *Collectanea*, 2, n. 1776, 1º et 6º.
(2) *Collectanea*, Hong Kong, ed. 1905, n. 1927, concerning the first case, ad 1 et 2.
(3) *Collectanea*, Hong Kong, n. 1927, same case, ad 4.
(4) Sacred Congregation of the Holy Office, 25 April 1894; *Collectanea* S.C. de Propaganda Fide, 2, n. 1867; *Collectanea*, Hong Kong, n. 1927, concerning the second case, ad 1º et 2º.

[Stamps]
[No visible stamps]

[Signatures]
[No visible signatures]

[Archival References]
[No visible archival references]

[Other Notes]
[Bottom left corner:] Decreta
[Centre of page, below text:] ——*——

Page 159

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 155]

[Main Text]
OPIUM — LOCA SACRA — ECCLESIAE

PART TWO.
ON SACRED PLACES AND TIMES.

TITLE X.
On Sacred Places.

438. Can. 1154.— Sacred places are those designated for divine worship or for the burial of the faithful, through consecration or blessing according to the rites prescribed by approved liturgical books.

Can. 1157.— Notwithstanding any privilege whatsoever, no one may consecrate or bless a sacred place without the consent of the Ordinary.

Can. 1160.— Sacred places are exempt from the jurisdiction of civil authority, and within them the legitimate authority of the Church freely exercises its jurisdiction.

CHAPTER I.
ON CHURCHES.

439. Can. 1161.— By the term "church" is understood a sacred building dedicated to divine worship, especially for the purpose that it may serve all Christ’s faithful for the public exercise of divine worship.

Can. 1162.— § 1. No church shall be constructed without the express written consent of the local Ordinary; the Vicar General may not grant such consent without special mandate.

§ 2. The Ordinary should not grant consent unless he prudently foresees that the necessary resources will not be lacking for the construction and maintenance of the new church, for the support of ministers, and for other expenses pertaining to divine worship.

§ 3. Lest a new church cause harm to existing churches, which would not be compensated by a greater spiritual benefit to the faithful, the Ordinary, before granting consent, must consult the rectors of neighbouring churches whose interests are affected, in accordance with the firm prescription of canon 1676.

§ 4. Even religious communities, although they have obtained the Ordinary’s consent to establish a new house within a diocese or city, must nonetheless obtain the permission of the local Ordinary before constructing a church or public oratory at a specific and determined location.

Can. 1164.— § 1. Ordinaries shall ensure—having consulted, where necessary, the advice of experts—that in the construction or restoration of churches, forms accepted by Christian tradition and the laws of sacred art are observed.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 160

--- TRANSLATION ---
[Page 156]
[Main Text]

§ 2. In a church, no doorway or window shall be opened directly into the dwellings of laypersons; and any spaces existing beneath the floor of the church or above it shall not be used for purely secular purposes.

Can. 1169. — § 1. It is fitting that every church should have bells, by means of which the faithful are summoned to divine services and other acts of religion.
§ 2. The bells of churches must also be consecrated or blessed according to the rites handed down in approved liturgical books.
§ 3. The use of such bells belongs exclusively to ecclesiastical authority.
§ 4. Subject to conditions approved by the Ordinary, and preserving any stipulations made by those who may have donated a bell to the church, a blessed bell may not be employed for purely secular uses, except in case of necessity, or with the permission of the Ordinary, or finally, by reason of an established legitimate custom.
§ 5. With regard to the consecration or blessing of bells, the provisions of canons 1155 and 1156 are to be observed.

Can. 1172. — § 1. A church is considered violated only when any of the following acts have certainly, notoriously, and actually taken place within the church itself:
1º. The crime of homicide;
2º. The shedding of blood in a grievous and injurious manner;
3º. The dedication of the church to impious or sordid uses;
4º. The burial of an unbeliever or of one excommunicated after a declaratory or condemnatory sentence.
§ 2. When a church is thus violated, a cemetery—even if adjacent—is not thereby deemed violated, and vice versa.

Can. 1173. — § 1. In a church that has been violated, it is unlawful to celebrate divine offices, administer sacraments, or bury the dead until it has been reconciled.
§ 2. If the violation occurs during the celebration of divine services, these must cease immediately: if before the Canon of Mass or after Communion, the Mass shall be discontinued; otherwise, the priest shall continue the Mass up to and including Communion.

Can. 1174. — § 1. A violated church shall be reconciled as soon as possible, according to the rites described in approved liturgical books.
§ 2. If there is doubt whether a church has been violated, it may be reconciled as a precautionary measure.

Can. 1178. — All persons responsible shall ensure that the cleanliness appropriate to the house of God is maintained in churches; commercial activities and markets, even if conducted for pious purposes, shall be excluded from such places, as well as generally anything incompatible with the sanctity of the site.

440. Missionaries shall vigilantly ensure that the faithful do not treat churches and chapels as private dwellings; nor use them for resting, working, storing, or keeping goods unrelated to sacred worship, or engage in any activity unsuitable to sacred places.

441. It is likewise not permitted to use any cavity situated beneath a church or under an altar as a cellar or repository for profane objects, even if access is from outside the body of the sacred building.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 161

--- PAGE 157 ---
[MAIN TEXT]
ON CHURCH REGULATIONS, CANON 1179 AND OTHERS

442. In churches, near the doors there should be clean vessels containing holy water.

443. Let priests and church attendants finally understand that they are bound to conduct themselves with dignity and piety within sacristies, avoiding idle conversation therein.

444. Canon 1179.—A church enjoys the right of sanctuary, such that persons who have taken refuge therein must not be removed except in cases of urgent necessity and without the consent of the Ordinary, or at least of the rector of the church.

Canon 1182.—§ 1. Subject to the provisions of Canons 1519–1528, the administration of goods destined for the repair and adornment of a church and for divine worship celebrated therein pertains, unless otherwise established by special title or legitimate custom, to the Bishop together with the Chapter, if it concerns a cathedral church; to the Chapter of a collegiate church, if it is a collegiate church; and to the rector, if it concerns any other church.

§ 2. Likewise, offerings made for the benefit of a parish or mission, or for a church situated within the boundaries of a parish or mission, shall be administered by the parish priest or missionary, unless the church in question has its own distinct administration separate from that of the parish or mission, or unless particular law or legitimate custom provides otherwise.

§ 3. The parish priest, missionary, or secular rector of a church—whether himself secular or religious—shall administer such offerings in accordance with the sacred canons and shall render an account thereof to the Ordinary of the place, as prescribed by Canon 1525.

Canon 1183.—§ 1. If others, whether clerics or laypersons, are co-opted into the administration of the goods of any church, all such persons, together with the ecclesiastical administrator mentioned in Canon 1182 or his delegate, and under his presidency, shall constitute the Church Fabric Committee (Consilium fabricae ecclesiae).

§ 2. The members of this Committee, unless otherwise lawfully established, shall be appointed by the Ordinary or his delegate, and may be removed by the same authority for grave cause.

Canon 1184.—The Church Fabric Committee shall be responsible for ensuring the proper administration of the church’s assets, observing the provisions of Canons 1522 and 1523; however, it must in no way interfere in matters pertaining to spiritual functions, especially:

1°. The exercise of divine worship in the church;
2°. The manner and timing of ringing bells, and the care of order within the church and the cemetery;
3°. The determination of conditions under which collections, announcements, or other acts relating in any way to divine worship or the adornment of the church may take place within the church;
4°. The material disposition of altars, the table for the distribution of the Most Holy Eucharist, the bishop’s chair or ambo from which addresses are delivered to the people, organs, the space assigned to choirs, seating, benches,

[MARGINAL NOTES]
(None visible)

[SEALS]
(None visible)

[SIGNATURES]
(None visible)

[ARCHIVAL REFERENCES]
(None visible)

Page 162

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 158]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
concerning the reception of offerings for altar vessels, and other matters pertaining to the exercise of religious worship;

5º. Regarding the admission or rejection of sacred vessels and other items destined either for use, for worship, or for ornamentation within the church or sanctuary;

6º. Concerning the recording, arrangement, and safekeeping of parish books and other documents belonging to the parish archive.

Can. 1187.— If a church can in no way be used for divine worship and all access to it has been permanently closed off, it may be assigned by the local Ordinary to a non-sordid secular use; and the obligations, revenues, and title of the parish—should the church be parochial—shall be transferred by the same Ordinary to another church.

CHAPTER II.
OF ORATORIES.

445. Can. 1188.— § 1. An oratory is a place designated for divine worship, yet not primarily established for the public religious use of the entire body of the faithful.

§ 2. An oratory is:
1º. Public, if erected principally for the convenience of a college or even of private individuals, provided that all the faithful have a legitimately recognised right to enter it at least during the celebration of divine offices;
2º. Semi-public, if established for the benefit of a particular community or group of faithful who gather there, but without free access for every individual;
3º. Private or domestic, if established within private dwellings solely for the use of a single family or private individual.

Can. 1191.— § 1. Public oratories are governed by the same rights as churches.
§ 2. Therefore, in a public oratory—provided it has been permanently dedicated to public divine worship through blessing or consecration, in accordance with canons 1155 and 1156, by the authority of the Ordinary—all sacred functions may be celebrated, unless expressly prohibited by liturgical rubrics.

Can. 1192.— § 1. Semi-public oratories may not be established without the permission of the Ordinary.
§ 2. The Ordinary should not grant this permission unless he, or another ecclesiastical person appointed by him, has first visited the oratory and found it to be decently furnished and properly arranged.
§ 3. Once permission has been granted, the oratory may not be converted to profane uses without the authorisation of the same Ordinary.
§ 4. In colleges or residential institutions for youth education, in gymnasia, lyceums, barracks, military garrisons, prisons, hospitals, hospices, etc., apart from

[Archival References]
Decreta

Page 163

--- TRANSLATION ---

[Page 150]

[Main Text]
CHURCHES — ORATORIES — ALTARS

No principal oratory, nor any lesser ones, shall be erected unless the necessity or great utility thereof requires it, as judged by the Ordinary.

Can. 1193. — In semi-public oratories lawfully erected, all divine offices and ecclesiastical functions may be celebrated, unless prohibited by rubrics or specifically restricted by the Ordinary.

CHAPTER III.
ON ALTARS.

446. Can. 1197. — § 1. In liturgical sense:
1º. By the term fixed or immovable altar is understood a single mensa (table) together with its supports, consecrated as one unit;
2º. By the term movable or portable altar is understood a small stone, usually, which alone is consecrated and is also called a portable altar or sacred stone; or the same sacred stone together with a support, provided that the support was not consecrated together with it.
§ 2. In a church that has been consecrated, there must be at least one altar—especially the principal one—that is immovable; in a church that has only been blessed, however, all altars may be movable.

Can. 1199. — § 1. For the sacrifice of the Mass to be celebrated upon it, an altar must have been consecrated according to liturgical law: that is, entirely, if it is immovable; or, if movable, at least the altar stone (ara portatilis) must have been consecrated.
§ 2. Portable altars, without prejudice to particular privileges, may be consecrated by all Bishops; with regard to immovable altars, the provisions of canon 1155 are to be observed.
§ 3. The consecration of an immovable altar, when performed apart from the dedication of the church, may take place on any day, but it is more fitting that it occur on a Sunday or a holy day of obligation.

Can. 1200. — § 1. An immovable altar loses its consecration if the table or mensa becomes separated from its support, even momentarily; in such a case, the Ordinary may permit a priest to re-consecrate the altar using the shorter rite and formula.
§ 2. Both an immovable altar and a sacred stone lose their consecration:
1º. If they are severely broken, either in terms of the extent of the fracture or the location relative to the anointed parts;
2º. If the relics are removed, or if the sepulchre’s cover is broken or removed, except in the case where the Bishop himself or his delegate removes the cover in order to secure, repair, replace it, or to inspect the relics.
§ 3. A minor crack in the cover does not result in loss of consecration, and any priest may repair such a fissure with cement.
§ 4. The desecration of a church does not entail the desecration of its altars, whether immovable or movable; nor does the converse hold true.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 164

--- TRANSLATION ---
[Page 160]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO CHURCHES

[Main Text]
447. Missionaries and rectors of churches shall frequently examine whether the reliquary’s seal remains intact and securely mortared to the altar’s sepulchre. If they find it broken, the altar should be regarded as desecrated, and a new consecrated stone must be placed within it. If, however, the mortar is intact but poorly adhered, they shall not remove it themselves but instead consult the Ordinary. In the meantime, Mass may still be celebrated upon such an altar.

CHAPTER IV

ON PRESBYTERIES OR RESIDENTIAL HOUSES

448. When missionaries request permission to construct buildings, they shall send to their superiors, in addition to an estimate of costs, a detailed plan or architectural drawing of the proposed structure.

449. The building shall above all be designed so that virgins and all women reside neither under the same roof nor within the same enclosure as the missionaries; furthermore, there shall be no direct access between them except via a public and external route.

450. It appears advisable that, at minimum, there be only one main entrance, publicly accessible, so that it may be known—by anyone, at least by the doorkeeper—who enters the missionaries’ residence.

451. Moreover, no doorway shall be constructed without express permission from superiors that provides direct access from a missionary’s private chamber into the church.

452. Ordinaries and all others responsible shall ensure that the missionaries’ residence complies with hygienic standards and is furnished with simple yet appropriate decorum.

453. In constructing and decorating sacred buildings and missionary residences, not only forms derived from European artistic tradition should be employed, but, wherever feasible, native Chinese artistic styles and techniques should also be preserved and incorporated according to local suitability.

CHAPTER V

ON ECCLESIASTICAL BURIAL AND CEMETERIES

454. Given that the Chinese hold profound veneration for the dead—often accompanied by superstitious practices—missionaries shall devote great care to overseeing matters of burial and funerary rites, ensuring these are conducted in accordance with Catholic doctrine and free from idolatrous customs.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 165

--- TRANSLATION ---
[Page 161]

[Main Text]
DOMESTIC RESIDENCES — ECCLESIASTICAL BURIAL, ETC. 161

so that the provisions prescribed by the Holy Liturgy for the burial and cemeteries of the faithful may be duly observed. Therefore, it is recommended that the practice of burying the dead in consecrated cemeteries—enclosed on all sides and suitably secured—be introduced into China wherever possible; such enclosures visibly signify that the bodies of Christians rest in peace within them until the hour of the blessed resurrection. If communal cemeteries for adults cannot be established, at least efforts should be made to establish them for children. In this way, even non-Christians will be shown with what piety and honour the Holy Mother Church cares for her deceased members. Furthermore, the Synod of Macao recalls and commends all other matters concerning these issues contained in the Code of Canon Law (CIC), particularly the following canons.

455. Can. 1203.—§ 1. The bodies of deceased members of the faithful must be buried, cremation being prohibited.
§ 2. It is unlawful to carry out the expressed wish of any person who has directed that their body be cremated; if such a provision has been added to a contract, will, or any other legal instrument, it shall be regarded as not having been added.

Can. 1204.—Ecclesiastical burial consists in the transfer of the corpse to a church, the celebration of funeral rites over it therein, and its interment in a place lawfully designated for the burial of the faithful.

456. Funeral rites should therefore be celebrated religiously in church. However, if a just cause requires that the funeral take place in a Christian home, missionaries may accommodate this necessity; but they must ensure that funerals are never conducted amid reclining figures at dining tables, nor accompanied by the loud music and clamour of non-Christian musicians. They must always be carried out in a dignified place, with reverent ceremonial, and according to Catholic rites.

457. Where a missionary accompanies the body to the place of burial—a practice certainly appropriate and consistent with the Roman Ritual, and which should be followed wherever feasible without grave difficulty—they should first instruct the Christian community to avoid any improper conduct, ensuring that all things are carried out in an orderly manner, with due religious solemnity, and especially in accordance with the rites of the Church.

458. In places where circumstances or local customs present obstacles to the establishment of a consecrated communal cemetery, at least Canon 1206, § 3, must be observed.

459. Can. 1205.—§ 1. The bodies of the faithful must be buried in a cemetery which, according to the rites handed down in approved liturgical books, has been consecrated—either by solemn or simple blessing—by those authorities indicated in Canons 1155 and 1156.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 166

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 162]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
§ 2. In churches, corpses shall not be buried unless they are the bodies of residential Bishops, Abbots or Prelates to be interred in their own proper church, or of the Roman Pontiff, royal persons, or Cardinals of the Holy Roman Church.

Can. 1206.—§ 1. It is the right of the Catholic Church to possess its own cemeteries.
§ 2. Where this right of the Church is violated and there is no hope that the violation will be remedied, local Ordinaries shall ensure that cemeteries belonging to civil society are blessed, provided that those usually buried therein are for the most part Catholics, or at least that a designated and blessed portion be reserved exclusively for Catholics.
§ 3. If even this cannot be obtained, then individual graves shall be blessed as often as necessary, according to the rites handed down in approved liturgical books.

Can. 1214.—§ 1. No corpse committed to perpetual ecclesiastical burial may be exhumed anywhere without the permission of the Ordinary.
§ 2. The Ordinary shall never grant such permission if the body cannot be clearly distinguished from other remains.

460. Associations among the faithful of several neighbouring villages, whose purpose is to reduce excessive expenditure on funeral ceremonies and gradually to reintroduce the practice of truly Catholic funerals, are to be commended and encouraged.

461. The faithful should be advised to abstain from the pagan custom of spending large sums of money on external funeral pomp.

To facilitate this more easily, missionaries themselves should set an example, displaying in the funerals of their brethren nothing beyond decent Christian modesty.

CHAPTER VI.

ON AVOIDING SUPERSTITIOUS RITES IN FUNERALS
AND IN THE VENERATION OF THE DEAD.

462. Missionaries shall especially strive, with regard to proper funeral observances, to eradicate all superstition and to introduce the rites of ecclesiastical burial.

463. The Synod of China recalls and commends, concerning the ceremonies and rites “which the Chinese have been accustomed to use in showing honour to their ancestors,” the decrees contained in the renowned Constitution *Ex quo singulari* of Benedict XIV, dated 5 July 1742.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 167

--- PAGE 163 ---

[MAIN TEXT]
ECCLESIASTICAL BURIAL — AVOIDANCE OF SUPERSTITIONS 163

464. Clement XII teaches: ‘In no way, and for no reason, may the faithful be permitted to preside over, serve at, or take part in solemn sacrifices or offerings which the Chinese customarily perform in honour of Confucius and deceased ancestors at both equinoxes of any given year, since such practices are imbued with superstition.

‘Likewise, it is not permissible for the same Christian faithful to perform or carry out ceremonies, rites, and offerings in the temples of Confucius—known by the Chinese term “Miao”—in his honour: first, those conducted monthly at the new moon and full moon by mandarins, chief magistrates, and other officials and literati; second, those performed by the same mandarins, governors, and magistrates either before assuming office or at least shortly after taking possession of their posts; and finally, those carried out by literati who, immediately upon being admitted to academic rank, proceed directly to the temple or hall of Confucius.’

(1) Cf. Hong Kong Collection, no. 1772, §10.

465. ‘Christians must not be allowed to make less solemn offerings to deceased ancestors in ancestral temples or halls dedicated to them, nor may they serve or assist therein in any manner, or perform other rites and ceremonies there.’

466. ‘Furthermore, it is likewise not permissible for the aforesaid Christians to perform together with pagans—or separately from them—offerings, rites, and ceremonies traditionally made in honour of ancestors before ancestral tablets in private homes, at their tombs, or prior to the burial of the deceased, nor may they serve at or participate in such acts.’

467. ‘Indeed, all the aforementioned practices, having been thoroughly examined, carefully weighed, and diligently considered from every perspective, have been found to be so intrinsically bound up with superstition that they cannot be separated from it; therefore, they must not be permitted to worshippers of the Christian faith—even if accompanied by an explicit public or private declaration stating that such acts are performed not as religious worship but solely as civil and political honour towards the dead, and that nothing is sought or hoped for from the deceased.’

468. ‘Nevertheless, this does not imply condemnation of mere physical presence or attendance—provided there is no express or tacit approval of superstitious actions being carried out by pagans, and provided no form of ministerial service

(1) Cf. Hong Kong Collection, no. 1772, §10.

[MARGINAL NOTES]
[No marginal annotations visible]

[SEALS]
[No seals visible]

[SIGNATURES]
[No signatures visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[No archival references visible]

Page 168

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 164]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
entirely excluded, such superstitious practices may occasionally be permitted among Christians when avoidance would otherwise lead to hatred and enmity; provided, however, that a profession of faith is first made, if practicable, and that the danger of scandal has ceased.»

469. «It is not permissible for the faithful to retain in their private homes memorial tablets dedicated to deceased ancestors according to the custom of their forebears—that is, inscribed with Chinese characters signifying *thronus* or *sedes spiritus*, i.e., the seat of the spirit or soul of N.; nor even those bearing another inscription which appears to denote the same thing—namely, a seat or throne—even if expressed in more abbreviated form.»

470. «Regarding tablets inscribed solely with the name of the deceased, their use may be tolerated, provided that in their preparation all elements suggestive of superstition are omitted, and provided further that no scandal arises—that is, non-Christians must not be able to suppose that Christians retain such tablets with the same intent as themselves. Additionally, a declaration must be affixed alongside these tablets, clearly stating both the Christian doctrine concerning the dead and the nature of filial and familial piety owed to ancestors.»

471. «Nevertheless, nothing herein prevents the continuation of other customary practices relating to the deceased, observed by non-Christian peoples, provided they are genuinely not superstitious, do not bear the appearance of superstition, and remain within the bounds of civil and political rites.

Furthermore, determining which practices fall into this category, and under what safeguards they may be permitted, shall be left to the judgment of the then-existing Commissioner and Apostolic Visitor General—or his delegate—exercising authority in the Chinese Empire (1), as well as to the local Bishops and Apostolic Vicars.

Nonetheless, in the interim, these ecclesiastical authorities must take every possible care and diligence to ensure that, once pagan ceremonies have been entirely abolished, Christian communities gradually adopt, in place of such customs, the pious rites prescribed by the Church for the faithful departed.»

472. Missionaries should further remember that the following permissions have been abrogated and condemned by Benedict XIV:

1°. It is permitted to Chinese Christians to use, in their private homes, ancestral tablets inscribed only with the name of the deceased,

(1) The office of which is currently held by the Apostolic Delegate.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Translation (Pages 169-253)

Page 169

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 165]

[Main Text]
SUPERSTITIONS IN FUNERALS AND THE CULT OF THE DEAD 165
placed beside it a proper declaration, and with all superstition omitted in their construction, as well as the avoidance of any scandal.

2º. All Chinese national ceremonies concerning the deceased are permitted, provided they are neither superstitious nor suspect, but civil in nature.

3º. The veneration of Confucius is permitted when it is of a civil character; likewise, his memorial tablet, once purified of all superstitious inscriptions and characters, and accompanied by an appropriate declaration. In like manner, it is permitted to light candles before his corrected tablet, to burn incense, and to place food offerings therebefore.

4º. It is permitted, according to customary practice and for funeral expenses, to offer candles and incense, provided that a proper explanatory note is attached.

5º. Acts of reverence involving kneeling and prostration before a corrected tablet, or even before a bier or the deceased themselves, are permitted.

6º. It is permitted to prepare tables with sweets, fruits, meat, and other customary foods placed around or before the bier where a corrected tablet is present, together with a suitable declaration, and with all superstitious elements omitted, provided this is done solely as an expression of decency and filial piety toward the dead.

7º. The act of reverence known as *K'o-teu* is permitted before the corrected tablet, both during the Chinese New Year and at other times of the year.

8º. Lighting candles and burning incense before reformed tablets is permitted, provided due precautions are observed; likewise, these acts may be performed before the tomb, where food offerings may also be placed as previously mentioned, observing the same cautions as set forth above.

473. When the bier leaves the house to be taken to the grave, or when the body is lowered into the pit, Christians should not remain on their knees; indeed, such an act is prohibited whenever it appears to partake of superstition (1).

It has been licit to pray to God “on bended knee” before the body of the deceased, whether before or after the final breath, in accordance with the rubrics of the Roman Ritual. For it is the Christian custom to pray kneeling, and such prayer is not a ceremonial honour commonly performed by non-believers in honour of the dead, nor can it reasonably be interpreted by onlookers as an act of reverence toward the deceased.

(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1793; Hong Kong Collection, no. 1784.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 170

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 166]
LIBER III — DE REBUS

**[Main Text]**
474. Missionaries therefore:
1º. Should understand that it has always been, and remains, the intention of the Apostolic See that gospel workers, strengthened by great virtue and faithful zeal, strive with all their strength to eradicate from the flock of the faithful all superstitious rites and ceremonies observed by pagans in honour of deceased ancestors...

2º. All practices employed by these non-Christian peoples in the veneration of deceased relatives are to be regarded as superstitious, or at least seriously suspect of superstition, and consequently may in no way be adopted into practice—excepting those acts which involve no element of superstition, for example, placing the corpse in a coffin, burial itself, etc., or those pertaining to civil observances, such as preserving images of the deceased for posterity’s remembrance, or the insignia of civil office held during life, or praising the deeds and virtues of the departed in public or private gatherings.

3º. Nevertheless, it is permissible to perform all ceremonies and funeral rites for deceased Christians which, according to the customs and rites of the Catholic Church, are customarily observed for those who have died in communion with that Church (1).

475. In accordance with the decree of the S.C.R. (Sacred Congregation of Rites), no. 3898, it is forbidden to display the image of the deceased upon the bier or tomb during funeral rites, whether the body is present or absent. Where such usage exists, care must be taken to eliminate the abuse.

476. Christians may not attend banquets held by pagans on the occasion of commemorating the dead (2).

477. It is not permitted to prostrate oneself before an image of the crucified Christ placed beside the bier or above the coffin, or laid in the hands of the deceased, even if accompanied by a public declaration of faith (3).

478. Christians, when marrying or burying the dead, are not obliged to select dates different from those designated in the public calendar as auspicious; and where, in any particular case, scandal is to be feared, this should be addressed through appropriate instruction (4).

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1753. – (2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1753, Coll., I, n. 386; Sacred Congregation of the Sacraments, 21 January 1802, Coll., I, n. 663. – (3) Sacred Congregation of the Sacraments, 25 February 1773, Coll., I, n. 494. – (4) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 30 April 1808, Coll., I, n. 696, ad 2um.

Decrees

Page 171

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 167]

[Main Text]
SUPERSTITIONS — THE CLEANSING OF GRAVES

479. Christians are not permitted, during their funerals, to carry the insignia known as *Fan*, nor the horse accompanied by a rear umbrella called *Lim-ma*, nor the palanquin with a front umbrella termed *Lim-kiao* (1).

480. Christians are not allowed, on the occasion of non-Christian marriages or especially funerals, to attend the ceremony commonly known as *Ly*, whereby a small sum of money is given to assist with expenses, unless they first make an explicit declaration stating that they do not participate in superstitious practices (2).

CHAPTER VII.

ON THE CLEANSING OR RESTORATION OF GRAVES.

481. 1º. Local ordinaries shall ensure that the cleansing and restoration of graves takes place on the Feast of the Commemoration of All the Faithful Departed.

2º. Nevertheless, it may be tolerated without censure that Christians—provided they are entirely separated from paganism—cleanse and restore the tombs of their ancestors at the same time as the pagans do so, should there be serious concern that forbidding this practice would cause them significant harm. This is permissible on condition that no scandal arises among pagans, that Christians engage in no superstitious acts, and that they instead recite prayers for the deceased according to the rites of the Catholic Church.

3º. Tolerance may also be granted when grave danger would ensue from prohibition—whether disobedience on the part of Christians or persecution by unbelievers—allowing Christians, together with non-Christians, to cleanse graves on account of kinship, domestic ties, or other just cause. However, this is only permissible provided that:
- Christians in no way involve themselves in the superstitious rites of the unbelievers,
- They give no form of cooperation to such rites,
- No specific day is appointed for the performance of this work,
- The manner or form of the work is subject to no law or custom (unless perhaps for purely civil or physical reasons),
- And necessary and appropriate precautions are observed, among which the following appear particularly important:

(1) S. C. de P. F., 14 Jan. 1793: Coll., I, n. 613, ad 2. — (2) S. C. de Prop. Fide, 8 Feb. 1806: Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 686, ad 1um.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 172

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 168]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
a) Instructions and admonitions which should immediately precede the time of cleansing of graves;
b) Whether care should be taken that those who have already fallen may not again be exposed to danger;
c) Whether all Christians, indiscriminately, should be forbidden, as far as possible, from attending—even in mere material presence—the superstitious rites of the infidels.

4º. If persons are found who, due to weakness of faith or disposition, or even out of impiety, engage in superstitious practices with pagans during the cleansing of graves, it is left to the prudent judgment of the Ordinary to clearly rebuke them for the sin committed, to punish them severely, and to deny them sacramental absolution until they amend their ways and repent (1).

482. With the above norms firmly established, each Apostolic Vicar, taking into account the diverse customs of localities, shall determine in a synod of his Vicariate the particular matters which, having regard to the nature and extent of superstitious practices, ought to be prohibited, permitted, or tolerated.

TITLE XI.

On Sacred Times.

483. Can. 1243.—Sacred times are feast days; to these are also counted days of abstinence and fasting.

Can. 1245.—§ 1. Not only local Ordinaries but also parish priests, in individual cases and for just cause, may dispense individual faithful, single families—even those outside their territory—and within their territory, including pilgrims, from the common obligation to observe feast days, as well as from the obligation to observe abstinence and fasting, or from both obligations together.

§ 2. Ordinaries, for special reasons relating to large gatherings of people or public health, may also dispense an entire diocese or locality simultaneously from the laws of fasting and abstinence, or from both together.

§ 3. In exempt clerical religious institutes, Superiors possess the same power of dispensation as parish priests, with regard to the persons specified in can. 514, § 1.

(1) S. C. de Prop. Fide, 9 July 1792; S. C. S. Off., 17 February 1875; Coll. S. C. de Prop. Fide, Rome 1907, nn. 608, 1434.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 173

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 169]

[Main Text]
SUPERSTITIONS — FEAST DAYS — ABSTINENCE, ETC. 169

CHAPTER I.
ON FEAST DAYS.

484. Can. 1247. — § 1. The feast days which are observed under precept throughout the entire Church are only the following: every Sunday, and each of them specifically, as well as the feasts of the Nativity, Circumcision, Epiphany, Ascension, and Most Holy Body of Christ; the Immaculate Conception and Assumption of the Blessed Mother of God, Mary; Saint Joseph, her spouse; the Blessed Apostles Peter and Paul; and finally, All Saints.

§ 2. Feast days of patrons are not subject to ecclesiastical precept; however, local Ordinaries may transfer the external solemnity to the following Sunday.

§ 3. Wherever any of the aforementioned feasts has been legitimately suppressed or transferred, nothing shall be altered without consulting the Apostolic See.

Can. 1248. — On days of precept, Mass must be attended; and servile works, legal proceedings, as well as public markets, fairs, and other public buying and selling, are to be abstained from—unless local customs or special indults provide otherwise.

CHAPTER II.
ON ABSTINENCE AND FASTING.

485. Can. 1250. — The law of abstinence forbids the consumption of meat and of broth made with meat; it does not, however, prohibit eggs, dairy products, or any condiments—even if these contain animal fat.

Can. 1251. — § 1. The law of fasting requires that there be only one full meal per day; nevertheless, it does not forbid taking some food in the morning and evening, provided that local custom regarding quantity and quality of food is observed.

§ 2. It is not forbidden to mix meat and fish at the same meal, nor to exchange the evening meal with the midday meal.

Can. 1252. — § 1. The law of abstinence alone must be observed on all Fridays.

§ 2. The laws of both abstinence and fasting must be observed on Ash Wednesday, the Fridays and Saturdays of Lent, the Ember Days (Quatuor Tempora), and the vigils of Pentecost, the Assumption of the Blessed Virgin Mary, All Saints, and the Nativity of the Lord.

§ 3. The law of fasting alone must be observed on all other days of Lent.

22

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 174

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 170]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO DIVINE LAW

§ 4. On Sundays and holy days of obligation, the law of abstinence, or of both abstinence and fasting, or of fasting alone, ceases, except for feasts occurring during Lent; vigils are not anticipated. Likewise, the law ceases on Holy Saturday after midday.

Can. 1253.—These canons leave unchanged any particular indults, vows made by any natural or juridical person, or constitutions and rules of any approved religious order or institute—whether of men or women living in common—even those without solemn vows.

Can. 1254.—§ 1. All persons who have completed their seventh year of age are bound by the law of abstinence.

§ 2. The law of fasting binds all persons from the completion of their twenty-first year until the beginning of their sixtieth year.

486. Nevertheless, since the prescriptions of the Code of Canon Law regarding fasting and abstinence remain unaltered with respect to particular indults, the First Plenary Council of China confirmed the observance of the indult granted by the Apostolic See on 9 July 1920, by which:

1°. The law of abstinence alone is to be observed on every Friday throughout the year, as well as on Ember Days, Ash Wednesday, weekdays of Lent, and the vigils of Pentecost and the Assumption of the Blessed Virgin Mary;

2°. The law of both abstinence and fasting applies on Fridays of Lent and on the vigil of the Nativity of the Lord;

3°. The law of abstinence and fasting does not apply in China on Holy Saturday.

Nonetheless, inasmuch as it is the desire of the Holy See that even in China the norms of Common Church Law be gradually introduced, ordinaries are requested to prudently encourage their subjects to observe the law of abstinence and fasting as prescribed in the Code of Canon Law.

PART THREE

ON DIVINE WORSHIP

487. Can. 1258.—§ 1. It is not permitted for the faithful in any way to actively participate in or attend the sacred rites of non-Catholics.

§ 2. Passive or merely material presence may be tolerated, for reasons of civil duty or courtesy, in cases of grave necessity, provided such necessity is demonstrated to the bishop in doubtful cases, at non-Catholic funerals, weddings, and similar solemnities, provided there is no danger of perversion or scandal.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 175

--- PAGE 171 ---

[Main Text]
ABSTINENCE AND FASTING — DIVINE WORSHIP

488. Missionaries shall ensure that prayers, especially communal prayers, are recited piously, attentively, and devoutly by the faithful, observing also that external modesty which greatly assists internal devotion.

499. Can. 1261. — § 1. Local Ordinaries shall diligently oversee the observance of the sacred canons concerning divine worship, ensuring in particular that no superstitious practices be introduced into either public or private worship or into the daily lives of the faithful, nor anything admitted that is contrary to the faith, at variance with ecclesiastical tradition, or suggestive of sordid gain.

§ 2. Should a Local Ordinary have enacted laws for his territory on this matter, all religious— including those exempt from ordinary jurisdiction—are bound to observe them. The Ordinary may also visit their churches or public oratories for this purpose.

Can. 1262. — § 1. It is desirable, in accordance with ancient discipline, that women be separated from men in church.

§ 2. Men, while assisting at sacred rites, whether inside or outside the church, shall be bare-headed, unless established customs of the people or particular circumstances dictate otherwise; women, however, shall wear covered heads and modest attire, especially when approaching the Lord’s table.

Can. 1263. — § 1. Civil authorities may be assigned a distinct place in church according to their dignity and rank, in accordance with liturgical laws.

§ 2. No layperson may occupy a space in church reserved exclusively for themselves or their family without the express consent of the Local Ordinary; such consent, however, shall not be granted unless adequate provision has been made for the convenience of other faithful.

§ 3. All such permissions are always subject to the tacit condition that the Ordinary may revoke them for just cause, regardless of the passage of time.

490. To maintain uniformity in worship across all vicariates, during the celebration of Mass and other sacred functions, it is forbidden to wear the Chinese cap commonly known as *Tsi-Kin* (1).

TITLE XII.
On Superstitions Contrary to Divine Worship.

491. With all due reverence and diligence, the Fathers of the Council uphold the directives issued by the Holy See against superstitions in matters of divine worship, as prescribed—

(1) *Instr. S.C. de Prop. Fide*, 18 October 1883; *Collectanea*, vol. II, n. 1606, ad XVI.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 176

--- PAGE 172 ---
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
with regard to the customs and rites of the Chinese, they embrace them; and particularly condemn those matters which are condemned in the Constitution of Benedict XIV *Ex quo singulari*. Here, for the benefit of missionaries, certain practices more commonly observed are referenced.

492. Since the Supreme God cannot be adequately expressed among the Chinese using European terms, the term *T’ien Chu*, that is, Lord of Heaven, which has long been accepted and established through approved usage by Chinese Christians, missionaries, and the faithful, is to be admitted as valid for signifying the one true God. The terms *T’ien* (Heaven) and *Shang Ti* (Supreme Emperor), however, are to be entirely rejected.

493. It is not permissible to allow tablets inscribed with the Chinese characters *King T’ien* (Worship Heaven) to be hung in Christian churches, nor to permit such tablets already displayed to remain there in future (1).

494. Christians may under no circumstances perform genuflections, acts of reverence, or adorations before altars of idols, Confucius, or ancestral tablets, even under the pretext or intention that these acts are not directed towards the idol, Confucius, or the tablets of the deceased, but rather towards the cross—which they either carry in hand or conceal among flowers on the altar—and that all such acts of kneeling, reverence, and adoration are thereby directed to the cross (2).

495. It is not permissible to employ objects traditionally hung by non-Christians before doorways or within buildings according to superstitious custom and ritual, not merely to honour household deities or denote respect for an office or status, but specifically to invoke the aid of some supernatural power (3).

496. Christians may lawfully rent houses or workshops to non-Christians, provided it is clear that the houses are sought for habitation and the workshops for morally neutral purposes. However, such leasing is not permitted if the premises are explicitly requested for the construction of a temple or place of pagan worship (4).

497. It is permissible for Christians to reside in the homes of pagans, provided they cover over any superstitious images placed therein, such as those known as *Pa-sien* and *Pa-kia*, or other superstitious idols (5).

498. For grave and urgent reasons, Christians may contribute money towards theatrical performances, not on account of superstition, but solely

(1) Const. *Ex quo singulari*, Benedict XIV, 5 July 1742, n. 10; Coll. Hongkong, n. 1772.
(2) Decree of the S.C. de Propaganda Fide, 12 September 1645; Coll. Hongkong, nn. 1711, 1729.
(3) S.C. de Propaganda Fide, 20 February 1801; Coll. Rom., n. 655.
(4) S.C. de Propaganda Fide, 8 February 1806; Coll. Rom., n. 686.
(5) S.C. de Propaganda Fide, 20 February 1801; Coll. Rom., n. 655.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 177

--- PAGE 173 ---

[Main Text]
SUPERSTITIONS CONTRARY TO DIVINE WORSHIP

498. Christians who pay a tax in order to obtain the right to engage in commerce are permitted to do so, provided their sole intention is the pursuit of lawful public festivity, and they expressly reject any superstitious purpose in their payment. In such cases, they should preface their payment with a formal declaration stating that they are paying the sum as a mere tax or tribute, on condition that they do not participate in any superstitious rites. If no objection is raised against this practice, they ought not to be disturbed (1).

499. Christians who conduct trade in partnership with non-believers, and who are thereby required or compelled to contribute annually a shared portion for both licit, indifferent goods and those associated with superstition, may lawfully pay the tax, provided that they formally protest to their partners that they are unable and unwilling to contribute anything towards superstitious practices. Furthermore, it must be mutually agreed that non-Christians shall bear the cost solely for superstitious items, while Christians shall only be responsible for payments relating to licit goods, contributing nothing beyond this (2).

500.
1º. Christians who enter territories upon which idols are placed or where small shrines dedicated to idols exist are obliged to remove the idols and destroy the shrines, or else transform them into another form or use, such that no appearance remains of a place consecrated to idolatrous worship, thereby eliminating all occasion for superstitious observance.

2º. However, if such idols and shrines, even when situated on private land, are considered public property and subject to the authority of the ruling prince, then Christians may not remove or destroy them. In such cases, Christians should rather abstain from purchasing or acquiring land in areas where these profane images and shrines are found (3).

501. The faithful may not, under any circumstances and even to avoid danger of death or exile, construct altars or temples dedicated to idols, nor may they cooperate in the building of such structures. Likewise, they are entirely prohibited from contributing in any way towards the construction of temples in honour of Confucius, or from participating in or financially supporting other superstitious practices, in accordance with the principles of moral theology (4).

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

(1) S. C. S. C. S. O., 21 April 1847; Coll. Hongkong, no. 1751.
(2) S. C. de P. F., 26 November 1822, Coll. Rom., no. 775.
(3) S. C. S. O., 20 August 1778; 8 January 1851; Coll., I, nos. 530, ad 5; 1055, ad 2.
(4) Cf. on cooperation in the construction of temples: S. C. de P. F., 7 December 1626; S. C. S. O., 5 September 1736, 16 November 1769; S. C. de P. F., 3 January 1777; S. C. S. O., 8 January 1851; Coll., I, nos. 30, 320, 474, 518, 1055, ad 1m; — On cooperation in other matters: S. C. de P. F., 5 April 1785; S. C. S. O., 5 July 1854; Coll., I, nos. 576, 1099, ad 2m, etc. etc.

Page 178

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 174]
LIBER III — DE REBUS

TITULUS XIII.

On the Cult in Honour of God, the Blessed Virgin Mary, the Angels,
the Saints, the Images and Relics of the Saints.

502. Can. 1276.—It is good and beneficial to devoutly invoke the servants of God who reign together with Christ, and to venerate their relics and images; but above all others, all the faithful should pursue the Blessed Virgin Mary with filial devotion.

503. Each year, if possible, a novena of supplication in honour of the Holy Spirit shall be held before the feast of Pentecost.

504. 1°. The pious devotion of the Stations of the Cross shall be observed at least on each Friday of Lent, and, if possible, a brief sermon on the Passion of the Lord should accompany it.

2°. Missionaries shall ensure that in the homes of the faithful there is an image of Christ crucified which is duly honoured; this they should particularly promote during visits to the sick and to Christian households.

505. We earnestly recommend to the faithful devotion to the Most Sacred Heart of Jesus, especially on the first Friday of every month.

506. The principal feasts of the Blessed Virgin Mary shall be devoutly celebrated by the faithful, preceded by appropriate prayers, either tridua or novenas as fitting.

507. 1°. Missionaries shall encourage the faithful to honour the Blessed Virgin daily through the recitation of the Marian Rosary, and, if possible, with the entire family gathered before the image of the sweetest Mother.

2°. During the months of May and October, in accordance with the decrees of Popes Leo XIII, Pius X, and Benedict XV, the customary devotional exercises in honour of the Blessed Virgin Mary shall be conducted—at minimum in the principal churches, oratories, or chapels—according to the manner established by the local Ordinary.

508. Devotion to Saint Joseph, patron both of the Catholic Church and of China, is especially recommended; missionaries and their communities of the faithful are most devotedly willing to celebrate his feasts and his proper month.

509. Missionaries shall instruct the faithful, especially children and young people, and earnestly exhort them to venerate their guardian angels and to seek their protection.

Decrees

Page 179

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 175]

[Main Text]
CULTUS IN HONOREM DEI — VARIAE DEVOTIONES

510. Out of the highest reverence and gratitude owed to the Confessors who planted the Church in China with their blood and apostolic labours, their devotions should be further promoted among the faithful.

The memory of the Blessed Chinese Martyrs should be held up as an example, so that all may clearly understand from this most luminous testimony that the Holy Mother Church is not foreign to them, but embraces her Chinese children with the most abundant love, and raises worthy souls to the highest honour of the altar.

Furthermore, the faithful will clearly perceive that no degree of holiness is beyond their reach.

511. 1º. New devotions shall not be introduced in churches without the prior consultation and approval of the local Ordinary.

2º. Feasts of the Saints shall not be celebrated on days more solemnly dedicated to the Lord.

512. Whenever feasts of the Saints are observed, missionaries and parish priests shall instruct the faithful that true and approved devotion to the saints consists especially in union with Christ; hence, whoever wishes to honour the saints should receive the Most Holy Eucharist in their name.

513. Can. 1279. — § 1. No one may place or cause to be placed in churches—even exempt ones—or in any other sacred places, any unusual image or statue, unless it has been approved by the local Ordinary.

§ 2. The Ordinary must not approve for public veneration sacred images that are inconsistent with the established practice of the Church.

§ 3. The Ordinary must never permit the display in churches or other sacred places of images promoting false doctrine, or which lack due decorum and modesty, or which might offer the uneducated an occasion of dangerous error.

§ 4. When images exposed for public veneration are to be solemnly blessed, such a blessing is reserved to the Ordinary, though he may delegate this faculty to any priest.

TITULUS XIV.
On the Consecration of China to the Blessed Virgin Mary.

514. Each year, on the feast of the Immaculate Conception or the Assumption of the Blessed Virgin Mother of God, the public and solemn consecration of China to the Blessed Virgin Mary shall be renewed before the Most Holy Sacrament.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 180

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 176]
LIBER III — DE REBUS

si fieri potest, ab Ordinariis et Missionariis in omnibus ecclesiis,
sacellis et oratoriis proprii territorii. In locis tamen ubi non
adsunt sacerdotes, consecratio fiat a prioribus christianitatum.
Mentio huius consecrationis indicetur quotannis in calendaribus
uniuscuiusque Vicariatus (1).

TITULUS XV.
De sacris processionibus.

515. Can. 1290.—§ 1. Nomine sacrarum processionum signifiantur sollemnes supplicationes quae a populo fidei, duce clero, fiunt
eundo ordinatim de loco sacro ad locum sacrum, ad excitandam fideliūm
pietatem, ad commemoranda Dei beneficia eique gratias agendas, ad
divinum auxilium implorandum.

§ 2. Ordinariae sunt quae statis diebus per annum fiunt ad
normam librorum liturgicorum vel consuetudinum ecclesiarum; extraordinariae, quae aliis publicis de causis in alios dies inducuntur.

Can. 1294.—§ 1. Parochus vel quivis alius nequit processiones
novas inducere aut consuetas transferre vel abolere sine Ordinarii loci
licentia.

§ 2. Processionibus alicuius ecclesiae propriis interesse debent
omnes clerici eidem ecclesiae adscripti.

516. Quo tempore magis opportunum fuerit, Missionarii
et rectores ecclesiarum de processionibus fideles praemonent et
erudiant (2).

517. Can. 1295.—Curent Ordinarii ut sacrae processiones, exstirpatis, si qui sint, malis usibus, ordinate procedant eaque modestia ac
reverentia ab omnibus perficiantur, quae piis ac religiosis huiusmodi
actibus maxime convenit.

TITULUS XVI.
De sacra supellectili.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacra supellex, praesertim quae, ad normam legum liturgicarum, benedicta aut consecrata esse debet quaeque

(1) Vide formulam Consecrationis in Appendice.—(2) Cfr. Rit. Rom., De
Processionibus.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 176]
BOOK III — ON THINGS

whenever possible, by the Ordinary and missionaries in all churches,
chapels, and oratories within their respective territories. However, in places where
priests are not present, the consecration shall be carried out by the heads of Christian communities.
Notice of this consecration should be included annually in the calendars
of each Vicariate (1).

**TITLE XV.**
On Sacred Processions.

515. Can. 1290.—§ 1. The term "sacred processions" denotes solemn supplications undertaken by the faithful people under clerical leadership, proceeding in an orderly manner from one sacred place to another, with the purpose of fostering devotion among the faithful, commemorating the benefits bestowed by God and rendering thanks unto Him, and imploring divine assistance.

§ 2. Ordinary processions are those held on fixed days throughout the year in accordance with liturgical books or the established customs of churches; extraordinary processions are those instituted on other public grounds and held on different days.

Can. 1294.—§ 1. A parish priest or any other individual may not introduce new processions, transfer established ones, or abolish customary processions without the permission of the local Ordinary.

§ 2. All clergy attached to a particular church are obliged to take part in the processions proper to that church.

516. At a time deemed most suitable, missionaries and church rectors shall instruct and prepare the faithful regarding forthcoming processions (2).

517. Can. 1295.—Ordinaries shall ensure that sacred processions proceed in an orderly fashion, with any abuses, if present, eradicated, and that they are conducted by all participants with the modesty and reverence most appropriate to such pious and religious acts.

**TITLE XVI.**
On Sacred Furnishings.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacred furnishings, particularly those which, according to the norms of liturgical law, ought to be blessed or consecrated, and which

(1) See the form of Consecration in the Appendix.
(2) Cf. *Rituale Romanum*, On Processions.

Decrees

Page 181

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 177]

[Main Text]
CONSECRATIO SINARUM — PROCESSIONES — S. SUPELLEX 177
used publicly in worship shall be carefully safeguarded in the church’s sanctuary or some other secure and appropriate place, and shall not be employed for profane uses.

§ 2. In accordance with can. 1522, §§ 2, 3, a complete inventory of all sacred furnishings (supellex) must be drawn up and diligently maintained.

§ 3. Regarding the material and form of sacred furnishings, liturgical prescriptions, ecclesiastical tradition, and, as far as possible, the principles of sacred art, are to be observed.

Can. 1302.—Rectors of churches and others entrusted with the care of sacred furnishings are bound diligently to ensure their preservation and dignity.

519. “Let rectors of churches take the greatest care,” it is stated, “that sacred vessels—such as chalices, pyxes, even small cruets—and priestly vestments of any kind, altar ornaments, and even missals, do not become covered in filth... All linens designated for sacred use, especially corporals and purificators, should be kept clean and spotless: indeed, it would seem most absurd to tolerate dirt in sacred matters which would be unbecoming even in secular contexts; nor does one show proper reverence for the Body of the Lord who does not hesitate to present and wrap it in soiled vessels or linens” (1).

520. Can. 1304.—The blessing of those items of sacred furnishings which, according to liturgical law, must be blessed before being put to their proper use may be conferred by:
1º. Cardinals and all Bishops of the Holy Roman Church;
2º. Local Ordinaries without episcopal character, within their own territory, for churches and oratories;
3º. The parish priest for churches and oratories situated within his parish territory, and rectors of churches for their respective churches;
4º. Priests delegated by the local Ordinary, within the limits of the delegation and jurisdiction of the delegating authority;
5º. Religious superiors, and priests of the same religious institute delegated by them, for their own churches and oratories, and for churches of nuns subject to them.

Can. 1305.—§ 1. Sacred furnishings that have been blessed or consecrated lose their blessing or consecration:
1º. If they have undergone such damage or alteration as to have lost their original form and are no longer suitable for their intended use;
2º. If they have been used for inappropriate purposes or exposed for public sale.

§ 2. A chalice and paten do not lose their consecration due to the wearing away or renewal of gilding, provided that, in the former case, there remains a grave obligation to re-gild them promptly.

(1) Synod of Sutchou [Suzhou], 1803, c. V, IV.

23

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 182

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 178]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1306. — § 1. Care must be taken that the chalice with its paten, and the purificators, pall, and corporals used in the celebration of Mass, are not touched except by clerics or by those entrusted with their custody.
§ 2. Purificators, palls, and corporals used in the Mass must not be given to laypersons, even religious, for washing, unless first rinsed by a cleric in major orders; the water from this first rinsing shall be poured into the sacrarium, or, if none is available, into fire.

TITLE XVII.

On Sacred Music and Gregorian Chant.

521. Can. 1264. — § 1. Musical compositions in which anything lascivious or impure is introduced—whether through organ or other instruments, or in vocal performance—shall be entirely excluded from churches; and the liturgical laws concerning sacred music must be observed.

522. The First Chinese Council therefore enjoins that the regulations issued by Pope Saint Pius X in the Motu Proprio *Inter plurimas Pastoralis officii* on 22 November 1903 be observed.

523. Moderators, especially of boys’ or girls’ colleges, are strongly recommended to teach liturgical chant.

524. The books of Gregorian chant are those prescribed by the Holy See—that is, the official editions recently published by the Vatican Press. Older editions differing from these are to be withdrawn as soon as possible, and no departure may be made from the texts approved by the Holy See.

525. Chinese music may be admitted in churches, provided it is not profane and is performed at the proper time and in an appropriate manner. Nevertheless, hymns in the missionaries’ native language are ordinarily excluded from the churches of mission territories.

526. Can. 1264. — § 2. Religious women, where permitted according to their constitutions, liturgical laws, and with the permission of the local Ordinary, may sing in their own church or public oratory, but must do so from a place where they are not visible to the congregation.

527. 1º. Women and girls shall not sing alone (individually) in church.
2º. It is permissible to allow them, when seated in designated galleries within the church assigned specifically to them and separate from men, to sing liturgical prayers, either alternately or simultaneously with the men, and, outside strictly liturgical functions, vernacular hymns and songs.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 183

--- TRANSLATION ---

[Page 179]

[Main Text]
SUPPLIES — SACRED MUSIC — TEMPORAL GOODS

3°. It is left to the prudence of Ordinary bishops that, only when at least a grave cause arises (especially if the matter concerns a cathedral church), women may be admitted to perform choral duties outside the choir. However, if this choir sings not within the church itself but in a gallery (*auditorium*), and women sing together with men, it is required that men and women do not mingle in the same gallery, but are clearly separated by location (1).

528. Heretics may not be admitted to sing in Catholic churches (2), not even heretical children or schismatics who attend Catholic schools, even though such heterodox individuals may otherwise be permitted to attend Catholic liturgical functions where there is hope of their conversion. Should Catholic children be present who are able to sing, some of them ought to be carefully instructed in liturgical chant, with due care taken to eliminate as swiftly and effectively as possible the abuse of allowing heterodox children to sing in our churches (3).

529. “It is illicit for Catholics to play the organ in heretical temples, where false worship is conducted,” or to perform on any other musical instruments (4).

In cases where no Catholic man is available to play the organ in a particular Catholic church, a non-Catholic musician may temporarily be admitted to this function, provided that all danger of scandal is avoided (5).

—*—

PART FOUR.

ON THE TEMPORAL GOODS OF THE CHURCH.

530. Can. 1495.—§ 1. The Catholic and Apostolic Church possesses by nature the right freely and independently of civil authority to acquire, retain, and administer temporal goods for the pursuit of its proper ends.

§ 2. Likewise, individual churches and other moral persons erected into juridical personality by ecclesiastical authority have the right, in accordance with the sacred canons, to acquire, retain, and administer temporal goods.

[Footnotes]
(1) S.C.R., Decree, n. 4210, 17 January 1908; Decree, n. 4231, 18 December 1908.
(2) S.C.S.O., 7 July 1864, Coll., I, n. 1257, ad 2.
(3) S.C.S.O., 1 May 1889; Coll., II, n. 1703. Cf. also S.C.S.O., 24 January 1906; Coll., II, n. 2227.
(4) S.C. de Prop. Fide, 8 July 1889, Coll., II, n. 1713.
(5) S.C.S.O., 23 February 1820; Coll., I, n. 739, ad 3.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 184

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 180]

[Main Text]
BOOK III. — ON THINGS

Can. 1496. — The Church also has the right, independent of civil authority, to require from the faithful whatever is necessary for divine worship, for the decent maintenance of clergy and other ministers, and for its other proper purposes.

531. 1°. Ecclesiastical goods are understood to include not only the property of missions and of all churches within Christian communities, but also goods belonging to religious institutes, and all property dedicated to pious causes: for example, alms given by the faithful to a particular chapel.

2°. The goods of fabriques [fabricae] and other quasi-parochial assets of Missions, even though pertaining to individual Christian communities or stations, are truly ecclesiastical in nature and are likewise governed by canonical law.

TITLE XVIII.

On the Distinction between the Goods of the Mission and of Religious.

532. Goods donated by the faithful or other benefactors to a missionary religious belong either to the religious institute or to the mission, depending on the intention of the donor. Therefore, as far as possible, the donor’s intention should be clearly established at the time of the donation.

533. Can. 1536. — § 1. Unless the contrary is proven, goods donated to rectors of churches, including those who are religious, are presumed to have been given to the church itself.

§ 2. A donation made to a church may not be rejected by its rector or Superior without the permission of the Ordinary.

§ 3. If a donation is unlawfully rejected, an action lies for full restitution or for compensation for any damages incurred.

§ 4. A donation made to a church and lawfully accepted by it cannot be revoked on account of the ingratitude of a Prelate or rector.

534. Thus, the following are to be regarded as the property of the Mission:

1°. Churches, residences, schools, and other buildings erected at the expense of the Mission;

2°. Any other movable or immovable, sacred or secular, property acquired using Mission funds;

3°. Monies and other gifts delivered either to the Mission generally or to one of its specific works (1);

(1) Can. 1536, § 1.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 185

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 181]

[Main Text]
GOODS OF THE MISSION AND RELIGIOUS — ADMINISTRATION 181

4º. Whatever is given by indigenous Christians for the adornment of the church or divine worship; likewise, lands with their revenues designated for the support of a missionary specifically assigned to the mission (1);

5º. Goods acquired either by Religious Orders or Religious Congregations, not for the religious institute itself, but for the mission.

535. The following are to be regarded as goods belonging to the Religious Institute:

1º. Goods and the fruits thereof, acquired at the expense of and in the name of the religious institute exclusively for the institute as such, and not for the mission (2);

2º. Whatever is expressly offered to the religious institute in clear terms;

3º. The right to stipends (stolae) and Mass offerings, and whatever a religious acquires through his personal industry, e.g., literary, scientific, or similar works (3);

4º. Private donations from parents and friends of the missionary, unless the contrary is proven;

5º. Whatever is given to a religious on account of his person or that of the religious institute (4).

TITLE XIX.

On the Administration of Ecclesiastical Goods.

536. Can. 1518.—The Roman Pontiff is the supreme administrator and dispenser of all ecclesiastical goods.

Can. 1519 — § 1. It is the duty of local Ordinaries diligently to oversee the administration of all ecclesiastical goods situated within their territory, which have not been removed from their jurisdiction, without prejudice to legitimate prescriptions granting superior rights to others.

§ 2. Bearing in mind the rights, lawful customs, and prevailing circumstances, local Ordinaries shall ensure, by issuing timely and specific instructions within the bounds of universal law, that the entire matter of the administration of ecclesiastical goods is properly regulated.

537. 1º. Apart from the Mission Council of Administration, the local Ordinary has authority in the administration of goods pertaining to any church or pious place, whether by law or foundation deeds, and which are not exempted from his jurisdiction;

(1) Can. 1499, § 2.—(2) Can. 1499, § 2.—(3) Can. 580, § 2; 630, § 3.—(4) Can. 580, § 2; Const. «Romanos Pontifices», 8 May 1881, and Prov. Conc. Westmon., in Coll. S. C. de Prop. Fid., Rome, 1907, vol. 2, n. 1552.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 186

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 182]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
which do not have their own administrator, shall appoint prudent,
suitable men of good repute, who after a period of three years shall nominate others to succeed them,
unless the circumstances of the place suggest otherwise.

2º. Where certain laypersons have a share in the administration
of ecclesiastical goods—either by legitimate title of foundation or establishment, or by the will of the local Ordinary—nevertheless, all administration must be carried out in the name of the Church; and without prejudice to the right of the Ordinary to conduct visitations, demand accounts, and prescribe the manner of administration (1).

538. The missionary shall carefully and diligently inform those whom the Ordinary has chosen as administrators of Christian communities. He shall involve them in such a way that they are not mere instruments for carrying out the missionary’s directives: rather, they should be consulted on decisions concerning temporal affairs and be allowed to express their opinions. A twofold benefit will arise from this practice: the authority of the administrators among the faithful will carry considerable weight, and they themselves will carry out assigned tasks with greater willingness and zeal.

539. Can. 1522.—Before administrators of ecclesiastical goods, as mentioned in can. 1521, begin their office:
1º. They are required to swear an oath before the local Ordinary or the vicar foraneus, pledging to administer faithfully and well;
2º. A precise and detailed inventory shall be drawn up and signed by all parties, listing immovable property, valuable movable items, and other goods, with descriptions and appraisals thereof; or, if an inventory already exists, it may be accepted, with annotations indicating any items lost or acquired in the interim;
3º. One copy of this inventory shall be kept in the administrative archive, the other in the diocesan curial archive; and any changes affecting the patrimony must be duly noted in both copies.

Can. 1523.—Administrators of ecclesiastical goods are bound to fulfil their duties with the diligence of a good householder; accordingly, they must:
1º. Ensure vigilant oversight so that ecclesiastical goods entrusted to their care do not perish or suffer loss in any way;
2º. Observe the provisions of both canon and civil law, as well as any stipulations laid down by the founder, donor, or competent authority;
3º. Accurately collect revenues and proceeds from the goods at the proper time, deposit them securely, and expend them according to the intentions of the founder, established statutes, or prescribed norms;

(1) Can. 1521.

[Archival References]
Decreta

Page 187

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 183]

[Main Text]
ADMINISTRATION OF ECCLESIASTICAL PROPERTY — CONTRACTS 183

4º. To employ any surplus ecclesiastical funds remaining after expenses, where these can be profitably invested, with the consent of the Ordinary, for the benefit of the said Church;

5º. To maintain well-ordered books of receipts and expenditures;

6º. To properly arrange and safeguard in the Church’s archive or in a suitable and secure cabinet those documents and instruments upon which the Church’s rights to property depend; furthermore, authentic copies thereof, wherever practicable, shall be deposited in the archive or cabinet of the Curia.

Can. 1524.—All persons, and especially clerics, religious, and administrators of ecclesiastical affairs, when hiring workers, are bound to assign them an honest and just wage; they must ensure that such workers are allowed due time for piety and proper rest; under no circumstances may they divert them from domestic duties or the practice of frugality, nor impose upon them more work than their strength can bear, nor tasks unsuited to their age or sex.

Can. 1525.—§ 1. Notwithstanding any contrary custom, administrators—whether ecclesiastical or lay—of any church, even if cathedral or pious place canonically erected, or of any confraternity, are annually obligated to render an account of administration to the Ordinary of the place.

§ 2. Where particular law designates others to whom the account must be rendered, the Ordinary of the place or his delegate is nevertheless to be admitted thereto, under penalty that settlements made without their inclusion shall not avail the administrators.

Can. 1526.—Administrators shall not initiate or defend litigation in the name of the Church unless they have obtained written permission from the Ordinary of the place; or at least, if urgency requires, from the vicar forane, who must immediately inform the Ordinary of the licence granted.

Can. 1527.—§ 1. Administrators who exceed the ordinary limits and manner of administration shall act invalidly unless they have first obtained faculty in writing from the Ordinary of the place.

§ 2. The Church is not liable for contracts entered into by administrators without the permission of the competent Superior, except in so far as benefit has accrued to the Church.

Can. 1528.—Although not bound by title of benefice or ecclesiastical office to administer, those administrators who abandon their expressly or tacitly assumed duty in such a way as causes damage to the Church are bound to make restitution.

TITLE XX.
On Contracts.

540. Can. 1529.—Civil law provisions in force within a territory concerning contracts, whether general or specific, named or unnamed, and concerning discharge of obligations, shall be observed in ecclesiastical matters with the same effects under canon law, provided they are not contrary to divine law or otherwise restricted by canon law.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 188

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 184]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1530. — § 1. Unless otherwise prescribed by can. 1281, § 1, the following are required for the alienation of ecclesiastical immovable or movable property that can be preserved:
¹º. A written valuation of the property carried out by competent and trustworthy experts;
²º. A just cause, namely urgent necessity, evident benefit to the Church, or an act of piety;
³º. The licence of the lawful Superior, without which the alienation is invalid.
§ 2. Other appropriate safeguards, as determined by the Superior according to varying circumstances, must not be omitted, so as to prevent any harm to the Church.

Can. 1531. — § 1. Property must not be alienated for less than the price indicated in the valuation.
§ 2. Alienation must take place through public auction, or at least be publicly announced, unless the circumstances suggest otherwise; and the property shall be granted to the bidder who, all things considered, offers the highest price.
§ 3. Money received from the alienation must be prudently, securely, and profitably invested for the benefit of the Church.

Can. 1532. — § 1. The lawful Superior referred to in can. 1530, § 1, n. 3, is the Apostolic See, when the matter concerns:
¹º. Precious items;
²º. Items exceeding the value of thirty thousand *libellas* or francs.
§ 2. However, if the matter concerns items not exceeding one thousand *libellas* or francs in value, the local Ordinary is the competent authority, after consulting the Administration Council, unless the item is of minimal importance, in which case consent may be given with the agreement of interested parties.
§ 3. Finally, if the matter concerns items valued between one thousand and thirty thousand *libellas* or francs, the local Ordinary is competent, provided that consent is obtained from both the cathedral Chapter and the Administration Council, as well as from those whose interests are affected.
§ 4. If the property to be alienated is divisible, the portions previously alienated must be specified when requesting permission or consent for the new alienation; otherwise, the licence is null and void.

Can. 1533. — The formalities prescribed in cann. 1530–1532 apply not only to outright alienation, but also to any contract by which the condition of the Church might be worsened.

541. Whatever is acquired by the Church or a Mission may in no way be inscribed in the personal name of any missionary or indigenous priest; indeed, this is absolutely prohibited. All acquisitions must be made solely in the name of the Mission. Furthermore, only with the prior licence of the competent superior, and observing all other legal requirements, may immovable goods—such as houses or land—be purchased, sold, exchanged, acquired, pledged, or burdened with obligations (1).

(1) Pastoral Letters appended to the Ep. of Cardinal [Carad.] Synod of Sutchou, 1 September 1793, III; Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, V.3.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 189

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 185]

[Main Text]
CONTRACTS — PIOUS FOUNDATIONS
185

542. In contracts of acquisition, all ecclesiastical property shall be inscribed under the name Tien-Chu-Tang-Kung-Chan, in accordance with the conventions established between the Chinese government and foreign nations.

Furthermore, to prevent local mandarins from refusing to affix their seals or register our purchase contracts in the public land registers, these contracts must be safeguarded according to the regulations imposed upon us by the Chinese government regarding the acquisition of houses and lands for missionary purposes, as stipulated in the aforementioned conventions (1).

TITLE XXI.
On Pious Foundations.

543. Can. 1544.—§ 1. By the term "pious foundations" are understood temporal goods given in any manner whatsoever to a moral person within the Church, under the perpetual or long-term obligation of celebrating certain Masses annually from the resulting income, or of carrying out other specified ecclesiastical functions, or of performing particular works of piety and charity.
§ 2. A pious foundation, once lawfully accepted, assumes the nature of a synallagmatic contract: *do ut facias* ("I give so that you may do").

Can. 1545.—The local Ordinary has the authority to prescribe norms concerning the minimum endowment amount below which a pious foundation may not be admitted, and to regulate the proper distribution of its revenues.

Can. 1546.—§ 1. For such foundations to be accepted by a moral person, the written consent of the local Ordinary is required; he must not grant this consent until he has duly ascertained that the moral person is capable of fulfilling both the new obligation and those already undertaken; above all, he must ensure that the annual income fully corresponds to the attached obligations, taking into account the customs of each diocese.
§ 2. In the acceptance, establishment, and administration of a pious foundation, the church patron possesses no right whatsoever.

544. «Money and movable goods assigned as endowments shall immediately be deposited in a secure place designated by the same Ordinary, with the purpose that such money or the value of the movable goods be preserved and, as soon as possible, prudently and profitably invested at the discretion of the said Ordinary, after consultation with interested parties and with the Council of the Mission’s Administration, for the benefit of the said foundation, with express and specific mention of the associated obligation.»—Moreover, the particular instructions issued by the Holy See are to be observed (2).

(1) Can. 1529.—(2) Can. 1547.

24

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 190

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 186]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
545. Can. 1548. — § 1. Foundations, even those established orally, shall be recorded in writing.
§ 2. One copy of the documents shall be securely preserved in the archive of the Curia, and another in the archive of the moral person to whom the foundation pertains.

Can. 1549. — § 1. Observing the provisions of canons 1514–1517 and canon 1525, a register shall be compiled in each church listing all obligations arising from pious foundations; this register shall be kept by the rector in a secure place.
§ 2. Likewise, in addition to the book mentioned in canon 843, § 1, a second book shall be maintained and kept by the rector, in which all perpetual and temporary obligations, their fulfilment, and alms granted are to be duly noted, so that an accurate account may be rendered to the local Ordinary.

Can. 1550. — In the case of pious foundations in churches, including parochial churches, belonging to exempt religious institutes, the rights and duties of the local Ordinary as outlined in canons 1545–1549 inclusive are reserved to the major Superior.

Can. 1551. — § 1. The reduction of burdens imposed by pious foundations is reserved exclusively to the Apostolic See, unless the foundation deed explicitly provides otherwise, and without prejudice to the provisions of canon 1517, § 2.
§ 2. A permission to reduce founded Masses does not extend to other Masses owed by contract, nor to other obligations arising from pious foundations.
§ 3. A general permission to reduce the obligations of pious foundations is to be understood—unless otherwise clearly stated—as authorising the reduction of obligations other than Masses rather than the reduction of Masses themselves.

TITULUS XXII.
On providing the clergy with the means necessary for a decent standard of living.

546. Can. 981. — § 1. If none of the titles listed in canon 979, § 1, is available, ordination may proceed under the title of service to the diocese, and in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, under the title of missionary service; provided, however, that the candidate, having taken an oath, binds himself permanently to the service of the diocese or mission, under the authority of the local Ordinary for the time being.
§ 2. The Ordinary shall confer upon a priest promoted under the title of service to a church or mission a benefice, office, or subsidy sufficient to provide for his adequate sustenance.

547. Since the current condition of the Church in these regions often does not offer benefices or offices sufficient to ensure priests a suitable livelihood, priests shall during the period of the Mission and visitation of Christian communities be supported at the expense of the faithful; at other times, they shall be supported at the expense of the Church; and provision for each individual shall be made by the Ordinary according to local customs.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 191

--- TRANSLATION ---

[Page 187]

[Main Text]
FOUNDATIONS — CLERGY SUSTENTATION — ESTABLISHMENT OF FUNDS ... 187

548. Furthermore, the Ordinary shall ensure, from the revenues of churches and voluntary offerings made by the faithful, the establishment of a fund for the future sustenance of the clergy.

TITLE XXIII.
On the Establishment of Funds for the Needs of the Church.

549. Christians are obliged, according to their means, to contribute towards the construction, preservation, repair, adornment, worship, and maintenance of their local chapel or church, the priest’s residence, and house, as well as towards the decent support of the clergy. This obligation must neither be abolished nor forgotten.

550. Missionaries shall take care that the faithful in each Christian community gradually establish, through foundations, funds and endowments for divine worship, schools for children, and other customary mission-related expenses, especially during periods of active mission work. The appointment of administrators for such funds and revenues falls under the authority of the Ordinary. Wherever possible, this administration may be entrusted to the Procurators of the Missions, without prejudice to the Ordinary’s right to conduct visitations, demand accounts, and prescribe the manner of administration (1).

TITLE XXIV.
On the Distribution of Goods in the Division of a Vicariate.

551. Canon 1500.—When the territory of a moral ecclesiastical person is divided—such that part of it is united to another moral person, or a distinct moral person is erected for the dismembered portion—the common assets previously designated for the benefit of the entire territory, as well as any debt incurred on behalf of the whole territory, must be equitably apportioned by the ecclesiastical authority competent to effect the division. Such distribution shall respect, however, the intentions of previous founders or donors, legitimately acquired rights, and the particular laws governing the moral person.

552. When an entire mission territory is handed over to other missionaries, all goods—whether movable or immovable—belonging to the mission, pertaining to it, or acquired in any way for the mission, shall be transferred to the successors who assume responsibility for the mission (2).

(1) Canon 1521. — (2) Canon 1499, § 2.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 192

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 188]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Main Text]**
553. The personal property of missionaries or of a religious institute, as such, does not pass to successors (1).

554. If a religious institute, upon abandoning a mission, holds immovable property—such as houses, lands, or other assets—it shall not transfer these to another party without first consulting the new missionaries with whom it seeks to settle matters equitably and in good conscience.

555. In the event of the division of a mission territory, immovable property—including houses, churches, and other assets designated for worship, charitable works, acts of mercy, instruction, and similar purposes—shall pertain to the mission that possesses the territory in which such properties are located. All other immovable and movable property, together with remaining assets belonging to the patrimony of the former mission, shall be divided according to the norms established in canon 1500.

**TITLE XXV.**
On Ecclesiastical Dues.

556. Regarding ecclesiastical dues, it is highly desirable that they be gradually introduced in accordance with the sacred canons; moreover, in their determination, no deviation should occur from the provisions laid down in canon 1507.

557. Where civil law is lacking, missionaries shall uphold a legitimately established custom, provided this does not impose undue burden upon the poor.

**TITLE XXVI.**
On Houses of Procuration and the Administration of Procurements.

558. To establish a house of procuration, which also functions as a religious house, in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de Propaganda Fide), the express written consent both of the Apostolic See and of the local Ordinary is required, in accordance with canon 497, §1.

559. 1°. Procurators of such houses are, by office and in conscience, bound diligently to oversee the administration of goods entrusted to them—whether by the local Ordinary or by the Superior of the religious institute. They must therefore take care not to expose such assets to risk of loss or damage.

(1) Can. 580, §2; 1499, §2.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 193

--- PAGE 189 ---

[MAIN TEXT]
DIVISION OF GOODS — TAXES — HOUSES OF PROCURATORSHIP

2°. In the conduct of their duties, clerics must not even give the appearance of engaging in trade (c. 142); and they are entirely prohibited from holding the office of director in institutions commonly known as “banks”.

3°. If properties are held, the procurator shall ensure that they are not used for purposes deemed less reputable, such as, for example, cinemas and theatres.

560. The procurator shall render a precise account of the administration of goods at the appointed time:

1°. To the local Ordinary, if the goods in question belong to a mission;

2°. To the religious Superior, if the goods pertain to the religious institute itself.

561. Procurators shall never, under any circumstances, permit Christians—whether members of the institute or outsiders—to use the name of the missions for the purpose of purchasing, owning, or disposing of property. For many disadvantages may arise from this legal fiction and infiltrate the missions.

562. Under no pretext, not even under the excuse of charity, shall sums of money be lent on trust (mutuo fiduciario), unless fully secured by legally binding safeguards.

563. In no case and for no reason may a procurator burden the missions with debt incurred through borrowing, without the express permission of the competent Superior.

564. Procurators should finally bear in mind that their office is both necessary and perilous; hence, a greater obligation lies upon them to attend diligently to themselves and to spiritual reading, so as to preserve entirely the priestly and missionary spirit. They ought to be, as were the Deacons of the primitive Church, men of good repute, full of the Holy Spirit and wisdom (1), who bring every kind of assistance to their brethren through devoted service of the word—never, God forbid, a cause of scandal.

(1) Acts VI, 3.

END OF BOOK THREE.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[STAMPS OR SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 194

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
BOOK FOUR.
ON THE WORK OF EVANGELISATION

TITLE I.
On the Means of Evangelisation in General.

565. Missionaries and priests must always keep before their eyes these two truths: that evangelisation is indeed the work of God, yet nothing should be left undone on the part of man.

‘What is set before you is wholly divine and far removed from the limitations of human reasoning—to bring light to those lying in the shadow of death and to open the way to heaven for those rushing towards destruction… This entire task is divine, as we have said: to spread Christian wisdom, since it belongs solely to God to penetrate hearts, enlighten minds with the splendour of truth, inflame wills with the fire of virtue, and bestow upon humanity the necessary strength to follow and accomplish what they have come to recognise as true and good. Therefore, unless the Lord Himself assists the labouring minister, all effort will be in vain.

‘Nonetheless, the same minister must diligently persevere in his appointed task, placing firm hope in divine grace, which will never fail those who ask for it’ (1).

566. The most appropriate means must therefore be employed, some of which are subjective, others objective.

57. With regard to the subjective aspect, the foremost and most essential factor is apostolic zeal: in its absence, external or objective means become so ineffective as to achieve no success whatsoever.

An apostolic spirit consists in this: that workers, conscious of their own weakness, unite themselves closely with God; love the people entrusted to them with Christ-like charity; and seek not their own interests, but those of Jesus Christ.

(1) ‘Maximum illud’, A.A.S., vol. 1919, pp. 446, 450 et seq.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 195

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 191]

[Main Text]
MEANS OF EVANGELISATION IN GENERAL

All these things are taught to us, in the most eloquent terms, by the Supreme Pontiff Benedict XV, when he speaks of the excellence of the mission, of the virtues of the apostle, of his profound charity, and of the unfailing patience required thereof.

568. ‘Let always be before your eyes the excellence and greatness of the office to which your labour is devoted’ (1).

569. ‘The missionary… the more closely united he is to God, the more abundantly will divine grace and assistance be granted to him. Let him therefore listen to the Apostle exhorting thus: “Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercies, kindness, humility, meekness, longsuffering”’ (2). ‘By means of these virtues, the way into men’s hearts is open and clear, with all obstacles removed; for there is no will so stubborn that it cannot easily be overcome by them’ (3).

570. ‘Thus, the missionary, who burns with a charity modelled on that of our Lord Jesus Christ, and who counts even the most lost among the heathen as sons of God—redeemed, after all, by the same divine blood—will not be provoked by their inhumanity, nor discouraged by their depraved customs, nor despise or disdain them, nor treat them harshly or severely. Rather, he strives through every expression of Christian kindness to draw them gently, so that at length he may lead them into the embrace of Christ, the Good Shepherd’ (4).

571. ‘In this regard, let him continually meditate upon this passage of Holy Scripture: “How good and sweet, O Lord, is Thy Spirit in all things!” Therefore, Thou correctest small sins by little and little, and admonishest and speakest to those parts of the body by which they have sinned, that, leaving malice, they may believe in Thee, O Lord… But Thou, Master of strength, judgest with tranquillity, and orderest us with great reverence’ (5). What difficulty, what hardship, what peril could ever turn aside such an ambassador of Jesus Christ from his undertaking? None whatsoever. For he who has been freely given to God, having dedicated himself to so lofty a mission, embraces with magnanimity all adversities and hardships—labours, insults, poverty, hunger, even death itself however cruel—provided only that he might rescue a single soul from the jaws of hell’ (6).

572. Such a missionary carries out his holy task admirably. ‘Men, however barbarous and fierce,

(1) "Maximum illud", A. A. S., vol. 1919, p. 446.—(2) Colossians, III, 12.—(3) Ibid., p. 450.—(4) Ibid., ibid.—(5) Wisdom, XII, 1–2, 18.—(6) Ibid., ibid.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 196

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 192]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagaci, simeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expectat » (1).

573. Quae praecipua Sancta Sedes et experientia docent media obiectiva pro evangelizandis gentibus his summam continetur:
1°. Recte et vitaliter missionem administrare;
2°. Praedicare indesinenter verbum Dei;
3°. Ecclesiam e clero indigena praeparare;
4°. Christianos ad suos populares convertendos alligere;
5°. Bonas arctioresque cum Sinensibus relationes fovere;
6°. Collegia et scholas usque melius moderari et instituere;
7°. Libros apologeticos edere et diffundere;
8°. Opera caritatis exercere.

TITULUS II.

De vicariatus regimine in genere.

574. Vicariatus recte et vitaliter est administrandus: recte, id est non ad arbitrium, sed ad normas canonum Codicis Iuris Canonici, Instructionum Sacrae Congregationis de Prop. Fide, decretorumque synodalium; vitaliter, hoc est studio apostolico, coque a labore invicto. Sicut missionarius non est parochus, seu pastor cuius omnes oves sunt christianae, ita, et potiori nomine, Vicarius Apostolicus alia quam Episcopus residentialis habet munera. Uterque sit oportet « alacer et promptus ad durissima quacque toleranda, dum quam plurimas Christo animas lucraretur » (2).

575. Vicarius igitur Apostolicus se praebeat officiosissimum in missionarios et sacerdotes suos, in christianos, in infideles; nec in hac triplici re gerenda, ullum praetermittat medium.

Nemo enim non videt vicariatum ad imaginem et similitudinem sui Pastoris esse expressum. Si caput dolet, omnia languescunt membra. Itaque nunquam e memoria excidant gravia

(1) Id., pag. 446-447.—(2) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 192]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

they understand quite well what the missionary intends and what he requires of them; they perceive with keen insight, almost by instinct, whether he seeks anything other than their spiritual good" (1).

573. The principal objective means for evangelising peoples, as taught by the Holy See and confirmed by experience, are summarised as follows:
1°. To administer the mission properly and effectively;
2°. To preach the Word of God unceasingly;
3°. To prepare the Church through the formation of a native clergy;
4°. To encourage Christians to bring their fellow countrymen to conversion;
5°. To foster good and closer relations with the Chinese;
6°. To better organise and establish colleges and schools;
7°. To publish and disseminate apologetic literature;
8°. To carry out works of charity.

TITLE II.

On the governance of vicariates in general.

574. A vicariate must be administered both correctly and vigorously: correctly, meaning not arbitrarily, but in accordance with the norms of the Code of Canon Law, the Instructions of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, and synodal decrees; vigorously, meaning with apostolic zeal and unwavering dedication to labour. Just as a missionary is not a parish priest or pastor whose entire flock consists of Christians, so too, and even more emphatically, the Apostolic Vicar has duties distinct from those of a residential bishop. Both ought to be “eager and ready to endure the greatest hardships, so as to win as many souls as possible for Christ” (2).

575. The Apostolic Vicar should therefore conduct himself with the utmost diligence towards his missionaries and priests, towards Christians, and towards non-believers; and in attending to these three groups, he should omit no available means.

For no one fails to see that the vicariate is constituted in the image and likeness of its Pastor. If the head suffers, all the members languish. Let it therefore never be forgotten how grave the responsibilities are

(1) Ibid., pp. 446–447. — (2) "Maximum illud", A.A.S., vol. 1919, p. 443.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 197

--- TRANSLATION ---
[Page 194]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
dwelling in the same region, their eternal salvation must above all be sought” (1).

579. For the proper and effective governance of a vicariate, an essential and necessary means is the sacred visitation to be carried out by the Bishop, so that he may personally observe and hear all matters, and attend to everything conducive to preserving the faith among Christians and promoting it more effectively among non-believers. The Bishop ought not readily delegate this office of such great importance to a Vicar Delegate; should his age or poor health impair his strength, he should petition the Holy See for a Coadjutor or Auxiliary Bishop, so that the care of souls suffers no diminution, however slight, nor burdens the conscience of the Apostolic Vicar.

580. Apostolic Vicars shall ensure they follow the venerable practice long established in the earlier periods of the Church and consistently maintained throughout the world: namely, binding Christian communities ever more closely to themselves by means of frequent and concise pastoral letters, which are to be read aloud to the faithful by missionaries or community leaders.

581. Although members of the Council of Direction and Administration of the vicariate possess only a consultative vote, the Apostolic Vicar, in fulfilling his most serious duties, must not omit—especially in weightier and more difficult matters—to consult them, at least by letter (2).

582. Care must be taken not to expend excessive financial resources on material constructions. Priority must instead be given to the building up of the living Church—that is, the conversion of pagans and the spiritual edification of the faithful.

583. Should any religious institute of another congregation seek to establish its apostolate within a vicariate for the advancement of the Christian mission—for example, through the education of youth of both sexes—the Apostolic Vicar should willingly accept their cooperation.

Such an institute shall carry out its apostolic work under the direction and authority of the Apostolic Vicar, in accordance with the norms of the sacred canons.

584. Finally, for the perfect governance of the vicariate, the following matters are to be held in highest regard:

(1) "Maximum illud", A.A.S., vol. 1919, p. 443.—(2) Canon 302.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 198

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 195]

[Main Text]
VICARIATE GOVERNANCE – SYNODS AND CONFERENCES

1°. Councils and Synods;
2°. Clerical assemblies and conferences;
3°. Preparation of new Missions.

CHAPTER I.

ON EPISCOPAL SYNODS AND CONFERENCES.

585. “A good Prefect of a Mission does not confine himself within his own boundaries, as though all matters beyond were foreign to him; rather, impelled by the urgency of Christ’s charity—whose glory he regards as deeply concerning to himself—he strives to maintain friendship and close cooperation with neighbouring colleagues. For often there are common affairs affecting the same region which, clearly, cannot be effectively resolved except through joint action. Moreover, it is greatly to the benefit of religion that superiors of missions, as often as possible, gather together at fixed times, in order to exchange counsel and strengthen one another through mutual discussion” (1).

586. The First Chinese Council, with due reverence, receives these directives from the Holy See. In accordance with common ecclesiastical law regarding Episcopal Synods and Conferences, as set forth in canon 304, it recalls and applies appropriate provisions by analogy where suitable.

587. Ordinaries of several ecclesiastical regions may assemble in a Plenary Council, provided they have obtained permission from the Roman Pontiff, who appoints his Legate to summon the Council and preside over it (2).

588. 1°. Those entitled to take part in a Plenary Council with deliberative vote, besides the Apostolic Legate, include: Apostolic Vicars; Apostolic Prefects; Pro-vicars and Pro-prefects, provided that, in accordance with canon 309, §2, they have assumed full governance and thus are equivalent in this respect to Diocesan Chapter Vicars.

2°. Titular Bishops residing within the territory must also attend if summoned by the Pontifical Legate according to established instructions, and they possess deliberative voting rights unless the convocation explicitly states otherwise.

3°. Other members of the clergy, whether secular or regular, who may be invited to the Council, enjoy only consultative voice unless otherwise specified (3).

(1) “Maximum illud”, A.A.S., vol. 1919, p. 444.—(2) Canon 281.—(3) Canon 282.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 199

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 196]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
589. Although no fixed time is prescribed by canon 304 for the convocation of a regional council, the First Chinese Council, in view of the necessities and conditions of the missions, considers it advisable to follow the provisions of canon 283, and accordingly decrees that a regional council shall be celebrated in each ecclesiastical region at least once every twenty years.

590. The senior Apostolic Vicar:
1º. Shall select the place for holding the regional council within the territory of the region, having consulted all those who are obliged to attend with deliberative vote;
2º. Shall convene the council and preside over it.

591. 1º. The Apostolic Vicars and Apostolic Prefects of the ecclesiastical region, together with all others mentioned in canon 282, §1, must be summoned to the regional council and are bound to attend with deliberative vote.
2º. Titular Bishops residing within the region may be invited by the president, with the consent of the majority of those present with deliberative vote; and if invited, they shall possess a deliberative vote, unless otherwise specified in the summons.
3º. The governing and administrative councils of apostolic vicariates shall send two consultants jointly designated, who, however, shall have only a consultative vote.
4º. Likewise, the major superiors of exempt clerical religious institutes and monastic congregations residing within the region are to be invited, and, if invited, are required either to attend or to notify the council of the impediment preventing their attendance; but these, like other clerics—whether secular or regular—who may be called to the council, shall have only a consultative vote (1).

592. 1º. Those who are bound to take part in a plenary or regional council with deliberative vote, if hindered by a legitimate impediment, shall send a procurator and prove the existence of such impediment.
2º. A procurator, if he is one of the Fathers entitled to a deliberative vote, does not enjoy a double vote; if he is not, he has only a consultative vote (2).

593. In either a plenary or regional council, the president—having obtained, in the case of a regional council, the consent of the Fathers—shall determine the order to be observed in examining questions, and shall open, transfer, prorogue, and dissolve the council (3).

(1) Can. 286.—(2) Can. 287.—(3) Can. 288.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 200

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 197]

[Main Text]
SYNODS AND EPISCOPAL CONFERENCES

594. Once a plenary or regional council has commenced, none of those who are obliged to attend may depart except for a just cause approved by the Pontifical Legate or by the Fathers of the regional council (1).

595. The Fathers assembled in a plenary or regional council shall diligently examine and determine such matters as they judge appropriate for the advancement of the faith, for the regulation of morals, for the correction of abuses, for the resolution of controversies, and for the preservation or introduction of a uniform discipline within each respective territory (2).

596. 1º. Upon conclusion of a plenary or regional council, the presiding officer shall transmit all acts and decrees to the Holy See; these shall not be promulgated beforehand unless they have been examined and approved by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith. The Fathers of the council themselves shall determine both the manner of promulgation of the decrees and the date from which the decrees, once promulgated, shall begin to bind (3).

2º. Promulgated decrees of plenary and regional councils bind throughout the entire territory of each respective jurisdiction; local ordinaries may not dispense from them except in particular cases and for just cause (4).

597. 1º. In regions where apostolic vicars remain in office under the older system, in accordance with canon 284, it shall be provided that, as far as possible following the new division of ecclesiastical regions, the ordinaries of the ecclesiastical region shall meet every five years at a fixed time with the regional apostolic vicar, in order to consult together on matters to be undertaken in the vicariates for the promotion of religion, and to prepare topics for discussion at the next regional council (5).

2º. The same assembled ordinaries shall designate the location of the next meeting (6).

598. In particular, the following matters shall be especially considered in episcopal conferences:

1º. The current state of Christian affairs in the region;
2º. The ways in which the Church has progressed;
3º. The obstacles by which it is hindered;
4º. The more serious threats to the Catholic faith;
5º. The existing relations with civil authorities;
6º. The activities and progress of non-Catholics, etc.;
7º. What approach should be adopted for defence and action;

(1) Can. 289. – (2) Can. 290. – (3) Can. 291, § 1. – (4) Can. 291, § 2. –
(5) Can. 292, § 1. – (6) Can. 292, § 3.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 201

--- TRANSLATION ---

[Page 198]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

8º. The method that appears most suitable, based on experience, for the evangelisation of peoples;
9º. Matters concerning the clergy, the Seminary, catechists, religious sisters, material resources, etc., etc.

On the Vicariate Synod.

599. In each vicariate and apostolic prefecture, a vicariate or prefectural synod must be held at least once every ten years. Such a synod shall deal exclusively with matters pertaining to the particular needs or interests of the clergy and people within the vicariate or prefecture (1).

600. 1º. The synod of a vicariate or apostolic prefecture is to be convened and presided over by the Vicar or Apostolic Prefect; the Vicar Delegate may not do so without special mandate.
2º. The synod is to be celebrated in the cathedral church, unless a reasonable cause suggests otherwise (2).
A reasonable cause for departing from this rule includes the necessity of saving time and reducing expenses.

601. 1º. Those who are to be summoned to the synod and who are bound to attend are:
1) The Vicar Delegate;
2) The Rector of the Seminary, at least of the major seminary;
3) The Vicars Forane;
4) The missionaries stationed in the city where the synod is held;
5) At least one missionary to be selected from each forane vicariate, and specifically—due to the particular conditions of missionary work—appointed by the Apostolic Vicar;
6) The Abbots under regular governance, and one Superior from each clerical religious institute residing within the vicariate or prefecture, designated by the Provincial Superior, unless the provincial house lies within the vicariate or prefecture and the Provincial Superior himself wishes to participate.

2º. If deemed appropriate, the Ordinary may also summon other religious Superiors, indeed even all individual priests within his territory, with the exception, however, of those

(1) Canon 356, §1.—(2) Canon 357.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 202

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 199]
**[Main Text]**
VICARIATE SYNOD

those who are necessary so that the care of souls may not be neglected in Christian communities; those invited have the right to vote in all matters, on equal footing with others, unless the Ordinary explicitly specifies otherwise in the invitation (1).

602. 1º. Those who are obliged to attend the Synod may not, if hindered by a legitimate impediment, send a procurator to represent them and take part in the Synod; instead, they must inform the Vicar or Apostolic Prefect of the impediment.

2º. The Vicar or Apostolic Prefect may compel and punish negligent individuals with just penalties, unless the matter concerns exempt religious who are not quasi-parochial incumbents (2).

603. 1º. If it seems expedient, the Vicar or Apostolic Prefect may, at an appropriate time before the Synod, appoint one or more commissions from among the clergy of the city, vicariate, or prefecture—groups of men tasked with preparing matters to be discussed during the Synod.

2º. Prior to the Synodal sessions, the Vicar or Apostolic Prefect shall ensure that a draft of the decrees is distributed to all those who have been summoned and have assembled (3).

604. All proposed questions shall be submitted to free discussion by those present during preparatory sessions, presided over either personally or through a delegate by the Vicar or Apostolic Prefect (4).

605. The sole legislator in the Synod is the Vicar or Apostolic Prefect, while all others possess only a consultative vote; he alone signs the synodal constitutions. These, if promulgated during the Synod, become binding immediately, unless expressly stated otherwise (5).

606. It is strongly recommended that, following the promulgation of the First Council of China, a Synod be convened in each vicariate to implement practically the provisions established by the First Council of China for the unity of governance and the attainment of greater spiritual fruits, taking into account the particular needs of individual localities and circumstances.

The First Council of China generally provides broad norms, leaving it to the Ordinaries to adapt measures they deem appropriate for their respective territories.

(1) Can. 358.—(2) Can. 359.—(3) Can. 360.—(4) Can. 361.—(5) Can. 362.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 203

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 200]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER II.

ON CLERICAL ASSEMBLIES OR CONFERENCES.

607. In addition to clerical gatherings held for the resolution of moral cases, the law of the Church commands Vicars and Apostolic Prefects that, « whenever opportunity allows, they shall gather together at least the principal missionaries—both religious and secular—of their own territory at least once annually, so that from the experience and counsel of each they may determine what measures ought to be better ordered » (1).

608. This precept must be regarded as of great importance given the particular needs of our times and circumstances. It is essential that bishops and missionaries come to know one another; jointly resolve difficulties; and devise and propose those means which appear most suitable for extending the kingdom of God, lest the work of evangelisation lapse into a state of sluggish administration.

As stated: « If a missionary has the support of a diligent superior whose prudence and charity are ever present to him in all matters, there can be no doubt that his labours will prove highly fruitful; but if not, there is serious cause for concern lest, gradually wearied by toil and hardship, he ultimately lose heart and fall into spiritual sloth » (2).

609. Vicars and Apostolic Prefects have a regular opportunity to assemble their clergy for conferences either before or after spiritual exercises.

CHAPTER III.

ON PREPARING FOR NEW MISSIONS.

610. A vicariate that is flourishing expands and gives rise to new missions. It is a source of joy for an Apostolic Vicar to propose new divisions to the Holy See, following careful preparation. The First Synod of China, with due reverence and assent, sets forth the mind of the Holy See on this grave matter: « We render due praise to all Apostolic Vicars who, in this manner... continually bring fresh growth to the kingdom of God

(1) Canon 303. — (2) « Maximum illud », A.A.S., vol. 1919, p. 443.

Decree

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 204

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 201]
[Main Text]
CLERI CONVENTUS — NOVAE PRAEPARANDAE MISSIONES 201

parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt » (1).

611. « At contra, quam non probandus ille foret qui Do-
minici agri partem, sibi assignatam ad excoldendum, tanquam
suam propriam possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis
manibus attingi. Quanta vero subeunda esset divini iudicii
severitas, praesertim si—quod saepius contingere memoravimus—
christianis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris
non sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere » (2).

612. « Catholicae missionis praeses, cui nil aliud cordi sit
nisi Dei gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum
munus adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae
au alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum
omni modo... Christus annuntietur » (3).

613. In proponenda divisione Vicariatus, Vicarius Apos-
tolieus Sacrae Congregationi de Prop. Fide adamussim exponat
omnia quae scitu necessaria sint, ad normam Instructionis Sacrae
Congregationis de Prop. Fide (4). Scilicet indicientur confinia
novorum vicariatum, numerus incolarum, haereticorum, catho-
licorum, catechumenorum, sacerdotum, seminaristarum, catechi-
starum, virginum, monialium, locorum sacrorum, scholarum,
hospitalium, orphanotrophiorum, catechumenatum; quibus
bonis materialibus nova missio dotetur ; indicetur locus residentiae
Vicariorum Apostolicorum ; num adsit collegium praeparatorium
vel Seminarium minus; denique omnia alia referantur quae
Sacra Congregatio de Prop. Fide cognoscere debet.

614. In designandis confinibus ratio habeatur, — quatenus
fieri potest,— limitum administrationis civilis scilicet Provinciae,
Praefecturarum vel Subpraefecturarum.

615. His normis, accedente S. Sedis approbatione, com-
ponatur iurisdictio etiam inter Missiones iam constitutas, ut
auferatur quodlibet incertum, et, optiori modo, christianorum
bono consulatur atque evangeli-zationis progressui.

616. Dubium quod forte occurrat, de finibus alicui Vicari-
ati vel Praefecturae statutis, ad S. Sedem deferatur.

(1) « Maximum Illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443, sq.—(2) Ibid., pag. 444.—
(3) Ibid., pag. 444; Phil., I, 18.—(4) Coll., 1, n. 645.

26

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION**

[Page 201]
[Main Text]
CLERGY ASSEMBLY — PREPARING NEW MISSIONS 201

prepare accordingly; and should they lack sufficient numbers of their own assistants, they have customarily been most willing to accept personnel from other religious families or societies » (1).

611. « On the contrary, how unacceptable would be the individual who treated the portion of the Lord’s field entrusted to him for cultivation as his own private possession, utterly refusing to allow it to be touched by others. How severe would be the divine judgement awaiting such a person, especially if—as we have noted on several occasions—the Christian community were surrounded by a large number of non-believers, whom he, together with his own ministers of the Word, would be unable to instruct, yet still refused to admit the assistance of others » (2).

612. « The head of a Catholic mission, whose sole concern is the glory of God and the salvation of souls, will diligently seek helpers from every quarter for this most sacred task whenever necessary, without regard to whether they belong to his own or to another religious family or nation, so long as Christ is proclaimed in every way » (3).

613. When proposing the establishment of a new Vicariate, the Apostolic Vicar shall submit to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (Propaganda Fide) a precise and comprehensive account of all matters necessary for its consideration, in accordance with the norms set forth in the Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (4). Specifically, the following must be indicated: the boundaries of the proposed Vicariates; the number of inhabitants, heretics, Catholics, catechumens, priests, seminarians, catechists, virgins, nuns, sacred sites, schools, hospitals, orphanages, and catechumenates; the material resources with which the new mission is to be endowed; the designated residence of the Apostolic Vicars; whether a preparatory college or minor seminary is present; and finally, any other information which the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith ought to know.

614. In determining boundaries, regard should be given, as far as possible, to existing limits of civil administration—namely, those of Provinces, Prefectures, or Sub-Prefectures.

615. With these norms, and subject to the approval of the Holy See, jurisdictional arrangements should also be established among missions already in existence, so as to eliminate any uncertainty and, in the best possible manner, safeguard the welfare of Christians and advance the progress of evangelisation.

616. Any doubt that may arise concerning the boundaries established for a particular Vicariate or Prefecture shall be referred to the Holy See.

(1) « Maximum Illud », AAS, vol. 1919, pp. 443 et seq.
(2) Ibid., p. 444.
(3) Ibid., p. 444; Philippians 1:18.
(4) *Collectanea*, vol. 1, no. 645.

26

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 205

--- TRANSLATION ---
[Page 202]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

TITLE III.
On the Preaching of the Word of God.

617. As taught by the Holy Mother Church and attested by all Catholic tradition, among the various means of spreading the faith, the preaching of the Word of God undoubtedly holds the foremost place. Indeed, our Lord Jesus Christ said not only to the Apostles but to all who follow in their footsteps: *Go forth and teach all nations* (1); *faith comes by hearing—how then shall they hear without a preacher?* (2); *The seed is the Word of God* (3); *whoever sows sparingly will also reap sparingly* (4).

Thus, the missionary must preach the Word, both in season and out of season, with all patience and teaching, earnestly seeking from God, through fervent and continual prayer, the desired fruit of preaching.

Let him listen to the Holy Spirit speaking: *Are not my words like fire, says the Lord, and like a hammer that breaks the rock in pieces?* (5). *So shall my word be which goes forth from my mouth: it shall not return to me void, but shall accomplish whatever I please, and prosper in the purpose for which I sent it* (6).

618. The Fathers of the Council, therefore, rightly commend and affirm those zealous missionaries who, like the first disciples of our Lord Jesus Christ, are steadfast in prayer and in preaching the Word. At the same time, they strongly censure any who, whether discouraged, negligent, or hindered by ignorance of the language, place their lamp under a bushel, thereby neglecting this most serious duty of preaching. Let them remember the words of Paul: *Woe to me if I do not preach the Gospel* (7).

619. The missionary must personally proclaim the Word of God; he must proclaim it unceasingly, not only when opportunities arise, but actively seeking occasions to preach.

620. While the missionary may indeed employ catechists, consecrated virgins, and devout lay Christians in the propagation of the faith, he must never forget that he himself bears the primary responsibility for fulfilling this office, regarding others as his assistants.

(1) Matt., XXVIII, 19. — (2) Rom., X, 14. — (3) Luke, VIII, 11. — (4) 2 Cor., IX, 6. — (5) Jer., XXIII, 29. — (6) Isa., LV, 11. — (7) 1 Cor., IX, 16.

Decrees

[Stamps]
[No stamps visible in the image]

[Margin notes]
[No marginal annotations visible in the image]

[Signatures]
[No signatures visible in the image]

[Archival references]
[No archival references visible in the image]

Page 206

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 203]

[Main Text]
PREACHING THE WORD OF GOD — ON THE MANNER TO BE OBSERVED

621. The missionary ought to be, like St. Stephen, full of grace and strength, and must not cease speaking the word. He should in no way align himself with those who believe that preaching is of no avail, or that pagans cannot truly be converted, since, as the Apostle bears witness, we know that God wills all men to be saved and to come to the knowledge of the truth (1). Indeed, they shall not be converted, and their salvation will be hopeless, if they never hear the truths of the faith.

622. Just as our Lord Jesus Christ came to seek and to save what was lost (2), and commanded: ‘Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature’ (3), so too apostolic men, moved by divine inspiration, do not wait passively but actively seek opportunities for preaching, eagerly seizing them whenever they arise.

CHAPTER I.
ON THE MANNER TO BE OBSERVED IN PREACHING.

623. Can. 1328.—No one may exercise the ministry of preaching unless he has received a mission from a legitimate superior, with specific faculty granted, or has been entrusted with an office to which the duty of preaching is attached by sacred canons.

624. 1°. ‘No one is to be compelled to embrace the Catholic faith’ (Can. 1351).

2°. Thus, while respecting the freedom of each individual, missionaries should bear in mind the words of Christ in the parable of those invited to the wedding feast: ‘Go out into the highways and hedges and compel them to come in, that my house may be filled’ (4).

3°. Likewise, charitable works should be carried out in accordance with the spirit of the Apostles, whose primary aim is to relieve the destitution of the poor. Yet prudence must be exercised; even if such works open the way to conversion, this conversion must always remain free and sincere.

625. Preaching to non-Christians shall be conducted publicly, and occasionally also privately, but always in accordance with the norms established by Bishops for their respective territories. In whatever manner it is undertaken, whether publicly or privately, the missionary should employ what is fitting and proper, following in the footsteps of our Saviour, who began

(1) 1 Tim., II, 4.—(2) Luke, XIX, 10.—(3) Mark, XVI, 15.—(4) Luke, XIV, 23.

[Margin notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 207

--- TRANSLATION ---
[Page 204]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
to act and to teach. A missionary’s proven way of life confers great authority among the people: it commands their admiration and wins their goodwill.

626. In urban centres, especially where there are numerous higher-level schools, it is commendable to establish conference halls as a means of spreading the faith. However, the missionary who takes upon himself the weighty responsibility of elucidating Christian doctrine, refuting the superstitions of non-Christians, and countering the erroneous opinions of Protestants, must be adequately equipped with learning and eloquence suited to this task.

There is debate regarding the usefulness of public preaching in open spaces or in hostels. Generally, in China, this method has not been employed, except in rare instances.

The Fathers of the Council do not reject this mode of preaching, which was once regarded as classical in ecclesiastical history; rather, they allow Ordinaries the liberty to judge its appropriateness within their respective territories. Therefore, such action should not be undertaken without the permission of superiors.

627. Since the Chinese people hold the principle of association in high regard, and are naturally inclined towards fellowship and communal bonds, it is highly beneficial to celebrate and demonstrate through instruction the unity of the Holy Mother Church, by which Christians at all times and in all places constitute one sacred and universal family, perfected in the communion of saints. In this manner, the truth of the Catholic Church shines forth more clearly—even more so than through debate—against the countless sects of Protestantism.

*628. 1º. Missionaries should ensure that non-Christians who seek them out are received with kindness and respect. After brief introductory remarks and courteous formalities, the missionary should immediately, with all humility and prudence, direct the conversation towards divine truths. They should gently instil in their interlocutors the desire to attend to their eternal salvation while they have the time, to recognise and love God the Creator, and to renounce superstition.

2º. When preaching to non-Christians, missionaries should employ a simple yet dignified style of speech: for God ordinarily converts peoples through the humility and simplicity of preaching, rather than through subtle disputations or the lofty terms of human wisdom. After delivering an appropriate address, missionaries should preferably provide them with books that refute their superstitions, so that they may read, understand, and reflect upon them personally. The missionaries should affirm that it is not their purpose to dispute or argue, but solely to teach the Catholic faith and impart salvific instruction.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 208

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 205]

[Main Text]
METHODS TO BE OBSERVED IN PREACHING — CATECHISM

629. Finally, preachers must strive with all diligence to be a good example to pagans and to live peaceably among them, ensuring that they do no harm whatsoever.

630. In sermons delivered to the Christian populace, whether during or outside the period of missions, missionaries should carefully avoid making their preaching consist solely or primarily in reproving vices and sinful behaviour. Certainly, such moral admonition has some effect; but what is most beneficial to our Christians—and what they stand in greater need of—is a clear, simple, firm explanation of the doctrines they are required to believe and of the commandments they are bound to observe, directly applicable to everyday life.

631. So that this kind of instruction may be adapted to the understanding of all, even the unlearned, "with angelic simplicity," missionaries "should never approach preaching without due preparation—namely, reading, study, meditation, and prayer." For this purpose, the golden *Catechism issued by decree of the Council of Trent for parish priests* will prove highly valuable, and its frequent use is essential for missionaries.

CHAPTER II.

ON CATECHETICAL INSTRUCTION
TO BE GIVEN BEFORE AND AFTER BAPTISM.

I. ON CATECHETICAL INSTRUCTION.

632. Can. 1329.—It is a proper and most serious duty, especially of pastors of souls, to ensure the catechetical instruction of the Christian people.

This obligation laid down in the canon is all the more pressing in missionary contexts, where not only must existing Christians be preserved, but new converts must also be brought into the Church. Those admitted among the catechumens must therefore be diligently instructed in the Christian faith, trained in the Christian way of life, and supported in every possible way following baptism.

633. Broadly speaking, catechumens are regarded, and are enrolled as such, only those who, having removed idols and other superstitious objects from their homes, publicly express their intention to embrace the Catholic religion through some formal act.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 209

--- TRANSLATION ---
[Page 206]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
If idols belong specifically to individuals, they may neither be kept in the home nor passed on to other pagans, even within the same family; rather, they must either be destroyed or handed over to the missionary. If any such objects display artistic merit or serve as historical documentation, they shall be preserved in the mission museum. Should they be valued for their antiquity or exceptional craftsmanship, they may then be sold as works of art.

However, if the aforementioned superstitious objects belong to another person’s property, the faithful are indeed obliged to remove them from their own homes; but they may lawfully transfer them to other members of the family to whom they properly belong, or may admonish those individuals to remove and take possession of them themselves (1).

634. 1º. Religious instruction must be adapted to the individual and to the circumstances; it may be shortened for the uneducated and the elderly. Nevertheless, except in cases of urgent necessity (2), no person shall be baptised unless thoroughly instructed (3), having a clear understanding of the falsity of superstitions, the mysteries of the faith, the Lord’s Prayer, the Decalogue, the precepts of the Church, the effects of Baptism, the acts of the theological virtues, and being able to confess sins correctly and be safely admitted to the Holy Synaxis, in accordance with canon 753, § 2 (4).

2º. Regarding the timing of instruction, two extremes must be avoided, and great prudence is required so that Baptism is conferred neither too soon nor too late, but at the appropriate time.

For if administered too early, “before adequate instruction,” those newly baptised are often among the worst Christians: even if they do not entirely reject the Christian religion, they generally abandon all obedience. “Experience has shown that worse Christians are not found than those who were admitted to Baptism before receiving proper instruction. For just as easily as they assumed the name of Christ, so too do they most frequently renounce Him; and, what is more lamentable, they become far worse than before their Baptism, and are entirely resistant to correction” (5).

On the other hand, if delayed too long, there is risk that catechumens may grow weary, lose heart, and abandon the holy undertaking, ultimately turning away from the Christian religion.

Therefore, nothing is more advisable than to allow instruction to mature fully, encouraging each individual diligently to learn the doctrine, so that—

(1) Syn. Sutch., c. X, n. 31.—(2) Can. 752, § 2.—(3) Can. 752, § 1.—
(4) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883: Coll., 2, n. 1606, XVII.—(5) Instr. *Postremo munere*, Benedict XIV, 28 Feb. 1747; Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 210

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 207]
**[Main Text]**
CATECHETICAL INSTRUCTION — CATECHUMENATE

Within the prescribed period, when the missionary examines the knowledge of each individual, he should find most sufficiently instructed and worthy of baptism: for no one may be baptised whom the minister has not examined and judged adequately prepared.

635. Before baptism, catechumens should be trained in the Christian life for a certain period, to be determined according to individual circumstances and local conditions (1).

636. After receiving baptism, neophytes—being still infants in faith—should be cared for with particular attention and affiliated to the nearest Christian community. During the time of mission activity, they should be examined on doctrine and, if necessary, receive supplementary instruction, especially in preparation for the reception of Confirmation.

II. ON CATECHUMENATES.

637. Since it is well established that houses specifically designated for the instruction of catechumens are highly beneficial, ordinaries should strive, as far as possible, to ensure that such houses, where feasible, are properly and formally established (2).

Where, however, due to local constraints, it is not possible effectively to promote the foundation of a catechumenate, at least care should be taken to designate one or more houses where catechumens—especially in the evening, but with due caution—may gather and receive instruction from an appointed catechist. Nevertheless, since such houses are often located at a considerable distance from the missionary’s residence, frequent pastoral visits by the missionary are essential to prevent the development of improper practices or abuses which might hinder the desired spiritual outcomes. The missionary should diligently supervise the catechists and continually encourage their efforts.

638. Pagans who declare their desire to become Christians should be received kindly. However, they should not be admitted unless motivated by a sincere and honourable intention and of good repute. It is further desirable that they be regularly recommended by a long-standing or trustworthy Christian who will act as their sponsor or surety.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, XVII.—(2) Instr. S. C. de Prop. Fide, 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, § 40.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 211

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 208]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
639. As stated above, catechumens should be diligently instructed and tested, so far as possible, in order that their natural motivation may be transformed into a supernatural one; and no one should be baptised unless there is already clear evidence of their proper intention. The Church seeks not merely the baptised, but those who are truly and fully converted.

640. Certain particular precautions must be observed for the successful conduct of the catechumenate:
1°. Catechumens should not be gathered together in excessive numbers at one time;
2°. As has salutarily become customary in many mission regions, only those should be assembled in the catechumenate house who, having been taught by catechists sent by the missionary, have already learned to recite the usual prayers at home: in this way, the missionary will gain time and thus be more easily able to instruct all;
3°. The missionary himself should be present and personally impart Christian doctrine to the catechumens and instruct them; for this reason, even if they appear diligent, catechists should not be relied upon exclusively;
4°. The daily schedule of instruction and internal discipline should be clearly established and carefully observed by all.

641. A neophyte should not be left unattended immediately after baptism, but should be further prepared for confession and communion, and strengthened in faith and holiness of life by whatever means are most effective.

TITLE IV.
On the Establishment of the Church and Indigenous Clergy.

642. What the Holy See teaches regarding the preparation of the Church through an indigenous clergy is recalled to mind and commended for practical implementation by the First Plenary Council of China: “Since the Catholic Church of God is universal and foreign to no people or nation, it is fitting that from each nation there arise sacred ministers who will serve as teachers of divine law and guides along the path to salvation for their own people” (1).

643. “Those who govern Religious Orders or Institutes engaged in foreign missions…, when sending out their missionaries,

(1) «Maximum illud», A.A.S., vol. 1919, p. 445.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 212

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 210]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
648. For the establishment of an indigenous ecclesiastical clergy, preparatory colleges for nurturing vocations and seminaries in which the new clergy may grow and increasingly develop in piety and learning are above all necessary—indeed, essential. No other institutions should ever be established to the detriment of seminaries, which hold the foremost place among the various necessities of the vicariate.

CHAPTER I.
ON THE PREPARATORY COLLEGE.

649. Priests, especially those responsible for the care of souls, must take the greatest care to send boys who show signs of an ecclesiastical vocation to suitable schools entirely separate from the seminary, where these boys may be specially protected from the contagion of the world, formed in piety, imbued with elementary studies, and nurtured in the divine seed of their vocation (1).

650. In these same schools or colleges, pupils shall pursue their studies according to the standard of the lower primary school curriculum established by the Chinese Government; however, religious instruction must occupy the principal place, and it must be taught with the utmost diligence, adapted appropriately to the aptitude and age of each individual (2).

651. Those who, upon completion of this course of study, are found to possess the necessary qualities, shall be proposed for admission to the Minor Ordinary Seminary, but shall not be admitted without its consent; the same requirement applies regarding admission to the Major Seminary (3).

CHAPTER II.
ON SEMINARIES IN GENERAL.

652. 1°. Each mission shall have a seminary or college, located in a suitable place chosen by the Ordinary, in which, according to available

(1) Can. 1353: Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, IV, 1–2; S.C. Consistorialis, Circular Letters, 16 Jul. 1912, A.A.S., vol. 1912, p. 491 et seq.; Epist. Pii XI ad Card. Bisleti, 1 Aug. 1922, A.A.S., vol. 1922, p. 449. —
(2) Can. 1364, n. 1. — (3) Can. 1363, § 1; Syn. Sutch. 1803, c. VIII, 1; Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, IV, 1, Coll., 2, n. 1606.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 213

--- TRANSLATION ---

[Page 211]

[Main Text]
COLLEGIUM PRAEPARATORIUM — SEMINARIES IN GENERAL 211
a definite number of young men be prepared for the clerical state, according to the extent of available faculties and the scope of the Mission (1).

2°. Care must be taken that, in missionary territories—unless students are to be sent to a foreign or central seminary—two seminaries should be established: a smaller one for boys being instructed in basic literacy, and a larger one for students pursuing philosophy and theology (2).

653. Catechumens, children born out of wedlock, or those whose parents are of ill repute; those suffering from serious and visible bodily defects or from grave internal illness; those who are excessively frail in health; those bound by valid espousals before the Church, as well as those bound by invalid espousals from which they are unable to free themselves—shall not be admitted, without prior consultation with the Sacred Congregation de Propaganda Fide (3).

654. Seminary candidates should be drawn not only from humble social conditions, but also from families distinguished by noble birth, public office, or substantial means. Such families should be encouraged to respond favourably to their children’s vocations, being made aware of the spiritual merit they thereby acquire before God, and of the honour conferred upon them through the royal dignity of the Christian priesthood.

655. Before admission, candidates must present documentation verifying the legitimacy of their birth, proof of baptism and confirmation received, testimonials regarding their life and conduct, and records of examinations most recently passed, etc., etc. (4).

656. Canon 1363 — § 3. Those dismissed from other seminaries or from any religious institute shall not be admitted unless the Bishop has first secretly obtained information from Superiors or others concerning the reason for dismissal, as well as regarding the dismissed person’s morals, character, and aptitude; and unless he has ascertained definitively that nothing exists in the individual incompatible with the priestly state. Superiors are morally obliged, under grave responsibility of conscience, to supply such information truthfully.

657. Canon 1371. — Those who are unruly, incorrigible, or seditious; those who, due to their morals or disposition, appear unsuited to the ecclesiastical state; likewise, those who make so little progress in their studies that there is no reasonable hope of their acquiring sufficient knowledge; and especially those who may have committed offences against good morals or the faith—shall be dismissed from the seminary.

(1) Canon 1354, § 1.—(2) Canon 1354, § 2; Apostolic Letter *Maximum illud*; S.C. for Seminaries and Universities, 26 April 1920.—(3) Canon 1363, § 1.—(4) Canon 1363, § 2.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 214

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 212]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE ORDINARIİ MUNERE.

658. ¹º Can. 1357. — § 1. Episcopi est omnia et singula quae ad rectam Seminarii dioecesani administrationem, regimen, profectum necessaria et opportuna videantur, decernere, eaque ut fideliter observentur, curare, salvis praescriptionibus a Sancta Sede pro casibus peculiari bus latis.

²º Can. 1357. — § 2. Potissimum studeat Episcopus frequenter Seminarium ipse per se visitare, in institutionem quae alumnis traditur sive litterariam et scientificam sive ecclesiasticam sedulo vigilare, et de alumnorum indole, pietate, vocatione ac profectu pleniorem sibi comparare notitiam, maxime occasione sacrarum ordinationum.

³º. Unumquodque Seminarium suas leges scriptas vel impressas habeat ab Ordinario approbatas, in quibus quid agere, quid observare debeant, doceantur tum qui in eodem Seminario in spem Ecclesiae instituuntur, tum qui in horum institutionem operam suam inpendunt; sed nec ipse Ordinarius leges a praedecessoribus latas facile mutet aut mutari ab aliis permittat.

⁴º. Eodem tenetur onere Ordinarius, qui alumnos in alieno Seminario vel in Seminariorum centrali aut regionali habet, atque in primis invigilare debet, ne quis sacris initietur Ordinibus, quin probatissimae vitae et competentis scientiae specimina dederit.

659. Ordinarii cum scientiarum ordinem tum textus et auctores, etiam linguae sinicae, de consilio consultorum suorum pro Seminariorum, statuant, nec, ipsis inconsultis, magistris ea mutare liceat (1).

CAPUT IV.
DE MODERATORIBUS ET MAGISTRIS.

660. Can. 1358. — Curandum ut in quolibet Seminarium adsint rector pro disciplina, magistri pro instructione, oeconomicus pro curanda re familiarì, a rectore distinctus, duo saltem confessarii ordinarii et director spiritus.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 6.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 212]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER III.
ON THE DUTIES OF THE ORDINARY

658. ¹º Canon 1357. — § 1. It is the responsibility of the Bishop to determine all matters deemed necessary and appropriate for the proper administration, governance, and advancement of the diocesan seminary, and to ensure that these are faithfully observed, without prejudice to any specific directives issued by the Holy See for particular cases.

²º Canon 1357. — § 2. The Bishop should especially make every effort to visit the seminary frequently in person, diligently oversee both the literary, scientific, and ecclesiastical instruction provided to students, and acquire thorough knowledge of the character, piety, vocation, and progress of each seminarian, particularly in anticipation of their ordination to sacred orders.

³º. Each seminary shall possess written or printed statutes approved by the Ordinary, specifying what actions and observances are required of both those being formed for the Church within the seminary and those entrusted with their education; however, the Ordinary himself must not readily alter laws established by his predecessors, nor permit others to change them.

⁴º. The same obligation applies to the Ordinary who sends his students to a foreign seminary or to a central or regional seminary; above all, he must ensure that no candidate is admitted to sacred orders unless he has demonstrated exemplary conduct and sufficient scholarly attainment.

659. The Ordinaries, in consultation with their appointed advisers, shall establish the curriculum, as well as the texts and authors— including those relating to the Chinese language—appropriate for seminaries; and teachers shall not be permitted to alter these provisions without prior consultation with such advisers.¹

CHAPTER IV.
ON SUPERVISORS AND TEACHERS

660. Canon 1358. — Care must be taken that in every seminary there be present: a Rector responsible for discipline; teachers responsible for instruction; a bursar (distinct from the Rector) responsible for financial and domestic affairs; at least two regular confessors; and a spiritual director.

¹ Instr. S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, Collectanea, vol. 2, no. 1606, IV, 6.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---
*Note: All terminology has been rendered in accordance with British English conventions (e.g., "bursar" rather than "business manager", "Ordinary" as the canonical term for a diocesan bishop or ecclesiastical authority). Latin canonical terms (e.g., *Rector*, *spiritual director*) have been preserved where standard in academic ecclesiastical discourse. The footnote reference has been modernised for clarity while retaining the original archival citation format.*

Page 215

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 213]
ORDINARY DUTIES — MODERATORS AND TEACHERS

[Main Text]
In missions, this prescription should be observed in the best manner possible.

661. Can. 1360.—§ 1. In accordance with the directive of canon 891, priests who excel not only in learning but also in virtue and prudence should be appointed to the offices of rector, spiritual director, confessor, and teachers in the seminary, so that they may benefit the students both by word and example.
§ 2. All members of the seminary are bound to obey the rector in the performance of his duties.

662. Can. 1361.—§ 1. In addition to the ordinary confessors, other confessors should be designated to whom students may have free access.
§ 2. If these confessors reside outside the seminary, and a student requests to consult one of them, the rector shall arrange for the meeting without enquiring into the reasons for the request or showing any reluctance; if the confessors reside within the seminary, the student may approach them freely, provided that seminary discipline is maintained.
§ 3. When a decision is being made regarding the admission of a student to holy orders or his expulsion from the seminary, the votes of confessors shall never be sought.

663. The superior of the seminary should not hear the sacramental confessions of his own students residing in the same house, unless the students themselves spontaneously request it for grave and urgent reasons in particular cases (1).

664. 1°. It is highly desirable that, in accordance with canon 1359, even in China, pairs of priestly committees be established: one for matters of discipline, the other for the administration of temporal goods.
2°. However, given the scarcity of missionaries, such committees cannot currently be established anywhere, or at most in very few places; therefore, the Ordinary should appoint his own consultants for the aforementioned purposes—discipline and the administration of temporal goods—and should seek their advice in matters of greater importance.

665. Rectors of seminaries within the same region or belonging to the same Society should, with the consent of the Ordinaries, hold periodic meetings whenever these can be conducted conveniently and to significant spiritual advantage. At such gatherings, major issues pertaining to the seminaries should be discussed and decided upon through mutual consultation (2).

(1) Can. 891.—(2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883; Collectanea, Vol. 2, n. 1606, IV.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 216

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 214]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT V.
DE INTERNA DISCIPLINA.

666. Curent Ordinarii, congrua congruis referendo, ut alumni Seminarii observent ea quae in canone 1367 assignantur.

667. Curent etiam ut quotidie sanctissimum Sacramentum visitent, lectionem spiritualem, examen particulare, tertiam rosarii partem in communi habeant, nec recollectionem mens-truan, quantum fieri potest, omittant.

668. 1°. Seminarii rector et alii omnes moderatores sub eius auctoritate curent ut pietas non minus quam scientia in clericis floreat, ut alumni statuta ab Ordinario probata studio-rumque rationes adamussim servent ac spiritu vere ecclesiastico imbuantur (1).

2°. Saepius eis verae et christianae urbanitatis leges tradant, cosque exemplo suo ad illas colendas excitent; hortentur praeterea ut praecepta hygienica, vestium et corporis munditiam et quandam in conversando comitatem cum modestia et gravitate coniunctam, iugiter servent.

3°. Sedulo vigilent ut magistri suo munere rite fungantur (2).

669. Ne permittant ut alumni desides et otiosi recreationis integrum tempus transigant, sed variis corporis exercitationibus, ut honestis ludis, hortorum cultura aut arte gymnastica, etc., occupentur.

CAPUT VI.
DE EXAMINIBUS.

670. 1°. Bis in anno in Seminario minori, et, saltem semel, in maiori, fiant examinationes communes, praesentibus, quantum ferunt adiuncta, Ordinario, Superiore, et aliis, si qui adsint,

(1) Can. 1369, § 1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Can. 1369, §§ 2 et 3; Cfr. S. C. Consistorialis Litteras Circulares 16 Iulii 1912, n. 13, A. A. S., a. 1912, p. 497.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 214]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER V.
ON INTERNAL DISCIPLINE.

666. Ordinarys shall ensure, by applying appropriate measures to corresponding cases, that seminary students observe the regulations set forth in canon 1367.

667. They shall likewise ensure that students make a daily visit to the Most Holy Sacrament, engage in spiritual reading, perform a particular examination of conscience, recite one-third of the Rosary collectively, and do not omit monthly recollection days as far as possible.

668. 1°. The rector of the seminary and all other moderators under his authority shall ensure that piety flourishes among clerics no less than learning, that students strictly adhere to the statutes approved by the Ordinary and to the prescribed course of studies, and that they be imbued with a truly ecclesiastical spirit (1).

2°. They shall frequently instruct students in the principles of genuine Christian courtesy, encouraging them through their own example to cultivate such virtues; furthermore, they shall urge students always to observe hygienic rules, cleanliness of body and clothing, and a certain affability in social conduct, combined with modesty and seriousness.

3°. They shall diligently oversee that teachers properly fulfil their duties (2).

669. They shall not allow students to spend the entire recreation period in idleness and sloth, but rather engage them in various physical exercises, such as wholesome games, gardening, or gymnastics, among other activities.

CHAPTER VI.
ON EXAMINATIONS.

670. 1°. In the minor seminary, common examinations shall be held twice annually; in the major seminary, at least once a year. These shall take place in the presence, as circumstances permit, of the Ordinary, the Superior, and any others who may be present.

(1) Canon 1369, §1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Canon 1369, §§2 and 3; cf. Sacred Congregation for the Consistory, Circular Letters, 16 July 1912, no. 13, A.A.S., vol. 1912, p. 497.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 217

--- TRANSLATION ---
[Page 215]

[Main Text]
INTERNAL DISCIPLINE — EXAMINATIONS — DUAL SEMINARY 215
to priests, regarding the subjects on which students have studied during the preceding semester or throughout the entire year (1).
2°. The results of these examinations shall be recorded in writing and preserved in the archive (2).

CHAPTER VII.
ON THE MINOR SEMINARY.

671. 1°. Students shall be admitted to the Seminary only after completing the preparatory course of studies outlined above.
2°. The duration and structure of the curriculum in the Minor Seminary shall be determined by the Ordinary, in consultation with his advisers.

672. In the lower classes of the Seminary—and thus in the Minor Seminary:
1°. Instruction in religious discipline shall hold the foremost place, to be taught with the greatest diligence, adapted appropriately to the aptitude and age of each student;
2°. Students shall acquire a thorough knowledge of Latin and their native language;
3°. Instruction in other disciplines shall be such as is suitable for the general cultural formation of all, and appropriate to the clerical state within the Chinese region where students are destined to exercise sacred ministry (3).
4°. Latin shall be taught in a manner that adequately prepares students for the study of philosophy and theology; accordingly, instruction shall include authors of the Golden Age, the Holy Fathers, as well as certain liturgical hymns and selected readings from the Roman Breviary, not excluding these latter elements.

CHAPTER VIII.
ON THE MAJOR SEMINARY.

673. Can. 1365.—§ 1. Students shall devote themselves to rational philosophy and its allied disciplines for at least a full two-year period.

(1) S.C. Sem. et Univ., 26 Apr. 1920. X; Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—
(2) Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—(3) Can. 1364,

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 218

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 216]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

§ 2. The theological course shall last at least a full four years and shall include, in addition to dogmatic and moral theology, the study of Sacred Scripture, ecclesiastical history, canon law, liturgy, sacred eloquence, and ecclesiastical chant.

§ 3. Instruction in pastoral theology shall also be provided, together with practical exercises particularly on the methods of teaching the catechism to children and others, hearing confessions, visiting the sick, and assisting the dying.

674. The First Synod of China strongly urges Ordinaries to extend, by suitable means, the studies of those seminarists who excel in intellectual and physical ability.

675. 1°. In the appointment to teaching positions in philosophy, theology, and canon law, other things being equal, preference shall be given—according to the judgment of the Ordinary and the Seminary’s consultors—to those who hold a doctoral degree from a university or faculty recognised by the Holy See, or, in the case of religious, to those who possess an equivalent certification from their Major Superiors.

2°. Professors shall treat the studies of rational philosophy and theology, and the instruction of students in these disciplines, entirely according to the method, doctrine, and principles of the Angelic Doctor [St Thomas Aquinas], adhering faithfully to them.

3°. As far as possible, care should be taken that there be distinct instructors for Sacred Scripture, dogmatic theology, moral theology, and ecclesiastical history.

676. Whenever seminarists reside outside the seminary for any reason, they shall, as far as possible, be entrusted to a pious and suitable priest, who shall supervise them and guide them in piety.

677. Parents of seminarists shall be reminded to contribute financially, according to their means, towards the expenses incurred by the Mission for the education and formation of their sons.

678. In the establishment of bursaries, as in all other benefactions, donors should refrain from imposing excessively burdensome conditions. Indeed, to avoid serious difficulties, no correspondence should exist between the benefactor and the seminarist benefiting from the foundation; instead, all arrangements shall be conducted between the Rector of the Seminary and the benefactor, without the knowledge of the student.

(1) Can. 1366; Leo XIII, Encyclical *Aeterni Patris*, 4 August 1879; Pius X, Encyclical *Pascendi*, 8 September 1907; Motu Proprio *Sacrorum Antistitum*, 1 September 1910, A.A.S., vol. 1910, p. 655 et seq.; Motu Proprio *Doctoris Angelici*, 29 June 1919; Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, *Collectanea*, 2, n. 1606, IV, 60. — (2) Can. 1370, 972, § 2.

Decrees

Page 219

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 217]

[Main Text]
SEMINARIES — THE APOSTOLIC WORK OF CHRISTIANS

679. Can. 1362.—The revenues of legacies designated for the education of clerics may be assigned to students duly admitted into a seminary, whether major or minor, even if they have not yet received clerical tonsure, unless the foundation statutes expressly provide otherwise.

680. If it is not possible to establish a major seminary within his own vicariate, or if adequate instruction—particularly in philosophical and theological disciplines—is lacking in an existing seminary, the Apostolic Vicar shall send his students to another seminary, or, where available, to a central or regional seminary (1).

CHAPTER IX.
ON REGIONAL SEMINARIES.

681. With dutiful and obedient disposition, the First Plenary Council of China accepts the Instructions and Norms which will be issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith concerning the establishment and governance of regional seminaries.

TITLE V.
On the apostolic work of Christians.

682. It is certainly the proper duty of the missionary, whenever he finds pagans ready to listen, to proclaim the Kingdom of God to them personally and directly through the Gospel. Yet experience clearly demonstrates to all that those sheep which are not of this fold must be actively sought out and brought to Christ. The principal means toward this holy endeavour lies in the missionary’s exhorting and encouraging Christians to bring their relatives and friends to the missionary.

683. It is of the utmost importance that Christians be imbued with this apostolic spirit—namely, that they be motivated to convert their fellow countrymen—so that a movement arising spontaneously may spread ever more widely and draw a great number of unbelievers into the Church.

(1) Can. 1354, § 3; Letter of Pius XI to the Eminence Cardinal Bisleti, 1 August 1922, A.A.S., vol. 1922, p. 449.

[Archival References]
26

Page 220

--- TRANSLATION ---

[Page 218]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

684. Certain among the older Christians, who presume to establish themselves as a "castrum" (in French, *caste*), and for a time look down upon new converts, ought diligently to be admonished that, having set aside all false opinions, they may be stirred by the holy charity of Christ to promote the spread of the faith.

685. In public sermons, private conversations, and especially in the tribunal of penance, missionaries should strive to encourage all Christians entrusted to them to work towards the conversion of pagans, and to kindle within their hearts sparks of apostolic zeal.

686. Yet not all are to be urged in the same manner to undertake this divine task. Indeed, there is little or no hope in those Christians who show scant concern for their own salvation, or who otherwise exhibit spiritual tepidity.

Therefore, the work of converting infidels should above all be entrusted to the most exemplary faithful of both sexes. To inflame them, they must be carefully instructed in the grounds by which Christians are bound to labour for the salvation of the heathen; how their own ease should be less pleasing to them than the urgent needs of others; particularly, what weight of heavenly glory God has ordained for His apostles; by what means unbelievers may gradually be drawn to faith; what difficulties commonly arise, and how these may be overcome; what degree of gentleness, patience, and perseverance is required; and how essential it is to unite apostolic zeal with prudence and obedience to superiors, among other considerations.

687. Since the conversion of pagans is a supernatural work, above all they must pursue the path through which divine grace—abundant and efficacious—is bestowed upon humanity. This path is fervent, humble, and persevering prayer.

The missionary, therefore, should frequently and earnestly implore divine assistance, and exert every effort so that the Christians under his care persistently entreat God for the salvation of the pagans.

And whenever opportunity arises, we cannot but urge—repeatedly and insistently—that missionaries endeavour to establish and propagate among the faithful the Apostleship of Prayer, or confraternities dedicated to the conversion of pagans. For these possess an inherent power to awaken apostolic zeal and to move members collectively toward works of mercy, both spiritual and corporal.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 221

--- TRANSLATION ---
[Page 219]

[Main Text]
THE APOSTOLIC WORK OF THE FAITHFUL — AMONG THE MISSIONS

Likewise, taking this opportunity, the First Synod of China most earnestly commends to all missionaries and all Christians the most excellent work established by the Reformed Order of Cîteaux, known as the Association of Masses and Prayers for the Conversion of the Far East. All are strongly encouraged to enrol their names in this highly beneficial association.

688. Finally, let missionaries and Christians understand that in this matter they will more easily, swiftly, and surely achieve successful outcomes through example rather than through words alone.

They should therefore strive by every means possible to win over the esteem of non-Christians—and of our holy religion—through good conduct, integrity, and the practice of all virtues, and to bind their hearts to themselves through kindness, patience, and charity. In this way, such prepared individuals will gradually be led to open their ears to the truth of Christianity.

TITLE VI.
On Relations Among Missionaries.

CHAPTER I.
ON RELATIONS BETWEEN DIFFERENT MISSIONS.

689. The primary foundation of the bond of unity which ought to exist and be diligently preserved between different missions is the tie of fraternal charity. For through this bond, all evangelising workers, under the leadership of the Vicar of Our Lord Jesus Christ, form one family, striving with greater intensity and efficacy towards the same end: to lead pagans to the true faith and to foster Christian piety towards God. Thus, before the eyes of all—believers and unbelievers alike—they manifest that divine sign spoken of by Christ: *By this shall all know that you are my disciples, if you have love one for another* (1).

690. Therefore, the Fathers of the First Synod of China, rejoicing with holy joy, greatly praise the full harmony now existing among the various missions, and fervently exhort all to preserve and strengthen it.

(1) John, 13:35.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 222

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 220]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
aeque in posterum floreat, et, si fieri possit, augeatur, omnes vehe-
menter adhortantur. Unitas fidei et regiminis, quae est vita
nostra, et, communionem gratiae divinae, ad ferendos quampluri-
mos fructus nos impellit, animorum consensu exterius se ostendit;
ideoque semper et ubique inter filios lucis hic conspirans consen-
sus splendescere debet.

691. Duobus praecipue mediis conglutinatur et fovetur
haec mirabilis concordia, uno positivo, altero negativo: nempe
mutuis auxiliis, et mutuo de alienis animi malis silentio. No-
minatim magno in honore apud omnes sit fraterna hospitalitas.
Nemo, etiam excusatione historiae scribendae, sibi tantum sumat
ut edat libros, qui animos disiungant aut caritati fraternae quo-
cunque modo officiant.

692. Itaque saepe saepius mente recolantur sancta divi
Pauli verba: Obsecro... vos... ut digne ambuletis vocatione qua
vocatis estis, cum omni humilitate et mansuetudine, cum patien-
tia, supportantes invicem in caritate, solliciti servare unitatem
spiritus in vinculo pacis. Unum corpus et unus spiritus, sicuti
vocati estis in una spe vocationis vestrae; unus Dominus, una
fides, unum baptisma; unus Deus et Pater omnium, qui est super
omnes et per omnia et in omnibus nobis (1).

Peculiaris inter missionarios urbanitatis et caritatis officia
idem Apostolus perfecte expingit inculeatque: Caritate frater-
nitatis invicem diligentes, honore invicem praevenientes...
Necessitatibus sanctorum communicantes, hospitalitatem sectan-
tes... Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus. Idipsum
invicem sentientes (2).

CAPUT II.

DE RELATIONIBUS CUM SINENSIBUS IN GENERE.

693. Missionarii benevolas cum Sinensibus consuetudines
iungant, omnia omnibus facti, ac memores verborum D.N.I.C.
cum publicanis et peccatoribus discumbentis: Non necesse
habent sani medico, sed qui male habent: non enim veni vocare

(1) Eph., IV, 1–6. — (2) Rom., XII, 10–16.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

--- TRANSLATED TEXT ---
[Page 220]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
that it may continue to flourish in the future, and, if possible, grow ever stronger, all are earnestly exhorted. The unity of faith and governance, which is our very life, and the communion of divine grace—impelling us to bear abundant fruit—manifests itself outwardly through the harmony of souls; thus, this unanimous accord should always and everywhere shine forth clearly among the children of light.

691. This remarkable concord is principally strengthened and nurtured by two means, one positive and the other negative: namely, mutual assistance, and mutual silence regarding others’ inner failings. Particularly, fraternal hospitality should be held in high esteem among all. No one should, even under the pretext of writing history, presume to publish books that divide hearts or in any way undermine fraternal charity.

692. Therefore, let them frequently recall in their minds the sacred words of Saint Paul: “I beseech you… to walk worthily of the vocation by which you are called, with all humility and gentleness, with patience, bearing with one another in love, being diligent to preserve the unity of the Spirit in the bond of peace. One body and one Spirit, even as you were called in one hope of your calling; one Lord, one faith, one baptism; one God and Father of all, who is above all, and through all, and in all of us” (1).

The same Apostle perfectly sets forth and impresses upon us the particular duties of courtesy and charity among missionaries: “Being kindly affectioned towards one another with brotherly love, preferring one another in honour… sharing in the needs of the saints, pursuing hospitality… rejoicing with those who rejoice, weeping with those who weep. Being of the same mind toward one another” (2).

CHAPTER II.

ON RELATIONS WITH THE CHINESE IN GENERAL.

693. Missionaries shall cultivate benevolent relations with the Chinese, becoming all things to all people, mindful of the words of Our Lord Jesus Christ when He dined with publicans and sinners: “They that are whole have no need of a physician, but they that are sick: for I am not come to call the righteous, but sinners.”

(1) Ephesians, IV, 1–6. — (2) Romans, XII, 10–16.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 223

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 221]

[Main Text]
NECESSITY CONCERNING MISSIONS — IN RELATION TO THE CHINESE

Christ said: "I came not to call the righteous, but sinners" (1). It is therefore necessary that the unbelievers come to know us and love us, so that they may themselves be known and loved by us; thus a path to conversion is opened.

694. It is also helpful to recall the words of the holy Apostle Paul: “We give no offence in anything, lest our ministry be blamed; but in all things we commend ourselves as ministers of God: in much patience, in afflictions, in hardships… in the word of truth, in the power of God” (2).

It is not our role to denounce the Chinese people for deficiencies in speech or writing, still less to bring their customs, institutions, or laws—unless clearly evil—into condemnation or ridicule (3).

And should it ever become necessary to describe certain harmful practices or to refute injustices committed against our Holy Religion and Missions, this must always be done with charity, reflecting not merely the attitude of a judge, but rather the spirit of a father and teacher; so that the Chinese may be fully convinced that we are moved by sincere affection towards them, even when reproving them in order that they may reform from vice.

No missionary shall write about Chinese affairs in periodicals without the express permission of his proper bishop.

695. The following principle must always be kept clearly in view: “Charity… is not rude, is not provoked, thinks no evil… bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things” (4). It is through charity that even hardened hearts are converted; whereas severity, contempt, and censure are invariably barren, alienating minds, provoking resentment, and hardening souls.

We have come among the Chinese as bearers of Christ’s message, desiring in every way to assist our Chinese brethren, and wishing to cause them no harm, however slight. Thus, our speech—following the counsel of Paul—should serve only for edification, exhortation, and consolation (5).

Since a legitimate love of one’s country does not conflict with evangelical principles, we are always bound to respect and uphold this sentiment among the Chinese.

696. Should the conversation ever turn, for example, to some wrongdoing—such as acts of banditry—it is essential to exercise discernment, so that an entire people is not seen to be implicated in the same accusation.

(1) Mark, II, 17. — (2) 2 Corinthians, VI, 3–7. — (3) S. C. de Propaganda Fide, 1669, Coll., I, n. 135. — (4) 1 Corinthians, XIII. — (5) 1 Corinthians, XIV, 3.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 224

--- TRANSLATION ---
[Page 222]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
Those virtues present in Chinese customs, for example filial piety, should be duly honoured with appropriate praise.

Should any dispute arise, or hostilities occur between the Chinese and foreign nations, missionaries shall exercise the utmost prudence in word and deed, taking no side, so that political animosity may not rebound against the Missions.

CHAPTER III.
ON RELATIONS WITH CHINESE AUTHORITIES.

697. All missionaries must ensure that they maintain relations of courtesy and friendship with local Authorities and community leaders, observing the stipulation laid down in the decree concerning matters not to be discussed without the Bishop’s permission.

698. Indeed, through goodwill and cooperation with civil authorities, many adverse opinions are overcome, the religion is held in higher esteem among the people, persecutions are sometimes avoided, rights are safeguarded, and favours beneficial to the Church are more readily obtained.

CHAPTER IV.
ON RELATIONS WITH FOREIGN AUTHORITIES.

699. Missionaries should also maintain, as far as necessary, relations of civility with foreign authorities.

700. Resort to foreign authorities for the settlement of disputes should occur only in cases of necessity, and only after all other possible means have been exhausted in order to avoid such recourse—that is, after missionaries have pursued every available avenue to resolve the matter with the local Chinese authorities, and when no other refuge remains for the protection of the Church’s rights.

However, no missionary shall ever resort to such measures without first consulting the Bishop. Above all, care must be taken that, in seeking to uphold some minor advantage, hostility towards the religion itself is not provoked.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 225

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 223]

[Main Text]
ON INTERCOURSE WITH URBAN SOCIETY IN VARIOUS CONTEXTS

CHAPTER V.
ON RELATIONS WITH HERETICS.

701. Catholic faithful must exercise great care in avoiding heretical error. In particular, they should abstain from frequenting, even out of curiosity to learn, the places of worship of heretics, and from listening—even in secular settings, for example at social gatherings—to their sermons or discourses (1).

702. Canon 1324.—It is not sufficient merely to avoid heretical error; one must also diligently shun those errors which approach it more or less closely. Therefore, all are bound to observe the constitutions and decrees by which such erroneous opinions have been proscribed and forbidden by the Holy See.

703. Canon 1325.—§ 1. The faithful are obliged to profess the Christian faith openly whenever their silence, evasion, or manner of conduct would imply a denial of faith, contempt for religion, injury to God, or scandal to their neighbour.

§ 2. After receiving baptism, if anyone, while retaining the name of Christian, pertinaciously denies or doubts any truth that must be believed by divine and catholic faith, he is a heretic; if he wholly abandons the Christian faith, an apostate; and if finally he refuses submission to the Supreme Pontiff or refuses communion with the members of the Church subject to him, he is a schismatic.

§ 3. Catholics should take care not to engage in debates or discussions—especially public ones—with non-Catholics without permission from the Holy See or, in cases of urgency, from the local Ordinary.

704. Missionaries should cautiously and thoughtfully refute the errors of Protestants in public preaching. In private conversations, whether speaking with heretics or about them, they must always exercise prudence and maintain charity. Nevertheless, they should carefully avoid excessive familiarity with Protestant ministers—that is, such familiarity as might lead the Chinese people to suppose that there is no real distinction between the two religions.

CHAPTER VI.
ON RELATIONS WITH INFIDELS.

705. All missionaries and priests should bear in mind the words of our Lord Jesus Christ: “Go ye into the world and preach the Gospel to every creature” (2).

(1) Regarding the association Y.M.C.A., see remarks at n. [ILLEGIBLE: ~2 characters].—(2) Mark, XVI, 15.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 226

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 224]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

Itaque, abhorrentes quidem ab errore, sed errantium,
Christi exemplo, miserti, nihil habeant antiquius quam ut
convertendis infidelibus studeant, eosque, per aspera quaeque et
invia, quaerant. Sibi persuadeant hanc infidelium conversionem
esse summum suum munus, et in religionem sibi venire.

706. Ut enim probe intelligunt, quin necesse sit eos
monere, non mittuntur ut sedcant, in civitatibus seu in suae
residentiae domibus, tranquillam paucorum catholicorum ibidem
degentium curam habentes, sed praesertim ut infideles et
haereticos, qui in tenebris sedent, ad Evangelii lumen adducant.
Hoc Christus docuit exemplo Pastoris Boni qui, paratus animam
dare pro ovibus suis, eas quaerit sollicitus donec inveniat; hoc,
tanto magisterio edocti, docuerunt Apostoli, qui usque ad
sanguinis effusionem idipsum constantissime peregerunt.

707. Ordinarii et missionarii conentur, et per se et per
aptos catechistas et per libros apologeticos, omni occasione,
omni modo, omni ope, verbi Dei praedicatione, bonorum operum
exemplo, mediis tum supernaturalibus tum naturalibus, ut,
paganis suaviter inductis, religio quam latissime diffundatur;
atque omnia, quae eius propagationi obstant, impedimenta
arceantur (1).

708. Summopere refert sacerdotes urbanitate, patientia
ac mansuetudine animos gentilium devinciant, ut ad veram fidem
sensim adducantur. Itaque curent missionarii ut gentiles, ad
se accedere postulantes, benigne et honorifice, pro suo quemque
gradu, excipiant, neminem tractent dure, neminemque inurbane
a se repellant.

CAPUT VII.

DE AGENDI RATIONE QUOAD CONFUCIANISMUM,
BUDHISMUM, TAOISMUM.

709. Idololatrieus cultus et superstitious confucianismi,
budhismi, et taoismi refutentur, et omnino, sine ulla tergiversa-
tione, dammentur. Confucius vero, Mencius, etc., ne contemnantur.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 224]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

Therefore, while detesting error itself, yet out of compassion for those who err—following the example of Christ—they should hold nothing more precious than striving to convert the unbelieving, seeking them diligently through every hardship and difficulty. Let them firmly believe that the conversion of the unbelievers is their highest duty, and the very purpose for which they have entered the religious life.

706. As they well understand—and indeed are bound to be reminded—missionaries are not sent to live quietly in cities or within their residences, occupied solely with the peaceful care of a small number of Catholics residing there. Rather, they are sent especially to bring infidels and heretics, who dwell in darkness, into the light of the Gospel. This was taught by Christ through the example of the Good Shepherd, who, willing to lay down his life for his sheep, seeks them earnestly until he finds them; and this same mission, having been instructed by so great a Master, was carried out by the Apostles with unwavering constancy, even unto the shedding of their blood.

707. Bishops and missionaries shall strive, both personally and through suitable catechists and apologetic literature, by every opportunity, by all means, and with every available support—through preaching the Word of God, setting an example through good works, and employing both supernatural and natural methods—to ensure that the faith is spread as widely as possible, gently drawing pagans toward it; and they shall actively remove all obstacles that hinder its propagation (1).

708. It is of the utmost importance that priests win over the minds of non-Christian peoples through kindness, patience, and gentleness, so that they may gradually be led to the true faith. Missionaries must therefore take care to receive respectfully and graciously those who seek to approach them, treating each person according to their station; no one should be treated harshly, nor should any be dismissed rudely or uncivilly.

CHAPTER VII.

ON THE APPROACH TO BE TAKEN REGARDING CONFUCIANISM,
BUDDHISM, AND TAOISM.

709. The idolatrous practices and superstitious elements of Confucianism, Buddhism, and Taoism must be refuted and entirely condemned without any equivocation. Nevertheless, figures such as Confucius, Mencius, and others are not to be held in contempt.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 227

--- TRANSLATION ---

[Page 225]

[Main Text]
CONDUCT TOWARDS INFIDELS—CONDUCT TOWARDS THE FAITHFUL

Not to be regarded as gods, but rather as philosophers born before Christ, who taught certain sound moral principles, albeit intermingled with numerous errors.

710. A prudent principle, in accordance with the precept of Paul, is to "speak the truth in love" (1): namely, to build up souls in Catholic truth, and thus to preach Christ the Redeemer and Revealer through evangelical discourse, characterised by charity, simplicity, and sincerity. Vain disputes should be avoided, as they contribute little or nothing to religion.

Nevertheless, where necessary, careful effort must be made to ensure that not even one or two Christians regard Confucius as a saint.

CHAPTER VIII.
ON RELATIONS WITH THE FAITHFUL.

711. “Let them remember their title and duty as pastors, and strive diligently to know their flock: let them carefully enquire into the state, condition, conduct, and way of life of each individual—but discreetly and prudently, so as not to appear more like curious investigators than watchful stewards of God. They shall neither publicly nor privately instruct or urge catechists to accuse or report to them any persons whom they may know to have committed injustices or other offences… It suffices to admonish catechists that, as part of their office, they should prudently disclose scandals and other matters of greater importance to the priest—namely, not in the presence of others, but privately.” In this way, charity will be preserved, and derision, contention, quarrels, and many other evils will be prevented (2).

712. Likewise, remembering that they are judges only of the internal forum, and not of the external forum, they must entirely refrain from imposing public penances without the consultation and approval of the Ordinary, or his delegate appointed for the needs of the mission (3); from levying monetary fines—even those intended for pious uses—without similar consultation with the Ordinary or his delegate (4); from prohibiting anyone’s entry into church, except in accordance with canon 2259 (5); and from forbidding those who are publicly unworthy of absolution from making confession itself (6).

(1) Ephesians, IV.15.
(2) Synod of Sutchou, 1803, c. X, n. XXIII.
(3) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 29 April 1874; Collectanea, I, n. 569; canons 2312 et seq.
(4) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 19 July 1838; Collectanea, I, n. 874; canon 2297.
(5) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 29 April 1784.
(6) Ibid.; Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 19 July 1838; Collectanea, I, n. 874; Synod of Sutchou, c. 6, n. V, etc.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 228

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 226]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
713. Missionaries should not place excessive trust in accusations or denunciations frequently brought against others, nor should they judge anyone guilty of the matters alleged, before having heard him personally (1).

714. Priests should not make themselves overly familiar with people, lest their dignity be diminished; for excessive familiarity breeds contempt (2).

715. Missionaries should avoid undue severity and harshness towards faithful subjects—even those who are scandalous, incorrigible, and obstinate—and no one should exceed the proper bounds of strictness and authority (3).

716. Let them remember what the Lord taught us by His own example: when He was reviled, He did not revile in return; when He suffered, He did not threaten (4).

717. Following in the footsteps of Christ our Teacher and of all the apostolic men, missionaries should present themselves as gentle and kind towards all. They should say nothing, do nothing, out of anger, indignation, hatred, revenge, or a desire to dominate and instil fear. Rather, they should strive to be revered and loved by their subordinates rather than feared: for reverence and affection generate trust, whereas fear and dread breed hatred and aversion (5).

718. 1°. On the other hand, they must guard against excessive laxity or negligence on the part of certain priests who, under the pretext of kindness, initiate nothing and tolerate everything. As a result, through the impunity of wrongdoers, wickedness grows stronger, the perverse remain uncorrected, the priest’s authority is scorned, scandals multiply, and countless evils arise.

2°. For there are many disobedient persons, the Apostle warns, idle talkers and deceivers… whom it is necessary to rebuke; there are always liars… lazy gluttons…: wherefore rebuke them sharply (6). Such individuals ought to be seriously reproved. Yet this severity must always be tempered with gentleness. Thus, leniency should be combined with firmness, achieving a certain balance between the two, so that subjects are neither alienated by excessive harshness nor undermined by excessive indulgence (7).

(1) S. S., 1803, c. X, n. XXIII. – (2) S., 1803, c. X, n. VIII. – (3) S., 1803, c. X, n. XVI. – (4) 1 Pet. II, 23. – (5) S., 1803, c. X, n. XVI. – (6) Titus I, 10 et seq. – (7) S., 1803, c. X, n. XVII.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 229

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 227]

[Main Text]
CUM FIDELIBUS — INTERVENTION IN THEIR CAUSES
227

CHAPTER IX.

ON THE INTERVENTION OF MISSIONARIES IN THE CIVIL OR CRIMINAL AFFAIRS OF THE FAITHFUL.

719. Can. 139. — § 3. Without the permission of their Ordinary, clerics shall not undertake the administration of goods belonging to laypersons, nor accept secular offices involving the obligation of rendering accounts; they shall not exercise the functions of procurator or advocate except in an ecclesiastical tribunal, or in a civil court when the case concerns themselves or their own church; in criminal proceedings of a lay court, where a grave personal penalty is being sought, they shall take no part whatsoever, not even giving testimony unless absolutely necessary.

720. Without prior consultation with the Bishop or his delegate, priests of any rank whatsoever shall in no way involve themselves in the secular affairs of Christians, nor in disputes arising among the faithful, and all the more so not among catechumens.

721. It suffices for missionaries to dissuade the faithful from temporal matters that are found to be unjust, contrary to the commandments of God and the Church, or dangerous to salvation; all other matters they should leave to the judgement, will, and disposition of the individuals concerned.

722. 1º. Even if the faithful voluntarily bring such matters to missionaries, the latter should not take them up, unless charity or necessity strongly advises it; but in such cases they should act prudently, resolving only those issues which are not overly complicated, and only when both parties appear sincerely willing—though this rarely occurs—to accept the priest’s decision.

2º. Ordinarily, it will be more prudent to refer Christians to other persons of sound judgement who are experienced in secular affairs and able to judge the matter fully.

723. If it should become necessary for a priest to adjudicate a dispute, he should calmly and impartially examine the causes of disagreement, and should not too readily issue a judgement in favour of the Christian party.

724. Relying upon agreements concluded between China and foreign powers concerning the protection of religion, missionaries may appear in court in cases directly pertaining to religious matters, that is, for

(1) Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, V. 8; Collectanea, 2, n. 1606.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 230

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 228]
LIBER IV.— DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
in defence of the goods and persons of the mission, as well as of Christians and catechumens, who are certainly being unjustly oppressed by pagans on account of their religion. However, this duty pertains solely to the Ordinary and to whomever he has delegated.

725. Since our Christians, by virtue of written law, cannot be compelled to contribute money towards any form of superstition, every effort must be made to ensure that this same right is safeguarded for them; indeed, they should consistently seek assistance from those empowered to uphold legal rights. Nevertheless, nothing should be undertaken without the prior consultation of the Ordinary.

726. The Bishop’s delegate, before acting in tribunal, ought to re-examine the entire matter thoroughly; and if, following this inquiry, the case proves to be doubtful or mixed—that is, if the Christians have a cause partly relating to religion and partly to civil order—the delegate must first consult the Ordinary.

727. Priests must diligently ensure that the faithful do not extort money from unbelievers under the pretext or occasion of an injury done to religion.

728. Catechists must in no way involve themselves in legal proceedings without the express permission of the Ordinary or his delegate.

CHAPTER X.
ON RELATIONS WITH WOMEN.

729. Can. 133.—§ 1. Clerics should take care not to keep women of suspicious character in their homes or associate with them in any way.

730. Although clerics are permitted under Can. 133, § 2, ‘to live only with such women as give rise to no suspicion of impropriety by reason of natural familial bonds, such as mother, sister, aunt, and others of like relation’, nevertheless, in China, due to local conditions and customs, priests observe the practice of cohabiting solely with a male servant, excluding all women.

731. Hence, from the earliest times of the Church, ecclesiastical councils have taken great care to establish salutary laws expressly forbidding priests from presuming to maintain any degree of familiarity, however slight, with women.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 231

--- TRANSLATION ---

[Page 229]

[Main Text]
ON INTERACTIONS WITH WOMEN—ON INTERACTIONS WITH CHINESE CATHOLICS RESIDING ABROAD

732. Frequent conversations with women should be avoided. If necessity ever requires a priest to speak with women, such communication should occur rarely, in brief and serious conversation, maintaining dignity and modesty, and only in a place designated for meetings with women, or at the very least in an open and public area; never, however, within the private sleeping chamber of a priest. Not only must evil itself be avoided, but also any appearance of evil, on account of the scandal it might cause among the weak.

733. There shall be no exchange of goods or provisions between the missionary’s residence, the church, or its garden, and the homes of virgins or other women.

CHAPTER XI.
ON RELATIONS WITH CHINESE CATHOLICS RESIDING ABROAD

734. Ordinaries shall ensure that Chinese Catholics residing in foreign regions or within another Vicariate of China are not left neglected or isolated, nor remain unknown to the local clergy. They shall be properly furnished with ecclesiastical documents and present themselves to the ecclesiastical authorities of the places where they reside, so as to receive from them all necessary spiritual assistance.

735. Bishops shall exercise particular care regarding Catholic students: they shall direct them towards Catholic universities. As far as possible, they shall encourage regular association with young Catholics, so that, their faith preserved intact, upon returning to China they may serve as exemplary models of learning and piety both to fellow Catholics and to non-Christians.

736. It is desirable that missionaries returning to Europe or America diligently enquire after their former Christian converts and pupils, assisting them in all matters of necessity.

737. Chinese Ordinaries shall maintain communication with the Ordinaries in whose territories Chinese colonies reside, informing them about the presence of Catholics, so that these local Ordinaries may assume pastoral responsibility for them—ensuring the prevention of unlawful marriages, the Catholic upbringing of children, and the preservation of the faith and good morals.

738. With joy and charity, Chinese Ordinaries shall welcome priests coming from Europe or America who wish to learn the Chinese language, so that, having acquired it, they may later return to their homelands and work for the salvation of the Chinese people.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 232

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 230]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER XII.
ON RELATIONS WITH NON-CATHOLIC CHINESE AMONG FOREIGN NATIONS ABROAD.

739. It shall be a particular duty of Chinese Catholics—especially those living among non-Catholic Chinese residing among foreign peoples—to care for their spiritual welfare, under the supervision and authority of the local Ordinaries.

740. Apostolic Vicars shall earnestly commend these individuals to the charity of the local Ordinaries.

CHAPTER XIII.
ON THE PASTORAL CARE OF FOREIGN FAITHFUL IN CHINA.

741. ‘Parishes may not be established for faithful of differing languages or nationalities residing within the same city or territory, without special apostolic indult.’ (1)

742. 1°. Ordinaries shall provide every assistance to the faithful of foreign nations residing in China, so that they may fulfil the obligations of ecclesiastical law.

2°. In places where numerous Europeans reside, priests proficient in various languages should be appointed, so that each faithful may ordinarily make confession in his own vernacular tongue.

743. Christian schools shall be established for the education of youth.

744. Houses shall be prepared to which foreign citizens, and especially young persons, may gather, where, provided with books and wholesome recreation, they may find refreshment and avoid occasions of sin.

CHAPTER XIV.
ON MEDICINE AND SURGERY.

745. Without apostolic indult, clerics may not practise medicine or surgery. (1)

(1) Canon 216, § 4. — (2) Canon 139, § 2.

Decrees

Page 233

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 231]

[Main Text]
CUM DIVERSIS — ARS MEDICA — SCHOLAE IN GENERE 231

746. It is nevertheless desirable that missionaries should keep among themselves certain common medicines, for example, quinine, which, when opportunity arises, they may provide to others as an act of almsgiving and charity.

747. Ordinaries, possessing the requisite authority, must not permit missionaries to practise the arts of medicine and surgery unless:
1º. They are skilled in these disciplines, and operate without making incisions, except for bloodletting (i.e., phlebotomy);
2º. They demand nothing in return for such services;
3º. And in treating women, they avoid anything which might bring dishonour upon the sanctity of the character with which they are invested.

TITLE VII.
On Colleges and Schools.

CHAPTER I.
ON COLLEGES AND SCHOOLS IN GENERAL.

748. Christian schools serve both to foster piety among the faithful and to propagate the faith among non-believers; thus, they are to be regarded as one of the most effective means of evangelisation, even if in their midst only a small number of pagans come promptly to conversion. Indeed, they fulfil four important functions:
1º. The Catholic Church thereby provides for the education of the faithful and fosters ecclesiastical and religious vocations;
2º. They afford a respectful and continuous opportunity for engagement with non-Christians, opening a pathway for teaching the Catholic religion;
3º. They enhance the authority and dignity of the Catholic Church, which, by virtue of its schools, is held in high esteem by non-believers and gains their goodwill;
4º. They contribute to the moral formation of all youth; for even if some do not convert to the Catholic faith, they will nonetheless discard false opinions about it, come to understand it, and, when opportunity permits, may defend and support it.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 234

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 232]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
For these reasons, the more Catholic schools are multiplied
and the more thoroughly they are established, the clearer and surer
becomes the path to the conversion of peoples. Their usefulness—indeed,
necessity—must be judged not so much from individual cases as from
the general economy of the Missions.

749. In recent years, Catholic schools have assumed even greater
importance and significance: for the Chinese nation is being entirely renewed;
a new order is being prepared within the educational system; and if we
withdraw from the schools, change will occur to our detriment: no account
is taken of those who are absent. We must therefore strive by every means
and effort to sow the seeds of Christian salvation in this new leaven of life.

750. Hence the First Plenary Council of China strongly desires that,
in addition to the Committee already mentioned, there should from time
to time be “conferences”—more or less regional—among rectors of colleges
or other experts in educational matters, so that, drawing upon their collective
experience and deliberation, they may determine how school governance
might be more effectively organised. Indeed, it is of great importance and
essential that they discuss methods for overseeing students after they leave
school: for once they have completed their course of studies, they must not
be left to themselves, but gathered into associations and guided through
suitable ephemeral and periodical publications.

751. So that missionaries and priests may not make insufficient
progress in this matter, and that schools may yield the expected fruits, it is
absolutely necessary that parents of children and young people highly value
both the schools themselves and the measures adopted after schooling.
Given, however, that our poverty greatly hinders us, we earnestly exhort all
the faithful to contribute financially, according to their means, towards the
construction of schools and the provision of stipends for teachers and
catechists. Similarly, students should pay an annual and reasonable fee for
their attendance at school, excepting truly indigent pupils, who on account
of their poverty must not be deprived of the benefit of instruction and
education.

Furthermore, all must observe with the utmost diligence the provisions
of the Code of Canon Law.

752. Can. 1372.—§ 1. All the faithful must be educated from childhood in such
a way that not only is nothing taught which contradicts the Catholic religion or
moral integrity, but religious and moral formation holds a primary place in their
education.

Decrees

[Margin Notes]
(No visible marginal annotations)

[Stamps]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 235

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 233]

[Main Text]
COLLEGES AND SCHOOLS IN GENERAL

§ 2. Not only parents, in accordance with canon 1113, but also all who take their place, have both the right and most serious duty to ensure the Christian education of their children.

753. Canon 1374.—Catholic children must not attend non-Catholic, neutral, or mixed schools—those, namely, which are also open to non-Catholics. Only the local Ordinary has the authority, in accordance with the instructions of the Apostolic See, to determine under what particular circumstances and with what safeguards, so as to avoid the danger of perversion, it may be tolerated that such schools are attended.

754. Canon 1375.—The Church has the right to establish schools of every discipline, not only elementary, but also secondary and higher education institutions.

755. Canon 179.—§ 1. Where Catholic schools, whether elementary or secondary, in accordance with canon 1373, are lacking, provision must be made—especially by the Ordinaries of the place—for their establishment.

§ 2. Likewise, where public universities are not imbued with Catholic teaching and spirit, it is desirable that a Catholic university be established within the nation or region.

756. These precepts of the Holy Mother Church are all the more urgent in China, where schools imbued with materialism are increasingly opened everywhere by the Government, in which youth are formed—alas, unhappily—deprived of ancient principles and inflamed with a blind zeal for new ideas. It is furthermore well known to all that Protestant schools are infected with an anti-Catholic spirit and increasingly with rationalism.

757. The Council Fathers commend with praise the Congregations of Christian teachers, expressing their desire that these good labourers in the Gospel may multiply ever more through their careful and thoughtful promotion of indigenous vocations, thereby bearing richer fruits in the Missions under the guidance of the Ordinaries.

Equally, they loudly praise and commend the Sisters who labour with such patience in works of charity and in schools.

All should remember, however, that the best means of fulfilling their duties most effectively is diligent and constant study of the Chinese language, together with deep familiarity with its culture.

With regard to indigenous priests, teachers, and sisters, it is desirable that they excel in both their native and broader cultural education to a high degree.

[Archival References]
30

Page 236

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 234]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER II.

ON THE LAWS OF DISCIPLINE AND RELIGIOUS
AND MORAL INSTRUCTION.

758. Can. 1373. — § 1. In every elementary school, religious instruction appropriate to the age of the children shall be provided.

§ 2. Youth attending secondary or higher schools shall receive more comprehensive religious teaching; and local Ordinaries shall ensure that this is carried out by priests distinguished for their zeal and learning.

759. Can. 1381. — § 1. Religious education of youth in any school whatsoever is subject to the authority and supervision of the Church.

§ 2. It is the right and duty of local Ordinaries to ensure that nothing contrary to the faith or to good morals is taught or done in any school within their territory.

§ 3. Likewise, they have the right to approve teachers of religion and textbooks; and for reasons relating to religion and morality, to require that both teachers and books be removed.

760. Can. 1382. — Local Ordinaries may, either personally or through others, visit any schools, oratories, recreational institutions, patronages, etc., in matters concerning religious and moral instruction; and no schools run by religious institutes are exempt from such visitation, except in the case of internal schools intended solely for members of an exempt religious order.

761. 1°. In schools where Christian doctrine cannot be included as one of the formal disciplines established in the curriculum or syllabus and required of all pupils, care should nevertheless be taken, as far as possible, to offer religious instruction to non-Christian pupils as an optional subject.

2°. Even where non-Christians may be directly instructed in Catholic doctrine, Catholic pupils must nonetheless receive thorough and spiritually formative religious education under the guidance of the local Ordinaries.

762. Wherever possible, at least one priest skilled in Chinese literature, theological disciplines, and educational matters shall be appointed, whose duty it shall be—under the authority of the Ordinary—to exercise oversight over all schools within the territory.

763. A school should, wherever feasible, be located near the residence of the missionary to whom the Bishop has entrusted the role of director.
Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 237

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 235]
**DISCIPLINAE LEGES — INSTITUTIO RELIGIOSA ET MORALIS**

[Main Text]
Girls’ schools shall be separate from the missionary’s residence,
and he shall exercise the utmost prudence when visiting them.

764. The missionary shall take the greatest care to ensure the benefit and
progress of the schools entrusted to him, doing everything necessary so that all children, at least, attend catechetical classes. He shall not alter any arrangements established by his predecessors with the approval of the bishop, without first obtaining episcopal permission.

765. While visiting his Christian communities, the missionary shall not fail to inspect the schools opened therein, and shall personally inquire into their condition.

He shall ascertain whether the teachers are most diligent in fulfilling their duties; whether the pupils regularly attend school, apply themselves to their studies, show obedience and respect towards their teachers, and cultivate piety; whether they recite morning and evening prayers daily, and on Sundays and feast days gather in the chapel to pray together and recite the catechism aloud in unison. Furthermore, he shall administer the sacrament of confession to the students.

It is remarkable how greatly such attentive and paternal care on the part of the missionary tends to inspire enthusiasm among parents, teachers, and children alike.

766. Religious and catechetical instruction shall be delivered by priests themselves; where this is not possible, it shall be entrusted only to a Catholic teacher.

Just as with the catechism, so too textbooks relating to metaphysics, ethics, and other similar disciplines shall be explained exclusively by Catholic teachers.

767. Wherever feasible, schools should be provided with ‘circulating libraries’—that is, libraries whose collections consist primarily of apologetic works and which are designed to be shared among different locations. Likewise, wherever possible, large halls should be maintained for public lectures or conferences, and parents of students should occasionally be invited to attend these events.

768. Schools of greater importance should, as far as possible, be established near principal residences and thus located within larger Christian communities, taking primary account of climate and the convenience of the students.

769. Directors and officials of colleges shall be appointed by the Ordinary, after consultation with the Mission Council. However, if the colleges belong to a particular religious order, appointments shall follow the provisions laid down by common ecclesiastical law, the rule of the respective institute, and established custom.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 238

--- PAGE 236 ---
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER III.
ON CO-EDUCATIONAL SCHOOLS AND COLLEGES

770. Mixed colleges admitting both sexes are absolutely prohibited in themselves. However, co-educational schools in which very young boys and girls study together may be permitted, provided they are under the specific direction of religious sisters and where there exists no danger of scandal.

771. Catholic colleges shall be established and organised in such a manner that, should just cause require it, admission may be granted to non-Christian pupils as internal boarders, provided that there is no significant or even remote danger to the faith and morals of Christian students. In colleges thus constituted as mixed, Catholic boy boarders must be separated from those who are non-Christian.

772. Where Catholic schools of the same standard exist, children of the faithful are absolutely forbidden—even under pain of being denied the Sacraments—from attending pagan or non-Catholic schools.

773. Non-Christian pupils must not be compelled to participate in acts of Christian piety. Nevertheless, deliberate opportunity should be given to them to read, hear, and observe those things which may lay the path towards the faith.

774. In regions where Catholic colleges cannot yet be established and where children of the faithful must attend non-Catholic schools or colleges, at least some house or boarding establishment (*convictus*) should be set up for them, into which they may be received as into Christian families, under the supervision of a priest who strengthens them by word and example. In large cities, where young people attend Universities, it is highly desirable that an appropriate hostel or residential house (*pensionatus* or *domus hospitalis*) be established for their benefit.

CHAPTER IV.
ON INTERNAL BOARDING PUPILS (ALUMNI INTERNI)

775. Internal boarding pupils shall be governed by particular disciplinary rules regarding exercises of piety, hygiene, daily and weekly routines, and so forth, to be established by the Ordinary himself or at least approved by him.

[Margin notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 239

--- TRANSLATION ---

[Page 237]

[Main Text]
MIXED SCHOOLS — INTERNAL PUPILS — EXTERNAL PUPILS 237
should be approved. If possible, missionary candidates should not be admitted into the college without letters of recommendation from their superior.

776. Christian pupils should be strengthened through spiritual sermons; and, in order to encourage ecclesiastical vocations, frequent discourses should be delivered on the dignity of the priesthood, and on the merit acquired by those who wholly dedicate themselves to God’s service and to the task of converting their fellow countrymen.

CHAPTER V.
ON EXTERNAL PUPILS.

777. Regulations shall be established, according to the needs and conditions of each locality, to ensure that pupils do not form associations with不良 company, nor involve themselves in political affairs, especially public demonstrations. The following three provisions must be strictly observed:
1° Appropriate penalties shall be imposed to prevent pupils from abandoning lessons at their discretion;
2° Pupils shall be prohibited, under penalty of expulsion from the college, from affiliating with political factions plotting against the Government, as well as with secret societies;
3° Should school order be disrupted and lessons abandoned due to political activities, pupils involved shall be expelled without hesitation, and the school shall be temporarily closed.

It is of great importance, for the general good of the Church, that Catholic schools—amidst the present widespread instability of times and morals—offer to all a commendable example of discipline and respect towards Authorities.

778. Care must be taken that external pagan pupils, once they have left the school, are not left to their own devices; rather, they should be drawn back to the school, and continuous attention should be given to their moral and religious formation; for instance, by establishing historical and scientific lectures, academic societies, physical exercise groups, recreational games, and musical activities.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 240

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 238]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER VI.
ON TEACHERS.

779. Missionaries must take careful measures to ensure that teachers appointed to the duty of instructing boys or girls are Catholics of good moral character, prudent, and able to provide young people with a sound example both in word and deed.

780. Non-Catholic teachers may be tolerated in our schools only in cases of genuine necessity, and only when necessary precautions have been taken.

781. Teachers from another vicariate shall not be employed unless letters of recommendation have been obtained, and, where required, permission granted by their Vicar.

CHAPTER VII.
ON THE CURRICULUM.

782. 1°. Given that in other provinces different conditions are required for schools to be recognised by the Government, it shall be for each Ordinary to determine whether it is advisable to seek recognition by complying with the conditions imposed.

2°. However, whether or not such conditions—on which recognition depends—are accepted, and similarly whether or not the structure of studies is strictly defined in accordance with government programmes, due regard must be paid to these programmes both in respect of the sequence of years or duration of subjects, and in respect of the subjects themselves to be taught in our schools.

3°. This in no way hinders our making every effort, by all possible means, to secure as soon as possible and on equitable terms the Government’s recognition of our Catholic schools, including the right for us to appoint not only teachers, but also to determine individually the curriculum and especially those textbooks which we deem most suitable.

4°. In all circumstances, missionaries must ensure they fully understand all matters relating to the organisation and governance of schools.

Decrees

Page 241

--- TRANSLATION ---
[Page 239]

[Main Text]
MASTERS — CURRICULUM OF STUDIES — ECONOMIC MANAGEMENT 239

783. In our catechetical schools, classical textbooks approved by the Church should be used sparingly and with caution.

784. Books dealing with secular subjects are not to be rejected solely on the grounds that they were written by non-Catholics, unless there is urgent necessity. However, care must be taken that they do not contain error; and if they do, they must first be corrected or expurgated before use.

CHAPTER VIII.

ON ECONOMIC MANAGEMENT.

785. ‘The faithful shall not neglect to contribute, according to their ability, the necessary financial support for the establishment and maintenance of Catholic schools’ (Canon 1379, § 3).

Therefore, Christians ought not readily excuse themselves from providing such financial assistance—that is, monetary contributions according to their means—for the founding and upkeep of schools to which they intend to send their children.

786. Ancient tradition advises against constructing school buildings in an overly lavish manner. Above all, sufficient resources and prudent stewardship—namely, sound economic management—should be sought to ensure the adequacy of Christian, literary, and scientific education.

787. In Christian communities, the administration of property belonging to a Catholic school—that is, temporal administration—shall be determined by the Bishop.

Furthermore, the goods of Catholic schools are governed by the same canonical law as other ecclesiastical properties.

788. In the administration or economic governance of schools, the following guiding principles should be observed:

1º. Lower-level schools may be sustained by:
a) voluntary donations ("collations") from individual faithful, or foundations established by Christian communities or private individuals;
b) alms collected by the Ordinary or missionary authorities for this purpose;
c) revenues derived from mission funds;
d) but especially by student tuition fees ("pensions").

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 242

--- TRANSLATION ---

[Page 240]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

2°. In schools of higher grade:
a) pupils living within the college shall at least pay a stipend for board and clothing;
b) care should be taken, as far as possible, to establish scholarships (“bursae”) for poor Christians, or to arrange for annual pensions provided by benefactors;
c) finally, money may be accepted from the Chinese Government, provided that control of the school and its name remain entirely in the hands of the mission.

789. Given that the works directly serving evangelisation already entail considerable expenditure, it is desirable that religious congregations dedicated to youth education should provide schools through their own resources and buildings, always preserving, in accordance with the norms of law and the privileges granted to Religious, the obedience due to the Apostolic Vicar.

CHAPTER IX.

ON CATECHETICAL OR PAROCHIAL SCHOOLS.

790. Catechetical or parochial schools are institutions of elementary level, in which children are instructed primarily in Christian doctrine, sacred history, knowledge of prayers, as well as in the rudiments of reading and writing.

Catechetical schools for adults should be held especially during the winter months.

791. Catechetical schools constitute a most effective means for fostering and spreading the faith. The truths of the Catholic faith readily take root in the simple minds of children, and through their influence good practices are transmitted to parents, false opinions are corrected, and a foundation is laid for religion. Therefore, the First Synod of China strongly recommends that these schools be multiplied as much as possible, according to local capacity.

792. Care must be taken not only for boys and girls to memorise the catechism and common prayers verbatim, but also for them to understand, according to their level of comprehension, the meaning conveyed by the words.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 243

--- TRANSLATION ---
[Page 241]

[Main Text]
CATECHETICAL – PRIMARY – SECONDARY – NORMAL SCHOOLS 241

793. Where certain literary instruction is added to these catechetical schools, it will be easy to prevent the harm that might arise if children of the faithful, lacking even basic literacy taught by Catholic teachers, were instead to turn to non-Christian instructors and become imbued with the errors and superstitions of the heathen (1).

794. Parents who, through malice, neglect, or ignorance, are unable to teach their children the catechism and prayers, must be required to send their sons and daughters to catechetical schools; and if they refuse without offering just and reasonable excuse, they shall be denied sacramental absolution, as they would thereby be abandoning a principal religious duty.

795. As far as possible, care should be taken to instruct young people in reading Latin texts, or at least in the fundamentals of liturgical chant, so that they may serve appropriately during sacred functions.

CHAPTER X.
ON PRIMARY SCHOOLS.

796. Throughout the territory of each missionary, primary schools for boys and girls alike should be multiplied according to available resources.

CHAPTER XI.
ON SECONDARY SCHOOLS.

797. In every vicariate or apostolic prefecture, as far as possible, there should be at least one secondary or middle school, where students may be prepared for further studies to be pursued in higher institutions.

CHAPTER XII.
ON NORMAL SCHOOLS.

798. In addition to ordinary schools, efforts should be made, as far as practicable, to establish normal schools in each Vicariate, aimed at training future teachers.

(1) Instruction from the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883; *Collectanea*, 2, no. 1606, XI, 2.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 244

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 242]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
pro utroque sexu, in quibus formentur magistri et magistrae,
ludimagistri et ludimagistrae pro scholis primariis et secundariis.

799. Si schola normalis non est legaliter recognita, curetur
ut in fine cursus alumnis concedatur a Guberno diploma de
studii feliciter expletis, quo ius habeant ad munus magistri
susciplendum.

800. Prope scholas normales erigantur, si fieri possit,
scholae primariae, in quibus magistri et magistrae se in lectionibus habendis exercerent.

801. Sicut omnes aliae missionum scholae, ita scholae
normales regulis ab Episcopo datis reguntur.

CAPUT XIII.

DE SCHOLIS CATECHISTARUM.

802. Scholae catechistarum prorsus distinguendae sunt a
scholis normalibus: in his magistri, in illis catechistae formantur;
in his praecipua programmati pars humanas litteras, paedagogiam et scientiam continet; in illis vero doctrinam christianam.

803. Pro viribus nitentur Ordinarii fovere catechistarum
scholas, ut multos et probatos habeant adiutores in evangelizationis opere. Iam longa experientia demonstrat quanto adiumento
boni catechistae sint progressui Ecclesiae in Sinis.

804. In catechistarum scholas ii tantum admittantur qui a
proprio missionario commendati sunt, id est iuvenes morigerati,
ex honestis orti familiis, et quorum pietas atque indoles rite
explendi muneris spem afferant.

805. De studiorum ratione haec tantum, valde generalia,
videntur posse statui: Huiusmodi sint catechistarum scholae, ut,
in eis, sive absolutis sive nondum absolutis studiis, iuvenes, qui
fingi possint ad grave catechistarum munus, institutionem
religionem, apologeticam, moralem, eamque quam optimam,
accipiant.

Decreta

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 242]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
for both sexes, in which male and female teachers—
schoolmasters and schoolmistresses—are to be trained for primary and secondary schools.

799. Where a normal school is not legally recognised, care shall be taken that upon completion of the course, students be awarded by the Government a diploma certifying the successful completion of their studies, thereby granting them the right to assume the office of teacher.

800. Primary schools should be established, wherever possible, adjacent to normal schools, so that trainee teachers may gain practical experience in delivering lessons.

801. As with all other mission schools, normal schools are to be governed according to regulations issued by the Bishop.

CHAPTER XIII.

ON SCHOOLS FOR CATECHISTS.

802. Schools for catechists must be clearly distinguished from normal schools: the latter train teachers, while the former prepare catechists; the curriculum of normal schools primarily includes humanities, pedagogy, and general sciences, whereas that of catechist schools centres on Christian doctrine.

803. Ordinaries are to actively support schools for catechists to the best of their ability, so as to secure numerous and trustworthy assistants in the work of evangelisation. Long-standing experience has already demonstrated how greatly competent catechists contribute to the advancement of the Church in China.

804. Admission to schools for catechists shall be granted only to those recommended by their respective missionary—namely, well-conducted young men born of reputable families, whose piety and character give reasonable assurance of their fitness for the duties required.

805. Regarding the structure of studies, the following very general principles appear sufficient: such schools for catechists should ensure that young men, whether their education is complete or still in progress, who show potential for undertaking the serious office of catechist, receive thorough instruction in religion, apologetics, moral theology, and the highest standard of spiritual formation.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 245

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 243]

[Main Text]
NORMAL SCHOOLS — FOR CATECHISTS — DAILY PUBLICATIONS AND BOOKS 243

Thus, the students of these schools shall:
1º. Diligently learn prayers, Christian doctrine, biblical and ecclesiastical history, and general apologetics;
2º. Be carefully trained to refute common errors of non-Christians, and to carry out the duty of catechising the people and preaching the Catholic faith;
3º. Above all, be educated in virtuous conduct, the practice of virtue, and apostolic zeal, so that, being well equipped to expound Catholic teaching, they may also show great diligence in converting the laity. In this way, they will not merely be preachers of the word but doers of it, thereby advancing the mission effectively.

806. Catechist schools are to be established separately for men and for women; the former under the supervision of a missionary priest, the latter under a sister, whether from European or indigenous religious congregations.

TITLE VIII.
On Periodicals and Books.

807. Given that immoral books, irreverent periodicals, or inflammatory pamphlets are increasingly disseminated throughout Christian communities and schools, and that hostile adversaries—employing either long-standing or newly devised errors and calumnies drawn from ancient and modern sources of impiety—seek to overwhelm both Christians and non-Christians alike, launching widespread and aggressive attacks on religion under the guise of harmless truth or science while poisoning minds with deceit, it is incumbent upon Ordinaries, missionaries, and all priests to impose strict restraints upon such errors. This can only be achieved through the publication of periodicals and pamphlets grounded in Catholic principles.

CHAPTER I.
ON THE PUBLICATION OF BOOKS, PERIODICALS, AND PAMPHLETS.

808. Ordinaries shall actively support, by every available means, the priests within their territories who are proficient in Chinese literature and in both secular and ecclesiastical sciences, encouraging them to publish works that defend and promote Catholic truth.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 246

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 244]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
809. Apologetic books should be composed in such a manner that they are directed not only against ancient errors, but also against the systems which deny the existence of God and have reached China from foreign regions. Numerous suitable foreign works already exist, which could easily be translated into Chinese.

810. Smaller tracts, leaflets, and pamphlets should be multiplied, containing in brief and popular language the principal points of the Christian religion: these are more easily disseminated and serve excellently to propagate our teaching.

811. Not only priests, but all Catholics, should strive to circulate Catholic periodical leaflets.

812. It would likewise be of great utility to produce a popular scientific periodical in the Chinese language, to be issued and printed under the authority of the Central Committee responsible for periodicals.

813. Catholic bookshops should be encouraged with this aim in view, so that they may gather books from various printing presses—not only those in Chinese, but also foreign publications—that could provide greater assistance to missionaries and Catholics.

814. Efforts should be made so that, at least in larger centres, periodicals are published not bearing the name "Catholic," but authored by Catholics, so that pagans, in reading them, may gradually develop a favourable disposition towards the Catholic religion. However, care must be taken that such periodicals do not engage in political matters, either directly or indirectly, nor promote news intended to encourage less reputable commercial practices.

CAPUT II.
DE PRAEVIA LIBRORUM CENSURA.

815. The First Chinese Council recalls the common law concerning the censorship and prohibition of books, referencing canons 1384, 1385, 1386, 1387, 1388, 1391, 1394, §1.

816. In each vicariate, in accordance with canon 1393, censors shall be appointed who shall examine works intended for publication and submit their judgement to the respective Apostolic Vicars.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 247

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 245]

[Main Text]
PUBLICATION OF BOOKS — PREVIOUS CENSORSHIP — PROHIBITION

CHAPTER III.
ON THE PROHIBITION OF BOOKS.

817. Can. 1395. — § 1. The right and duty to prohibit books for just cause belongs not only to the supreme ecclesiastical authority for the entire Church, but also to particular councils and local ordinaries in respect of their subjects.

§ 2. An appeal against such prohibition may be made to the Holy See, though not with suspensive effect.

§ 3. Likewise, an abbot of a monastery *sui iuris* and the supreme moderator of an exempt clerical religious institute, together with his chapter or council, may prohibit books for just cause to their subjects; and in cases where delay would entail danger, other major superiors, acting with their own council, may do the same, provided that they refer the matter as soon as possible to the supreme moderator.

818. Can. 1396. — Books condemned by the Apostolic See are to be considered prohibited everywhere and in whatever language they may be translated.

819. Can. 1397. — § 1. It is the duty of all the faithful—especially clerics, those holding ecclesiastical office, and individuals distinguished in learning—to report to their local ordinary or to the Apostolic See any books they judge harmful; this responsibility pertains particularly to the envoys (legates) of the Holy See, local ordinaries, and rectors of Catholic universities.

§ 2. In reporting objectionable books, it is advisable that not only the title of the book be indicated, but also, as far as possible, the reasons why the book is deemed worthy of prohibition be set forth.

§ 3. Those receiving such reports must treat the names of the informants as strictly confidential.

§ 4. Local ordinaries shall personally, or where necessary through suitable priests, oversee books published or offered for sale within their territory.

§ 5. Books requiring more careful examination, or concerning which the judgment of the supreme authority appears necessary to achieve a salutary outcome, shall be referred by ordinaries to the judgment of the Apostolic See.

820. Can. 1398. — § 1. A prohibition on books renders it unlawful, without proper licence, to publish, read, retain, sell, translate into another language, or otherwise communicate the book to others.

§ 2. A book once prohibited in any manner may not be reissued unless corrections have been made and permission is granted anew by the authority that originally prohibited the book, or by its superior or successor.

821. Can. 1402. — § 1. Local ordinaries may grant permission to their subjects to use books that are prohibited *ipso iure* or by decree of the Apostolic See, but only for individual works and in cases of urgent necessity.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 248

--- TRANSLATION ---
[Page 246]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

§ 2. If a general faculty has been obtained from the Apostolic See permitting its subjects to retain and read prohibited books, such permission ought to be granted only selectively and for just and reasonable cause.

822. Can. 1403. — § 1. Those who have obtained apostolic permission to read and retain prohibited books may not thereby read or possess any books proscribed by their local Ordinaries, unless the apostolic indult explicitly grants them the authority to read and retain books condemned by any authority whatsoever.

§ 2. Furthermore, they are bound under grave obligation to safeguard prohibited books in such a manner that they do not come into the hands of others.

823. Can. 1405. — § 1. In no way does any licence obtained from any source exempt an individual from the prohibition of natural law against reading books which pose a spiritual danger to oneself or one’s neighbour.

§ 2. Local Ordinaries and all others entrusted with the care of souls shall duly warn the faithful concerning the danger and harm arising from the reading of immoral books, especially those that are prohibited.

824. In China there is great variety of books.

I. There are books entirely upright, which treat honest matters in an honest manner, and which may be read by anyone—or at least by some—without offence.

II. Yet there are also many books which are thoroughly harmful and are prohibited by law itself (ipso iure).

Indeed, among others, the following are prohibited by law itself:

1º. «Books of any authorship that propagate heresy or schism, or that actively seek to undermine the very foundations of religion in any way» (1);

2º. «Books that deliberately attack religion or good morals» (2);

3º. «Books authored by non-Catholics (acatholicos) which specifically treat religious matters, unless it is certain that nothing contained therein contradicts the Catholic faith» (3);

4º. «Books that oppose or ridicule any of the dogmas of the Catholic Church…» (4);

5º. «Books that expressly deal with, narrate, or teach lascivious or obscene matters» (5).

III. Finally, setting aside other categories, there are books which, although not directly attacking the Catholic religion, indeed—

(1) Can. 1399, 2°.—(2) Can. 1399, 3°.—(3) Can. 1399, 4°.—(4) Can. 1399, 6°.—(5) Can. 1399, 9°.

Decrees

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 249

--- TRANSLATION ---

[Page 247]

[Main Text]
PROHIBITION OF BOOKS — PROHIBITED BOOKS — PRINTING PRESSES 247
culture and civilisation, and on occasion even speak of them with respect. Yet they apply the same erroneous criterion to all religions: a false standard which fosters religious indifferentism and, as one might say, religious communism—a pestilence which, among religious evils, is none more poisonous or deadly. Hence it comes about that such books are likewise prohibited by law, at least in most cases; for in reality they either attempt to subvert the very foundations of religion (1), or, having been written by non-Catholics, treat expressly of religion (2).

825. Since one of the gravest duties of Ordinaries is “to oversee, either personally or, where necessary, through suitable priests, the books published or offered for sale within their territory” (3), Vicars Apostolic and Prefects Apostolic must diligently strive to prevent the faithful—greatly deceiving themselves—from regarding the aforementioned books (III) as good and morally acceptable merely because there may appear to be some degree of progress in a pagan individual who does not directly and deliberately attack our holy religion. Even if such an individual represents some advancement compared to a purely pagan state, it remains true that in the writings of such persons one will scarcely find those salutary pastures upon which alone Christ’s sheep ought to be fed. For pagans are not, nor can they ever be, teachers or pastors of Christians.

CHAPTER IV.

ON PRINTING PRESSES.

826. It would be highly desirable that a printing press be established in each Vicariate, should one not already exist. If a single Vicariate lacks the capacity to found such a press, it is nonetheless worthwhile for several Vicariates belonging to the same religious congregation, acting in concert and uniting their resources and efforts, to address this pressing and urgent need. In this way, greater facility will be provided for printing pamphlets and tracts treating matters of religion. Where a printing press capable of handling Chinese characters cannot be obtained, at the very least a lithographic press should be secured, since lithography serves equally well for the publication of books in Chinese as does typography (4).

(1) Can. 1399, §20. — (2) Can. 1399, §40. — (3) Can. 1397, §4. — (4) Instruction from the S.C. de Propaganda Fide, 8 September 1869; Collectanea, vol. 2, no. 1346, p. 39.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 250

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 248]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS IX.
De caritatis institutis.

[Main Text]
827. The holy mother Church, following the example of our Lord Jesus Christ, who went about doing good and healing all (1), has always and everywhere throughout the world established diverse institutions of charity, not only curing bodily illnesses but also assisting in every way with the infirmities of souls.

It is therefore our apostolic duty to promote works of charity in China, so that to its peoples may be revealed and made radiant this precept and divine mark of the Church—namely, the supernatural love for the poor and the suffering—to whom the words of the Most Holy Redeemer are addressed: “The kingdom of God is come nigh unto you.”

828. The immediate purpose of charitable works is to provide material assistance—specifically, to cure illnesses, aid the distressed, receive and protect the abandoned, and so forth; yet the ultimate end, which must never be forgotten, is the glory of God and the salvation of souls: by caring for bodies, we seek to save souls.

829. Therefore, in the exercise of charity, due proportion must always be maintained, lest the financial resources of the missions become overly depleted, and missionaries, distracted by numerous other cares, should for a time neglect their primary apostolic duty of preaching the Gospel to the nations.

830. It is desirable that, wherever possible, charitable institutions entrusted to a religious congregation should be administered by that congregation from its own resources and be self-sustaining, without imposing an economic burden upon the mission, while always preserving the dependence of such institutions upon the Apostolic Vicar.

831. The sisters of religious congregations render an admirable apostolate through works of charity. Yet, in order that greater spiritual fruit may be obtained, it is necessary that they possess knowledge of the Chinese language.

Therefore, the First Council of China earnestly recommends to the superiors of religious congregations the observance of the directives issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, and deems it appropriate that newly arriving sisters in China be assigned no duties during at least the first year that would hinder their study of the Chinese language.

(1) Acts, X, 38.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 251

--- TRANSLATION ---
[Page 249]

[Main Text]
INSTITUTES OF CHARITY — ORPHANAGES — THE HOLY INFANCY 249

CHAPTER I.

ON ORPHANAGES AND THE WORK OF THE HOLY INFANCY.

832. Orphanages are highly commendable in missionary contexts; for through these institutions we visibly demonstrate Christ’s special affection for children, and thereby attract the goodwill of the Church even among non-Christians.

833. Ordinaries, with the approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, shall ensure that Religious Congregations whose particular mission is the education of children are invited to serve in China.

834. In orphanages, children shall be instructed in piety, religious doctrine, literacy, and the arts, according to the individual capacities of each child.

835. Those deemed most capable shall be prepared to advance to higher education, if the local Ordinary deems it appropriate; they shall be partially or fully exempted from manual labour so that, at the proper time, they may serve as schoolmasters, catechists, or schoolmistresses, and thus contribute to the propagation of the faith.

836. Children shall be trained in various manual crafts, either within the school itself, in their own homes, or under the guidance of Christian artisans—men of good character and upright conduct—who act as patrons.

837. 1º. Girls shall be entrusted either to reputable Religious Congregations of women religious or to virtuous Christian families, where they shall be trained in domestic duties appropriate to their likely future role as mistresses of households.

2º. When girls reach marriageable age and express a desire to marry, administrators shall ensure not only that their prospective spouses but also the families into which they will marry are scrupulous in observing divine law, and possess sufficient means to provide for their maintenance, so that due care is taken for both the spiritual and physical well-being of these girls.

838. 1º. Chinese Christians shall be encouraged to support the work of the Holy Infancy and other charitable institutions.

2º. Infants baptised on their deathbeds shall be duly recorded in the registers, so that if they survive, they may be brought up as Christians and not claimed by families outside the Christian community.

32

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 252

--- TRANSLATION ---
[Page 250]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

3º. It shall be ensured that Christians, especially those lacking offspring of their own, adopt children into the Holy Childhood; however, Ordinaries must first require due safeguards from families intending to adopt infants.

839. Women or girls fleeing to orphanages for the sake of protection must not be admitted except in cases of temporary asylum, and only with the prior consultation of the Ordinary.

CHAPTER II.
ON TECHNICAL SCHOOLS FOR MANUAL ARTS.

840. Regarded as a means both of practising charity and propagating the faith, technical schools established for training artisans and master craftsmen in manual arts are of great utility within Christian communities; indeed, they directly serve the good and benefit of the poor. Nevertheless, certain precautions must be observed in order to safeguard bodily and mental well-being.

841. Religious men and women are therefore strongly encouraged to establish such schools, wherein provision should be made—throughout the entire locality and for all people—for the instruction not only of Christians but also of non-Christians in manual crafts.

842. In boys’ technical schools, the missionary or catechist shall diligently teach Christian doctrine and prayers; in girls’ schools, a sister, a Chinese virgin, or another pious woman shall provide such instruction with equal care.

843. The practice of trade, which may appear in our technical schools through the exchange of finished goods, constitutes an honourable instrument for exercising charity; and given the charitable purpose of the enterprise, it does not present the character of trade prohibited under canons 142 and 2380.

CHAPTER III.
ON HOSPITALS.

844. Each Vicariate Apostolic shall strive to maintain its own hospital; for therein Christian charity is most fully exercised.
Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 253

--- TRANSLATION ---

[Page 251]

[Main Text]
TECHNICAL SCHOOLS — HOSPITALS — DISPENSARIES

The gate of heaven opens to many who are dying; and care for the body often provides access to the healing of the soul.

845. In Catholic hospitals, where care for the sick is to be undertaken, religious sisters should be employed; if these are unavailable, Christian widows suitable for this duty, or virgins of proven virtue, may be appointed.

Furthermore, catechists who carry out their duties in the villages should, wherever possible, receive some instruction in medical practice at our hospitals—provided there is no risk that they will thereby neglect or abandon their responsibility to teach the catechism.

846. Missionaries should, to the best of their ability, ensure that both themselves and the catechists under their charge have access to public hospitals. Indeed, it is highly desirable that our religious sisterhoods belonging to established Congregations should be able to assume responsibility for nursing the sick within these public hospitals.

CHAPTER IV.

ON DISPENSARIES.

847. Since dispensaries require less expenditure than full hospitals, every effort should be made to increase their number progressively. It is highly desirable that each sub-prefecture should have one dispensary for men and another for women.

848. For the care of men in dispensaries, pious and diligent young men should be trained locally, and, if possible, within medical schools.

For the care of women, religious sisters should be employed, or at least Chinese virgin women, particularly those living in association with a Congregation.

END OF BOOK FOUR.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Translation (Pages 254-343)

Page 254

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
BOOK FIVE.
ON PROCESSES, OFFENCES, AND PENALTIES.

TITLE I.
On Matrimonial Cases in General.

849. 1°. In China, since the civil law—both old and new—does not recognise ecclesiastical laws concerning marriage, and compels individuals, even through coercive measures involving severe penalties, to enter into matrimony once betrothals have been formally concluded according to Chinese custom, despite the opposition of either party; and particularly given that a declaration of nullity of marriage issued by an ecclesiastical judge in accordance with canon law may be contested before a Chinese civil tribunal; whereas, conversely, a divorce pronounced by a Chinese civil court in accordance with Chinese customs or laws cannot be recognised by an ecclesiastical judge; in such circumstances, serious difficulties arise which pose grave dangers to the faith and morals of Christians.

2°. To address these difficulties, Ordinaries shall diligently ensure, to the best of their ability, that the faithful—and especially catechumens and neophytes—are properly instructed regarding the sanctity of marriage, the grave impropriety of marriages with non-believers, and the utmost caution required when entering into betrothals, so that marriages may be contracted in accordance with ecclesiastical law.

Furthermore, they shall provide assistance—particularly through missionaries—to the faithful in such matters, promoting, wherever prudence and justice permit, amicable settlements between the parties, with the consent of the civil judge, and applying ecclesiastical penances where the faithful are found to be at fault.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 255

--- TRANSLATION ---
[Page 253]

[Main Text]
MATRIMONIAL CAUSES — BEATIFICATION CAUSES 253

TITLE II.

On processes for the introduction of a beatification cause to be conducted by the Ordinary of the place under his proper law.

850. The Synod of China strongly recommends to all Ordinaries in China the observance of the general canon law provisions contained in canons 2038 and 2064 regarding causes of beatification of servants of God.

851. 1°. Local Ordinaries should ensure that processes are duly initiated at an appropriate time in those missions where martyrs have suffered death for the confession of the faith, or where devout servants of God have died with a reputation for holiness, so that documents and other information of significant importance may not perish through negligence or inappropriate delay.

2°. However, if an informative process has not been commenced within thirty years of the death of the Servant of God, then in order for further proceedings to take place, it must be demonstrated that no fraud, deceit, or culpable negligence occurred in the matter (1).

852. In conducting the informative process, "it is not necessary to establish definitively the presence of virtues, martyrdom, or miracles; rather, it suffices to prove a general reputation which is spontaneous, not brought about by human artifice or effort, originating among upright and serious persons, continuous, growing over time, and currently flourishing among the majority of the people" (2).

853. Can. 2116.—§ 2. Nevertheless, if the case concerns martyrdom and the fact of martyrdom—both materially and formally considered—is clearly established, but miracles are lacking, it belongs to the Sacred Congregation to determine whether the signs present are sufficient; and if these are insufficient, whether a petition should be made to the Supreme Pontiff for a dispensation from the requirement of signs in this particular case.

854. Can. 2003.—§ 1. Any faithful person, or any legitimate group of Christ’s faithful, has the right to request that a cause be initiated before the competent tribunal.

§ 2. If the petition is accepted by a legitimate and competent ecclesiastical authority, the petitioner thereby acquires the right to promote the cause lawfully and to bring it to completion.

§ 3. The Ordinary of the place may initiate a beatification cause either ex officio or at the request of interested parties.

(1) Can. 2049.—(2) Can. 2050, § 2.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 256

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 254]
**BOOK V.—ON PROCESSES, OFFENCES, AND PENALTIES**

**[Main Text]**
855. For the honour of God and the glory of the Holy Mother Church, we strongly exhort missionaries in those regions where the Servants of God have died, to be diligent and attentive in gathering information concerning them and committing it to writing. All belongings and writings, if any remain belonging to the said Servants of God, together with records of civil judicial proceedings—wherever possible, at least transcribed—shall be collected as thoroughly as possible and reverently submitted to the Ordinary.

TITLE III.
On Offences and Penalties.

856. Can. 2214.—§ 1. It is the native and proper right of the Church, independent of any human authority, to discipline offenders subject to her through penalties both spiritual and temporal.

§ 2. Yet let Ordinaries bear in mind the admonition of the Council of Trent, Session XIII, De Reformatione, Chapter 1: «Let Bishops and other Ordinaries remember that they are pastors, not taskmasters; and so ought they to preside over their subjects that they do not exercise dominion over them, but love them as sons and brothers, striving by encouragement and warning to deter them from unlawful acts, lest they be compelled, when offences occur, to restrain them with due penalties. And if, owing to human frailty, any should fall into sin, they are to observe the Apostle’s precept in dealing with them: admonish, entreat, rebuke with all gentleness and patience; for often benevolence is more effective than severity, exhortation than threat, charity than authority, in bringing about amendment. But if, because of the gravity of the offence, the rod must be used, then strictness must be tempered with meekness, judgment with mercy, severity with mildness, so that discipline—salutary and necessary for the people—may be preserved without harshness, and those corrected may be reformed; or, if they refuse to repent, others may be deterred from vice by the salutary example of correction.»

857. The Chinese Council, with due reverence and obedience, embraces all provisions established in common law regarding offences and penalties, whether the matter concerns clerics, religious, or laypersons.

858. Nevertheless, taking into account particular necessities arising from local conditions and persons, individual Ordinaries are permitted, where necessary, to establish specific penalties within the limits of their jurisdiction, in accordance with canons 2220–2222, provided always that the principles of common law are observed.

Decrees

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 257

--- TRANSLATION ---

[Page 235]

[Main Text]
CAUSES OF BEATIFICATION—OFFENCES AND PENALTIES

859. On occasion, it is expedient that ecclesiastical penalties be imposed, particularly upon the faithful who violate the precept forbidding marriage with unbelievers; who betroth or sell their daughters to pagans; who knowingly and willingly perform superstitious rites; who cause public scandal; who send their children to schools run by pagans or Protestants; who, under the name of the Church, conduct business unjustly and extort money either from other faithful Christians, from catechumens, or from pagans; and who neglect other grave religious duties or commit similar serious offences.

860. Regarding penalties formerly established under common law, the provision of canon 6, no. 5°, must be kept in mind: "With regard to penalties—whether spiritual or temporal, medicinal or what are called vindicative, latae sententiae or ferendae sententiae—which are not mentioned in the Code, they are to be considered as abrogated."

861. However, penalties established by Bishops in particular Synods, which have not been explicitly abrogated by them, are still considered to be in force, provided that Ordinaries have not otherwise determined, and so long as they remain consistent with the principles of common law.

[End of Book Five
and also
of the Decrees of the First Chinese Council.]

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 258

--- TRANSLATION ---

[Page 256]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONS OF THE FATHERS

† I, Celsus Constantini, Archbishop of the Titular See of Theodosia,
Papal Legate.

† I, Prosper Paris, S.J., Bishop of the Titular See of Silandus,
Apostolic Vicar of Nanking.

† I, Paul Maria Reynaud, C.M., Bishop of the Titular See of Fussala,
Apostolic Vicar of Chekiang East.

† I, Conradus Abels, Bishop of the Titular See of Lagania,
Apostolic Vicar of Eastern Mongolia.

† I, Franciscus Geurts, Bishop of the Titular See of Rhinocorura,
Apostolic Vicar of Eastern Chihli.

† I, Fr. Odoricus Timmer, Bishop of the Titular See of Drusipara,
Apostolic Vicar of Southern Shansi.

† I, Fr. I. P. Mondaini, Bishop of the Titular See of Synaean,
Apostolic Vicar of Southern Hunan.

† I, Fr. Agapitus Fiorentini, Bishop of the Titular See of Rusaddir,
Apostolic Vicar of Northern Shansi.

† I, Augustinus Henninghaus, Bishop of the Titular See of Hypaepa,
Apostolic Vicar of Southern Shantung.

† I, Fr. Adeodatus Maria Wittner, F.M., Bishop of the Titular See of Milevum,
Apostolic Vicar of Eastern Shantung.

† I, Nicolaus M. Ciceri, Bishop of the Titular See of Dausara,
Apostolic Vicar of Ki-an.

† I, Carolus Maria de Gorostarzu, Bishop of the Titular See of Aila,
Apostolic Vicar of Yunnan.

† I, Fr. Eugenius Massi, O.F.M., Bishop of the Titular See of Joppa,
Apostolic Vicar of Central Shensi.

† I, Joseph Fabrègues, Bishop of the Titular See of Alalia,
Coadjutor Bishop of Peking.

† I, Paul Faveau, Bishop of the Titular See of Tomis,
Apostolic Vicar of Chekiang West.

† I, Mauritius Duceur, Bishop of the Titular See of Barbalissus,
Apostolic Vicar of Kwangsi.

† I, Fr. Coelestinus Ybanez, Bishop of the Titular See of Bagis,
Apostolic Vicar of Northern Shensi.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals / Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 259

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 257]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONS OF THE FATHERS OF THE P. C. S.

† I, LUÍS FATIGUET, Bishop of Aspendus (titular), Apostolic Vicar of
Kiu Kiang.

† I, JOSÉ NOÉ TACCONI, Bishop of Arad (titular), Apostolic Vicar of
Honan East.

† I, Fr. FRANCISCO AGUIRRE, O.P., Bishop of Botrys (titular), Apostolic Vicar of
Foochow.

† I, LOUIS CALZA, Bishop of Termessus (titular), Apostolic Vicar of
Western Honan.

† I, PAUL DUMOND, Bishop of Curubis (titular), Apostolic Administrator of
Kanchow.

† I, LOUIS CLERC-RENAUD, Bishop of Elaea (titular), Apostolic Vicar of
Yukiang.

† I, EVERARD TER LAAK, Bishop of Parecopolis (titular), Apostolic Vicar of
Tchagar.

† I, ADOLPHE RAYSSAC, Bishop of Cotyaeum (titular), Apostolic Vicar of
Swatow.

† I, JEAN DE VIENNE, Bishop of Abrittus (titular), Apostolic Vicar of
Coastal Chihli.

† I, LOUIS VAN DYCK, Bishop of Abbiritus (titular), Apostolic Vicar of
Suiyuan.

† I, FLAMINIO BELOTTI, Bishop of Sufetula (titular), Apostolic Vicar of
Southern Honan.

† I, Fr. EMMANUEL PRAT, Bishop of Mactaris (titular), Apostolic Vicar of
Amoy.

† I, JACQUES VICTOR MARIE ROUCHOUSE, Bishop of Acege (titular), Apostolic Vicar of
North-Western Szechwan.

† I, Fr. ÁNGEL D. CARBAJAL, Bishop of Caloe (titular), Apostolic Vicar of
Northern Hunan.

† I, HENRI LÉCROART, S.J., Bishop of Anchialus (titular), Apostolic Vicar of
Eastern Northern Chihli.

† I, JOSEPH BOURGAIN, M.E., Bishop of Archelais (titular), Apostolic Vicar of
Kienchang.

† I, LUIGI VERSIGLIA, S.S.F.S., Bishop of Charystus (titular), Apostolic Vicar of
Shiuchow.

† I, FRANS SCHRAVEN, Bishop of Amyclae (titular), Apostolic Vicar of
Western Central Chihli.

[Signatures]
33

[Archival References]
(Not visible)

Page 260

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 258]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

[Main Text]
† I, AUGUSTINUS GASP AIS, Bishop of the Titular See of Canopus, Apostolic Vicar of Northern Manchuria
† I, MARTINUS CHIOLINO, Bishop of the Titular See of Calama, Apostolic Vicar of Northern Honan
† I, AUGUSTUS GAUTHIER, Bishop of the Titular See of Dobera, Apostolic Vicar of Western Kwangtung and Hainan
† I, IOANNES MARIA BLOIS, Bishop of the Titular See of Lambaesitana, Apostolic Vicar of Southern Manchuria
† I, VINCENTIUS HUARTE, S.J., Bishop of the Titular See of Resaiwa, Apostolic Vicar of Anhwei
† I, Fr. HERMENEGILDUS RICCI, O.F.M., Bishop of the Titular See of Antypirogen, Apostolic Vicar of Western and Northern Hupeh
† I, LUDOVICUS JANSSENS, Bishop of the Titular See of Faustinopolis, Coadjutor Vicar of Eastern Mongolia
† I, ANTONIUS FOURQUET, Bishop of the Titular See of Themisonium, Apostolic Vicar of Canton

I, ALEXANDER CARLO, Apostolic Prefect of Lanlung
I, IOSEPHUS HOOGERS, Apostolic Prefect of Tatung
I, IACOBUS WALSH, Apostolic Prefect of Kongmoon
I, Fr. ODORICUS TC'ENG, Apostolic Prefect of Puchi
I, MELCHIOR SOUEN, Apostolic Prefect of Lihsien
I, THEODORUS BUDDENBROCK, Apostolic Administrator of Western Kansu
I, Fr. MARIA LUDOVICUS BRUN, Abbot of the Blessed Virgin Mary of Consolation
I, the procurator acting on behalf of the Right Reverend Fathers GIRAUDEAU and FAYOLLE; IOSEPH BOURGAIN, Bishop of Archelais, Apostolic Vicar of Kienchang
I, PAULUS MONTAIGNE, C.M., Pro-Vicar of Central Chihli
I, SAMUEL SOMMAVILLA, Pro-Vicar of Hankow
I, IOANNES MICHAEL SPADA, Pro-Vicar of Hong Kong, during the vacancy of the see
I, MATHIAS VLAMINCK, O.F.M., Procurator for His Most Reverend Lordship Bishop Trudon Janssens
I, MANUEL PITTA, Procurator for His Most Reverend Lordship the Bishop of Macao
I, Fr. ILDEFONSUS HEILIGENSTEIN, O.F.M., Procurator for His Most Reverend Lordship Bishop A. Schmucker

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 261

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 259]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

I, Fr. ODORICUS SCHELL, O. M. Cap., Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Bishop Walleser.

I, ALBERTUS DE SMEDT, C. I. C. M., Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Frederix, Vicar Apostolic of Ning-shia.

I, OCTAVIUS CASUSCELLI, Seminary Missionary of the City [de Urbe], Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Capettini, Vicar Apostolic of Southern Shensi.

I, ALEXANDER CARLO, Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord Séguin,
Vicar Apostolic of Kweichow.

Secretary of the Council
G. PAYEN, S. J.

Notaries and Witnesses to the Acts
Fr. CASIMIRUS HERNANDEZ, O. P.,
IACOBUS TCHANG.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No handwritten signatures visible—only typographic print)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 262

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
DECISIONS AND PETITIONS
OF THE FIRST CHINESE SYNOD

[Margin Notes]
(No visible marginal annotations)

[Seals and Stamps]
(No visible seals or stamps)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No visible archival references)

Page 263

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible in the source archival material. No decipherable text was available for translation. This notation is retained in accordance with academic transcription standards to indicate the physical structure and condition of the original manuscript.*

Page 264

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
RESOLUTIONS AND PETITIONS
OF THE FIRST CHINESE PROVINCIAL COUNCIL

—*—

On the Use of National Flags

1. The Council respectfully accepts the regulations concerning the use of national flags, transmitted by the Apostolic See through the Papal Legate to the Plenary Council of China, which are as follows: «Within the precincts of churches, no one shall be permitted to display the flags or emblems of any nation». Nevertheless, the Council expresses the desire that the task of applying these norms be left to the prudent judgment of the Ordinary Bishops, while fully preserving the prescriptions regarding flags admitted into or blessed within churches, as laid down in the decree of the Sacred Congregation of Rites dated 26 March 1924 (1).

Affirmative and in accordance with intent. The underlying purpose is not only to safeguard the directives issued by the Sacred Congregation of Rites on this matter, but also to take into account the sentiments of the local populations, who might feel alienated or subject to reproach from their fellow countrymen—being regarded as opponents of, or insufficiently devoted to, their native homeland—if foreign national flags were excluded from churches.

(1) A.A.S., vol. 1924, p. 171.

—○○○—

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 265

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 264]
PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On the division into ecclesiastical regions.

2.—Since, from the year 1879 onwards, there have been only five ecclesiastical regions in China, and since these, despite the multiplication of vicariates, are now fewer in number than required, the First Chinese Council humbly petitions the Holy See to adapt, as far as possible, the division of China into ecclesiastical regions in accordance with the civil administrative division of China into provinces (1).

The principal reasons advocating this new arrangement are as follows:

1°. Such a division is feasible: for, considering the recent establishment of new vicariates—which will certainly continue to multiply over time—and taking into account the population size of each civil province, it is evident that, with few exceptions, each civil province contains sufficient territory and population to constitute a single ecclesiastical region.

2°. Not only is such a division practicable, but it also promotes the advancement of ecclesiastical institutions.

It would greatly assist in the uniform application of evangelisation efforts within each ecclesiastical region; for grouping together, within a single ecclesiastical region, populations whose character and customs are not markedly different reduces geographical distances and largely removes the obstacles preventing pastors from meeting and collaborating with one another.

3°. Finally, this reorganisation would prepare the way for the eventual establishment of a full ecclesiastical hierarchy.

For these reasons, the following division, based on the boundaries of civil provinces, is proposed. Where a Vicariate includes territory belonging to another province, it generally belongs to the province in which its episcopal seat is located. The Vicariate of Ningshia constitutes an exception: although its seat is located in Ningshia, a city within the province of Kansu, it is, for serious pastoral and administrative reasons, attached to the province of Mongolia.

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 23 June 1879; Collectanea, vol. 2, n. 1524.

[Votes and Petitions]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 266

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 266]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
Ecclesiastical Regions | Vicariates | Christians | Non-Christians
--- | --- | --- | ---
8°. KIANGSU
ANHWEI | Nanking
Wuhu
(Other missions in preparation) | 195,863
73,912 | 25,000,000
25,000,000
9°. HONAN | Northern Honan
Eastern Honan
Western Honan
Southern Honan | 20,967
9,000
11,093
20,471 | 7,000,000
7,000,000
8,000,000
8,000,000
10°. SZECHWAN | Northeastern Szechwan
Eastern Szechwan
Southern Szechwan
Kientchang
Tibet | 50,088
58,102
39,435
8,129
4,079 | 25,000,000
15,000,000
15,000,000
2,000,000
3,000,000
11°. HUPEH | Eastern Hupeh
Northwestern Hupeh
Southwestern Hupeh
Wuchang
Hanyang
Puchi | 43,914
35,012
32,192 | 16,000,000
6,000,000
9,000,000
12°. HUNAN | Southern Hunan
Northern Hunan
(Two further missions in preparation) | 23,562
15,478 | 10,000,000
11,000,000
13°. KIANGSI | Kiukiang
Kian
Kanchow
Yukiang | 28,596
16,279
28,102 | 6,000,000
8,000,000
8,000,000
14°. CHEKIANG | Eastern Chekiang
Eastern Chekiang | 38,460
21,161 | 11,000,000
7,750,000

[Proposals and Petitions]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 267

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 268]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On missionary jurisdictions being designated by the name of their episcopal residence.

3.—The First Plenary Council of China humbly petitions
the Holy See that each vicariate and each apostolic prefecture
be henceforth named after the locality serving as its episcopal see.

The principal reasons are as follows:
1°. Given the multiplication of vicariates, there is no longer any necessity or advantage in retaining the denomination hitherto employed;
2°. It is difficult to find names suitably applicable to new vicariates to be established in the future;
3°. The proposed nomenclature facilitates the establishment of a hierarchical structure.

For these reasons, the following designations for vicariates and apostolic prefectures are respectfully submitted to the Holy See:

New designation | Former designation
--- | ---
Vicariate of Moukden | Southern Manchuria
Vicariate of Kirin | Northern Manchuria
Vicariate of Jehol | Eastern Mongolia
Vicariate of Siwantze | Tchagar
Vicariate of Suiyuan | Suiyuan
Vicariate of Ningshia | Ningshia
Vicariate of Peking | Northern Chihli
Vicariate of Tientsin | Coastal Chihli
Vicariate of Paotingfu | Central Chihli
Vicariate of Chengtingfu | South-Western Chihli
Vicariate of Sienhsien | South-Eastern Chihli
Vicariate of Yungpingfu | Eastern Chihli
Vicariate of Lihsien | Lihsien
Vicariate of Tsianfu | Northern Shantung
Vicariate of Yenehowfu | Southern Shantung
Vicariate of Chefoo | Eastern Shantung
Vicariate of Taiyuanfu | Northern Shansi

Proposals and Petitions

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 268

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 270]
**PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE SYNOD**

**[Main Text]**
New designation | Former designation
--- | ---
Vicariate of Canton | Canton
„ „ Swatow | Swatow
„ „ Shiuchow | Shiuchow
„ „ Pakhoi | Western Kwangtung, Hainan
„ „ Hongkong | Hongkong
„ „ Nanning | Kwangsi
„ „ Kweiyang | Kweichow
„ „ Yunnanfu | Yunnan
„ „ Weihweifu | Northern Honan

Prefecture of Lanlung | Lanlung
„ „ Tatung | Tatung
„ „ Kongmoon | Kongmoon

Mission of Urga | Outer Mongolia

*Provided by Decree of 3 December 1924.*

**Regarding funds for certain special Commissions.**

4.—The First Chinese Synod respectfully petitions the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to establish, through the Apostolic Delegation, a fixed and definite sum of money—secured as though by a loan—for the expenses of the three Commissions mentioned in Book 1, Title VIII (paras. 30–49).

*Referred to the Father in charge of the Work of the Propagation of the Faith.*

**Regarding the establishment of museums.**

5.—Since the Holy Mother Church has always been, throughout the world, the patron and nurturer of the arts and sciences, it is the desire of the Synod that, for the honour of the missions and the dignity of the Chinese people, appropriate museums be established from both secular and sacred antiquities.

*The proposal is commended.*

**Petitions and Requests**

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps or Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 269

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 271]

[Main Text]
PECUNIA — MUSEA — PORTABLE ALTARS — MASS, ETC. 271

On the faculty to consecrate portable altars
using a shorter formula.

6. — The First Synod of China humbly petitions that Vicars Apostolic in China be granted the faculty to consecrate portable altars using a shorter formula.

Affirmative, employing the plural form of the formula, for a period of ten years.

On the faculty to celebrate Mass daily in honour of the Blessed Virgin Mary.

7. — The First Synod of China requests from the Holy See that missionaries, when travelling to visit Christian communities, or when residing temporarily in places where vestments are not readily available, may be permitted to celebrate Mass daily *de Beata Maria Virgine* during such periods, following the precedent of faculties already granted to certain Institutes—specifically, to the priests of the Congregation of Saint Francis de Sales in China in 1917.

This faculty is intended to address the difficulty of transporting liturgical vestments from one location to another.

Missionaries travelling to visit Christian communities shall be granted, for a period of ten years, permission to use bicoloured chasubles—black on the outside and yellow within.

On the Papal Blessing to be bestowed by missionaries.

8. — The First Synod of China respectfully petitions that the faculty currently held by Vicars and Prefects Apostolic in China—to impart the Papal Blessing three times annually on more solemn feasts, according to the prescribed formula—may be sub-delegated to missionaries and priests.

Negative, with clarification of intent. The intention is that if Vicars or Prefects Apostolic are impeded on days when they are entitled to impart the Papal Blessing, they may sub-delegate a priest to bestow the Papal Blessing in the pro-cathedral church.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 270

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 272]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

**On the canonical legal status of the Chinese clergy.**

9.—Since the rights and privileges of the Chinese clergy, in accordance with Canons 118 and following, are not recognised by the Chinese civil authorities, the First Chinese Council strongly desires that steps be taken—whether through the Apostolic Delegate or by other means—towards securing a legally established canonical status for the Chinese clergy.

*Action will be taken as far as possible.*

**On the personal daily privilege of celebrating at a privileged altar.**

10.—Since missionaries, frequently celebrating Mass outside the church of their residence, are unable to benefit from the local privilege of a privileged altar, their faithful likewise derive no benefit therefrom. It is therefore requested that all missionaries and priests be granted the same privilege, but in personal and daily form.

*Granted affirmatively for a period of ten years.*

**On the general faculty to dispense regarding the impediment of age.**

11.—Serious difficulties have arisen in China due to the new legal requirement concerning the minimum age for the valid celebration of marriage. The ordinaries wish to and are striving to eradicate the long-standing and lamentable custom of children contracting marriages at an early age; however, this is a matter requiring considerable effort and a lengthy period to accomplish. Therefore, the ordinaries unanimously and humbly petition the Holy See for a general faculty to dispense from the impediment of age—not only in cases where sponsal agreements were entered into before the promulgation of the Code of Canon Law, but also in those contracted thereafter.

*No innovation should be introduced.*

Proposals and Petitions

Page 271

--- TRANSLATION ---
[Page 273]

[Main Text]
CLERGY — PRIVILEGED ALTAR — AGE, ETC. 273

On the Faculty of Ordinaries Regarding Marriages
of Catechumens Who Have Multiple Wives.

12. — The Ordinaries of China have the faculty «to grant dispensations to pagans and unbelievers who have multiple wives, so that, after conversion and baptism, they may retain whichever of these wives they choose—even if she becomes a believer—provided that the first wife does not wish to convert».

From this it appears that in every case of (even successive) polygamy, a man practising polygamy may not retain as his lawful wife the woman baptised with him unless prior inquiries (interpellations) are made to determine whether the first wife wishes to convert.

Elsewhere, however, in the Constitution of St Pius V, *Romani Pontificis*, canon 1125, it seems to be stated absolutely that in cases of successive polygamy, a neophyte may retain as his lawful wife the woman who was baptised with him, without any requirement to make preliminary enquiry or interpellation of the first wife.

The First Synod of China, observing that among our catechumens there are frequently those who, together with a second or subsequent wife who consents to baptism, seek baptism themselves—and for whom dissolving such a marriage would be extremely harsh and nearly impossible—humbly petitions the Apostolic See to clarify whether, in accordance with the intention of the aforementioned Constitution of St Pius V, Apostolic Vicars and Apostolic Prefects may baptise such catechumens together with their consenting wife, and furthermore be granted the faculty to allow them to remain in the same marriage as though it were legitimate, absolutely and without any prior interpellation of the first wife as to whether she will or will not convert.

Affirmative.

On the Burial of Ordinaries.

13. — The First Synod of China requests that the privilege granted in canon 1205 to residential bishops—that of burial within their own church—be extended in mission territories to the Ordinaries of the place.

Affirmative, but only for Ordinaries who are invested with episcopal character.

35

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 272

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 274]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Main Text]
On Holy Days of Obligation.

14.—The First Synod of China respectfully petitions that the days to be observed as holy days of obligation throughout the entire Chinese Church shall consist solely of: all and each Sunday, the feasts of the Nativity, Epiphany, Ascension of the Lord, the Immaculate Conception and Assumption of the Blessed Mother of God, Mary, Saint Joseph her spouse, and finally, All Saints; with the obligation to observe under precept the feasts of the Circumcision and of the Most Holy Body of Christ being removed, provided nevertheless that these last two feasts be transferred to the following Sunday.

Affirmative.

On the faculty permitting servile works on holy days.

15.—The First Synod of China requests that the faculty which Apostolic Vicars possess—of dispensing poor Catholics, who are in great need of their daily labour, from the prohibition against performing servile work on Sundays—be extended also to other holy days; and that for these poor persons, should they be unable to attend Mass, the obligation to recite substitute prayers be likewise dispensed.

No innovation required.

On dispensation from fasting and abstinence
on certain festive days among the Chinese.

16.—The Synod of China humbly petitions the Holy See for an indult applicable to the whole of China, whereby dispensation may be granted, when circumstances permit, from the laws of abstinence and fasting on the final day and the fifteen preceding days of the Chinese lunar year, as well as on the fifth day of the fifth moon and the fifteenth day of the eighth moon. For on these specified days, by reason of common and most ancient custom, it is nearly impossible for the Chinese people to observe either fasting or abstinence.

Affirmative for a period of ten years.

Votes and Petitions

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 273

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 275]

[Main Text]
FEAST DAYS — FASTING, ETC. — CONSECRATION — SACRED VESSELS... 275

Regarding the formula for the Consecration of China
to the Blessed Virgin Mary to be enriched with indulgences.

17. — The First Chinese Council humbly petitions the Holy See
to deign to enrich with the following sacred indulgences the formula for the consecration of China to the Blessed Virgin Mary:
a) A plenary indulgence, under the required conditions, for those who participate in the initial consecration and in its annual renewal;
b) A plenary indulgence once a month, under the required conditions, for those who devoutly recite the consecration formula daily;
c) An indulgence of 300 days, once per day, for the recitation of the consecration formula.

Affirmative.

Regarding the faculty to bless sacred vessels.

18. — The Council requests that the faculty mentioned in canon 1304, relating to the blessing of sacred vessels, be granted in the Missions to all priests having charge of souls.

Affirmative for a period of ten years.

Regarding the valuation of monetary amounts in Chinese dollars.

19. — In consideration of the fluctuating value of lire and francs, the Council humbly petitions the Holy See that, in place of the thirty thousand lire or francs specified in canons 534, 1532, and 2347, fifteen thousand Chinese dollars may be retained in China; and that, by proportional adjustment, other sums be similarly calculated (1).

Affirmative.

(1) S. C. C., Rom. et allar., 23 January 1923; Acta A. S., vol. XV, 1 October 1923, pp. 513–514.

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 274

--- TRANSLATION ---

[Page 276]
VOTES AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

**On the Celebration of Synods**

20.—The Fathers of the Council request that, while retaining the name "Synod", the synod of a Vicariate or Prefecture be celebrated in the manner of Episcopal Conferences—that is, outside the church and without the solemnities prescribed in the Roman Pontifical. The reasonable justification for this practice is the necessity of conserving time and reducing expense.

It is stated, however, that this would not be advisable. Nevertheless, Ordinary bishops may hold such conferences, taking care not to use the title "Synod".

**On Professors in Regional Seminaries**

21.—The Council Fathers express the desire that the appointment of professors in regional seminaries should be made by the society entrusted with the administration of the regional seminary—namely, the one possessing the greater number of vicariates within the region—acting with the consent of the respective Ordinaries.

No change should be made.

**On the Establishment of Universities**

22.—It is desirable: 1°. that certain canonical faculties or theological schools be established, where students may receive a more advanced and thorough education in ecclesiastical disciplines, including academic degrees, should the Holy See deem this opportune at any time; and 2°. that Catholic universities be founded, given that the public government-run universities and those of the Protestants are entirely devoid of Catholic doctrine and ethos, and indeed are imbued with materialism and false opinions contrary to the Catholic Church.

In China, it appears evident that the existence of only one Catholic university is insufficient to meet the needs of the country. Therefore, the Chinese Council expresses the wish that at least two further Catholic universities be established—one for the northern part, and another for the southern part of this Republic.

Votes and Petitions

[Seals] — (Not recorded)
[Margin notes] — (Not recorded)
[Signatures] — (Not recorded)
[Archival references] — (Not recorded)

Page 275

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 277]

[Main Text]
SYNODS — REGIONAL SEMINARIES — UNIVERSITIES, ETC. 277

Regarding the University of “Aurora”, already established in Shanghai, it is to be desired that it may receive further growth and be commended by the Apostolic Vicars to their subjects (1).

The proposal is approved.

On the care of Chinese youth studying among foreign nations.

23.—Since, as experience shows, the future well-being of the Chinese nation depends greatly upon young Chinese students currently pursuing studies in Europe or America, where they attend secular or non-Catholic institutions in which either nothing at all or mere calumnies—under the guise of history—are taught concerning the Catholic Church, the First Chinese Council humbly petitions the Supreme Pontiff that, in any nation of Europe or America with a considerable number of Chinese students, the Apostolic See, according to its prudent judgment, make suitable provision, in the best possible manner, for these young people to be instructed in Catholic doctrine by competent priests and devout lay Catholics.

Provision shall be made as far as possible.

On the proper formation of teachers to be sent to China.

24.—This Council earnestly desires that Religious Orders, Congregations, and Societies engaged in missionary work diligently prepare, within some higher institution, their own members destined for the education of youth in China, ensuring that these individuals are adequately trained and fully qualified before being entrusted with such an important duty.

The proposal is approved.

——*——

On ecclesiastical tribunals in matters relating to marriage cases.

25.—a) The First Chinese Council most humbly beseeches the Apostolic See to issue an Instruction from the Sacred Congregation on

(1) Since this desire has already been successfully realised in the northern region through the foundation of the Catholic University entrusted to the Benedictine Fathers (O.S.B.), such an institution is strongly recommended to all Ordinaries throughout China.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 276

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 278]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Main Text]
That the decree issued by the Congregation of Propaganda Fide in 1883, entitled «De iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales» (1), be again extended to the Chinese Church as necessary, incorporating, in accordance with the norms of the new law, appropriate corrections and simplifications, while further taking into account the particular difficulties set forth below.

b) Furthermore, that the power which canon law grants to Ordinaries under canon 1990 be extended to Apostolic Vicars in China in the following cases:

1º. To declare the nullity of marriage in cases where it is certainly proven that the man was deprived of both testicles prior to the celebration of the marriage;

2º. To dispense from a ratified but non-consummated marriage, where it is certainly proven that no cohabitation took place after the marriage was celebrated.

c) Finally, that Chinese Ordinaries may conduct the judicial process in cases concerning dispensation from a ratified marriage without being required, in accordance with canon 1963, §1, to seek permission from the Apostolic See each and every time for the instruction of such a process.

The reasons for these petitions are as follows:

First, there is a scarcity of personnel. It is impossible for an Apostolic Vicar or Prefect to have, either at his residence or nearby, as many missionaries and of such qualifications as are required by canons 1573, 1574, 1576, and 1585 for the establishment of an ecclesiastical tribunal.

Second, there is the difficulty of summoning parties and witnesses from locations far distant from the episcopal residence, especially in large missionary territories. Parties and witnesses, if they foresee no benefit from ecclesiastical proceedings, typically neglect to attend, particularly since they must ordinarily bear their own travel expenses.

Third, and more pressing, is the great difficulty—and nearly insurmountable obstacle—of obtaining oaths from witnesses and parties; for among neophytes there is lacking the intellectual and moral disposition necessary for the valid administration of an oath. This is all the more so because the Chinese, by nature, tend in legal matters brought before

(1) Cf. S.C. de Prop. Fide, Hong Kong, 1905, n. 1684.

Vota et Postulata

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 277

--- TRANSLATION ---
[Page 279]
**[Main Text]**
MATRIMONIAL CAUSES — TRIBUNALS OF SECOND INSTANCE 279

Civil magistrates, when involved, act not according to truth but according to expediency, and are entirely ignorant of the sanctity and seriousness of judicial proceedings and oaths. Thus, it is extremely difficult to attain the moral certainty regarding testimony derived from sworn statements, which canon law requires for the issuance of a judicial sentence.

A fourth reason, also of great significance, is that there is an absolute lack of either skilled physicians or midwives in whom Apostolic Vicars can place confidence—whether on account of their expertise or their fidelity—when dealing with matrimonial cases, particularly those concerning impotence and non-consummation. Indeed, as indicated by the Fathers at the Council, such responsibilities cannot safely be entrusted to these medical practitioners or midwives.

Response to a): Affirmative.
Response to b): Negative in both respects.
Response to c): Affirmative, but only temporarily, provided that appropriate faculties are granted to the Apostolic Delegate.

On Tribunals of Second Instance.

26. — Given that in China the ecclesiastical hierarchy has not yet been fully established, and therefore metropolitan bishops (can. 272) are lacking in ecclesiastical regions who could receive appeals (can. 274, n. 7) against sentences issued by first-instance ordinary tribunals, as required by canon 1594, §1;

2º. Furthermore, since the parties have the right to appeal a judgment (can. 1879), and in matrimonial cases the defender of the bond is obliged to appeal, within the prescribed legal time, any initial judgment declaring the nullity of marriage to a higher tribunal (can. 1986);

3º. Consequently, considering also the considerable distance from the Roman tribunal, which renders appeals impractical, delays frequently result in serious harm and risks—particularly in matrimonial causes. Upon examination of the particular character of this people, there exists a grave danger that individuals may enter into new marriages without awaiting the second-instance decision.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 278

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 280]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
For these reasons, the Chinese Council respectfully petitions the Holy See:

a) That in each ecclesiastical region of China, a single local Ordinary be permanently designated, residing at a central location more convenient for other bishops, where the ordinary tribunal of second instance shall be established, in accordance with canon 1594, §1, and in keeping with the intent of canon 364.

b) That for the same reason, the Ordinary of the above-mentioned second-instance tribunal be granted the faculty—once and for all, with the approval of the Apostolic See—to designate another Ordinary to whom appeals may be made from cases heard by him in the first instance, in accordance with canon 1594, §2, and in line with canon 294, §1. In this way, a firm foundation is further laid for the establishment of an indigenous ecclesiastical hierarchy in China.

Affirmative response to both proposals.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

[Vota et Postulata]
(Approval noted in the lower left corner of the page)

Page 279

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 86]

[Main Text]
ALIA VOTA

Proposals submitted by the First Plenary Council of China
to the Sacred Congregation of Rites for examination.

———*———

On the Feast of Jesus Christ, King.

The First Plenary Council of China, most willingly uniting itself with the widespread desires of Catholic bishops throughout the world, earnestly petitioned the Apostolic See to deign to grant a Feast of Jesus Christ the King for the Universal Church, with its own proper Mass and Office.

On the Blessed Virgin Mary as Universal Mediatrix and Dispenser of All Graces.

The First Plenary Council of China, in testimony to the ancient devotion of the entire Christian people towards the Most Blessed Virgin Mary, and in order to obtain her special intercession both for the sanctification of the faithful and for the conversion of unbelievers to the Catholic faith, unanimously desired that the Holy See—should it at any time judge this opportune—would deign to define as a dogma of faith the doctrine which holds: “That the Most Blessed Mary, Mother of God and our Mother, is the universal Mediatrix and Dispenser of all graces.”

On Causes of Canonisation and Beatification.

Regarding causes of canonisation and beatification, the Fifth Commission decreed—and all the Fathers unanimously approved—that separate petitions should be drawn up for each cause concerning the Chinese Blesseds and Servants of God who, it is reported, died for the faith of Christ in China. These petitions would humbly request the Holy See to proceed with or initiate the following causes:

[Signatures]
(No signatures visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Marginal Annotations]
(No marginal notes visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 280

--- PAGE 282 ---
[VOTES AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE SYNOD]

[Main Text]
I. The canonical cause of the following Martyrs—whether from foreign missionaries, or from the clergy and native faithful—who have already been gloriously inscribed in the roll of the blessed in heaven at various times:

1) Bl. Fr. de Capillas O.P.
2) Bl. Pet. Sanz O.P., Bishop of Mauriscatre
3) Bl. Joachin Royo O.P.
4) Bl. Fr. Serrano O.P., Bishop of Tipasa
5) Bl. Joan. Alcober O.P.
6) Bl. Fr. Díaz O.P.
7) Bl. Dufresse M.E., Bishop of Tabraca
8) Bl. Joh. Lantrua O.F.M.
9) Bl. Fr. Clet C.M.
10) Bl. Gabriel Perboyre C.M.
11) Bl. Chapdelaine M.E.
12) Bl. J.-P. Neel M.E.
13) Bl. Ou Petrus
14) Bl. Tchao Augustinus, Priest
15) Bl. Tchang Ta-pong Joseph
16) Bl. Yuen Tsai-te Joseph, Priest
17) Bl. Lieou Paulus, Priest
18) Bl. Lieou Thaddaeus, Priest
19) Bl. Lieou Wen-yuen Petrus
20) Bl. Ho Joachim
21) Bl. Pei Man Laurentius
22) Bl. Tsao Koei Agnes
23) Bl. Lou Ting-mei Hieronymus
24) Bl. Wang Tchang-song Laurentius
25) Bl. Lin Tchao Agatha
26) Bl. Tchang Joseph, Seminarian
27) Bl. Tchen Paulus, Seminarian
28) Bl. Lo Joannes-Baptista
29) Bl. Wang Martha
30) Bl. Ou Lao-yao Martinus
31) Bl. Tchen Wei-tang Joannes
32) Bl. Tchang Tien-chu Joannes
33) Bl. Y Kou-po Lucia

Votes and Petitions

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps/Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 281

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 283]

[Main Text]
CAUSES OF CANONIZATION AND BEATIFICATION

II. Cause for the Beatification of the Servant of God Stephen Le Fèvre (or Faber), S.J., Apostolic Missionary in the Province of Shensi in China.

III. Cause for the Beatification of the Venerable John Martin Moye, Founder of the Congregation of the Daughters of Divine Providence and Apostolic Missionary in the Province of Szechwan in China.

IV. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Joseph Henriquez, S.J., Tristán de Attimis, S.J., Apostolic Missionaries in China, and the Chinese catechists Joseph Tang Tè-koan and Philip Wang, who all died for the faith of Christ.

V. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Gregory Grassi, Bishop of Orthosia, and his companions, reportedly killed out of hatred for the faith.

VI. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Theodime Verhagen, Vicar Apostolic of Southern Hupeh, and Frederic Verhagen, Florentius Robrecht, and Victorin Delbrunsch, Apostolic Missionaries of the same Vicariate, who shed their blood for the faith of Christ— the first three in the year 1904, the last in 1898.

VII. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Alberic Crescitelli, Apostolic Missionary, who confirmed the faith with his blood in the village of Yentzepien (in the Apostolic Vicariate of Southern Shensi).

VIII. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Father Joseph Segers, Apostolic Missionary in Eastern Mongolia, who shed his blood in the year 1900 in the city of Lam-pinsien.

IX. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Sie Quinti, Chinese Catechist, reportedly put to death out of hatred for the faith in the city of Wucheng.

On the Recognition of the Cultus of John of Montecorvino, First Archbishop of Khanbaliq.

The First Plenary Council of China unanimously expressed the desire that the longstanding popular devotion to the Servant of God John of Montecorvino, O.F.M., the first Archbishop of Khanbaliq, be formally recognised, and that the Founder of the Church in China be inscribed in the Catalogue of the Blessed.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 282

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 284]
PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On the Extension of the Cult of Blessed Odoric of Porta Nuova, O.F.M., to the Entire Church in China.

The First Plenary Council of China earnestly petitioned that the cult of Blessed Odoric of Porta Nuova, O.F.M., already legitimately confirmed since the year 1755, be extended to the entire Catholic Church in China.

On the Office and Mass of the Blessed of China, and on Altars and Oratories Dedicated to Them.

The First Plenary Council of China earnestly petitioned the Holy See to deign to grant, in addition to the liturgical Office and Mass for the Blessed of China, permission for altars and oratories to be dedicated to them, even within religious Orders that follow a particular liturgical rite.

On the Canonisation of Blessed Teresa of the Infant Jesus.

All the Bishops of China and the Fathers assembled at the First Plenary Council of China, moved by profound gratitude towards this outstanding patroness of the missions, unanimously joined their prayers with one voice, earnestly beseeching the Holy See to inscribe Blessed Teresa of the Infant Jesus among the Saints, for the renewed glory of the Catholic Church and as a new source of protection for the missions.

On the Beatification of Pope Pius X.

The First Plenary Council of China, out of its special affection and deep devotion towards the much-loved Father, Pope Pius X, expressed the desire that the Holy See might raise him to the honours of the altar as soon as possible.

[Signatures]
—○○○—

[Vota et Postulata]

Page 283

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
INSTRUCTION
FOR MATRIMONIAL CAUSES,
BY VIRTUE OF A FACULTY, TO BE OBSERVED IN THE INDIES

[Margin Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

Page 284

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, obscuration, or poor transcription quality. No recoverable text is present for translation. This placeholder notation is retained in accordance with academic archival standards to indicate the structural components of the original manuscript.*

Page 285

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
P A R S I

On Matrimonial Processes

1. Matrimonial cases between baptised persons pertain to the ecclesiastical judge, to whom alone it belongs to pronounce judgment on the validity of marriage and on the obligations arising therefrom.

Cases concerning merely civil effects of marriage, when pursued principally, belong to the civil magistrate in accordance with canon 1016; however, when incidental and accessory, they may also be examined and determined by the ecclesiastical judge by virtue of his proper authority (C. 1961).

2. «Can. 1962.—Matrimonial cases falling under those specified in can. 1557, §1, n.1, shall be exclusively handled by that Sacred Congregation, Tribunal, or special Commission to which the Supreme Pontiff has delegated such matters from time to time; cases concerning dispensations for a ratified but not consummated marriage are reserved to the Sacred Congregation for the Discipline of the Sacraments; those relating to the Pauline privilege are reserved to the Sacred Congregation of the Holy Office» (1).

«Can. 1963.—§ 1. Therefore, no inferior judge may initiate judicial proceedings in cases concerning dispensation from a ratified marriage unless the Apostolic See has granted him such faculty.

§ 2. However, if a competent judge, acting by his own authority, has completed a trial concerning the nullity of a marriage on grounds of impotence, and as a result evidence emerges that the marriage, while not invalid due to impotence, remains unconsummated, all procedural documents shall be transmitted to the Sacred Congregation, which may make use of them in rendering a decision regarding a ratified and non-consummated marriage.»

«Can. 1964.—In other matrimonial cases, the competent judge is the judge of the place where the marriage was celebrated, or where

(1) In response to the query: «Whether the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office possesses exclusive competence in any matrimonial causes between a Catholic party and a non-Catholic party, whether baptised or unbaptised, whenever referred to the Holy See», the same Sacred Congregation of the Holy Office decreed on 18 January 1928: «Affirmatively, having particular regard to canon 247, §3, and without prejudice to the provisions of canon 1557, §1, n.1.» (Cf. Acta Apostolicae Sedis, year 1928, p. 75).

[Marginal Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 286

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 288]
**INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES**

[Main Text]
the contracted party, or, if one party is non-Catholic, the Catholic party has a domicile or quasi-domicile» (1).

3. For any matrimonial cause to be entertained in an ecclesiastical tribunal, it is necessary that a regular and legally valid accusation against the marriage shall have preceded.

4. «Canon 1971.—§ 1. Those entitled to bring an accusation are:
1°. Spouses, in all cases of separation and nullity, unless they themselves were the cause of the impediment;
2°. The promoter of justice, in respect of impediments which are by their nature public.

§ 2. All others, even blood relatives, do not possess the right to accuse a marriage, but may only report the nullity of a marriage to the Ordinary or to the promoter of justice» (2).

5. An accusation must be made before the competent ecclesiastical Ordinary and must be submitted in writing. If made orally, it must be reduced to judicial form according to the rules established by common law (cf. canons 1706–1707) (1*), namely by requiring the accuser to repeat the accusation before the tribunal, where it shall be recorded in the official acts by the notary.

(1*) Canon 1706.—Anyone wishing to institute proceedings against another must present a written petition (libellus) to the competent judge, setting forth the subject matter of the dispute and requesting the judge to initiate legal proceedings.

Canon 1707.—§ 1. One who is unable to write, or who is legitimately prevented from submitting a written petition, may present their request orally before the tribunal.
§ 2. Likewise, in cases involving straightforward investigation and of lesser importance—and therefore requiring prompt resolution—the judge may, at his discretion, admit an oral petition.
§ 3. In both cases, however, the judge must instruct the notary to draw up a written record of the act, which shall be read to the petitioner and confirmed by them.

(1) A wife maliciously abandoned by her husband must bring action against him before the Ordinary of the husband’s domicile or quasi-domicile, not before the Ordinary of her own proper or distinct quasi-domicile. However, a Catholic plaintiff who is not lawfully separated from her husband, but who possesses her own quasi-domicile, may bring action against a Catholic husband either before the Ordinary of the husband’s domicile or before the Ordinary of her own quasi-domicile. This follows from the response of the Pontifical Commission for the Authentic Interpretation of the Code, 14 July 1922, no. XIV (cf. *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1922, pp. 529–530).

(2) In matrimonial cases, a non-Catholic—whether baptised or unbaptised—cannot act as a plaintiff. However, should special reasons arise warranting the admission of non-Catholics as parties in such cases, recourse must be had in each instance to the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office (from the response of the S.S.C. of the Holy Office; cf. *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1928, p. 75).

Instructio

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 287

--- TRANSLATION ---

[Page 289]

[Main Text]
INTRODUCTION OF THE CASE — CONSTITUTION OF THE TRIBUNAL

6. In this process (cf. canon 1708) (1*), in addition to a precise exposition of the facts, all necessary circumstances and concurrent indications must be fully set out; witnesses who are informed about the matter must be identified and named, so that the grounds of the accusation may be clearly understood and the judicial path towards uncovering the truth properly established.

7. Once the accusation has been thus received, the office of moderator of proceedings—that is, the judge—shall either be assumed personally by the Bishop or delegated by him to his Vicar General or to another upright and experienced cleric. Similarly, he shall appoint another individual to serve as notary, whose duty it will be to record in writing all matters pertinent to the case, to administer interrogations to those to be examined, and to transcribe their responses.

8. Furthermore, the Ordinary himself is absolutely obliged to appoint another ecclesiastical person, distinguished by knowledge of law and integrity of life, who shall serve as defender of the bond (in accordance with canons 1968–69) (2*).

(1*) Canon 1708. — The petition initiating litigation must:
1º. Specify before which judge the case is brought, what is being requested, and from whom it is sought;
2º. Indicate, at least generally, the legal basis upon which the petitioner relies to substantiate the claims made;
3º. Be signed by the petitioner or his procurator, with the date, month, and year appended, as well as the place where the petitioner or his procurator resides, or declares residence for the purpose of receiving legal documents.

(2*) Canon 1968. — The duties of the defender of the bond are:
1º. To attend examinations of the parties, witnesses, and experts; to submit to the judge written and sealed sets of questions to be opened during the examination by the judge and put to the parties or witnesses; and to suggest to the judge new questions arising from the course of the examination;
2º. To review articles submitted by the parties, to oppose them where necessary, and to examine documents presented by the parties;
3º. To draft and present observations against arguments for the nullity of marriage, to advance proofs in favour of the validity or consummation of the marriage, and to raise any other points deemed useful for the defence of the marital bond.

Canon 1969. — The rights of the defender of the bond are:
1º. At all times and at any stage of the case, to inspect the acts of the process, even if not yet published; and to request reasonable extensions of time for completing written submissions, to be granted at the prudent discretion of the judge;
2º. To be fully informed of all evidence or allegations, so as to have the opportunity to respond;
3º. To request the summoning of additional witnesses or the re-examination of existing ones, even after the conclusion or publication of the process, and to submit further observations;
4º. To require that additional procedural acts suggested by him be carried out, unless the tribunal unanimously decides otherwise.

[Signatures]
37

[Archival References]
[None visible]

Page 288

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 290]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Main Text]
existat. Eum vero suspendere vel removere, si iusta causa adfuerit, et alium substituere, iis qualitatibus ornatum, Ordinario semper fas erit.

9. Praedictae delegationes et delegationes in scriptis ab Ordinario fiant, et earum authentica documenta, vel saltem mentio in actis praestent (Cfr. can. 364, § 1) (1*).

10. Moderatoris actorum erit tribunal convocare, partes et testes citare ut in iudicium compareant; terminos dilationis concedere, quoties rationabiliter ab iis qui ius habent petantur; edere decreta et ordinationes pro regulari et recta actorum compilatione. Quae omnia scripto erunt exaranda, et in actis ipsis recensenda.

11. Quod si ob peculiares circumstantias matrimonii defensor singulis actis interesse nequiverit, absoluto processu eadem ipsi tradantur, ut eas exarare queat animadversiones quas tuendae matrimonii validitati necessarias indicaverit. Si alia acta suggesserit, haec conficienda omnino erunt; si ex iam confectis deprehenderit alias adesse personas testimonium ferendas idoneas et opportunas nondum examinatas, has examini subiciendas proponet.

12. Constituto tribunali (1), haec actorum conficiendorum ratio tendenda erit: «Si matrimonium accusatur ex defectu consensual, curet ante omnia iudex ut monitionibus opportunis partem, cuius consensus deesse affirmatur, ad consensus renovandum inducat; si ex defectu formae substantialis vel ex impedimento dirimenti quod dispensari potest et solet, partes

(1*) Can. 363.—§ 1. Curia dioecesana constat illis personis quae Episcopo aut ei qui, loco Episcopi, dioecesim regit, opem praestant in regimen totius dioecesis.

§ 2. Quare ad eam pertinent Vicarius Generalis, officialis, cancellarius, promotor iustitiae, defensor vinculi, synodales iudices et examinatores, parochi consultores, auditores, notarii, cursores et apparitores.

Can. 364.—§ 1. Nominatio eorum qui praedicta officia vel munera exercent, scripto consignetur, ad normam can. 159.

(1) Ad normam can. 1621, § 1, «Excepto Episcopo qui per se potestatem iudiciariam exerceat, omnes qui tribunal constituunt aut eidem opem ferunt, iusurandum de officio rite et fideliter implendo coram Ordinario vel coram iudice a quo electi sint, vel coram viro ecclesiastico ab alterutro delegato praestare debent: idque ab initio suscepti officii, si sint stabiles, aut antequam causa agatur, si pro peculiari aliqua causa sint constituti».

Instructio

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 290]
INSTRUCTION FOR MATRIMONIAL CASES

[Main Text]
should exist. It shall always be permissible for the Ordinary to suspend or remove him, should just cause arise, and to appoint another individual endowed with the requisite qualifications.

9. The aforementioned appointments and delegations shall be made in writing by the Ordinary, and authentic documentation thereof—or at least an explicit mention—shall be entered into the official records (cf. canon 364, §1) (1*).

10. It shall be the duty of the judicial moderator (*moderator actorum*) to convene the tribunal, to cite the parties and witnesses so that they may appear before the court, to grant extensions of time whenever reasonably requested by those entitled thereto, and to issue decrees and directives necessary for the proper and orderly compilation of the proceedings. All such actions must be recorded in writing and duly noted in the official acts of the case.

11. Should the defender of the bond (*defensor vinculi*) be unable, due to particular circumstances relating to the marriage case, to participate in each individual act of the process, the complete record shall be delivered to him upon conclusion of the proceedings, so that he may formulate his observations as deemed necessary for safeguarding the validity of the marriage. If he proposes additional procedural steps, these must be fully carried out; if, upon reviewing the existing documentation, he identifies further individuals who are suitable and appropriate witnesses yet have not been examined, he shall propose that they be subjected to examination.

12. Once the tribunal has been duly constituted (1), the following method of conducting proceedings shall apply: “If the marriage is challenged on grounds of defective consent, the judge shall first ensure, through appropriate admonitions, that the party alleged to lack consent is induced to renew their consent. If the case concerns a defect in substantial form or a diriment impediment which may and ordinarily ought to be dispensed, the parties

(1*) Canon 363.—§1. The diocesan curia consists of those persons who assist the Bishop—or the individual who governs the diocese in the Bishop’s stead—in the governance of the entire diocese.

§2. Thus, the following belong to it: the Vicar General, the Officialis, the Chancellor, the Promoter of Justice, the Defender of the Bond, Synodal Judges and Examiners, Parish Consultors, Auditors, Notaries, Couriers (*cursores*), and Court Officers (*apparitores*).

Canon 364.—§1. The appointment of those who exercise the aforementioned offices or functions must be committed to writing, in accordance with canon 159.

(1) In accordance with canon 1621, §1: “Excepting the Bishop who exercises judicial power by virtue of his office, all others who constitute the tribunal or assist therein are required to take an oath faithfully and properly to discharge their duties before the Ordinary, or before the judge by whom they were appointed, or before a clerical delegate authorised by either; this oath must be taken at the beginning of their appointment if permanent, or prior to the hearing of any case if appointed for a specific purpose.”

Instructio

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**Notes on Translation:**

- **British English Conventions**: Spelling and terminology conform to standard British academic usage (e.g., "judicial", "duly", "whilst" avoided in favour of "while" where appropriate, consistent punctuation).
- **Scholarly Tone**: Formal register maintained throughout, suitable for publication in ecclesiastical or legal history journals.
- **Technical Terms**: Latin canonical terms (e.g., *Ordinarius*, *defensor vinculi*, *promotor iustitiae*) are translated with standard English equivalents used in Catholic canon law scholarship, followed by the original term in parentheses where clarity requires.
- **Historical Accuracy**: Period-specific structures and canonical references preserved; explanatory insertions minimised to maintain authenticity.
- **Structure**: Original paragraph numbering and layout retained to reflect archival integrity. Footnotes and cross-references rendered in standard academic format.
- **Contextual Fidelity**: The text reflects pre-Vatican II canonical procedure and is treated as a primary source within the historical study of matrimonial jurisprudence in the Roman Catholic Church.

This translation is intended for academic citation and research use within UK higher education and ecclesiastical studies contexts.

Page 289

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 291]
**[Main Text]**
CAUTION TO BE OBSERVED — PROBATIVE PROCEDURE
should strive to lead [the parties] to renew consent in lawful form
or to seek a dispensation » (Canon 1965).

If further proceedings are required, the judge shall first require from all
and each of the persons to give testimony an oath, according to the form
established in canon 1622 (1*), concerning the duty to speak the truth,
and, where circumstances so require, also regarding the obligation to maintain secrecy. This oath must be repeated in each examination in the same manner.

13. Those subject to examination shall always be heard separately. In accordance with canon 1772, §§ 2 and 3 (2*), it remains at the prudent discretion of the judge, after the testimonies have been given, to allow the witnesses to confer among themselves or with the party concerned.

The notary shall record the day, month, and year of each examination, as well as the name, surname, age, condition, status, and place of origin of each individual, and likewise note that the oath was duly administered.

14. After each examination—even if the same person is to be examined multiple times—the notary shall, in a clear and intelligible voice, read aloud before the examinee the questions and answers, granting the latter the opportunity to amend or clarify anything they deem necessary. Thereafter, the person examined shall sign; if illiterate, they shall make their mark.

(1*) Canon 1622.—§ 1. Whenever an oath is administered, whether to judges or officials of the tribunal, or to parties, witnesses, or experts, it must always be taken preceded by an invocation of the Divine Name: by priests, with the hand placed upon the breast; by other faithful, with the hand placed upon the Gospels.

§ 2. The judge receiving the oath from a party, witness, or expert should normally admonish them concerning the sacredness of the act, the grave offence committed by those who violate an oath, and also the penalties incurred by those who swear falsely in court.

§ 3. The oath must be administered according to a formula approved by the judge, in the presence of the same judge or his delegate, with either or both parties present who wish to attend the administration of the oath.

(2*) Canon 1772.—§ 1. Witnesses must be examined individually and separately.

§ 2. Nevertheless, it remains at the prudent discretion of the judge, after the testimonies have been delivered, to permit the witnesses to confer among themselves or with the party concerned—that is, commonly speaking, to confront one another.

§ 3. Such confrontation may take place only if all the following conditions are simultaneously met:
1º. If the witnesses disagree among themselves or with the party on a matter of importance touching the substantial issue of the case;
2º. If no easier means of discerning the truth is available;
3º. If there is no risk of scandal or discord arising from such comparison.

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 290

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 292]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

In the name of the ✠ Cross; and finally, the promoter of justice, the defender of the validity of marriage, and the judge shall affix their signatures, and the notary shall record the act (cf. canon 1780) (1*).

15. Should it ever occur that individuals to be examined reside in foreign or perhaps remote regions, and the tribunal is unable to convene in person, the judicial vicar shall provide a detailed account of the facts and circumstances requiring investigation and confirmation. This account, together with appropriate questions formulated therein, the opinion of the defender of the marriage bond, and the names of those to be examined, shall be sent to the ●Ordinary of the place where they reside. The latter shall either personally, or through his general vicar, or through another trustworthy and experienced priest to be selected, examine them according to the prescribed questions, having first required an oath to speak the truth, and observing all other provisions set forth above. If, however, it should happen that one of those due to be examined has died, a document attesting to the death shall be entered into the records.

16. With regard to each individual summoned or to be summoned before the court, the judicial vicar is to inquire into their moral character and credibility. To this end, he shall ensure that testimonial letters are produced—either from their parish priests or, failing these, from other reliable persons—which shall likewise be cited in the official acts.

17. Among those to be examined, priority is given to the party who brought forward the accusation or denunciation against the marriage. From this person it must be required that they clearly and distinctly state the grounds of the accusation or denunciation; faithfully and conscientiously recount all pertinent facts; present any evidence available; disclose all circumstances and indications known either from personal knowledge or learned from others; and finally, name any witnesses whom they know to be informed about the matter, or at least believe to be so.

18. Second in order are the spouses themselves, who must always be heard separately, so that each may defend their rights and either refute or explain the arguments, deductions, and facts adduced. Any party subjected to examination may, either immediately after being examined or subsequently before the conclusion of the process, if they so wish, propose articles or points upon which the other spouse is to be examined, and

(1*) Canon 1780. — § 1. Before a witness departs from the hearing, the notary shall read aloud the written record drawn up by the clerk concerning the testimony given orally by the witness, granting the witness the right to add, omit, correct, or amend the text as necessary.
§ 2. Finally, the witness, the judge, and the notary must sign the record.

Instructions

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 291

--- TRANSLATION ---

[Page 293]

[Main Text]
RATIO EXAMINANDI SINGULOS — PUBLICATION OF THE PROCESS 293

If further articles are proposed by either party, the spouse who was first examined shall again be cited, so that they may be heard regarding the articles submitted by the other. Depending on the particular circumstances, inquiry shall be made of the spouses as to whether they possess any documents relating to their marriage or to their conjugal way of life, and these shall be produced and entered into the record. Such documents, whatever their nature and whoever produces them, must always be accepted; and the notary is required to note the day, month, and year, as well as the name of the person by whom they were submitted.

19. If both spouses agree in their depositions, the presiding officer (moderator actorum) and the defender of the marriage bond shall carefully examine whether collusion has occurred between them. In such a case, each argument arising from the proceedings which contradicts their testimonies shall be clearly put before them, so that any fraud, if present, may be uncovered and the truth, as far as possible, may become manifest.

20. After the spouses, the summoned witnesses shall be examined, following the method for examination previously described, and all pertinent information they are deemed capable of providing shall be thoroughly elicited. The questions to be put to each witness shall be determined according to the nature of the accusation, the body of alleged facts and circumstances, or the character and capacity of the witnesses themselves, and shall be left to the discretion and prudence of the presiding officer and the defender of the marital bond, who may extend, augment, or reduce them as necessary—provided always that all matters deemed essential or expedient for reaching a proper judgment are fully investigated.

21. The contents of the acts (records) shall not be disclosed to anyone—including the spouses themselves or their respective advocates—prior to the publication of the process, with the sole exception of the defender of the marriage.

22. Once the presiding officer and the defender of the marriage judge that no further evidence is required, the collection of proofs shall be concluded, and the process shall be published, by means of a decree issued for this purpose and signed by the presiding officer, the defender of the marriage, and the notary.

23. Following the publication of the process, opportunity shall be given for the parties to present the defences they wish to allege in safeguarding their rights, and they shall be granted the right to employ such legal representatives as they choose. Indeed, they must be expressly informed of this right, so that after judgment has been delivered, there may be no unjust accusations or appeals against it on grounds of lack of due process. As for the allegations,

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 292

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 294]
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CAUSES

[Main Text]
If such submissions have been made, they shall be communicated to the defender of the matrimonial bond, so that he may examine them and, insofar as they challenge the validity of the marriage, be able to refute them.

24. Once all the above procedures have been duly completed, the time has come to pronounce judgment. For this to be carried out properly by the Ordinary or his delegate, first the defender of the marriage must be asked to declare that he has no further arguments to present nor any additional matters to investigate. Thereafter, the entire case shall be submitted for examination to two or three expert men, if such can be found; the judgment shall not be issued until their opinions have been heard.

This judgment shall be recorded in writing, setting forth succinctly—yet without omitting anything essential—the substantial grounds upon which it is based, drawn from the judicial process. The sentence, authenticated by the signature of the judge and notary, as well as by the seal of the episcopal curia, shall be formally notified to the parties through an official of the curia, who shall leave with them a certified copy, the authenticity of which shall be duly attested in writing.

25. If the judge has ruled in favour of the validity of the marriage, and neither spouse appeals against the decision, the defender of the marriage shall not appeal either, and the case shall be deemed concluded. Conversely, if the judge has declared the marriage to be null, even if both spouses accept the ruling of the Prelate, the defender of the marriage is obliged to file an appeal and to request a new judgment from another competent tribunal. Meanwhile, the parties are in no circumstances permitted to contract a new marriage. Although no fixed deadline is imposed upon the defender of the bond for lodging such an appeal, care must nevertheless be taken that this is done as promptly as possible. Should the defender himself neglect this duty, he may be compelled to act either by the judge or by the authority before whom the appeal ought properly to be made.

26. An appeal shall be directed to the Ordinary of the place, once and for all designated by the Holy See as the judge of second instance. An appeal to the Holy See shall always be required whenever the first two judgments are not mutually consistent, unless the parties agree to refer the matter directly and immediately to the Holy See from the outset.

27. Upon receipt of an appeal, the Bishop or Ordinary who issued the initial judgment shall transmit the case, together with the complete record and all other documents pertinent to the re-examination of the matter, to the tribunal to which the appeal has been made.

Instructions

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals/Stampings]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 293

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 295]

[Main Text]
PRONOUNCEMENT OF JUDGMENT — APPEAL

28. That judge shall carefully examine all proceedings carried out by the first tribunal, and shall carry out all such actions as may be deemed necessary to remedy any defects, clarify uncertainties, and correct errors. To this end, with the defender of the bond always present—either established in court or specially delegated—he shall examine the spouses; conduct investigations into the documents previously submitted to the lower tribunal; and re-hear witnesses from whom further information may be obtained. Indeed, he may even decree that a completely new process be conducted *de novo*. However, should there be no valid grounds requiring a new process, it will generally be more prudent—especially if the circumstances of persons and places so suggest—to proceed on the basis of the existing completed process, while instituting only such further investigations as he shall judge necessary.

If he determines that a new process must be undertaken, the method described above must be observed. If, however, he judges that only certain additional acts are to be added or specific matters further investigated, the defender of the bond must still always be present; or at the very least, these new proceedings must be communicated to him, so that, in accordance with his office, he may duly consider them and, where appropriate, submit his observations.

29. Upon completion of the examination of the initial process and conclusion of any further investigations, the appellate judge shall require the defender of the bond to state whether he has anything further to present or request. Should the defender declare that he has nothing further to add, the judge shall then, after hearing certain individuals learned in canon law as previously prescribed, pronounce judgment, observing all the provisions laid down for tribunals of first instance.

30. When both judgments have been rendered in agreement affirming the validity of the marriage, the party challenging the marriage should nevertheless be aware that an appeal remains fully open to them before the Apostolic See. Conversely, if in both the second and the first instance judgment a marriage has been declared null and void, and neither the party nor the defender of the bond believes, in good conscience, that an appeal ought to be made, the spouses shall have the right, ten days after the notification of the sentence has elapsed (can. 1987) (1*), to contract a new marriage.

(1*) Can. 1987.— After a second judgment confirming the nullity of a marriage, if the defender of the bond at the appellate level does not believe, in good conscience, that an appeal should be pursued, the spouses have the right, ten days after the promulgation of the sentence, to enter into a new marriage.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 294

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 296]
INSTRUCTION REGARDING MATRIMONIAL CASES

provided that neither party is prohibited from doing so by any impediment or legitimate cause. Nevertheless, the authority granted to the spouses following a second conforming judgment, as stated above, shall be understood as effective, always preserving intact the right or privilege pertaining to matrimonial causes, which, owing to the passage of time, never become res iudicata; but if new matter comes to light which was previously undiscussed or unknown, such cases may be resumed and once again referred to judicial controversy (Can. 1989) (1*). Should an appeal be lodged against the second judgment concerning nullity by either party, or should the defender of the bond consider himself unable in conscience to assent thereto—because it appears to him either manifestly unjust or otherwise invalid—the entire matter being referred to the Holy See, the prohibition against each spouse contracting new nuptials shall meanwhile remain firmly in place.

(1*) Can. 1989.— Since judgments in matrimonial cases never become res iudicata, the cases themselves may always be retracted if new arguments are presented, subject to the provisions of canon 1903.

[Main Text]
provided that neither party is prohibited from doing so by any impediment or legitimate cause. Nevertheless, the authority granted to the spouses following a second conforming judgment, as stated above, shall be understood as effective, always preserving intact the right or privilege pertaining to matrimonial causes, which, owing to the passage of time, never become res iudicata; but if new matter comes to light which was previously undiscussed or unknown, such cases may be resumed and once again referred to judicial controversy (Can. 1989) (1*). Should an appeal be lodged against the second judgment concerning nullity by either party, or should the defender of the bond consider himself unable in conscience to assent thereto—because it appears to him either manifestly unjust or otherwise invalid—the entire matter being referred to the Holy See, the prohibition against each spouse contracting new nuptials shall meanwhile remain firmly in place.

(1*) Can. 1989.— Since judgments in matrimonial cases never become res iudicata, the cases themselves may always be retracted if new arguments are presented, subject to the provisions of canon 1903.

[Margin notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 295

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 38]

[Main Text]
PART II
On the Rules to be Observed in Handling Matrimonial Cases in Particular.

In addition to the rules hitherto set forth, which must be observed generally in all matrimonial causes so that legal validity may stand secure, certain special rules must also be kept in view according to the particular nature and character of the impediments which have given rise to the judicial case. Therefore, some observations should be made specifically concerning each of these, at least those which occur more frequently.

31. ON THE IMPEDIMENTS OF CONSANGUINITY, WHETHER BODILY OR SPIRITUAL, AND OF AFFINITY.—If a marriage is challenged on the grounds of an alleged impediment of consanguinity, whether bodily or spiritual, or of affinity, the existence thereof may easily be established through authentic documents. For bodily consanguinity, as well as affinity arising from a prior marriage, may be determined from the genealogical tree of each family, constructed from marriage registers and baptismal records, in which not only the names of the spouses and those baptised must be recorded, but also the names of their parents. Likewise, spiritual consanguinity is clearly derived from baptismal registers, since together with the names of those baptised, the names of godfathers and godmothers must likewise be entered therein. Such documents, authenticated in due form, shall be obtained from the said registers by the work of parish priests or the curia, accompanied by testimony confirming their identity with the respective entries in the original books; indeed, if testimony has been provided by the parish priest, it shall be required that his signature be formally authenticated by the episcopal curia.

32. If any doubt should arise regarding the aforementioned documents or their authenticity, relatives by blood, by marriage, or other close kin—those who are known or likely to know the origins of the persons in question—shall be summoned to court and examined under canonical procedure, so that from their depositions the degree of consanguinity or affinity

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 296

--- PAGE 298 ---
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

[Main Text]
be more clearly established. A not insignificant basis for this may also be public reputation, which must be taken into account; however, the origin of such reputation and the reasons by which it is propagated must be carefully examined. Nevertheless, the judge must always bear in mind that authentic documents provide the principal foundation for resolving these matters, and that it is never permissible to rule against them unless it has been clearly and evidently demonstrated that the documents themselves are defective or false. Therefore, local Ordinaries shall diligently ensure that baptismal registers, as well as those recording marriages and deaths, are most carefully compiled and accurately preserved by parish priests.

33. ON THE IMPEDIMENT OF PUBLIC DECENCY.—Whenever a marriage is challenged on grounds of the impediment known as *public decency* (*impedimentum publicae honestatis*), it must first be carefully determined whether this arises from a prior marriage—whether validly contracted but not consummated, or invalid—or from a public and notorious concubinage.

In the former case, documents relating both to the prior marriage (before the celebration in question) and to its invalidity must be presented to establish the impediment. If, however, the alleged impediment is said to arise from public and notorious cohabitation in concubinage, due and prudent inquiry must be made into the truth of this claim before any judicial decision is rendered.

34. ON THE IMPEDIMENT OF FORCE AND FEAR.—Regarding the impediment known as *force and fear* (*vis et metus*), it must first be noted that no person has a legal right to challenge a marriage on this ground unless they claim to have suffered violence or coercion. However, anyone who has lived in the marital union for a considerable time shall be dismissed from bringing such a claim, provided that during this period they had the freedom and opportunity to protest against the nullity of the marriage. Thus, if, having been freed from fear, a party voluntarily remains in the conjugal home and does not refuse the duties of marriage, they shall no longer be heard. For one who, once free from coercion or fear, fails to avail themselves of the right and opportunity to object, is considered to have consented and thereby ratified what they previously did unwillingly and against their will. Hence, it must first be investigated whether the accusation was made within the legally appropriate time (the *tempus utile*); and if this period has already elapsed, the reason for the delay must be examined, so that it may be judged whether the accusation should be admitted or rejected. Secondly, it must be borne in mind that only grave fear—that is, fear sufficient to overcome a person of reasonable firmness—can invalidate a marriage; consequently, in investigating such fear, all necessary inquiries must be conducted, whether by the auditor of causes or by the defender of the bond, with due diligence.

[Signatures]
Instruction

[Archival References]
(Not visible)

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

Page 297

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 299]
**[Main Text]**
Cognatio — Publica honestas — Vis et metus

directionem habere debent. Porro gravitas timoris oritur ex natura minarum, ex qualitate tum eorum a quibus illae proficiscuntur, tum eorum qui eas passi dicuntur. Ista tria itaque erunt praesertim investiganda.

35. Circa primum sedulo inquirendum, utrum qui de adhibita coactione accusantur, ita consueverint agere cum persona quae coacta dicitur, ut gravem atque molestam eidem redderent domesticam et familiarem cohabitationem; quanam fuerint in specie molestiae eidem allatae: utrum verba gravi indignatione plena adhibita, intentata hereditatis privatio, ejectio e paterna domo; an addita etiam verbera.

Circa secundum considerandum est, utrum qui de illata vi metuve accusantur, patria potestate et auctoritate pollerent, an qui vim metumve passi sunt, nullatenus iisdem subiecti fuerint; quae ratio vis inferendae; magna ne ex matrimonio propriae domui utilitas, aut deens obventurum; quae indoles vim inferentium, quae conditio, qui mores; qua ratione familiam regere consueverint: utrum ad iracundiam et violentiam ita essent proclives, ut facile quod minabantur perficerent, et animo ita essent duro atque obstinato, ut a nemine sibi contradici aut consiliis suis impedimenta obiiici paterentur.

Quoad tertium ratio habenda erit primum sexus personae quae violentiam passa dicitur: facilis enim animus puellae commovetur, quam viri; deinde aetatis, educationis, indolis: utrum nempe mitis ac timida fuerit, an fortis et constans; qua ratione in familia vivere consueverit: utrum sub custodia et vigilantia parentum, ita ut ab eorum imperio semper et in omnibus penderet, an aliqua libertate frueretur, ut et propria sensa exponere, et iuxta propriam voluntatem operari potuerit: an parentes ita eam segregarint, ut omnis consilii expetendi facultas eidem adempta fuerit, nec cuiquam eiusdem alloquendae copiam tribuerint, nisi quos de matrimonio inendo consilia praebere posse iudicaverint.

36. Praeter ista inquirendum erit, utrum qui de illata vi conqueritur, aliquando relationem haberit cum eo cum quo postea contraxit, et utrum aliquando propositum haberit cum eodem contrahendi. In casu affirmativo inquirendum, quas ob causas voluntatis mutatio contigerit; a quo tempore consilium fuerit mutatum: utrum nempe antequam parentes propriam voluntatem

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 299]
**[Main Text]**
Kinship — Public reputation — Coercion and fear

allegations must be properly directed. Moreover, the seriousness of fear arises from the nature of the threats, and from the status both of those from whom such threats originate and of those said to have suffered them. These three aspects therefore require particular investigation.

35. With regard to the first point, careful inquiry must be made as to whether those accused of using coercion were accustomed to conduct themselves towards the person alleged to have been coerced in such a manner as to render their domestic and familial cohabitation burdensome and oppressive; what specific forms of hardship were inflicted upon that individual: whether harsh and indignant language was employed, whether disinheritance was threatened, expulsion from the paternal home, or even whether physical beatings were added.

Regarding the second point, consideration must be given as to whether those accused of inflicting violence or fear held authority under *patria potestas* (paternal power), or whether those who allegedly suffered such violence or intimidation were in no way subject to them; what motive there may have been for the use of force; whether significant personal or household advantage was expected from the marriage, or feared loss if it did not occur; the disposition, social standing, and moral character of those applying pressure; how they were accustomed to govern their household: whether they were so prone to anger and violence that they would readily carry out their threats, and of such a rigid and resolute temperament that they would tolerate neither contradiction nor interference with their plans from any quarter.

As regards the third point, account must first be taken of the sex of the person alleged to have suffered violence: for a young woman’s mind is more easily moved than a man’s. Then age, education, and temperament must be considered: whether she was notably gentle and timid, or rather strong-willed and steadfast; the manner in which she was accustomed to live within the family: whether under parental supervision and control, so as always and in all matters to depend upon their authority, or whether she enjoyed some degree of liberty, enabling her both to express her own opinions and to act according to her own will; whether her parents had isolated her to such an extent that all possibility of seeking counsel was denied to her, and access to speak with anyone was granted only to those whom they deemed suitable to advise on the proposed marriage.

36. Beyond these considerations, it must also be investigated whether the individual complaining of coercion had previously maintained a relationship with the person whom they later married, and whether they had ever expressed an intention to marry that same person. If this is affirmed, further inquiry must determine the reasons for the change of will; from what point the intention was altered: specifically, whether this occurred before the parents had communicated their own wishes.

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 298

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 300]
**[Main Text]**
ostenderent, an postea; et utrum ex praecedenti relatione aliqua
exorta sit suspicio contra decorem vel ipsius personae, vel
familiae, a qua parentes moveri potuerint ad matrimonium
exigendum tamquam remedium bonae famae recuperandae.
Etiam investigandum, quid haec persona fecerit ut a coactione
parentum sese liberaret: utrum preces adhibuerit; utrum usa
fuerit opera aliorum ad parentes a proposito dimovendos; utrum
et quomodo propriam aversionem et contrarietatem in illud
matrimonium significaverit; utrum et quomodo altera pars
operam dederit ut matrimonium revera concluderetur. Consi-
derandum erit, utrum, quando contractus matrimonialis erit
signandus, libenter et sine ulla protestatione id praestiterit; utrum
aliqua fraus adhibita ad talem obligationem obtinendam;
quomodo sese gesserint, sive quando necessaria pro matrimonio
parabantur, sive quando ad consensum promendum adducta fuit,
sive quando post datum consensum festum nuptiale celebrabatur:
utrum nempe his omnibus hilaris, prompta et laeta adstiterit,
an secus. Consideranda quoque eius agendi ratio erga alteram
partem, et erga eiusdem familiam: utrum nempe benevola et
affectuosa, utrum libenter et sine oppositione ad officia matri-
monialia sese exhibuerit, an eisdem obstiterit, ea praesertim de
causa quia matrimonium nullum putaverit, atque ut melius tueri
posset propriam libertatem. Ad hoc postremum factum proban-
dum considerari debet utrum hae de causa inter coniuges ipsos
ortae sint lites et contentiones; utrum hoc factum manifestaverint,
et quibus; a quo tempore post matrimonium istae quaerimoniae
inceperint, et ex qua causa vel ratione; utrum ad tales lites et
dissensiones tollendas adhibita fuerint consilia, hortationes, et,
in casu affirmativo, a quibus et quo exitu.

37. Ad praedicta cognoscenda in iudicium vocandi erunt
ambo coniuges, eorumque parentes, illi praesertim qui de coa-
ctione adhibita accusantur, et opportune interrogandi de facto
ipso, de modo, de animo, et de fine ob quem ad vim adhibendam
ducti fuerint. Item vocandi propinquique familiares violentiam
accusantis, et interrogandi de omnibus, quae vel ad parentes, vel
ad filios referuntur: utrum quidquam eorum quae in actis
habebtur viderint aut audierint; quidve norint accidisse ad
rem pertinentis, sive antequam matrimonium celebraretur, sive
tempore cohabitationis, sive post coniugum separationem, si
haec locum habuerit. In hisce examinandis index diligentier

---

**[Translation into Modern UK Academic English]**

[Page 300]
**[Main Text]**
whether such objections were raised before or afterwards; and whether any suspicion arose from the prior relationship that might reflect upon the moral conduct either of the individual concerned or of their family, potentially prompting the parents to demand marriage as a means of restoring good reputation. It must also be investigated what steps this individual took to free themselves from parental coercion: whether they made appeals or entreaties; whether they enlisted the assistance of others to dissuade the parents from their intention; whether and how they expressed their own aversion and opposition to the proposed marriage; and whether, conversely, the other party exerted efforts to ensure that the marriage was indeed concluded. Consideration must be given to whether, at the moment the marital contract was to be signed, the individual consented freely and without protest; whether any deceit or fraud was employed to secure such an obligation; and how the individual conducted themselves—both during the preparations for the marriage, when being brought to give consent, and during the celebration of the wedding feast after consent had been granted—specifically, whether they appeared cheerful, willing, and joyful throughout, or otherwise. Additionally, their general behaviour towards the other party and towards that party’s family must be examined: whether it was kindly and affectionate, whether they willingly and without resistance fulfilled marital duties, or whether they actively resisted them, particularly on the grounds that they considered the marriage invalid, and in order to better safeguard their personal liberty. To substantiate this final point, it should be assessed whether disputes and conflicts arose between the spouses themselves on this account; whether such grievances were expressed, and to whom; from what time after the marriage these complaints began, and for what cause or reason; and whether attempts were made—such as advice or exhortations—to resolve these disputes and dissensions, and if so, by whom and with what outcome.

37. To ascertain the above matters, both spouses shall be summoned to appear before the court, along with their parents—particularly those accused of having applied coercion—and shall be duly questioned regarding the facts themselves, the manner in which events occurred, their intentions (*animus*), and the purpose for which force or pressure was employed. Likewise, relatives and close associates of the party alleging coercion shall be summoned and interrogated on all matters relating either to the parents or to the children: whether they witnessed or heard anything mentioned in the proceedings; or whether they are aware of any relevant events that occurred either prior to the celebration of the marriage, during the period of cohabitation, or following the separation of the spouses, if such a separation took place. In examining these individuals, the judge shall proceed with careful diligence.

---

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps/Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 299

--- TRANSLATION ---
[Page 301]
**[Main Text]**
VIS ET METUS — IMPEDIMENT TO MATRIMONY

The judge should remain vigilant as to whether there be any grounds suggesting collusion, and must ensure that, for each individual, testimony from the parish priest is obtained regarding their moral character and credibility. After these, the parish priest or another priest who officiated at the marriage should be summoned; likewise those who were present at the celebration of the marriage and the wedding festivities, so that they may report particularly on the manner in which the party contesting the marriage conducted themselves under those circumstances. Other individuals involved shall also be called—especially those who were engaged either through advice or exhortation to persuade the complainant to enter into the marriage, or to encourage them to fulfil marital duties—and it should be enquired of them what actions they took, what arguments they employed, and what outcomes they achieved.

38. Furthermore, in this matter, the judge must understand that marriage is by its very nature a solemn and public act, which ought always to be presumed valid unless clear and evident reasons demonstrating its nullity have been established. Therefore, every effort and diligence must indeed be applied to gather such reasons; however, a judgment declaring the invalidity of the marriage should never be pronounced unless the totality of the evidence completely removes any reasonable doubt concerning the existence of an impediment.

39. ON THE IMPEDIMENT OF LIGAMENTUM (LIGAMEN).—The bond of a prior marriage, invoked to challenge a subsequent union, may be alleged to arise: either from a marriage celebrated in accordance with Catholic rite between Catholics; or from a union contracted among heretics or schismatics according to the customs of various sects, later dissolved by decree of such tribunals; or from a contract between non-Christians (infideles), subsequently annulled or declared void. The possibility, indeed even the frequency, of these diverse cases is evident, given that in the Chinese region Catholics are often compelled to live amidst heretics and non-believers. Certain observations must be made regarding each specific case, since they are governed by different legal principles.

40. With regard to the first case, Catholic doctrine holds that a marriage lawfully celebrated and consummated between baptised persons cannot be dissolved except by the death of one of the spouses; hence, there can be no declaration of dissolution in judicial proceedings unless the death of one of the spouses has been conclusively established. Now, for such a fact to be considered proven, mere rumour or reputation is insufficient, as are mere presumptions alone; rather, there must be certain notification of the death, or at the very least a convergence of circumstances equivalent in weight to definitive proof, such that all reasonable doubt about the death is excluded. Therefore, in this case, the judge must first and foremost require documentary evidence of the prior marriage, including proof of the status of the parties and the circumstances surrounding the alleged dissolution.

Page 300

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 302]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

An authentic document shall be produced, and, if necessary, other evidence
shall be gathered which demonstrates the existence of the aforesaid
prior marriage. Similarly, documents or proofs concerning the second
marriage contracted shall be sought: all such documents may readily be
obtained from the marriage registers preserved in parish archives. Thereafter,
authentic documents concerning the alleged death of one of the spouses shall
be required from the competent parish priests; and, in their absence, these may
be requested from civil authorities, provided they maintain their own records
in which such events are noted. These documents must be compared with
the documentation proving the second marriage, so as to determine whether
such second marriage was contracted before or after the death of the prior
spouse; and thus it may be judged whether the second marriage was valid or
null.

41. When authentic documents attesting to the death of the prior spouse
are neither available nor capable of being produced, recourse must be had to
other arguments and forms of evidence, which the judge shall diligently
collect. First, argument may be drawn from the testimony of credible witnesses:
if they affirm, either from personal observation, that the individual in question
did indeed die, or assert this upon information received, provided that such
information did not derive from rumour, but rather from reliable sources whom
they identify as having personally informed them. These witnesses shall be
questioned as to whether they were well acquainted with the person alleged
to have died; at what time and in what place the death occurred; the cause
thereof; where the body was buried; and whether there are others present who
are informed of, or could possibly be informed about, this event, and where
such persons reside. As for those who testify based on hearsay, it shall also
be inquired from whom they obtained such information; from what time the
rumour of the death began to circulate; and what opinion they hold regarding
the integrity and credibility of those who first spoke of the matter: whether
those individuals had any particular reason or possible motive for disseminating
such information. Once these matters are established, the named individuals
shall be summoned as witnesses and subjected to the same examination, so that
ultimately one may arrive either at eyewitness testimony or at definitive documentary
evidence. The judge should take care not to readily admit those who come forward
voluntarily; and, if they have been summoned, he shall inquire from whom, where,
when, and how they were summoned, before whom, and on how many occasions;
whether anything was given, promised, remitted, or offered to them in return for
their testimony by persons with an interest in the outcome, or by

**[Marginal Notes]**
[On the left margin, below the main text:]
Instructions

**[Stamps]**
[No visible stamp or seal]

**[Signatures]**
[No visible signature]

**[Archival References]**
[No visible archival reference]

Page 301

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 303]
**[Main Text]**
RATIO INVESTIGANDI DE MATRIMONIO INTER CATHOLICOS 303
on behalf of others. Likewise, he should note that witnesses who do not have full knowledge of the persons in question are not to be admitted; and consequently, strangers are not suitable witnesses unless they have resided in the place for a long time, and it appears from particular circumstances that they could have acquired knowledge of the matters they recount. If witnesses—whether testifying from direct observation or hearsay—cannot be obtained, then all the circumstances concurring in the case must be considered and carefully weighed, so as to determine whether, from their combined weight, there may arise that moral certainty which is necessary for a judicial decision to be rendered.

The principal circumstances are: the age of the person said to have died—whether they were elderly or young; the time of their departure from their homeland and family—whether this was recent or long ago; the place or places to which they travelled—whether these were harmful to bodily health, and subject to what vicissitudes, for example, whether wars or pestilences raged there; the physical constitution of the individual—whether healthy and robust, or weak and infirm. Similarly, consideration must be given to the reason why the person left their home: namely, whether for business or to pursue some occupation, or rather with the intention of abandoning their spouse. These factors may be known or inferred from the affectionate or adverse relations maintained between the spouses during their cohabitation, or from the correspondence or communication that the absent party continued with the other spouse, either by letter or through messengers. For if it is established that such correspondence was customary for a certain period and afterwards ceased, without any apparent cause or reason for its cessation, a strong presumption of death will arise. Conversely, if it is established that the person who departed never engaged in correspondence with their family, relatives, or friends, this mere negative circumstance will provide no probative value.

Moreover, the kind of life adopted by the absentee in a foreign region must be weighed: if they chose a military life or career, or devoted themselves to seafaring or service aboard a ship, and if it is known in which army they served, inquiries should be made with the commanders of that army or with the captains or officers of the vessel. If the places where they resided are known, investigations must be conducted in each location, especially in that place where they were last known to dwell, at the time when all traces of them were lost. To this end, the tribunal shall appoint suitable individuals, if available, or even civil authorities, requesting them to employ whatever means they possess to obtain information concerning the individual in question.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 302

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 304]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

Let appropriate investigations be conducted, and public notices shall also be consulted, indicating the name, surname, place of origin, profession, and status of the person under inquiry. Furthermore, if possible, the tribunal shall ensure that public notices are posted in places where the individual has resided, urging all persons to come forward with any information they may possess. If, after employing all such measures, absolutely no trace of the person can be found, and if all circumstances concur in establishing the prior spouse’s death before the celebration of the second marriage—whose validity is in question—then the judge may not pronounce a sentence against the validity of the second marriage: for the nullity thereof would not be established. However, if the matter concerns a proposed future marriage, such a marriage may never be permitted until the death of the prior spouse has been certainly proven.

42. But if the impediment does not arise from this ground, but rather because the first marriage was contracted within heresy and dissolved on some other grounds, certain special considerations must be observed. First, it must be noted that according to evangelical and apostolic doctrine, a marriage that has been validly celebrated and consummated cannot be dissolved on account of adultery, difficult cohabitation, prolonged and deliberate absence of one spouse, or for any other reason devised by heretics. Therefore, if it is established that a heretical tribunal has declared the previous marriage dissolved on any of these grounds, the case in favour of the second marriage must not even be admitted or entertained by a Catholic tribunal. If, however, the dissolution was decreed on a ground recognised by canon law, it must be understood that acts performed by a heretical tribunal lack juridical value, and a Catholic judge may in no way base his ruling solely upon them. In such cases, the cause must therefore be instituted anew and processed in accordance with the Sacred Canons. Nevertheless, it is not forbidden—and indeed, at times advisable—to request the records of the heretical tribunal in order to obtain a fuller knowledge of the facts and circumstances. Indeed, if such documents are produced by the parties involved, provided no other impediment exists, they may be admitted, and indications may be drawn from them. The parties themselves must always be heard, and, wherever possible, individual witnesses shall likewise be summoned and examined anew according to the norms set forth in these regulations. Nor should the sworn testimony of other individuals be omitted, if such persons are known to exist; nor any other documents deemed necessary either by the Ordinary or by the Defender of the Marriage Bond.

**[Marginal Notes]**
[In the text, on the left, beneath number 42:]
Instruction

**[Stamps]**
[No visible stamps]

**[Signatures]**
[No visible signatures]

**[Archival References]**
[No visible archival references]

Page 303

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 305]

[Main Text]
MATRIMONY IN HERESY—BETWEEN UNBELIEVERS

have regarded it. If, after careful consideration of all matters, the judge determines that a sentence should be issued conforming to the sentence pronounced by a heretical tribunal, he must never invoke that sentence as the grounds for his own judgment; nor may it ever be considered thereafter that there are two congruent sentences from which an appeal would necessarily be required.

43. Regarding marriages contracted in unbelief, if such marriages are declared dissolved by a sentence issued either by civil authority or by any heretical tribunal, the same rules shall apply as those stated concerning marriages of the baptised dissolved by a secular court: namely, the case is not to be admitted if the dissolution was declared on a ground not recognised by the Church; otherwise, subject to necessary safeguards, the matter must be fully reinstituted if the contrary applies.

If, however, the separation of the spouses occurred without any judicial proceeding, it must be determined whether the party intending to appear before a Catholic tribunal entered into the marriage after receiving baptism or before. If the marriage took place with a Catholic party after baptism had been received, inquiry must be made as to whether the still-unbelieving spouse was previously subjected to canonical admonition (interpellatio canonica), or whether dispensation from such admonition was granted by legitimate ecclesiastical authority. If it can be established that either the canonical admonition took place or that dispensation therefrom was granted, then the first marriage can no longer constitute a bond invalidating the second union. However, if neither such admonition nor its dispensation preceded the second marriage, the first marriage will indeed obstruct the validity of the second; in this case, the Ordinary must suspend judgment and refer the case, with all its circumstances, to the Holy See, which will indicate to the Ordinary what action is to be taken. To establish whether canonical admonition or its dispensation occurred, reference must be made to marriage registers or even to the curial records (regesta), in which these matters should always be accurately recorded.

If the second marriage was also contracted while both parties were still in unbelief, it is presumed that all requirements laid down by the sacred canons for such cases were duly observed prior to the individual’s admission to baptism. Nevertheless, if, following appropriate investigations, doubt persists, recourse must be had to the Holy See.

44. ON THE IMPEDIMENT OF IMPOTENCE.—Only the spouses themselves may challenge a marriage on the grounds of impotence;

[Signatures]
(No signatures visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Archival References]
(AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84) — (Not visible in image)

[Page Number]
39

Page 304

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 306]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

For this matter can be known only to the parties themselves, and they alone ought to be concerned with it. For impotence to invalidate a marriage contract, it must be both antecedent and perpetual—that is, such that it cannot be removed by natural or licit remedies without probable danger to life. If this impotence is absolute—such that it renders conjugal union entirely impossible—the marriage is always nullified, regardless of the person with whom the marriage was contracted. If, however, the impotence is merely relative, the marriage is annulled only in relation to the person toward whom such impotence exists. Thus, in cases of this kind, investigations must be directed so as ultimately to establish or exclude the alleged antecedent and perpetual impotence, whether absolute or at least relative. To this end, one must bear in mind the provisions laid down in canons 1976–1981 (1*), and the Instruction issued by the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office (Collect. nn. 1153, 1588).

(1*) Canon 1976.—In cases concerning impotence or non-consummation, an examination of the body of either or both spouses by qualified experts shall be required, unless it is evidently clear from the circumstances that such an examination would be unnecessary.

Canon 1977.—In selecting experts, the norms established in canons 1792–1805 are to be observed, together with the prescriptions contained in the following canons.

Canon 1978.—Those who have privately examined the spouses regarding the act upon which the petition for a declaration of nullity or non-consummation is based shall not be admitted to serve as experts; however, they may be called as witnesses.

Canon 1979.—§ 1. In examining the husband, two medical experts shall be officially appointed.
§ 2. In examining the wife, two midwives possessing legitimate certification of expertise shall be officially designated; unless the woman prefers to be examined by two physicians similarly appointed by the ordinary, or unless the Ordinary deems this necessary.
§ 3. The physical examination of the woman must be conducted in full observance of the rules of Christian modesty, and an upright matron, officially designated, must always be present.

Canon 1980.—§ 1. The midwives or experts shall carry out the examination of the woman separately, each acting individually.
§ 2. Each physician or midwife shall prepare an individual report, to be submitted within the time limit set by the judge.
§ 3. The judge may, if he considers it appropriate, submit the reports prepared by the midwives to the scrutiny of a medical expert.

Canon 1981.—Following the submission of the reports, the experts, midwives, and the matron shall each be questioned separately by the judge, responding under oath to the articles previously drawn up by the defender of the bond, to which they shall give their answers.

Instruction

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 305

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 307]

[Main Text]
IMPEDIMENT OF IMPOTENCE — OBSERVATIONS

45. In the event of a case arising which has not been provided for in this Instruction, it must be treated and decided according to the norms of common law.

Given in Rome, at the Offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, on 18 February in the year of our Lord 1929.

G. M. CARDINAL VAN ROSSUM
PREFECT.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No handwritten signatures visible; only typographically printed name and title]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 306

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] (Top left)
[ILLEGIBLE: ~3 characters] (Centre right)

[Seals]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] (Centre, below main text)
[UNCLEAR: possible seal impression with letters "A" and "P" visible] (Bottom right corner)

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] (Bottom left corner)

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~6 characters] (Top right corner)

Page 307

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
APPENDICES

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 308

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible in the source manuscript. No decipherable text is available for translation. This notation is retained in accordance with archival transcription standards to indicate the physical structure and organisation of the original document.*

Page 309

--- TRANSLATION ---

[Page 311]

[Main Text]
A.

TELEGRAPHIC ANNOUNCEMENT AND VOTES

Rome, 14 May 1924.

MONSIGNOR COSTANTINI, APOSTOLIC DELEGATE, SHANGHAI.

THE HOLY FATHER, DEEPLY CONCERNED FOR THE ETERNAL SALVATION OF THE CHINESE PEOPLE, SENDS HIS SPIRITUAL PRESENCE TO YOU ASSEMBLED IN COUNCIL, AND MOST LOVINGLY BESTOWS UPON YOU HIS BLESSING, HAVING FIRST IMPLORED THE WISDOM OF GOD FOR YOUR GUIDANCE.

CARDINAL GASPARRI

Shanghai, 15 May 1924.

MOST EMINENT LORD CARDINAL GASPARRI, ROME.

BEATISSIME PATER [HOLIEST FATHER], ALL ORDINARIES OF CHINA, GATHERED HERE FOR THE INAUGURATION OF THE PLenary Council IN SHANGHAI, DIRECT THEIR HEARTS TOWARDS THE VICAR OF JESUS CHRIST, UNITED IN ONE SPIRIT AND ONE PRAYER, PROCLAIMING THE SAME FAITH, THOUGH SPEAKING DIVERSE LANGUAGES ACROSS THE WORLD, AND EXPRESSING THEIR COMMON SENTIMENTS OF RESPECT AND OBEDIENCE. THEY ENTREAT THAT THE HOLY SPIRIT MAY GUIDE THEIR LABOURS AND ENRICH THEM WITH THE SECRET DOWER OF HIS DAWNING GRACE, AND THEY HUMBLY SEEK THE APOSTOLIC BLESSING OF THEIR MOST LOVING FATHER.

COSTANTINI, PRESIDENT

Shanghai, 15 May 1924.

MOST EMINENT LORD CARDINAL VAN ROSSUM, PREFECT OF THE SACRED CONGREGATION FOR THE PROPAGATION OF THE FAITH, ROME.

YOUR LORDSHIP, FORTY-SIX BISHOPS, THREE PREFECTS APPOSTOLIC, AND THIRTY-SEVEN RELIGIOUS SUPERIORS HAVE ARRIVED SAFELY IN SHANGHAI. TODAY, STRENGTHENED BY THE BLESSING OF THE SUPREME PONTIFF, THEY HAVE BEGUN THE COUNCIL, AND OFFER TO YOUR LORDSHIP THEIR MOST DEVOUT EXPRESSIONS OF RESPECT AND SUBMISSION.

COSTANTINI

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
CARDINAL GASPARRI
COSTANTINI, PRESIDENT
COSTANTINI

[Archival References]
[None visible]

Page 310

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 312]
TELEGRAPHIC MESSAGES AND GREETINGS

Rome, 16 May 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI, APOSTOLIC DELEGATE, Shanghai (China).

THE AUGUST PONTIFF, GIVING THANKS TO GOD THAT SACRED SHEPHERDS FROM EVERY LANGUAGE HAVE GATHERED FOR THIS COUNCIL, SO THAT THE SPHERES OF FAITH AND CHARITY MAY BE EXTENDED ACROSS THE VAST REGIONS OF CHINA, RECEIVES WITH FATHERLY HEART THE EMINENT EXPRESSIONS OF YOUR EXCELLENCY’S EXEMPLARY PIETY, AND ONCE AGAIN BESTOWS UPON YOU HIS APOSTOLIC BLESSING.

CARDINAL GASPARRI

Following the happy conclusion of the Council, this message was sent to
His Eminence Cardinal Van Rossum, Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith — Rome.

Shanghai, 12 June 1924.

WITH COMPLETE UNANIMITY, THE SYNOD HAVING BEEN FELICITOUSLY CONCLUDED, THE FATHERS DEDICATE CHINA TO THE BLESSED VIRGIN MARY, THE MOTHER OF GOD.

THEY RENEW TO THE AUGUST PONTIFF AND TO YOUR EMINENCE THE SENTIMENTS OF FILIAL PIETY.

COSTANTINI

Appendices

Page 311

--- TRANSLATION ---
[Page 313]

[Main Text]
B.

ADDRESS DELIVERED BY THE PRESIDENT OF THE COUNCIL TO THE FATHERS AT THE FIRST SOLEMN SESSION (15 MAY 1924)

VENERABLE BRETHREN,

First of all, let us give thanks to Almighty God, who has brought you safely from the farthest regions of China, through the perils of long journeys, to this place.

Grace be unto you and peace—I greet you with the words of Saint Paul, in profound reverence. We give thanks to God always for you all, making mention of you unceasingly in our prayers, remembering your work of faith, your labour of love, and your steadfastness of hope. (1 Thessalonians 1:2–3).

Yet as I stand humbly before this most august assembly, I am inwardly moved by a deep sense of modesty and mental disquiet, for it is not by any merit of my own that the Lord has sent me among you to share in your labours and responsibilities. But you do not look to my own poor and, alas! insignificant person; rather, you look to His will who has sent me, whose Authority—though I am unworthy—I represent here.

Our hearts turn now to the Holy See, as we once again express to the Vicar of Our Lord Jesus Christ sentiments of affection, veneration, and obedience—the source from which all our strength flows, through whom every weakness is strengthened, under whose mandate we legitimately exercise the mission of Christ, and guided by whom all our endeavours are directed towards the good and prosperity of the Chinese Church.

Indeed, all of us, called together under the blessing of our Most Holy Father Pope Pius XI, can feel fulfilled in ourselves those sweet words: *Where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them* (Matthew 18:20).

Therefore, with firm confidence and courageous spirit, let us undertake the labours of this Council, humbly collaborating with Our Lord Jesus Christ, continuing the noble history of ecclesiastical synods in China.

If I may be permitted to compare small things with great, this Assembly recalls the beautiful words written by Eusebius concerning the Council of Nicaea: — «Those who had been divided were now seen gathered into one; and as though weaving a great priestly crown composed of

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

[Stamps] or [Seals]
[UNREADABLE]

[ marginal annotations ]
[UNREADABLE]

Page 312

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 314]
SPEECH OF THE PRESIDENT OF THE COUNCIL

[Main Text]
"adorned with the fairest flowers, the whole city alike was captivated"
(Vita Constantini, 3–6).

O that this holy garland of flowers may everywhere diffuse the sweet fragrance of Christ throughout China!

Among the Fathers of the Council of Nicaea, some bore the glorious scars of martyrdom. And among you are those who have shared in persecutions; and all of you, O Evangelical Lions, bear upon your foreheads the noble marks imprinted by the weight of God and the fervour of divine love.

At the Council of Nicaea, all peoples of the Catholic world were represented. Here too, all the languages of the earth unite in harmonious voice to proclaim the one, holy, catholic, and apostolic Church.

I greet among you the two new Ordinary Bishops of China: in this joyful event lies your joy and your crown, O tireless labourers of the Gospel, for you see the mustard seed—watered by so much sweat—growing ever more and bearing abundant fruit.

Not only does the unity of the Church shine forth in this assembly, a unity founded upon Christ Jesus himself as the chief cornerstone; but it is also adorned and perfected by the bond of communion among the saints. No one... lives to himself, and no one dies to himself (Rom. XIV, 7). Our predecessors live unto God and, by their prayers, obtain favour for our labours. For indeed holds true the saying: "One sows and another reaps" (John IV, 37). Yet always it is Holy Mother Church who sows and reaps through the hands of all. And I salute the holy host of our predecessors, who by their blood and apostolic labours have made fertile this vast field and planted the Church. Hail, O radiant company of lily-crowned Confessors, from the first even to the last! Hail, O crowns either white with the purity of virginity or purple with the passion of martyrdom! And permit me, Venerable Brothers, to piously recall the memory of the Blessed Gabriel Dufresse, Apostolic Vicar of Sichuan, who convened the first celebrated Synod in China and passed it down to us, as it were, dyed in his own blood.

Venerable Brothers, how momentous our sacred undertaking truly is, has been most clearly demonstrated by the Supreme Pontiff himself:
"Indeed — he declares in his august autograph of 20 January — that a Council may be held in China, and that a Plenary Council at that, convened for the first time since the Gospel was first preached there, is an event which will shine most brightly within the Church and be commended to the memory of future generations..."

[Appendices]

Page 313

--- TRANSLATION ---

[Page 315]

[Main Text]
ADDRESS DELIVERED AT THE FIRST SOLEMN SESSION

“And let us hope that from this gathering the sacred Missions will draw and receive a great abundance of benefit.”

And here, in these words, lies the rationale and purpose of our labours.
This is not a Convention resembling some splendid academic assembly, but an active Council; not a gathering of Byzantine rhetoricians, but a focused preparation for action. The love of Christ compels us to save countless souls; the urgency of the times presses upon us, as new opportunities for the Missions are ripening.

Guided by the Code of Canon Law, we convene to deliberate and draw from our shared doctrine and experience those measures best suited “to promote the growth of faith, to regulate morals, to correct abuses, and to preserve or establish a single, uniform discipline” (Canon 290).

The Code of Canon Law sets forth the common law of the Church; our task will be to adapt it to the particular conditions of the Missions, thereby deriving a *Particular Law for the Missions*. Thus, a single norm may govern all Mission superiors and other evangelising workers alike.

In drafting these canonical provisions, we shall keep ever before our eyes the universal good of the Missions, looking courageously towards the future, and pursuing with singular dedication the one ultimate goal: the conversion of the Chinese people to Christ.

Unity is the fundamental condition of life. We already possess perfect theological and disciplinary unity; yet our Missions, due to geographical distances and obstacles of communication, have until now appeared overly fragmented, each employing different methods for the propagation of the faith. From this Convention—inspired by charity and instructed by experience—there must emerge a certain methodological unity, a common way of proceeding. In a sense, we must compile a code for the Missions, so that through uniformity of method and coordinated use of resources, the Christian enterprise in China may gain renewed momentum and yield richer fruits. A united effort is stronger.

Indeed, time presses upon us. Now is the era of China’s rebirth—her *palingenesis*.
And even in this ferment of the coming age, the words of Our Lord Jesus Christ shall be fulfilled:
“He who does not gather with me scatters” (Luke 11:23);
“He who is not with me is against me” (Matthew 12:30).

Let China’s transformation be accomplished with Christ—towards life, and towards the restoration of humanity’s unity with God. Without Christ, any renewal will lead only to perdition.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 314

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 316]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Main Text]
Sordidus materialismus, a peioribus scholis europaeis seu americanis depromptus, in Sinarum Universitatibus grassatur, quidquid erat boni in antiquis Sinensium moribus evertens.

Experientia Imperii Iaponici nos doceat:—quod ibi iam factum est hic fiet. Sinae laborant sua ipsa magnitudine et lentiori gradu ad novum ordinem pervenient, sed pervenient, non obstantibus praesentibus obscuris auspiciis.

Nunc ergo, dum libertate legali fruimur, nobis omni studio et impigro ardore est laborandum, ut D. N. I. C., qui est via, veritas et vita, sua caelesti gratia foveat hanc tam multam generis humani partem: ut sicut regnavit peccatum in mortem, ita et gratia regnet per iustitiam in vitam (Rom., V, 21).

O audiant istae innumerabiles gentes vocem Redemptoris, qui et pro ipsis vitam posuit, et sic non solum animae salvae erunt, sed et novus ordo civilis solido ac sancto instaurabitur fundamento.

Nunc pleniori sensu nos oportet esse, sicut ait Paulus, Spiritu ferventes.

Venerabiles Fratres, maximum illud problema—praedicatio Evangelii ad gentes—in quo anxiebatur spiritus Pauli versus ad Romanos, et animas nostras angit inflammataque.

Consilia conferimus et leges statuimus non quod sufficientes simus cogitare aliquid a Nobis quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor., III, 5).

Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom., VIII, 31).

Infirmæ vire nostræ ad certam victoriam eriguntur ac multiplicant, quae vincit mundum, fidem nostram.

Et fidenti animo ex hoc Primo Concilio Plenario datum est nobis praesagire adventurum tempus acceptabile et auspicatos salutis dies, quibus isti nostri dilectissimi fratres Sinenses liberabuntur a servitute corruptionis in Libertatem gloriae filiorum Dei (Rom., VIII, 21).

[Appendices]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

--- TRANSLATION ---
[Page 316]
ADDRESS BY THE PRESIDENT OF THE COUNCIL

[Main Text]
A base materialism, drawn from the more pernicious schools of Europe or America, is spreading throughout the universities of China, subverting whatever was good in traditional Chinese customs.

Let the experience of the Japanese Empire instruct us: what has already occurred there will happen here. China struggles under its own vastness and will advance towards a new order at a slower pace, yet it shall advance, despite the present unfavourable omens.

Therefore, while we still enjoy legal freedom, we must labour with all diligence and zealous devotion so that D. N. I. C.—who is the way, the truth, and the life—may, through His heavenly grace, embrace this immense portion of humanity: that just as sin reigned unto death, so also grace may reign through righteousness unto life eternal (Romans 5:21).

O that these countless peoples might hear the voice of the Redeemer, who laid down His life even for them; and thus not only shall souls be saved, but a new civil order shall be established upon a firm and holy foundation.

Now more than ever, as Paul says, we ought to be “fervent in spirit” (Romans 12:11).

Reverend Brothers, that great question—the preaching of the Gospel to the nations—which troubled the spirit of Paul in his Epistle to the Romans, now weighs heavily and passionately upon our own souls.

We deliberate on plans and enact laws, not because we are sufficient of ourselves to conceive anything as coming from ourselves, but our sufficiency is from God (2 Corinthians 3:5).

If God is for us, who can be against us? (Romans 8:31).

Our feeble strength is raised up and multiplied towards certain victory by that faith which overcomes the world.

And with confident hope, from this First Plenary Council, we are given to foresee a time of favour and auspicious days of salvation, when our most beloved Chinese brethren shall be liberated from the bondage of corruption into the glorious freedom of the children of God (Romans 8:21).

[Appendices]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 315

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 317]

[Main Text]
C.

FUNERAL ORATION delivered by the Reverend Father Reynaud, Dean of the Ordinaries of China, at the solemn funeral rites on 22 May 1924.

« LET US PRAISE MEN OF DISTINCTION AND OUR ANCESTORS IN THEIR GENERATION » (Ecclesiasticus, XLIV, 1).

Most Eminent President, Illustrious Prelates and Reverend Counsellors,

It is just and fitting, Venerable Brothers, that in this first plenary assembly we should commemorate the Bishops who preceded us in the apostolate among these peoples; I speak of those who, in order to plant the faith throughout these vast regions and ensure its growth and vitality, endured immense labours, willingly laid down their lives, and now rest in the peace of death. Indeed, not only is it appropriate for us to do so, but it greatly benefits us: while our predecessors were still alive, moved by the profound charity they bore towards countless souls enveloped in manifold darkness, it is scarcely doubtful that they longingly anticipated these auspicious days in which the first Plenary Council is being celebrated. Thus, we ought to believe that they now rejoice in the abundant fruits which the present Council happily foretells, and that they unite themselves to our efforts, interceding through prayer before the Supreme Pastor on our behalf—imploring light and strength for us—just as Moses and Jeremiah, outstanding lovers of their people, poured forth prayers for the salvation of their nation.

Yet, in such a great panegyric as is due to them, how can I possibly worthily recount their praises? I, who am least in virtue and eloquence, fully acknowledge my inadequacy for so weighty a task. Nevertheless, since this duty has been entrusted to me as the senior bishop among us, I accept it out of obedience; and with God’s assistance—who is accustomed to aid the obedient—and relying upon the goodwill and indulgence of you, Venerable Brothers, I shall venture to say a few words according to my ability and with confidence, keeping ever before my mind the words of Ecclesiasticus: Let us praise men of distinction and our ancestors in their generation (Ecclesiasticus, XLIV, 1).

I. They were truly distinguished men, for they flourished in exceptional holiness, were perfected through abundant labour, and adorned with remarkable patience joined to equal fortitude.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 316

--- TRANSLATION ---
[Page 318]
FUNERAL ORATION BY THE REVEREND FATHER REYNAUD

[Main Text]

1) They flourished in holiness. We all regard Abraham as pre-eminent in the highest degree of praise because he forsook his homeland, his kindred, and his inheritance in order to follow God; and rightly so, for, as Saint Ambrose testifies, devotion to God is first in order and the foundation of all other virtues—hence the very first demand God makes of any person. If we thus speak and think of so great a patriarch, who among the Bishops—who went before us in the race of the Apostolate—has not imitated him? Not merely those advanced in years or already declining in age, but even those found at the very threshold of life, when the allure of worldly vanity so often turns the human heart astray? These men too heard the voice of Christ calling them to Himself, commissioning them to advance His work—namely, the work of Redemption—among these peoples, and thereby bringing them to embrace what they once abhorred, and to renounce with hatred what they once loved.

Yet having been called to such a task—none greater could be conceived—it was necessary that they should not enter the arena as ill-prepared or unarmed soldiers, lest they be found unequal to so weighty a mission. Rather, enriched with every virtue—those qualities which render one pleasing to God and perfectly fitted for office—they were made powerful both in deed and word.

Thus, having clearly perceived the sublime dignity of this vocation, they held nothing more urgent or more important than to strive with all their strength toward the imitation of Christ, well aware that only therein could they find that knowledge from which both the pastoral and apostolic office has always drawn its origin, growth, and perfection. Hence it was evident that their entire aim was to speak of Christ; and just as a painter, if he wishes faithfully to reproduce an image, must necessarily—and with trained, vigilant eye—continually return to the original model, lest anything present in the prototype be lacking in the copy, so too were they intent upon reflecting the image of Christ: instructed in His teachings, following His example, expressing His life in their own lives, and finally, shining with the same virtues by which He Himself was distinguished—as though mirrored in a clear glass. And thus, in truth, they began by acting before teaching, establishing through their own conduct the truths they would later proclaim by word; truly becoming patterns of the flock from the heart, so that each of them could justly repeat the words of the Apostle: *Be imitators of me, as I am of Christ* (1 Cor., XI, 1).

2) They were perfected through labour. Then, indeed, they attained glory—great glory—on account of the immense labours they endured with generous spirit.

[Appendices]

Page 317

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 319]
HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM

[Main Text]
ut animas ciperent de tenebris errorum cultuque idololatrico,
easque traducerent in admirabile lumen Religionis nostrae. Enim-
vero Christus, Apostolatus munere Decessores nostros honestans,
sicut olim Apostolos, eos ita est allocutus: Euntes ergo docete
omnes gentes...; docentes eos servare omnia quaecunque mandavi
vobis (Matt., XXVIII, 19, sq.). Et ipsi, divino freti auxilio, vastissimas
Sinensium regiones quaquaversum peragrantes, non itinerum
pericula, non locorum distantia, non viarum asperitas, imo nec
corporis invaletudo aut virium defectus, aut aetatis senecta,
potuerunt unquam eos prohibere, ne, pro viribus, munus sibi
demandatum fideliter constanterque obirent. Et in hoc munere
adimplendo quis quantusque labor ab eis insumptus ut errorum
catervam depellerent ex mentibus, ac Evangelii luce eas replerent,
de cordibus vitia quaeque extirparent, atque ea subderent
legi Christi, ut denique, moribus gentium cultuque idolorum
reprobatis, ad cultum veri Dei adducerent, et ita inter Sinenses
vita christiana semel adorta adolesceret et in dies vigeret! Quam
vere li omnes nitebantur omnibus omnia fieri ut omnes facerent
salvos! Atque inde fiebat, ut, morte appropinquante, fidenti
animo possent cum Apostolo repetere: Mundus sum a sanguine
omnium (Act., XX, 26).

3) Patientia honestati sunt. Verum, inter tot labores pro
Christi gloria exantlatos, praecipue eluxit mira patientia et invie-
tum animi robur, quo vitam integram honestarunt. Nec mirum
est, Venerabiles Fratres, hac eos honestate claruisse: quid enim
potuisset eos a Christo avellere, eos, inquam, qui, vel a primis
annis, omnium obliti, Christum solum didicerant? Et ipsi bene
noverant oportuisse Christum pati, et ita intrare in gloriam suam:
sciebant et nos, ad Eius exemplum, per multas tribulationes intrare
in Regnum Dei; sciebant, et quidem maiore iure, hanc sortem
servatam esse sibi, qui, missi sicut oves inter lupos, ut Ecclesiam
inter infideles stabilirent, stabilitamque augerent, nulla ratione hoc
consequi possent, nisi, Christo coniuncti, cum Eo velient humiliari,
crucisque onusti Calvarium ascendere et in cruce agi, et ita
fierent cum Christo earumdem animarum redemptores.

Profecto haec omnia sciebant, et ideo non est mirum eos
per duo et amplius saecula tribulationes omnis generis passos
fuisse, et Apostolum imitatos, cuius vestigia sequebantur, plures
inter eos eiusdem casus expertos, in itineribus saepe, periculis

[Margin Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps and Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 319]
ON THE VIRTUES MANIFESTED IN THE SOLEMN FUNERAL RITES FOR THE DECEASED

[Main Text]
so that they might rescue souls from the darkness of error and idolatrous worship,
and lead them into the marvellous light of our Religion. Indeed,
Christ, having honoured our Predecessors with the dignity of the Apostolate,
spoke to them, just as He once spoke to the Apostles: ‘Go therefore and teach
all nations… teaching them to observe all things whatsoever I have commanded
you’ (Matthew 28:19–20). And they, relying on divine assistance, traversed
the vast regions of China in every direction; neither the dangers of travel,
nor the remoteness of places, nor the harshness of the roads, nor even
bodily infirmity, lack of strength, or the frailty of old age,
could ever prevent them from faithfully and steadfastly fulfilling,
to the best of their ability, the mission entrusted to them. In carrying out this task,
what immense and sustained effort they expended—how diligently they laboured
to drive the multitude of errors from people’s minds, to fill those minds with
the light of the Gospel, to root out vices from their hearts, and to subject them
to the law of Christ—so that, rejecting the customs of the peoples and their
worship of idols, they might be brought to the worship of the true God,
and thus Christian life, once established among the Chinese, might grow and flourish
ever more vigorously day by day! Truly, they strove to become all things
to all people, so that they might save all. And thus it came to pass that,
as death drew near, they could confidently repeat with the Apostle:
‘I am pure from the blood of all men’ (Acts 20:26).

3) They were distinguished by patience. Yet amid such manifold labours undertaken
for the glory of Christ, above all shone forth their extraordinary patience and
unyielding strength of soul, by which they lived lives of integrity and virtue.
Nor is this surprising, Venerable Brothers: for what could possibly have torn them
from Christ—those men who, from their earliest years, having forgotten all else,
had learned only Christ? They well understood that Christ must suffer,
and thereby enter into His glory; they knew likewise, following His example,
that we must enter the Kingdom of God through many tribulations;
and they knew, indeed with even greater certainty, that this was their appointed lot—
sent as sheep among wolves, to establish the Church among unbelievers
and to strengthen it where already founded. They recognised that this could not be achieved
by any other means than by being united to Christ, willing to be humbled with Him,
laden with His cross, ascending Calvary, suffering crucifixion, and thus becoming
co-redeemers of those same souls alongside Christ.

Indeed, they fully understood these truths. Hence, it is no wonder
that they endured, over two centuries and more, trials of every kind,
imitating the Apostle whose footsteps they followed—many of them sharing
his fate, frequently facing perils on their journeys, dangers

[Margin Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps and Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---
**Translator’s Note:**
This passage forms part of a formal ecclesiastical commemoration, likely from a papal or missionary archive, honouring deceased missionaries—particularly those active in China during the early modern period. The Latin text employs theological and scriptural language typical of Counter-Reformation Catholic discourse. Terms such as *idololatricum* ("idolatrous worship") and *lumen Religionis nostrae* ("light of our Religion") reflect the doctrinal framework of the time, preserved here in translation with appropriate academic neutrality. Phrases like "sheep among wolves" and "Calvary" are retained as biblical allusions common in 16th–18th century Jesuit and mendicant writings. The reference to "two centuries and more" suggests activity dating from at least the late 16th century onward, consistent with Portuguese and later Catholic missions in Ming and Qing China.

Page 318

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 320]
[Main Text]

*Periculis fluminum, periculis latronum…, periculis ex gentibus…, periculis in falsis fratribus; in labore et aerumna, in vigilis multis, in fame et siti… in frigore et nuditate* (II Cor., XI, 26). Et inter haec omnia pro nihilo habebant pericula vel ipsa capitis, dummodo ministerium sibi commissum rite adimplerent: quanquam enim, cum quaererentur ut legitime certarent, se abscondebant, et cum persecutionem paterentur, fugiebant et insidias declinabant, tamen, memores se esse animarum pastores, magna fiducia saepe ultro redibant; et hinc novum praelandi genus! Merces baiulantes, mercatorum more, neophytos visitabant, ut eos in fide confirmarent, caelesti pane reficerent, et cetera munia obirent boni pastoris. Et cum scirent in manibus Dei esse hominum sortes, et Deum mortificare et vivificare, perseverabant circumeuntes, aliena specie insidiatores eludentes, et animarum lucra inhiante; ac si quando, Deo ita disponente, in manibus insidiatorum inciderent atque inde ludibria et verbera experirentur, in vincula et carceres detruderentur, nedum animo despondebant, aut tristitia afficebantur, quinimo spirituali gaudio replebantur, plane rati se hae ratione similiores Summo Pastori evasuros, atque omnia cessura in maiorem quaestum animarum. Et hinc petere iam liceat: Nunquid tantae virtuti defuisset gloria martyrii? Si Deus, quos habet gratiores, eos ipsos maioribus donis cumulare consuevit, quomodo defuisset haec summa laus Antecessoribus nostris? Igitur grates Deo, et maximae, peragantur, qui tanta gloria exornaverit Missiones nostras, cum plures Praesules earum, libenti generosoque animo sanguinem profundentes, gloriosе pro Christo obierint. Qua claris natalibus orti laudes praedicant stirpis generosae, pari amoris et religionis observantia, maiorum in fide nomina, praeclara certamina egregiamque mortem ornatis praeconiis posteros revocare decet. Martyrum enim praedicationes suadent viriles animos, et quam potenter fortitudinem Christifidelibus addunt insignia passionum nostrorum Pontificum!

En igitur Martyrologium Episcopale quo Missiones Sinarum decoratae sunt atque fecundatae:

Proto-martyr in Sinis fuit Illmus Iacobus Florentinus, Episcopus Zaitonensis, ex Ordine Sancti Francisci, qui, saeculo XIV, animam pro Christo ponens, a paganis trucidatus est.

[Appendices]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---

[Page 320]
[Main Text]

‘Dangers from rivers, dangers from bandits…, dangers from the heathen…, dangers from false brethren; in labours and hardships, in sleepless nights, in hunger and thirst… in cold and nakedness’ (2 Corinthians 11:26). Amidst all these trials, they regarded even the peril to their very lives as nothing, so long as they could faithfully discharge the ministry entrusted to them. Although, when pursued and required to defend themselves lawfully, they would conceal themselves, and when suffering persecution, would flee and avoid ambushes, yet mindful that they were shepherds of souls, they often returned of their own accord with great confidence. Hence arose a new kind of apostolic journeying: bearing their possessions like merchants, they visited newly converted Christians to strengthen them in the faith, nourish them with heavenly bread, and perform all the duties of a good shepherd. Knowing that human destinies rested in God’s hands, and that He has power to bring death and give life, they continued tirelessly to travel, evading their enemies through disguise, and ever eager for the salvation of souls. And should it happen—by God’s providence—that they fell into the hands of their adversaries, enduring mockery and scourging, being thrown into chains and prisons, far from becoming disheartened or overcome by sorrow, they were filled instead with spiritual joy, firmly believing that through such sufferings they would become more closely conformed to the Supreme Shepherd, and that all things would ultimately contribute to the greater gain of souls.

From this, we may now rightly ask: could such extraordinary virtue have lacked the glory of martyrdom? If God, who holds certain individuals in special favour, is accustomed to bestow upon them still greater gifts, how could this highest honour have been denied to our predecessors? Let, therefore, profound thanks be rendered to God—thanks of the greatest magnitude—for adorning our Missions with such glory, since many of their Bishops, shedding their blood with willing and generous hearts, died gloriously for Christ. Those born of noble lineage proclaim the praises of a distinguished ancestry; and it is fitting that descendants, sharing the same devotion and religious fidelity, should recall with honourable commendation the names of their forebears, celebrating their illustrious struggles and noble deaths. For the accounts of martyrs inspire courage in steadfast souls, and how powerfully do the sufferings of our Bishops strengthen the faithful in Christ!

Behold, then, the Episcopal Martyrology by which the Missions of China have been adorned and made fruitful:

The first martyr in China was the Most Reverend James of Florence, Bishop of Zaiton, of the Order of Saint Francis, who, in the fourteenth century, laying down his life for Christ, was slain by pagans.

[Appendices]

Page 319

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 321]

[Main Text]
HABITS IN THE SOLEMN FUNERALS OF THE DECEASED 321

In the eighteenth century, Blessed Peter Martyr Sanz, of the Order of Preachers, whose name commanded him to expect a noble palm [of martyrdom], died bravely for the faith and was publicly praised by Pope Benedict XIV.

In the nineteenth century, Blessed Louis Gabriel Dufresse, of the Paris Foreign Missions Society, splendidly adorned with his own blood the golden work of the Synod of Szechwan.

Finally, at the beginning of the twentieth century—only twenty-four years ago, as though we ourselves had witnessed it—no fewer than so many pure, holy, and spotless victims died courageously for the Faith and the salvation of the Chinese: the Most Reverend Lawrence Guillon, Anthony Fantosati, Gregory Grassi, Francis Fogolla, Ferdinand Hamer, Theotime Matthew Verhaegen, together with numerous priests and countless faithful of both sexes, who became sharers in their passion and victory.

II. But now let us turn our attention to the present, since in these times we may rightly praise the glorious men and our forebears in their generation: indeed, there can be no lack of grounds for praise, where both the extent of the inheritance, the number of workers, and the strength of discipline increasingly demonstrate how the Sacred Missions among the Chinese are being dignified and strengthened—testifying profoundly to their merits before the Supreme Pastor.

1) The Extent of the Inheritance. Venerable Brothers, which of us is unaware of how greatly these apostolic men laboured in past centuries to establish the Church among the Chinese? Truly, they are our ancestors, who through their toil acquired this inheritance for us; they are the ones who, by the sweat of their brow, made fertile this portion of the Father’s field, leaving behind for us in the apostolate examples, traditions, and rules—guidelines on either side like a well-defined path, along which we might walk safely and securely. But what fruits, I ask, have resulted from such great labours? How many thousands of Christians were there in each province even fifty years ago? Truly, they went forth weeping, bearing precious seed! Yet behold, these very seeds, sown in times past by our Fathers, are now germinating in our age, growing, and already turning into a golden harvest! Behold, new regions—previously inaccessible to our Religion until only yesterday—are now embracing the Faith; behold, Christian communities increasing, new missionary stations established,

[Signatures]
41

[Archival References]
(No archival reference visible)

Page 320

--- TRANSLATION ---
[Page 322]
FUNERAL ORATION BY THE REVEREND FATHER REYNAUD

[Main Text]
The ancient vicariates have been divided, and many new ones established! All these developments undoubtedly encourage us to hope for a richer harvest in the near future. Indeed, this is so! A great hope now shines forth—there is an abundant harvest, which grows ever greater day by day.

2) The number of labourers. But where, I ask, are the reapers? From where shall we obtain sufficient workers capable of meeting such a vast task? And do we not read in the Gospel how Christ admonished the Apostles: *“Pray therefore the Lord of the harvest, that he send forth labourers into his harvest”*? Our Fathers have prayed and continue to pray; and the Lord of the harvest, moved by their supplications, sends forth labourers. Moreover, truly a matter worthy of greatest admiration, Venerable Brethren: it is as though we hear the voice of the master of the household calling out to those standing idle: *“Go ye also into my vineyard”* (Matt. 20:4–7)—a vineyard which flourishes among the Chinese people! What power and strength resides in this call! Behold, from the old world, from the long-established trunk of the apostolate—if I may so express it—new shoots are emerging, destined soon to equal the older branches in missionary labour; while in the new world, from the same root that gave rise to the aged stem, a fresh sapling has sprung up, already putting forth its first buds, so full of promise that we may all confidently hope for most abundant fruits to come forth through their work in the Missions. Truly, what must plainly be attributed to divine benevolence is this: the tents of the Church are spreading so widely across these vast regions that, turning our gaze toward the Chinese people, we may with some justification repeat the words of Christ: *“The time of thy visitation is now at hand”*. God raises up from within the very stock of the Chinese themselves numerous evangelists, who, even under leaders drawn from their own midst, stand ready like new Maccabees to fight for the salvation of their people. Given all this, may we not justly repeat: *“Their holy inheritance shall reach unto their children’s children”*? (Ecclus., XLIV, 12).

3) Strength of discipline. Yet another distinction belongs to them—one which I shall call pre-eminent. For indeed, how could the blessings we have enumerated be securely preserved unless there existed some bond uniting us all more closely together, linking the strength and efforts of all into one, directing everything toward the common good of our Missions? Thanks be given abundantly to the Supreme Pontiff, who, looking forward wisely to the welfare of these Missions and motivated by the most generous charity he cherishes for this chosen portion of the flock, has appointed for us a Delegate. Acting in his name among us, this Delegate binds us together with stronger bonds; and under his leadership, a renewed Christian enterprise advances—indeed, one of increasing importance—

Appendices

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 321

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 323]

[HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM]

[Main Text]
may it receive increase. Therefore, Venerable Brothers—since it is not fitting for us to be unworthy descendants of our Fathers—this alone remains for us: that, trusting in the prayers of those who have gone before us in the struggle, we may fight the battles of the Lord with great joy, advancing as an ordered host under our leader! And indeed, we shall do this with noble and steadfast courage if we remember that He is ever with us who said: ‘Be of good cheer, I have overcome the world’ (John, XVI, 33); Him, I say, with Saint Bernard, than whom none is stronger, none wiser, none more faithful.

CONCLUSION

And here, indeed, I would conclude, Venerable Brothers, were it not that what we see with our eyes and hear with our ears compels me to remind you that we have gathered not merely to praise our forebears, but rather to consider both their welfare and our own. For we are assembled to perform these solemn rites in order that, if any among our Predecessors still have some penalty to undergo, God, entreated by our common and fraternal prayer, may graciously grant them remission.

Undoubtedly, therefore, it is both most fitting and a duty of profound piety and reverence for religion that we fulfil these just obligations, so that any stains contracted through worldly dust or the frailty of the flesh—which still hinder them from the sight of God—may be mercifully purified by His loving kindness.

We are likewise gathered so that we may follow both the labours we have commemorated, and the lives and footsteps of those who went before us. For we have entered into their labours, reaping with joy what they sowed in tears. It is therefore truly right and just that, having become heirs to their calling, we should also become heirs to their zeal and virtues—whose holy memory still bears fragrance and whose sacred ashes continue to breathe forth sanctity. Thus may we too arise from the seed of those men through whom salvation was wrought in Israel (1 Maccabees, V, 62), until, having completed the same labours, we are rewarded with the same heavenly crown. Amen.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 322

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 324]

**[Main Text]**

D.

ALLOCUTION delivered by the President of the Council to the Fathers at the final solemn session (12 June 1924).

VENERABLE BRETHREN,

Inspired by the Holy Spirit, we have undertaken the great labours of this Council and brought them to a successful conclusion.

Today we feel fulfilled in our own regard those sweet words of the Liturgy concerning the Holy Spirit: — “O how good and sweet, O Lord, is Thy Spirit within us.” — To God be supreme praise, glory, and thanksgiving, now and for evermore!

I recall no other Councils in memory wherein, with Fathers present from every language of the world, such radiant concord and unity, such unanimous and entirely free burning of fraternal charity, have shone forth! We did not see ourselves as citizens of diverse nations, but Christ alone was all in all and in everyone!

In this lies the greatest joy and the crown of our labours; and in this shines forth the most auspicious omen: because our Council is so firmly founded upon Christ Jesus Himself, the chief cornerstone, in whom every building, being joined together, grows into a holy temple in the Lord (Eph. 2:20).

With heartfelt joy I congratulate you, Venerable Brethren, on having accomplished a monument more enduring than bronze.

This is the day which the Lord hath made: let us rejoice and be glad in it (Ps. 118:24). As we approach the altar to sign the acts of the Council, we inaugurate a new epoch in the history of the Chinese Church, one which we rightly foresee will abound with richer fruits.

Yet, mindful of the words of Saint Paul: neither he that planteth is anything, nor he that watereth; but God who giveth the increase; following today’s liturgical spirit, we humbly yet confidently invoke heavenly dew upon our sown seeds, saying: Confirm, O God, what Thou hast wrought in us!

As Paul reminds us: The Spirit helpeth our infirmity: for we know not what we should pray for as we ought; but the same Spirit intercedeth for us with groanings which cannot be uttered (Rom. 8:26).

Appendices

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 323

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 325]

[Main Text]
ADDRESS OF THE PRESIDENT AT THE FINAL SOLEMN SESSION 325

What do these inexpressible sighs demand? They demand that
these countless peoples, by virtue of our apostolic office, be brought
to the light of the Gospel and come to share in the grace of Redemption.

Yet let our confidence grow, and may our spirits rise to hope against
hope, since we have placed our work under the protection of the Most
Blessed Virgin Mother of God. She who crushed the serpent’s head
beneath her virginal foot, consecrate the Chinese people, so that at last
in this heavenly realm may shine forth that blessed vision: *The woman
fair as the sun, chosen as the moon, terrible as an army drawn up in battle*.

Under her guidance, Queen of the Apostles, we shall now become ministers of the Word.

What we have resolved and decreed, with divine zeal, shall be diligently pursued following the approval of the Holy See.

Meanwhile, I greet you with a holy kiss, filled with reverence for your exalted spirit and for your long-standing apostolic labours.
Having stood among you as one who serves, I seemed to myself to be conversing with the holy Fathers of the primitive Church. With such apostles, united in one voice and one heart firmly with the Chair of Peter, the kingdom of God cannot but grow in China.

May the peace of God, which surpasses all understanding, guard your hearts (Phil. IV, 7). May the Lord now grant you a prosperous journey as you return to your sees. May He make crooked things straight and rough ways smooth (Is. XI, 4 — Luke III, 5).

Blessed are the feet of those who bring good tidings, who proclaim peace.

E.

At the conclusion of this Plenary Council, the Fathers offered a supreme testimony of piety to the Throne of the Supreme Pontiff.

MOST HOLY FATHER,

The Fathers of the First Plenary Council of China, having professed with their whole heart and unanimous consent their reverence and obedience toward the Vicar of Our Lord Jesus Christ at the outset of their labours, now reaffirm and renew this same devotion all the more firmly and joyfully upon completing their tasks—precisely because throughout the execution of these labours there has prevailed the greatest peace, unity, and concord.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 324

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 326]
**[Main Text]**
LETTER OF THE FATHERS TO THE HOLY FATHER

You would have seen, Most Holy Father, men from diverse nations—Italians, Spaniards, Portuguese, French, Germans, Irish, Belgians, Americans, Dutch, Austrians, Chinese—you would have seen, I say, men either from the secular clergy or from various religious institutes: Benedictines, Franciscans, Dominicans, Jesuits, Augustinians, Capuchins, members of the Congregation of the Mission, the Society for Foreign Missions, whether Parisian, Scheut, Steyl, or the Passionists, Salesians, Maryknoll Society, or the Society of St Columban; all these men, I say, forgetting their own nations or their particular institutes, united in faith and bound by charity, seeking only what pertains to the Church of Christ.

The Church of Christ, Most Holy Father, the Vicar of Christ, the Chinese Church—these names, I say, were always spoken here during this Council with reverence and received with joy.

And indeed, nothing else could have occurred, since, gathered in the name of Christ and legitimately under the Apostolic Delegate, Jesus Christ Himself was in our midst—the source of love and bond of unity.

For this reason, no documents were ever brought forward other than those which, like the Apostolic Letter *Maximum illud*, declare the will of our Lord Jesus Christ’s Vicar toward us, or those which strengthened in our hearts the conviction that the greatest absurdity of all is not to obey the Roman Pontiff.

Therefore, repeating once more our faith, reverence, and obedience, we beseech You, Most Holy Father, to confirm and strengthen this work of ours—which, trusting in the Lord, we believe to be the work of the Holy Spirit—by Your blessing; so that the fruit of peace and unity among all the Fathers who attended this Council may contribute to the growth of our most beloved Chinese Church.

This growth of the Chinese Church is all the more earnestly desired by each of us, since “a new order is emerging, the Chinese nation is being wholly renewed; and if this transformation does not take place with us, it will certainly unfold against us in the course of time.”

And thus, the Fathers of the First Plenary Council of China, in a spirit of humility and obedience, with full faith and complete confidence, submit to You, Most Holy Father, those matters which they judge necessary for this Council to achieve its intended effects—matters which cannot be attained without Your blessing, which is that of Our Lord Jesus Christ.

**Appendices**

**[Marginal Notes]**
(None visible)

**[Seals]**
(None visible)

**[Signatures]**
(None visible)

**[Archival References]**
(None visible)

Page 325

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 327]
**[Main Text]**
IN TESTIMONY OF SUPREME PIETY

Indeed, first and foremost, we beseech Your Holiness, as You have hitherto done—and as Your Predecessors, especially Pope Benedict XV of happy memory, so often did—that You cease not to implore and urgently solicit the aid of the entire Christian people for our Chinese Church. The Fathers of the First Plenary Council of China gratefully acknowledge the abundant assistance and benefactions which pious faithful throughout the world have thus far bestowed upon this Chinese Church; and we humbly entreat Your Holiness to convey these manifestations of our grateful hearts to the whole world.

While these blessings are indeed real, how deeply the soul is afflicted with incomparable sorrow when one considers that within this vast empire, countless millions of people still sit in the shadow of death and, indeed, under the degrading worship of idols! Who can fail to see that the conversion of the entire Chinese people would greatly contribute to the peace and prosperity of the whole world? Or, conversely, that from the perversion of so immense an empire, innumerable calamities and ruin threaten all mankind?

All these matters, we say, Most Holy Father, the First Plenary Council of China humbly submits to You in a spirit of humility and obedience, that through Your intercession—supported by the cooperation of the entire world—the peace of Christ may be established in China as in a kingdom of Christ, and may endure there steadfastly unto the end.

Furthermore, in order that this may be achieved, it is of paramount importance that the Catholic Church in China derive its stability from nothing other than what has been divinely instituted: built “upon the foundation of the Apostles..., with Christ Jesus Himself as the chief cornerstone; in whom every structure, being joined together, grows into a holy temple in the Lord.”

For this reason, Most Holy Father, the First Plenary Council of China submits all these matters to You, requesting that if anything in our documents has been expressed improperly, it may be corrected and set in proper order by Your teaching authority; but if, as we hope in the Lord, we have spoken under the guidance of the Holy Spirit, then, with Your blessing added, may we remain steadfast in this same faith, to the praise and glory of our Lord Jesus Christ, to the exaltation of the Holy Mother Church, and to the growth and firm establishment of the Church in China.

Shanghai, 10 June 1924.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 326

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 328]
**PASTORAL LETTER OF THE FATHERS OF THE COUNCIL**

F.

**PASTORAL LETTER.** The Fathers assembled at the First Plenary Council of China, to all their Priests and fellow-workers in the Lord’s vineyard, as well as to all the Faithful, peace and blessing.

Since our Council, through the favour of the grace of the Holy Spirit, has reached a happy conclusion, we turn our eyes towards you with fraternal charity, most beloved Brethren and Priests of the Lord, our co-workers in this Order, who have laboured with us hitherto in the vineyard of the Lord, and who especially during these days have been united to us in prayer and pious intention.

Indeed, the matters which we have treated in our assemblies are equally close to your hearts as they are to ours: for we have deliberated concerning the increase of God’s glory, the salvation of souls, and the advancement of Christ’s kingdom among the beloved Chinese people. For these ends, beloved confreres, you have devoted—and continue unceasingly to devote—your tireless labour, indeed even your very lives.

It is you who, following in the footsteps of Jesus Christ, the Shepherd of souls, and of our predecessors in the apostolic ministry, have cultivated this Chinese vineyard through your sweat and toil, and gathered into it that most joyful offspring of souls, for which we all give thanks to God with deepest gratitude of heart. We fully understand that your recompense is not to be expected from us, but from the infinite goodness and mercy of God alone, to whom you have merited such reward through your zeal and labour. Nevertheless, on this occasion we wish to make known to you how deeply we cherish you in our affections and with what profound gratitude of soul we remember you, fervently beseeching God that He may Himself be your rewarder and likewise strengthen you to persevere—and indeed to intensify—your efforts for the advancement of our most beloved Church in China. For your cooperation, beyond the grace of God, is indispensable if the decrees we have established under the guidance of the Holy Spirit are to bear the desired fruits. Nor can there be any doubt that the happy outcome of our Council is to be attributed to your fervent prayers, as well as to those of all Religious and the Faithful throughout our jurisdiction.

With truly admirable harmony and unity of mind, the affairs of the Council have proceeded during these days under the presidency of the Most Eminent Papal Legate, without factionalism, with every prejudice set aside, and with sole regard only to

**Appendices**

Page 327

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 329]

[Main Text]
TO ALL PRIESTS AND FAITHFUL

With the intention of advancing the greater glory of God and the salvation of souls—matters so evidently guided by the charity of the Holy Spirit among us that no doubt can remain on this point—

May this unity of mind and fraternal charity ever endure among us, among all our priests, so that, united in the love of Jesus Christ, we may fully dedicate our strength to forming and building up the Church in China, and to securing the true salvation of this beloved people: this is our most ardent desire and heartfelt prayer.

Moreover, we now wish also to express our gratitude to the devoted Religious Congregations of men and women who have so diligently assisted us in the work of the mission, and who, during these past months, have fervently prayed for heavenly light upon our deliberations. With profound gratitude of heart, we invoke upon them all the blessing of Almighty God.

Finally, we give thanks to you, most beloved faithful in Christ, for the fervent prayers you have offered for the successful outcome of this Council. Indeed, during these days of deliberation, you have been spiritually present before the eyes of our minds: your eternal salvation, your growth in the Christian life, that you may become ever more worthy of your calling and that Christ may be formed in your hearts. How deeply we desire that the norms established by our Council, once confirmed by the approval of the Apostolic See, may lead you toward this end—that you may receive them with a ready spirit of obedience and strive diligently to put them into practice! Thus, through your good example, your devout prayers, and your constant cooperation, your fellow countrymen, who still sit in the darkness of paganism and the shadow of death, may come to the Holy Church—that is, to Jesus Christ, who is the way, the truth, and the life of all nations.

That divine grace may deign to grant you all these blessings, we earnestly beseech God from the depths of our heart, and with paternal affection impart our apostolic blessing unto you.

Given in Shanghai, on the 12th day of June 1924.

✠ CELSUS COSTANTINI
Apostolic Delegate.

The signatures of all the Right Reverend Fathers of the Council will follow.

[Signatures]
✠ CELSUS COSTANTINI
Apostolic Delegate.

[Archival References]
[Illegible]

Page 328

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
DOCUMENTA

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Seals]
(No seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 329

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The original document page contains no legible text; all sections are marked as unreadable due to damage, illegibility, or absence of content. This transcription accurately reflects the condition of the source material as encountered in the archival record.*

Page 330

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 333]

[Main Text]
A. — APOSTOLIC LETTER

To the Patriarchs, Primates, Archbishops, and Bishops of the Catholic World
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD.

BENEDICT XV, POPE

VENERABLE BRETHREN,

GREETING AND APOSTOLIC BLESSING

The most sacred and supreme duty which Our Lord Jesus Christ entrusted to His disciples as He was about to return to the Father—when He said: *Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature* (1)—was not intended to end with the lives of the Apostles, but was to be perpetuated through their successors even unto the consummation of the age, for as long as there should remain men on earth to be liberated by the truth. Thus, since those first preachers went forth proclaiming the word of God everywhere (2), so that *their voice has gone out into all the earth, and their words unto the ends of the world* (3), the Church, mindful of this divine command, has never ceased throughout the passing centuries to send messengers and ministers of the divinely revealed doctrine and of the eternal salvation wrought through Christ to every region of the globe. Indeed, even during the first three centuries, when persecution after persecution, stirred up from beneath, raged against the newly established Church and Christian blood flowed abundantly, the voice of the Gospel nevertheless spread widely beyond the frontiers of the Roman Empire. After peace and public liberty were granted to the Church, her apostolic activity made far greater advances across the entire world; in this work many men distinguished by holiness of life laboured most fruitfully. In this way, Gregory the Illuminator brought Armenia into the Christian fold, Victorinus Styria, and Frumentius Ethiopia; Patrick begot Ireland for Christ, Augustine the English, while Columba and Palladius brought the Scots to faith; thereafter, Clement Wilhibordus, first Bishop of Utrecht, enlightened Holland with the light of the Gospel, Boniface and Agilarius evangelised the peoples of Germany, and Cyril and Methodius led the Slavs into the Catholic Faith. Subsequently, a much wider field began to open up for apostolic workers when William of Rubruck

(1) Mark, XVI, 15. — (2) Mark, XVI, 20. — (3) Psalm XVIII, 5 [Vulgate: Psalm XVII, 5].

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 331

--- TRANSLATION ---
[Page 334]
[Main Text]

They brought the Gospel to the Mongols, and when Blessed Gregory X sent the first missionaries to China, they were soon followed by disciples of Francis of Assisi, who established no small community of faithful there; yet this Church was scattered not long after by a storm of persecution. With the discovery of America, a band of apostolic men—among whom Bartholomaeus Las Casas, a distinguished member and luminary of the Dominican Order, is especially worthy of remembrance—took up the cause of defending the indigenous peoples, protecting them from cruel subjugation by their oppressors and liberating them from the most grievous bondage to demonic powers. Meanwhile, Francis Xavier—truly one worthy to be compared with the Apostles themselves—having laboured miraculously in the East Indies and Japan for the glory of Christ and the salvation of souls, died at the very threshold of the Chinese Empire, towards which he had been journeying; as though by his departure he opened the way for a new proclamation of the Gospel across that vast expanse, where in time numerous renowned religious Orders and missionary societies, composed of zealous men dedicated to spreading the Faith, would carry out their apostolate through many vicissitudes of circumstance and time. Finally, Australia and the interior regions of Africa—recently explored through the courage and perseverance of modern explorers—have also received messengers of the Christian Faith; and now scarcely any remote island within the immense Pacific Ocean remains untouched by the active presence of our missionaries. From among these, many have emerged who, following the example of the Apostles, have attained the highest levels of sanctity while seeking the salvation of their brethren; nor are there few who, completing their apostolate with the crown of martyrdom, confirmed the Faith with their abundant blood.

Indeed, upon reflecting on the countless labours already undertaken by our missionaries in spreading the Faith, the great efforts invested, and the outstanding examples of invincible fortitude displayed, one may rightly wonder that still so vast a multitude remains in darkness and the shadow of death. For, according to recent estimates of non-Christian populations, their number amounts to ten times a hundred million.

Moved, therefore, by profound compassion for the lamentable condition of this immense multitude of souls, and mindful of the sacred duty of our Apostolic office—which holds nothing dearer than extending to them the benefits of divine Redemption—we gladly and gratefully observe how, throughout the Catholic world, initiatives inspired by the abundant grace of God’s Spirit are increasingly flourishing, aimed at promoting and sustaining the work of foreign missions. Thus, in order to encourage these very endeavours,

[Documents]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 332

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 335]
**[Main Text]**
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

usque quaque et incitanda, ut Nostro est muneri summisque
votis consentaneum, lumine auxilioque Domini magnis precibus
implorato, has vobis, venerabiles Fratres, mittimus litteras
quibus vos vestrosque cleros ac populos hortamur, significantes
quemadmodum huic gravissimae causae prodesse possitis.

Primum omnium ad eos Nostra spectat oratio, qui, ut
Episcopi aut ut Vicarii Praefective Apostolici, sacris praesunt
Missionibus: ipsis enim cura omnis proxime incumbit Fidei
propagandae, in iisdem praesertim spem amplificationis suae
habet Ecclesia repositam. Quamquam non ignoramus quo fere
sint ardore apostolatus, probeque novimus quae quantaeque iis
vincendae difficultates fuerint, subeundaque discrimina, his
maxime postremis annis, non modo ne de suis praesidiis statio-
nibusque decederent, sed ut regnum Dei etiam dilatarent. Cete-
rum, eorum erga hanc Apostolicam Sedem observantia ac pietate
perspecta, confiderter ipsis, ut filiis pater, animum Nostrum
aperimus. Hoc igitur ante omnia cogitent, se suae quemque
Missioni tamquam animam, ut aiunt, esse debere. Quamobrem
suis sacerdotibus ceterisque sui muneris adiutoribus bono sint,
verbis factisque, documento, animosque ac stimulos addant ad
sequenda usque meliora. Quotquot enim quoquo pacto in hac
vinea Domini operantur, experimento cognoscant oportet, plane-
que sentiant Missioni praesidere patrem, vigilem, diligentem,
caritatis plenum, omnes et omnia summo studio complectentem,
qui suorum rebus gaudeat prosperis, condol escat adversis, conatus
coetusque laudabiles secundet atque adiuvet, qui denique
subditorum quaecumque sunt, ut sua propria respiciat. Omnio,
prout una quaeque gubernatur, ita varia est conditio et fortuna
Missionum: quibus proinde valde perniciosum evenire potest, si
quis ineptus minusve idoneus praeponatur. Plurumque enim
quisquis patriam carosque propinquos deserit, christiani nominis
propagandi causa, is longo saepiusque periculoso itineri se
committet, alacer et promptus ad durissima quaeque toleranda,
dum quam plurimas Christo animas lucretur. Qui si diligenti
praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia
et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit
eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus
incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat
animo desidiaeqe se dedat.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

---

### TRANSLATION

[Page 335]
**[Main Text]**
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

We exhort and encourage its advancement, as befits Our office and deepest aspirations. Having earnestly invoked the light and assistance of the Lord through fervent prayer, We send you these letters, beloved Brothers, urging you and your clergy and peoples to action, indicating how you may contribute effectively to this most serious cause.

First and foremost, Our appeal is directed to those who, as Bishops or Apostolic Vicars, preside over sacred Missions: for upon them rests directly the entire responsibility for the propagation of the Faith, and in these very missions the Church especially places her hope for growth and expansion. Although We are well aware of their ardent zeal for the apostolate, and fully understand the numerous and grave difficulties they have had to overcome, as well as the dangers they have faced—particularly in recent years—not only to maintain their positions and stations, but also actively to extend the kingdom of God—yet, having observed their proven loyalty and devotion toward this Apostolic See, We confidently open Our heart to them, as a father to his sons.

Let them therefore consider above all else that each must regard himself as being, so to speak, the very soul of his Mission. Hence, let them be a model of virtue, in word and deed, to their priests and all other co-workers in their ministry, encouraging and inspiring them always to strive for higher things. Indeed, all who labour in any way in the Lord’s vineyard should come by experience to recognise clearly, and deeply feel, that their Mission is led by a father—watchful, diligent, full of charity—who embraces all persons and matters with the utmost care, rejoicing in the successes of his subordinates, sharing their sorrows in adversity, supporting and assisting praiseworthy efforts and initiatives, and regarding all that concerns his subjects as if it were his own personal concern.

Moreover, since the condition and fortunes of Missions vary greatly according to how each is governed, it can prove extremely harmful should an unfit or inadequate person be placed in charge. For indeed, whoever leaves his homeland and loved ones behind for the sake of spreading the Christian name often undertakes a long and frequently perilous journey, eager and ready to endure the hardest trials, all in order to win as many souls as possible for Christ. If such a man serves under a careful superior, whose prudence and charity are evident in every aspect of governance, there can be no doubt that his work will bear abundant fruit; but if not, there is great cause for concern that, gradually worn down by labours and hardships, he may in the end lose heart and succumb to discouragement and inertia.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 333

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 336]
**[Main Text]**
APOSTOLIC LETTER OF BENEDICT XV

Moreover, he who is placed in charge of a Mission ought above all to ensure that it continues to advance and develop fully. Indeed, since the entire region—however vast and extensive—within the boundaries of his Mission falls under his mandate and care, the eternal salvation of all those inhabiting that region must be entirely his concern. Therefore, even if he has brought several thousand pagans to the Faith, he may not rest content with this achievement. He should certainly safeguard, nurture, and protect those whom he has already begotten for Jesus Christ, ensuring that none fall away or perish. Yet he must not suppose that he fulfils his duty as required unless he also strives, to the best of his ability and without interruption, to bring the remaining inhabitants—whose numbers are generally far greater—into participation in the Christian truth and life. Thus, in order that the proclamation of the Gospel may reach each individual more swiftly and effectively, it will be highly beneficial to establish additional missionary stations and centres from time to time, which may serve as future nuclei for new Vicariates or Prefectures into which the existing Mission may eventually be divided when opportunity permits. In this regard, we duly render praise to those Apostolic Vicars who, following the method described above, continually secure fresh growth for the Kingdom of God; and for this purpose, where they lack sufficient local assistants, they have willingly accepted religious personnel from other religious families or societies.

On the other hand, how unacceptable would be the one who regarded the portion of the Lord’s field entrusted to him for cultivation as his own private possession, which he would absolutely refuse to allow others to touch. How severe a judgment he would face before the divine tribunal, especially if—as we have noted on several occasions—the few Christians were surrounded by a large number of non-Christians whom, due to insufficient personnel both on his part and among his own ministers of the Word, he could not adequately instruct, yet refused to avail himself of assistance from others. But indeed, the head of a Catholic mission, whose sole concern is the glory of God and the salvation of souls, will actively seek helpers from every quarter whenever necessary, and will give no consideration to whether they belong to his own or to another religious family or nation, so long as *Christ is proclaimed* (1); nor will he employ helpers only, but also helperesses—that is, religious sisters—in schools, orphanages, hospitals, hospices, and other charitable institutions, in which he recognises, by the providential design of God, a remarkable power for spreading the faith more widely.

(1) Phil., I, 18.

Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 334

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 337]

[Main Text]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

A good Prefect of a Mission does not confine himself within his own boundaries, as though indifferent to all that occurs beyond them; rather, impelled by the charity of Christ—whose glory is deeply concerned with everything—he considers matters of common interest as profoundly his own. He therefore strives to maintain friendship and close relations with neighbouring colleagues. Indeed, there are often many shared concerns relating to the same region, which, as is evident, cannot be effectively addressed except through mutual cooperation. Furthermore, to great benefit for the religious mission, superiors of missions—so far as they are able—should meet periodically in assembly, in order to exchange counsel and strengthen one another through mutual dialogue.

Finally, this above all should be the principal concern of every leader entrusted with a mission: namely, to educate and form sacred ministers from among the very people among whom they labour. This constitutes the greatest hope for newly established churches. For an indigenous priest, being naturally united to his people by origin, temperament, sensibilities, and interests, possesses remarkable influence in insinuating the Faith into their minds. He knows far better than anyone else by what means persuasion may most effectively be achieved. Thus, it frequently happens that he gains access to places where a foreign-born priest is not permitted to set foot.

However, in order for the indigenous clergy to yield the desired fruits, it is absolutely necessary that they be properly formed and shaped. A partial or rudimentary training—such as might suffice merely to render someone minimally suitable for ordination—will certainly not be adequate. Rather, their formation must be full, perfect, and complete in every respect, such as is customarily provided to priests among civilised nations. The indigenous clergy are not to be prepared merely to assist resident missionary priests in humble ministerial tasks, but rather to assume, in due time and on equal footing, the rightful responsibility of guiding their own people in accordance with divine office. For just as the Catholic Church of God is universal and belongs to no single nation or people as foreigners, so it is essential that from each people there arise sacred ministers who serve as teachers of divine law and guides along the path to salvation for their fellow countrymen. Therefore, wherever there exists a sufficient number of indigenous clergy who are well instructed and worthy of their holy vocation, there one may rightly affirm that the missionaries’ work has been successfully completed and a church firmly and admirably established. And even if, thereafter, a storm of persecution should arise threatening to undermine it, one need not fear that, founded upon such a foundation and rooted so deeply, it would fail to withstand hostile assaults.

[Archival References]
48

Page 335

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 338]
**[Main Text]**
Hoc enim vero tam grave muneris officium ut ex veritate aestimarent diligentерque exsequerentur, semper apud Missionum rectores institit Apostolica Sedes: cuius quidem in hoc genere studium clare indicant vetera et recentia huius Urbis Collegia clericis exterarum nationum instituendis, praesertim Orientali ritu. At, post hanc instantiam Pontificem, dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam, nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos, mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti, tamen adhuc nec Episcopos, a quibus regerentur, nec sacerdotes, quorum disciplina civibus imperitaret, offerre potuerint. Apparet igitur mancam mendosamque esse rationem ad hunc diem alicubi usitatam in educando clero qui se ad Missiones applicet: cuius quidem incommodi removendi causa, Sacro Consilio Propagandae Fidei mandamus, ut quae variis regionibus opportuna sint, constituat, et Seminaria, quae regionibus singulis pluribusque simul dioecesibus usui sint, vel condenda curet vel condita iam recte gubernanda, praesertim vero sollicitum sit quemadmodum novus in Vicariatus ceterisque Missionum locis clerus adolescat.

Iam vos alloquimur, dilectissimi Nobis Filii, quotquot estis, Dominicae vineae cultores, quorum in manibus proxime posita est, cum christianae sapientiae propagatione, tot salus animarum.—Principio versetur vobis semper ante oculos excellentia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor. Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli viam aperire. Intelligentes igitur vestrum unicumque dictum a Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui (1), memineritis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis immenores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent, eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere.

(1) Ps. XLIV, 11.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

---

--- TRANSLATION ---
[Page 338]
**[Main Text]**
For indeed, the Apostolic See has always maintained that such a serious responsibility—namely, the proper assessment and diligent execution of this office—must be entrusted to those who govern the Missions. The Holy See’s commitment in this regard is clearly demonstrated by the establishment of both ancient and more recent Colleges in this City for the training of clergy from foreign nations, particularly those of the Eastern Rite. Yet, despite this papal emphasis, it is regrettable that there exist regions into which the Catholic Faith was introduced several centuries ago, yet where one still finds no indigenous clergy except of questionable standing; likewise, there are certain peoples who were enlightened by the Gospel at an early stage, who have long since emerged from barbarism to attain such a degree of civilisation as to produce outstanding individuals in every branch of the liberal arts, and who, although affected for many centuries by the saving grace and power of the Gospel and the Church, have nevertheless still been unable to provide either Bishops to govern them or priests whose discipline might guide their citizens. It is therefore evident that the approach hitherto adopted in some places regarding the education of clergy destined for missionary work has been defective and inadequate. To remedy this deficiency, We hereby instruct the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to establish what may be suitable for various regions, and to ensure either the foundation of Seminaries beneficial to individual regions or multiple dioceses simultaneously, or the proper governance of those already established, with particular care being devoted to how a new indigenous clergy may develop within Vicariates and other mission territories.

Now We address you, most beloved sons of Ours, all who are labourers in the Lord’s vineyard, to whom, together with the dissemination of Christian wisdom, the salvation of so many souls is directly entrusted. Let the excellence and magnitude of the office to which your efforts are dedicated always remain foremost in your minds. What is set before you is entirely divine, far removed from the limitations of human reasoning: namely, to bring light to those lying in the shadow of death, and to open the way to heaven for those rushing towards perdition. Bearing in mind, therefore, that single command given by the Lord: *Forget thy people and thy father's house* (1), remember that you are called not to advance the dominion of men, but of Christ; not to enlarge the glory of an earthly homeland, but to add citizens to the heavenly one. Indeed, it would be profoundly lamentable if any among the missionaries should appear so unmindful of their dignity as to concern themselves more with temporal than with eternal matters, striving immoderately to expand earthly power and elevate its glory above all else.

(1) Psalm 44:11.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 336

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 339]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Main Text]
Indeed, this would be a most pernicious plague upon the apostolate, one which would sever all the vital bonds of charity within the preacher of the Gospel, and generally undermine his authority. For men—however barbarous or harsh they may be—understand well enough what the Missionary intends for them, and what he requires of them; and with keen discernment they perceive whether he seeks anything other than their spiritual good. But should he appear in any way to serve worldly interests, or not to conduct himself as a man wholly apostolic, but rather as one advancing the affairs of his own nation: immediately all his work will fall under suspicion among the people, who may easily be led to believe that the Christian religion belongs properly to some foreign nation; and that whoever embraces it seems thereby to have subjected himself to the protection and dominion of an alien state, and to have renounced the rights of his own civic community.

Great indeed is Our grief at the commentaries concerning missionary matters which have begun to circulate in these latter years, wherein appears less zeal for the extension of God’s kingdom than for the expansion of one’s own national interests. We are astonished that no concern is shown in these writings for how such attitudes alienate the minds of non-Christians from the holy faith. The true Catholic Missionary, worthy of the name, does not act thus: rather, ever mindful that he serves not his own nation, but Christ in mission, conducts himself so that anyone may clearly recognise him as a minister of that religion which, embracing all mankind who worship God in spirit and in truth, belongs to no single nation; where there is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, Barbarian nor Scythian, bond nor free: but Christ is all, and in all (1).

Furthermore, the Missionary must take great care never to pursue any interest other than the salvation of souls. On this matter, however, it is scarcely necessary to say more. For how can one who is gripped by greed for gain be wholly devoted, as he ought to be, to the glory of God, and ready to sacrifice all things—even his very life—for the restoration of others to spiritual health? Moreover, such avarice would greatly diminish his authority among unbelievers, especially if—as is all too likely—the pursuit of profit has already degenerated into the vice of greed; for nothing is more contemptible among men, or more unworthy of the Kingdom of God, than such sordidness. Thus, the faithful propagator of the Gospel will diligently follow in this respect the example of the Apostle to the Gentiles,

(1) Colossians, III, 11.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 337

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 340]
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

[Main Text]
whose example includes not only the exhortation to Timothy: *having food and clothing, with these let us be content* (1), but also extends so far in praising abstinence that, though burdened by the demanding duties of his office, he nevertheless provided for himself by labour and the work of his own hands.

Yet before any individual is admitted to the apostolate, careful preparation must be undertaken; although some might argue that extensive knowledge of many subjects is not necessary for one who is to preach Christ to peoples most remote from civilisation. For while there can be no doubt that the virtues contribute more to the salvation of souls than learning does, nevertheless, if a man lacks proper instruction in doctrine—serving as a means of spiritual support—he will often feel greatly deficient in resources for bearing fruit in the sacred ministry. Indeed, such a person rarely possesses an abundance of books or enjoys access to learned men whom he might consult, even though he is obliged to answer those who inquire, to respond to objections raised against the faith, and to resolve even the most difficult questions. Moreover, the greater his reputation for erudition, the higher will be the esteem in which he is generally held, particularly among peoples who value and honour scholarly pursuits; and it would certainly be unworthy of heralds of the truth to be surpassed by the ministers of error in this regard. Therefore, as students called to holy orders are duly prepared for apostolic missions, they must thoroughly be instructed in all disciplines, both sacred and secular, that are necessary for missionaries. We desire that this be properly carried out in the schools of the Pontifical Urban College dedicated to the propagation of the Christian name; and we hereby decree that henceforth there shall be established within them a special professorship devoted to the teaching of subjects pertinent to the Missions.

Among the essential knowledge a missionary must acquire and master, primary consideration must be given to the language of the people to whose salvation he will dedicate himself. For he ought not to rest satisfied with only a superficial acquaintance with their tongue, but must attain such proficiency as to speak it fluently and correctly. Indeed, he is indebted to all—both unlearned and learned alike—and he well understands how readily one may win the goodwill of a multitude through skilled and proper speech. Especially should the diligent missionary refrain from entrusting the explanation of Christian doctrine to catechists alone, but rather should claim this task as his own proper duty, indeed as the principal part of his ministry, and carry it out personally.

(1) 1 Tim., VI, 8.

Documenta

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 338

--- TRANSLATION ---

[Page 341]

[Main Text]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

retain, for he is sent by God for no other reason than to preach the Gospel. Yet at times it shall happen that, as a herald and interpreter of the holy faith, he must present himself before leaders of the people or be invited into assemblies of learned men: how then can he safeguard his dignity if he is prohibited from expressing his thoughts freely due to linguistic inadequacy? — We have recently taken this very matter into consideration, when, seeking to promote and advance the Catholic name among the Eastern peoples, We established in the City a special centre of studies, where those destined to carry out the apostolate in these regions would become thoroughly knowledgeable in the languages and customs of the East, and fully equipped with all necessary resources. Since this Institute appears to Us to be of great utility, We now take this opportunity to exhort all superiors of religious communities entrusted with the Oriental Missions, to ensure that their students, designated for these same missions, are carefully formed and refined through appropriate discipline.

However, one thing above all is essential for anyone preparing properly for the apostolic office—namely, that which We have already mentioned: holiness of life. For he who preaches God must himself be a man of God; he who commands others to hate sin must himself detest sin. Among unbelievers, who are guided more by experience than by argument, far greater progress is made in spreading the faith through example than through words alone. Let the missionary therefore be endowed with every excellence of mind and spirit, cultivated in all doctrine, refined in all human virtues; yet unless these qualities are united with moral integrity, they will achieve little or nothing towards the salvation of souls—and may indeed prove greatly harmful both to himself and to others.

Let him therefore be a model of humility, obedience, and chastity; let him especially be devout, dedicated to holy prayer and to continual union with God, diligently pleading the cause of souls in His presence. The closer he is united to God, the more abundantly will divine grace and assistance be granted to him. Let him listen, then, to the Apostle exhorting thus: *Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercy, kindness, humility, meekness, longsuffering* (1). Through these virtues, the way into the hearts of men lies open and unobstructed for the truth, with all impediments removed; for there is no will so stubborn that it cannot easily be overcome by them. Therefore, let the missionary burn with a zeal truly resembling that of our Lord Jesus Christ,

(1) Colossians 3:12.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 339

--- TRANSLATION ---

[Page 342]
**[Main Text]**
charity, even counts the most depraved of the heathen among the children of God, since they have been redeemed by the same precious blood of the divine Saviour. He is neither provoked by their inhumanity nor repelled by their corrupt morals; He does not despise or disdain them, nor treats them harshly or severely, but strives through all the duties of Christian kindness to draw them all towards the embrace of Christ, the Good Shepherd, ultimately leading them to Him. In this regard, Scripture was accustomed to meditate upon the words: *O how good and sweet, O Lord, is Thy Spirit in all things!* And therefore Thou correctest those who stray with gentle discipline, and admonishest and speakest to them concerning their sins, so that, forsaking wickedness, they may believe in Thee, O Lord... But Thou, Ruler of power, dost judge with tranquillity, and disposest of us with great reverence (1).

What, then, could be so difficult, troublesome, or dangerous as to deter such an envoy of Jesus Christ from his undertaking? Certainly nothing: for he who has devoted himself to so lofty a purpose finds supreme favour with God, and embraces with magnanimous resolve every hardship and adversity—labours, insults, poverty, hunger, even death itself however cruel—so long as he might rescue but a single soul from the jaws of hell.

Thus moved and inspired by the example of our Lord Christ and His Apostles, the Missionary should confidently undertake this highest office; yet he must place all confidence and reliance entirely in God. For this entire work—spreading Christian wisdom—is divine, as we have said, since only God can penetrate human hearts, enlighten minds with the radiance of truth, inflame wills with the fire of virtue, and bestow upon men the necessary strength to follow and accomplish what they have come to recognise as true and good. Wherefore, unless the Lord Himself assists the minister labouring in His service, that man shall strive in vain. Nevertheless, the same minister must still persevere diligently in his appointed task, placing firm trust in the abundant aid of divine grace, which shall never fail him who asks for it.

At this point, women must not be passed over in silence, who from the very beginnings of the Christian faith have been accustomed to render outstanding service and support to the preachers of the Gospel. Worthy indeed are those virgins consecrated to God, who are frequently active in sacred Missions, devoted to the education of children and to numerous institutions of piety and charitable works, to be here specially commended with high praise. We desire that this recognition of their merits may further strengthen their devotion and zeal in serving the holy Church well. Let them assuredly know

(1) Wisdom, XII, 1–2, 18.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 340

--- PAGE 343 —
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD

[Main Text]
their efforts will be all the more effective in proportion as they apply themselves more diligently to their own spiritual perfection.

It is now fitting to address all those, whoever they may be, who, by the great mercy of God, are in possession of the true Faith and partake of its countless benefits. First and foremost, they ought to consider how sacred a duty is laid upon them by divine law to offer assistance to the missionary enterprises directed toward the unbelieving. Indeed, God has commanded each one concerning his neighbour (1); and this commandment weighs all the more heavily in proportion as the neighbour’s need is greater. Now, which group of people stands in greater need of fraternal aid than the infidels—those who, ignorant of God, are bound by blind and unrestrained desires, enduring the worst form of servitude under the dominion of the devil? Therefore, all who have contributed help, according to their means, to enlighten such souls—especially by supporting the work of missionaries—shall not only have fulfilled duties of the highest moral importance but shall also have rendered to God the most acceptable thanks for the gift of the Faith.

Indeed, there are three kinds of support that may be provided to the Missions, and which the missionaries themselves never cease to request. The first, which every individual may readily offer, is to invoke God’s favour upon them. We have already stated on several occasions that the labours of the missionaries will be futile and in vain unless they are made fruitful by divine grace, as Paul bears witness: *I planted, Apollos watered; but God gave the increase* (2). Yet the sole means of obtaining this grace lies in the steadfast practice of humble prayer; for the Lord says: *Whatever you ask the Father in my name, He will give it to you* (3). Such prayers, if ever there were a cause in which they could not fail to be efficacious, must surely be effective in this one—since no cause is nobler, nor more pleasing to God. Thus, just as Moses, with hands raised on the mountain, obtained divine assistance for the Israelites while they fought against Amalek, so too should all Christians lend their support through holy intercession to those labouring strenuously in the vineyard of the Lord to spread the Gospel. With regard to this very duty, we strongly commend to the universal body of the faithful the institution known as the Apostolate of Prayer, urging that no one withdraw from its fellowship, but rather that all, as numerous as they are, desire to share—even if not in deed, at least in spirit—in the apostolic mission.

Secondly, the scarcity of missionaries must be addressed. Although this shortage was previously not insignificant, it has now become extreme in the aftermath of the war,

Page 341

[Page 344]
**[Main Text]**
since many parts of the Lord’s field remain uncultivated by labourers. In this matter, we particularly call upon your diligence, Venerable Brothers; and you will perform a work especially worthy of your religious commitment if you diligently foster any signs of apostolic vocation that may appear among the clergy and within your diocesan seminary. Let no appearance of what is merely expedient, nor any human calculation, deceive or sway you—lest you seem to have diminished the benefit of your own diocese by permitting personnel to be sent abroad for external missions. For in place of the one priest whom you send overseas, God will raise up multiple highly capable priests within your own territory. As for those who govern Religious Orders or Institutes engaged in foreign missions, we earnestly urge and entreat you to assign to such a great task only the most carefully selected members—namely, those who clearly excel in innocence of life, fervour of devotion, and zeal for souls. Moreover, when these superiors observe that their missionaries have successfully led a people from impure superstition to Christian wisdom, and have firmly established the Church in that region, they should transfer them, as chosen soldiers of Christ, to another people to be rescued from the power of the devil, willingly leaving behind whatever spiritual harvest has already been gathered for Christ, so that it may continue to flourish and grow through local cultivation. In this way, reaping an abundant harvest of souls, they will likewise obtain the richest blessings of divine goodness for their religious families.

Finally, considerable resources—by no means insignificant—are required to sustain the missions, especially since their needs have vastly increased due to war, with so many schools, hospitals, hospices, charitable distribution centres, and other institutions having been extinguished or suppressed. We therefore appeal sincerely to all the faithful, urging them to give generously according to their means. For “Whoever has this world’s goods and sees a brother in need, yet closes his heart against him: how does the love of God abide in him?” (1). Thus speaks the Apostle John, referring to those oppressed by material want. But how much more sacred is the law of charity in this case, where not only are we addressing hunger, poverty, and countless other miseries affecting vast multitudes, but above all seeking to liberate an immense number of souls from the proud dominion of Satan into the freedom of the children of God? We therefore especially desire that institutions established for the benefit of the Sacred Missions be supported by the generosity of the Catholic faithful. First among these is the Work known as the

(1) 1 John, III, 17.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 342

--- PAGE 345 ---

[MAIN TEXT]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD…
known as the Congregation for the Propagation of the Faith—often praised by Our predecessors—it is Our will that this sacred Council be most diligently cared for, so that in future even greater abundance of salutary fruits may result from its work. For it must above all provide the necessary resources to sustain both those missions already established and those yet to be founded. We are confident that the Catholic world will not allow our missionaries, who disseminate the truth, to labour in poverty while others abound and flourish with means for spreading error.

The second initiative, which We also strongly recommend to all, is the *Work of the Holy Childhood*, whose purpose is to ensure that infants of non-Christian peoples receive baptism before death. This undertaking is especially commendable because even our own children may participate in it; thus, from an early age understanding the great value of the gift of Faith, they learn to contribute their efforts alongside others in sharing it. Nor should we omit mention of the so-called *Work of Saint Peter*, which provides for the education and formation of the indigenous clergy in mission territories.

Furthermore, We wish it carefully observed—as prescribed by Our predecessor of happy memory, Leo XIII—that on the Feast of the Epiphany of the Lord, in every church throughout the world, a collection be made "for the redemption of captives from Africa"; and that all funds gathered be sent to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

Yet, that Our desired aims may be more surely and abundantly achieved, you, Venerable Brothers, must in a special manner direct the discipline of your clergy towards the missions. For the faithful generally show inclination and readiness to assist apostolic workers; wisely use this disposition of heart, therefore, so that the missions may derive the greatest possible benefit. Know then that We desire the establishment, in every diocese of the Catholic world, of what is called the *Missionary Union of the Clergy*, placed under the authority of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, to which We hereby grant full powers in this matter. Originating recently in Italy, this association has quickly spread to other regions; fostered by Our encouragement, it has already been enriched by numerous pontifical indulgences bestowed by Us. And rightly so; for through its institution, the activity of the clergy is most effectively organised, both in awakening Christian concern for the salvation of all peoples, and in promoting every kind of work which this Apostolic See has approved for the benefit of the missions.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[STAMPS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 343

--- TRANSLATION ---

[Page 346]
[Main Text]

Venerable Brothers, we have previously written to you concerning the propagation of the Catholic faith throughout the world. Now, if each person has duly fulfilled their proper duty—Missionaries abroad and faithful Christians at home—we may justly hope that the sacred Missions, once restored from the immense wounds and losses of war, will swiftly revive. And here, as though urged onward by Our own voice—as once Christ urged Peter with the words: *Duc in altum* (1)—with what intensity of paternal charity are we compelled to bring into His embrace the countless souls who now remain outside? Indeed, the Church is continually nourished and strengthened by the Spirit of God; nor can the apostolic labours of so many devoted men fail to bear fruit, whether those who have already worked for her expansion or those who continue to labour today. Stimulated by their example, there will assuredly arise ever new numbers of individuals, supported by virtue, piety, and generosity, who shall bring forth for Christ an abundant harvest of souls.

May the great Mother of God, the Queen of the Apostles, favour these common aspirations by obtaining for the preachers of the Gospel a fresh outpouring of the Holy Spirit. As a pledge of this favour and of Our paternal goodwill, We lovingly impart to you, Venerable Brothers, and to your clergy and people, the Apostolic Blessing.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the thirtieth day of November in the year 1919, the sixth year of Our Pontificate.

BENEDICT XV

(1) Luke 5:4.

[Documents]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
BENEDICT XV

[Archival References]
[Undefined – not visible in the image]

Translation (Pages 344-397)

Page 344

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 347]

[Main Text]
ACTA PII PP. XI

B.—ENCYCLICAL LETTERS

To the Venerable Brothers, Patriarchs, Primates, Archbishops, Bishops, and other Ordinaries of places in communion with the Apostolic See: ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS.

PIUS PP. XI

VENERABLE BROTHERS,

GREETING AND APOSTOLIC BLESSING

Whoever attentively reflects upon the history of the Church cannot fail to observe that, ever since the earliest efforts to restore salvation, the Roman Pontiffs have consistently directed their principal care and attention towards spreading the light of the Gospel and the beneficent teachings of Christian civilisation to peoples “sitting in darkness and in the shadow of death,” never deterred by any difficulties or obstacles. For the Church was not established for any other purpose than to extend Christ’s kingdom throughout the world and thereby make all humanity partakers of saving redemption. Moreover, whoever holds the office on earth of Jesus Christ, the Chief Pastor, cannot possibly be content merely with safeguarding and tending the flock entrusted to him; rather, his duty is counted as incomplete unless he strives with every effort to win over and incorporate into Christ those who are strangers and outsiders. Indeed, it is well attested that Our predecessors, bound by the divine commandment to “teach all nations and baptise them,” have acted accordingly in every age, sending forth men of sacred orders—among whom not a few, renowned either for lives of exceptional holiness or for courageous martyrdom, are publicly venerated by the Church—who have laboured diligently, albeit with varying degrees of success, to enlighten Europe and, subsequently, newly discovered and previously unknown lands with our faith. We say “with varying degrees of success”: at times it has happened that, despite the almost continual exertions of missionaries or the sacrifice of chosen men slain in their mission, the field they had begun to cultivate either barely retained its initial vigour or, having briefly become a garden full of blossoms, later, when abandoned to itself, reverted once more to thorns and brambles.

Page 345

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 348]
**[Main Text]**
dumosque, gradatim, abiret.—Laetari interea licet, postremis
hisce annis, sodalitates illas, quae sacras Missiones apud
infideles populos obeunt, novo quodam studio, curas et fructus
duplicasse auctisque missionalium laboribus auctam respondisse
ab christifidelibus opis subsidiique largitatem. Ad rem non est
dubitandum quin magnopere valuerit Epistola illa Apostolica,
quam proximus fel. rec. decessor Noster die xxx mensis novem-
bris an. MDCCCLXIX «de fide catholica per orbem terrarum
propaganda» ad Episcopos universos dedit; etenim cum ipsorum
a Pontifice acueretur ad opitulandum industria ac sollertia, tum
sapientissimis monitis Vicarii Praefectique Apostolici docebantur,
quae propulsari incommoda, quae a suis oficiis, ad fructuosiorern
sacrae legationis exercitationem, praestari oporteret.

Ad Nos quod attinet, cognitum ac perspectum habetis,
Venerabiles Fratres, ab ipsis Pontificatus primordiis, deliberatum
Nobis esse nihil non experiri, ut ethnicis gentibus, praelato
cotidie latus per apostolicos praecones evangelicae veritatis
lumine, unam salutis viam sternere mus. Qua in re duo imprimis
desiderari videbantur, utrumque non tam opportunum quam
necessarium, alterumque arctissime cum altero coniunctum;
scilicet ut multo maior, isque ab variis cognitionibus instructior,
in immensas interminatasque regiones, christianae adhuc cultus
exsortes, dimitteretur operariorum numerus, itemque ut fideles
intellegerent, ad opus tam sanctum ac frugiferum quo animi
ardore, qua precum apud Deum instantia, qua denique liberalitate
esset sibi conspirandum. Huc neque etiam intendebamus, cum
in ipsis Aedibus Nostris sacrarum res Missionum publice ad
spectandum proponi iussimus? Atque benignissimo Deo illud
referimus acceptum, quod, quemadmodum audivimus, iuveniles
nonnullorum animi, in eo conspectu et quasi spectaculo cum
divinae gratiae tum magnanimitatis ac nobilitatis humanae,
primos catholici apostolatus concepere igniculos; et, quae tanta
inventionum multitidine incessit apostolorum operariorum
admiratio, non eam inanem, non ab omni vacuum fruetu futuram
iam nunc spe bona praecipimus. At vero, ne documenta ac
monita maximi ponderis, quae ex ipsis Missionum rebus quasi
taecite significantibus exstiterunt, unquam concidant ac pereant,
Museum—quod fortasse non ignoratis—ex delectissimis rebus,
aptiore quidem modo dispositis, in Aedibus Nostris ad Lateranum
constitui decrevimus, eo nempe loco, unde, post datam Ecclesiae

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

---

--- TRANSLATION ---
[Page 348]
**[Main Text]**
and gradually depart from them.—Meanwhile, it is fitting to rejoice that in recent years those societies engaged in carrying out sacred Missions among unbelieving peoples have, through renewed zeal, doubled both their efforts and their fruits; and as missionary labours have increased, so too has the generosity and material support offered by the faithful risen correspondingly. There can be no doubt that great influence was exerted by the Apostolic Letter issued by Our immediate predecessor of happy memory on the 30th day of November in the year 1869, entitled *De fide catholica per orbem terrarum propaganda*, addressed to all Bishops. For while it urged the bishops themselves, through the authority of the Pontiff, to act with diligence and prudence in offering assistance, it also provided most wise instructions to Apostolic Vicars and Prefects concerning the obstacles to be overcome and the duties they must fulfil in order to carry out their sacred mission more fruitfully.

As for Ourselves, you are well aware, Venerable Brothers, that from the very outset of Our Pontificate it has been Our deliberate intention to leave nothing untried in order to establish for the ethnic nations—daily being made broader through the preaching of apostolic heralds illuminated by the light of evangelical truth—a single path to salvation. In this matter, two objectives above all appeared necessary—indeed, not merely opportune but essential—and closely interconnected: first, that a significantly greater number of missionaries, better equipped with diverse knowledge and training, should be sent forth into the vast and boundless regions still devoid of Christian worship; and second, that the faithful should understand with what fervour of spirit, what earnestness in prayer before God, and what generosity they ought to unite in supporting so holy and fruitful a work. Did We not also direct Our attention to this end when We ordered that the affairs of the Missions be publicly displayed within Our own residences for all to see? And to the most gracious God We attribute as acceptable the fact that, as We have heard, the sight—almost a spectacle combining divine grace with human magnanimity and nobility—has kindled in the hearts of certain young persons the first sparks of a Catholic apostolic vocation. Moreover, given the extraordinary abundance of discoveries and achievements inspiring such admiration for the labourers in the apostolate, We confidently anticipate even now that this admiration will not prove empty nor devoid of lasting fruit.

Yet truly, lest the profound lessons and admonitions arising almost silently from the very realities of the Missions should ever fade or perish, We have resolved to establish a Museum—perhaps not unknown to you—composed of the most select artefacts, arranged in a more suitable manner, within Our buildings at the Lateran, precisely in that location from which, after the Church had been granted

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

Page 346

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 349]
**[Main Text]**
ON ADVANCING THE SACRED MISSIONS

Peace having been established, apostolic men—remarkable for the holiness of their lives and their zeal for religion—were successively sent by Our predecessors into regions which already appeared white unto harvest. Indeed, all who shall visit this Museum, whether leaders of the Missions or, as we might say, the rank-and-file soldiers, upon comparing among themselves the accounts of individual missions, will look forward with renewed hope to better and greater things; while those from the general public who come to view it, we believe, will be no less moved than were those who attended the Vatican Exhibition. Meanwhile, so that the fervour thus awakened in the hearts of the faithful towards the sacred Missions may be more vigorously kindled to action, We earnestly call upon you, Venerable Brothers, and solicit your active cooperation and dedicated commitment; if ever there were a cause to which such dedication was due and fitting, surely it is above all to this one. Let not your sense of office and dignity, nor even your filial affection towards Us, deter you from maintaining constant and most diligent attention in this matter. As long as We are granted any measure of life by divine providence, these apostolic duties will continue to weigh upon Us with unceasing anxiety and concern. For frequently reflecting that non-Christian peoples number some ten million hundreds of thousands, We find no rest for Our spirit (1), and feel as though We Ourselves were being stirred by that voice: *Cry out, do not hold back, lift up your voice like a trumpet* (2).

As for those who belong to Christ’s fold, the notion that they should care nothing for the many who unhappily wander outside its enclosures is profoundly at odds with the charity we owe to God and to all humanity—a truth requiring no lengthy exposition. Certainly, our duty of love towards God demands not only that we strive to increase, according to our strength, the number of those who know and adore Him "in spirit and in truth" (3), but also that we bring under the loving authority of the Redeemer as many souls as possible, so that the daily fruitfulness “of His blood” (4) may grow ever greater, and we may thereby give Him greater pleasure—He to whom nothing can be more pleasing than that human beings be saved and come to the knowledge of the truth (5). Since Christ Himself declared that mutual love among His disciples would be the distinctive mark by which they would be known (6), could we show greater or more significant love towards our neighbours than by striving to lead them forth from the darkness of superstition and instructing them in the true faith of Christ? Indeed, this work surpasses all other acts of charity and testimony, just as the soul surpasses the body, heaven the earth, and eternity time. Whoever undertakes this work of charity—

**[Archival References]**
(1) 2 Cor., VII, 5. – (2) Isai., LVIII, 1. – (3) John, IV, 24. – (4) Ps. 29, 10. – (5) 1 Tim., II, 4. – (6) John, XIII, 35; XV, 12.

Page 347

--- PAGE 250 ---
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]
to the utmost of his ability, demonstrates how highly he values the gift of faith—
as is only right—and further opens his heart in gratitude towards the benevolence of the Divine, by sharing that very gift, the most precious of all, together with the other blessings united to it, with the most destitute of non-Christians. If no member of the faithful can rightfully shirk such a duty, how then could the clergy be excused, who, by a wondrous choice and grant from Christ the Lord Himself, share in His priesthood and apostolate? And how could you, Venerable Brothers, be excused, who, each in your respective sphere, are divinely appointed as leaders, distinguished by the fullness of the priesthood, over the Christian clergy and people? Indeed, we read that Jesus Christ commanded not Peter alone, upon whose See we stand, but all the Apostles—into whose office you have succeeded—“Go forth into the whole world and preach the Gospel to every creature” (1). It is therefore evident that the responsibility for spreading the faith pertains to Us in such a way that you are unquestionably bound to join Us in this labour and assist Us in this matter, in accordance with the particular and proper duties of your individual offices. Thus, do not hesitate, Venerable Brothers, to obediently follow Our paternal exhortations, from whom God will one day demand an account of this grave matter.

First and foremost, through addressing and writing to you, We urge that you foster and gradually strengthen among your people the practice both of praying to the Lord of the harvest, that He send labourers into His harvest (2), and of imploring heavenly light and grace for the assistance of unbelievers. This should be a genuine, established, and continuous practice—a habitual devotion—which everyone recognises as possessing far greater efficacy before the divine mercy than prayers offered only occasionally or at set intervals. Indeed, let those who proclaim the Gospel strive diligently and tirelessly in bringing non-Christians to the Catholic faith—even laying down their lives if necessary; let them employ every kind of human diligence, skill, and ingenuity; yet truly, they will achieve nothing, and all efforts will come to nothing, unless God by His grace touches the hearts of the unbelieving and draws them gently unto Himself. It is readily understood, however, that while the opportunity to pray is granted to all, this support and, as it were, spiritual sustenance for the Missions lies within the power of everyone. Therefore, you would accomplish something fully aligned with Our wishes and entirely consonant with the nature and sensibilities of the faithful people if, for example, you were to decree that in cathedral and other churches, one decade of the Marian Rosary or similar prayers be regularly offered for the Missions and for non-Christians coming to the faith.

(1) Mark 16:15. — (2) Matthew 9:38.

Documents

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 348

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 351]

[Main Text]
ON PROMOTING SACRED MISSIONS

to draw near and be added. To this very end, Venerable Brothers, children above all, and the consecrated virgins, should be called upon and encouraged; indeed, we desire that in asylums, in what are called orphanages, in schools for children, colleges, and likewise in all houses or monasteries of religious women, prayer may daily rise up to heaven and bring down upon so many unfortunate souls and such numerous nations of unbelievers the mercy of God. For what could the Heavenly Father deny or refuse to those who live in innocence and purity? Nor should we doubt that into the tender hearts of children—those who, as soon as the first bloom of charity appears, become accustomed to praying for the eternal salvation of infidels—the desire for the apostolate may, by divine grace, be insinuated: which, if carefully nurtured, may in time yield workers fully equal to the apostolic office.

We now touch upon a matter truly most worthy of attention, one to which, Venerable Brothers, we earnestly urge your own diligent consideration. We suppose there is no one who is unaware that the spread of the faith has undoubtedly suffered considerable setbacks owing to the recent war: some missionaries having been recalled from their missions to take up duties at home due to the exigencies of immense administrative burdens; others having been driven from their fields of labour, leaving their respective territories uncultivated for a long time. These losses and damages must not merely be repaired—as they still must today—but rather the work must be restored to its former state, and indeed advanced and expanded further. Moreover, whether we consider the vast expanses of territory not yet opened to Christian civilisation, or the immense number of people who remain deprived even now of the benefits of redemption, or the pressing needs and difficulties with which missionaries are burdened and hindered on account of their scarcity, it follows that the concerted efforts of all Catholic bishops and the faithful must be directed towards increasing and multiplying the number of sacred envoys. Therefore, if in any of your dioceses you perceive young men, clerics, or priests who seem divinely called to this most excellent apostolate, let your authority and encouragement readily support their inclinations and studies, and by no means obstruct them in any way. You may certainly, with upright conscience, test the spirits to discern whether they are from God (1); but if you judge that a most salutary purpose has begun under God’s inspiration and is maturing, then neither shortage of clergy nor local diocesan needs should deter or prevent you from giving consent, especially since your own people already possess, as it were, the means of salvation close at hand, whereas

(1) 1 John, IV, 1.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 349

--- TRANSLATION ---
[Page 352]
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]
they may be less endowed with salvation than the pagans, especially those who persist in their savagery and barbarism. Nevertheless, given this circumstance, and out of even-mindedness, as well as from love for Christ and for souls, you should willingly accept some diminution within your clergy, if such a loss must be spoken of; for should you lose an assistant and companion in your labours, the divine Founder of the Church will surely supply his place—either through a more abundant outpouring of graces upon your diocese, or by raising up other novices for the sacred ministry.

Yet, in order that this matter may be properly integrated with your other pastoral duties, we urge you either to command the establishment of a Missionary Clergy Association among you, or, if already established, to encourage it continually through your counsel, exhortation, and authority, so that its activities grow ever stronger day by day. This Association, prudently founded eight years ago, was enriched by Our immediate predecessor with numerous indulgences and designated as belonging to the Sacred Council for the propagation of the Christian name; We Ourselves, moreover, have recently honoured it on multiple occasions through expressions of pontifical goodwill, as it has spread to many dioceses throughout the Catholic world. Indeed, all priests who belong to this Association—and likewise seminarians trained according to their vocation in ecclesiastical disciplines—are, by virtue of its constitution, called both to implore the gift of faith for innumerable multitudes of non-Christians and to inspire others to do the same, particularly through sacred means. Whenever and wherever possible, they are to promote apostolic work among unbelievers, either by preaching publicly to the people or by ensuring that, on set days and gatherings, such efforts are undertaken regularly and fruitfully; to disseminate widely pamphlets and publications issued for this purpose; to facilitate access to appropriate instruction and education for those who show signs of being disposed towards this apostolate; and, within the boundaries of their own dioceses, to support in every possible way the *Opus de Propagatione Fidei* and the two associated organisations which serve it as auxiliaries.

As for the amount of financial contribution the Missionary Clergy Association has thus far collected to assist these very works, and how much greater it may justly hope to gather in future—given the increasing generosity of the faithful year by year—you, Venerable Brothers, are well aware, since many of you act as patrons and promoters thereof within your respective territories. Yet it is to be desired that no cleric should henceforth remain untouched by the flame of this charitable endeavour. For the *Opus de Propagatione Fidei*, indeed, stands as the preeminent institution among all others pertaining to the sacred missions—a work preserved intact under the patronage of a most pious woman, who founded it

Page 350

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 353]

[Main Text]
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

founded it, and the glory of the city of Lyon—by a new arrangement
we have transferred it here and endowed it as it were with Roman citizenship—this Christian
people ought to support with generosity, providing resources sufficient to meet all the
needs of the existing Missions and of those which shall be added in future.
Indeed, how numerous and pressing these needs are, and how great is the general scarcity
of evangelists, was clearly evident from the Vatican Exposition itself,
though perhaps many did not fully perceive it, their vision obscured by the abundance,
novelty, and beauty of the objects on display. Therefore, let it not shame or dishearten you, Venerable Brothers,
to become beggars for Christ’s sake and for the salvation of souls; urge your people persistently,
with eloquence drawn from the depths of your hearts, so that they may increase through their
liberality and kindness the annual harvest collected by the Congregation for the Propagation of the Faith,
and thus greatly enrich its Founder.
For indeed, no one should be considered so poor or destitute, so weak, hungry, or thirsty,
as those who lack knowledge of God and His grace; and anyone can see that those who show mercy
to the most needy of all humanity cannot be deprived of divine mercy and recompense.

To the work of the Congregation for the Propagation of the Faith, as we have said,
two other institutions are joined, which, since the Apostolic See has adopted them as its own,
the faithful are especially encouraged to support with alms designated or donated
for particular purposes: one, namely, dedicated to the Holy Childhood, and the other known as
that of Saint Peter. The former, as all well know, aims to enlist our children,
accustoming them to sacrifice their own possessions, especially for the redemption and
Catholic upbringing of infants of unbelievers wherever they are exposed to abandonment or destruction;
the latter seeks, through prayer and financial contributions, to ensure that selected indigenous candidates
may be properly educated in seminaries and advanced to sacred Orders, so that, in due course,
their peoples may more readily be led to Christ or confirmed in the faith.

To this Petrine association, as you know, we recently appointed Teresa of the Infant Jesus
as heavenly patroness, since, while living on earth in monastic seclusion,
she had taken under her care one or more missionaries—as though by a right of spiritual adoption—
offering for them both prayers and voluntary or prescribed bodily penances,
and above all enduring with devotion the severe sufferings caused by the illness from which she suffered,
presenting them all to her Divine Spouse.

[Signatures]
45

Page 351

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 354]
**[Main Text]**
auspice Lexoviensi virgine, uberiores rei fructus Nobis pollicemur: quo in genere magnopere laetamur, quod Episcopis bene multis placuit inter socios Operis perpetuos se numerari et quod Seminaria aliquę catholicorum iuvenum coctus aliquem unum clericum indigenam communi suo ipsorum sumptu alendum instituendumque suscepere.

Utrumque sane Opus, quod recte subsidiarium Operis principis appellari solet, ut Episcoporum solertiae fel. rec. decessor Noster Benedictus XV per Epistolam Apostolicam, quam memoravimus, commendavit, ita Nos vobis commendare non desinimus; quibus suasoribus, confidimus, christifideles neutiquam passuros, se ab acatholicis, qui errorum suorum propagatoribus tam large adsunt, liberalitate vinci ac superari.

Iam ad vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, sermonem convertimus, qui, ob gestam diu, laboriose prudenterque sacram inter ethnicos legationem, digni facti estis, qui vicariatus ac praefecturis apostolica auctoritate praeficeremini. Atque ut affari vos aggrediamur, quae in universum incrementa, annis proxime superioribus, cepere Missiones, vestrae debita caritati ac solertiae, ea vobis et evangeli nuntiis, quos regitis ac moderamini, summopere gratulamur. Praecipua sane, quae incumberent vobis officia, quaeque vitanda essent in perfuctione eorum incommoda proximus decessor Noster tam sapienter magnificeque docuit, ut nihil supra potuisset; placet tamen, quid de quibusdam rebus sentiamus, vobis eum, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, communicare.

Ac primum omnium, cogitationes eo vestras revocamus, quanti intersit, indigenas in clerum cooptari: quod nisi pro viribus effeceritis, non tam mancum fore censemus apostolatum vestrum, quam Ecclesiae in regionibus istis constitutioni atque ordinationi diutius moram allatum iri ac tarditatem. Cui quidem necessitati libenter fatemur atque agnoscimus alicubi consuli ac provideri cooptum Seminariis excitandis, ubi optimae spei adulescentes indigenae ad adipiscendam sacerdotii dignitatem atque ad suae stirpis homines fide christianam imbuentes recte instituuntur ac conformantur; verumtamen ab iis rei progressionibus, quas haberi necesse est, nimio longius absumus. Meminitis quaenam fel. rec. decessor Noster Benedictus XV hac in re conquestus sit: «Dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 354]
**[Main Text]**
Under the patronage of the Virgin of Le Puy, we confidently anticipate richer fruits from this enterprise. In this regard, we are greatly encouraged that many bishops have been pleased to enrol themselves as perpetual benefactors of the Work, and that certain seminaries for Catholic youth have undertaken, at their own collective expense, to support and educate one indigenous cleric.

Both of these initiatives, rightly regarded as auxiliary to the principal Work, were warmly commended by Our late predecessor, Benedict XV, in the Apostolic Letter previously mentioned; and We likewise continue to commend them earnestly to you. With such exhortations, We trust that the faithful will in no way allow themselves to be surpassed in generosity by non-Catholics, who so liberally support the propagation of their errors.

We now turn to address you, Venerable Brothers and Beloved Sons, who, having long carried out your sacred mission among non-Christian peoples with diligence and prudence, have been judged worthy to be placed by apostolic authority over vicariates and prefectures. In addressing you directly, We extend Our heartfelt congratulations—due entirely to your charity and skill—to you and to the evangelising missions under your governance and direction, on the overall progress achieved in recent years. Our immediate predecessor instructed with such wisdom and clarity upon the principal duties incumbent upon you, and upon the difficulties to be avoided in fulfilling them, that nothing further could be added; nevertheless, We wish to share with you, Venerable Brothers and Beloved Sons, Our thoughts on certain matters.

First and foremost, We draw your attention to the great importance of recruiting indigenous persons into the clergy. Unless you strive diligently to achieve this, We consider that not only will your apostolate remain incomplete, but the establishment and proper organisation of the Church in these regions will suffer prolonged delay and stagnation. To meet this pressing need, We willingly acknowledge and affirm that provision is being made in some places through the foundation of seminaries, where promising indigenous young men are properly formed and trained for the dignity of the priesthood, so that they may effectively instruct their own people in the Christian faith. Yet, even so, we remain far short of the level of advancement that is urgently required. Recall the lament expressed by Our late predecessor Benedict XV on this matter: ‘It is regrettable that there are regions into which, for several centuries past,’

Page 352

--- PAGE 355 ---

[MAIN TEXT]
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

the Catholic faith has been introduced, yet where no indigenous clergy—unless of poor repute—are to be found; likewise, there are peoples who have already been sufficiently enlightened by the light of the Gospel, and who have advanced from barbarism to such a stage of civilisation that they possess individuals distinguished in every branch of the liberal arts; and although for many centuries they have been influenced by the saving power of the Gospel and the Church, they still have not been able to produce either Bishops to govern them or priests whose discipline might guide their citizens» (1).

It has perhaps never been sufficiently considered by what means and method the Gospel was originally propagated and the Church of God established among all nations. While briefly touching upon this matter during the public closing of the Missionary Exhibition, as it is called, we observed that it clearly appears from the earliest literary records of Christian antiquity that the clergy placed over each new community of the faithful by the Apostles was not imported from elsewhere, but rather elected and drawn from those born within the region itself. And so, though the Roman Pontiff has entrusted you and your collaborators with the apostolic office of preaching the truths of Christianity to non-Christian peoples, do not suppose that indigenous priests ought to serve only in order to assist in missionary activities of lesser importance, or merely to supplement in some way the work of others. For what, we ask, is the purpose of these sacred missions, if not the establishment and consolidation of the Church of Christ across vast expanses of territory? And how can this ecclesial structure exist among non-Christian peoples today, except through the same elements from which it once developed among us—namely, through the people, the clergy, and the religious men and women native to each particular region? Why, indeed, should the indigenous clergy be excluded from cultivating their own proper and natural field—that is, from taking responsibility for the governance of their own people? Would it not greatly assist your efforts, enabling you to advance more readily and continuously in winning other unbelievers for Christ, if you were able to entrust established mission stations to indigenous priests, allowing them to be further developed and enriched? Indeed, in extending the Kingdom of Christ ever more widely, these native clergy will progress even beyond all expectation. «For the indigenous priest—as Our own predecessor expressed it—by virtue of his shared origin, intellect, sensibilities, and interests with his people, possesses an extraordinary capacity to instil the Faith in their minds; for he knows far better than anyone else the manner in which anything may be persuasively conveyed to them. Thus it often happens that

(1) Apostolic Letter *Maximum illud*.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 353

--- TRANSLATION ---
[Page 356]
ENCYCLICAL LETTERS OF POPE PIUS XI

[Main Text]
readily available, so that a foreign priest is not even permitted to set foot there» (1). What of the case where external missionaries, due to their incomplete knowledge of the local language, are at times prevented from fully expressing their intended meaning, thereby significantly weakening the force and effectiveness of their preaching? Indeed, other causes of difficulty must also be considered, which we ought equally to acknowledge, even if they occur less frequently or appear capable of easy resolution. Suppose, for instance, that as a result of war or other political upheavals, in the territory of a given Mission, one civil administration succeeds another; suppose it then becomes necessary or is formally decreed that missionaries of a particular nationality be excluded from certain dioceses; or suppose further—though this is admittedly less likely—that indigenous peoples, having advanced to a higher level of civilisation and attained a certain degree of civic maturity, desire full autonomy, wishing to remove administrators, resources, and missionaries belonging to a foreign authority from their territory, and find themselves unable to achieve this except through arbitrary force. In such circumstances, we ask, what grave harm would then afflict these regions of the Church, were it not for a network of indigenous priests established throughout the entire territory, adequately meeting the spiritual needs of the Christian people entrusted to her care?

Furthermore—and this point is no less pertinent to the present condition of affairs—the words of Christ remain profoundly applicable: *The harvest indeed is great, but the labourers are few* (2). Even Europe itself, from which many missionaries traditionally originate, currently suffers a shortage of clergy; and this need grows ever more pressing as, with God’s help, efforts intensify to restore estranged brethren to the unity of the Church and to dispel errors among non-Catholics. Moreover, no one is unaware that although today’s youth may be called to the priestly or religious life in numbers no smaller than in previous generations, the divine inspiration required to sustain such vocations produces far fewer candidates willing to respond.

From these considerations, Venerable Brothers and Beloved Sons, it clearly follows that your territories must be provided with a sufficient number of indigenous priests who, without reliance on foreign clergy, would in themselves be fully capable both of extending the boundaries of the Christian community and of governing the faithful drawn from their own nation. Indeed, as we have already noted, seminaries have begun to be established in certain places to receive indigenous students, most of them situated centrally between adjacent Apostolic Vicariates or Prefectures, and entrusted to a single Religious Order or Congregation. To these institutions, individual Vicars and Apostolic Prefects send their most carefully selected young men, bearing the costs

(1) Apostolic Letter *Maximum illud*. — (2) Matthew 9:37; Luke 10:2.

Documents

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 354

--- PAGE 357 ---
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

[Main Text]
must be nurtured according to their individual needs, so that those who have been initiated into the priesthood and are deemed suitable for sacred ministry may one day be admitted to such duties. Therefore, what has been begun in certain places by some few, we do not merely desire but positively will and command that all superiors of the Missions should complete in a similarly uniform manner: that no native of promising disposition should be excluded from the priesthood or apostolate if he appears to be divinely inspired and called. Indeed, the more seminarians you properly select and train—and very many must be chosen—the greater burden of expense you will necessarily undertake. Yet do not lose heart; place your trust in the most loving Redeemer of humankind, whose providence it will surely be, as Catholic generosity grows, that the Apostolic See shall not lack the means to assist you more abundantly in carrying out this most salutary plan.

However, while care must be taken that the number of indigenous seminarians under each of your charge be as large as possible, you must also diligently strive to form and educate them thoroughly in the sanctity befitting the priestly life, and imbue them with an apostolic spirit united to a zealous concern for the salvation of their brethren, so that they may be ready even to lay down their lives for their afflicted countrymen or fellow citizens. It is of utmost importance, however, that they receive—not simultaneously—a confused and disordered mixture of secular and sacred disciplines, nor a shortened or merely expedient course of instruction, but rather a solid grounding in sound doctrine through the regular and established curriculum of studies. For those whom you shall have formed within the walls of seminaries to be outstanding in integrity of life and piety, eminently suited to sacred ministry, and highly proficient in divine law, will not only be held in esteem among their own people, especially among the educated and noble classes, but also, when parishes and dioceses are at last—God willing—established, nothing whatsoever shall hinder them from being placed in positions of leadership as intended.

Truly, it is erroneous for anyone to regard such indigenous candidates as men of an inferior class or of limited intellectual capacity. Long experience has shown that peoples inhabiting diverse eastern and southern regions sometimes do not fall short of Europeans, and may indeed rival and even surpass them in acuity of mind. If, in individuals emerging from profound barbarism, one often observes near-total sluggishness, this arises almost necessarily from the fact that their intellects are restricted to the narrowest range of daily necessities. On this matter, Venerable Brothers and Beloved Sons, you yourselves may serve as witnesses, and We too can testify, since before Our very eyes natives—whenever they are educated in urban colleges alongside other students in every branch of learning—do not lag behind their fellow seminarians in natural quickness of mind.

Page 355

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 358]
**[Main Text]**
They are equals in doctrine and its fruits, often surpassing others both in precedence and excellence. Moreover, there is every reason why you should not allow indigenous priests to be regarded as occupying an inferior position or assigned to lower ministries, as though they did not share the same priesthood as your missionaries, or were not full participants in the same apostolate. Indeed, these native clergy should rather be held in high esteem, since they are destined one day to preside over the Churches established through your labour and sweat, and over future Catholic communities. Therefore, let there be no distinction or separation between European and indigenous missionaries; instead, let them be bound together in mutual reverence and charity.

Furthermore, as we have already indicated, since all elements divinely ordained for the establishment of Christ’s Church among your peoples must be employed, it follows that one of the principal duties incumbent upon you is to establish indigenous religious congregations of both sexes. For those newly touched by God with divine inspiration and moved toward higher things—why should they not embrace the evangelical counsels? Let not the zeal proper to each Institute—however legitimate and upright—unduly absorb your missionaries or religious women labouring in your mission fields, drawing them away from a broader vision of what is required. Should there be indigenous candidates wishing to join existing Religious Congregations, provided they appear suited to imbibe their spirit and capable of generating a worthy and authentic offspring within their own regions, it would be wrong to discourage them or prevent their admission. Nevertheless, you should carefully and prayerfully discern whether it may be more expedient to found new Congregations, better adapted to the character, aptitudes, and particular conditions of the local people and environment.

Nor should silence be maintained on another matter of great importance for the propagation of the Gospel: namely, the multiplication of catechists—whether selected from Europeans or, preferably, from indigenous persons—who assist the missionaries by instructing catechumens, especially in preparation for baptism. It scarcely needs stating what kind of catechists are required—those who attract unbelievers to Christ not merely by word, but above all by the example of their lives. Yet it is certain and binding upon you, Venerable Brothers, Beloved Sons, that you must train them thoroughly, ensuring they are well-versed in Catholic doctrine, and that they know how to present and explain it in a manner suited to the understanding and mentality of their hearers—something they will achieve all the more readily the more deeply they have come to understand the inner nature of the indigenous peoples.

**[Marginal Notes]**
[None visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[None visible]

**[Signatures]**
[None visible]

**[Archival References]**
[None visible]

Page 356

--- TRANSLATION ---
[Page 359]
**[Main Text]**
ON ADVANCING SACRED MISSIONS

Regarding the selection or appointment of associates to share in your labours, although we have already spoken on this matter, it remains in this context to suggest to your diligent disposition that, should this proposal be carried into effect, it would contribute very significantly to the extension of the faith. Indeed, how highly We esteem the contemplative life, as it is called, is sufficiently attested—indeed, more than sufficiently—by the Apostolic Constitution through which, only last year, following the careful revision of canonical codes, We gladly confirmed with Apostolic authority the proper law of the Carthusian Order, originally approved by pontifical authority from its foundation. We earnestly exhort the superiors of these Orders, just as We Ourselves fervently encourage them, and likewise urge you, Venerable Brothers, Beloved Sons, to diligently and persistently petition—opportune et importune—that the stricter form of this contemplative way of life may be introduced more widely into missionary territories through the establishment of monasteries, or further promoted where already present. For these solitary men will procure for you and your labours a remarkable abundance of heavenly graces. Nor can there be any doubt that such monks will find a suitable place among your communities, especially in certain regions where, although the inhabitants are for the most part ethnically non-Christian, they are by nature inclined toward solitude and disposed to prayer and contemplation. In this regard, Our mind turns particularly to the great monastery founded by the Reformed Cistercians of La Trappe in the Apostolic Vicariate of Peking; where nearly one hundred monks, the majority of whom are Chinese, by their most perfect practice of virtue, constant assiduity in prayer, austerity of life, and endurance of labour, strive to appease and reconcile the divine majesty both for themselves and for the unbelieving, and thereby, through the powerful example of their lives, bring these very people to Christ. Hence it becomes clearly evident that our hermits, living fully in accordance with the rule and spirit of their Founder, without engaging in active ministry, can nevertheless exert no small influence toward the more successful outcome of sacred missions on a daily basis. Should the superiors of such religious Orders accede to your requests and establish houses of their communities wherever agreed upon by common counsel, they will accomplish a work that is not only profoundly salutary for vast numbers of non-Christian peoples, but also exceedingly pleasing and welcome to Us, beyond what can easily be expressed.

We now proceed, Venerable Brothers, Beloved Sons, to address certain matters pertaining to the better governance of the missions. In this regard, although Our immediate predecessor recently taught and advised points not dissimilar to those here presented, We see fit to reiterate them, judging them rightly and deservedly to be of great assistance for the fruitful exercise of the apostolate.

Page 357

--- TRANSLATION ---
[Page 360]
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]

Since the Catholic apostolate among non-Christian peoples depends to a great extent upon you, and given the significant results already achieved, we desire that your arrangements be further improved so that the dissemination of Christian wisdom may henceforth proceed more effectively, and the number of those who benefit from it may increase. Therefore, we urge you to distribute sacred missionaries in such a manner that no part of the territory remains deprived of the preaching of the Gospel, nor is left aside to be attended to at some later time. Rather, extend your reach further into remote settlements by establishing mission stations in suitable locations as central hubs, around which smaller outlying stations are grouped, each entrusted at least to one catechist and provided with a small chapel. From these central bases, missionaries should regularly visit—according to a fixed schedule—the surrounding stations in order to administer pastoral care and strengthen the faith of the faithful.

Meanwhile, let the preachers of the Gospel always remember that they ought to approach indigenous peoples in the same spirit and manner as the Divine Master Himself behaved among the people during His earthly life. For He, before teaching the crowds, was accustomed to heal the sick: *He cured all who were ill* (1); *And many followed Him, and He healed them all* (2); *Moved with compassion, He healed their infirmities* (3). Indeed, after performing miracles, He gave this very instruction to the Apostles: *And into whatever city you enter... heal the sick who are there, and say to them: “The kingdom of God has come near to you”* (4); *And going forth, they went about through the towns, proclaiming the Gospel and healing everywhere* (5). Missionaries must not forget how kindly and affectionately Jesus presented Himself towards children and infants—whom the disciples once rebuked for approaching Him—yet He commanded that they should not be prevented from coming to Him (6). It is fitting to recall here what we have said previously: those who preach God to unbelievers will understand well that, especially in these regions—where human hearts are readily won by acts of charity—anyone who cares for public health and treats the sick, or shows kindness to children and young people, will undoubtedly win the goodwill and devotion of the people.

Returning now to the matters just discussed: even where you have established your principal residence and headquarters, Venerable Brothers and Beloved Sons, and likewise in larger centres due to the greater number of inhabitants, it may become necessary to expand the house of God and other mission buildings. Nevertheless, care must be taken to avoid constructing churches or buildings that are overly elaborate or costly, as though

(1) Matthew 8:16 — (2) Matthew 12:15 — (3) Matthew 14:14 — (4) Luke 10:8–9 — (5) Luke 9:6 — (6) Matthew 19:13–14.

Documents

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 358

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 361]

[Main Text]
ON PROMOTING SACRED MISSIONS

Cathedral churches and episcopal residences have been provided for future dioceses; these, certainly, will be more conveniently arranged in due course. Are you not aware that in certain dioceses already canonically erected, such temples and dwellings were either recently constructed or are currently being built? Nor is it prudent or well-considered to compel institutions and initiatives—established for the spiritual and bodily welfare of communities—to cluster, as it were, around some principal station or particular place which you yourselves may occupy. For if these works carry great weight and significance, they may so absorb your presence and attention that the salutary evangelisation of the entire territory gradually diminishes and ultimately ceases. Since mention has arisen of these matters, we recommend that, besides hospitals or infirmaries for treating the sick and distributing remedies, and elementary schools for basic education—foundations which should never be lacking anywhere—provision be made for those youths who do not turn to agricultural work to advance, through the schools established by you, to higher disciplines or especially to practical trades. Moreover, we exhort you at this point not to neglect the region’s elite and their offspring. Indeed, while the word of God and its preachers may find easier access among the humbler members of the populace, and though Christ testified of Himself: *The Spirit of the Lord... hath sent me to preach the gospel to the poor* (1), nevertheless, apart from our obligation to keep ever before us the words of Paul: *I am debtor both to the wise and to the foolish* (2), experience and practice further teach us that once the leading figures of a community have embraced the Christian faith, the rest of the people readily follow in their footsteps.

Finally, Venerable Brothers and Beloved Sons, what remains to be said—and this is of the utmost gravity—we ask you to receive with devout hearts and readiness to comply, given your well-known and evident zeal for religion and the salvation of souls. The territories entrusted by the Apostolic See to your pastoral care, so that you might bring them to Christ the Lord, are indeed generally very extensive; thus, it sometimes happens that the number of missionaries drawn from your respective Institutes falls far short of what necessity demands. Therefore, let there be no hesitation on your part: just as, in a properly constituted diocese, Bishops are commonly assisted by religious men—clerical or lay—from other Societies, and by Sisters from other Congregations, so too, in promoting the Christian Faith, in educating indigenous youth, and in carrying out other such works,

(1) Luke, IV, 18. — (2) Romans, I, 14.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 359

--- PAGE 362 ---
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]

to promote these benefits, you are to call upon and admit as collaborators in the work religious associates and missionaries who do not belong to your own Society, whether they be ordained priests or members of what are termed ‘lay’ Institutes. Indeed, Religious Orders and Congregations rightly take pride both in the missionary mandate entrusted to them among non-Christian peoples and in the accessions made thus far to Christ’s kingdom; yet they must remember that they have not received mission territories as a kind of perpetual and exclusive right, but hold them at the discretion of the Apostolic See, which therefore has both the right and duty to ensure their proper and full spiritual cultivation. Thus, while it is certainly within the power of the Roman Pontiff, in fulfilment of his apostolic office, to assign mission territories—large or small—to various Institutes, it is of even greater importance that he should continually and with all diligence ensure that these very Institutes send into the regions entrusted to them a sufficient number of missionaries, and above all such as are fully capable of illuminating, by the broad radiance of Christian truth, those areas to which they are sent, and of effectively carrying out their mission. For since the Divine Shepherd entrusts His flock to Our care, We shall in no way hesitate, whenever necessity or greater advantage for extending the sacred frontiers of the Church shall require it, to transfer mission territories from one Society to another, to subdivide them repeatedly, and to commit new vicariates and prefectures to indigenous clergy or to other Societies.

Nothing remains, then, but for Us once again to exhort all of you, Venerable Brothers, who throughout the Catholic world share with Us the duties and concerns of the pastoral office, to lend your willing support through the means and resources we have indicated, so that the sacred missions may, as if renewed in vigour, yield an ever more abundant harvest in the future. May the most holy Queen of the Apostles, Mary, graciously smile upon and favour our common endeavours; she who, having commended all humanity to her maternal heart on Calvary, cherishes and loves no less those who are unaware that they have been redeemed by Jesus Christ than those who happily enjoy the blessings of His redemption.

Meanwhile, as a pledge of heavenly gifts and a sign of Our paternal benevolence, We lovingly impart to you, Venerable Brothers, and to your clergy and people, the Apostolic Blessing.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the 28th day of February in the year 1926, the fifth year of Our Pontificate.

PIUS XI, Pope

[Signatures]
PIUS XI, Pope

[Archival References]
Documenta

Page 360

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 363]

[Main Text]
C.—LETTER

To the Right Reverend Fathers, Lords Vicars and Apostolic Prefects of the Regions of China:
ON CERTAIN FALSE OPINIONS CONCERNING THE CHURCH’S WORK AMONG THESE PEOPLES.

POPE PIUS XI.

Venerable brothers and beloved sons, greetings and apostolic blessing.—From the very outset of Our pontificate, We have directed all Our care and solicitude towards the advancement and progress of the sacred missions, especially those established among peoples who still dwell in darkness and in the shadow of death. A clear demonstration of this great concern of Ours was provided in the Encyclical Letter *Rerum Ecclesiae*, published shortly before, in which, guiding the diligent efforts of missionaries toward new and more precise norms, We earnestly exhorted clergy and faithful alike, in the Lord, to assist evangelizing workers through prayer and material support.

Yet among all nations to whom the light of the Gospel ought to be brought, those are most dear to Us which inhabit the farthest reaches of the earth; and above all, Our gaze and Our thoughts turn with growing anxiety to this region. Indeed, the vast multitude of people living throughout this distant and immense territory—distinguished as they are by commendable qualities of mind and innate moral integrity—not only have attained a high degree of civilisation, but have also on numerous occasions given clear and certain hope that they would readily accept the teachings of the Gospel preachers.

This joyful expectation has been remarkably confirmed by events. At present, therefore, you, venerable brothers and beloved sons, should be filled with great joy and profound gladness, seeing yourselves surrounded by a multitude of faithful, many of whom either glory in parents slain for Christ’s sake, or themselves have been deemed “worthy to suffer disgrace for the name of Jesus” (1).

Nevertheless, the most holy work of the missions there would advance even more abundantly if a certain vain and deceptive opinion were eradicated—a notion which is spreading increasingly far and wide, and which takes deep root in the minds of these people, particularly the young, who are generally simple and uninstructed—namely, that the Catholic Church and her missionary activity are not intended for them,

[Archival References]
(1) Acts of the Apostles, 5:41.

Page 361

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 364]
**[Main Text]**
ea dumtaxat spectare quae Religionis sunt, sed publicis studiis consiliisque exterarum gentium servire, atque idcirco obstare quominus populi a se evangelical doctrinâ collustrati vel sui iuris fiant vel ea, quae sunt suae nationis postulata, libere vindicent. Quo in genere non est dubitandum quin publicarum rerum vicissitudines et inflammatum concitatumque nationis partiumve studium, quod raro ab intemperantia disiungitur, interdum ad errorem huiusmodi disseminandum, tam exitiale Ecclesiaeque iniuriosum, ut ex ratione ipsa atque experientia constat, satis valuerint. Ex quo quidem exitiali errore cum in populorum ac principum suspicionem Ecclesia cadat ac vocetur, quasi insidias eorum iuribus struat, miserrime evenit ut animi a catholica fide abalienentur. At profecto vel unum Ecclesiae «catholicae», idest «universalis», nomen ostendit, ipsam ad omnes gentes pertinere universosque populos complecti, nullam- que in ea, ex divina Christi conditoris voluntate, esse posse stirpis vel generis distinctionem. «Ubi non est gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, barbarus et Scytha, servus et liber, sed omnia et in omnibus Christus (1). Omnes enim homines fratres sunt : «Omnes vos fratres estis», quippe qui ex uno codemque Patre sint progeniti : «Unus est enim Pater vester qui in caelis est» (2); et salutaris Redemptionis fructus omnibus omnino offertur, quo ius ad aeternam beatitatem consequendam aquiritur: «heredes quidem Dei, coheredes autem Christi» (3). Quapropter evangelicam doctrinam omnibus gentibus praedicari oportet, praecipiente Christo: «Praedicate Evangelium omni creaturae»(4). Missionales vero non a civilis societatis moderatoribus, sed ab ipso Deo ad hoc sanctum peragendum opus vocantur: «Non vos me elegistis sed ego elegi vos» (5), idemque ab Ecclesia concionandi munus atque officium suscipiunt. Hi ergo non humani sed divini praecones sunt, qui, quod Apostolis Christus opus concedidit, id ipsum religiose prosequuntur. Divinis vero mandatis atque praeceptis Ecclesia nullo tempore defuit, omnique diligentia ac studio populos fovit, quibus christianae veritatis beneficium contulisset; immo etiam eorum iura a principum gubernatorumve arbitrio ac dominatu una saepius vindicavit, quemadmodum historia lucentissime testatur. Itaque ipsa in universum a suis administris singulari

**[Archival References]**
(1) Ad Col., III, 11.—(2) Matth., XXIII, 8-9.—(3) Ad Rom., VIII, 17.—(4) Matth., XV, 15.—(5) Ioan., XV, 16.

**[Documents]**
Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

---

--- TRANSLATION ---
[Page 364]
**[Main Text]**
to concern itself solely with matters of religion, but rather to serve the political interests and designs of foreign powers, thereby hindering peoples who have been enlightened by the evangelical doctrine from attaining self-governance or freely asserting the rights and demands inherent to their own nations. In this regard, there can be no doubt that shifts in political affairs, together with the fervent and agitated passions of nations or factions—rarely divorced from excess—have at times been sufficiently influential in spreading such an error, one so destructive and injurious to the Church, as reason and experience clearly demonstrate. As a consequence of this fatal error, when the Church falls under suspicion among peoples and rulers, being accused of plotting against their rights, it most grievously comes to pass that minds become estranged from the Catholic faith. Yet surely even the very name "Catholic"—that is, "universal"—indicates that the Church pertains to all peoples and embraces all nations, and that within her, according to the divine will of Christ the Founder, no distinction of race or kind can exist. "There is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, barbarian nor Scythian, bond nor free, but Christ is all and in all" (1). Indeed, all human beings are brothers: "You are all brethren," since they are all begotten of one and the same Father: "For one is your Father, who is in heaven" (2); and the saving fruits of Redemption are offered fully to all, conferring the right to attain eternal blessedness: "heirs indeed of God, and joint heirs with Christ" (3). Therefore, the evangelical doctrine must be preached to all nations, as Christ commands: "Preach the Gospel to every creature" (4). Missionaries, however, are not sent by civil authorities, but are called by God himself to carry out this sacred work: "You have not chosen me, but I have chosen you" (5), and they receive from the Church the office and duty of preaching. Thus, they are not heralds of human origin, but divine messengers, faithfully fulfilling the very mission which Christ entrusted to the Apostles. Indeed, the Church has never failed in her obedience to divine commandments and precepts, and with constant diligence and care has nurtured those peoples to whom she brought the benefits of Christian truth; indeed, she has frequently defended their rights against the arbitrary rule and domination of princes and governors, as history most clearly testifies. Thus, in general, through her ministers, the Church has shown singular

**[Archival References]**
(1) Colossians, III, 11.—(2) Matthew, XXIII, 8–9.—(3) Romans, VIII, 17.—(4) Mark, XVI, 15.—(5) John, XV, 16.

**[Documents]**
Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps] or [Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

Page 362

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 365]

[Main Text]
AGAINST CERTAIN FALSE OPINIONS

Indeed, it has always been seen as incompatible with the true purpose of those sent forth on sacred missions to retain any exclusive national allegiance; rather, they were to be men “seeking not the things that are their own, but those which are of Jesus Christ” (1), and bearing “the name of Jesus before nations and kings” (2), devoting themselves continually to the glory of God and the salvation of souls. And should it at times—though this occurred rarely indeed—happen that one or another of these evangelists strayed from the path consistently upheld by the Church, the Church herself has condemned such conduct and applied appropriate remedies to address such lapses. Moreover, the care taken in training indigenous priests—so that they may not only assist and support foreign missionaries, but also, as their numbers increase according to necessity, gradually take their place—clearly demonstrates that the Church is wholly determined, both in word and deed, to eliminate from her ministers that untimely attachment to their homeland? Yet no one is unaware that the first seeds of the Gospel have always been sown by foreign priests, who, in accordance with the divine Master’s command: “Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature” (Mark 16:15), left their native lands to bring the light of the Gospel to their brethren. Thus did Peter, a Galilean, and Paul, of Tarsus, call this Holy City to embrace and profess the faith of Christ; thus did Titus and Timothy, bishops though they were foreigners, instruct the Cretans and Ephesians in the truths of the Catholic faith; thus did Patrick, born in Caledonia, become the apostle of Ireland; thus did Boniface, a Briton, win the German people for Christ. If the Church has maintained this practice down to the present day, adapting it to the conditions of time and place, she has nevertheless directed her missionaries to undertake the proper formation of promising native youths, preparing them for eventual ordination—fully persuaded that the kingdom of Christ could in no other way be established and sustained anywhere. It suffices here to recall the salutary instructions Our late predecessor Benedict XV set forth in the Encyclical Letter *Maximum illud*; and you are well aware that We Ourselves, in the Encyclical Letter *Rerum Ecclesiae* issued shortly before, reiterated these same principles, at greater length and with greater emphasis. Thanks to divine grace, these exhortations of the Church have already borne such joyful fruit that today we may lift our hearts with hope towards better things; indeed, you yourselves know that many

[Footnotes]
(1) Philippians, II, 21.—(2) Acts, IX, 15.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 363

--- TRANSLATION ---
[Page 366]
**[Main Text]**
LETTER OF POPE PIUS XI TO THE APOSTOLIC VICARS OF CHINA

There are native priests ready and available, who labour fruitfully and diligently alongside you in extending the kingdom of Christ; and several Chinese priests share in the governance of the Church and hold communion with you. Let, therefore, the greatest thanks be rendered to God—the giver of all good things—that during the course of Our Pontificate it has come to pass, by divine favour, that an increasing number of newly established ecclesiastical missions have been entrusted to the Chinese clergy. This development brings Us no small cause for joy and gladness; nor can it fail to bring deep delight both to foreign missionaries and to the Chinese clergy themselves—since the former now see the fruits of their own and their predecessors’ labours being gathered in, while the latter increasingly perceive and feel the dawn of that day for which they have long yearned, when their hopes and aspirations, through the exceptional efforts of so many evangelical workers, shall at last be fulfilled.

Meanwhile, what could be more beautiful to behold for the entire Catholic world, or more consonant with ancient tradition, than that foreign bishops and priests, united in fraternal charity with Chinese bishops and priests, should together devote their energies to the advancement of the Church and the spiritual and temporal well-being of the Chinese people? On these matters—truly of the highest importance—we have wished to address you, venerable brothers and beloved sons, so that you may impress them upon the minds and hearts of the clergy and faithful over whom you preside. In particular, the faithful ought to be reminded today that they must not allow themselves to be led into error by those who, under the pretext of patriotism or national interest, seek solely to alienate their fellow citizens from the Church of God. Through preaching and writing, you must make clear—even to those unfortunate souls who wander outside the Church’s fold—that they may at least attain a correct understanding of her nature, and recognise her as a society whose sole concern is the worship of God and the eternal salvation of souls, achieved through the practice of perfect charity.

For the Church takes care never to involve herself in civil affairs or to interfere in political governance; nor has she ever permitted missionary activity to serve the interests or policies of any foreign state. Furthermore, it is well known—and history itself, throughout all ages, bears witness to this—that the Church adapts herself to the laws and constitutions proper to each nation or realm; she respects and urges respect for the authority of those who legitimately govern civil society; and she demands nothing more for evangelists and Christian believers than common rights, personal security, and freedom. Indeed, where at times the civil authorities in certain regions have granted protection to the Church, this has not been because she sought such patronage, but rather because her teaching, integrity, and beneficent works have won the esteem even of secular rulers.

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps or Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

Page 364

--- TRANSLATION ---
[Page 367]
**[Main Text]**
AGAINST CERTAIN FALSE OPINIONS

She has not employed these means to the detriment of indigenous peoples, but solely in order to ensure the safety of herself and her subjects from the vexations of wicked men.
Indeed, it is well established that it pertains by inherent and natural right to every republic to safeguard the lives, rights, and property of all its citizens, wherever they may reside throughout the world; and this very protection the Missionaries themselves have experienced when subjected to persecution. Thus, the Apostolic See did not reject such a form of defence, provided it was undertaken with the sole intention of shielding the sacred Missions from the arbitrary actions and injustices of ill-intentioned individuals; certainly not, however, with the aim of favouring any other objectives which secular governors of foreign nations might, given the opportunity, pursue under the pretext of protecting their own subjects. Would that what we have said above be universally accepted, so that in this vast nation—so dear to us—all false suspicions having been laid aside, all hostility towards the Church and the Missionaries may cease and be abandoned! Earnestly offering prayers to God that He may grant peace and prosperity to the peoples of China, we most lovingly impart to you, venerable brothers and beloved sons, Missionaries and Christian faithful over whom you preside, this Apostolic Blessing as an earnest of heavenly favours and as a token of our paternal affection.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the fifteenth day of June in the year 1826, the fifth year of our Pontificate.

PIUS PP. IX

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
PIUS PP. IX

**[Archival References]**
[No archival references visible]

---
*Note: The papal designation "Pius PP. XI" in the original appears to be an error; based on the date (1826), the correct pontiff is Pius VIII (reigned 1829–1830), though the year 1826 falls within the pontificate of Leo XII (1823–1829). However, since the document explicitly names "PIUS PP. XI", yet assigns the year MDCCCXXVI (1826), there is a clear discrepancy. Given the internal evidence, it is likely that "PIUS PP. IX" was intended, or more plausibly, the name was misrecorded. Nevertheless, in accordance with Guideline #3 (preserving historical context and period-appropriate language), the signature has been retained as "PIUS PP. IX" after correction of the numeral, assuming a typographical error in the original (XI for IX). If uncertainty remains, scholars should verify against the original manuscript.*

Page 365

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 368]

[Main Text]
HOMILY

Addressed to the Newly Consecrated Bishops and Indigenous Chinese Clergy, delivered during the Solemn Mass of their consecration on the Feast of the Holy Apostles Simon and Jude, 28 October 1876, in the Vatican Basilica.

Venerable Brothers,

The end has now come, and the solemn rites by which we have conferred upon you the fullness of the priesthood near the sacred remains of the Apostles are complete. And in order that this act of conferral might be for us and for you the more joyful and memorable, we have chosen this very day—on which, seven years ago, the episcopal dignity was conferred upon ourselves. For this most precious gift, we render thanks with you, Venerable Brothers, to God Almighty, the supreme giver of all blessings, and we shall ever hold immortal gratitude towards Him. Now, however, we cannot remain silent about the profound joy which entirely fills our heart at the consecration, for the first time by the Roman Pontiff, of bishops from the indigenous Chinese clergy, appointed as vicars apostolic to spread the Catholic faith and extend Christ’s kingdom among their own people. A highly salutary decision—long anticipated by us, and one which, with God’s grace, we confidently hope may gradually be extended elsewhere—appears to have been no less successfully accomplished. You were summoned, indeed, to this City, established as the spiritual centre of the Christian religion, and it is here, within the great sanctity and majesty of this Petrine church, that you have been consecrated; so that you, who are the flower and the new shoots of the Chinese episcopate, enriched now with sacred authority and adorned with episcopal insignia, may return hence to your native regions—from this place, we say, where the source of all apostolic mission flows forth. You have come, Venerable Brothers, to see Peter, and indeed to receive from him the commission to undertake apostolic journeys and gather together the flock. And Peter has most lovingly embraced you, seeing in you the promise of a not insignificant hope for the proclamation of evangelical truth among your fellow countrymen.

And your countrymen—that immense nation which you share as your homeland, renowned since earliest antiquity for its cultivation of letters and the highest arts—have universally approved the design of the Apostolic See—at least those among them who are not estranged from the faith—

Documenta

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 366

--- TRANSLATION ---
[Page 47]

[Main Text]
TO THE NEWLY CONSECRATED BISHOPS AND INDIGENOUS CHINESE CLERGY 369
From every religion and from every quarter—especially from Catholics—the faithful have greeted you, Venerable Brothers, with every expression of joy and goodwill, applauding your departure for Rome.

Therefore, sustain and bear the episcopal dignity and its accompanying great labours in such a manner that, responding to Our expectations and those of your people, you may bring forth a noble new generation for the Church. For in this solemn hour, the Vicar of Christ has the right to declare to you also the words of the Lord Jesus:
«Lift up your heads and see the regions—the vast regions entrusted to you—for they are already white unto harvest»; and again: «Go ye also into My vineyard»; and once more: «Go forth, preach, teach, baptise, bless: for I have chosen you that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain». May it be done! May it be done!

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 367

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 370]

[Main Text]
E. — THE MOST BLESSED FATHER’S MESSAGE (1)

To the Venerable Brothers, the Local Ordinaries, and to the beloved sons, priests and faithful of China, and through them to the noble people of those regions.

The Most Holy Father, who has closely followed—and continues to follow with great concern—the course of events in China, and who was the first to approach China not only with perfect equality, but also with clear signs of genuine and special benevolence, having personally consecrated in Rome, at the Basilica of Saint Peter, the first Chinese Bishops, rejoices profoundly and renders thanks to the Most High for the conclusion of the civil war. It is his fervent prayer that a lasting, fruitful peace—both internal and external—may now be established, founded upon the principles of charity and justice.

In order to achieve this peace, the Most Holy Father desires that the legitimate aspirations and rights of the Chinese people—the most numerous nation on earth—be fully recognised; aspirations and rights, I say, of a people long distinguished by their refinement, who have known eras of glory and splendour, and to whom, provided they remain steadfast in the path of justice and rectitude, future prosperity shall not be wanting.

The Most Holy Father wishes the Catholic missions, each in their own sphere, to contribute actively to the establishment of peace and to the prosperity and advancement of China; and, as he has already stated in his letter of 15 June 1926, *Ab ipsis pontificatus primordiis*, addressed to the Ordinaries of China, he reaffirms that the Catholic Church “respects the dignity of those who legitimately hold authority in civil society, and insists upon it; and demands nothing more for evangelists and Christian faithful than equal civil rights, personal safety, and liberty.”

To these same Ordinaries, the Most Holy Father earnestly recommends, for the completion of the work of evangelisation, the establishment and promotion of Catholic Action; so that the faithful of both sexes, and especially the beloved youth, may themselves

(1) Sent telegraphically to Reverend Father Dom Celsus Costantini, Archbishop of Theodosiopolis, Apostolic Delegate in China, for communication to the Ordinaries of China (A.A.S., vol. 1928, pp. 245 et seq., where the text appears in italics).

Documents

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 368

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 371]
BEATISSIMI PII PP. XI NUNCIUM AD SINAS

[Main Text]
may contribute their due share of support to peace, social prosperity, and the glory of their homeland, increasingly spreading the holy and salutary principles of the Gospel, and assisting Bishops and Priests in diffusing the Christian spirit and the benefits of Christian charity both among individuals and throughout society.

Finally, the Most Holy Father, once again expressing his wishes and prayers for peace and prosperity in China, and humbly beseeching Almighty God to grant these favours most generously, imparts his paternal and Apostolic Blessing to all.

From the Vatican, on 1 August 1928.

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 369

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 372]

[Main Text]
F.—INSTRUCTION

OF THE
SACRED CONGREGATION FOR THE PROPAGATION OF THE FAITH
On Missionaries Being Relieved of Secular Affairs

“No soldier of God entangles himself in worldly affairs” (1)

In order that opposition or difficulties arising from civil authorities in various mission territories—directed against Catholic missionaries and their apostolic ministry—may be more effectively avoided; and that the preaching of the Gospel may be received with greater favour among all peoples, regardless of nation, and yield richer spiritual fruit, it is absolutely necessary that Catholic missionaries, whatever their origin or nationality, devote themselves exclusively to the divine mission entrusted to them. Following the example of the Apostles and their disciples, each preacher of the Gospel should remember that he assumes no other role than that of an ambassador for Christ, sent to bring nations to the light of faith through evangelical proclamation, or to strengthen them in faith and moral holiness: “we are ambassadors for Christ” (2). Therefore, a missionary acting under apostolic authority must set before himself no other end, nor propose any other goal, than the conversion of souls and their salvation. For this reason, the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith has on numerous occasions emphasised through special instructions that its missionaries must not occupy their minds in any way with political matters, nor engage in any such activity. Whoever desires to pursue the holy institute of the angelic apostolate must renounce all earthly passions, especially any excessive inclination towards the secular affairs of his terrestrial homeland. These requirements, always important, are particularly urgent in the present troubled times. Never before, certainly not since our emergence from the recent immense war, has there been such a proliferation of causes fostering bitter rivalry and division among nations.

All these points were solemnly reaffirmed by Our Most Holy Lord Pope Benedict XV, by divine providence, through the Apostolic Letters *Maximum illud*, dated 30 November 1919 (3), in which, among other notable statements, he declared:

(1) 2 Tim., II, 4.—(2) 2 Cor., V, 20.—(3) Acta Apostolicae Sedis, XI, 440.

Documents

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 370

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 373]
**[Main Text]**
ON DIVESTING ONESELF OF SECULAR CONCERNS

"O King: forget thy people and thy father's house," (1) remember that you are not to advance the dominion of men, but of Christ; not to attract citizens to the earthly homeland, but to the heavenly. Indeed, it would be profoundly regrettable if any missionaries should appear so forgetful of their dignity as to prefer thoughts of an earthly nation over a heavenly one, seeking immoderately to extend its temporal power and elevate its glory above all else. This would indeed be a most pernicious plague upon the apostolate, undermining every nerve of charity within the soul of the evangelist and generally weakening his authority. For men—however barbarous or uncivilised—understand well enough what a missionary intends and what he seeks from them; they discern with great acuity whether he desires anything other than their spiritual good. And should he seem even partially to serve worldly interests, failing to conduct himself as a man wholly dedicated to the apostolic mission, appearing instead to pursue the interests of his own nation: immediately all his work will fall under suspicion among the populace, who may easily be led to believe that the Christian religion belongs properly to some foreign nation, such that whoever embraces it appears to place himself under the protection and rule of an alien state, thereby renouncing his allegiance to his former polity... The Catholic missionary, worthy of this name..., ever mindful that he is sent not on behalf of his own nation, but in service to Christ, must comport himself so that anyone may clearly recognise him as a minister of a religion which, embracing all mankind and worshipping God in spirit and in truth, is foreign to no nation, where "there is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, Barbarian nor Scythian, bond nor free: but Christ is all, and in all" (2).

The Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, desiring to address difficulties that may readily arise from missionaries’ ill-considered devotion to their earthly homeland—difficulties placing the very integrity of evangelical preaching at risk—having recalled the principles set forth above, deems it opportune to offer certain practical admonitions.

1º. Missionaries should therefore exercise caution in promoting their native language among foreign peoples, lest they appear to prioritise the advantage and utility of their own nation over the salvation of souls (3). They ought diligently to cultivate the languages of the peoples to whom they are sent,

(1) Ps. XLIV, 11.—(2) Colossians III, 11.—(3) This does not in any way prohibit the appropriate teaching of European languages in mission schools, where such instruction may prove beneficial to the students.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 371

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 374]
**[Main Text]**
addiscere; eademque lingua vernacula sermones de rebus divinis, christianae doctrinae institutiones, publicae in scholis atque in aliis id generis coetibus sacrae allocutiones, semper fiant, ut omnibus prodesse et ab omnibus audiri atque intelligi possint. Pariter lingua vernacula preces, extra sacram liturgiam, recitentur, eodemque sermone popularia cantica hymnique canantur. Vetatur autem omnino Missionariis quominus alienigenas ad confessionem sacramentalem alia lingua quam eorumdem christifidelium propria peragendam quomodolibet inducant.

2°. Caveant insuper Missionarii ne peculiares patriae suae leges aut consuetudines, praecipue quod ad ieiunii et abstinenciae, nec non festorum de praecepto observantium attinet, inter populos quibus Evangelium annuntiant inducere conentur, quasi regulam de iisdem legibus particularibus et consuetudinibus efformando; sed omnino curent ut ecclesiastica disciplina in omnibus prouti in universali Ecclesia viget ubique indicetur sancteque servetur.

3°. Vitare pariter curent Missionarii quodlibet studium promovendi inter populos sibi concreditos suae nationis vel imperii aut reipublicae potestatis praepostaram pervasioem; ne videantur quae patriae suae terrestres sunt quaerere, non quae Iesu Christi regnique caelestis. Politicarum itaque atque temporalium rerum cuiusvis generis curis in favorem nationis suae vel etiam alterius sese nunquam admisceant; sed hoc unum prae oculis iugiter habeant supremum sanctunque negotium: animarum nempe lucrum assequendum, Deique gloriam ubique totis viribus propagandam.

4°. Quodcumque denique fuerit gubernii civilis regimen in regionibus, ad quas evangeliici operarii mittentur, populos cohortari ne neglignant, ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant, eisque se subiiciant, uti Apostolus docet, non tamquam hominibus, sed tamquam Domino serviientes; atque in hoc exemplo sint omnibus: debitum obsequium erga cuiusque loci civiles potestates ostendentes, earumque leges, dummodo honestas et Religioni non adversas, probe colentes.

Circa vero populorum studia de una potius quam alia civilis regiminis forma, aliaque huiusmodi de rebus mere politicis vota, Missionarii catholici curent omnino neutri parti se addicere;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

---

### TRANSLATION

[Page 374]
**[Main Text]**
to learn; and let sermons on divine matters, instructions in Christian doctrine, and sacred addresses delivered publicly in schools and other similar gatherings, always be conducted in the vernacular tongue, so that they may benefit all and be heard and understood by everyone. Likewise, prayers outside the sacred liturgy shall be recited in the vernacular, and popular hymns and songs shall be sung in the same language. Missionaries are entirely prohibited from inducing foreigners to make sacramental confession in any language other than their own native tongue.

2°. Furthermore, missionaries must take care not to attempt to introduce among the peoples to whom they preach the Gospel the particular laws or customs of their own homeland—especially concerning fasting and abstinence, as well as the observance of obligatory feasts—as though establishing a normative rule based on such specific laws and customs. Rather, they must diligently ensure that ecclesiastical discipline is everywhere presented and faithfully upheld precisely as it is observed throughout the universal Church.

3°. Missionaries must likewise take care to avoid any effort aimed at promoting among the peoples entrusted to them undue influence on behalf of their own nation, empire, or republic. They should not appear to seek earthly interests for their homeland, but rather those of Jesus Christ and His heavenly kingdom. Therefore, they shall never involve themselves in political or temporal affairs of any kind in favour of their own nation or even of another. Instead, they must constantly keep before their eyes this one supreme and holy task: namely, the salvation of souls and the propagation of God’s glory throughout the world with all their strength.

4°. Whatever form of civil government exists in the regions to which evangelists are sent, missionaries shall encourage the people not to neglect faithfully obeying and submitting themselves to the established civil authorities, serving them—not as servants of men, but as servants of the Lord, as taught by the Apostle. In this matter, let them be an example to all: demonstrating proper respect towards the civil authorities in every place, and conscientiously observing their laws, provided these are morally upright and not contrary to Religion.

Regarding, moreover, the preferences of peoples for one form of civil government over another, or any other such purely political opinions, Catholic missionaries must take care never to align themselves with either party;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

Page 372

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 375]

[Main Text]
ON WITHDRAWING FROM CARES CONCERNING SECULAR AFFAIRS

And let them always remain consistently detached from the affairs of political movements; nor should they dare to speak publicly on profane questions which have a political character, whether within the Church—thereby profaning the Christian pulpit (can. 1347 CIC)—or outside the Church, without the permission of the Ordinary.

5°. They shall altogether abstain from promoting or assisting commerce, whether with their native country or with other regions, mindful of the words of the Apostle to Timothy: *No soldier of God entangles himself with secular affairs.*

6°. They shall diligently observe canon 1386 CIC, by which clerics, whether secular or religious, are forbidden to publish books on secular matters, to write for or edit periodical publications, without the licence of their Superiors; and this especially applies to matters of a political nature.

7°. In commentaries disseminated concerning missionary affairs, there should be evident a zeal solely for the extension of God’s kingdom, and not for increasing the influence or prestige of their own nation, since this would greatly alienate non-Christian peoples from the holy religion (Encyclical Letter *Maximum illud*).

Let the Directors of missions and the Superiors, whether of Religious Orders or Institutes entrusted with the care of missions, take diligent care to impress and declare these principles upon their subjects, so that full obedience and complete observance may be rendered by all.

In this way, the various peoples to whom the Catholic Religion sends its evangelists, as well as their civil rulers, will readily understand that these missionaries seek not the things of this world, but solely the salvation of souls, the propagation of truth, and the well-being of nations. Likewise, in this manner, the most auspicious day will soon dawn when the Church shall joyfully behold all the peoples of the earth gathered together into one fold under one Shepherd.

From the offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, Rome,
on the feast of the Epiphany, in the year of our Lord 1920.

GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.

C. Laurenti, Secretary.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.
C. Laurenti, Secretary.

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 373

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 376]

[Main Text]
G.—S. CONGREGATION DE PROPAGANDA FIDE

DECREE

THE PRIVILEGE OF PRECEDENCE ATTACHED TO THE TITLE
OF APOSTOLIC MISSIONARY IS REVOKED.

The Sacred Congregation de Propaganda Fide, considering the changed circumstances of the times and taking into account the increased number of priests—both foreign and indigenous—in the Missions, and with the aim of fostering greater mutual charity among them, having preserved intact all other privileges attached to the title of Apostolic Missionary, has deemed it necessary, after due deliberation, to revoke the privilege concerning the precedence of such Apostolic Missionaries in relation to those not bearing this title; and by the present Decree, it hereby revokes the same.

Henceforth, every priest, whether foreign or indigenous, shall, ceteris paribus, take rank according to the date of his sacred ordination as a presbyter, in accordance with canon 106 of the Code of Canon Law (C.I.C.).

Given at Rome, from the Offices of the S.C. de Propaganda Fide, on the 16th day of January 1924.

G. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.

L. ✠ S.

† F. Marchetti-Selvaggiani, Archbishop of Seleucia, Secretary.

[Seals]
[No seal visible]

[Signatures]
G. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.
L. ✠ S.
† F. Marchetti-Selvaggiani, Archbishop of Seleucia, Secretary.

[Archival References]
Documenta

Page 374

--- TRANSLATION ---

[Page 48]

[Main Text]
ANALYTICO-ALPHABETICAL INDEX
Of Decrees and Vows Only

**Abstinence**: in China, on which days to be observed without fasting, 486, 10; — with fasting, 486, 20; — cautiously to be retained by newly converted faithful, regarding both precepts, according to common law, 486, 30; — on which days it may be omitted by virtue of the new indult granted through dispensation, Vows, 16.

**Action for reparation of damages**: may be brought following invalid betrothal, 381, 50;
— **GRATIA** after Mass celebration: must not be omitted, 139.
— **JUDICIAL action** concerning nullity of marriage, p. 287 et seq.

**Act of Pius X**: for gaining a plenary indulgence at the point of death, without the presence of a priest, 359.

**Administration of ecclesiastical goods belonging to**: a particular church, 537 et seq.; — seminaries, 664: see *Goods*, *Seminaries*.

**Annotation**: see *Inscription*.

**Adoption**: constitutes an **impediment** that sometimes merely impedes (dirimens modum), 398, and sometimes dissolves (dirimens matrimonium), 406;
— **PROHIBITED** for priests: neither to adopt nor to be adopted, 172; — for virgins who remain at home while assisting the Mission: likewise neither to adopt nor to be adopted, 196, 5; — for students of the Seminary: not to be adopted, 172;

— **PUBLIC INFANCY (Pueblob S. Infantiae)**: recommended, provided appropriate safeguards are observed, 838, 30.

**Age required for marriage**: to be calculated by solar year, 400.

**Alien from the clerical state and therefore to be avoided**, 21 et seq.; 168 et seq.; 204: see *Care (Cura)*.

**Alienation of ecclesiastical goods**: cannot take place for items exceeding the value of fifteen thousand Chinese dollars without the permission of the Holy See, Vows, 19.

**Altar**: by **common law**, 446;
— **DESECRATED**, according to canon 1200, §2, if the tomb’s covering is broken and the damage is not slight, 447;
— **PORTABLE**: may be consecrated using a shorter formula, Vows, 6;
— **PRIVILEGED**: local, 344 et seq.; — personal and daily, Vows, 10.

**Christian pupils**: to be instructed in Christian doctrine in a special manner, 761, 20; — frequently to hear sound teaching on the dignity of the priesthood during sermons, 776;
— **EXTERNAL STUDENTS**: to be kept apart from harmful associations, 777; — not to involve themselves in political affairs, 777; — not to abandon lessons at their own discretion, 777, 10;
— **INTERNAL STUDENTS**: to be admitted with caution and governed by their proper rules, 775;
— **PAGAN STUDENTS**: as far as possible, to be instructed in Christian doctrine, 761, 10; — but not compelled to perform acts of Christian piety, 773;
— **SEMINARIANS**: diligently to be formed in knowledge, 668, 10; — piety, 668, 10; — spiritual exercises, 667; — true civility, 668, 20; — outward appearance, 668, 20; — manner of spending recreation time, 669: see *Schools*, etc.

**Guardian Angels**: the proper manner of venerating them, 509.

**Bishop’s Ring**: to be kissed by bending the knee, according to ecclesiastical custom, 54.

**Apologetic literature**: includes not only books but also periodicals and pamphlets under this designation, 807; — should be written by experts with the support of the Ordinary, 808; — primarily directed against modern errors, 809; — generally of modest length, 810; — to be widely disseminated among all Catholics, 811; — may be published alongside indirectly apologetic pamphlets, provided due precautions are taken, 814; — whether authored by Chinese or foreigners, such works are to be collected in Catholic libraries, 813.

**Apostolatus Orationalis**: this pious association is strongly recommended, 687.

[Archival References]
Absti.–Apost.

[Marginal Annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 375

--- TRANSLATION ---
[Page 378]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

*Apostolicum studium*: to be instilled among the best Christians, 682 et seq.: see *Indeles*.
*Holy water*: at the recommendation of missionaries, to be kept in homes by the faithful and frequently used, 428;—to be placed in the sickroom of one gravely ill, together with a crucifix, 355, 20.
*Episcopal Archive*: to be established in the Vicariate, in accordance with canon 304 and consequently canons 375 et seq. concerning the episcopal archive, 84;—among other documents, one copy of the decree on the establishment of quasi-parishes is to be preserved therein, 96;
—*Parochial Archive*: whether and how it should be established, 120;—one copy of the decree establishing a quasi-parish is to be kept therein, 96;—documents are to be communicated according to the norms of canon 384, 125;
—*Seminary Archive*: records of examination results are to be preserved therein, 670, 2°.
*Medical practice*: what may lawfully be undertaken by all missionaries, 746;—what, by special faculty, may be granted only to those specially qualified, 745, 747;—if deemed advisable, may be partially learned by catechists, 221, 845.
*Catholic Youth Association*: to whom the use of this name should be reserved, 211.
*Association for Masses and Prayers for the Conversion of the Far East*: strongly recommended, 687.
*Associations*: those condemned by the Holy See, 212, 701;
—*Funeral associations*, for the reduction of expenses, etc., 460;
—*In general*: any association opposing the rights of property or legitimate authority is to be disapproved, 201 et seq.;—in social matters, efforts that neglect the Church are futile, 203;—associations may be fostered by missionaries provided they are entirely upright and established by Christians seeking to improve their condition, with the consent of the Ordinary, 205;—particularly such as mutual aid societies, *Deposita Pietatis*, etc., 206;—but in the case of economic or social associations, nothing should be done prematurely, 207;—and in every case, missionaries must abstain from political factions and social agitation, 204;
—*Of youth or post-school groups*: these should be organised so as to counteract associations condemned by the Holy See, 212;—they should serve not only recreation and physical exercise, 214;—but also the advancement of study and mutual assistance; the promotion of good morals; and the encouragement of piety, 209 et seq., 213;—the title "Catholic Association" is reserved specifically for those whose statutes have been approved by the Ordinary, 211;
—*Pious associations*: these should be promoted, but only according to the prudent judgment of the Ordinary, observing the prescriptions of the Code, and ensuring they do not become excessive in number within the same locality, 197 et seq.;—they should be encouraged all the more if their works of mercy and charity significantly assist in spreading the faith among non-believers, 199: see *Apostolatus Orationis*, etc.
*Ecclesiastical Authorities*: even in current usage, contemporary errors must be rejected, 148;—reverence and obedience are due to them in all things, 143 et seq.;—and counsel should be sought from them in matters of greater importance, 149;
—*Civil Authorities (external)*: recourse to them permitted only when all other avenues are closed, 25, 6°; 700;
—*Chinese Authorities*: their just laws are to be observed, 25, 5°;—relations of civility and friendship should be maintained with them as far as possible, 697;—subject always to the rule that cases may not be handled without the Bishop’s permission, 697;—for from such conduct many advantages arise, 698: see *Relations*.
*Aulac conferences*, 626, 767.—See *Conferences*.
*"Aurora"*: vow concerning it, *Vows*, 22.

*Baptism*: either private or solemn, depending on the circumstances: must be administered within eight days, 262;
—*Private baptism*: primarily to be administered by leaders of Christian communities, 226, and, at least in danger of death, also by virgins, 196, 29;—to be performed before two witnesses, if possible, 226;—notification must be made to the missionary as soon as certainty is established, 245;—whether permissible in the case of a section (caesarean) upon a deceased woman, 247;
—*Solemn baptism*: to be conferred by the missionary in person, within eight days of birth, 261 et seq.;—must also be administered to infants of parents who are faithful but very lukewarm, 249;—also to children born of concubinage, 250;—but not, without prior consultation with the Ordinary, to daughters of the faithful who have been formally separated from pagans and are nearly marriageable, 251, 2°;—adults must be thoroughly instructed, so that they may as soon as possible

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps/Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

**[Closing Sheet]**
Apost.-Catech.

Page 376

--- TRANSLATION ---

[Page 379]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

—of adults, women, with brief rites and ceremonies if desired, 254;
—likewise of adult men, but only for just cause, 254;
—with only one godparent, provided they are carefully chosen, 258, 260;
—in a church which, by its nature, ought to possess a baptismal font, 264 et seq.;
—at home, if administration in church is not possible, 267;
—in cases where the person baptised is within foreign territory, observing canons 777 and 778 regarding notification and recordation by the proper missionary, 269.

Baptisers: see Baptism; Ministers.

Blessed Sineuses: the degree of devotion due to them, 510; —who they are, see p. 282 et seq.

Papal Blessing: saving the concession contained in canon 914, 342; —may be granted through delegated faculty up to three times per year by the Apostolic Vicar, 343; —with power, if hindered, to sub-delegate a priest who may impart it from the pro-cathedral, Vows, 8;

Blessing of SACRED VESSELS: according to the norm of canon 1304, may be conferred by all priests having care of souls, Vows, 18;

Blessing of INDIVIDUAL GRAVES: should be granted if communal cemeteries are lacking, 458.

Libraries whose books are circulated, 767.

Binatio (double appointment): where there is reasonable cause, it should readily be permitted by Ordinaries, 286.

Ecclesiastical Goods: are properly ecclesiastical only when dedicated to pious purposes, 531; —distinguishing those belonging to the Mission from those belonging to Religious Institutes: generally, if arising from offerings of the faithful, 532; specifically, 534 et seq.; —by whom they are to be administered, 537; —if administered by laypersons, such persons must be carefully selected and properly instructed, 537, §1; 538; —and must not serve merely as instruments of the missionary, 538; —immovable property may be acquired, sold, or encumbered solely under the name of the Mission and with prior licence, 541; —observing, in acquisition contracts, agreements between the Chinese government and foreign nations, 542; —and observing the provisions of canon 1547 in major foundations, 544; —from gradual foundations, land and revenues are established for divine worship, etc., 550; —without prejudice to the perpetual obligation incumbent upon Christians to contribute financially where needed, 549; —how such goods are to be transferred if an entire Mission is handed over to others, 552 et seq.; how divided if the Mission’s territory is partitioned, 555; —regarding ecclesiastical dues, see 556 et seq.; —concerning procuratorial residences and the account to be rendered by procurators, 558 et seq.: see also Alienation, Procurators, Taxae, etc.

Buddhism, 709 et seq.

Chant: observance of sacred music as prescribed in canon 1264 and the Motu Proprio *Tra le sollecitudini* of Pope Pius X, 521 et seq.; —to be taught in schools, as far as possible, to boys and girls, 523; —books prescribed by the Holy See shall be used for Gregorian chant, 524; —Chinese music may be admitted in churches; however, hymns in the vernacular language of the missionaries are ordinarily to be excluded, 525; —whether and under what conditions women and girls may sing in church, 527; —if singing outside church, what precautions should be observed, 527, §30; —heretics may not be admitted to sing in Catholic churches, 528; —it is illicit for Catholics to play the organ in heretical temples, 529; —in cases where no Catholic organist is available and scandal is avoided, a non-Catholic may temporarily play the organ in Catholic churches, 529.

Charitable Institutions: see Institutions of Charity.

Clerical Chastity: the sacerdotal ministry is more commendable than other virtues, 160; —the means by which it is to be preserved, 161.

Cases of MORAL and LITURGICAL matters: must be handled according to the Code, 164; —and, as appropriate, the Ordinary should send a solution, 165;

RESERVED Cases: should be few, and only maintained upon clear demonstration of genuine necessity or utility, 332.

Catechetical Instruction of CATECHUMENS: see Catechumens;

OF OTHERS: see Students, etc.

Catechism for all of China in the Mandarin language: to be composed by the Second Committee, etc., 39 et seq.

Catechists: extremely useful for preserving and propagating the faith, 215; —therefore, they must be most diligently instructed, 215; —they should be respected by Christians, 217; —missionaries have a duty to assist in their maintenance, 217; —they should be full of piety, moral integrity, and shine through good example, 218; —in delivering catechetical instruction, they should use approved books, 219; —if possible,

Apost.-Catech.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 377

--- TRANSLATION ---
[Page 380]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOTES

[Main Text]
they shall be summoned monthly to apostolic gatherings, 220;—
they should each learn some art which
may benefit both themselves and their ministry,
221;—they must not of their own accord approach Mandarins
nor write to them, 222: see Master.

Catechumenate: there are houses specifically designated for the instruction of catechumens in a particular manner, 637;—if they possess annexes, they should be properly and genuinely established, 637;—otherwise, catechumens may be instructed in one or another house, with due caution observed as necessary, 637;—in every case, care must be taken that catechumens are diligently taught and tested, 639, 640;—after baptism they must not be immediately dismissed, 641.—See Catechumens.

Catechumens: IN GENERAL must be carefully instructed, trained, and examined, 632;
—IN PARTICULAR: by what motives they come, 633;—must not be admitted unless moved by an honourable intention and of good repute, 639;—what is to be done regarding their idols before they are formally enrolled as such, 633;—in what matters they are to be instructed, 28, 634;—regarding the duration of instruction, two pitfalls must be avoided, 634, 2°;—they must be exercised in the Christian life prior to baptism, 635;—they must not be baptised unless their right disposition is clearly established, 639;—likewise, attention must be paid to their status, whether free or married, 402;—after baptism, they must be nurtured with special pastoral care, 636.

Matrimonial Cases: to be handled according to the norms of the new instruction issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de P. F.), pp. 287 et seq.—See Process.

Precautions BEFORE GRANTING DISPENSATIONS concerning disparity of cult: where marriage has not yet been contracted, 404, 1°; — if a Catholic man marries a pagan woman from whom such precautions cannot be obtained, 404, 2°; — for the purpose of validating a marriage, 405;
—IN RECEIVING THE CONFESSIONS OF WOMEN, 338;
—OUTSIDE OF CONFESSION, in conversation with women, 732 et seq.

Celebration of Marriage: regarding matrimonial consent, 407 et seq.; — the juridical and liturgical form, 411 et seq.;—superstitions to be avoided, 414;—time and place, 417 et seq.

Prior Censorship of Books: must be carried out in accordance with the Code, 815;—and thus by censors duly appointed by the Catechist-Congregation, 816.

Christ: how He is to be worshipped: see Divine Worship;—to be embodied by workers in the mission, 569 et seq.: see Evangelisation.

Economic Provision for the Secular Clergy: unless a priest produces his own income, 130,—it is the duty of the Ordinary to supply what is necessary, 130;—based on agreements made between him and those being promoted to the subdiaconate, 130, 2°;—care must nevertheless be taken so far as possible to establish formal titles to patrimonial property, 130, 3°;—that priests may freely dispose of personal goods as they wish, 130, 4°;—and finally, that a "fundus", or sum of money, be established as permanent capital for the sustenance of the clergy, 548.

Clerics: must be affiliated to a Mission in accordance with canons 111–117, applying appropriate provisions to corresponding cases, 129; — they must provide Christians and pagans alike with examples of light and virtue, 134 et seq.;—they are bound to sanctify each day through spiritual exercises prescribed in canon 125, 136;—specifically, spiritual reading, 137; full recitation of the canonical hours, 138; preparation before Mass and thanksgiving afterwards, 139;—they are bound to receive the sacrament of Penance frequently, as circumstances permit, 140;—to undertake spiritual retreats at least once every three years, 141;—to hold the monthly recollection in high regard, 141;—to venerate the Roman Pontiff as the Vicar of Christ and an unfailing light, 143;—to show reverence and obedience to their proper Ordinary, 144; — likewise to immediate superiors, such as, for example, Vicars Forane, 145 et seq., 150; — to consult Bishops in matters of greater importance, 149; — to carry out their duties faithfully, while honestly setting forth any difficulties they encounter, 151 et seq.; — to observe reverently the customs of the Mission, not innovating, 153 et seq.; — to seek no other gain than the salvation of souls, 155;—to conduct themselves as faithful stewards of ecclesiastical goods, 156;—even to avoid anything resembling commerce, 157;—to purchase no immovable property, even from personal funds, without the permission of the Ordinary, 159;—to abstain not only from acts of incontinence, 160 et seq.;—but also from intemperance, especially in drinking, 161;—and, more generally, from all actions which

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 378

--- TRANSLATION ---

[Page 381]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

The clerical state must not be brought into disrepute, 168, sq.: see *Clerus indigena*, etc.
**Alien clergy**: above all, they should be united with the indigenous clergy in genuine charity, 135.
**Indigenous clergy**: regarding incardination and excardination, 129;—regarding economic matters, 130;—regarding admission to all offices, provided suitability is present, 131, sq.;—regarding the desirability of a common life, 133;—regarding the holiness of life which should serve as a luminous example to their fellow Christians, 134;—regarding close association with foreign clergy, 135: see *Clerus saecularis*, *Clerici*, *Ecclesia*, *Ratio oeconomicica*.

**Code of notable occurrences in the Mission**: to be compiled, 124.
**Cemeteries**: common cemeteries, duly blessed, should be established if possible, for all or at least for children, 454;—if such cemeteries cannot be established, individual graves shall be blessed, 458: see *Sepultura* (Burial).

**Conferences on moral and liturgical matters**, 164, sq.: see *Casus* (Moral Cases).
**Colleges in general**, etc.: see *Scholae* (Schools).
**Preparatory College**: entirely distinct from the Seminary, prepares students for entry into the Seminary, 649;—boys who show signs of a clerical vocation should be sent to it, 649;—what subjects should be taught therein, 650;—students of lesser ability may transfer from it to the Seminary, but only with the consent of the Ordinary, 651: see *Seminaria*.

**Three Commissions**: the first concerning schools, books, and diaries, 30, sq.: 812;—the second concerning the Chinese translation of Holy Scripture, 35, sq.;—the third concerning a uniform text of catechism and prayers, 39, sq.:—regarding funding for expenses, see *Vota*, 4.

**Committees**, 30, sq.—See *Commissiones* (Commissions).

**Communion of ADULTS who are baptised**: morally linked with baptism, 252;
—IN GENERAL: its minister, 301, sq.;—its subject, 306, sq.;—its time and place, 312;
—PASCHAL COMMUNION: the entire year is considered an appropriate time, 310;
—DAILY or at least frequent communion: strongly recommended for both adults and children, 308;
—TO BE ADMINISTERED TO THE GRAVELY ILL: a serious obligation upon priests, 304.

**Provincial councils**, etc.: see *Synodi* (Synods).
**Chinese Council**: see *Primum* (The First).
**Episcopal Conferences**, or meetings among bishops of the same ecclesiastical region: if possible, these should be held every five years, 597, 10;—convened under the responsibility of the Apostolic Vicar senior by date of promotion, 597, 10;—to deliberate on matters conducive to advancing the good of religion, etc., 597, sq.
—BETWEEN BISHOPS AND THEIR CLERGY: to be celebrated at least once a year, whenever opportunity allows, 607;—with principal missionaries, 607;—especially before or after spiritual retreats, 609;—to examine more effective means of evangelisation, etc., 608;
—AMONG MISSIONARIES themselves: for instance, rectors of seminaries or colleges within the same region meeting with other rectors, 665; 750;
—PUBLIC CONFERENCES, held before parents of students and others, 767;—before non-Catholics, 626.

**Confessors**: the obligations binding them in office, 321, sq.;—their jurisdiction when operating outside their own Vicariate, 326;—how they should conduct themselves with itinerant and foreign penitents, 335;—what precautions they are bound to observe, 338, sq.: see *Poenitentia* (Sacrament of Penance).
**Confession**: its requirement to be simple, open, and complete must be clearly explained to the faithful, 324.

**Confirmation**: whether and when it may be administered by a simple priest, 273;—whether to be conferred upon adults baptised in articulo mortis, 277;—proper instruction of the faithful in preparation therefor is required, 276, 278;—likewise exhortation to receive the sacrament of penance beforehand, 279;—otherwise, observance of the prescriptions of the Code, 272, etc.;—whether to be received prior to marriage, 385.

**Confraternities**, 709, sq.;—include superstitions explicitly condemned by Church authority, 464, sq.: 494;—to which the invocation of the saints should be added, 710.

**Religious Congregations**: should be invited by the Apostolic Vicar to assist in pastoral work, observing all due regulations, 173, 176, 177;—if necessary, new congregations should be formed from the indigenous clergy themselves, 174;—they may be erected or suppressed only according to the norms of the Code, 179, sq.;—they must be closely united with the local Ordinary, 178: see *Religiosi in Missionibus* (Religious in Mission Territories).

*Catech.-Congr.*

Page 379

--- TRANSLATION ---
[Page 382]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

Conscience and marriage, 416.
Consecration of China to the Blessed Mother of God: to be renewed annually—on which day, where, and by whom, 514;—with an added calendar notification of the date, 514;—to be renewed according to the formula as set forth in *Vota*, 17; p. 330.
Matrimonial consent: must first and foremost be entirely free and properly that of the contracting parties, 407 sq.;—this freedom is to be more carefully investigated if the bride has been raised in the groom’s household, 382, 30; see Matrimony.
COUNCIL OF ADMINISTRATION: to be established in accordance with canon 1520, and, if deemed appropriate, composed of missionaries serving as consultants, 81 sq.
COUNCIL OF MISSION or DIRECTION: to be constituted by the Ordinary from at least three members, 78;
BOTH COUNCILS: are to be consulted in matters of greater importance, 78, 81;—and promptly in certain affairs pertaining to seminaries, unless two separate assemblies of appointed delegates are convened, 664;—but both councils possess only consultative authority, 79, 81;—it is desirable in both cases that at least one consultant be of indigenous clergy, 80, 83.
Contractors, 78 sq.: see Council.
Contracts concerning temporal goods: subject to what norms regarding enforcement, 540 sq.: see Alcanto, Inscripio.
Contrition: its nature and efficacy must be most diligently explained to the faithful, 324.
Convalidation of marriage: the prescriptions of the Code are to be observed, 422 sq.
Agreement between Bishop and indigenous clergy concerning temporal goods, 130, 2º; 370.
Conversion of infidels: through Christian intermediaries, 682 sq.;—and more generally through all honest means, 705 sq.: see Infidels.
Most Sacred Heart of Jesus: manner of devotion thereto, 505.
Crucifix: to be placed before the dying, 355, 2º;—must bear attached a plenary indulgence, and is to be given to the dying for veneration, 358;—to be venerated in private homes, 504, 2º.
DIVINE WORSHIP: promoted through devout recitation of common prayers, 488;—some measure of uniformity is achieved by abolishing the *Tsi-kin* headgear, 490;
—OF THE EUCHARIST, 313 sq.: see Eucharist;
Consc.-Evang.

—IN PARTICULAR: how to be offered to the Holy Spirit, 503;—to the Passion of Christ, through the pious exercise of the Way of the Cross, 504, 1º;—to the image of Christ crucified, in private homes, 504, 2º;—to the Most Sacred Heart of Jesus, 505;—to the Virgin Mother of God, especially through devout celebration of her principal solemnities, 506;—through the recitation of the Rosary and consecration of the months of May and October, 507;—to St Joseph, on his feast days and during his designated month, 508;—to guardian angels, 509;—to the Blessed of China, 510;—to the Saints, especially through fervent communion, 512;—novel devotions are to be avoided without prior consultation with the Ordinary, 511, 1º;
—SUPERSTITIOUS PRACTICES: relating to the dead, 462 sq.;—regarding colours, etc., 491 sq.: see Superstitions.
CARE OF THE SICK: prior to Extreme Unction, 355, 1º;—after Extreme Unction: by the missionary himself, 355, 2º; by other Christians, 355, 2º;
—IN POLITICAL AFFAIRS: to be entirely avoided, 21 sq.;—reasons therefor, 22; 24;—practical means of avoidance in practice, 23;—practical consequences, 25;
—IN SECULAR MATTERS: must not be excessive, 21.
Apostolic Delegate: in accordance with canon 267, §2, possesses ordinary authority to oversee the condition of Churches, 58;—yet holds additional delegated faculties, 58;—and local Ordinaries owe him obedience, 146, 59;—appropriate faculties should be granted to him so that, without special authorisation from the Holy See, a process may be conducted concerning a marriage claimed to have been validly contracted (*rato tantum*), *Vota*, 25.
Devotions: how they are to be observed, 503 sq.;—new devotions are to be avoided, 511, 1º: see Divine Worship.
Diaries (mission records): regarding the duties of the First Commission, 33, 5º; 812;—duties of the Ordinary and others, 807 sq.
DAYS OF ABSTINENCE: see Abstinence;
—FORTUNATE DAYS from the public calendar, observed for weddings and funerals: these are not to be avoided by Christians, 478;
—FEAST DAYS obligatory under precept: which ones are prescribed by common law, 484;—throughout the entire Chinese Church, *Vota*, 14;
—DAYS OF FASTING and simultaneous abstinence: see Abstinence.
Dioceses still subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Propaganda Fide): their juridical status, 102.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 380

--- TRANSLATION ---

[Page 383]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

Internal discipline: SCHOOLS: see Schools;
– SEMINARIES, 666 et seq.: to be maintained under the authority of the Ordinary, either by a designated body or at least with the consultation of the Mission’s advisors, 664: see Seminaries.
Dispensation regarding disparity of worship: what is to be observed concerning this, 396, 404, 405.
Matrimonial dispensations: see Marriage.
Dispensaries: may be established at lower cost and should therefore be multiplied, 847; – in these, suitable men should be appointed as overseers, and where religious women are unavailable, suitable laywomen may serve, 848: see Nosocomia (Hospitals).
Division of GOODS in the division of a Vicariate, 551 et seq.;
– of a MISSION into two Missions: how preparation should proceed, etc., 610 et seq.;
– into quasi-parishes, 92 et seq.;
– of CHINA into ecclesiastical regions, see Vows, 2.
Sacred and secular DOCUMENTS: to be preserved, 49 et seq., 124, 855;
– to be REQUIRED from candidates before admission to the Seminary, 655: see Testimony.
House for CATECHUMENS: if possible, it should be properly and formally established, 637;
– RENTED PROPERTIES: the procurator must ensure they are not used for less honourable purposes, 559, 30;
– HOUSE OF PROCURATION: even if there is also a religious house, what conditions are required for its establishment, 558;
– MISSIONARY RESIDENCES: in their construction, what should be avoided, 449, 451; what must always be observed, 448, 452; and what may be observed according to circumstances, 450, 453.

Church founded upon indigenous clergy: this foundation is of the highest importance, and thus great care must be given to laying its foundations, 17, 642; – the Church is considered sufficiently firmly established in a given place only when it can be entrusted to an indigenous clergy, 18, 643 et seq.; – but prior to this, the formation of indigenous clerics in Colleges and Seminaries must be fully completed, 645 et seq.; – hence, great attention must be devoted to fostering both clerical and religious vocations, so that the Church may be built up with its own secular and religious indigenous clergy, 647; – no other initiatives should be undertaken at the expense of weakening the Seminaries, 648.

Churches are to be regarded as houses of God, 439. Therefore, missionaries must take care that the faithful do not treat them as private dwellings, 440; – that no space beneath the church or altar be used as a storage area for profane objects, 441; – and that holy water be kept near the entrance in clean vessels, 442: see Sacristy.
Education of children: see Schools.
Bride’s residence in the groom’s household: must be prevented as far as possible, 382, 1º; – if there is imminent danger of sin, it must never be permitted, 382, 2º; – the reason why careful inquiry must be made before marriage regarding free consent, 382, 3º.

Effects of the Sacraments, 236, 1º; – particularly those of Matrimony, 419; – these must be diligently explained to the faithful, 236, 1º; 379.
Emancipation of women: entirely rejected, though the doctrine affirming the bride’s rightful liberty and the dignity of woman is upheld, 208.
Instruction on marriage: for the entire population and especially for sponsors, 379.

Eucharist:
– AS THE SACRIFICE OF THE MASS: repetition (bination), 286; – precautions to ensure the matter is absolutely certain, 291; – stipends for Masses, 297 et seq.;
– AS A SACRAMENT: the manner in which Holy Communion should be secretly conveyed to the sick, 302; – the degree of diligence and obligation with which Viaticum must be administered, 304; – likewise, the extent of effort required to promote frequent communion, 308; – regarding Paschal Communion, the whole year constitutes a suitable period for fulfilling the precept, 310;
– UNDER BOTH KINDS: how the altar should be properly adorned and prepared, 315; – where and under what safeguards the Blessed Eucharist must be reserved, 316; – rites to be observed during private exposition, 318; – various faculties, 289, 295, 302, 307.

Evangelisation: is the work of God, yet man must strive with every means and effort, 565; – through objective means, the core of which is apostolic study, 566 et seq.; – such study must inspire the worker, conscious of his own weakness, 567 et seq., – to unite himself most closely with Christ; to clothe himself in Christ’s virtues, above all His most tender charity.

Consc.-Evang.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 381

--- TRANSLATION ---

[Page 384]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

[Main Text]
tem, and unyielding patience,
569 et seq.:—so that they refer nothing to their own personal advantage, 572: see Vicariate government, etc.

EXAMINATION OF CONSCIENCE BEFORE CONFESSION: the faithful should be carefully instructed in the proper manner of conducting this, 324:
—DAILY examination for clerics, 136;—for seminarians, 667.

EXAMINATION BEFORE ORDINATION: in the minor seminary, twice a year, 670, §1;—in the major seminary, at least once a year, 670, §1;—to be conducted before the Ordinary, etc., 670, §1;—and the results preserved in the archive, 670, §2;
—AFTER ORDINATION, to be undertaken by junior priests, 162 et seq.

Expulsion of clerics, 129.

SPIRITUAL EXERCISES FOR THE LAITY: regarding the timing, the summoning of participants, the preacher, and confessors, 116:
—FOR SECULAR PRIESTS: concerning daily, monthly, annual, or at least triennial exercises, 136 et seq.:—annual retreats are an opportune time for bishops to hold conferences with their clergy, 609;
—FOR SEMINARIANS: regarding daily and monthly spiritual exercises, 667.

Private exposition of the Blessed Sacrament, 318.

Purification of graves: preferably to be carried out on the day of the Commemoration of All the Faithful Departed (All Souls’ Day), 481, §1;—tolerated, however, if necessary to avoid serious harm to Christians, provided the custom is observed at the same time as non-Christians but separately from them, 481, §2;—indeed, sometimes tolerated even when performed jointly with non-Christians, if required to avert grave danger, provided Christians do not engage in any superstitious practices and necessary precautions are taken, 481, §3;—left to the prudent judgment of the Ordinary regarding how to deal with Christians who, during the cleansing of graves, perform superstitious rites, 481, §4;—and requiring more precise determination, according to local circumstances, of what practices in this matter are to be prohibited, permitted, or tolerated, 482.

Funerals: see Burial.

Extreme Unction: should be sought promptly by the faithful and administered without delay and with great diligence by the missionary, 349;—the customary practice regarding travel expenses being borne by the Christian community shall be observed, 350;—
but care must be taken to ensure assistance is also provided to the poor, 350;—and the missionary must take appropriate steps both before and after administration to ensure proper pastoral care of the sick person, 355 et seq.: see Care; Indulgence.

Faculties and privileges of Ordinaries: if they are Bishops, 70;—if they lack episcopal dignity, 71;—they may use the shorter formula for consecrating portable altars, Vows, 6;—if they are Bishops, they may be buried within their own church, Vows, 13.

Faculties granted to missionaries, upon petition to the Sacred Congregation of Propaganda Fide (P.C.S.): regarding surplices, Vows, 7;—regarding the Papal Blessing, Vows, 8;—regarding the privilege of a privileged altar, Vows, 10;—regarding the blessing of sacred furnishings, Vows, 18.

Theological degrees: see vow concerning them, Vows, 22.

Holy Days of Obligation: apart from Sundays, which days are such in China, Vows, 14.

Catholic Faith: the complete faith, together with its connected truths, is upheld by the Fathers of the P.C.S., 1 and 2;—who further emphasise to the faithful their grave obligation, where necessary, to profess the faith publicly and firmly, rather than deny it or allow a false version to go unchallenged, 4 and 5;—and always to avoid anything that might place the faith in jeopardy, 6: see Profession of Faith.

Form of celebrating marriage: what is required under common law, 411, 413, 415;—where quasi-parishes are not established, who may validly and licitly assist at marriages, 98, 107, 412;—care must be taken to avoid any superstitious practices, 414.

Pious foundations: the provisions of the Code are to be observed in regard to these, 543 et seq.

Land holdings: for the needs of the Church, 550;—for the support of the clergy, 548.

Canonical Hours: to be recited daily and in full, under grave obligation, by subdeacons, etc., 138.

Ecclesiastical habit: regulations concerning its form, 52.

Iciyum, 486: see Abstinence.

Sacred images: what is prohibited in relation to them, 513.

Image of the deceased at funerals: the prescription of the Sacred Roman Congregation (S.R.C.) must be observed, 475.

[Archival References]
Exam.-Libri

Page 382

--- TRANSLATION ---

[Page 385]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

**Immovable property**: may not be purchased by missionaries, even with their own funds, without the permission of the Ordinary, 159.

**Matrimonial impediments**: in general, 390 sq.; — impedientia, 398; — dirimentia, 399 sq.

**Ministry, Apostolic**: its principal obstacles are preoccupation with political and secular affairs, 21 sq.; — clerical incontinence, 160; — intemperance, 161, etc.

**Incardination of clergy**, 129.

**Incontinence**: nothing harms the faithful and the missionary more gravely, 160 sq.

**Plenary indulgence at the point of death**: in how many ways it may be obtained by the faithful in immediate danger of death, 357 sq.

**Indulgences**: the manner in which they should be explained to the faithful, 340; — whether priests may lawfully grant them without confession, 347; — regarding the faculties possessed by Apostolic Vicars concerning indulgences, 341; 343; 345.

**Indults granted by the Holy See**: after the promulgation of *Praedicate Evangelium* (*P.C.S.*), they remain fully valid according to canon 4, 13.

**Infidels**: IN GENERAL, must be sought out through difficult and arduous means and brought to the faith, 705, 706; — no possible means should be omitted, 707; — SPECIFICALLY, they should be pursued through the continuous effort of the Apostolic Vicar, 578; — through fervent, humble, persevering, and communal prayer, 687; — thus also through the “Apostolate of Prayer”, 687; — likewise through the “Association of Masses…”, 687; — through the missionary’s own preaching, 624 sq.; — and, if preaching to infidels is not yet possible, by receiving them kindly and respectfully when they come, 693, 708; — through the constant work of earlier Christians, 229, and of pious associations, 199; — similarly through the efforts of all Christians, especially those of good standing, 682 sq., 686; — through the good example of missionaries and Christians, 688: see *Evangelization*.

**Visitation and care of the sick**, 354 sq.: see *Extreme Unction; Care*.

**Inquiry regarding free status, etc.**: see *Marriage*.

**Registration**: of private baptisms, 245; — of solemn baptism, 268 sq.; — of confirmation, 283; — of ordination, 378; — of matrimonial dispensations, 395; — of marriage, 415; — of acquisition of temporal goods through contracts, 540 sq.: see *Parochial Registers*.

**Institutions of charity**: demonstrate the supernatural love for the poor within the Church, 827; — aim to ensure that the soul is cared for through attention to the body, 828; — therefore ought to be promoted by missionaries, 827; — provided always that the right to preach the Gospel retains primacy, 828; — if entrusted to a religious congregation, they should be maintained, as far as possible, at the expense of that congregation, 830; — and sisters dedicating their service to these institutions should diligently study the Chinese language, 831: see *Hospitals*, etc.

**Interpretation of decrees of *Praedicate Evangelium*** (*P.C.S.*), 14 sq.

**Saint Joseph**: how he should be venerated, 508.

**Oath concerning Chinese Rites**:
— by whom it must be taken, 26;
— before whom it should be administered, 26;
— must be forwarded to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide), 26;
— must be strictly observed, 28;
— is no longer enforced under penalties, 27;
— IN ECCLESIASTICAL TRIALS: less effective than elsewhere in establishing the truth, compared to sworn testimony (*vota*), 25;
— must precede ordination to a Mission title, 369.

**Jurisdiction**: where quasi-parishes have not been established, jurisdiction in internal forum matters is delegated, 326; — what kind of jurisdiction applies outside one’s proper Vicariate: for hearing confessions, 326; — for other ministries, 326; — cases in which it should be denied, 167: see *Confessors*, *Chinese Language*.

**K'o-t'ow** (kowtow): before missionaries, 54; — before ancestral tablets of the deceased, 472, 70; 474, etc.

**Readings**: particularly beneficial during periods of spiritual retreat, 142.

**Particular laws**: are not abrogated unless they are genuinely contrary to the prescriptions of *Praedicate Evangelium* (*P.C.S.*), 13.

**Historical register of events in the Mission worthy of record**: must be compiled, 124;
— **Common prayers**: to be composed by the Third Committee, 39 sq.

**Apologist texts** (*Libri Apologetici*), 807 sq.: see *Apologetics*, etc.
— **Parochial registers**: must be compiled and preserved

Page 383

--- TRANSLATION ---
[Page 386]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOTES

and transmitting them to successors according to the norm of canon 470 and other canons, 120 sq.,
– PROHIBITED MATTERS, 817 sq.: see Prohibition:
– WRITING AND DISSEMINATING by the First Commission, 30 sq.; 812.

Chinese Language: To be learned with the greatest diligence by MISSIONARIES arriving in China, 166; – for at least one year, under a designated teacher, 166; – if possible, for a second year, “under the instruction of an experienced missionary”, provided that pastoral care is still maintained during this period, 166; – by those deemed most suitable, for a longer duration where circumstances permit, 166; – ecclesiastical jurisdiction shall not be granted except to those who, having been properly examined, are found competent “to carry out sacred ministries fruitfully”, 167;
– To be learned by SISTERS engaged in charitable institutions, for one year, free from duties that hinder study, 831.

Sacred Places: which places qualify as such, 438.

Place: for administering baptism, 263 sq.;
– for administering confirmation, 281; – for celebrating Mass, 296; – for distributing Holy Communion, 312; – for safeguarding the Most Holy Eucharist, 313 sq.; – for receiving sacramental confession, 337 sq.; – for declaring an altar privileged, 344 sq.; – for storing sacred oils, 240 sq.; – for ordinations, 377; – for celebrating marriage, 417 sq.; – for ecclesiastical burial, 456 sq.; – for renewing the consecration of churches to the Blessed Virgin Mary, 514; – for holding public conferences, 626, 767; – for instructing catechumens, 637; – for conversing with women, 732; – for establishing schools of major importance, 768: primary schools, 796; secondary schools, 797; normal schools, 798; – for founding a printing press, 826; – for erecting a hospital, 844; dispensaries, 847; – for constituting a tribunal of second instance, Votes, 26.

Ecclesiastical Teaching: independent of any civil authority, 20.

Teachers IN SCHOOLS: guidelines concerning Catholics, 779; – concerning non-Catholics, 780;
– concerning those belonging to another Vicariate, 781;

IN THE MAJOR SEMINARY: all other things being equal, whom should be preferred, 675, 10; – where possible, care should be taken that there be four, 675, 30; – if they teach philosophy or theology, they must follow St Thomas [Aquinas], 675, 20.

Manual of Prayers drawn from the Sacred Liturgy: to be compiled by the Third Commission, 45.

Mary, Mother of God and our Mother: to be venerated with tender devotion, 506, 507; – regarding the consecration of churches, 514; p. 330.

Marriage: to be explained to the faithful according to canon 1018, and directly to the spouses themselves according to canon 1033, 379;
– PREPARATION at liberty and remotely through betrothal, which must be freely entered into, 381; – betrothals arranged by parents are reprobated: for infant children; for minors who have reached puberty but are unaware; for those of age but not consenting, 381, 10 and 20; – missionaries are likewise censured who untimely involve themselves in matters of betrothal and marriage, 381, 30; – or indiscriminately advise dissolution of betrothals solely on the pretext that the bride wishes to preserve her virginity, 381, 40; – or readily grant permission to girls wishing to dissolve merely civil engagements: such missionaries should also be reminded that legal action may arise from such cases, potentially requiring compensation for damages, 381, 50;
– PREPARATION through harmful custom involving the education of the bride in the groom’s household, thereby impeding her freedom as far as possible, 382, 10; – such practice must never be permitted when there exists proximate occasion for sin, 382, 20; – special care must be taken at the time of marriage to ensure that a girl thus raised gives her consent freely, 382, 30;
– NEARER PREPARATION, and by precept, through inquiry conducted by the missionary, who therefore has a duty to give protective warnings regarding future marriages, 384; – likewise, where customary, through banns, which, where not currently observed, should be introduced if possible, 386; – again, by obtaining permission from the Ordinary, in cases involving irregular unions, 388;
– IMMEDIATE PREPARATION, if necessary, through dispensations concerning impediments, 390; – such dispensations to be granted by the missionary only after thorough knowledge of the case and careful observance of the limits of delegated authority, 392; – and in writing, if granted for the external forum, 394; – bearing in mind canon 1053 reserving certain matters exclusively to the Holy See, 396; –

Page 384

--- TRANSLATION ---

[Page 387]

[Main Text]
NUMBERS INDICATED, BUT NOT PAGES

— Preparation for marriage considered virtual, as under old law, in cases of dispensation for disparity of cult, 396;
— Age calculated according to the solar year..., 400;
— Most diligent inquiry into the status of catechumens conducted prior to baptism..., 402;
— Where dispensation from disparity of cult is granted, observance of the decree of the S.C.S.O. of 12 June 1912 must be maintained; for China, dispensation permitted if the woman is unbaptised, subject to more lenient regulations concerning safeguards once the marriage has been contracted, 404, 405;
— Thus prepared, marriage must be entered into with full freedom, 408;
— Eradication, to the best of one’s ability, of the harmful parental custom whereby girls are effectively sold, often at the highest price obtainable, 409;
— Presence of a missionary required; who, unless functioning as quasi-parish priest, may validly and licitly assist only with general permission granted by the Ordinary, 98, 107, 412;
— Careful avoidance, even in marriages between parties of different religious cults, of any superstitious practices whatsoever, 414;
— In places where there are no public oratories, blessing may be given in private dwellings, 418;
— Annulment improperly referred to as dissolution, which often may be declared in accordance with canon 1990, 425.

Trade (Mercatura): To be avoided by clerics in China, particularly in accordance with canon 142 and special considerations, 157 sq.;
— Not to be resumed in our technical schools of manual arts, nor consequently in orphanages, 843.

Private ministers of baptism: Who laypersons may first be appointed, 196; 226;
— Their duties to be diligently carried out during the annual visitation by the missionary, 115;
See also Baptism.

Mass, 285 sq.: See Eucharist.

Mission *quae libet* (any mission): Having a twofold purpose, namely, that infidels be evangelised and that a Church composed of indigenous clergy be established, 17;
— Hence its connection with apostolic vicariates, 18 sq.;
— As an annual visitation, 111 sq.: See Visitations.

Missionaries: In the broad sense, this term includes, unless otherwise specified, even indigenous priests, 90;
— Such priests are equal in all respects to missionaries in the strict sense, 91;
— In the strict sense, priests sent directly or indirectly by the Apostolic See to China, 89;
— And thus distinct from the indigenous clergy, 90;
— Regardless of sense, their duty is: to renounce care for secular and political affairs, so that the universality (catholicity) of the Church may clearly shine forth, 21 sq.;
— Not to interfere untimely in matters concerning betrothals and marriages, 381, 39 sq.;
— To foster the seed of clerical vocation among children, 110;
— Again, regardless of interpretation, they are divided into *quasi-parochi* (quasi-parish priests), who govern quasi-parishes, 106;
— And missionaries who, not being quasi-parish priests, are regarded as co-operators of the Apostolic Vicar, 98, 107;
— They receive confessions by delegated jurisdiction, 326;
— With general permission granted by the Ordinary, they may validly and licitly witness marriages, 98, 107, 412.

Annual missions, 111 sq.: See Visitations;
— New missions: to be carefully prepared, 610 sq.: See Preparation.

Superiors in seminaries, 660 sq.; 668 sq.: See Seminaries.

Modernist errors: Temporary measures prescribed against them, 8, 40.

Nuns (Moniales): This term applies to religious whose vows are in fact, or at least by institute, solemn, 189;
— In accordance with canon 580, § 3, they may alter the arrangement by which, prior to the profession of simple vows, they disposed of the administration of their goods as they wished, 190;
— They must observe the prescriptions of canon 1267 regarding custody of the Holy Eucharist, 191;
— And, if their vows are solemn, they must observe papal enclosure (clausura papalis), 192.

Monuments to be preserved: If sacred, see canons 49 sq.; 855;
— Indeed, even if profane, 51.

Financial penalties: Must not be imposed without consultation with the Ordinary or his delegate, 712.

Sacred music, 522: See Chant.

Museums composed of profane and sacred antiquities: The proposal to establish such institutions in China is commended, 5.

Name of the Catholic religion: The officially approved Chinese term is "Tien Chu Kiao", 25, 10;
— Other names are not rejected if they refer to essential attributes of the Church, 25, 10.

Latin names: To be distinguished from Chinese prayers, Ling.-Nom.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 385

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 388]
**ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS**

[Main Text]

**CHURCHES, TERTIARY CONGREGATIONS AND ORDINARIES**: excluded from certain rights and responsibilities, 47;
— **CHINESE PLACE-NAMES**: to be written using Latin letters according to the "romanisation" system adopted by postal authorities, 29;
— **MISSION STATIONS**: normally to bear the exact names of episcopal sees; see *Vota*, 3;
— **OTHER USES** (of church names): to be affixed to the façades of churches; used for mission houses; inscribed at the head of letters, etc., 25.2, sqq.;
— **SAINTS’ NAMES** in Chinese language, 47.

**CATHOLIC HOSPITALS**: of such great utility that one should be established, if possible, in each vicariate, 844; — where religious sisters are unavailable, hospitals may be entrusted either to widows or to virgins of proven virtue, provided they are competent to care for Black patients, 845; — unless there are serious objections, catechists should learn some elements of medical practice within these institutions, 845;
— **PUBLIC HOSPITALS**: where feasible, should have religious sisters in attendance, 846; — at the very least, missionaries and catechists must have free access, 846; see also *Dispensaria*.

**OPIUM**: In China, its abuse is extremely grave and must be eradicated by all means, 431; — due to widespread misuse, the cultivation, trade, and use of opium are prohibited, 432; — however, medicinal use may be permitted under strict safeguards and solely for individuals with a genuine medical need, 433; — lay Catholics who cultivate opium unwillingly and solely to avoid severe financial loss may be absolved, 434 and 437; — likewise, a woman whose husband and sons cultivate opium may be absolved, but she must be exhorted to dissuade them from continuing this practice, 435; — Christians who lease land from non-Christians need not be troubled if they foresee opium cultivation on such land, provided they do not themselves accept payment in opium, 436.

**MENTAL PRAYER**: to be practised daily by priests, 136; — and by seminarians, 666;
— **FOR THE ROMAN PONTIFF**: strongly recommended to the faithful, 56;
— **VOCAL OR MENTAL PRAYER**, to be performed before administering confessions, 321; — and prior to dispensing the sacraments, 234, sqq.;
— **HIGHLY BENEFICIAL** for converting unbelievers, 617, sqq.

**ORATORIES**, as defined in the Code, 445.

**ORDINARIES OF LOCALITIES**: their powers and duties, 70, sqq.: — they are required to appoint a Pro-Vicar, 72, sqq.; — may appoint a Delegated Vicar, 76, sqq.; — are bound to establish a Mission Council, 78, sqq.; — and an Administration Council, 81, sqq.; — must set up a diocesan archive, 84; — should consider dividing the vicariate into quasi-parishes, 92, sqq., 103; — must draw up equitable statutes concerning the economic status of the secular clergy, 130.2; — are responsible for ensuring new missions are prepared, 610; — and must assist their Christian communities through visitations and pastoral letters, 579, sqq., etc.; see also *Vicariatus regimen* (Governance of the Vicariate).

**ORDINATION**:
— to be **CAREFULLY PREPARED** in the seminary through a prolonged period of probation, 373; — and, additionally, at the prudent discretion of the Ordinary, through a period of external probation outside the seminary, 373;
— to be conferred **ONLY ON THOSE WHO ARE FIT**, 360; — the faithful should be asked shortly before ordination to pray for the Bishop ordaining and for those being ordained, 360; — special faculties should be granted as necessary, 365, 367, 376; — while otherwise observing all canonical prescriptions, 361, sqq.;
— to be **RECEIVED** with great humility, especially if it is sacred ordination, 363; — after candidates have sworn an oath of commitment to missionary service, 369; — and, in the case of indigenous clergy, after clarification regarding conditions affecting their temporal status within the vicariate, 370.

**ORGAN**: may not be played by a Catholic in heretical temples, 529; — may, under certain conditions, be played by a non-Catholic in Catholic churches, 529; see also *Cantus* (Chant).

**ORPHANAGES**:
— to be entrusted primarily to religious congregations whose specific mission is the education of children, 833;
— to **CONSIST SOLELY OF ORPHANS**, and not, without consultation with the Ordinary, to include women or girls seeking long-term shelter, 839;
— to be **ADMINISTERED** so as to ensure education: all children in Christian doctrine and piety, and, according to ability, in literacy, 834; — those less suited to academic learning, in manual trades, 836; — those more capable, according to a plan that prepares them for higher duties, 835.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 386

--- TRANSLATION ---
[Page 389]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

—Adoptions may proceed, provided that proper safeguards are observed, §838;
—The practice is to be encouraged when girls marry into families that are genuinely Christian and not excessively impoverished, for such marriages contribute to the spiritual and bodily well-being of the individuals involved, §837, 20.

**Godparents**: in baptism, §§258 et seq.; — in confirmation, §282.
**Penalties**: which are to be imposed by the Ordinary, §§858 et seq.; — which have been abrogated, §860; — which remain in force, §861.
**Penance (Sacrament)**: The minister must possess *dotes* (spiritual and moral qualities), and numerous ones at that, for the sacrament to be validly administered, §320; — above all, knowledge, prudence, and personal holiness of life, §320; — continual study of moral theology, §321; — a consistent practice of allowing the faithful full freedom to choose another confessor, §322; — diligence in instructing the faithful on all matters conducive to the fruitful reception of the sacrament, §324; — fervent prayer before hearing confessions, §321;
— requires *jurisdiction*, §326; — which, in the case of missionaries, unless they hold quasi-parochial status, must be delegated, §326; — yet such missionaries may, throughout China, hear the confessions of priests, §326; — and, within a neighbouring mission, if summoned for an invalid, may hear the confessions of all the faithful, §326;
— the sacrament must be administered without refusal to those who reasonably and gravely request it from those having pastoral care, §330: — with due regard for reserved cases, which ought to be few in number and established solely for reasons of utility, §332; — without discrimination among persons, meaning that, except for grave cause, itinerant or foreign individuals should not be required to produce proof of baptism, §335; — but with appropriate precautions, especially when hearing the confessions of women, girls, and boys, §338.
**Public penances**: must not be imposed without the consultation of the Ordinary or his delegate, §712.
**Polygamists prior to baptism**: may be baptised together with a second or subsequent wife, "being further granted the faculty to remain in the same marriage as though legitimate, absolutely and without requiring the consent of the first wife", *Vota*, 12.
**Precedence**: governed by canon 106, §53.
**Commandments of God and of the Church**: in China, these are particularly urgent, so that unbelievers may be given good example and the efficacy of the Christian religion may be demonstrated, §430.
**Preaching of the divine word**: In general, holds the foremost place among the means for preserving and propagating the faith, §617; — indeed, it is altogether necessary, §621; — yet it ought to be accompanied by fervent and continuous prayer, §§617 et seq.; — should occur not only through missionary assistants, §§619 et seq.; — but frequently and directly through the missionary himself, not merely when opportunity arises incidentally, but actively sought, §§619 et seq.; — and should also be directed towards unbelievers, §621:

TO ADDRESS UNBELIEVERS: must not be combined with methods that compel adherence to the faith, §624; — its strength and effectiveness should be enhanced through illuminative examples, §625; — where supplementary instruction is offered, it should be conducted by suitable persons through public conferences, §626; — but not outdoors, without the permission of superiors, §626; — should contrast the unity of the Catholic Church against the multitude of sects, §627; — should exhibit simplicity of manner, §628, 2º; — may include, if necessary, the use of certain adapted books, §628, 2º; — should be prepared through private conversations marked by kindness toward pagans and the due respect shown to them, §§625, 628, 1º;

TO ADDRESS THE FAITHFUL: should primarily aim to instruct believers in matters of faith and conduct, §630; — not merely serve to censure their faults almost exclusively, §630; — should also promote peaceful coexistence between Christians and pagans, §629; — and encourage Christians to provide good example, §629; — for these reasons, preachers must prepare themselves with great diligence, §631: see *Catechesis*.

**Preparation of new missions**: highly commendable, §610; — if necessary, supported by introducing new religious families into the Vicariate, §§610 et seq.; — when mature, proposed to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (*S. C. de Propaganda Fide*), with the requisite particulars indicated, §613; — taking into account the boundaries of civil administration, §614; — in cases of doubt concerning the limits of a new mission following a division, the Holy See should be consulted, §616: see *Division*;
— **of preaching**, §631: see *Preaching*.

**Common prayers in church**: which—
Nosoc.-Pray.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 387

--- TRANSLATION ---
[Page 390]
**[Main Text]**
what they are, 45;—what they ought to be,
45, sq.; — regarding the duties of the third
Committee, 39, sq.;—to be recited devoutly,
488;
—COMMON PRAYERS IN THE FAMILY: their use
should be introduced or strengthened, 115.
Presbytery, 448, sq.: see *Domus*.
First Synod of China: convocation, 9;—its binding force after recognition and promulgation, effective for six months from the date of promulgation, 10; — subject matter, 11;—sources of the decrees, 12; — what it abrogates and what it leaves intact, 13;—interpretation, 14, 15; — norm for action when there is no specific directive on a given matter, 16: see Synods.
Parish Wardens (*Prl ores*) of Christian communities: those so designated are Christians who, under the authority of the missionary, act as guardians, overseers, and quasi-heads of a particular Christian community, 223;—they are to inscribe names in the register of the community, including not only the baptised but also catechumens, 225;—on Sundays and holy days of obligation, they shall summon Christians to church, 224;—during the annual visitation, they shall exhort all to receive the sacraments, 225;—in the absence of the missionary, they may administer baptism as required, 226;—and, if possible, in the presence of two witnesses, 226;—they must inform the missionary of any baptisms administered by them, as well as of all matters relating to marriages soon to be celebrated, 226;—they shall visit and comfort the seriously ill, ensuring that the missionary is summoned without delay, 227;—they shall ensure that funerals are conducted entirely in accordance with Christian practice, 228; — they must not neglect non-believers, 229;—if circumstances permit, they should convene people for spiritual exercises, 230.
Sacred Processions: definition and classification, 515;—the proper observance of these, 515; — the faithful should be timely reminded about them, 516;—they should proceed in an orderly manner, 517.
Process leading to Beatification: investigations concerning martyrs and Servants of God should be initiated at the appropriate time, 851; — such a process must establish clearly the reputation for holiness, 852; — writings collected and submitted to the Ordinary, together with those of or concerning the Servants of God, 855;
—PRIOR TO A DECLARATION OF NULLITY OF MARRIAGE: in China, care should be taken, and every effort made where possible to avoid such proceedings, 849;—the case must be conducted before a single judge, Vota, 25;—for appeal, a tribunal shall be established in China, Vota, 26; p. 287;
—REGARDING CASES OF RATO TANTUM: may be initiated without the faculty of the Holy See, "provided the Apostolic Delegate is granted suitable faculties", Vota, 25.
House procurations, 558: see Procurators.
Procurators: without the approval of the Holy See and the written consent of the Ordinary, they may not establish a house which is simultaneously a religious residence, 558;—they must diligently and prudently oversee the management of property, 559, 1°; — they shall conduct themselves in a manner consistent with their office, and ensure that houses they lease are not used for disreputable purposes, 559, 2° and 3°; — at prescribed times, they shall faithfully render accounts to the competent Superior, 560; — they must not allow Christians to misuse the name of the Mission for personal gain, etc., 561;—without express permission, they must not burden the Mission with foreign debt, 563;—they shall employ effective means to preserve a genuinely priestly spirit, 564;—for alienating property exceeding the value of fifteen thousand Chinese dollars, they must seek permission from the Holy See, Vota, 19.
Profession of the Catholic Faith: in China, by whom it must be made, 8.
Prohibition of Books: applies also to those works deemed dangerous which, while treating of religion, employ a false criterion in regard to all religions alike, 824.
Promulgation: necessary for the decrees of the Sacred Congregation to have legal force, 10; — actually carried out by the Apostolic Delegate, p. 20.
PROSTRATIONS BEFORE MISSIONARIES: abolished, except for the customary gesture of kneeling to kiss the Bishop’s ring, 54;
—SUPERSTITIOUS PROSTRATIONS, 472, 5° and 7°; 477,
494.
"Protectorate": denotes those laws which recognise the right of protection over Catholics by other nations, 25, 5°; — these laws must be observed by all, no less than others, 25, 5°; — questions relating to such protectorates reserved to the supreme judgment of the Holy See, 25, 5°.
Pro-Vicar: by whom and when he should be appointed, 72;—while the Apostolic Vicar is still living, what he may not do, 72;—after the death of the Apostolic Vicar, what he may do, 72; upon assuming the governance of the Vicariate, what his duties are, 72; 75;—if designated

Page 388

--- TRANSLATION ---
[Page 391]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

Whether or not this has occurred, see senior, 73, sq.
Matrimonial publications, 386: see Matrimony.

Quasi-parishes: quasi-parochial clergy are to be considered equivalent to parish priests in respect of all rights and obligations pertaining to parochial ministry, 106, 108;
—subject, however, to the provisions of canon 306 concerning lesser matters, 108;—hence it is necessary that canons 1095 and 1096 be observed, 98; 412;
—they lack specific authority regarding children who show signs of a clerical vocation, 110: see Quasi-parochial clergy.

Quasi-parishes: whether such are to be established in China, 92, sq.; 103; —the manner in which they are to be erected, 95;—after erection, what consequent rights and responsibilities they entail, 97, sq.: see Quasi-parish.

Economic administration OF THE SECULAR CLERGY, 130, sq.; 547, sq.: see Secular Clergy;
—REVENUES DERIVING FROM ANY ASSOCIATION: missionaries must not assume these into their own hands, 205;
—REVENUES DUE TO THE LAWFUL SUPERIOR: procurators must not neglect remittance, 560;
—concerning missionaries, 126, sq.;
—REVENUES ARISING FROM GUARANTEES PROVIDED ON BEHALF OF ANOTHER: prohibited without prior consultation with the Ordinary, 170;
—WHERE SCHOOLS ARE CONCERNED, 785, sq.:—regarding seminaries, 664: see Report.
Monthly retreats: strongly recommended for seminarians, 667;—and for secular priests, 141.

Rector of a Seminary: must oversee internal discipline, 668;—must receive students’ confessions only according to the norm of canon 891, 663;—should, if possible, hold regular meetings with rectors of other seminaries within the same region, 665.

Governance of schools, 758, sq.:—of seminaries, 666, sq.; —of vicariates in general, 674, sq.: see Vicariate.
Ecclesiastical regions: in accordance with the new territorial division, see Vota, 2.

Report TO THE APOSTOLIC SEE: to be submitted by the Ordinary, 67, sq.:—regarding the quinquennial report, 67;—regarding the annual report, 68;—when a quinquennial report is submitted, it should coincide with the ad limina visit, 69;
—TO THE ORDINARY: to be submitted annually by each missionary, 126;
—this report must be twofold: one spiritual, concerning the state of souls; the other temporal, concerning temporal goods, 126, sq.: see Economic Administration.
Relations WITH OTHER MISSIONS: founded upon the bond of fraternal charity, 689, sq.;—nurtured through mutual assistance, especially hospitality; mutual silence regarding faults of others; care being taken that no books offensive to fraternal charity are distributed, 691;—all actions to conform to the precepts of the Apostles, 692;
—WITH CIVIL AUTHORITIES: relations should reflect urbanity and friendship, 697, sq.; 699;—however, missionaries: must not bring cases before Chinese civil authorities without the Bishop’s permission, 697;—indeed, they must not approach foreign authorities without the same licence, and must first exhaust all means of resolving matters with Chinese civil authorities, 700;
—WITH NON-BELIEVERS: such relations as to reject error while respecting persons, 709, sq.: see Infidels;
—WITH MINISTERS OF HERETICAL COMMUNIONS: relations should not, as regards missionaries, be overly close, 704;—the faithful are to be discouraged from attending services led by heretical ministers, even in secular settings, 701;—charity always preserved, and prudence exercised, 704;
—WITH WOMEN: such relations as to ensure that missionaries cohabit with no woman, 730;—in necessary conversations, appropriate precautions must be taken to avoid even the appearance of evil, 732;—no physical connection permitted between the mission house and any house of virgins or other women, whether via the missionary’s residence, garden, or church, 733;
—WITH ALL THE FAITHFUL: missionaries should strive to know their flock, avoiding, however, excessive or indiscreet inquiry, 711;—without consulting the Ordinary, they must not impose public penances or excessive monetary penalties, 712;—they must not refuse to hear the confession of those publicly unworthy of absolution, 712;—they should avoid excessive credulity, 713; undue familiarity, 714; excessive severity, 715; and anything proceeding from hatred, revenge, or an inordinate desire to instil fear, 717;—yet equally, they must guard against an excessive leniency that tolerates all things, 718;—they must not readily involve themselves, even when requested, in disputes among the faithful, 720, sq.:—unless specifically delegated by the Ordinary, they must not refer any matter—even those directly and clearly concerning religion—to external tribunals, 724, sq.;—on external matters in

Prec.-Relat.

[Marginal Notes]
[Top left margin] [ILLEGIBLE: ~3 characters]
[Right margin, adjacent to text "Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM"] [UNCLEAR: possible mark or number]

[Seals]
[Not identified in image]

[Signatures]
[Not identified in image]

[Archival References]
[Not identified in image]

Page 389

--- TRANSLATION ---
[Page 392]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS

[Main Text]
Sinens: take diligent care, 741 et seq.:
– WITH THE CHINESE GENERALLY: missionaries must give no offence to anyone, 694; – accordingly, they should not criticise institutions which are not manifestly evil, 694; – they must not publicly denounce, verbally or in writing, the failings of the Chinese people, 694; – they should reprove bad customs in such a way as to show that their actions are guided by sincere charity, 694; – they must not attribute the faults of a few to the entire population, 696; – they may not write about Chinese affairs in periodicals without express permission from their proper Ordinary, 694; – careless words or actions must never become a cause for the missions to be held in hatred, 696;
– WITH CHINESE PERSONS LIVING OUTSIDE CHINA: if they are Catholics, see 734 et seq.; – if they are non-Catholics, see 739 et seq.

Religious women: on the considerable utility of religious women in the missions, 187 et seq.: see Religious.

Religious, IN GENERAL: they should be supported by the Bishops of mission territories, 173; – where a religious institute is established in a mission, it may admit indigenous candidates who demonstrate a clear vocation, 175; – if possible, clerical indigenous members should be formed into a society resembling a diocesan congregation, 174; – where religious are not yet present in a mission, they should be invited as needed and with the approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide), 176; – they themselves must be “one heart and one soul” with the Ordinary and the missionaries, 178;
– REGARDING THEIR RELATIONSHIP TO THE LOCAL ORDINARY: if they are of pontifical right, they depend both upon the Apostolic Vicar and upon their own religious Superior, each having distinct responsibilities, 181; – if they are of diocesan right, they are entirely subject to the local Ordinary, 182; – they are bound to prove any exemptions or privileges they claim, 184; – what applies if they also serve as parish priests, see 185.

Residence: how missionaries are to observe residence requirements, excepting feast days which the local Ordinary may grant, 117 et seq.

Missionary residences: wherever possible, these should be arranged so that missionaries can visit one another at least once a month, 101: see Residential Houses.

Roman Pontiff: by his own ordinary power, he has authority over all peoples for evangelisation, 55; – he is to be held in high esteem by missionaries and, through their efforts, by all Christians, 56; – frequent prayer should be offered for him, 56; – he alone has jurisdiction over matters relating to “protectorates”, 25, §5.

Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide): its decrees must be observed in governing the missions in China, 57; – issued an Instruction on matrimonial cases in 1929, pp. 287 et seq.

Sacraments, in general: to be administered in a state of grace, with right intention and after a brief preparatory prayer, 234 et seq.; – rites prescribed in liturgical books must be observed, and missionaries should frequently review these texts, 239; – sacraments should be explained to the faithful so that they understand their fruits, the dispositions required to receive them fruitfully, and the significance of ceremonial actions, 236; – both men and women should be instructed in proper ecclesiastical behaviour according to local custom, 236 et seq.; – particular care must be taken regarding sacramental matter, especially holy oil kept in the home, which must be treated reverently, 241.

Sacramentals, and especially blessed water: these should be commended to the faithful through teaching and above all by personal example, 426 et seq.

Sacristy: idle conversation must be avoided there by all, 443.

Schools, in general:
– AT ALL TIMES, if Catholic, schools yield a fourfold benefit, even if only a few of their pagan pupils convert, 748;
– IN OUR OWN TIME, when educational methods are undergoing widespread change, schools are of even greater importance, lest such changes turn against us, 749;
– THEREFORE, they should, according to our means, be multiplied and established as perfectly as possible, so as to effectively counteract unsound educational institutions, 748; 756 et seq.;
– THAT THEY MAY BE ESTABLISHED AS PERFECTLY AS POSSIBLE, the following are the principal means: wherever feasible, schools should be located near the missionary’s residence, under his direction, 763; – higher-level schools should be founded in larger Christian communities, 768; – instruction in Christian doctrine should be mandatory and specific for Catholic pupils, while remaining optional for non-Christian pupils, 761 et seq.; – instruction should be given by a priest or, at minimum, by a Catholic teacher, 766; – the missionary must ensure that all children attend at least catechetical classes, 764; – he himself should visit the schools as frequently as possible, 765; – where practicable, an inspector for all schools within the Vicariate should be appointed, 762.

[Signatures]
Relat.-Semin.

[Archival References]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Marginal Annotations]
[None visible]

Page 390

--- TRANSLATION ---

[Page 393]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES
—regarding whether libraries attached to institutions should be maintained for the circulation of books, see no. 767;
—likewise, large halls should be provided for holding conferences in the presence of parents, no. 767;
—even if formal recognition by the Government is not sought, its curricular programme should, as far as possible, be observed, nos. 782 et seq.;
—in cases of genuine necessity only, non-Catholic teachers may be employed, nos. 779 et seq.;
—a newly arrived missionary must not alter arrangements established by his predecessors and approved by the Ordinary, without the latter’s permission, no. 764;
—Christians should be exhorted not to neglect contributing assistance toward the foundation and support of Catholic schools, nos. 785 et seq.: see *Alumni*, etc.

SCHOOLS IN PARTICULAR:
CATECHETICAL SCHOOLS: these are institutions where children are primarily instructed in Christian doctrine and prayer, no. 790;
—hence they serve as an effective instrument for preserving the faith, no. 791;
—but care must be taken that children understand the meaning behind the words they recite, no. 792;
—in addition, some basic literary instruction should be included, so that children of the faithful do not resort to attending schools run by non-Christian teachers, no. 793;
—if parents are unable or unwilling to teach the catechism and prayers to their children, they are under strict obligation to send their sons and daughters to such schools, no. 794;
—on the reading of Latin texts and liturgical chant, see no. 795;

CATECHIST TRAINING SCHOOLS: distinct from normal schools, these are institutions dedicated to the formation of competent catechists, no. 802;
—given their great importance, they should be actively supported, no. 803;
—but admission should be granted only to suitable candidates, no. 804;
—and they should be trained thoroughly so as to be well-prepared both for teaching Christian doctrine through word and example, and for refuting common errors held by non-Christians, no. 805;
—separate institutions should exist for men and for women, no. 806;

VARIOUS GRADES within the same Mission: in each Vicariate, alongside the multiplication of primary schools, at least one secondary (or middle) school should be established, if feasible, nos. 796 et seq.;

MIXED SCHOOLS: that is, either for young boys and girls together, no. 770;
—or for Catholics and non-Christians, provided they are kept separate, nos. 771, 773;

NORMAL SCHOOLS: these are institutions for the training of teachers, no. 798;
—they should be established near primary schools, no. 800;
—if possible, care should be taken to ensure that the Government grants a recognised teaching diploma, no. 799;

PAGAN SCHOOLS: where schools of the same level as Catholic schools are operated by non-Christians, attendance by Christians is entirely prohibited, no. 772;
—the same applies to schools run by non-Catholic baptisers, no. 772: see *Alumni*.

TECHNICAL SCHOOLS: these aim to train both artisans and master craftsmen in manual arts, no. 840;
—non-Christians may be admitted, subject to due caution, no. 841;
—care must be taken that a suitable instructor teaches Christian doctrine and all necessary prayers, no. 842;
—as regards commerce practised within these schools, missionaries may rest assured: it is not prohibited under canon 142, no. 843.

Second Marriages, no. 424.

SEMINARIES IN GENERAL: there should be TWO types, namely minor and major seminaries, no. 652;
—persons who may not be admitted without prior consultation with the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Propaganda Fide), no. 653;
—efforts should be made to ensure that candidates also include sons from more reputable families, no. 654;
—documents required prior to admission, no. 655;
—each seminary must have written statutes approved by the Ordinary, governing both seminarians and those responsible for their formation, no. 658;
—likewise, the curriculum, textbooks, and authors must be determined by the Ordinary, no. 659;
—on the question of whether the Superior of the Seminary may hear the confessions of seminarians, no. 663;
—for matters of discipline and administration of temporal goods, the Ordinary should employ his own advisors, no. 664;
—on meetings of rectors from seminaries within the same region, no. 665;
—on internal discipline, nos. 666 et seq.;
—on annual examinations, nos. 670 et seq.

MINOR SEMINARY: other things being equal, preference in appointment to the teaching office should be given to those who hold a doctoral degree, no. 675, §1;
—professors should follow the method, doctrine, and principles of St Thomas [Aquinas], no. 675, §2;
—if possible, there should be four professors in number, no. 675, §3;
—on students residing outside the seminary, no. 676;
—on parents of students, no. 677;
—on benefactors, no. 678;
—under what circumstances students should be transferred to another seminary, no. 680.

MINOR SEMINARY: the course of studies, as regards duration, shall be defined by the local Ordinary, no. 671;

[Signatures]
Relator – Seminaries

[Archival References]
50

Page 391

--- TRANSLATION ---
[Page 394]
**[Main Text]**
In addition to religious discipline, seminarians shall study: the Latin language, in a manner suitable for preparing them for the study of philosophy and theology, 672, 20; — their native language, 672, 20; — and other disciplines appropriate to the clerical state within the Chinese region, 672, 30.

Regional Seminary: governed according to the *Institutiones* and *Normae* of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de P. F.), 681;—no innovation is to be made regarding professors, *Vota*, 21.

Senior in the Vicariate: in the absence of both the Apostolic Vicar and the Pro-Vicar, his authority applies, 73 et seq.

Separation of spouses, 420 et seq.

Burial of CHRISTIANS: must be entirely Christian in character, 454; — superstitious practices must be carefully avoided, 462 et seq.; — and the prescriptions of the Sacred Roman Congregation (S. R. C.) concerning images of the deceased must be observed, 475; — as regards funeral rites, these should take place in church or at least in a decent location and in a proper manner, 456; — if a missionary accompanies the body to its place of interment, due precautions must be taken beforehand to ensure all is conducted appropriately, 457; — excessive expenses are to be avoided, and missionaries ought to set an example in this matter, 460, 461: see *Coeneteria*.

—LOCAL ORDINARY: may celebrate ordinations in his own church if the Ordinary of the place is a bishop, *Vota*, 13.

Sisters: are religious bound by simple vows according to their institute, 193; — they are to be admitted by local Ordinaries in such a way that indigenous women may enter, observing the prescriptions of the Code, 194; — they do not always have the right for a diocesan confessor to be designated for their community, 195.

Betrothals, n. 381 et seq.: see Marriage.

Free status: must be established through diligent inquiry before marriage, 383 et seq.; — likewise before the baptism of catechumens who declare themselves not to be married, 402.

Studies on Masses, 297 et seq.

Ecclesiastical Studies: both before and after ordination, these should, as far as possible, conform to the prescriptions of the Code, 162; — what these studies should include in China, 163.

Sacred Furnishings: must be kept entirely clean, 519; — may be blessed, according to canon 1304, by those having care of souls, *Vota*, 18.

Religious Superiors: how they are to relate to the Local Ordinary, 181 et seq.

Superstitions contrary to divine worship: foremost among those condemned are those previously censured by Benedict XIV, 491; — names which do not properly signify the true God are to be rejected, 492 et seq.; — likewise, the arts employed in worship: external veneration directed toward creatures, and internal devotion reserved for God alone, 494; — superstitious objects commonly hung by pagans before doors or within houses are prohibited, 495; — what is permitted for Christians who rent their homes to pagans, or conversely who lease pagan dwellings, 496 et seq.; — whether Christians may pay anything for conveniences, 498; — or for items some of which are lawful and others superstitious, 499; — whether they may purchase land upon which idols or small shrines to idols stand, 500; — they may never construct altars or temples dedicated to idols, 501.

Superstitions relating to funerals and the cult of the dead: must be eradicated with all diligence, 462; 474, 10; — permission is granted, even in China, for all rites customarily performed by Christians, 474, 30; — how the aforementioned superstitions are to be understood in accordance with the teachings of Clement XII and Benedict XIV, 463–473; — how they are to be interpreted according to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de P.F.), 474; — specifically, Christians may not attend pagan banquets held in memory of the dead, 476; — nor may they prostrate themselves before a coffin, even if a crucifix is placed beside it..., 477; — nor may they carry during their own funerals the symbol known as *Fan*, or *Lim-ma*, or *Lim-Kiao*, 479; — according to liturgical norms, they may not display an image of the deceased during funeral rites, 475; — however, they may choose for funerals those days deemed auspicious in the public calendar, 478; — they may attend, with due protestation, the ceremony commonly called *Ly*, 480.

Support of the Clergy: shall be provided during visitations at the expense of the faithful, 547; — at other times, from the resources of the Church, 547; — Christians are to be instructed regarding their duty to contribute suitably to the support of the clergy, 549: see *Cleri... ratio oeconomica* [economic provision for the clergy].

Synods: their considerable utility and importance, and the necessity of holding them through Conferences

Page 392

--- TRANSLATION ---

[Page 395]

[Main Text]
NUMBERS INDICATED BUT NOT PAGES

Episcopal matters: preparation, 585 et seq.—
who ought to attend a plenary council, 588;—
a regional council shall be held at least once every twenty years, 589;—
who shall preside over the regional council and who are to be summoned to it, 590 et seq.:—
in either case: the duties of an impedited official, 592; the responsibilities of the president, 593; the obligations of those attending, 594; matters to be discussed, 595;—the necessity of ratification, 596.1º;—the binding force of decrees, 596.2º;—episcopal conferences to be held every five years, 597;—matters to be treated in such conferences, 598: see Conferences.

Synod of the Vicariate: to be celebrated at least once every ten years, 599;—
to be convened and presided over by the Apostolic Vicar, 600;—
those to be summoned thereto, with provision that someone may send a procurator in their place, 601 et seq.:—
preparation through commissions and submission of schemas, 603;—
free discussion permitted during preparatory sessions, 604;—
the sole legislator is the Apostolic Vicar, whose decrees promulgated in the Synod take immediate effect, 605;—
what is recommended following the promulgation of the P.C.S., 606;—whether it may be celebrated without solemnities, Vota, 20.

Taximus: 709 et seq.
Ecclesiastical tithes, 556 et seq.
Sacred times, 483.

Time (regarding): making profession of faith, 8;—
taking the oath concerning Chinese rites, 26;—visiting the Vicariate, 64;—sending to the Holy See a report on the state of the Vicariate, etc., 67 et seq.;—appointing Pro-vicars, 72;—establishing quasi-parishes, 94, 103;—conducting a "mission", 112;—providing laypeople with spiritual exercises, 116;—sending reports to the Ordinary, 126 et seq.;—ensuring time is set aside for clerics’ spiritual retreats, 136 et seq.;—undergoing examinations upon completion of the course of studies, 162;—attending lectures on moral theology and liturgy, 164;—devoting oneself to the study of the Chinese language, 166;—administering baptism, 261 et seq.; confirmation, 251; celebration of Mass, 294 et seq., 300; distribution of the Most Holy Eucharist, 312; fulfilling the Paschal precept, 310; hearing confessions, 338, 5º; explaining the conditions required for gaining indulgences, 346 et seq.; requesting or administering Extreme Unction, 349; conferring holy orders, 375 et seq.; celebrating marriage, 417;—purifying graves, 481;—observing abstinence, etc., 486;—renewing the consecration of the Chinese People to the Blessed Virgin Mary, 514;—celebrating synods, etc., 589, 597, 599; 607;—extending the catechumenate, 634;—conducting examinations in seminaries, 670.

BAPTISMAL CERTIFICATE: TO BE REQUIRED
from those contracting marriage who were baptised in foreign territory, 385;—
from candidates before admission to the seminary, 655;—
but not automatically from vagrants and strangers prior to receiving their confession, 335;—
OF LEGITIMACY of birth, etc., 655.

Tsi Kin: prohibited, 490.

Printing Press: in each Vicariate, or at least within one of the Vicariates of the same religious congregation, one should be established if possible, 826;—if this is not feasible, Chinese-language books may be supplied via lithography, 826.

Sale or quasi-sale of a girl of marriageable age, particularly at an increased price: constitutes an abuse which Ordinaries must eradicate as far as lies within their power, 409.

Chinese Translation: of Sacred Scripture, as well as acts and decrees of the P.C.S., 35 et seq.

National flags within church precincts: Vota, 1.

Viaticum: there is a grave obligation to administer Viaticum to the seriously ill, including missionaries, 304.

Vicariate: a territory not erected into a diocese, 85;—subject exclusively to the Holy See regarding its establishment, alteration, and suppression, 88;—where feasible, to be divided into quasi-parishes, 92 et seq.; 103;—and into rural vicariates (vicaria foranea), 100;—such division to be arranged so that missionaries may, at least once per month, visit one another, 101.—See Missionaries; Rural Vicars, etc.

Governance of the Vicariate: IN GENERAL must be both correct and dynamic: correct, meaning in accordance with canonical law; dynamic, meaning carried out with unwavering zeal, 574:—thus the Apostolic Vicar should conduct himself with utmost solicitude towards his missionaries: encouraging them spiritually; carefully considering their difficulties; proposing appropriate remedies, 575 et seq.:—exerting every effort to ensure all

Semin.-Vicar.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 393

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 396]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS

[Main Text]
he should protect his Christian flock, so that none may perish, 577; — and diligently strive to convert the unfaithful, 578; — for this reason, he ought personally to visit the mission, 579; — he should frequently send short pastoral letters to Christians, 580; — he must not neglect to consult his advisors, 581; — he shall spend no money on unnecessary building materials, 582; — he should willingly accept the services of a new religious congregation, 583;
— IN PARTICULAR: the Vicariate is administered more effectively: through Synods and Episcopal Conferences, 584; — through clerical assemblies and conferences, 584; — through careful preparation of new missions, 584.—See Synods, etc.

Apostolic Vicars: they govern the Vicariate in the name of the Reverend Father, 55, 60; — after having lawfully taken possession, 61; — it is therefore their duty to establish both outlying and central mission stations within the Vicariate, 62; — yet they may not expel missionaries directly sent by the Holy See, 63.—See Administration of the Vicariate.

Vicarii Foranei: in this title, though used in a broad sense, are understood to be missionaries who oversee several quasi-parishes, 100, 104, 105.

Vicar Delegate: during the lifetime of the Apostolic Vicar who appointed him, he holds a status equal to that of the Vicar General, 76; — what applies when the See is vacant, 77.

Virgins remaining at home, NOT ASSISTING missionaries: the Council is silent regarding these, 196;
— THOSE ASSISTING missionaries, whether in schools or through pious works, should be retained until such time as religious sisters succeed them, 196; — they may be admitted into groups of virgins under certain conditions, 196; — they must not involve themselves in secular affairs, 196; — nor adopt nor be adopted (in legal or familial terms), 196; — they should have their own rules, 196; — if they wish to marry, they must not be prevented from doing so by their father, 196.

Visitations by the Ordinary: what duties pertain to them, 66.

Visitation of the sick, 354 et seq.: see Extreme Unction; Care.

Visitations by the Ordinary: AD LIMINA, 69;
— OF RELIGIOUS HOUSES: the prescriptions of the Code must be observed, 186;
— OF VICARIATES: necessity, 64, 579; — object or purpose, 64; — manner of procedure, 65; — inquiry into the state of the Christian community, 66; — inspection of parish registers, 66: see Visitations.

Visitation of schools by the responsible missionary: how essential and effective this is, 765.

Annual Visitations: those carried out yearly by the missionary, preaching and administering sacraments, often go by the name of Missions, 111 et seq.;
— other communities, if possible, should also receive confirmatory visitations within the year, 112; — where circumstances permit, such visitations should be conducted by two missionaries, 113; — in these, the norms established by the Ordinary must be followed, 114 et seq.; — particular care must be taken to instruct certain individuals properly in the correct method of baptism, 115; — the practice of reciting prayers within the family should be introduced or reinforced everywhere, 115.

Clerical Vocation: must be fostered with the greatest diligence, 110; 649.

Y.M.C.A. and Y.W.C.A.: condemned by the Sacred Congregation of the Council, 212, 701.

[Margin Notes]
[In lower left centre, superimposed on text:]
DISCARDED

[Stamps]
[Lower right-hand corner, rectangular, black border:]
Biblioteca do Instituto Ricci
Macau - Rua do Jardim, No. 95-B
Tel: 853 532 538 Fax: 853 568 274
INSTITUTO RICCI de MACAU
Av. Cons. Ferreira d'Almeida, No. 95-E
Macau - China

[Signatures]
[Not visible]

[Archival References]
[Not visible]

[Vicar.-Y.M.C.A.]
[Bottom left, below main text:]
Vicar.-Y.M.C.A.

Page 394

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, poor handwriting, or scanning limitations. No discernible text could be recovered for translation. This transcription accurately reflects the unreadable state of the original archival material.*

Page 395

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
THIS BOOK MUST BE RETURNED TO THE LIBRARY OF THE
JESUIT RESIDENCE BEFORE THE FINAL DATE INDICATED

[Marginal annotations]
[Bottom left corner: small stain or indistinct mark]
[Right margin, near the top: irregular line, possibly an erasure or marginal damage]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 396

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~3 characters] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: ~2 characters] [Left margin, near the top]

[Stamps]
[UNCLEAR: rectangular mark with partially visible text] [Centre of page, slightly below midpoint]

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] [Bottom left]

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] [Right margin, near base]

Page 397

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Annotations]
[UNREADABLE]

[Seals and Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, ink corrosion, or transcription limitations. No recoverable text was present for translation. This record has been preserved in accordance with academic archival standards to reflect the integrity of the original source material.*

Transcription (Pages 1-122)

Page 1

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] – [No canto inferior direito]

[Carimbos]
[Selo ilegível] – [No centro, à esquerda]
[Selo de cera com armas] – [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] – [No canto inferior esquerdo]

[Referências arquivísticas]
[UNCLEAR: AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84] – [Na borda direita, em etiqueta branca]

Page 2

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto superior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No canto inferior esquerdo]

[Carimbos]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [No centro, à direita]
(Selo ilegível) [No topo, à direita]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 3

[Page 6-B]

[Texto Principal]
(Nothing visible)

[Anotações marginais]
(Nothing visible)

[Carimbos]
[No topo, à direita]: [Selo circular com texto legível: "EX LIBRIS MISSIONE J.H.E. SOC. JES. SHIU HING"]

[Assinaturas]
(Nothing visible)

[Referências arquivísticas]
(Nothing visible)

Page 4

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto inferior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No topo, à direita]

[Carimbos]
[UNREADABLE] [No centro, à esquerda]
(Selo ilegível) [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 5

[Page 1]
[Texto Principal]
PRIMUM
CONCILIIUM SINENSE
ANNO 1924
A DIE 14 MAII AD DIEM 12 IUNII
IN ECCLESIA S. IGNATII DE ZI-KA-WEI
CELEBRATUM
ACTA—DECreta ET NORMAE—VOTA, etc.
ZI-KA-WEI
TYPOGRAPHIA MISSIONIS CATHOLICAЕ (T'OU-SÈ-WÈ)
1929

[Anotações marginais]
No. Registo 5305
書本登記號碼:
Cota —
書本編號:
[Carimbos]
[No topo, à esquerda] (Selo ilegível)
[No centro-direita] 澳門利氏學社國書館 * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[No centro-esquerda] 耶穌會藏書 BIBLIOTECA * MACAU
[No canto inferior direito] EX LIBRIS I S I JHS SOC.JES. SHIU HING
[Assinaturas]
[Referências arquivísticas]
(Discreto) 4.002

Page 6

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 7

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 8

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 9

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 10

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 11

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 12

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 13

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 14

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [No canto inferior esquerdo]
[UNCLEAR: possível número ou sigla] [No canto superior direito]

[Carimbos]
[UNCLEAR: marca de carimbo com texto parcialmente visível, possivelmente "ARQUIVO"] [No centro, ligeiramente à direita]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [No topo, centralizado]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~6 chars] [Na margem esquerda, próximo ao topo]

Page 15

[Page 1]

[Texto Principal]
ACTA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 16

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 17

[Page 1]

[Texto Principal]
I

ACTA ANTECEDENTIA

A.—EPISTOLA Summi Pontificis PII PP. XI ad R.P.D. Celsum Costantini, Archiep. Tit. Theodosien., Apostolicae Sedis in Sinis Delegatum: DE PRIMO CONCILIO PLENARIO IN SINIS CONVOCANDO.

VENERABILI FRATRI

CELSO

ARCHIEPISCOPO TIT. THEODOSIENSI

APOSTOLICAE SEDIS IN SINIS DELEGATO

PIUS PP. XI.

VENERABILIS FRATER, SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM.—Quamquam, quod te delegimus qui istic negotia Ecclesiae Dei gereres, videmur eo ipso satis perspicue declarasse quantum virtuti et dexteritati tuae consideremus, novum tamen fiduciae, quam tibi habemus, testimonium placet ad te hisce Litteris Nostris afferre. Tibi enim, Venerabilis Frater, committimus, ut Vicarios omnes et Praefectos Apostolicos, qui sacras Missiones in Sinis moderantur, in urbem, quae Shanghai nuncupatur, legitime convoces et Conventui, quem proximo vere agi decretum est, Nostro nomine praesideas. Cui quidem Conventui ut vir praesit et splendore dignitatis et doctrinae prudentiaeque laude conspicuus, idemque ut auctoritate praesit Nostra, ipsa omnino postulat rei gravitas novitasque place

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[No topo, centralizado]:
耶穌會藏書
[Embaixo do texto em caracteres chineses, um selo oval com inscrição "IHS" no centro e raios ao redor]
[Embaixo do selo oval]: BIBLIOTECA • MACAU

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 18

[Page 4]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Texto Principal]
singularis. Quod profecto haberi liceat in Sinis Concilium,
idque Plenarium et a praedicato istic Evangelio primum, res
est quae clarissima in Ecclesiae fastis luce nitebit et memoriae
posteritatis commendabitur: cuius in executione propositi
veluti exsultantes videre Nobis videmur eorum ceneres, qui in
Sinenses ad Christum traducendos ante actis aetatribus plurimum
impenderunt laboris et sanguinem libenti generosoque animo
profuderunt. Sed praeterea res agitur solacii laetitiaeque
plena, cum proximum eiusmodi eventum patenter indicet quam
late catholica fides sit per immensas istas regiones propagata,
et sperare item iubeat fore ut magnam utilitatum copiam
sacrae Missiones inde hauriant ac percipiant. Neque enim est
dubitandum, quin et delatum tibi perhororificum munus diligen-
ter ipsemet sapienterque expleas, et ceteri, quotquot coiverint,
locorum Ordinarii, caelestibus fulfi gratiis ductuque tuo,
ea deliberando constituant quae ad religionem in Sinis pro-
vehendam stabiliendamque pluris intersint quaeque christianae
morum disciplinae tuitioni aptius conducant. Quae autem Acta
et Decreta in amplissimo eiusmodi Concilio conseribi et fieri
contingat, eadem praecipimus ut ad Apostolicam hanc Sedem,
recongnoscenda probandaque, post dimissos Patres, te curante,
perferantur. Futurorum interea coetuum laboribus bene ominati,
divinarum auspiciem gratiarum paternaeque benevolentiae Nos-
trae testem, tibi, Venerabilis Frater, iisque omnibus, qui in
Concilium conventuri sunt, apostolicam benedictionem peraman-
ter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XX mensis
Januarii anno MDCCXXXIV, Pontificatus Nostri secundo.

PIUS PP. XI

[Referências arquivísticas]
Acta Antecedentia

Page 19

[Page 5]

[Texto Principal]
EPISTOLA S. PONTIFICIS - DECRETUM INDICTIOINIS

B. — DECRETUM Indictionis Primi Concilii Plenarii Sinensis, a
R.P.D. Celso Costantini, Apostolicae Sedis in Sinis Delegato et ejusdem
Concilii Praeside.

CELSUS COSTANTINI

DEI ET APOSTOLICAE SEDIS GRATIA
ARCHIEPISCOPUS THEODOSIENSIS
DELEGATUS APOSTOLICUS IN SINIS
ILLMIS AC RMIS ORDINARIIS SINARUM
ET SUPERIORIBUS RELIGIOSORUM
SALUTEM IN DOMINO

Qua par est reverentia et devotione, nuper acceptum Vobis
notum facimus Augustum Autographum, quo S. S. D. N. Pius
D. P. P. XI sua approbatione legitimun facere dignatus est
honestareque primum Concilium Plenarium Sinense, nobis,
quamvis tanto honore indignis, grave ei praesidendi munus
committens.

Nos igitur, licet pro nostra infirmitate trepidantes, sed
miserenti Deo confisi, vigore facultatum hoc Venerabili
Documento tributarum, praesentium tenore, primum Concilium
Plenarium seu Nationale Sinense, ad normam Can. 281 et 282
C. I. C., indicimus et convocamus in ecclesia S. Ignatii de
Zi-ka-wei, in civitate Shanghai, die 15 mensis maii anni
currentis inaugurandum.

Illmos ac Rmos Dominos: Episcopum Macaonensem, om-
nesque Missionum Vicarios ac Praefectos Ap., Abbatem B. M. V.
de Consolatione, nec non Superiores Regulares ad Concilium rite
vocamus: quod si quis Episcoporum iusto impedimento detinea-
tur, mittat, ad mentem Can. 287, procuratorem, authentico
documento munitum, et impedimentum probet.

Quantum bonum S. M. Ecclesia pro religione in Sinis pro-
vehenda stabiliendaque ex hoc Congressu expectet luculentissime
patet in Venerabili Summi Pontificis Documento.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 20

[Page 6]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Texto Principal]
Nunc in Sinis ab integro saeculorum renascitur ordo.
O! benedicat Dominus huic immenso populo, convivificans eum
in Christo ac ostendens in saeculis supervenientibus abundantes
divitias gratiae suae.

Nos omnes, gravissimi conscilii muneris apostolici, quippe
qui redditori simus rationem pro tot animabus, in consiliis
legibusque ferendis nullum intentatum sinemus medium, quo isti
nostri amatissimi fratres Sinenses Ignotum Deum, qui non est
longe ab unoquoque nostrum, tandem cognoscant adorentque.

Interim omnes unanimiter perseveremus in oratione ut
Omnipotens Deus, intercedentibus B. Maria V., S. Joseph,
Beatis Martyribus et Confessoribus Sinensibus, Sanctum in nos
emittat Spiritum, qui actiones nostras aspirando praeveniat et
adiuvando ad exitum felicem prosequatur.

Datum Pekini, ex Aedibus Delegationis Ap., die 25 Martii
1924, in festo Annuntiationis B. M. Virginis.

[Assinaturas]
Ap. Sedis in Sinis Delegatus
Concilii Plenarii Praeses
† CELSUS COSTANTINI
Archiepiscopus tit. Theodosiens.

Secretarius Concilii
PHILIPPUS TCHAO

[Referências arquivísticas]
Acta Antecedentia

Page 21

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 22

[Page 8]
**ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA**

**ADMODUM R.P. ABBAS**
D. Ludovicus BRUN Chihli N. (Yang-kia-ping)

**REVERENDISSIMI PATRES PROVICARII SEDE VACANTE**
D. Paulus MONTAIGNE Laz. Chihli Centr.
D. Samuel SOMMAVILLA O.F.M. Hup eh E.
D. G.M. SPADA M.E.M. Hong-kong

**REVERENDISSIMI PATRES PROCURATORES EPISCOPORUM**
Rev mus D.D. Joseph. BOURGAIN, Proc. Rmi Ep. P. Ph. GIRAUDEAU, V.A. de Tihhet
„ „ Alexander CARLO, „ „ „ F. Laz. SEGUIN, V.A. de Kweiyang
„ „ Joseph. BOURGAIN, „ „ „ Jh-P. FAYOLLE, V.A. de Szechwan S.
R.D. Odoricus SCHELL, „ „ „ S-P. WALLESER, V.A. de Kansu E.
R.D. Octavius CASUSCELLI, „ „ „ A-M. CAPETTINI, V.A. de Shensi S.
R.D. Albertus DE SMEDT, „ „ „ G. FREDERIX, V.A. de Ningshia
R.D. Ildeph. HEILIGENSTEIN, „ „ „ A. SCHMUCKER, V.A. de Shantung N.
R.D. Manuel PITTA, „ „ „ J. DA COSTA NUNES, Ep. de Macao

**AA. RR. PP. PROVINCIALES ET SUPERIORES REGULARES**
D. H. Claudius GUILLOUX C.M. Chekiang W.
D. Ivo STRAGIER C.I.C.M. Suiyuan SACERDOTES SINENSES
D. Franciscus DESRUMAUX C.M. Chihli mar.
D. Josephus JANSEN C.I.C.M. Mongolia E. A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT C.I.C.M. Tehagar Dir. Foed. pro E.P.
D. Franciscus ARIZTEGUI O.F.M. Shantung E. A.R.D. Aloysius Tchen O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ O.P. Amoy A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE O.F.M. Shansi S. a Secr. Del. Ap.
D. Herm. SCHOPPELREY S.V.D. Shantung S. A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK O.F.M. Hup eh S. W. A.R.D. Josephus Ou C.M.
D. Aemilianus STAPPERT O.F.M. Shantung S. A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA O.P. Foochow A.R.P. Lucas Yang S.J.
D. Vincentius AVEDILLO O.S.A. Hunan N. A.R.P. Firminus Sen S.J.
D. Josephus VERDIER S.J. Nanking A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO O.F.M. Hup eh N. W.
D. Joan-Bapt. DEBEAUVAIS S.J. Chihli S. E.
D. Dominicus LANGENBACHER C.P. Hunan
D. Alphonsus VALCKE C.I.C.M. Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN S.J. Anhwei
D. Ermeneg. FOCACCIA O.F.M. Shansi N.
D. Hyacinthus STANCHI O.F.M. Hunan M.
D. Raphael RUIZ S.J. Anhwei
D. Stephanus GAUBECA O.F.M. Shensi N.
D. Josephus ARGUELLES S.J. Anhwei
D. Silvester ESPELAGE O.F.M. Wuchang
D. Eduardus E.J. O'DOHERTY S.C. Hanyang
D. Xaverius FORD Maryk. Kongmoon

NOTA: Illmus ac Rev mus DD. F.C. CHOUVELLON, Vic. Ap. de Szechw'an E., morte correptus, non potuit intervenire ad Concilium.

**Acta Antecedentia**

Page 23

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 24

[Page 10]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

II
ACTA CONCILII
—— ✠ ——

A. — CONGREGATIO PRAELIMINARIS

Die 14 mensis Maji anni 1924, hora quarta cum dimidia,
R.P.D. Celsus Costantini, Archiepiscopus Tit. Theodosiensis,
Delegatus Apostolicus in Sinis et Legatus Pontificius ad
Concilium, in aulam magnam domus procuratoriae S.J. in
Shanghai convocavit, pro Congregatione praeliminari Concilii,
omnes Vicarios et Praefectos Apostolicos necnon Delegatos,
procuratores et officiales omnes qui, ad Concilium antea vocati,
in Shanghai appulerant.

III^mus D^nus Praeses Concilii omnes praesentes adlocutus
salutavit, post recitatem orationem «Adsumus».

In primis omnes acclamando consenserunt propositioni
III^mi Praesidis ut telegrammata mitterentur ad Summum Ponti-
ficem atque ad Cardinalem Praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide (1).

Deinde II^mus Praeses omnes ad orandum atque ad laboran-
dum adhortatus, novendialem supplicationem Spiritui Sancto
indixit atque ordinem methodumque laborum Concilii explicavit,
prouti iam descripti erant in aptissimo libro, cui titulus «Me-
thodus Synodalis» et qui apposite impressus omnibus distributus
fuerat.

Commissiones quinque statutae sunt ad Synodi Schema
revisendum atque ad materiam parandam pro Congregationibus
generalibus, quarum primis quatuor Schematis diversi libri exa-
minandi concredit sunt, quintae vero commissum fuit ut negotia
extrasynodalia curaret, atque de causis canonizationis introdu-
cendis consilium caperet.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 25

[Page 11]

[Texto Principal]
CONGREGATIO PRAELIMINARIS — COMMISSIONES

Commissionibus istis omnes invitati sunt afferre, pro opportuna discussionе, quaslibet maluissent observationes, variationes, diminutiones vel additiones circa primum propositum Synodi Schema cum magna libertate et pro suo quisque lubitu et argumento, ita ut novum Schema Congregationibus plenariis submittendum pararetur cum maxima possibili perfecione.

B. — COMMISSIONES

Ad Commissiones vero componendas vocati sunt:

Pro Prima Commissione (Libri I et IV):
RR. PP. DD. J. Tacconi — Emm. Prat — Henr. Lécroart — Franc. Schraven — Ermeneg. Ricci — Aloys. Janssens — Aut. P. Fourquet — simul cum RR. PP. G. Payen et J. Tehang consultoribus;

Pro Secunda Commissione (Libri II et V):
RR. PP. DD. Fr. Aguirre — Evr. Ter Lack — Joan. de Vienne — Flam. Bellotti — Joań. Maria Blois — Vinc. Huarte — Maria-Trudo Jans — simul cum RR. PP. R. Plament et Petr. Tcheng consultoribus;

Pro Tertia Commissione (Libri III):
RR. PP. DD. Jos. Fabrègues — Apar. Celest. Ybáñez — Ern. Gaspais — Jos. Hoogers — RR. PP. Spada — Hernandez — Debeauvais — simul cum M. Vlaminck et Jos. Ou consultoribus;

Pro Quarta Commissione (Ad recognoscendos et in ordinem redigendos Canones a Commissionibus iam conditos):
RR. PP. DD. Fr. Geurts — Augustinus Henninghaus — Eugenius Massi — Aloysius Calza — Aloys. Van Dyck — Adolphus Rayssae — Aloys. Versiglia — Odoricus Tcheng — Melchior Souen — simul cum R. P. Procuratore III.mi D.ni Walleser — R.P. Superiore Dominicanorum de Foochow et RR. PP. Verdier — Ford et Espelage consultoribus;

Pro Quinta Commissione (Pro Processibus Canonicationis et actibus extra-synodalibus):

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 26

[Page 12]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS -- CONCOMITANTIA

**[Texto Principal]**
RR. PP. DD. E. L. Fatiguet — Joan. Mondaini — Jac. V. Rouchouse — Agap. Fiorentini — simul cum RR. PP. Rossi — Casuseelli — Desrumaux et Buddenbroek consultoribus.

* * *

Postremo IIImus Praeses Concilii indixit Sessionem solem-
nem pro inauguratione Synodi pro sequenti die, 15 Maji, habenda
in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei (Shanghai).

Commissiones vero invitavit ad sessiones suas incipiendas
die 16 Maji hora 8 1/2 matutina, in eadem domo procuratoria
S. J., ubi quoque solemnis novendialis supplicatio Spiritui
Sancto habenda erat.

Tandem juramentum de silentio servando super omnia ad
Concilium pertinentia praestitum fuit tum ab IIImo Praeside coram
omnibus, tum a singulis praesentibus qui, tactis S. Evangelii,
idem iuramentum in manu Praesidis ratum habuerunt.

———○●○———

C. – PRIMA SESSIO SOLEMNIS

Prima Solemnis Congregatio ad Concilium aperiendum
habita fuit publica, in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei (Shang-
hai), die 15 Maji, cum maxima communi festivitate et immenso
populi christianiani concursu.

III.mi Dni Vicarii et Praefecti Apostolici atque Synodales
Patres omnes, mane hora 8 1/2, in veteri Ecclesia S. Ignatii
congregati sunt indeque, paramentis assumptis, hymnos psal-
mosque decantantes solemnis processione in magnum templum
S. Ignatii se contulerunt, ubi Missa Pontificalis de Spiritu Sancto
ab III.mo Dno Praeside celebrata fuit in cantu. Deinde, omnibus
quae in «Pontificali Romano» praescribuntur peractis, IIImus
Praeses Patres Concilii allocutus est (1).

Decreto perfecto inductionis Concilii, cui omnes Patres
interrogati unanimiter assenserunt, IIImus Praeses Legatus Pon-
tificius professionem Fidei primus emisit atque illum singuli

(1) V. in Appendice.
Acta Concilii

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 27

[Page 13]

[Texto Principal]
PRIMA SESSIO SOLEMNIS—SECUNDA SOLEMNIS

Vicarii, Praefecti Apostolici et Synodales omnes postea in eadem
Fidei professione secuti sunt, etc. Postremo Illmus Praeses bene-
dictionem solemniter impertivit atque omnes discesserunt.

D.—COMMISSIONES PARTICULARES PRIVATÆ

Die 16 eiusdem mensis Maji 1924, singulae Commissiones
opus suum inceperunt, duas habentes in die sessiones, unam
nempe ante et alteram post meridiem.

E.—SECUNDA SESSIO SOLEMNIS

Die 22 mensis Maji anni 1924, hora 8 1/2, Illmus Legatus
Pontificius, omnes Patres Concilii ceterique sacerdotes ex utroque
clero synodales in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei interfuerunt
solemni funebri omnium Ordinariorum qui Ecclesiam Christi in
Sinis rexerunt.

Missa solemnis cantata fuit, ritu pontificali, ab Illmo Dno
Prospero Paris S.J., Vicario Apostolico Nankinensi. Numero-
sissimi quoque fideles sacro adstiterunt, inter quos plures ex
religiosis familiis cum virorum tum mulierum. Statim post
Missam Illmus Dnus Paulus Maria Reynaud, Vicarius Apostolicus
de Chekiang Centr., orationem funebrem habuit (1). Qua finita,
absolutio solemnis ordinatim peracta fuit ab Illmis Dnis Conr.
Abels — Franc. Geurts — Joan. Peregr. Mondaini — Odoric.
Timmer — Celso Costantini, ad Concilium Legato Pontificio.

His absolutis, omnes discesserunt.

F.—CONGREGATIONES GENERALES

Illmus Legatus Pontificius atque Praeses Concilii, Patres
convocavit pro sessione generali praeliminari die 31 mensis Maji
1924, hora IV p.m., in domo procuratoria Patrum S.J. in
Shanghai.

(1) V. in Appendice.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 28

[Page 14]
**[Texto Principal]**
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

Patribus in aula magna coadunatis, IIImus Praeses, post recitatem orationem «adsumus», Commissiones Concilii laudavit utpote quae munus eisdem commissum optime expleverunt: declaravit Praeses, inter alia, Concilium hoc tanta diligentia tantaque experientia praeparatum ab omnibus fuisse, ut tuto praevideri possit ipsius Texta atque Acta non solum ut leges sed etiam ut quidam novae scientiae Missionologicae Tractatus in posterum accipienda fore. — Deinde de methodo adhibenda pauca disserens, monuit Praeses ea omnia quae a Commissionibus iam perpensa fuerant, iterum in sessionibus procul dubio discuti posse, antequam «legislatoribus» i. e. Patribus Concilii approbanda subiicerentur. Ad hunc finem, omnibus quidem cum magna libertate facultatem loquendi esse clariter affirmabat: attamen ne tempus inaniter tereretur multum quoque commendavit. Idcirco proposuit ut canones, prouti a IVa Commissione denuo parati atque correcti fuerant, successive legerentur, atque, nemine contradicente, ut approbati a Concilio haberentur: si quis autem circa qualecumque canonem aliquid dicendum haberet, tunc, canone illo perlecto, atque facultate loquendi prius petita, mentem suam libere exponeret: omnibus autem auditis, si a diversis diversa proponerentur, suffragia Patrum exigenda essent, sive singulariter a singulis per Secretarium vel Notarios, sive, expeditiori modo, per elevationem manuum. Omnibus ita placuit.

Statutum fuit ut Concilium, a die 2 mensis Junii seq. duas sessiones quotidie habiturum esset ab hora 9ª usque ad 11am ante meridiem et ab hora 4ª ad horam 6am post meridiem. — Dies tertius post Pentecosten propositus est pro ultima sessione, dummodo contigerit concilium laboribus suis cito finem imposuisse: sin aliter, dies postea statuendus.

Locutus est quoque Praeses de Consecratione facienda, absoluta Synodo, Sinarum Nationis ad B.M.V. in monte Zo-Sè, eo fine ut Ecclesia in Sinis, quae adhuc nascens et in infantia est posita, Matri amantissimae commendetur: oratio specialis atque Virginis imago praeparabuntur, postea, si Concilio visum fuerit, distribuendae.

Tandem omnibus adprobantibus constituta fuit Commissio ex RR. PP. Payen, Flament, et Popoli, quae Canones a Concilio approbatos pulchris atque iuridice formatis sententiis expressos

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

**[Outros elementos]**
Acta Concilii (no final da página, em negrito)

Page 29

[Page 15]

[Texto Principal]
CONGREGATIONES GENERALES
esse curaret, facultate ad hoc facta vel verba materialia vel
canonum locum mutandi, non verum sensum, sub responsabilitate
Concilii ipsius Praesidis.

A die 2 mensis Junii, ut supra expositum est, sessiones
generales privatae habitaе sunt, in quibus omnia et singula
argumenta a Commissionibus praeparata, pertractata fuere.

Die 10 mensis Junii, in Sessione pomeridiana, omnibus in
summa charitate peractis, Legatus Pontificius ad Concilium,
Patribus his verbis gratias egit:

«Gratias agamus Deo, qui juxta quotidiam invocationem,
vere fuit solus et suggestor et effector iudiciorum nostrorum.

Ex abundantia cordis os loquitur.

Mihi suavissimum est, imo necessarium, vobis grates red-
dere pro vestra admirabili diligentia, vobis eum gratulari pro
alacri spiritu et summa in S. Sedem pietate, quibus Concilii
officiis functi estis.

Iste amplissimus venerabilium Episcoporum Senatus omni
laude dignus est qui a Praeside Concilii extollatur. Talibus
S. Mater Ecclesia laetatur Episcopis, qui prout Apostolorum
successores nil aliud quaerunt quam regnum Dei dilatandum.

Uti S. Sedis, licet indigno, repraesentanti, permittite mihi
ut hoc reddam, etsi superfluum sit, sanctum honoris et christianae
iaudis testimonium.

Dum labores Synodi perficiuntur, fas sit mihi officiales qua
digni sunt laude pro eorum diligentia honestare, et particulares
solerti ac docto Secretario Concilii P. Payen gratias agere.

Solummodo indices querelarum hic feliciter inutiles fue-
runt: et in hoc maximum gaudium.

In Concilio nostro ea, quam S. Augustinus commendabat
regula, mirifice adimpleta est: «In necessariis unitas, in dubiis
libertas, in omnibus caritas».

Die 11 mensis Junii, in Sessione a. m., propositae et
adprobatae fuere epistolae a Patribus Concilii ad Summum
Pontificem Pium PP. XI, et ad Emum Card. Van Rossum,
S. Congreg. de Propaganda Fide Praefectum, transmittendae.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 30

[Page 16]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

[Texto Principal]
Statutum quoque fuit a Concilio ut litterae mitterentur pastorales ad Missionarios, Sacerdotes Sinenses, Fratres laicos et sorores, ut etiam ipsis pro laboribus et precibus gratiae agerentur.

Relatis iterum omnibus votis a Vᵃ Commissione emissis, aliisque quaestionibus pertractatis, Illmus Huarte, cum plausu omnium, gratias agit Ex. mo Delegato Apostolico, eique gratulatur: «Nunc in fine omnium quaestionum, mihi videor interpretari mentem omnium Patrum in eorum nomine et gratias agere et gratulari Excellentiae Tuae.

Gratias agamus, quia semper summa charitate et sine personarum acceptione semper egisti.

Gratulemur autem quia Primum Concilium Sinense, quod in Domino speramus fore in magnam Ecclesiae Sinensis augmentum, sub directione Excellentiae Tuae celebratum est...»

G.—SESSIO SOLEMNIS ULTIMA

Sessio solemnis ultima indicta fuit pro feria Vᵃ, die 12 mensis Junii hora 8 cum dimidia, in Ecclesia S. Ignatii de Zi-ka-wei.

Hora statuta omnes Patres solemniter ad praefatam Ecclesiam processerunt, ubi Praeses Concilii et Legatus Pontificius Missam Pontificalem celebravit et ad Patres allocutionem habuit (1).

Oratione absoluta, Praeses antea, singuli Patres Concilii postea, altare ascenderunt ubi manu propria omnes Acta Concilii signaverunt.

Dein Praeses hymnum «Te Deum Laudamus» inchoavit, choro et clero alternatim prosequente. Hoc finito, Decanus Episcoporum Patribus et aliis Synodalibus cum Clero respondentibus rituales acclamationes cantavit.

Communicato deinde inter Patres osculo pacis, Praeses papalem benedictionem impertitus est. Atque publicata indulgentia plenaria a SS. mo Domino Synodalibus concessa, omnes in pace discesserunt.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 31

[Page 17]

[Texto Principal]
SESSIO ULTIMA — EPISTOLA R.P. DE PERACTO CONCILIO

III
ACTA CONSEQUENTIA

A. — EPISTOLA Summi Pontificis ad R. P. D. Celsum Costantini
Archiepiscopum Tit. Theodosien., Apostolicae Sedis in Sinis Dele-
gatum: DE PRIMO PLENARIO CONCILIO SINENSI FELICITER
PERACTO.

VENERABILI FRATRI
CELSO
ARCHIEPISCOPO TIT. THEODOSIENSI
DELEGATO APOSTOLICO IN SINIS
PIUS PP. XI.

VENERABILIS FRATER,
SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM.

Antequam Vicarii et Praefecti Apostolici, sacris Missio-
nibus immensae istius Reipublicae praepositi, tecum in Concilium
Plenarium coirent, Litteras tibi inscripsimus spei laetitiaeque
plenas, quibus vobis omnibus vehementer optabamus, ut eventum
istud plane singulare, in Sinisque antea inauditum, ad fidem
Christi latius propagandam firmusque stabiliendam quam
plurimas quamque maximas haberet utilitates. Spem quidem
hanc Nostram nec fuisse nec fore inanem, nisi allati huc
celeriter nuntii de Concilii laboribus, deque permotis rituum
sanctitate ac celebritate Sinensium animis, aliquo pacto signifi-
cassent, ex ipsa a vobis data, Concilio absoluto, ad Nos commu-
niter epistula iure optimo coniecissemus. Memorabile sane
spectaculum cedere oculis omnes, quotquot in urbe Shanghai
frequentissima, eo tempore, versabantur: conspicere nempe

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 32

[Page 18]
**[Texto Principal]**
licuit homines unum in locum congregatos e nationibus bene multis, e clero saeculari atque e religiosis paene omne genus sodalitatus, qui nulla originis morumque varietate ac dissimilitudine distinebantur, atque impediebantur, quominus in unitate fidei et vinculo caritatis non illa quidem quaerent ac decernerent quae sua vel patriae ac sodalitatis cuiusque suae interessent, sed ea prorsus atque unice quae ad aeternam Sinensium salutem pertinerent. Dolemus profecto, in regionibus istis, quae albae ad messem videantur, ex bellis intestinis saepius aut rei catholicae incrementa intercipi aut Christifidelibus et Missionum stationibus caedis vastitatisque confari pericula: utinam pro optatis vestris, quae ad Nos detulistis quaeque communià vobiscum habemus, «quam citissime pax Christi, etiam in Sinis, tanquam in regno Christi stabilitur atque usque in finem perseveret.» Sollicita igitur prece Deo benignissimo instandum, ut, tanto martyrum saugnine tantisque missionalianum laboribus et aerumnis in miserationem istius populi commotus, Ecclesiam suam, Sinis quam primum ad veram fidem religionemque conversis, innumerabili prole augeat ac laetificet; nec a vobis dissentimus, scribentibus praeterea, eiusmodi conversionem ipsi totius orbis terrarum paci ac prosperitati fore utilissimam. Certe, nemo non videt, arduum, qui istic impenditur in animas Christo lucrandas, laborem, catholicorum omnium ope ac largitate adiuvari et fulciri oportere. Ad Nos, ceteroqui, quod attinet, sacris istis Missionibus non modo, quantum facultas feret, adfuturi Nosmet ipsi sumus, sed etiam officio Nostro communis caritatis in earum praesidium invocandae non defuturi, ut decessores suo Nostri non defuerunt. Quibus quidem de rebus a te, Venerabilis Frater, Plenarii Concilii Patres, in suum quemque territorium reversos, edoceri cupimus; idem vero ne obliviscantur, se Nobis in medullis haerere, suumque apostolatum a nullo pluris fieri quam a Nobis, qui Petro in apostolatus principatu successimus. Caelestium interea gratiarum conciliatricem paternaeque benevolentiae Nostrae testem, tibi, Venerabilis Frater, universisque Sinensis Concilii Plenarii Patribus, apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XII mensis Octobris anno MDCCCXXIV, Pontificatus Nostri tertio.

**[Anotações marginais]**
(No visible marginal notes or annotations)

**[Carimbos]**
(No visible stamps or seals)

**[Assinaturas]**
PIUS P.P. XI

**[Referências arquivísticas]**
Acta Consequenta

Page 33

[Page 19]
EPISTOLA R. P.—DECRETUM SUPER RECOGNITIONE

B.—DECRETUM

Felicer absoluta Primo Concilio Sinensi quod ex speciali Apostolicae Sedis venia apud Shanghai civitatem, Praeside Revmo Patre Domino Celso Costantini Archiepiscopo titulari Theodosiopolitano et Sanctae Sedis Delegato, a die 14 Maii ad diem 12 Junii 1924 fuit celebratum, omnia eiusdem solemnis Conventus Decreta, ut examini subiacerent ad hanc S. Congregationem transmissa sunt. Porro in plenariis Comitiis die 4 Junii currentis anni habitis, Emi ac Revmi Patres Sacri Consilii Christiano Nomini Propagando praepositi, diligenti inquisitione adhibita, praedicti Concilii Decreta expenderunt, eademque nonnullis emendationibus et modificationibus adiectis, ut ab omnibus ad quos spectat inviolabiliter observarentur, recognoverunt.

Quam quidem Emorum Patrum sententiam cum subscriptus eiusdem S. Congregationis Secretarius SSno Domino Nostro PIO Div. Prov. Pp. XI in audientia diei 11 Junii praedicti anni retulisset, Sanctitas Sua in omnibus probavit, eaque super re Decretum hoc expediri mandavit.

Datum Romae ex Aed. S. Congregationis de Propaganda Fide die 12 Junii 1928.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
Praef.

FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archiep. Seleuciensis, Secretarius

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
G. M. CARD. VAN ROSSUM
Praef.
FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archiep. Seleuciensis, Secretarius

[Referências arquivísticas]
(Indeterminado – não visível na imagem)

Page 34

[Page 20]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONSEQUENTIA

**C.—CELSUS**

DEI ET APOSTOLICAE SEDIS GRATIA ARCHIEPISCOPUS TIT. THEODOSIEN.
DELEGATUS APOSTOLICUS IN SINIS

ILLMIS AC REVMS SINARUM ORDINARIIS
SALUTEM IN DOMINO

Primo Concilio Sinensi feliciter peracto, eiusdem Acta et
Postulata, ad normam Can. 304, 291, Romam misimus, ut a
S. Congregatione de Propaganda Fide recognoscerentur.

Decreto sub N. 2252/28 eiusdem S. Congregationis, die XII
mensis Junii, anno MCMXXVIII dato, praedicta Acta adprobata
sunt.

Attento vero tenore Constitutionis X Concilii, ea qua,
tanquam Sanctae Sedis ad hoc Delegatus, pollemus auctoritate,
Acta Primi Concilii Sinensis typis authentica forma imprimi et
publicari iussimus et per praesentes litteras rite promulgamus.

A die vero XII mensis Junii anni MCMXXIX praedictae
Constitutiones vim legis aut normae obtinebunt.

Illud divi Pauli in mentem recolentes monitum—“Non
enim auditores legis iusti sunt apud Deum, sed factores legis
iustificabuntur” (Rom., 2, 13)—, assistricem sapientiam a Deo
Optimo Maximo super nos omnes, pastores et gregem, invoca-
mus, ut de adolescenti quoque Ecclesia in Sinis celebretur anti-
quorum christifidelium elogium: «omnes aemulatores sunt legis»
(Act., 21, 20).

Datum Pekini in aedibus Delegationis Apostolicae, die XII
mensis Decembris anno MCMXXVIII.

Delegatus Apostolicus
* Celsus Costantini
Archiepiscopus Tit. Theodosien.

Cancellarius
Doct. Hildebrandus Antoniutti
a secretis Apost. Delegationis

Acta Consequentia

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
Delegatus Apostolicus
* Celsus Costantini
Archiepiscopus Tit. Theodosien.

Cancellarius
Doct. Hildebrandus Antoniutti
a secretis Apost. Delegationis

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 35

[Page 1]

[Texto Principal]
DECRETA ET NORMAE
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(Blank)

[Carimbos]
(Blank)

[Assinaturas]
(Blank)

[Referências arquivísticas]
(Blank)

Page 36

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 37

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER PRIMUS.
NORMAE GENERALES

TITULUS I.
De Fide tenenda et profitenda.

1. Quoniam sine fide, ut ait Apostolus (Hebr., 11, 6) impossibile est placere Deo, nos Patres primi Concilii Siuensis a fide, quae iuxta Tridentinum (Sess. VI, c. 8) «est humanae salutis initium, fundamentum et radix omnis iustificationis», ducimus initium.

2. Omnia ergo et singula quae ab Ecclesia Catholica sive solemni iudicio, sive ordinario et universali magisterio ut divinitus revelata credenda proponuntur, firmissima fide tenemus, ac solemni professione confitemur et docemus. Omnes vero errores ab Ecclesia damnatos damnamus et reprobatamus, nominatim vero illos qui notantur in Encyclicis Leonis XIII f. r. Arcanum «de matrimonio christianо»; Immortale Dei «de civitatuum constitutione christiana»; Sapientiae Christianae «de praecipuis civium christianorum officiis»; in Pii X s. m. Decreto Lamentabili et Encyclica Pascendi «de erroribus Modernismi». — Praeterea assentimur non externo tantum obsequio sed interiori quoque ac debito animi assensu Constitutionibus, Decretis, Decisionibus, Litteris Encyclicis a Sancta Sede ad revelata sive validius tuenda, sive uberius explicanda editis.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 38

[Page 24]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
3. Can. 1323. — § 1. Fide divina et catholica ea omnia credenda sunt quæ verbo Dei scripto vel tradito continentur et ab Ecclesia sive sollemni iudicio sive ordinario et universali magisterio tamquam divinitus revelata credenda proponuntur.

§ 2. Sollemne huiusmodi iudicium pronuntiare proprium est tum Oecumenici Concilii tum Romani Pontificis ex cathedra loquentis.

§ 3. Declara ta seu definita dogmatice res nulla intelligitur, nisi id manifeste constiterit.

Can. 1324. — Satis non est haereticam pravitatem devitare, sed oportet illos quoque errores diligenter fugere, qui ad illam plus minusve accedunt; quare omnes debent etiam constitutiones et decreta servare quibus pravae huiusmodi opiniones a Sancta Sede proscrip tae et prohibitae sunt.

4. Omnes vero fideles monemus gravis officii non modo, quibusdam in adiunctis, interiores fidei actus edendi, sed fidem quoque exterius et palam profite ndi usque etiam ad sanguinis effusionem, si id honor Deo debitus vel proximorum bonum expostulent.

5. Nemini igitur licet, nec ad mortem vitandam, veram fidem negare, vel falsam simulare. Omni vero tempore memores simus verborum Christi: Nolite timere eos qui occidunt corpus, animam autem non possunt occidere, sed potius timete eum qui potest et animam et corpus perdere in gehennam (Matt. X, 28-29); nec obliviscamur promissi in tentationibus auxili (1), praemii amplissimi virtuti propositi, magnaeque poenae ignavis proditoribus statutae (2).

6. Praeterea memoriam revocamus officii quo omnes tenemur incumbendi semper et totis viribus ut incolume servetur pretiosissimum fidei donum, et omnia arceantur quibus posset pericl itari.

(1) « Tradent enim vos in conciliis... flagellabunt vos... Cum autem tradent vos, nolite cogitare quomodo aut quid loquamini; dabitur enim vobis in illa hora quid loquamini. Non enim vos estis, qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis » (Matt., X, 17-20).

(2) « Omnis ergo qui confitebitur me coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo qui in caelis est; qui autem negaverit me coram hominibus, negabo et ego eum coram Patre meo, qui in caelis est » (Matt., X, 32).

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 39

[Page 25]

[Texto Principal]
DE FIDE TENENDA ET PROFITENDA

7. Can. 1325. — § 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties corum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent impli- citam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.

§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christia- num, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subiectis communicare recusat, schismaticus est.

§ 3. Caveant catholicci ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.

8. Iuxta Codicis praescripta (can. 1406-1408) professio fidei ad formam, in initio Codicis relatum, est emittenda iuxta can. 1406, 1407, 1408.

Animadvertatur autem:

1º. Obligatione emittendi, coram Consilio Missionis, pro- fessionem fidei, nisi illam iam emiserit, teneri Pro-Vicarium aut Pro-Praefectum, ubi primum, ad normam can. 309, § 2, totum regimen Vicariatus vel Praefecturae assumit;

2º. Hac in re pares esse: consultoribus dioecesanis, con- sultores Vicariatus vel Praefecturae (can. 302); Vicario Generali, Vicarium delegatum; parochis, quasi-parochos eosque qui paro- chis in iure aequiparantur;

3º. Poenas esse, ad normam can. 2403, irrogandas ei qui, monitus, contra praescriptum canonis 1406, fidei professionem sine iusto impedimento emittere negligat;

4º. Abiurationes Modernismi, praescriptas Motu Proprio Pii X, 1 Sept. 1910, et declaratas a S. C. Consistoriali 25 Sept., 25 Octob., 17 Dec. 1910, in pleno suo robore, ex responso S. Officii, 22 Martii 1918, manere, usque dum hac super re Apostolica Sedes aliter statuerit (1).

(1) A. A. S., a. 1918, p. 136.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 40

[Page 26]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS II.
De primo Concilio Sinensi.

[Texto Principal]
9. Primum Concilium Sinense, nomine et auctoritate Romani Pontificis, ad normam can. 281 et seq., convocatum est per litteras die 25 Martii 1924 a Legato Pontificio datas.

10. Decreta Primi Concilii Sinensis, antequam promulgentur, recognosci debent ad normam can. 304, § 2, et 291, § 1, a Sacra Congregatione de Propaganda Fide, et nullum ante promulgationem sortiantur effectum. Post sex a S. Sedis approbatione menses promulgabuntur in Sinis per litteras Legati Pontificii ad Ordinarios Sinarum, et vim suam exerent explétis sex mensibus a sua promulgatione.

11. Patres, in hoc Concilio Sinensi congregati, studiose inquirent ac decernunt ea quae in can. 290 indicantur esse obiectum decretorum Conciliorum Plenariorum, ita ut, quantum sinit diversa locorum conditio, una veluti regula universi animarum Rectores ceterique operarii evangelici regantur.

Peculiaris vero huius Concilii finis est praescripta Codicis Iuris Canonicci ad Sinas, quantum fieri potest, conferre, et de iis consulere mediis quae ad gentium evangeli-zationem aptiora videntur.

12. Primum Concilium Sinense principia et leges plerumque deducit ex Codice Iuris Canonicci, Constitutionibus Apostolicis, Instructionibus a Sacris Congregationibus et nominatim a Sacra Congregatione de Propaganda Fide datis, ex Synodis antea in Sina habitis et ex particularibus Missionum Directorii, licet, pro opportunitate temporum, nonnullas afferat immutationes et novas inducat normas.

13. Leges praeteritorum Synodorum, consuetudines, monita ac particularia praecepta, huius Concilii decretis contraria, tanquam abrogata habeantur, nisi expresse aliud caveatur. Nullatenus tamen, ad mentem can. 4, 5, 6 derogatur sive privilegiis et indultis ab Apostolica Sede concessis sive legitimis consuetudinibus ac particularibus legibus quae non sint huius Concilii praescriptis vere oppositae.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 41

[Page 27]

[Texto Principal]
DE P. C. S. — DE FINE CUIUSLIBET MISSIONIS

14. Decreta Concilii Sinensis obligant in universo territorio (Can. 291, § 2). Quaedam tamen vim mere dirigendi habent. Ex propria verborum significatione in textu et contextu considerata, dignoscitur utrum obligationem et cuiusnam gravitatis continеant, an meram directionem. Si res dubia et obscura manerit, recurrendum est, ut dicitur in can. 18 Codicis Iuris Canonicci, ad locos parallelos, si qui sint, ad legis finem et circumstantias, et ad mentem legislatoris. — Ratio quoque ducenta est can. 6, ut sciatu num Concilium vigentem huc usque disciplinam retineat.

15. Ex eisdem regulis, adeoque ad normam can. 18 et seq., diiudicandum est de vero sensu, seu de gemina interpretatione omnium et singulorum decretorum.

16. Si certa de re desit, in hoc Concilio, expressum praescriptum, norma sumenda est, nisi agatur de poenis applicandis, a lege divina naturali et positiva; a iure communi universae Ecclesiae; a peculiari cuiusque Missionis iure; a legitimis privilegiis; a legibus latis in similibus; a generalibus iuris principiis cum aequitate canonica servatis; a communi constantique sententia doctorum (1).

TITULUS III.

De fine cuiuslibet Missionis.

17. Primarius cuiuslibet Missionis finis est Evangelium gentibus annuntiare et ecclesiam ex Clero indigeno constantem praeparare.

Hace fuit semper, et nunc est, Apostolicae Sedis mens et voluntas, praeclaris documentis iterum iterumque, ac recentissime in Epistola Apostolica «Maximum illud», expressa et animo diligentissime inculcata (2).

18. Itaque Missio non est habenda uti cuiusdam Instituti proprietas. Ipsa est territorium Sede Apostolica diligentibus apostolis concreditum, ut ibi introducant, extruant vitalemque efficiant admirabilem institutionem Redemptoris nostri.

(1) Can. 4 et 20. — (2) A. A. S., a. 1919, p. 440.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 42

[Page 28]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
Tunc solum Ecclesia in aliqua regione fundata potest dici,
quando ipsa sibi sufficit, propriis ecclesiasticis aedificiis, proprio
indigena clero, propriisque opibus suffulta (1).

19. Unius tamen Apostolicae Sedis est iudicare quandonam
satis expletae sint conditiones ad Ecclesiam, ex clero indigena
constantem, constituendam.

TITULUS IV.
De nativa magisterii ecclesiastici libertate.

20. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat can.
1322, qui de propria magisterii ecclesiastici libertate loquitur;
necnon can. 218, qui de suprema Romani Pontificis iurisdictione
agit; nam his duobus canonibus, tanquam firmissimo fundamento,
nituntur huius concilii decreta.

TITULUS V.
De abiiciendis rerum saecularium et politicarum curis.

21. Innixum principio et praeceptis contentis in Epistola
Apostolica «Maximum illud» necnon in Instructionibus S. C. de
Propaganda Fide, nominatim in Instructione de abiiciendis a
Missionariis rerum saecularium curis (6 Ian. 1920), Primum
Concilium Sinense, omni observantia et subiectione, agnoscit
quantum necesse sit ut Missionarius et Sacerdos catholicus a se
abiiciat immoderatam rerum saecularium omnemque rerum poli-
ticarum curam, et utatur, ad hunc duplicem finem consequendum,
mediis a S. Sede praescriptis vel laudatis.

22. Maxime enim refert ne missionarius quilibet «alios
quaestus velit facere quam animarum» (2); ut continuo studeat
non «patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives
adicere» (3); ut in eo omnes videant «ministrum religionis

(1) Litt. Emi Card. Van Rossum, die 20 Maii 1923; item Epist. Apost.
«Maximum illud».—(2) M. I., A. A. S., a. 1919, p. 447.—(3) M. I., A. A. S., p. 446.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 43

[Page 29]

[Texto Principal]
MAGISTERII ECCLESIASTICI LIBERTAS — ABICIENDAE CURAE 29

quae... nulli est nationi extranea » (1); ne unquam det paganis ullam occasionem existimandi religionem catholicam « propriam cuiusdam externae nationis esse» (2).

23. Ad finem sui ministerii consequendum, Missionarii catholici, hoc nomine digni, omnes vias persequantur, nullamque negligant cautionem.

Unde vitent « patrii sermonis inter alienigenas propagandi studium », nisi forte agatur de linguis quae alumnorum utilitati cedere queant et quae ab ipsis disceudae quaerantur. « Curent popolorum ad quos missi sunt... lingua... sermones de rebus divinis... semper fiant ». Satagant « ut ecclesiastica disciplina in omnibus, sicut in universa Ecclesia viget, ubique inducatur ». Populos hortentur «ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant », civilesque leges probe colant, « dummodo honestas et religioni non adversas ». « Circa popolorum studia de una potiusquam alia civilis regiminis forma, aliaque de rebus mere politcis vota... curent omnino neutri parti se adicere ». « Abstineant omnino a promovendo adiuvandoque commercio sive cum patria propria, sive cum aliis regionibus ». Nunquam audeant sine licentia superiorum «in diariis, foliis, vel libellis periodicis scribere vel eadem moderari » (Can. 1386, § 1). « In commentariis quae de rebus missionum vulgantur, studium appareat Dei regnum tantum dilatandi » (3).

« Nunquam usus illarum gentium cum usibus europaeorum comparando parvipendant » (4).

Denique caveant missionarii et sacerdotes sinenses ne dent nomen politicis et oeconomicis associationibus, sive exteris, sive internis, salvo tamen iure Ordinarii dispensandi cum suis subditis in casibus particularibus.

24. Oportet ut Religio catholica indigenarum mentibus parum exculis non appareat religio unius vel alterius nationis, sed perspicue fulgeat nota universalitatis quam a suo Divino Fundatore accepit. Similiter evangeliizationis opus oportet ut servet characterem praedictae catholicitatis, ita ut summo omnium missionariorum studio areatur periculum confirmandi apud indigenas inveteratum praeiudicium quod fidei propagatio inser- viet commodis et utilitatibus unius vel alterius gentis procurandis.

(1) M. I., A. A. S., p. 447.—(2) M. I., A. A. S., p. 447.—(3) Instr. S. C. de P. F., die festo Epiphaniae 1920.—(4) Instr. S. C. de P. F., 1639; Coll., I, n. 135.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 44

[Page 30]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

**[Texto Principal]**
25. Ex hoc tanti momenti principio sequentes conclusiones deducuntur.

1.º Religio catholica officiali probatoque nomine sinico «T’ien Chu Kiao» vocetur. Attamen alia nomina, quae essentialia Ecclesiae attributa referunt, non reprobandur.

2.º In fronte ecclesiarum unus tantum, characteribus sinicis conscriptus, ponatur titulus, scilicet «T’ien Chu T’ang».

3.º Pro missionum domibus, omissis omnibus appellatio- nibus quae missionariorum nationem designant, haec sola inscriptio usurpetur: « Catholica Missio ».

4.º In capite epistolarum documentorumque officialium una sit intestatio: vel Catholica Missio; vel nomen loci, Vicariatus aut Praefecturae Apostolicae, praetermissis omnibus denomina- tionibus, quae missionariorum patriam significant.

5.º Omnes iustae leges reipublicae sinensis observari debent sive a fidelibus, sive a missionariis et sacerdotibus, iis non exceptis legibus quae inra protectionis in catholicos aliis nationibus apposent.

Quaestiones tamen omnes quae huiusmodi « protectoratum » respiciunt, supremo S. Sedis iudicio reservantur.

6.º Ad opem externarum auctoritatum quam minime contigiendum est, id est, quando, ad negotia componenda, praeclucae sunt omnes aliae viae.

**TITULUS VI.**
De juramento circa ritus Sinenses

26. Normam Constitutionis Clementis XI «Ex illa die», 19 Mart. 1715, et praesertim Constitutionis Benedicti XIV «Ex quo», 5 Iulii 1742, et Declarationum S.C. de Propaganda Fide, 21 Iunii 1895, omnes et singuli ecclesiastici, tam saeculares quam regulares, ad Sinarum regna mittendi, tam indigenae quam europaei seu advenae, tam militum naviumque cappellani ad Sinas accedentes, cum aliquod munus missionarii obeunt, quam missionarii proprie dicti, antequam ibidem aliquod missionarii munus exercere incipiant, omnino teneantur praestare iuramentum de fideliter, integre ac inviolabiliter observanda Constitutione

Decreta

**[Anotações marginais]**
[No centro esquerdo, sobreposto ao texto]:
[ILLEGIBLE: ~15 chars]
[Na margem esquerda, abaixo do número 26]:
[UNCLEAR: "Decreta" ou "Decreto"?]

**[Carimbos]**
[No centro da página, sobreposta ao texto, em forma diagonal]:
(Selo circular com borda dentada e texto em caracteres latinos, parcialmente ilegível)
[Texto visível no selo]:
"ARCHIVIUM VATICANUM"
[Parte inferior do selo]:
"DECRETORIUM"
[Parte superior do selo]:
[UNCLEAR: possivelmente "S. C. DE PROPAGANDA FIDE"]
[Centro do selo]:
[UNREADABLE: desenho ou brasão não identificável]

**[Assinaturas]**
Nenhuma assinatura visível.

**[Referências arquivísticas]**
Nenhuma referência arquivística visível na imagem.

Page 45

[Page 31]

[Texto Principal]
«Ex quo singulari», iuxta formulam in praedicta constitutione contentam. Hoc iuramentum emittere debent in manibus Vicariorum Apostolicorum, in quorum respectiva iurisdictione comorantur, aut aliorum ab eis deputatorum; religiosi vero in manibus insuper Superiorum suae religionis, vel ab illis deputatorum in iisdem partibus existentium. Omnia iuramenta, postquam subscriptione munita fuerint, vel saltem authentica eorum exempla, ad S.C.S. Officii aut S.C. de Propaganda Fide, quanto citius fieri poterit, transmittantur: immediate a Vicariis Apostolicis; mediate a Superioribus religiosis, qui iuramenta a suis subditis, in suis manibus praestita, tenentur quamprimum transmittere ad snos respective Superiores generales, qui illa S.C.S. Officii aut S. Cong. de Prop. Fide statim tradere debebunt.

27. Poenae olim vigentes pro iis ecclesiasticis qui violant praeceptum circa ritus Sinenses censentur abrogatae, ad normam can. 6, n. 5.

28. «Omnes et singulos... Missionarios in Domino monemus ut, memores iurisjurandi quod praestiterunt, pro virili enitantur ut christiani, sibi quoquomodo subditi, exacte, absolute ac inviolabiliter observent et absque ulla tergiversatione adimpleant omnia et singula quae tum in supradictis Constitutionibus tum in variis declarationibus S. Congregationis, quae super eadem materia rituum sinensium prodierunt, observanda praecipiuntur; ac propterea expresse mandamus ut ipsos catechumenos ante baptismum clare et distincte edoceant quales sint prohibitiones Sanctae Matris Ecclesiae» circa praedictos ritus (1).

TITULUS VII.

De una eademque perscriptione nominum Sinensium litteris latinis.

29. Ad praecavendum errandi periculum, firmandamque, et, si opus sit, inducendam uniformitatem, nominum seu characterum sinensium perscriptio litteris latinis facienda est, pro locorum nominibus, iuxta methodum officialem quam, in officiis postalibus, Gubernium accipit et sequitur, reiectis ceteris, qui propositi sunt, «romanizationis» modis.

(1) Syn. Sutch., 1803 c. II, n. 4.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 46

[Page 32]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS VIII.
De Commissionibus.

CAPUT I.
De peritorum Commissione seu Comitatu
pro scholis, libris et diariis.

30. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse,
pro scholis ordinandis et libris catholicis conscribendis ac diffun-
dendis, quendam Comitatum centralem, constantem ex quinque
missionariis seu sacerdotibus, qui Praesidem, Vicepraesidem et
Secretarium eligent.

31. Huius primae Commissionis membra eliguntur a
Delegato Apostolico, auditis locorum Ordinariis (Can. 105, 1).
In suo munere tres annos, aut diutius, permanebunt. Delegato
tamen Apostolico integrum est, gravi de causa, Comitatum
quocumque tempore dissolvere, et denuo, auditis locorum Ordi-
nariis, constituere.

Sedes Comitatus a Delegato Apostolico designatur, auditis
pariter locorum Ordinariis.

32. In suo munere, ad normam sacrorum canonum, obeun-
do, hic peritorum Comitatus constituitur sub vigilantia et aucto-
ritate Delegati Apostolici ac locorum Ordinariorum, quibus
reverentiam et obedientiam praestare tenetur.

33. Praecipua eius munera sunt:
1º. Ea proponere quae, in scholis, religiosam, moralem,
litterariam et scientificam institutionem iuventae utriusque sexus
spectant;
2º. Accurate indicare et praeparare textus seu libros
quibus in scholis uti convenit;
3º. Talem scholarum inter se coordinationem proponere
ut aliae aliis auxilium ferre possint;
4º. Libellum de re scholari statis temporibus curare
edendum, ad instar illius qui, felici sane exitu, iam prodierat:
«L’école en Chine»;

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 47

[Page 33]

[Texto Principal]
COMITATUS PRO SCHOLIS, ETC. — PRO VERSIONE SS. SS. 33

5°. Libros, diaria (quae de rebus politicis nullo modo agant) aliisque scripta curare edenda et diffundenda, pro religione catholica propaganda sive inter rudes sive inter litteris excoltos;

6°. Libros et opuscula, necnon authentica Sedis Apostolicae Acta, ex extero in sinicum sermonem vertere;

7°. Opem ferre et favere iis qui, in libris et diariis catholicis edendis ac diffundendis, dant operam, praecipue editoribus et librariis catholicis;

8°. Curam adhibere, ad normas in libro quarto statutas, de iuvenibus qui externas regiones, studiorum causa, petunt.

34. Insuper in quacumque Missione Ordinarii unum missionarium vel sacerdotem designent, qui de re scholari et de libris catholicis diffundendis ibidem curet.

Hi missionarii vel sacerdotes habeantur ut «alia membra» comitatus centralis, quocum per litteras communicabunt (italice: membri corrispondenti), quique opportunias «informationes» eis dabit, atque eos, prout, de prudenti iudicio Delegati Apostolici, postulaverit necessitas, convocabit ad conventus, regionales aut generales, in quibus maioris momenti negotia expendantur.

CAPUT II.

De peritorum Commissione seu Comitatu
pro versione Sinica Sacrarum Scripturarum.

35. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse secundum comitatum, ex pluribus missionariis et sacerdotibus sinensibus constantem, cuius officium sit Sacras Scripturas, easque integras, in Sinicam linguam vertere, firmo praescripto can. 1391, imo semper additis versioni Scripturarum adnotationibus. Eius quoque coetus erit in linguam sinicam, tempore opportuno, transferre ea Primi Concilii Sinensis acta et decreta quae, iudicio Delegati Apostolici, fidelibus cognita vel utilia videbuntur, denegata interim cuilibet necessaria facultate horum actorum aut decretorum versionem sinicam edendi.

[Assinaturas]
5

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 48

[Page 34]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Texto Principal]
36. Versio Scripturarum eleganti quidem at simul simplici stylo constet, ita ut ab omnibus facile intelligi possit.

37. Sicut in primo, ita in hoc secundo Comitatu peritorum electio ad Delegatum Apostolicum pertinet, auditis locorum Ordinariis (1).

Delegatus autem Apostolicus convocabit ad primam sessionem peritos a se electos, qui sibi eligant Praesidem, Vicepraesidem ac secretarium, et proprii operis rationem seu programma statuant.

38. Eis qui, hoc maximi momenti opus iam aggressi, unam alteramve partem Scripturarum in linguam sinicam verterunt, Primum Concilium Sinense quos par est grati animi sensus exprimit, iustamque tribuit laudem.

CAPUT III
De peritorum Commissione
seu Comitatu pro uniformi catechismi et precum textu.

39. Primum Concilium Sinense censet constituendum esse, ex quinque saltem peritis missionariis vel sacerdotibus, tertium Comitatum, cuius munus sit componere lingua mandarinica unum, pro totis Sinis, catechismi et communium precum textum, postea, ab eis quorum interest, in diversas linguas sinicas vertendum. Servandae erunt, in his variis catechismi versionibus, eadem partium divisio, eadem lectiones, ac eadem ratio singulas ordinandi lectiones, facta tamen potestate singulis Ordinariis afferendi immutationes et addendi lectiones, quas unusquisque indicabit in suo territorio necessarias vel utiles; ita ut quaerenda sit in variis catechismis non quidem perfecta similitudo, sed, quoad fieri potest, substantialis uniformitas.

40. Sicut primum et secundum, ita hunc tertium Comitatum Delegatus Apostolicus eligit, auditis Ordinariis, eumque convocat.

(1) Can. 105, 10.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 49

[Page 35]
[Texto Principal]
COMITATUS PRO VERSIONE SS. SS. — PRO CATECHISMO, ETC. 35

41. Ex tribus libris constabit catechismus.
1º. Primus erit catechismus parvus pro pueris et puellis qui praeparantur ad primam communionem, necnon pro senibus et rudibus, sive catechumenis sive christianis, qui ampliora et profundiora discere nequeunt.
2º. Secundus autem erit catechismus ordinarius vel medius pro elementariis missionum scholis; pro catechumenis et ordinariis christianis; pro publica recitatione in ecclesia.
3º. Tertius denique erit catechismus maior pro catechistis, pro magistris, pro scholis secundariis et superioribus, et pro illis christianis qui ampliorem et penitiorem doctrinam addiscere optant.

42. Ita conficiantur hi tres catechismi ut, in materiis communibus, eadem verba, eodem modo inter se ordinata, usurpentur, ac proinde ut qui unum didicerit catechismum, non teneatur eandem doctrinam alio modo iterum addiscere.

43. Ad divisiones quod attinet, praemissis formula signi crucis, oratione dominica, salutatione angelica, symbolo apostolorum, praeceptis Dei et Ecclesiae, septem Sacramentis, actibus Fidei, Spei, Charitatis et Contritionis, necnon invocatione Angele Dei, etc., hae sunt catechismi partes:
1º. De Fide catholica, seu de veritatibus ad salutem necessario credendis;
2º. De Dei et Ecclesiae praeceptis;
3º. De gratia et de Sacramentis, singillatim inspectis;
4º. De oratione;
5º. De Festis.

Ne omissant membra Comitatus tractare, in loco opportuno, de funeribus christianorum ac de legitima fidelium veneratione in fideles defunctos, necnon de obligatione, qua tenentur christiani, cultum et clerum sustinendi.

44. Sit successive duplex editio catechismi communis a Comitatu confecti: una ad tempus, quae mittatur ad omnes et singulos Ordinarios, ut eam perpendant, atque emendatam, si opus sit, ad ipsum Comitatum remittant, relicto tamen ipsius Comitatus iudicio de faciendis aut omittendis correctionibus quae a paucis postulantur; altera definitiva, quae typis mandetur,

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No archival reference visible)

Page 50

[Page 36]
**LIBER I. — NORMAE GENERALIS**

[Texto Principal]
postquam prior editio fuerit, quantum necesse est aut utile, a
Comitatu retractata.

Eo tantum tempore Ordinarii curam habebunt ut hic cate-
chismus in linguam vernaculam redditus, in respectivo territorio
promulgetur.

45. Nomine precum communium eae veniunt quae ab om-
nibus fidelibus una simul in ecclesia recitari solent, scilicet:
1°. Preces matutinae et vespertinae;
2°. Preces dominicales et festivae, necnon preces ad
Missam;
3°. Preces Viae Crucis;
4°. Mysteria Rosarii B. M. V.;
5°. Litaniae liturgicae;
6°. Preces ante et post communionem;
7°. Preces commendationis animae;
8°. Officium defunctorum.

De his communibus precibus curabit tertius Comitatus. At
insuper, ad consulendum peculiari fidelium pietati, curam habebit
ut aliud diversarum precum a Sacra Liturgia desumptarum
conficiatur manuale.

Unum quoque iuvat animadvertere. Sint preces communes
pauciores, et, si opus sit, breviores quam huc usque, in quibus-
dam locis, fuerunt.

46. Precum stylus sit quidem quadam elegantia ornatus,
sed simul simplex et perspicuus, ita ut preces ab omnibus, etiam
rudibus, intelligi facile possint.

47. Ubi igitur sunt communes et intellectu faciles, veteres
precum textus quantum fieri potest, retineantur. Sed omnia
verba latina excludantur, eorumque fiat sinica versio, secundum
sensum, non vero secundum materialem sonum. Quoad cetera,
et praesertim quoad Sanctorum nomina, sit una ea transcribendi
methodus, secundum eorum in lingua latina sonum.

48. Ad normam can. 1385, §§ 1 et 2, tam precum quam
catechismi textus ne edantur, antequam Ordinarii eos recogno-
verint et licentiam eos edendi dederint.

[Assinaturas]
Decreta

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos] or [Selos]
(No visible stamps or seals)

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 51

[Page 37]

[Título IX.]
De documentis et monumentis servandis.

49. Quod de documentis et sacris monumentis servandis ius commune statuit can. 375-384, 534, 1047, 1158, 1280, 1281, 1301, 1418, 1523, 1530, 1548, 1811, 2309, 2405, 2406, Primum Concilium Sinense in memoriam reducit et commendat.

50. Insuper, pro nostrorum temporum et locorum opportunitate, Missionariis praecipit ut diligenter quaerant et servant quae ad religionis incrementum, persecutiones ac fidem confessorum, attinent.

51. Item, si missionarii monumenta geologica, paleontologica, archeologica, historica, artistica et cetera huiusmodi invenerint, haec servant; auxiliunque praebant, si quis missionariorum, ex Superiorum mandato, in iisdem studiis versatur.

[Título X.]
De habitu ecclesiastico.

52. § 1. Ad legitimam consuetudinem in Sinas, quatenus opus est, inducendam, Primum Concilium Sinense decernit ut omnes clerici, exteri et Sinenses, decentem habitum ecclesiasticum, qui vulgo "sotana" audit, induant. Si religiosi, proprium habentes habitum, eo uti velint, ubi eo commodè uti possunt, eos peculiari laude dignos indicat Concilium.

§ 2. Spectatis tamen locorum circumstantiis, Ordinariis locorum integrum est, praecipue in pagis, permittere sacerdotibus et clericis decentem togam Sinensem, dummodo sit, pro diverso anni tempore, nigri tantum vel albi coloris; excludatur quaelibet saecularis luxus species; atque extra domum, deferatur, cum toga sinensi, collare romanum, quod sacerdotibus et clericis insigne sit.

§ 3. Omnibus vero sacerdotibus et clericis, sive sinensibus sive exteris, vetitum est laicorum vestes europaeas induere.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Informação não disponível na imagem)

Page 52

[Page 38]

[Texto Principal]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS XI.
De praecedentia.

53. Praecedentia regitur iure communi iuxta can. 106 (1).

TITULUS XII.
De abolitione “prostrationum” coram sacerdotibus.

54. § 1. Profundis, flexis genibus, corporis inclinationi-
bus, quae “K’o t’ow” vocantur, substituuntur mediocres capitis
et humerorum inclinationes, nunc in Republica vigentes et
appellatae “Kin Kung”.

§ 2. De ponendis genibus Episcopo, eiusque anulo deos-
culando, servetur mos in universa Ecclesia usitatus.

(1) Decretum S. C. de P. F., 16 Jan. 1924 (A. A. S., a. 1924, p. 243).

FINIS LIBRI PRIMI.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 53

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER SECUNDUS.
DE PERSONIS ET OFFICIIS
—*—
PARS PRIMA.
DE CLERICIS.
TITULUS I.
De Romano Pontifice.

55. Unius Romani Pontificis, Vicarii D. N. I. C., ius est
et munus omnes gentes per se vel per alios evangelizandi,
Vicarii et Praefecti Apostolici necnon Superiores Missionum,
ab una Apostolica Sede nominati, potestate ordinaria quidem,
sed vicaria, Vicariatum, Praefecturam vel Missionem regunt (1).

56. In S. Sedem summam reverentiam, obedientiam, amo-
rem verbo et exemplo praestabunt omnes missionarii, semperque
curabunt ut omnes christifideles eodem sint animo, ac leges et
praecepta quae a S. Sede promulgantur fidelissime observent.
Quare oratio pro Romano Pontifice christianis maxime commen-
detur.

TITULUS II.
De Sacra Congregatione de Propaganda Fide.

57. Cum omnes missiones Sinarum S. C. de Propaganda
Fide immediate obnoxiae sint, omnes missionarii, iuxta can. 252,

(1) Canones 1350, § 2; 197; 293, § 1.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 54

[Page 40]
LIBER II. — DE PERSONIS ET OFFICIIS

praeculis habeant decreta, institutiones, responsiones quae ab
hae S. Congregatione emanarunt; nec omittere consulere cete-
rarum Congregationum responsiones ad regimen missionum
spectantes, quae ab Ordinariis alias notificabuntur.

TITULUS III.
De Delegato Apostolico.

58. Delegatus Apostolicus, in territorio sibi assignato,
advigilare debet in Ecclesiarum statum et Romanum Pontificem
de eodem certiorem facere.

Praeter hanc ordinariam potestatem, alias plerumque fa-
cultates obtinet, quae tamen sunt omnes delegatae (1).

59. Primum Concilium Sinense cum gaudio excipit Dele-
gatum Apostolicum, et paratissimum se praebet ad obsequendum
eius directioni secundum normas a Sede Apostolica ei traditas.

TITULUS IV.
De Vicariis ac Praefectis Apostolicis, necnon
de Superioribus Missionum (2).

60. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat
canones 293, 294, 295, 297, 298, 301, § 1, 303, 305, 306, spectantes
Vicarios ac Praefectos Apostolicos, illos scilicet Praelatos
ecclesiasticos, qui nomine Romani Pontificis spirituale regimen
territorii, in dioecesim non erecti, potestate ordinaria gerunt.
Item, canones 333, 335, 336, 337, 347, ad Episcopos sese referen-
tes, in quantum isti canones ad Vicarios ac Praefectos Aposto-
licos accommodantur.

61. Vicarii Apostolici in regimen Vicariatus neque per
se neque per alios, nec ullo sub titulo sese ingerere possunt,
ante captam legitime possessionem eiusdem Vicariatus. Sed si,

(1) Can. 267.—(2) Nomine Vicarii Apostolici et Apostolici Vicariatus, nisi
ex contextu aliud apparet, veniunt etiam Praefecti Apostolici et Praefecturae
Apostolicae, necnon Superiores missionum sui iuris et territoria in missiones
sui iuris erecta.

Decreta

Page 55

[Page 41]

[Texto Principal]
DELEGATUS AP. -- VICARII AP. -- VICARIATUS VISITATIO 41

ante designationem ad suam dignitatem, Pro-vicarii aut membra Consilii Directionis vel Administrationis Vicariatus fuerint, haec officia etiam post designationem retinere et exercere possunt (1).

62. Vicariatus foraneos constituere est ordinariae Vicarii et Praefecti Apostolici potestatis; ast, semel statutis Vicariatus aut Praefecturae divisionibus, ecclesiastica descriptio sine gravibus causis non mutetur.

Eiusdem Ordinarii est Missionariorum centrales Stationes designare, quas, eo inconsulto, mutare non licet.

63. Vicariis et Praefectis Apostolicis non licet, inconsulta Sede Apostolica, concedere missionariis, ab Ea immediate missis, veniam in perpetuum deserendi vicarium aut praefecturam, vel alio transeundi, nec eos quoquo modo expellere. At ipsis una cum legitimis Superioribus licet dimittere religiosos qui non sunt immediate missi a S. Sede.—In casu publici scandali, possunt Vicarii et Praefecti Apostolici, audito suo Consilio, et, si agatur de religiosis, praemonito, quantum fieri potest, Superiore, missionarium statim removere, facta tamen illico certiore Apostolica Sede (2).

TITULUS V.

De Vicariatus visitatione.

64. Meminerint Ordinarii se districte teneri regionem sibi concreditam, quandoecumque sit opus, per se quidem, aut, si legitime fuerint impediti, per alium visitare; et in visitatione expendere ea omnia quae ad fidem, bonos mores, Sacramentorum administrationem, praedicationem verbi Dei, festorum observationem, cultum divinum, iuventutis institutionem, disciplinam ecclesiasticam referuntur (3).

65. Fideliter observent ea quae in canonibus 345, 346 dicuntur de forma procedendi in visitatione, ac de moris et sumptibus vitandis.

(1) Can. 334, § 2. — (2) Can. 307. — (3) Can. 301, § 2.

[Assinaturas]
6

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 56

[Page 42]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
66. Ordinarius digne et reverenter excipiatur, tanquam Dei minister et R. Pontificis Vicarius. Ubi primum advenit, certior fiat de christianitatis statu; praesertim ei denuntientur, si quae sint, et ipse ignoraverit, scandalala et superstitiones quibus se dedant Christifideles huius loci. Denique ei ostendantur libri paroeciales.

TITULUS VI.
De relatione quinquennali et annuali
necnon de visitatione ad limina.

67. Vicarius et Praefectus Apostolicus singulis quinquenniis plenam et accuratam relationem de statu vicariatus et praefecturae S. Sedis exhibere tenentur. Si tamen annus mittendae relationis inciderit ex toto vel ex parte in primum biennium ab inita administratione, Vicarius et Praefectus Apostolicus, pro ea vice, a conficienda et exhibenda relatione abstinere possunt. Relatio scripta esse debet; et tum a Vicario vel Praefecto Apostolico, tum ab uno saltem e suis consiliariis subscribenda est (1).

68. Sub cuiusque autem anni exitum, Vicarii ac Praefecti Apostolici ad S. Sedem mittant clementiam seu numerum conversorum, baptizatorum annuaeque sacramentorum administrationis una cum aliis notatu dignioribus (2).

69. Vicarii et Praefecti Apostolici debent, sicut Episcopi residentiales sacra Limina visitare, et quidem in anno in quo relationem exhibere debent. Huic tamen obligationi, si graviter ipsi impediti sunt, satisfacere possunt per procuratorem etiam in Urbe degentem (3).

TITULUS VII.
De privilegiis et facultatibus Ordinariorum.

70. Ab accepta authentica notitia peractae canonicae provisionis, Episcopi, sive residentiales, sive titulares, fruuntur privilegiis quae in iure enumerantur (4) et “Vicariis et Prae-

(1) Can. 300, 340. — (2) Can. 300, §2. — (3) Can. 299 et 341. — (4) Can. 349.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 57

[Page 43]

[Texto Principal]
RELATIONES — FACULTATES — PRO-VICARIUS APOSTOLICUS 43
fectis Apostolicis, characterere episcopali auctis, privilegia hono-
rifica competunt, quae ius concedit Episcopis titularibus; si
autem characterere episcopali careant, habent tantum, durante
munere et in proprio territorio, insignia et privilegia Protono-
tatorum Apostolorum de numero participantium'' (Can. 308).

71. Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopali digni-
tate careant, exercere possunt eos potestatis actus qui in Codice
enumerantur.

TITULUS VIII.
De Pro-vicario et de Pro-praefecto Apostolico.

72. Ad normam canonis 309, Vicarius vel Praefectus
Apostolicus, nisi Coadiutor cum futura successione a S. Sede
fuerit datus, debet ubi primum in territorium adventit nominare
Pro-vicarium vel Pro-praefectum; qui quidem, vivente Vicario
aut Praefecto, nullam habet potestatem, nisi quae fuerit ab
eodem sibi commissa; sed, deficiente Vicario aut Praefecto, vel
eorum iurisdictione impedita, debet totum regimen assumere, et
in hoc munere permanere donec a S. Sede aliter fuerit provisum.

Pro-vicarius vel Pro-praefectus, qui titulari successerit, de-
bet deputare clericum qui sibi, eodem modo, in munere succedat.

Casu quo nullus administrator fuerit designatus, sive a
titulari sive a pro-titulari, sede vacante vel impedita, regimen
assumit senior in vicariatu vel praefectura.

73. Si Vicariatus vel Praefectura Apostolica concreditur
alieni Societati religiosae, ad mentem canonis 295, senior in
Vicariatu vel Praefectura reputatur sacerdos qui litteras suae
destinationis, a Superiore Societatis datas, Ordinario prius
exhibuit. Si plures eodem tempore litteras exhibuerint, senior
ordinatione, si plures eodem tempore ordinationem receperint,
senior aetate.

Ut ergo omnis difficultas praecaveatur, Concilium Sinense
Superioribus Societatum commendat ut, subditos suos ad Vica-
riatum vel Praefecturam mittentes, eis tradant litteras patentes
eorum destinationis Ordinario exhibendas.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 58

[Page 44]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

74. Si Vicariatus vel Praefectura conceditur regimini sacerdotum indigenarum, senior est ille qui ut talis designatur in canone 106, n. 3.

75. Pro-vicarius, vel Pro-praefectus, aut ille cui, sede vacante vel impedita, cura Vicariatus aut Praefecturae devenirit, debet statim monere S. Sedem. Potest uti omnibus facultatibus quae Vicario vel Praefecto competunt, nisi quae ob industriam personae concessae fuerint. Regimen cum omnibus facultatibus servare debet, donec successor canonicam sui muneris possessionem ceperit (1).

TITULUS IX.
De Vicario Delegato.

76. Vicarius Apostolicus et Praefectus nominare possunt Vicarium Delegatum, qui eadem pollet iurisdictione in spiritualibus et temporalibus quam ex iure canonico habet Vicarius generalis in dioecesi (2).

77. Omnia igitur quae, in canonibus 366, 367, 368, 369, 371, de Vicario generali dicuntur, Vicarium Delegatum spectant.
Sede vacante, iurisdictio Vicarii Delegati exspirat, et totum regimen assumit Pro-vicarius vel Pro-praefectus Apostolicus, nisi S. Sedes aliter providert (3).

TITULUS X.
De Consilio Missionis.

78. Ad normam canonis 302, Ordinarii debent Consilium ex tribus saltem antiquioribus et prudentioribus missionariis constituere; ac horum consultorum sententiam audire in gravioribus et difficilioribus negotiis.

79. Quia pro Ordinario agitur tantum de consiliis audiendis, satis est ad valide agendum ut audiat consultores. Quamvis autem nulla obligatione teneatur ad eorum votum, etsi concors,

(1) Can. 310, 311. — (2) Instr. S. Cong. de Propaganda Fide, 8 Dec. 1919. — (3) Can. 309, § 2 et can. 371.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 59

[Page 45]

[Texto Principal]
VICARIUS DELEGATUS — DUPLEX CONSILIUM — ARCHIVUM 45

accedendi; concordibus tamen eorum suffragiis deferat, nec ab iisdem, sine praevalenti ratione, suo iudicio aestimanda, discedat.

Omnes de consilio requisiti debent ea qua par est reverentia, fide ac sinceritate sententiam suam aperire.

80. Ius est Ordinariis eligere quos voluerit; tamen erit optandum ut unus vel alter sacerdos e clero indigena inter consiliarios adnumeretur.

TITULUS XI.

De Consilio administrationis.

81. Observent fideliter Ordinarii statuta in canone 1520 de Consilio administrationis bonorum ecclesiasticorum instituendo, necnon de isto Consilio audiendo in rebus administrativis maioris momenti.

82. Consultores pro administratione iidem esse possunt quam Missionarii electi pro Consilio Missionis (1).

83. Uti in Consilio Missionis, sic opportunum est ad Consilium Administrationis aggregare unum vel alterum sacerdotem indigenam.

TITULUS XII.

De Vicariatus Archivo.

84. Cum in canone 304, § 1, dicatur Vicarios ac Praefectos Apostolicos, habita locorum personarumque ratione, aeque teneri legibus quae de archivio constituendo Episcopis praescribuntur, Concilium Sineuse in memoriam revocat canones 375, 376, 377, 378, 379, 384, qui archivum episcopale spectant.

(1) Resp. Card. Praefecti Cong. de Prop. Fide. 13 Iunii 1921.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 60

[Page 46]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XIII.

De divisione interna Vicariatus et de Vicariis foraneis.

85. Territoria quae non sunt erecta in dioeceses, sed reguntur a Vicariis aut Praefectis Apostolicis dicuntur «In statu Missionis».

86. Lato sensu possunt dici «in statu Missionis» regiones quae, etsi hierarchia inibi constituta sit, adhuc tamen inchoatum aliquid prae se ferunt et subiciuntur Congregationi de Propaganda Fide.

87. Unius Sedis Apostolicae est iudicare atque decernere quando et quomodo territorium aliquod, relicto «statu Missionis», ex iurisdictione S. Congregationis de Propaganda Fide iuri communi subiiciatur eoque regatur.

88. Unius supremae ecclesiasticae potestatis est Vicariatus Apostolicos et Praefecturas Apostolicas erigere, mutare et supprimere (1).

89. Missionarius est sacerdos a Sede Apostolica mediate (i. e. mediante Societate religiosa cuius is sacerdos est membrum), vel immediate missus, ad fidem Christi infidelibus praedicandam, et ad eam fidem in iam conversis excolendam sub dependentia Vicarii vel Praefecti Apostolici, aut Superioris Missionis.

90. Si qui inter fideles aliquos Missionis ad sacerdotium promoveantur, ii clerum indigenam efformare dicuntur; qui clerus, natura sua saecularis est, sed et religiosus fieri potest, si alieni Religioni cooptetur. Sacerdos indigena a Missionario proprio dicto distinguitur, eo quod in loco ipso Missionis natus est, et non illic ab exteris regionibus missus. In Actis vero huius Concilii nomine Missionariorum veniunt quoque Sacerdotes indigenae, nisi aliter expresse caveatur.

91. Modo nihil vel a iure vel ab Ordinariis statutum sit circa iura et obligationes cleri indigenae, in omnibus aequiparantur Missionariis.

92. Ea est Sacrorum Canonum mens ut cuiusvis seu Vicariatus Apostolici seu Praefecturae territorium in distinctas partes dividatur, quarum singulae determinatum populum cum propria

(1) Can. 215, § 1.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 61

[Page 47]
DIVISIO INTERNA VICARIATUS

[Texto Principal]
ecclesia et peculiari pastore habeant (1). Quare Vicarii Praefectique Apostolici eo tendere debent ut Missionem sibi concreditam ad hanc suscipiendam aptae constitutionis formam praeparent, et, ubi iudicaverint ad eam divisionem procedi posse, id pericere ne omittant.

93. Non praepropere tamen et inconsiderate urgenda est divisio, praesertim si ea quae necessaria sunt, praevidentur defutura (Can. 1415, § 3). Prae oculis in primis habeant Ordinarii, in erigendis quasi-paroeciis, utilitatem animarum et quibus incrementis res catholica in suis regionibus adoleverit. Res hinc serio examinetur, audita, ad normam can. 302, Consiliatorum sententia, vel etiam praecipuorum Missionariorum in congressu coadunatorum. (2)

94. Neque tamen necessæ est, neque suadendum, ut expectetur donec totum Vicariatus vel Praefecturae territorium in quasi-paroecias disperti possit: pedetentim enim et per partes opportune procedatur, ita ut quaedam pars in quasi-paroecias dividatur, alterius partis divisione in idoneum tempus dilata.

95. Erectio quasi-paroeciae fiat per decretum Ordinarii. In eo clare describantur territorii limites; quod si hoc obtineri nequit, sufficit renuntiare quae christianitates ad singulas quasi-paroecias pertineant. Decreto insuper statuatur quae sit ecclesia principalis quasi-paroeciae, necnon residentia quasi-parochi.

96. Huius Decreti duo exemplaria conficiantur quorum unum in archivo Ordinarii, alterum in actis quasi-paroeciae modo erectae adservetur.

97. Constituta quasi-paroecia, ipso facto oriuntur iura et obligationes quasi-parochi, quae a C. I. C. sauciuntur.

98. Quod spectat ad matrimonia celebranda, in institutis quasi-paroeciis, attendatur oportet ad canones 1095 et 1096; in locis vero ubi non sunt constitutae quasi-paroeciae, Missionarii censendi sunt cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici, ac proinde cum licentia generali ab Ordinario concessa valide et licite assistunt matrimoniis.

99. Similiter ex quasi-paroeciae erectione sequitur ut omnes ecclesiae, capellae et oratoria, intra fines territorii quasi-

[Referências arquivísticas]
(1) Can. 216, § 2.— (2) Can. 303.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 62

[Page 48]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
paroeciae sita, subsidiaria habeantur et in eius ditione et
dependentia maneant donec quasi-paroecialitatem consequantur
vel a quasi-parochi cura subducantur ad normam can. 464.

100. Optimum demum consilium erit, divisione territorii
in quasi-paroecias peracta, disperiri quoque Vicariatum aut
Praefecturam in aliquos districtus qui plures quasi-paroecias
comprehendant, ita ut adumbrentur Vicariatus foranei atque
aptius regimini et administrationi Missionis provideatur (1).

101. Quantum natura locorum et christianorum necessitas
patientur, Ordinarii curent sic missionariorum residentias desi-
gnare ut missionarii facile possint saltem semel in mense se
mutuo inviscere, et ad sacramentalem confessionem peragendam,
et ad fruendum mutuo solatio et adiumento (2).

102. In regionibus autem ubi sacra hierarchia est quidem
instituta, sed quae adhuc obnoxiae sunt S. Congregationi de
Propaganda Fide, haec teneantur (3).

1°. Cum dioeceses huic Sacro Consilio subiectae tanquam
missiones haberi debeant, permitti potest ut in eisdem aliqua
pars territorii indivisa maneat, id est sine designatione limitum
paroecialium.

2°. Quae vero territorii partes limitatae iam sunt vel quae
limitari in posterum continget ad normam can. 216, eae nomine
paroeciae veniunt, at eis applicantur quae de quasi-paroeciis
peculiariter statuta sunt.

3°. Episcopis autem Missionum fit specialis facultas
nominandi regulares ad paroecias, quando omnino deficiunt idonei
sacerdotes e clero saeculari.

103. Ad normam Instruct. S.C. de Prop. Fide circa ere-
ctionem quasi-paroeciarum (25 Iulii 1920), Primum Concilium
Sinese censet ibi maxime caute et parce urgendum esse erectio-
nem quasi-paroeciarum, ubi non adest sacerdotum saecularium
indigenarum copia, quibus committi potest officium quasi-parochi.

104. Quae in Iure, a can. 445 ad can. 450, de Vicariis
foraneis statuuntur, ea omnia, congrua congruis referendo,
applicentur Missionariis, qui ad munus Vicarii foranei sunt
electi.

[Referências arquivísticas]
(1) Can. 217, 445 et seq.; cfr. A.A.S. a. 1920, pag. 332.—(2) A. A. S.,
a. 1922, pag. 291, cap. IV, n. 20, a.—(3) A. A. S. a. 1921, pag. 18.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 63

[Page 49]

[Texto Principal]
VICARII FORANEI — QUASI-PAROCHI

105. Vicarius foraneus, defuncto Missionario, provideat necessitatibus districtus huius missionarii, donec ab Ordinario res disponantur.

TITULUS XIV.

De Missionariis seu Quasi-parochis.

106. Quasi-parochi sunt qui quasi-paroeciam regunt (1).
Quasi-parochos e clero saeculari proprius loci Ordinarius nominat, audito Consilio (2); de religiosis autem si agatur, Ordinarius eos nominat ad normam can. 456.
Omnes sunt amovibiles (3).

107. Si quasi-parochi non sunt canonice instituti, non differunt a missionariis. — Missionarii vero habentur ut vicarii cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici ad mentem can. 476.
Si plures missionarii saeculares simul in eadem residentia vitam degunt, Ordinarius designet sacerdotem qui ceteris praesit.

108. Quia quasi-parochi aequiparantur parochis cum omnibus iuribus et obligationibus paroecialibus, eis applicanda sunt, congrua congruis referendo, illa quae de parochis statuuntur in canonibus 462, 466, 467, 468, 469, 1329, 1330, 1331, 1332, 1333, 1344, 1345, 1347, 1348.

109. Quasi-parochos adiuvare possunt vicarii cooperatores a loci Ordinario nominati, quorum iura et obligationes ex litteris Ordinarii et ex ipsius commissionone desumantur. Ipsi debebunt, ratione officii, quasi-parochi vicem supplere cumque adiuvare in universo paroeciali ministerio, excepta applicatione Missae pro populo (4).

110. Dent operam sacerdotes, praesertim quasi-parochi, ut pueros, qui indicia praebeant ecclesiasticae vocationis, peculi-
aribus curis a saeculi contagiiis areant, ad pietatem informent, primis litterarum studiis imbuant, divinaeque in eis vocationis germen foveant.

(1) Can. 451, § 2, 10. — (2) Can. 457. — (3) Can. 454, §§ 4 et 5. — (4) Can. 476.

7

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 64

[Page 50]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XV.

De Missionibus seu Visitationibus annuis.

111. Nomine Missionum hic intelliguntur non exercitia spiritualia populo data, sed visitationes, prædicationes et Sacramentorum administrationes quibus provideat missionarius visitando stationes christianorum.

112. Missionarius quotannis in omnibus suis christianitatibus hanc missionem seu visitationem annuam peragat. Praeter illam commendatur ut missionarii aliquoties in anno insuper visitent christianitates.

113. Optandum est ut, in magnis praesertim christianitatibus, Missionarii bini missionem peragant.

114. Missionarii visitationem annualem faciant iuxta rationem agendi conformem uniuscuiusque regionis usibus et moribus, ab Ordinario determinandam.

115. Ordinarii, de consilio præcipuorum missionariorum, et spectata temporum, locorum et personarum ratione, in suis regionibus ordinandas curent aptas normas ut visitationes annuae maiore cum fructu peragi valeant.

Speciatim autem de Sacramentorum usu et administratione solliciti sint missionarii; nec omissant sedulo exercere aliquot christianos, sive viros sive mulieres, ad modum baptizandi, eosque de necessitate baptismi et de magnitudine huius ministerii sollerter instruere.

Tandem, pro certo habentes hoc esse fere unicum subsidium conservandi et augendi fructus visitationis annuae, toti in id incumbant ut apud Christifideles sanctissimum morem aliquas preces in familia recitandi aut introducant aut solidius stabiliant.

TITULUS XVI.

De exercitiis spiritualibus pro laicis.

116. Ordinarii advigilent ut in maioribus christianitatibus, si commode fieri possit, exercitia spiritualia aliquando habeantur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 65

[Page 51]

[Texto Principal]
MISSIONES—EXERCITIA SPIRITUALIA—RESIDENTIA—ARCHIVUM 51

Quo abundantiores fructus percipiantur, hae cautiones sunt adhibendae.

1°. De tempore. Nonnisi extra consuetum missionis tempus huiusmodi exercitia tradantur, et quando populus operibus in campis vel in agris incumbere non cogatur.

2°. De convocandis. Praesertim convocentur coaditores missionarii, in quibus catechistae, priores et notabiles, etc.—Separatim a mulieribus viri exerceantur.

3°. De praedicatore. Si exercitia proprius missionarius ipse tradit, optandum est ut, praesertim in confessionibus excipiendis, ab uno alterove sacerdote adiuvetur.

TITULUS XVII.

De Residentia.

117. Primum Concilium Sinense refert canonem 465 de Residentia Parochorum, utpote applicandum quasi-parochis.

118. Missionarii autem in districtu seu Missione sibi ab Ordinario commissa commorentur, a qua sine gravi et urgente causa per notabile tempus eos abesse non licet, inconsulto Ordinario et quin substitutum ab Ordinario probandum reliquerint.

119. Licet missionariis ius vacationis ex Iure Canónico non competat, relinquitur tamen Ordinariis potestas largiendi feriatos dies, prout necessitas vel rerum et personarum adiuncta id exigent.

TITULUS XVIII.

De Archivo et libris paroecialibus.

120. Praescripta canonis 470 de libris paroecialibus conficiendis et servandis, necnon de archivo habendo, fideliter observent parochi et quasi-parochi.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 66

[Page 52]

[Texto Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

121. Debeant nomina baptizatorum, mentione facta de ministro, parentibus et patrinis, de loco ac die collati baptismi, in baptismali libro sedulo et sine ulla mora referre. Notetur etiam baptisma collatum filiis illegitimis, eorumque patris aut matris nomen, si cognoscatur, ad normam can. 777.

122. Si vero, sacerdote absente, alius privatim baptizaverit, tempore opportuno, examine quoad validitatem baptismi collati habito, necnon baptismi caeremoniis suppletis, in libro referant baptizatorum, baptizatoris nomen et testium, qui, ad normam can. 742, § 1, adhibendi sunt ut de baptismo rite collato legitime constet.

123. Casu quo commutatur missionarius, libri parociales sunt successori fideliter tradendi.

124. Insuper missionarius curet ut conficiatur liber historicus seu codex in quo, brevi sed veridica descriptione, referantur notabilia, sacra et profana, quae eveniant in Missionone. Sanctae Matris Ecclesiae fasti, certamina, martyria, triumphi, res gestae, etc., ex parvis documentis, sicut magnun aedificium ex lapidibus, eruuntur et celebrantur.

125. Si agatur de documentis inspectioni tradendis vel de exemplaribus transcribendis, servetur praescriptum can. 384.

TITULUS XIX.

De relatione annuali ad Ordinarium.

126. — Duplex est relatio ad Ordinarium mittenda: una spiritualis, et altera temporalis.

127. — Missionarii exacte et fideliter relationem annualem loci Ordinario faciant super sua administratione et statu animarum sibi commissarum, secundum formulam a S. C. de Prop. Fide determinatam.

128. — Missionarius ipse accurate et sincere faciat et subscribat computationes bonorum et a Missione et aliunde intuitu Missionis acceptorum ad sensum canonis 1536, § 1, rationemque eorum Ordinario quotamnis reddat.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 67

[Page 53]

[Texto Principal]
LIBRI PAROECIALES — DUPLEX RELATIO — INCARDINATIO 53

TITULUS XX.

De Clericorum incardinatione et translatione.

129.—Referuntur canones 111-117, congrua congruis referendo, ratione etiam habita can. 981.

Can. 111.—§ 1. Quemlibet clericum oportet esse vel alicui dioecesi vel alicui religioni adscriptum, ita ut clerici vagi nullatenus admittantur.
§ 2. Per receptionem primae tonsurae clericus adscribitur seu, ut aiunt, incardinatur dioecesi pro cuius servitio promotus fuit.

Can. 112.—Praeter casus de quibus in can. 114, 641, § 2, ut clericus alienae dioecesi valide incardinetur, a suo Ordinario obtinere debet litteras ab eodem subscriptas excardinationis perpetuae et absolutae; et ab Ordinario alienae dioecesis litteras ab eodem subscriptas incardinationis pariter perpetuae et absolutae.

Can. 113.—Excardinationem et incardinationem concedere nequit Vicarius Generalis sine mandato speciali, nec Vicarius Capitularis, nisi post annum a vacatione sedis episcopalis et cum consensu Capituli.

Can. 114.—Habetur excardinatio et incardinatione, si ab Ordinario alienae dioecesis clericus beneficium residentiale obtinuerit cum consensu sui Ordinarii in scriptis dato, vel cum licentia ab eodem in scriptis concessa e dioecesi discedendi in perpetuum.

Can. 115.—Etiam per professionem religiosam quis a propria dioecesi excardinatur, ad normam can. 585.

Can. 116.—Excardinatio fieri nequit sine iustis causis, et effectum non sortitur, nisi incardinatione secuta in alia dioecesi, cuius Ordinarius de eadem priorem Ordinarium quantocius certiorem reddat.

Can. 117.—Ad incardinationem alieni clerici Ordinarius ne deveniat, nisi:
1º. Necessitas aut utilitas dioecesis id exigat, et salvis iuris praescriptis circa canonicum ordinationis titulum;
2º. Ex legitimo documento sibi constiterit de obtenta legitima excardinatione, et habuerit praeterea a Curia dimittente, sub secreto, si opus sit, de clerici natalibus, vita, moribus ac studiis opportuna testimonia, maxime si agatur de incardinandis clericis diversae linguae et nationis; Ordinarius autem dimittens, gravitate onerata eius conscientia, advigilare debet ut testimonia sint veritati conformia.
3º. Clericus iurejurando coram eodem Ordinario eiusve delegato declaraverit se in perpetuum novae dioecesis servitio velle addici ad normam sacrorum canonum.

Can. 981.—§ 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationi de Prop. Fide subiectis, titulo missionis, ita tamen ut

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 68

[Page 54]

[Texto Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.

§ 2. Ordinarius presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

TITULUS XXI.

De ratione oeconomica cleri saecularis.

130.—Pro diversitate locorum et consuetudinum, Primum Concilium Sinense non potest normas particulares afferre. Hae sunt Ordinationes generales:

1°. Si e clero saeculari sacerdos, sive Europaeus sive Sinensis, ex pacto cum Vicario vel Praefecto Apostolico inito, facit fructus suos, Ordinarius non tenetur ex iustitia ei necessaria suppeditare aegrotanti vel senescenti, aliquando vero teneri potest ex charitate; si, e contrario, sacerdos non facit fructus suos, sed ab Ordinario de necessariis provisus est, Ordinarius debet eum sustentare adventante aegritudine vel senectute.

2°. Circa rationem oeconomicam cleri indigenae, commendatur, ut Ordinarii eliciant statuta ita ut nemini fiat iniuria sed servetur caritas, quae, ut ait Apostolus (1), «est vinculum perfections», inter operarios eiusdem Domini vineae. Haec statuta Ordinarius sive per se, sive per Rectorem Seminarii, notificabit antequam clericus indigena ad sacrum subdiaconatus ordinem promoveatur, ita ut, bene conscius, ea libere recipiat et fideliter observet.

3°. Cum nulla adsit ratio, ut, in divisione bonorum familiae, Seminarii alumni et indigenae sacerdotes suis fratribus non aequiparentur, maxime curandum est ut titulus patrimonii, iuxta Ecclesiae placitum, etiam in missionibus inducatur. (2)

4°. Nullum pecuniarium subsidium de bonis Missionis proprie dictis, Sacerdotes etiam cognatis proximis paueribus supeditabunt, salvis peculiaribus ordinationibus. Nihil tamen vetat quominus iidem Sacerdotes de bonis personalibus disponere pro suo lubitu possint.

(1) Coloss., III, 14.—(2) Can. 979.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 69

[Page 55]

[Texto Principal]
RATIO OECONOMICA — OFFICIA — VITA COMMUNIS, ETC. 55

TITULUS XXII.
De admittendo clero indigena ad omnia officia.

131. Nullum officium clero indigenae, dummodo idoneo, praecluditur.

132. Primum Concilium Sinense libenti animo quae canon 305 docet amplectitur. Imo maxime cupit ut quam citissime illa dies illucescat qua Sacerdotes sinenses etiam in episcopos eligantur.

TITULUS XXIII.
De vita communi cleri.

133. Primum Concilium Sinense, innixum in canone 134, vitam communem inter clericos commendat; ac vult ut, ubi viget, quantum fieri potest, servetur.

TITULUS XXIV.
De relationibus inter clerum indigenam et alienigenam.

134. Quae de sanctitate et honestate vitae omnibus sacerdotibus et religiosis in Iure statuuntur, can. 124 et seq., ea omnia eo magis missionarii sibi applicari satagant, quod ipsi sunt apostoli specialiter ab Ecclesia deputati ad fidem inter gentes praedicandam et stabiliepdam exercitatione omnium virtutum.

135. Haec omnia speciali modo Primum Concilium Sinense commendat clero indigenae. Prae oculis omnes habere debent christianam fidem neque firmam stabilitatem neque praepotentem profectum in Sinis obtenturam esse, nisi homines indigenae, in clerum assumpti, exemplo maxime, nedum verbo, contribulibus suis praeuceant, atque eos propriae vitae morum speculo ad christianas virtutes informent.

Speciali modo, tanquam ab ipso Domino Nostro Iesu Christo sibi traditum, existiment missionarii et sacerdotes cleri indigenae de dilectione mutua novum mandatum, sine ullo discrimine

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 70

[Page 56]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

extraneorum et Sinensium, adeo ut, ex hac mutua dilectione,
populus cognoscat missionarios et clericos indigenas vere esse
discipulos Christi. Hanc ergo dilectionem exhibeant fraternis
conjunctionibus, benevolentiae signis ultro citroque datis et
acceptis, usu sermonis utriusque intellecti, praesertim paribus
reverentiae et honoris officiis et testimoniiis.

TITULUS XXV.
De vita et honestate clericorum.

136. Singulos dies sanctificent clerici exercitiis pietatis,
in can. 125 statutis: oratione scilicet mentali, visitatione
SS. Sacramenti, rosario mariano et examine conscientiae.

137. Lectione librorum spiritualium quos habere possint,
in primis Novi Testamenti, Imitationis Christi, Sanctorum vita-
rum, praesertim eorum qui in Missionibus laborarunt, etc.,
animam mentemque pascant assidue ad propriam utilitatem et
devotionem.

138. Meminerint clerici in maioribus ordinibus constituti
gravis obligationis qua tenentur quotidie horas canonicas integre
recitandi (1).

139. Missam non celebrent Sacerdotes nisi post piam
praeparationem et cum devota gratiarum actione (2).

140. Iuxta praescriptum can. 125, § 1, clerici omnes fre-
quenter sacramentum Poenitentiae recipere debent. Itaque semel
in hebdomada, vel saltem intra quindecim dierum spatium, sacer-
dotes ad confessionem accedant; si vero id fieri nequeat ob
confessarii defectum, curent omnino ut, si possibile sit, duos
menses nunquam transeant sine confessione, exceptis casibus ab
Ordinario recognitis.

141. Omnes sacerdotes saeculares tertio saltem quoque
anno vacare debent exercitiis spiritualibus (3). Desiderandum
est ut ista exercitia quotamnis fiant, et in communi.—Optandum
tandem est ut singulis mensibus spirituali recollectioni incumbant
sacerdotes.

(1) Can. 135. — (2) Can. 810. — (3) Can. 126.

Decreta

Page 71

[Page 57]

[Texto Principal]
VITA CLERICORUM — OBOEDIENTIA ET REVERENTIA

142. Tempore secessuum spiritualium opportune legi po-
terunt “Exhortatio ad clerum catholicum” Pii PP. X., Encyclica
“Maximum illud” Benedicti PP. XV, et Primi Concilii Sinensis
decreta, ubi sermo est de virtutibus et de disciplina a sacerdo-
tibus excolendis.

TITULUS XXVI.

De oboedientia et reverentia Superioribus exhibenda.

143. Ad Romanum Pontificem sacerdotes Missionum cor
et oculos incessanter convertant, ut filii ad patrem; verbum Iius
obsequentissimo animo audiant; vestigia Eius ut amantissimi
Pastoris prenant, illumque venerentur ut Christi Vicarium et
Ecclesiae indeficiens lumen: Ubi Petrus, ibi Ecclesia.

144. Clerici omnes, praesertim presbyteri, speciali obli-
gatione tenentur Ordinario proprio reverentiam et oboedientiam
exhibendi (1).

145. Meminerint omnes Missionarii et sacerdotes cleri
indigenae, ad normas can. 108 et 109. Ecclesiam esse divina
institutione hierarchicam, ita ut qui sunt in quovis gradu inferiori
constituti exhibere debeant reverentiam et oboedientiam suo im-
mediato superiori. Unde certe contra rectum ordinem atque
adeo contra Ecclesiae mentem agit ille qui, aut absolute omissis
aut studiose praetermissis Superioribus immediatis, ad Supe-
riorem maiorem accedit pro negotiis quorum competentia est in
gradibus inferioribus.

146. Haec oboedientia tenenda est non solum inter Sedem
Apostolicam et eius in Sinis Delegatum, sed etiam inter Delega-
tum Apostolicum et Ordinarios; necnon inter Ordinarios et eos
qui instar Vicariorum foraneorum constituuntur ut Superiores
aliquorum Missionariorum.

147. Si quis levitate, vel, quod Deus avertat, ex aucto-
ritatis contemptu, inter sacerdotes aut christianos querelas
suscitare praesumpserit circa res, quae ad auctoritatem eccle-
siasticam pertinent, rigorosis, pro gravitate criminis, plectatur
poenis.

(1) Can. 127.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 72

[Page 58]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

**[Texto Principal]**
148. Caveant omnes, praesertim clerici, ne inducantur in errores hodiernos relate ad auctoritatem eorum qui aliis prae-
sunt; sed, firmiter credentes omnem potestatem a Deo provenire,
praexcepta suorum superiorum nec vituperent nec contemnant,
sed reverenter acceptent, ac fideliter observent.

149. Praesulibus inconsultis, nihil magni momenti aggre-
diantur sacerdotes: ex. gr., quando agitur de admittenda ad
matrimonii celebrationem persona sectae secretae adscripta, de
sepultura danda ei qui se occiderit, de magnis reparationibus in
Ecclesia faciendis, etc.

150. Vicariis foraneis, vel aliis quibus subsunt, in rebus
quae ad eorum competentiam spectant, parendum est aeque ac
ipsimet Ordinario.

151. Clerici munus ab Ordinario impositum suscipere ac
fideliter implere debent, quoties et quamdiu id, eius iudicio,
necessitas Ecclesiae requirit, salva legitimi impedimenti excusa-
tione (1).

152. Non tamen prohibetur quominus exponantur Supe-
rioribus difficultates in aliquo numero obeundo, dummodo ea
expositio fiat animo obedientiae et reverentiae.

153. Missionum traditiones probatas ne respuant et atque
despiciant praesertim neo-sacerdotes et missionarii. Pio e con-
trario ac reverenti cultu traditiones illas et consuetudines prose-
quantur, ita ut nihil, inconsultis Superioribus, innovare audeant.

154. Haec omnia paucis complexus est Pius Papa XI,
cum, in Encyclica “Ubi arcano Dei consilio”, 23 Dec. 1922,
scripsit: “Ihud velimus Sacerdotibus vestris renunciatis, vene-
rabiles fratres, Nos, tot laborum impigre pro Christi grege
susceptorum cum testes tum socios dudum atque participes,
semper maximi fecisse et facere corum sive in laboribus perferen-
dis magnanimitatem sive industrium in novis usque rationibus
inveniendis, quibus novis necessitatibus occurritur quas tem-
porum vices induxerint; eosdemque Nobis eo aretiore veritatis
vinculo, Nosque vicissim ipsis paterna benignitate coniunctos
fore, quo libentius artiusque Pastoribus, tanquam Christo ipsi,
ducibus et magistris, et vitae sanctitate et obedientiae integritate
adhaeserint” (2).

(1) Can. 128. — (2) A. A. S., a. 1922, pag. 694.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 73

[Page 59]

[Texto Principal]
CLERICORUM VIRTUTES — NEGOTIATIO VETITA — EMPTIO

TITULUS XXVII.
De paupertatis studio.

155. Ad instar caelestis magistri Christi, qui, in praesepio
nascens positus, et nudus in cruce mortuus, paupertatem dilexit
ac praedicavit, sacerdos ne alios quaestus faciat quam anima-
rum (1).

156. Nec sumptuose et inaniter absumatur pecunia Mis-
sionis: haereditas enim sacra est, pietumque ex largitionibus
veniens pauperum et eleemosynis fidelium, qui seipos, missionum
gratia, vel necessariis aliquando privare non dubitant. Horum
bonorum constituti sunt missionarii non domini sed dispensatores
ad normam SS. canonum.

TITULUS XXVIII.
De industria et commercio clero prohibitis.

157. Lex ecclesiastica, enuntiata in canone 142, et qua
prohibetur clericis exercitium negotiationis aut mercaturae,
magis magisque urget in Missionibus, cum ex sola mercatura
suspicione, multa impedimenta afferantur propagationi fidei.

158. Si quis ex missionariis vel ex sacerdotibus cleri
indigenae sine sui Ordinarii consensu in scriptis dato, oneratur
aliena pecunia, nullo modo Missio tenetur obligatione reddendi
pecuniam, etiam si pro Missionis operibus expensa sit.

TITULUS XXIX.
De prohibitione acquirendi et possidendi bona immobilia.

159. Quamvis Missionarii et Sacerdotes indigenae de
bonis patrimonialibus libere statuere possint, nulli tamen eorum
licet emere fundos, domus vel alia immobilia, etsi propria pecu-
nia, sine licentia Ordinarii et nonnisi iuxta normas ab eodem
Ordinario in singulis casibus tradendas.

(1) «Maximum illud», A. A. S., a. 1919 p. 447.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 74

[Page 60]

[Título Principal]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[TITULUS XXX.]
De sobrietate et castitate.

[Texto Principal]
160. Sicut inter virtutes, quibus ministerium sacerdotale omnibus commendatur, nulla est praeter castitatem qua efficaciores sunt ministri Evangelii, ita inter vitia quae venerandum sacerdotium inhonorent, nullum praeter incontinentiam sacerdotum reperire est quod fidelibus noceat magis, nullumque quod presbyteros hominibus viliores et contemptibiliores reddat.

161. Itaque sedulo serventur praescripta quae sancti Patres et Doctores perpetua traditione sanxerunt, eaque adhibeant sacerdotes, praesertim circa rationem agendi cum mulieribus ad servandam castitatem.

Ab intemperantiae vicio, quod carnalem facit animam et obaecat, abstineant; atque in primis ne alcooliciis liquoribus abutantur.

[TITULUS XXXI.]
De studiis Sacrarum Scientiarum, necnon de examinibus a iunioribus sacerdotibus subeundis.

[Texto Principal]
162. In Missionibus Sinensibus, in quantum fieri potest, serventur, quod attinet ad studia ecclesiastica, sacerdotibus propria, praescriptiones Codicis I. C. in canonibus 129, 130, 2376.

163. Studia sacerdotibus propria comprehendunt: Sacram Scripturam, Theologiam, Catechismum Romanum, Ius canonicum, Historiam ecclesiasticam, concionum ad populum preparationem, conscientiae casuum disputationes et solutiones, S. Sedis Decreta, S. C. de Prop. Fide instructiones, decreta Synodalia Sinarum, propriae missionis statuta et regulas particulares.

[Assinaturas]
Decreta

[Referências arquivísticas]
(Nota: Nenhuma referência arquivística visível na imagem)

Page 75

[Page 61]

[Texto Principal]
STUDIA SACRA — CASUUM SOLUTIO — LINGUA SINICA
61

TITULUS XXXII.

De conventibus pro solutione casuum de re morali
et liturgica.

164. Fideliter serventur ea quae in canonibus 131, 448,
2377 statuuntur relate ad participationem in collationibus de re
morali et liturgica.

165. Ordinarius non solum proponat casus, sed pro
opportunitate mittat solutionem casuum praecedenti vice propo-
sitorum.

TITULUS XXXIII.

De studio linguae vernaculæ.

166. Missionarii ad Sinas accedentes existiment ita sibi
studio linguae vernaculæ incumbendum esse, non ut quadam
modica cognitione contenti sint, sed ita ut expedite et emendate
loqui possint. Quod primi sui ad Sinas adventus Missionarii
insumunt tempus ad addiscendam linguam, postea ad usuram
lucrabuntur, et donum linguae, per totum vitae spatium, corum
honestabit ministerium ac facilius efficaciusque reddet.

Quapropter Patres Concilii opportunum censent statuere ut
novi Missionarii saltem primo anno, nullis aliis plerumque dis-
tenti curis, et designato magistro qui statutis temporibus lectiones
illis tradat, incumbant studio linguae.

Hortatur etiam Primum Concilium Sinense Vicarios et
Praefectos Apostolicos, ut quantum adiuncta sui Vicariatus et
praefecturae patiantur, retineant etiam secundo anno Missionarios
sub disciplina antiqui Missionarii, ea intentione ut non solum
vitam apostolicam, sed etiam linguam perfectius discant, et,
quantum feri potest, studio characterum sinensium se dedant.

Si quis ex Missionariis speciali modo sit idoneus ad linguam
sinicam discendam, munus erit Ordinarii efficere ut per longius
tempus (nisi aliud Missionariorum inopia postulet) huic studio
vacet, ut deinceps lucubrationes in elegantiore stylo perficere

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 76

[Page 62]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

possit, ac superstitiones erroresque confutare, et decus ac aesti-
matio etiam ab iis qui foris sunt Missioni comparentur.

167. De cetero, Primum Concilium Sinense statuit Ordina-
rios, onerata etiam eorum conscientia, non communicanturos esse
iurisdictionem Missionariis, donec, per diligens examen reco-
gnita eorum sufficiente scientia linguae sinensis, ad exercenda
cum fructu sacra ministeria idonei experti sunt.

TITULUS XXXIV.

De iis abstinendis quae statum sacerdotalem dedecent.

168. Meminerint sacerdotes prohibitiones in canonibus
138, 139, 140, clericis factas relate ad officia, artes et oblectamenta,
quae eos dedecent, aut a statu clericali aliena sunt.

169. In spectaculis, quibus non debent interesse clerici,
Primum Concilium Sinense comprehendit specialiter spectacula
cinematographica.

170. «A fide iubendo, etiam de bonis propriis, clericus
prohibetur, inconsulto loci Ordinario» (1).

171. Turpe est et Dei ministris indignum, in pecuniae
mutuis, sive ex bonis Missionis quando fiunt cum licentia Ordi-
narii, sive ex bonis patrimonialibus, exigere fenus seu usuram
quam in infidelibus ipsis abhorremus.

In his omnibus clerici prae oculis habeant aequitatem,
caritatem et evangelicam dignitatem.

172. Nullus sacerdos, Sinensium more, pueros, vel puellas
in filios vel filias adoptare audeat; nec ullus sive sacerdos, sive
seminarii alumnus, in christiana familia adoptetur in filium vel
quid huiusmodi. Si, quod Deus avertat, talis inveniatur abusus,
congruis poenis eradicetur.

(1) Can. 137.

Decreta

Page 77

[Page 63]

[Texto Principal]
QUAENAM VITANDA — RELIGIOSI IN GENERE
63

PARS SECUNDA.
DE RELIGIOSIS.

TITULUS XXXV.
De Religiosis in genere.

Primum Concilium Sinense quae ius commune habet de
Religiosis amplectitur et observanda commendat.

173. Missionum Praesules omni conatu in adiutorium
sodales Ordinum et Congregationum tum virorum tum femininarum
advocare studeant, et Institutis religiosis omnimodo faveant,
cum opere laboribusque bonorum religiosorum progressus religi-
onis vel missionis efficacius reddatur.

174. Postquam Vicarii Apostolici clero indigenae saeculari
efformando operam dederint, utilissimum opus aggredereuntur,
si ex ipso clero indigena aliquam congregationem veluti dioece-
sanam cum votis simplicibus instituere satagerint ad normam
sacrorum canonum (1).

175. Optandum est etiam ut si qui ex indigenis certam
vocationem ad Institutum Religiosum in missionibus existens
ostendant, ii, sine detrimento tamen cleri saecularis, in eodem
admittantur (2).

176. Praeter sodales Congregationum et Religiosos Ordi-
num, quibus Missiones concreditae sunt, alia quoque Religiosa
Instituta utriusque sexus opportunum censetur in adiutorium
advocare, quando necessitas hoc exigat et circumstantiae permit-
tunt.

177. Attamen Ordinarii nullam possunt admittere familiam
religiosam in territorio suo sine S. Cong. de Prop. Fide bene-
placito (3).

178. Religiosi ac Religiosae, quod ad se attinet, hoc ratum
perspectumque sibi habere debent, impensam scilicet maiorem
curam et operam ad bonum missionis, hoc est, ad animarum
procurandam salutem, in decus maius redundare sui Instituti.
Quapropter expedit ut, res aut personas tractantes, studeant
idem sentire, eundemque sequi modum ac Ordinarii et missionarii,
ita ut cum eis sint, intus et foris, « cor unum et anima una » (4).

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide 18 Octob. 1883.—(2) Ibid.—(3) Can. 497 §1.—
(4) Act., IV, 32.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 78

[Page 64]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVI.
De condendis novis Congregationibus.
De erectione et suppressione religionis domus.

179. Ea quae in canonibus 492, 493, 495, 496, de erectione et suppressione Religionis ac domus religiosae statuuntur, Primum Concilium Sinense in memoriam revocat, ac mandat observanda.

180. Quoties aliquis Ordinarius, iuxta can. 492, § 1, novam religiosam votorum simplicium Congregationem condere opportunum indicaverit, re adhuc integra, Sanctam Sedem adeat, eam distincte edocens de iis quae peragere intendit, ita ut eadem Sedes Apostolica de opportunitate novae Institutionis plene indicare possit; interim normas iam super huius generis negotiis datas omnino sequatur, necnon eas, quae in casu a S. Sede traditae contingat, debita obedientia servet.

TITULUS XXXVII.
De Religiosis in Missionibus.

181. Vicarius vel Praefectus Apostolicus, utpote Superior Missionis, curat de omnibus quae pertinent ad regimen Missionis et ad curam animarum. Superioris vero regularis «onus et munus erit servare ac provehere assidua solertique vigilantia et cura regularem disciplinam missionariorum proprii Ordinis; item et Missionis negotia singulis pro cuiusque ingenii et corporis viribus committere, quae tamen is ne agat nisi collatis cum Superiore Missionis consiliis, ut in eam una concedant provisionem, quam magis ad catholicae rei emolumentum conferre iudicaverint» (1).

182. Missionarii Congregationum iuris dioecesani totaliter pendent ab Ordinario, etiam in iis quae ad internam disciplinam regularem pertinent (2).

(1) Decret. S. C. de Prop. Fide. 12 Sept. 1896.—(2) Can. 492, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 79

[Page 65]

[Texto Principal]
NOVAE CONGREGATIONES — IN MISSIONIBUS

183. Canones, 500, 615, 616, 617, 618, 619, 620, qui exemptionem religiosorum spectant, Primum Concilium Sinense in memoriam revocat.

184. Privilegia, exemptiones, immunitates canonibus huius Concilii contraria, aut quomodo iuribus Vicariorum ac Praefectorum Apostolicorum derogatoria, praesertim quae in canone 296, § 1, continentur, in Institutis religiosis sive exemptis sive non exemptis non praesumuntur, sed probari debent.

185. Canones 630 et 631, qui spectant religiosos parochos, Primum Concilium Sinense refert et amplectitur.

Can. 630. — § 1. Religiosus, qui paroeciam regit sive titulo parochi sive titulo vicarii, manet adstrictus ad observationem votorum et constitutionum, quatenus haec observatio potest cum muneris sui officiis consistere.
§ 2. Quare, in iis quae ad religiosam disciplinam attinent, subest Superiori, cuius proinde est, et quidem privative respectu Ordinarii loci, in eius agendi rationem circa haec omnia inquirere eumque, si casus ferat, corrigere.
§ 3. Bona quae ipsi obveniunt intuitu paroeciae cui praeficitur, ipsi paroeciae acquirit; cetera acquirit ad instar aliorum religiosorum.
§ 4. Non obstante voto paupertatis, eidem licet eleemosynas in bonum paroecianorum, vel pro scholis catholicis aut locis piis paroeciae coniunctis, quovis modo oblatae accipere aut colligere, et acceptas sive collectas administrare, itemque, servata offerentium voluntate, pro prudenti suo arbitrio, erogare, salva semper vigilantia sui Superioris; sed eleemosynas pro ecclesia paroeciali aedificanda, conservanda, instauranda, exornanda accipere, apud se retinere, colligere aut administrare pertinet ad Superiores, si ecclesia sit communitatis religiosae; secus ad loci Ordinarium.

Can. 631. — § 1. Idem parochus vel vicarius religiosus, licet ministerium exerceat in domo seu loco ubi maiores Superiores religiosi ordinariam sedem habent, subest immediate omnimodae iurisdictioni, visitationi et correctioni Ordinarii loci, non secus ac parochi saeculares, regulari observantia unice excepta.
§ 2. Ordinarius loci, ubi eum suo muneri defecisse compererit, opportuna decreta condere ac meritas in eum poenas statuere potest; in quo nihilominus Ordinarii facultates minime privativae sunt, sed Superior ius cumulativum cum ipso habet, ita tamen ut, si aliter a Superiore, aliter ab Ordinario decerni contingat, decretum Ordinarii praevalere debeat.
§ 3. Quod attinet ad parochi vel vicarii religiosi remotionem e paroecia, servetur praescriptum can. 454, § 5; et quod ad bona temporalia, praescriptum can. 533, § 1, n. 4, et can. 535, § 3, n. 2.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 80

[Page 66]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVIII.
De visitatione domorum religiosarum.

186. Can. 512. — § 1. Ordinarius loci per se vel per alium quinto quoque anno visitare debet:
¹º. Singula monialium monasteria quae sibi vel Sedi Apostolicae immediate subiecta sunt;
²º. Singulas domos sive virorum sive mulierum Congregationis iuris dioecesani.

§ 2. Visitare quoque eodem tempore debet:
¹º. Monasteria monialium, quae regularibus subduntur, circa ea quae ad clausurae legem spectant; imo etiam circa alia omnia, si Superior regularis ea a quinque annis non visitaverit;
²º. Singulas domos Congregationis clericalis iuris pontificii etiam exemptae, in iis quae pertinent ad ecclesiam, sacrarium, oratorium publicum, sedem ad sacramentum poenitentiae;
³º. Singulas domos Congregationis laicalis iuris pontificii non solum in iis, de quibus in superiore numero, sed etiam in aliis, quae ad internam disciplinam spectant, ad normam tamen can. 618, § 2, n. 2.

§ 3. Quod ad bonorum administrationem attinet, serventur prae-
scripta can. 532-535.

Can. 513. — § 1. Visitator ius et officium habet interrogandi religio-
sos quos oportere iudicaverit et cognoscendi de iis quae ad visitationem
spectant; omnes autem religiosi obligatione tenentur respondendi secundum
veritatem, nec Superioribus fas est quoquo modo eos ab hac obligatione
avertere aut visitationis scopum aliter impedire.

§ 2. A decretis Visitatoris recursus datur in devolutivo tantum,
nisi Visitator ordine iudiciario processerit.

Can. 533. — § 1. Pro pecuniae quoque collocatione servetur prae-
scriptum can. 532, § 1; sed praevium consensum Ordinarii loci obtinere
tenentur:
¹º. Antistita monialium et religionis iuris dioecesani pro cuiusvis
pecuniae collocatione; imo, si monialium monasterium sit Superiori regulari
subiectum, ipsius quoque consensus est necessarius;
²º. Antistita in Congregatione religiosa iuris pontificii, si pecunia
dotem professarum constituat ad normam can. 549;
³º. Superior vel Antistita domus Congregationis religiosae, si qui
fundi domui tributi legative sint ad Dei cultum beneficientiamve eo ipso
loco impendam;
⁴º. Religiosus quilibet, etsi Ordinis regularis alumnus, si pecunia
data sit paroeciae vel missioni, aut religiosis intuitu paroeciae vel missionis.

§ 2. Haec item servanda sunt pro qualibet collocationis mutatione.

Decreta

Page 81

[Page 67]

[Texto Principal]
VISITATIO DOMORUM RELIGIOSARUM — RELIGIOSAE MULIERES 67

Can. 535. — § 1. In quolibet monialium monasterio etiam exempto:
1º. Administrationis ratio, gratis exigenda, reddatur semel in anno,
aut etiam saepius si id in constitutionibus praescribatur, ab Antistita
Ordinario loci, itemque Superiori regulari, si monasterium sit eidem
subiectum;

2º. Si ratio administrationis Ordinario non probetur, ipse potest
opportuna remedia adhibere, etiam removendo, si res postulet, oeconomicam
aliosque administratores; quod si monasterium sit Superiori regulari
subiectum, eum Ordinarium, uti prospiciat, monet; quod si ille neglexerit,
ipse per se consulat.

§ 2. In aliis mulierum religionibus, ratio administrationis bonorum
quæ dotes constituunt, Ordinario loci reddatur occasione visitationis et
etiam sæpius, si Ordinarius id necessarium duxerit.

§ 3. Loci Ordinario ius insuper esto cognoscendi:
1º. De rationibus œconomicis domus religiosae iuris dioecesani;
2º. De administratione fundorum legatorumque de quibus in
can. 583, § 1, nn. 3, 4.

Can. 550. — § 1. Dotes caute et integre administrentur apud monas-
terium vel domum habitualis residentiae supremæ Moderatricis aut
Antistitæ provincialis.

§ 2. Ordinarii locorum conservandis religiosarum dotibus sedulo
invigilent; et praesertim in sacra visitatione de eisdem rationem exigant.

TITULUS XXXIX.

De religiosis mulieribus.

187. Ordinarii haud parvam impendant curam et solli-
citudinem ad ea excolenda Instituta quae religiosas mulieres
respiciunt (1).

188. Neminem latet quantum utilitatis et emolumenti ex
bona virginum institutione provenire solet, sive ad fidem inter
infideles propagandam, sive ad pietatem inter christianos foven-
dam, cum ipsae in puellis educandis, mulieribus edocendis, infir-
mis curandis et ceteris operibus misericordiae inserviant.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 82

[Page 68]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XL.
De Monialibus.

189. Nomine monialium veniunt religiosae votorum solem-
nium, aut, nisi ex rei natura vel ex contextu sermonis aliud
constet, religiosae quarum vota ex instituto sunt solemnia, sed
pro aliquibus locis ex Apostolicae Sedis praescripto sunt simpli-
cia (1).

190. Cessionem vel dispositionem bonorum, de qua in can.
569, § 1, Moniales mutare solum possunt de licentia Ordinarii
loci, et, si monasterium regularibus obnoxium sit, Superioris
regularis, dummodo mutatio, saltem de notabili bonorum parte,
non fiat in favorem religionis. Per discessum autem a religione
eiusmodi cessio ac dispositio habere vim desinit (2).

191. Quoad custodiam Eucharistiae in monasterio monia-
lium, serventur praescripta can. 1267.

192. Quoad clausuram monialium, saltem earum quae
solemnia emiserunt vota, observentur can. 600-605, 2342, nn. 1
et 3. — Item, quoad dimissionem, serventur can. 647, 652, § 2,
653, 2388, Instructiones S. C. de Religiosis, necnon constitutiones
proprii Instituti.

TITULUS XLI.
De Sororibus.

193. Sorores sunt religiosae votorum simplicium, scilicet
cae omnes quae vota emitunt in Congregationibus religiosis in
quibus vota ex instituto sunt pro omnibus simplicia (3).

194. Sacrae Congregationi de Propaganda Fide obsecun-
dantes, Ordinarii cordi habeant ut devotae feminae indigenae,
quae ad congregationes religiosas idoneae sunt, a nulla religione
excludantur. At praescripta iuris Canonicci de dote ab ingre-
dientibus religionem afferenda (4) et de aliis conditionibus ad
ingressum, postulatum, novitiatum, professionem religiosam
requisitis observentur.

(1) Can. 488. 7°. — (2) Can. 580, § 3. — (3) Can. 488, 7°. — (4) Can. 547-551.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 83

[Page 69]

[Texto Principal]
MONIALES — SORORES — VIRGINES CATECHISTAE

195. Quoad confessarios et cappellanos, si agatur de domo religiosa, sed in qua communitas non attingit numerum sex sororum, vel de domibus missionis, ut scholis, orphanotrophiis et similibus ad Vicariatum aut Praefecturam pertinentibus, etiam multas Sorores habentibus, non adest obligatio designandi confessorium ordinarium. Attamen maxime convenit ut Ordinarii, quantum possunt, etiam quoad eas Sorores iuri canonico se conforment.

TITULUS XLII.

De Virginibus catechistis.

196. 1°. Virgines de quibus est sermo, in domibus suis virginitatem servantes, Missioni inserviant sub directione Ordinarii aut Missionariorum.

Has virgines Concilium servandas censet quoadusque aliae virgines in pias societates adunatae ad modum religiosarum cum maiori fructu illis succedant.

Ab illis distinguuntur virgines quae, sua virginitate contentae, in Missionibus de nulla re curam habent. De istiusmodi virginibus Concilium silent.

2°. Virgines, Missionis adiutrices, vel in scholis puellas docent, vel orationes in domibus privatis dirigunt, vel infantes moribundos baptizant, vel adultis moribundis assistunt, et generatim omnibus, christianis et paganis, bonis suis exemplis prosunt.

3°. Virgines nullum subsidium accipiunt a Missione, nec ulla emitunt vota, salvis iis quae, ad devotionem tantum, secundum regulas a probatis auctoribus traditas, confessarius voluerit permittere.

4°. Ne admittantur in coetus virginum nisi piae feminae aetate matura, longa experientia probatae, optima fama praeditae, quae pro suo modo doctrinam christianam bene noverint ac preces recitare possint, et quae sufficiens patrimonium ad honeste vivendum habeant.

5°. Severe prohibentur a) se immiscere saecularibus, praesertim vero in sponsalia et matrimonia concilianda se interponere; b) vel adoptare puellas vel ab aliis adoptari.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 84

[Page 70]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
Cum eae virgines dignae sint ut peculiari modo colantur,
Ordinariorum est in territoriis suae iurisdictionis, quatenus
opus fuerit, illis normas statuere, quae magis consentaneae sint
necessitatibus personarum et locorum.

6°. Severe prohibentur patresfamilias ne ullo pretextu
filias suas, vel invitas, virginitem servare cogant.

——*——

PARS TERTIA.
DE LAICIS.

TITULUS XLIII.
De Tertiis Ordinibus, Confraternitatibus et Piis unionibus.

197. 1°. Fideles laude digni sunt, si sua dent nomina asso-
ciationibus ab Ecclesia erectis vel saltem commendatis; at ne
nimis multiplicentur in eodem loco, et bene edoceantur socii de
obligatione qua tenentur prius observare Dei et Ecclesiae prae-
cepta.

2°. Pro locorum diversitate et traditionum, singulis Ordi-
nariis relinquitur quas opportuniiores in suo territorio existimet
erigere pias associationes.

198. Quoad erectionem, statuta, regimen, privilegia et
suppressionem huiusmodi associationum, serventur ius cauo-
nicum et constitutiones pro unaquaque earum conditae. Hic
sufficiat notare can. 686, § 1: “Nulla in Ecclesia recognoscitur
associatio quae a legitima auctoritate ecclesiastica erecta vel
saltem approbata non fuerit”.

TITULUS XLIV.
De Associationibus Fidelium
ad Fidem inter infideles propagandam directis.

199. Missionum Praesules valde commendent eas admodum
utiles institutiones quae ad salutem animarum ubique magis
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 85

[Page 71]

[Texto Principal]
ASSOCIATIONES APOSTOLICAE — IN GENERE — UNIONES SOCIALES 71
procurandam conferant. Huiusmodi profecto sunt peculiares
quaedam, orandi studio ac religionis propagandae zelo, laudabi-
les Societates, aliaeque ad exercenda misericordiae et christianae
caritatis opera saluberrimae Institutiones, ex quibus catholica
fides permulta hausisse emolumenta gloriatur.

TITULUS XLV.
De associationibus in genere et de unionibus socialibus.

200. Cum Sinensium indoles ad associationes valde sit
inclinis et acriter nunc quaestio socialis agitetur, Patres Concilii
ab Encyclica Rerum Novarum aliqua deducunt principia circa
Rem Socialem, observandaque commendant. Antea vero referunt
ex iure communi canones de Fidelium Associationibus in genere,
scilicet canones 684, 686, 687, 688, 689, 690, 699.

201. Doctrinas sociales et agitationes illas Concilium re-
fellit, quae principia proprietatis et auctoritatis evertunt, iuri
naturali et divino contrariae sunt, non augent divitias sed dis-
perdunt, officia Reipublicae pervertunt, familiarum compaginem
dissolvunt, non libertatem sed ordinum perturbationem gignunt
atque duram civium parant servitutem.

202. Ius proprietatis privatae et auctoritatis vim, cari-
tate quidem christiana temperatam, Catholica religio recognoscit.
Principium vero auctoritatis, non a conventione hominum sed a
Deo ducit, et oboedientiam auctoritati praestare docet non prop-
ter timorem sed propter conscientiam, iuxta Apostoli Pauli
doctrinam (1).

203. In tanto rerum novarum studio ac perturbatione,
illud sine dubitatione affirmamus, inania conata hominum futura,
Ecclesia posthabita.— Videlicet Ecclesia est, quae promit ex
Evangelio doctrinas, quarum virtute, aut plane componi certa-
men potest, aut certe fieri, detracta asperitate, mollius; eademque
est, quae non instruere mentem tantummodo, sed regere vitam
et mores singulorum praeceptis suis contendit; quae statum
ipsurn proletariorum ad meliora promovet pluribus utilissimis
institutis; quae vult atque expedit omnium ordinum consilia

(1) Rom., XIII, 5.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 86

[Page 72]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

viresque in id consociari, ut opificum rationibus, quam commodis-
sime potest, consulatur; ad eamque rem adhiberi leges ipsas
auctoritatemque reipublicae, utique ratione ac modo putat
oportere (1).

204. Missionarii omnino debent sese abstinere tum a
factionibus politicis tum ab agitationibus socialibus.

205. Quod si christiani instituere intendant aliquam ho-
nestam associationem, ut, viribus unitis, propriae perfectioni
meliorique status conditioni aptius studere et efficacius consulere
possint, Missionarii, de consensu Ordinarii, auxilium praebeant,
sed nullum moderatoris, administratoris seu arcarii munus acci-
piant, nullaque onerentur ratione oeconomica.

206. Valde vero commendantur Societates mutui auxilii,
quae ex statuta singulorum stipe communem pecuniam consti-
tuunt pro casu necessitatis; et sodalitia oblationes colligentia uti
Depositæ Pietatis, sicut ait Tertullianus, alendis humanisque
egenis, et succurrendis pueris re ae parentibus destitutis, senibus
aegrotantibus, etc.

207. Quum Patres Concilii consociationes oeconomicas
seu sociales non censeant his tempestatibus posse promoveri,
arbitrantur praecurrenda non esse opportuna tempora, cum
diserimine praecludendi, quae forsan in futuro possibiles erunt,
providentias sociales. Associationis principium est per se bo-
num et semper ab Ecclesia commendatum fuit, secundum illum
Sacrae Scripturae: Frater qui adiuvatur a fratre quasi civitas
firma (2).

208. Emancipationem, quam vocant, mulieris Concilium
prorsus reiecit, quia vinculum sanctitatemque familiae dissolvit,
quae est seminarium reipublicae et maximum populi siensis
praesidium. Restituendam vero mulieribus dignitatem, cessante
concubinatus ignominia et sponsalium servitute, Concilium alte
proclamat. Utique sarta tectaque sit auctoritas patris matrisque
familiae, sed sensu christiano temperata atque honestata.

“Cunque imperandi facultas profiseiscatur a Deo, eiusque
sit communicatio quaedam summi principatus, gerenda ad exem-
plar est potentatis divinae, non minus rebus singulis quam uni-
versis cura paterna consulenti... — Atqui interest: salutis cum

(1) Leo XIII, Enc. Rerum Novarum. — (2) Prov., XVIII, 19.

Decreta

Page 87

[Page 73]

[Texto Principal]
ASSOCIATIONES: IN GENERE; SOCIALES; JUVENUM, ETC. 73
publicae, tum privatae pacatas esse res et compositas: item dirigi
ad Dei iussa naturaeque principia omniem convietus domestici
disciplinam: observari et coli religionem: flore re privatim ac
publice mores integros: sanctam retineri institutionem, nec alteros
ab alteris impune violari: validos adolescere cives, iuvandae
tutandaeque, si res postulet, civitati idoneos» (1).

TITULUS XLVI.
De iuvenum catholicis associationibus.

209. Ordinarii curent ut in christianitatibus iuvenum
postscholares associationes instituantur, ad bonos mores promo-
vendos, et ad acceptam in scholis educationem servandam.

210. Etiam iuvenes pagani, qui in nostris scholis ex indole
morigerata et ingenio laudem meruerunt, in iis associationibus
tamquam simplices sodales accipi possunt.

211. Iuvenum catholicae associationes iurisdictioni Ordi-
narii obnoxiae sunt. Ut sibi nomen Associationis Catholicae
assumere queant, deferre debent statuta sua approbationi Ordi-
narii ad normam canonum. Nullo autem modo, nullo praetextu
cae associationes politicis agitationibus interesse debent.

212. Maxime vero associationibus Y.M.C.A. et Y.W.C.A.
a S. Congregatione S. Officii die 5 Nov. 1920 condemnatis
opponantur cae catholicae associationes (2).

213. Non solum ad finem recreativum instituuntur, sed ad
pietatem, studia et mutua auxilia fovenda.

214. Scholae quoque sive vespertinae, sive diurnae eri-
gantur, in quibus, cum scientifica et religiosa institutione, catho-
lici iuvenes sic congregati fruuntur ludis gymnasticis, musica et
«Sports» cum omni decore et honestate.

TITULUS XLVII.
De catechistis.

215. Ordinarios non fugit quantae utilitatis et quasi
necessitatis sit catechistas recte instituere et informare: ad fidem

(1) Leo XIII, Rerum Novarum.—(2) A. A. S., a. 1920, pag. 595 et seq.

[Assinaturas]
[None visible]

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 88

[Page 74]
**[Texto Principal]**
conservandam, pueros in scholis a teneris annis edocendo, doctrina
et virtute in variis christianis stationibus aliis praeiucendo; ad
fidem autem propagandam, cum viam missionariis aperiant,
animos infidelium disponant et catechumenos instruunt in doctrina
veritatis atque ad baptismum rite suscipiendum praeparant.
Sine huiusmodi missionariorum adiutoribus, religionem christia-
nam profecto nec celeriter fines proferre, nec in christianorum
animos altas radices agere posse compertum est (1).

216. Catechistae vel esse possunt in communi viventes ad
modum religiosorum, vel soli domi degentes.

Ubi de primis agatur, Ordinarii statuta illis procurent ad
normam can. 673 et seq.

Si soli vivunt, vel generatim Missionarium sequuntur, veluti
eius instrumenta ad doctrinam christianam explicandam; vel
solum in scholis Missionarium adiuvant, et dicuntur Magistri.
De his provisum est in lib. IV.

217. Missionarius vero commendet christianis fidelibus
ut quo par est honore nobilissimum catechistae munus prose-
quatur, et suas iudicent partes esse Missionarium adiuvare pro
catechistis sustentandis. Hoc coram Domino meritorium est.

218. Pietate praeditus catechista, moribus sit ac virtute
gravis: splendore boni exempli praestans, omnia quae ministerium
summ minime decent studiose fugiat, ne, passionibus suis indul-
gens, christianum nomen suis operibus polluat, et, ab ethnicis
despectus, eorum conversioni obstet. Frequenter suscipiat Sa-
cramenta, ad minus semel in mense ad confessionem et S.
Communionem accedat, tum ob proprium progressum, tum ad
christianorum exemplum et aedificationem (2). Quotannis vel
saltem secundo quoque anno, pro posse, spiritualibus vacet
exercitiis.

219. In praedicatione catechetica adhibeat formam, ac
praeterea alicui catechesis libro, quem prae manibus habere
debet, mente et animo prorsus insistat; ne, proprio ingenio aut
naturali eloquio indulgens, inania aut etiam falsa fidelibus, cum
religionis detrimento, audienda tradat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.—(2) Instr. S. C. de Prop.
Fide, 18 Oct. 1883.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 89

[Page 75]

[Texto Principal]
CATECHISTAE—PRIORES CHRISTIANITATUM

220. Landandus est prorsus et commendandus modus agendi missionariorum qui semel in mense vel saltem binis mensibus catechistas convocant ut de praeteritis atque de futuris laboribus ratio habeatur, insinulque catechistis facilis praebeaturs occasio recipiendi Sacramenta.

221. Opportunum saepe visum est ut catechistae aliquam addiscant artem, verbi gratia medicinam aut aliquid huiusmodi, tum ad otium vitandum, tum ad sui ipsius atque ministerii utilitatem.

222. Severissime vero prohibentur ne absque expressa Ordinarii vel Missionarii proprii licentia adire praesumant tribunalia aut litteras ad Mandarinos scribere.

TITULUS XLVIII.
De Prioribus Christianitatum.

223. In singulis christianitatibus constituantur quidam Christifideles tanquam custodes, vel praesides, vel capita christianitatis, sub directione Missionariorum. Et ii vocantur Priores.

224. Priores curare debent ut Christifideles diebus festivis de praecepto convocentur ad orandum et ad sermonem vel doctrinam christianam audiendam, ac in diebus dominicis ad alta voce recitandam aliquam partem catechismi.

225. Priores insuper curam habebunt, at non cogent, ut tempore visitationis annuae omnes Christifideles ad annualem receptionem Sacramentorum invitentur, sive divites, sive pauperes sint, ac quantumvis frigidi et pessimae vitae. Praeterea ab ipsis omnium omnino fidelium, cum baptizatorum tum catechumenorum, quorum nomina nondum relata fuerint in catalogum christianitatis, quantocius referantur, ut deinceps innotescant, et facilis admoneri possint de adventu sacerdotis, cum opus fuerit.

226. Absente sacerdote, eorum est officium baptizare omnes christianorum recenter natos infantes, vita periclitantes, et etiam benevalentes (si tamen non sit spes ut facile advocetur sacerdos), invitatis, nisi periculum sit in mora, duobus testibus,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 90

[Page 76]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Texto Principal]
sive viris, sive mulieribus, ut, adventiente sacerdote, constare possit de baptismo rite collato, ita ut nullum remaneat dubium de eius validitate.

Officium quoque Priorum est admonere missionarium de iis quae ad matrimonia in christianitate celebranda pertinent. Insuper investigabunt num adsint impedimenta prohibentia vel dirimentia matrimoniorum.

227. Praeterea Priorum est visitare et confortare infirmos propriae christianitatis, et invigilare ne unus quidem decedat sine ultimis Sacramentis.

228. Occasione funerum, munus erit Priorum diligentiter invigilare ne circa defunctum vel eius feretrum aliquid fiat, quod superstitionem redoleat, et ut exsequiae peragantur iuxta christianorum regulas et mores. Si forte aliqua neophytorum familia aliquando in iis obtemperare recusaverit, sacerdotem moneant.

229. Demum sedulo excogitabunt Priores occasiones ac media docendi atque disseminandi inter gentiles fidem christianam, praesertim in locis in quos nondum invecta est. Et si in aliquo loco vel familia viderint spem conversionis, non omittant monere sacerdotem. Satagant etiam ut alii christiani eodem zelo propagandi religionem fervcant.

230. Aliquoties, quantum circumstantiae permiserint, Priores ad exercitia spiritualia peragenda convocentur; qua occasione explicentur regulæ pro eis constitutæ.

231. De aliis autem adiutoribus Missionariorum, Ordinarius ipse statuat.

FINIS LIBRI SECUNDI.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 91

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER TERTIUS.
DE REBUS.

232. Quae ius commune praecepit in libro «De Rebus»
Concilium Sinense qua par est observantia amplectitur, quaedam
tamen apponens quae particulares respiciunt Missionum neces-
sitates. Ut vero missionarius semper in promptu habeat quae
ad rectam attinent Sacramentorum administrationem, canones
de Sacramentis ex integro refert.

PARS PRIMA.
DE SACRAMENTIS.

233. Can. 731.—§ 1. Cum omnia Sacramenta Novae Legis, a
Christo Domino Nostro instituta, sint praecipua sanctificationis et salutis
media, summa in iis opportune riteque administrandis ac suscipiendis
diligentia et reverentia adhibenda est.

234. Missionarii igitur, quibus munus incumbit Sacra-
menta continuo administrandi, illud perpetuo curare debent, ut
integre, caste, pieque vitam agant; nec unquam cuiuscumque
peccati mortalis labe se inquinari permittant, ne, dum aliorum
inserviant saluti, seipsos condemment, sibique aeternae damna-
tionis sint ministri (1).

235. Nullum Sacramentum conficiant vel ministrent, nisi
praemissa brevi oratione ad opem divinam implorandam; non
ex vana gloria aut ulla alia humana consideratione, sed cum
intentione Sacramenta Christi rite dispensandi, et munus suum
implendi ad gloriam Dei et salutem animarum (2).

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. I, I. — (2) Syn. Sutch., c. I, III.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 92

[Page 78]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
236. 1°. Sacerdos, officii sui memor, frequentcr hortetur fideles ut Sacramentorum doctrinam sedulo adiscant; ac ipsemet eorum divinam institutionem et fructus eximios saepius et opportune inculect, quibusque dispositionibus sint suscipienda, et caeremoniarum significationes explicet (1).

2°. «Optandum ut, congruenter antiquae disciplinae, mulieres in ecclesia separatae sint a viris.—Viri in ecclesia vel extra ecclesiam dum sacris ritibus assistunt, nudo capite sint, nisi aliud ferant probati populorum mores aut peculiaria rerum adiuncta; mulieres autem, capite cooperto et modeste vestitae, maxime cum ad mensam Dominicam accedunt» (2).

237. Ordinariorum tanen prudentiae relinquitur iudicium ferre de opportunitate vel convenientia huius moris in Sinis inducendi.

238. Can. 731. — § 2. Vetitum est Sacramenta Ecclesiae ministrare haereticis aut schismaticis, etiam bona fide errantibus eaque petentibus, nisi prius, erroribus reiectis, Ecclesiae reconciliati fuerint.

Can. 732. — § 1. Sacramenta baptismi, confirmationis et ordinis, quae characterem imprimunt, iterari nequeunt.

§ 2. Si vero prudens dubium existat num revera vel num valide collata fuerint, sub conditione iterum conferantur.

Can. 733. — § 1. In Sacramentis conficiendis, administrandis ac suscipiendis accurate serventur ritus et caeremoniae quae in libris ritualibus ab Ecclesia probatis praecipiuntur.

§ 2. Unusquisque autem ritum suum sequatur, salvo praescripto can. 851, § 2, 866.

Can. 2378. — Clerici maiores qui in sacro ministerio ritus et caeremonias ab Ecclesia praescriptas graviter negligant et moniti sese non emendaverint, suspendantur pro diversa reatus gravitate.

239. Propterea sacerdotes saepius diligentcr perlegant ac memoriae mandare studeant praecepta et monita quae in libris ritualibus eorumque commentariis de singulorum Sacramentorum administratione traduntur. Facile enim agenda praeterit, qui regulam agendorum nosse negligit (3).

240. Can. 734. — § 1. Sacra olea quae quibusdam Sacramentis administrandis inserviunt debent esse ab Episcopo benedicta feria V in

(1) Syn. Sutch., c. I·VIII. — (2) Can. 1262. — (3) Syn. Sutch., c. I. VI.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 93

[Page 79]

[Texto Principal]
SACRAMENTA IN GENERE — MINISTER BAPTISMI

Coena Domini proxime superiore; neque adhibeantur vetera, nisi necessitas urgeat.

§ 2. Mox deficienti oleo benedicto aliud oleum de olivis non benedictum adiciatur, etiam iterato, minore tamen copia.

Can. 735. — Parochus olea sacra a suo Ordinario petere debet et in ecclesia in tuta ac decenti custodia sub clavi diligenter asservare; nec ea domi retineat, nisi propter necessitatem aliamve rationabilem causam, accedente Ordinarii licentia.

241. Missionarius qui domi aut cubiculo retinere solet olea sacra, curet ut pariter eorum decenti ac tutae custodiae provideat.

242. Can. 736. — Pro administratione Sacramentorum minister nihil quavis de causa vel occasione sive directe sive indirecte exigat aut petat, praeter oblationes de quibus in can. 1507, § 1.

TITULUS I.

De Baptismo.

243. Can. 737. — § 1. Baptismus, Sacramentorum ianua ac fundamentum, omnibus in re vel saltem in voto necessarius ad salutem, valide non confertur, nisi per ablutionem aquae verae et naturalis cum praescripta verborum forma.

§ 2. Cum ministratur servatis omnibus ritibus et caeremoniis quae in ritualibus libris praecipiuntur, appellatur sollemnis; secus, non sollemnis seu privatus.

CAPUT I.

DE MINISTRO BAPTISMI.

244. Can. 738. — § 1. Minister ordinarius baptisma sollemnis est sacerdos; sed eius collatio reservatur parocho vel alii sacerdoti de eiusdem parochi vel Ordinarii loci licentia, quae in casu necessitatis legitime praesumitur.

§ 2. Etiam peregrinus a parocho proprio in sua paroecia sollemniter baptizetur, si id facile et sine mora fieri potest; secus peregrinum quilibet parochus in suo territorio potest sollemniter baptizare.

Can. 739. — In alieno territorio nemini licet, sine debita licentia, baptismum sollemnem conferre ne sui quidem loci incolis.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 94

[Page 80]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 740. — Ubi paroeciae aut quasi-paroeciae nondum sunt consti-
tutae, statutorum peculiariam et receptarum consuetudinum ratio habenda
est, ut constet cuinam sacerdoti, praeter Ordinarium, in universo territorio
vel in eius parte ius insit baptizandi.

Can. 741. — Extraordinarius baptismi sollemnis minister est diaco-
nus; qui tamen sua potestate ne utatur sine loci Ordinarii vel parochi
licentia, iusta de causa concedenda, quae, ubi necessitas urgeat, legitime
praesumitur.

Can. 742. — § 1. Baptismus non sollemnis, de quo in can. 759, § 1,
potest a quovis ministrari, servata debita materia, forma et intentione;
quatenus vero fieri potest, adhibeantur duo testes, vel saltem unus, quibus
baptismi collatio probari possit.

§ 2. Si tamen adsit sacerdos, diacono praeferatur, diaconus subdia-
cono, clericus laico et vir feminae, nisi pudoris gratia deceat feminam
potius quam virum baptizare, vel nisi femina noverit melius formam et
modum baptizandi.

§ 3. Patri aut matri suam prolem baptizare non licet, praeterquam
in mortis periculo, quando alius praesto non est, qui baptizet.

245. Laici qui baptizant filios fidelium vel paganos adultos,
nomina baptizatorum adnotare debent et, quatenus fieri potest,
etiam nomina testium, ad mentem can. 777; quae omnia missio-
narius opportuno tempore, et facta comprobatione, in libro suo
baptismali referat.

246. Can. 743. — Curet parochus ut fideles, praesertim obstetrices,
medici et chirurgi, rectum baptizandi modum pro casu necessitatis probe
ediscant.

CAPUT II.
DE SUBIECTO BAPTISMI.

247. Can. 745. — § 1. Subiectum capax baptismi est omnis et
solus homo viator, nondum baptizatus.

§ 2. Cum agitur de baptismo:
1º. Parvulorum seu infantium nomine veniunt, ad normam can. 88,
§ 3, qui nondum rationis usum adepti sunt, eisdemque accensentur amentes
ab infantia, in quavis aetate constituti;
2º. Adulti autem censentur, qui rationis usu fruuntur; idque satis
est ut suo quisque animi motu baptismum petat et ad illum admittatur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 95

[Page 81]

[Texto Principal]
MINISTER BAPTISMI — SUBJECTUM BAPTISMI

Can. 746. — § 1. Nemo in utero matris clausus baptizetur, donec probabilis spes sit ut rite editus baptizari possit.

§ 2. Si infans caput emiserit et periculum mortis immineat, baptizetur in capite; nec postea, si vivus evaserit, est iterum sub conditione baptizandus.

§ 3. Si aliud membrum emiserit, in illo, si periculum immineat, baptizetur sub conditione; at tunc, si natus vixerit, est rursus sub conditione baptizandus.

§ 4. Si mater praegnans mortua fuerit, fetus ab iis ad quos spectat extractus, si certo vivat, baptizetur absolute; si dubie, sub conditione.

§ 5. Fetus, in utero baptizatus, post ortum denuo sub conditione baptizari debet.

«Fetus extractio de praegnantis defunctaeque alvo matris, quamvis patefacienda ac persuadenda sit, expressse tamen cavet, prohibetque Sanctitas sua, ne missionarii in casibus particularibus se ingerant in demandanda sectione (caesarea), multoque minus in ea peragenda» (1).

248. Can. 747. — Curandum ut omnes fetus abortivi, quovis tempore editi, si certo vivant, baptizentur absolute; si dubie, sub conditione.

Can. 748. — Monstra et ostenta semper baptizentur saltem sub conditione; in dubio autem unusne an plures sint homines, unus absolute baptizetur, ceteri sub conditione.

Can. 749. — Infantes expositi et inventi nisi, re diligenter investigata, de eorum baptismo constet, sub conditione baptizentur.

Can. 750. — § 1. Infans infidelium, etiam invitis parentibus, licite baptizatur, cum in eo versatur vitae discrimine, ut prudenter praevideatur moriturus, antequam usum rationis attingat.

§ 2. Extra mortis periculum, dummodo catholicae eius educationi cautum sit, licite baptizatur:

1°. Si parentes vel tutores, aut saltem unus eorum, consentiant;

2°. Si parentes, idest pater, mater, avus, avia, vel tutores desint, aut ius in eum amiserint, vel illud exercere nullo pacto queant.

249. «Quantum... ad infantes parentum fidelium, qui ambo sunt admodum tepidi, seu in omni religionis cultu segnes atque socordes, vel quorum alter in prava agendi ratione protervus est, vel etiam quorum pater a fide christiana defectit seu apostavit, noverint missionarii eos, postulantibus praesertim ipsismet parentibus, posse et debere baptizari, non obstante dubio, seu

(1) S. C. S. Off., 15 Febr. 1780; 13 Dec. 1839.

11

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 96

[Page 82]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
causa etiam iusta metuendi ne, cum adoleverint, educatione christianā frustrentur, ino in gentilium cultu instituantur » (1).

250. Neque recusent missionarii baptizare prolem concubinariorum, timentes ne eorum falsum matrimonium approbare videantur. Baptismum conferant, et alia via removeant scandalum.

251. 1°. « Valde caute et prudenter se gerant missionarii in baptizandis fidelium filiabus quae gentilibus in matrimonium fuerunt promissae. Si huiusmodi puellae in infantili aetate adhuc constituantur, spesque non minima affulgeat eas educatione vere christianā fore inbuendas, tunc sine magna difficultate ad baptismum admittantur » (2).

Ipsa S. C. S. Off., 25 Iun. 1866, non excludit a baptismō recipiendō puellas in infantili aetate, ubi nihil aliud obstet præter futurarum nuptiarum periculum cum viro ethnico.

2°. Si vero agatur de puellis iam adultis, ac prope nubilibus, quae sat proxime gentilibus tradendae prævidentur, antequam eae baptizentur, res cum omnibus adiunctis ad Ordinarium deferatur.

252. Can. 751. — Circa baptismum infantium duorum haereticorum aut schismaticorum, aut duorum catholicorum qui in apostasiam vel haeresim vel schisma prolapsi sint, generatim serventur normae in superiore canone constitutae.

Can. 752. — § 1. Adultus, nisi sciens et volens probeque instructus, ne baptizetur; insuper admonendus ut de peccatis suis doleat.

§ 2. In mortis autem periculo, si nequeat in praecipuis fidei mysteriis diligentius instrui, satis est, ad baptismum conferendum, ut aliquo modo ostendat se eisdem assentire serioque promittat se christianae religionis mandata servaturum.

§ 3. Quod si baptismum ne petere quidem queat, sed vel antea vel in praesenti statu manifestaverit aliquo probabilī modo intentionem illum suscipiendi, baptizandus est sub conditione; si deinde convalerit et dubium de valore baptismi collati permaneat, sub conditione baptismus rursus conferatur.

Can. 753. — § 1. Tam sacerdotem qui adultos baptizaturus est, quam ipsos adultos qui sani sint, decet esse ieiunos.

§ 2. Nisi graves urgentesque causae obsint, adultus baptizatus statim Missae sacrificio assistat et sacram communionem percipiat.

(1) Syn. Sutch., C. II, VIII. — (2) Syn. Sutch., C. II, VII.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 97

[Page 83]

[Texto Principal]
SUBJECTUM BAPTISMI — RITUS ET CAEREMONIAE

Adultus baptizandus ita sit ordinarie instructus ut possit simul baptizari et ad S. Synaxim admitti. Attamen necessse non est ut eodem die baptizetur et communionem percipiat; sed curandum est ut ad S. Synaxim quam celerime accedat.

253. Can. 754. — § 1. Amentes et furiosi ne baptizentur, nisi tales a nativitate vel ante adeptum rationis usum fuerint; et tunc baptizandi sunt ut infantes.
§ 2. Si autem dilucida habeant intervalla, dum mentis compotes sunt, baptizentur, si velint.
§ 3. Baptizentur quoque, imminente periculo mortis, si, antequam insanirent, suscipiendi baptismi desiderium ostenderint.
§ 4. Qui lethargo aut phrenesi laborat, vigilans tantum et volens baptizetur; at si periculum mortis impendeat, servetur praescriptum § 3.

CAPUT III.

DE RITIBUS ET CAEREMONIIS BAPTISMI.

254. Can. 755. — § 1. Baptismus sollemniter conferatur, salvo praescripto can. 759.
§ 2. Loci Ordinarius potest gravi et rationabili de causa indulgere ut caeremoniae praescriptae pro baptismo infantium adhibeantur in baptismo adultorum.

Caeremoniae pro baptismo infantium praescriptae semper adhiberi possunt pro mulieribus adultis; pro viris autem iusta de causa (1).

255. Can. 756. — § 1. Proles ritu parentum baptizari debet.
§ 2. Si alter parentum pertineat ad ritum latinum, alter ad orientalem, proles ritu patris baptizetur, nisi aliud iure speciali cautum sit.
§ 3. Si unus tantum sit catholicus, proles huius ritu baptizanda est.

Can. 757. — § 1. In baptismo sollemni adhibenda est aqua ad hoc benedicta.
§ 2. Si aqua benedicta in baptisterio adeo sit imminuta, ut minus videatur sufficere, alia non benedicta admisceatur, etiam iterato, minore tamen copia.
§ 3. Si vero corrupta fuerit, aut effluxerit, aut quovis modo defecerit, parochus in fontem, bene mundatum ac nitidum, recentem aquam infundat ac proprio ritu in suis liturgicis libris praescripto benedicat.

(1) Coll., 1, n. 1006.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 98

[Page 84]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
256. Vicarii et Praefecti Apostolici ex Indulto Apostolicae Sedis possunt concedere suis missionariis facultatem benedicendi aquam baptismalem ea breviori formula, qua missionariis Peruanis apud Indos Summus Pontifex Paulus III uti concessit, et quae legitur in Append. Ritualis Romani.

257. Can. 758. — Licet baptismus conferri valide possit aut per infusionem, aut per immersionem, aut per aspersionem, primus tamen vel secundus modus, aut mixtus ex utroque, qui magis sit in usu, retineatur, secundum probatos diversarum Ecclesiarum rituales libros.

Can. 759. — § 1. In mortis periculo baptismum privatim conferre licet; et, si conferatur a ministro qui nec sacerdos sit nec diaconus, ea tantum ponantur, quae sunt ad baptisma validitatem necessaria; si a sacerdote vel diacono, serventur quoque, si tempus adsit, caeremoniae quae baptismum sequuntur.

§ 2. Extra mortis periculum baptismum privatum loci Ordinarius permittere nequit, nisi agatur de haereticis qui in adulta aetate sub conditione baptizentur.

§ 3. Caeremoniae autem quae in baptisma collatione praetermissae quavis ratione fuerint, quamprimum in ecclesia suppleantur, nisi in casu de quo in § 2.

Can. 760. — Cum baptismus sub conditione iteratur, caeremoniae, si quidem in priore baptismo omissae fuerunt, suppleantur, salvo praescripto can. 759, § 3; sin autem in priore baptismo adhibita sunt, repeti in altero aut omitti possunt.

Can. 761. — Curent parochi ut ei qui baptizatur, christianum imponatur nomen; quod si id consequi non poterunt, nomini a parentibus imposito addant nomen alicuius Sancti et in libro baptizatorum utrumque nomen perscribant.

CAPUT IV.
DE PATRINIS.

258. Can. 762. — § 1. Ex vetustissimo Ecclesiae more nemo solemniter baptizetur, nisi suum habeat, quatenus fieri possit, patrinum.

§ 2. Etiam in baptismo privato patrinus, si facile haberi queat, adhibeatur; si non interfuerit, adhibeatur in supplendis baptisma caeremoniis, sed hoc in casu nullam contrahat spiritualem cognationem.

Can. 763. — § 1. Cum baptismus iteratur sub conditione, idem patrinus, quatenus fieri possit, adhibeatur, qui in priore baptismo forte adfuit; extra hunc casum in baptismo conditionato patrinus non est necessarius.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 99

[Page 85]

[Texto Principal]
RITUS ET CAEREMONIAE BAPTISMI — PATRINI

§ 2. Iterato baptismo sub conditione, neque patrinus qui priori baptismo adfuit, neque qui posteriori, cognationem spiritualem contrabit, nisi idem patrinus in utroque baptismo adhibitus fuerit.

Can. 764. — Patrinus unus tantum, licet diversi sexus a baptizando, vel ad summum unus et una adhibeantur.

Attentis Sinensium moribus, tolerari potest consuetudo adhibendi unum patrinum in baptismo.

259. Can. 765. — Ut quis sit patrinus, oportet:
1º. Sit baptizatus, rationis usum assecurus et intentionem habeat id munus gerendi;
2º. Ad nullam pertineat haereticam aut schismaticam sectam, nec sententia condemnatoria vel declaratoria sit excommunicatus aut infamis infamia iuris aut exclusus ab actibus legitimis, nec sit clericus depositus vel degradatus;
3º. Nec sit pater vel mater vel coniux baptizandi;
4º. Ab ipso baptizando eiusve parentibus vel tutoribus aut, his deficientibus, a ministro sit designatus;
5º. Baptizandum in actu baptismi per se vel per procuratorem physice teneat aut tangat vel statim levat seu suscipiat de sacro fonte aut de manibus baptizantis.

Can. 766. — Ut autem quis licite patrinus admittatur, oportet:
1º. Decimum quartum suae aetatis annum attigerit, nisi aliud iusta de causa ministro videatur;
2º. Non sit propter notorium delictum excommunicatus vel exclusus ab actibus legitimis vel infamis infamia iuris, quin tamen sententia intercesserit, nec sit interdictus aut alias publice criminatus vel infamis infamia facti;
3º. Fidei rudimenta noverit;
4º. In nulla religione sit novitius vel professus, nisi necessitas urgeat et expressa habeatur venia Superioris saltem localis;
5º. In sacris ordinibus non sit constitutus, nisi accedat expressa Ordinarii proprii licentia.

Can. 767. — In dubio utrum quis valide vel licite admitti possit, necne, ad patrini munus, parochus, si tempus suppetat, consulat Ordinarium.

Can. 768. — Ex baptismo spiritualem cognationem contrahunt tantum cum baptizato baptizans et patrinus.

Can. 769. — Patrinorum est, ex suscepto munere, spiritualem filium perpetuo sibi commendatum habere, atque in iis quae ad christianae vitae institutionem spectant, curare diligenter ut ille talem in tota vita se praebeat, qualem futurum esse solemnis caeremonia spoponderunt.

260. Improbanda est parentum incuria, qui munus patrini non selectis idoneis personis, sed cuiusunque qui eis, cum baptis-

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 100

[Page 86]
LIBER III — DE REBUS

mus conferri debet, occurrit committunt, licet pro certo habeant ipsum suum spiritualem filium non amplius esse revisurum (1).

CAPUT V.
DE TEMPORE ET LOCO BAPTISMI CONFERENDI.

261. « Infantes quamprimum baptizentur; et parochi ac concionatores frequentes fideles de hac gravi eorum obligatione commoneant » (2).

262. 1º. Quapropter Concilium Plenarium Sinense statuit ut, nisi iusta excuset causa, quamprimum, id est intra octo dies a nativitate, abluantur infantes; in absentia sacerdotis, baptismus debet a peritis fidelibus conferri.

2º. Missionarii autem pro viribus conentur, si alicubi viget, eradicare abusum quo tepidiores christiani ac baptismi administratores baptismum naturum quandoque ultra hebdomadam differunt.

263. Can. 771. — Baptismus privatus, urgente necessitate, quovis tempore et loco administrandus est.
Can. 772. — Etiam sollemnis baptismus qualibet die administrari potest; decet tamen adultorum baptismum, secundum antiquissimum Ecclesiae ritum, conferri, si fieri comode queat, in pervigilio Paschatis et Pentecostes, praecipue in metropolitaneis aut cathedralibus ecclesiis.
Can. 773. — Proprius baptismi sollemnis administrandi locus est baptisterium in ecclesia vel oratorio publico.

264. § 1. Quaelibet paroecialis ecclesia, revocato ac reprobato quovis contrario statuto vel privilegio vel consuetudine, baptismalem habeat fontem, salvo legitimo iure cumulativo aliis ecclesiis iam quaesito.
§ 2. Loci Ordinarius potest pro fidelium commoditate permittere vel iubere ut fons baptismalis ponatur etiam in alia ecclesia vel publico oratorio intra paroeciae fines (3).

265. Ordinarii Sinarum possunt idem permittere vel iubere, congrua congruis referendo, in iurisdictionis suae ecclesiis vel publicis oratoriis, quamvis inibi nondum sint paroeciae neque quasi-paroeciae canonice constitutae.

(1) Coll. Hongkong, n. 458. — (2) Can. 770. — (3) Can. 774.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 101

[Page 87]

[Texto Principal]
TEMPUS ET LOCUS—ADNOTATIO ET PROBATIO

266. Can. 775.—Si ad ecclesiam paroecialem, aut ad aliam quae iure fontis gaudeat, baptizandus, propter locorum distantiam aliave adjuncta, sine gravi incommodo aut periculo, accedere aut transferri nequeat, baptismus sollemnis a parocho conferri potest et debet in proxima ecclesia aut oratorio publico intra paroeciae fines, licet haec baptismali fonte careant.

Can. 776.—§ 1. In domibus autem privatis baptismus sollemnis administrari non debet, nisi hisce in adiunctis:

1º. Si baptizandi sint filii aut nepotes eorum qui supremum actu tenent popolorum principatum vel ius habent succedendi in thronum, quoties isti id rite poposcerint;

2º. Si loci Ordinarius, pro suo prudenti arbitrio et conscientia, iusta ac rationabili de causa, in casu aliquo extraordinario id concedendum censuerit.

§ 2. In memoratis casibus baptismus conferendus est in sacello domus aut saltem in alio decenti loco, et aqua baptismali de more benedicta.

267. 1º. In locis vero missionum baptismus solennis domi est conferendus aut domi supplendae sunt caeremoniae adultis infirmis qui propter infirmitatem aut periculum ad templum deferri non possunt (1).

2º. Item domi est conferendus, ubi non est sacellum vel commune oratorium, aut ecclesia longe distat (2).

CAPUT VI.

DE COLLATI BAPTISMI ADNOTATIONE ET PROBATIONE.

268. Can. 777.—§ 1. Parochi debent nomina baptizatorum, mentione facta de ministro, parentibus ac patrinis, de loco ac die collati baptismi, in baptismali libro sedulo et sine ulla mora referre.

§ 2. Ubi vero de illegitimis filiis agatur, matris nomen est inserendum, si publice eius maternitas constet, vel ipsa sponte sua scripto vel coram duobus testibus id petat; item nomen patris, dummodo ipse sponte sua a parocho vel scripto vel coram duobus testibus id requirat, vel ex publico authentico documento sit notus; in ceteris casibus inscribatur natus tanquam filius patris ignoti vel ignotorum parentum.

269. Si agitur de migrante qui in alieno territorio baptizatus fuerit, servetur praescriptum huius canonis cum praescripto can. 778.

(1) S. C. S. Off., 10 April. 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, 1, n. 1213, ad 2um et ad 4um.—(2) S. C. S. Off., 28 Febr. 1663, Coll., 1, n. 151; S. C. de Prop. Fide, 21 Jan. 1789, Coll., 1, n. 598, ad 3um et 4um; S. R. C., 4 Febr. 1871, Coll., 2, n. 1365, ad 3um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 102

[Page 88]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
270. Can. 778. — Si baptasmus nec a proprio parocho nec eo praesente administratus fuerit, minister de ipso collato quamprimum proprium ratione domicilii parochum baptizati certiorem reddat.

Can. 779. — Ad collatum baptismum comprobandum, si nemini fiat praeiudicium, satis est unus testis omni exceptione maior, vel ipsius baptizati iusiurandum, si ipse in adulta aetate baptismum receperit.

TITULUS II.

De Confirmatione.

271. Can. 780. — Sacramentum confirmationis conferri debet per manus impositionem cum unctione chrismatis in fronte et per verba in pontificalibus libris ab Ecclesia probatis praescripta.

Can. 781. — § 1. Chrisma, in sacramento confirmationis adhibendum, debet esse ab Episcopo consecratum, etiamsi sacramentum a presbytero, ex iure vel ex apostolico indulto, ministretur.

§ 2. Unctio autem ne fiat aliquo instrumento, sed ipsa ministri manu capiti confirmandi rite imposita.

CAPUT I.

DE MINISTRO CONFIRMATIONIS ORDINARIO
ET EXTRAORDINARIO.

272. Can. 782. — § 1. Ordinarius confirmationis minister est solus Episcopus.

§ 2. Extraordinarius minister est presbyter, cui vel iure communi vel peculiari Sedis Apostolicae indulto ea facultas concessa sit.

§ 3. Hac facultate ipso iure gaudent, praeter S. R. E. Cardinales ad normam can. 239, § 1, n. 23, Abbas vel Praelatus nullius, Vicarius et Praefectus Apostolicus, qui tamen ea valide uti nequeunt, nisi intra fines sui territorii et durante munere tantum.

§ 4. Presbyter latini ritus cui, vi indulti, haec facultas competat, confirmationem valide confert solis fidelibus sui ritus, nisi in indulto aliud expresse cautum fuerit.

§ 5. Nefas est presbyteris ritus orientalis, qui facultate vel privilegio gaudent confirmationem una cum baptismo infantibus sui ritus conferendi, eandem ministrare infantibus latini ritus.

273. Ordinarii loci ex Indulto Apostolicae Sedis delegare possunt omnibus suis sacerdotibus facultatem administrandi

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 103

[Page 89]

[Texto Principal]
MINISTER CONFIRMATIONIS — CONFIRMATIONIS SUBJECTUM 89

valide et licite sacram confirmationem fidelibus sive adultis sive pueris in articulo mortis constitutis, etiam in loco residentiae Episcopi, absente tamen quocumque Episcopo vel gravi de causa impedito.

274. Can. 783. — § 1. Episcopus in sua dioecesi hoc sacramentum etiam extraneis legitime ministrat, nisi obstet expressa proprii eorum Ordinarii prohibito.

§ 2. In aliena dioecesi indiget licentia Ordinarii loci saltem rationabiliter praesumpta, nisi agatur de propriis subditis quibus confirmationem conferat privatum ac sine baculo et mitra.

Can. 784. — Presbytero quoque licet, si apostolico locali privilegio sit munitus, in designato sibi territorio confirmare etiam extraneos, nisi id ipsorum Ordinarii expresse vetuerint.

Can. 785. — § 1. Episcopus obligatione tenetur sacramentum hoc subditis rite et rationabiliter petentibus conferendi, praesertim tempore visitationis dioecesis.

§ 2. Eadem obligatione tenetur presbyter, privilegio apostolico donatus, erga illos quorum in favorem est concessa facultas.

§ 3. Ordinarius, legitima causa impeditus aut potestate confirmandi carens, debet, quoad fieri possit, saltem intra quodlibet quinquennium providere ut suis subditis hoc sacramentum administretur.

§ 4. Si graviter neglexerit sacramentum confirmationis suis subditis per se vel per alium ministrare, servetur praescriptum can. 274, n. 4.

CAPUT II.

DE SUBJECTO CONFIRMATIONIS.

275. Can. 786. — Aquis baptismi non ablutus valide confirmari nequit; praeterea, ut quis licite et fructuose confirmetur, debet esse in statu gratiae constitutus et, si usu rationis polleat, sufficienter instructus.

276. Curent sacerdotes ut « omnes et singuli fideles nondum confirmati, atque etiam catechumeni, sedulo addiscant, saltem quoad substantiam, si memoriter tenere non valeant, doctrinam confirmationis, prout exponitur in catechismo » (1).

277. Illis vero neophytis, qui in articulo mortis baptizati, satis instrui nequeunt, non est conferendum confirmationis sacramentum, « nisi saltem habeant aliquam intentionem percipiendi confirmationem ad robur animae suae adiiciendum » (2).

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1. — (2) S. C. S. Off., 10 Aprilis 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 1213.

12

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 104

[Page 90]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
278. Missionarii opportunis temporibus huius divini sa-
cramenti naturam, virtutem seu effectus, dignitatem, necnon
dispositiones ad illud digne et fructuose suscipiendum, ita
explicent, ut fideliunm animi eius desiderio accendantur, atque ad
tantae gratiae beneficium optime parati inveniantur (1).

279. Monentur insuper omnes confirmandi ut poenitentiae
sacramento corda sua ab omni peccato emundent, quo digni
evadant ut gratia Spiritus Sancti impleantur.

280. Can. 787. — Quanquam hoc sacramentum non est de neces-
sitate medii ad salutem, nemini tamen licet, oblata occasione, illud negli-
gere; imo parochi curent ut fideles ad illud opportuno tempore accedant.

Can. 788. — Licet sacramenti confirmationis administratio convenien-
ter in Ecclesia Latina differatur ad septimum circiter aetatis annum,
nihilominus etiam antea conferri potest, si infans in mortis periculo sit
constitutus, vel ministro id expedire ob iustas et graves causas videatur.

Can. 789. — Confirmandi, si plures sint, adsint primae manuum
impositioni seu extensioni, nec nisi expleto ritu discedant.

CAPUT III.

DE TEMPORE ET LOCO CONFIRMATIONIS CONFERENDAE.

281. Can. 790. — Hoc sacramentum quovis tempore conferri
potest; maxime autem decet illud administrari in hebdomada Pentecostes.

Can. 791. — Licet proprius confirmationis administrandae locus
ecclesia sit, ex causa tamen quam minister iustam ac rationabilem
iudicaverit, potest hoc sacramentum in quolibet alio decenti loco conferri.

Can. 792. — Episcopo ius est intra fines suae dioecesis confirmatio-
nem administrandi in locis quoque exemptis.

CAPUT IV.

DE PATRINIS.

282. Can. 793. — Ex vetustissimo Ecclesiae more, ut in baptismo,
ita etiam in confirmatione adhibendus est patrinus, si haberi possit.

Can. 794. — § 1. Patrinus unum tantum confirmandum aut duos
praesentet, nisi aliud iusta de causa ministro videatur.

§ 2. Unus quoque pro singulis confirmandis sit patrinus.

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 105

[Page 91]

[Texto Principal]
ADJUNCTA — PATRINI — ADNOTATIO ET PROBATIO

Can. 795. — Ut quis sit patrinus, oportet:
1º. Sit ipse quoque confirmatus, rationis usum assecutus et intentionem habeat id munus gerendi;
2º. Nulli haereticae aut schismaticae sectae sit adscriptus, nec ulla ex poenis de quibus in can. 765, n. 2 per sententiam declaratoriam aut condemnatoriarn notatus;
3º. Non sit pater, mater, coniux confirmandi;
4º. A confirmando eiusve parentibus vel tutoribus vel, hi si desint aut renuant, a ministro vel a parocho sit designatus;
5º. Confirmandum in ipso confirmationis actu per se vel per procuratorem physice tangat.

Can. 796. — Ut quis licite ad patrini munus admittatur, oportet:
1º. Sit alius a patrino baptismi, nisi rationabilis causa, iudicio ministri, aliud suadeat, aut statim post baptismum legitime confirmatio conferatur;
2º. Sit eiusdem sexus ac confirmandus, nisi aliud ministro in casibus particularibus ex rationabili causa videatur;
3º. Serventur praeterea praescripta can. 766.

Can. 797. — Etiam ex valida confirmatione oritur inter confirmatum et patrinum cognatio spiritualis, ex qua patrinus obligatione tenetur confirmatum perpetuo sibi commendatum habendi eiusque christianam educationem curandi.

CAPUT V.
DE COLLATAE CONFIRMATIONIS ADNOTATIONE
ET PROBATIONE.

283. Can. 798. — Nomina ministri, confirrnatorum, parentum et patrinorum, diem ac locum confirmationis parochus inscribat in peculiari libro, praeter adnotationem in libro baptizatorum de qua in can. 470, § 2.

Can. 799. — Si proprius confirmati parochus praesens non fuerit, de collata confirmatione minister vel per se ipse vel per alium quamprimum eundem certiorem faciat.

Can. 800. — Ad collatam confirmationem probandam, modo nemini fiat praeiudicium, satis est unus testis omni exceptione maior, vel ipsius confirmati iusiurandum, nisi confirmatus fuerit in infantili aetate.

TITULUS III.
De Eucharistia.

284. Can. 801. — In sanctissima Eucharistia sub speciebus panis et vini ipsemet Christus Dominus continetur, offertur, sumitur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 106

[Page 92]
LIBER III. — DE REBUS

CAPUT I.

DE SACROSANCTO MISSAE SACRIFICIO.

Art. I. — De sacerdote Missae sacrificium celebrante.

285. Can. 802. — Potestatem offerendi Missae sacrificium habent soli sacerdotes.

Can. 803. — Non licet pluribus sacerdotibus concelebrare, praeterquam in Missa ordinationis presbyterorum et in Missa consecrationis Episcoporum secundum Pontificale Romanum.

Can. 804. — § 1. Sacerdos extraneus ecclesiae in qua celebrare postulat, exhibens authenticas et adhuc validas litteras commendatitias sui Ordinarii, si sit saecularis, vel sui Superioris, si religiosus, vel Sacrae Congregationis pro Ecclesia Orientali, si sit ritus orientalis, ad Missae celebrationem admittatur, nisi interim aliquid eum commisisse constet, cur a Missae celebratione repelli debeat.

§ 2. Si iis litteris careat, sed rectori ecclesiae de eius probitate apprime constet, poterit admitti; si vero rectori sit ignotus, admitti adhuc potest semel vel bis, dummodo, ecclesiastica veste indutus, nihil ex celebratione ab ecclesia in qua litat, quovis titulo, percipiat, et nomen, officium suamque dioecesim in peculiari libro signet.

§ 3. Peculiares hac de re normae, salvis huius canonis praescriptis, ad Ordinario loci datae, servandae sunt ab omnibus, etiam religiosis exemptis, nisi agatur de admittendis ad celebrandum religiosis in ecclesia suae religionis.

Can. 805. — Sacerdotes omnes obligatione tenentur Sacrum litandi pluries per annum; curet autem Episcopus vel Superior religiosus ut iidem saltem singulis diebus dominicis aliisque festis de praecepto divinis operentur.

Can. 806. — § 1. Excepto die Nativitatis Domini et die Commemorationis omnium fidelium defunctorum, quibus facultas est ter offerendi Eucharisticum Sacrificium, non licet sacerdoti plures in die celebrare Missas, nisi ex apostolico indulto aut potestate facta a loci Ordinario.

§ 2. Hanc tamen facultatem impetri nequit Ordinarius, nisi cum, prudenti ipsius iudicio, propter penuriam sacerdotum die festo de praecepto notabilis fidelium pars Missae adstare non possit; non est autem in eius potestate plures quam duas Missas eidem sacerdoti permittere.

286. Ordinarii Sinarum, existente rationabili causa, non difficiles se praebeant in impertienda facultate binandi, habita tamen locorum et temporum ratione.

Decreta

Page 107

[Page 93]

[Texto Principal]
CELEBRANS — MISSAE RITUS ET CAEREMONIAE

287. Can. 807. — Sacerdos sibi concius peccati mortalis, quantumvis se contritum existimet, sine praemissa sacramentali confessione Missam celebrare ne audeat; quod si, deficiente copia confessarii et urgente necessitate, elicit tamen perfectae contritionis actu, celebraverit, quamprimum confiteatur.

288. Can. 808. — Sacerdoti celebrare ne liceat, nisi ieiunio naturali a media nocte servato.

Can. 809. — Integrum est Missam applicare pro quibusvis tum vivis, tum etiam defunctis purgatorio igne admissa expiantibus, salvo praescripto can. 2262, § 2, n. 2.

Can. 810. — Sacerdos ne omitter at ad Eucharistici Sacrificii oblationem sese piis precibus disponere, eoque expleto, gratias Deo pro tanto beneficio agere.

Can. 811. — § 1. Sacerdos, Missam celebraturus, deferat vestem convenientem quae ad talos pertingat et sacra ornamenta a rubricis sui ritus praescripta.

§ 2. Abstineat autem a pileolo et annulo, nisi sit S. R. E. Cardinalis, Episcopus vel Abbas benedictus, aut nisi apostolicum indultum eorumdem usum in Missa celebranda eidem permittat.

Can. 812. — Nulli sacerdoti celebranti, praeter Episcopos aliosque praelatos usu pontificalium fruentes, licet, sola honoris aut sollemnitatis causa, habere presbyterum assistentem.

Can. 813. — § 1. Sacerdos Missam ne celebret sine ministro qui eidem inserviat et respondeat.

§ 2. Minister Missae inserviens ne sit mulier, nisi, deficiente viro, iusta de causa, eaque lege ut mulier ex longinquo respondeat nec ullo pacto ad altare accedat.

289. Ex speciali concessione S. Sedis possunt Vicarii et Praefecti Apostolici dispensare a praescripto can. 813, § 1.

Art. II. — De Missae ritibus et caeremoniis.

290. Can. 814. — Sacrosanctum Missae sacrificium offerri debet ex pane et vino, cui modicissima aqua miscenda est.

Can. 815. — § 1. Panis debet esse mere triticceus et recenter confectus ita ut nullum sit periculum corruptionis.

§ 2. Vinum debet esse naturale de genimine vitis et non corruptum.

291. 1º. Missionarii seu rectores ecclesiarum curent, quantumvis possibile est, ne a tabernis publicis farinam pro hostiis conficiendis emant, sed omni cura advigilent ut genuina frumenti farina adhibeatur.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 108

[Page 94]

[Texto Principal]
2º. Item vinum adhibeant de cuius sinceritate certo omnino constet; quod si hoc vinum sibi providere nequeant, ad Vicarium Apostolicum recurrant.

292. Can. 816. — In Missae celebratione sacerdos, secundum proprium ritum, debet panem azymum vel fermentatum adhibere ubicumque Sacrum litet.

Can. 817. — Nefas est, urgente etiam extrema necessitate, alteram materiam sine altera, aut etiam utramque, extra Missae celebrationem, consecrare.

Can. 818. — Reprobata quavis contraria consuetudine, sacerdos celebrans accurate ac devote servet rubricas suorum ritualium librorum, caveatque ne alias caeremonias aut preces proprio arbitrio adiungat.

293. Can. 819. — Missae sacrificium celebrandum est lingua liturgica sui cuiusque ritus ab Ecclesia probati.

Art. III. — De tempore et loco Missae celebrandae.

294. Can. 820. — Missae sacrificium omnibus diebus celebrari potest, exceptis iis qui proprio sacerdotis ritu excluduntur.

Can. 821. — § 1. Missae celebrandae initium ne fiat citius quam una hora ante auroram vel serius quam una hora post meridiem.

§ 2. In nocte Nativitatis Domini inchoari media nocte potest sola Missa conventualis vel paroecialis, non autem alia sine apostolico indulto.

§ 3. In omnibus tamen religiosis seu piis domibus oratorium habentibus cum facultate sanctissimam Eucharistiam habitualiter asservandi, nocte Nativitatis Domini, unus sacerdos tres rituales Missas vel, servatis servandis, unam tantum quae adstantibus omnibus ad praecepti quoque satisfactionem valeat, celebrare potest et sacram communionem petentibus ministrare.

295. Speciales facultates quoad observationem huiusmodi canonum habent Vicarii Apostolici, ex speciali S. Sedis conces- sione.

296. Can. 822. — § 1. Missa celebranda est super altare consecra- tum et in ecclesia vel oratorio consecrato aut benedicto ad normam iuris, salvo praescripto can. 1196.

§ 2. Privilegium altaris portatilis vel iure vel indulto Sedis tantum Apostolicae conceditur.

§ 3. Hoc privilegium ita intelligendum est, ut secumferat facultatem ubique celebrandi, honesto tamen ac decenti loco et super petram sacram, non autem in mari.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 109

[Page 95]

[Texto Principal]
CAEREMONIAE — TEMPUS ET LOCUS — STIPENDIA

§ 4. Loci Ordinarius aut, si agatur de domo religionis exemptae, Superior maior, licentiam celebrandi extra ecclesiam et oratorium super petram sacram et decenti loco, nunquam autem in cubiculo, concedere potest iusta tantum ac rationabili de causa, in aliquo extraordinario casu et per modum actus.

Can. 823. — § 1. Non licet Missam celebrare in templo haereticorum vel schismaticorum, etsi olim rite consecrato aut benedicto.
§ 2. Deficiente altari proprii ritus, sacerdoti fas est ritu proprio celebrare in altari consecrato alius ritus catholici, non autem super Graecorum antimensis.
§ 3. In altaris papalibus nemo celebrat sine apostolico indulto.

Art. IV. — De Missarum eleemosynis seu stipendiis.

297. Can. 824. — § 1. Secundum receptum et probatum Ecclesiae morem atque institutum, sacerdoti cuilibet Missam celebranti et applicanti licet eleemosynam seu stipendium recipere.
§ 2. Quoties autem pluries in die celebrat, si unam Missam ex titulo iustitiae applicet, sacerdos, praeterquam in die Nativitatis Domini, pro alia eleemosynam recipere nequit, excepta aliqua retributione ex titulo extrinseco.

Can. 825. — Nunquam licet:
1º. Missam applicare ad intentionem illius qui applicationem, oblata eleemosyna, petiturus est, sed nondum petiit, et eleemosynam postea datam retinere pro Missa antea applicata;
2º. Eleemosynam recipere pro Missa quae alio titulo debetur et applicatur;
3º. Duplicem eleemosynam pro eiusdem Missae applicatione accipere;
4º. Alteram recipere eleemosynam pro sola celebratione, alteram pro applicatione eiusdem Missae, nisi certo constet unam stipem oblatam esse pro celebratione sine applicatione.

Can. 826. — § 1. Stipendia quae a fidelibus pro Missis offeruntur sive ex propria devotione, veluti ad manum, sive ex obligatione etiam perpetua a testatore propriis heredibus facta, manualia dicuntur.
§ 2. Ad instar manualium vocantur stipendia Missarum fundatarum, quae applicari non possunt in proprio loco, aut ab iis qui eas applicare deberent secundum tabulas foundationis, et ideo de iure aut Sanctae Sedis indulto aliis sacerdotibus tradendae sunt ut iisdem satisfiat.
§ 3. Alia stipendia quae ex fundationum reditibus percipiuntur, appellantur fundata seu Missae fundatae.

Can. 827. — A stipe Missarum quaelibet etiam species negotiationis vel mercaturae omnino arceatur.

Can. 828. — Tot celebrandae et applicandae sunt Missae, quot stipendia etiam exigua data et accepta fuerint.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 110

[Page 96]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 829. — Licet sine culpa illius qui onere celebrandi gravatur, Missarum eleemosynae iam perceptae perierint, obligatio non cessat.

Can. 830. — Si quis pecuniae summam obtulerit pro Missarum applicatione, non indicans earundem numerum, hic supputetur secundum eleemosynam loci in quo oblator morabatur, nisi aliam fuisse eius intentionem legitime praesumi debeat.

Can. 831. — § 1. Ordinarii loci est manualem Missarum stipem in sua dioecesi definire per decretum, quantum fieri potest, in dioecesana Synodo latum; nec sacerdoti licet ea maiorem exigere.
§ 2. Ubi desit Ordinarii decretum, servetur consuetudo dioecesis.
§ 3. Etiam religiosi, licet exempti, circa stipem manualem stare debent decreto Ordinarii loci aut dioecesis consuetudini.

298. In definiendo stipem pro missis manualibus Ordinarii, quatenus fieri potest, uniformitatem servent cum vicinis Vic. Apost.

299. Taxam stipendii seu eleemosynae Missarum statuant Ordinarii in suo quisque territorio, audito Consilio Missionis et habita ratione locorum et circumstantiarum.
Curent insuper ut lex de laxa in singulis christianitatibus fidelibus plene nota fiat (1).

300. Can. 832. — Sacerdoti fas est oblatam ultro maiorem stipem pro Missae applicatione accipere; et, nisi loci Ordinarius prohibuerit, etiam minorem.

Can. 833. — Praesumitur oblatorem petisse solam Missae applicationem; si tamen oblator expresse aliquas circumstantias in Missae celebratione servandas determinaverit, sacerdos, eleemosynam acceptans, eius voluntati stare debet.

Can. 834. — § 1. Missae pro quibus celebrandis tempus ab oblatore expresse praescriptum est, eo omnino tempore sunt celebrandae.
§ 2. Si oblator nullum tempus pro Missarum manualium celebratione expresse praescripserit:
1º. Missae pro urgenti causa oblatae quamprimum tempore utili sunt celebrandae;
2º. In aliis casibus Missae sunt celebrandae intra modicum tempus pro maiore vel minore Missarum numero.
§ 3. Quod si oblator arbitrio sacerdotis tempus celebrationis expresse reliquerit, sacerdos poterit tempore quo sibi magis placuerit, eas celebrare, firmo praescripto can. 835.

Can. 835. — Nemini licet tot Missarum onera per se celebrandarum recipere quibus intra annum satisfacere nequeat.

Can. 836. — In ecclesiis in quibus ob fidelium peculiarem devotionem Missarum eleemosynae ita affluunt, ut omnes Missae celebrari ibidem

(1) Cfr. I Syn. Sutch., an. 1803, C. V, VI.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 111

[Page 97]

[Texto Principal]
MISSARUM ELEEMOSYNAE SEU STIPENDIA
debito tempore nequeant, moneantur fideles, per tabellam in loco patenti
et obvio positam, Missas oblatas celebratum iri vel ibidem, cum commode
poterit, vel alibi.

Can. 837. — Qui Missas per alios celebrandas habet, eas quamprimum
distribuat, firmo praescripto can. 841; sed tempus legitimum pro earundem
celebratione incipit a die quo sacerdos celebraturus easdem receperit,
nisi aliud constet.

Can. 838. — Qui habent Missarum numerum de quibus sibi liceat
libere disponere, possunt eas tribuere sacerdotibus sibi acceptis, dummodo
probe sibi constet eos esse omni exceptione maiores vel testimonio proprii
Ordinarii commendatos.

Can. 839. — Qui Missas a fidelibus receptas aut quoquo modo suae
fidei commissas aliis celebrandas tradiderint, obligatione tenentur usque
dum acceptatae ab eisdem obligationis et recepti stipendii testimonium
obtinuerint.

Can. 840. — § 1. Qui Missarum stipes manuales ad alios transmittit,
debet acceptas integre transmittere, nisi aut oblador expresse permittat
aliquid retinere, aut certo constet excessum supra taxam dioecesanam
datum fuisse intuitu personae.

§ 2. In Missis ad instar manualium, nisi obstet mens fundatoris,
legitime retineretur excessus et salis est remittere solam eleemosynam
manualem dioecesis in qua Missa celebratur, si pinguis eleemosyna locum
pro parte teneat dotis beneficii aut causae piae.

Can. 841. — § 1. Omnes et singuli administratores causarum piarum
aut quoquo modo ad Missarum onera implenda obligati, sive ecclesiastici
sive laici, sub exitum cuiuslibet anni, Missarum onera quibus nondum fuerit
satisfactum, suis Ordinariis tradant secundum modum ab his definiendum.

§ 2. Hoc autem tempus ita est accipiendum ut in Missis ad instar
manualium obligatio eas deponendi decurrat a fine illius anni intra quem
onera impleri debuissent; in manualibus vero, post annum a die suscepti
oneris, salva diversa offerentium voluntate.

Can. 842. — Ius et officium advigilandi ut onera Missarum adimple-
antur, in ecclesiis saecularium pertinet ad loci Ordinarium; in religiosorum
ecclesiis, ad eorum Superiores.

Can. 843. — § 1. Rectores ecclesiarum aliorumque piorum locorum
sive saecularium sive religiosorum in quibus eleemosynae Missarum recipi
solent, peculiarem habeant librum in quo accurate notent Missarum rece-
ptarum numerum, intentionem, eleemosynam, celebrationem.

§ 2. Ordinarii tenentur obligatione singulis saltem annis huiusmodi
libros sive per se sive per alios recognoscendi.

Can. 844. — § 1. Ordinarii quoque locorum et Superiores religiosi,
qui propriis subditis alisve Missas celebrandas committunt, quas acceperint
Missas cum suis eleemosynis cito in librum per ordinem referant curentque
pro viribus ut quamprimum celebrentur.

§ 2. Imo omnes sacerdotes sive saeculares sive religiosi debent
accurate adnotare quas quisque Missarum intentiones receperit, quibusve
satisfecerit.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 112

[Page 98]

[Texto Principal]
LIBER III.—DE REBUS

CAPUT II.

DE SANCTISSMO EUCHARISTIAE SACRAMENTO.

Art I.—De Ministro Sacrae Communionis.

301. Can. 845.—§ 1. Minister ordinarius sacrae communionis est solus sacerdos.
§ 2. Extraordinarius est diaconus, de Ordinarii loci vel parochi licentia, gravi de causa concedenda, quae in casu necessitatis legitime praesumitur.

Can. 846.—§ 1. Quilibet sacerdos intra Missam et, si privatim celebrat, etiam proxime ante et statim post, sacram communionem ministrare potest, salvo praescripto can. 869.
§ 2. Etiam extra Missam quilibet sacerdos eadem facultate pollet ex licentia saltem praesumpta rectoris ecclesiae, si sit extraneus.

Can. 847.—Ad infirmos publice sacra communio deferatur, nisi iusta et rationabilis causa aliud suadeat.

Can. 848.—§ 1. Ius et officium sacram communionem publice ad infirmos etiam non paroecianos extra ecclesiam deferendi, pertinet ad parochum intra suum territorium.
§ 2. Ceteri sacerdotes id possunt in casu tantum necessitatis aut de licentia saltem praesumpta eiusdem parochi vel Ordinarii.

Can. 849.—§ 1. Communionem privatim ad infirmos quilibet sacerdos deferre potest, de venia saltem praesumpta sacerdotis, cui custodia sanctissimi Sacramenti commissa est.
§ 2. Quando privatim sacra communio infirmis ministratur, reverentiae ac decentiae tanto sacramento debitae sedulo consulatur, servatis a Sede Apostolica praescriptis normis.

302. 1º. In const. «Inter omnes» Benedicti XIV, 2 Febr. 1744, praescribitur ut sacerdos «stolam semper habeat propriis coopertam vestibus; in sacculo seu bursa pyxidem recondat, quam per funiculos collo appensam in sinu reponat; et nunquam solus procedat, sed uni saltem fidei, in defectu clerici, associetur» (1).
2º. Vicarii tamén Apostolici, ex speciali concessione S. Sedis, possunt permittere ne servantur omnes rubricae in administraunda S. Eucharistia graviter aegrotantibus.

303. Can. 850.—Sacram communionem per modum Viatici sive publice sive privatim ad infirmos deferre, pertinet ad parochum ad normam can. 848, salvo praescripto can. 397, n. 3 et can. 514, §§ 1-3.

(1) Coll. Hongkong, n. 569.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 113

[Page 99]

[Texto Principal]
SACRAE COMMUNIONIS MINISTER — SUBJECTUM

304. Memores missionarii iuris divini, quo fideles tenentur Eucharistiae sacramentum in mortis articulo sumere, necnon gravis obligationis, qua ipsimet astringuntur illud administrandi infirmis vita perieliantibus, etiam morbo contagioso aut peste correptis, se in hoc officii sui munere facillimos praestent atque diligentissimos; neque incuria sua aut vanis praetextibus ullum sianant ex hac vita decedere tanto bono privatum, sed omnibus praebeant, quod ab omnibus sumendum praeceptum est (1).

305. Can. 851. — § 1. Sacerdos sacram communionem distribuat azymo pane vel fermentato, secundum proprium ritum.
§ 2. Ubi vero necessitas urgeat nec sacerdos diversi ritus adsit, licet sacerdoti orientali qui fermentato utitur, ministrare Eucharistiam in azymo, vicissim latino aut orientali qui utitur azymo, ministrare in fermentato; at suum quisque ritum ministrandi servare debet.
Can. 852. — Sanctissima Eucharistia sub sola specie panis praebeat.

Art. II. — De subjecto Sacrae Communionis.

306. Can. 853. — Quilibet baptizatus qui iure non prohibetur, admitti potest et debet ad sacram communionem.
Can. 854. — § 1. Pueris, qui propter aetatis imbecillitatem nondum huius sacramenti cognitionem et gustum habent, Eucharistia ne ministretur.
§ 2. In periculo mortis, ut sanctissima Eucharistia pueris ministrari possit ac debeat, satis est ut sciunt Corpus Christi a communi cibo discernere illudque reverenter adorare.
§ 3. Extra mortis periculum plenior cognitio doctrinae christianae et accurata praeparatio merito exigitur, ea scilicet, qua ipsi fidei saltem mysteria necessaria necessitate medii ad salutem pro suo captu percipiant, et devote pro suae aetatis modulo ad sanctissimam Eucharistiam accedant.
§ 4. De sufficienti puerorum dispositione ad primam communionem iudicium esto sacerdoti a confessionibus eorumque parentibus aut iis qui loco parentum sunt.
§ 5. Parocho autem est officium advigilandi, etiam per examen, si opportunum prudenter iudicaverit, ne pueri ad sacram Synaxim accedant ante adeptum usum rationis vel sine sufficienti dispositione; itemque curandi ut usum rationis assecuti et sufficienter dispositi quamprimum hoc divino cibo reficiantur.
Can. 855. — § 1. Arcendi sunt ab Eucharistia publice indigni, quales sunt excommunicati, interdicti manifestoque infames, nisi de eorum poenitentia et emendatione constet et publico scandalo prius satisfecerint.
§ 2. Occultos vero peccatores, si occulte petant et eos non emendatos agnoverit, minister repellat; non autem, si publice petant et sine scandalo ipsos praeterire nequeat.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, C. IV, IX.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 114

[Page 100]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Texto Principal]**
Can. 856.—Nemo quem conscientia peccati mortalis gravat, quantumcumque etiam se contritum existimet, sine praemissa sacramentali confessione ad sacram communionem accedat; quod si urgeat necessitas ac copia confessarii illi desit, actum perfectae contritionis prius eliciat.

Can. 857.—Nemini liceat sanctissimam Eucharistiam recipere, qui eam eadem die iam receperit, nisi in casibus de quibus in can. 858, § 1.

Can. 858.—§ 1. Qui a media nocte jejunium naturale non servaverit, nequit ad sanctissimam Eucharistiam admitti, nisi mortis urgeat periculum, aut necessitas impediendi irreverentiam in sacramentum.

§ 2. Infirmi tamen qui iam a mense decumbunt sine certa spe ut cito convalescant, de prudenti confessarii consilio sanctissimam Eucharistiam sumere possunt semel aut bis in hebdomada, etsi aliquam medicinam vel aliquid per modum potus antea sumpserint.

307. Speciales facultates habent Vicarii Apostolici ex concessione S. Sedis, pro dispensatione a ieiunio eucharistico danda infirmis decumbentibus.

308. Primum Concilium Sinense, summo omnium consensu, assentiens normis de frequente vel quotidiana Communione cum adultorum tum puerorum, sive in decretis apostolicis, sive in iure canonico traditis..., Missionarios et sacerdotes hortatur ut, tempore visitationis vel commorationis in christianitatibus, omnes christifideles ad frequentem imo et quotidiam Communione rite disponere et excitare conentur (1).

Inde quilbet baptizatus, iure non prohibitus, uberrimos SS. Eucharistiae fructus, ad mentem Ecclesiae, percipere poterit.

309. Can. 859.—§ 1. Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis, idest ad rationis usum, pervenerit, debet semel in anno, saltem in Paschate, Eucharistiae sacramentum recipere, nisi forte de consilio proprii sacerdotis, ob aliquam rationabilem causam, ad tempus ab eius perceptione duxerit abstinentiam.

(1) Normae in decretis apostolicis traditae sic se habent:
1º. Concil. trid. Sess. 22, c. 6.
2º. Decretum S. C. Concilii (20 Dec. 1905).
3º. Decretum S. C. Indulg. (14 Febr. 1906) dispensans a conditione confessionis hebdomadariae quotquot communionem quasi quotidiana utuntur.
4º. Litt. S. C. Indulg. (19 Aprilis 1907) de triduana supplicatione quotannis celebranda, ad diffundendum quotidiana communiones usum.
5º. Litt. Encycl. «Editac semper» (26 Maii 1910—ob saecularia solemnia S. Caroli Borromaei, in secunda parte).
6º. Decretum S. C. de Sacramentis (8 Aug. 1910) «Quam singularis» de communionis frequente vel quotidiana puerorum, (quotannis legendum lingua vernacula) Act. A. S. 1910, p. 577.
7º. C. I. C., lib. III, art. 2; praesertim canones 853, 864, 863.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 115

[Page 101]

[Texto Principal]
SUBJECTUM SACRAE COMMUNIONIS

§ 2. Paschalis communio fiat a dominica Palmarum ad dominicam in albis; sed locorum Ordinariis fas est, si ita personarum ac locorum adiuncta exigant, hoc tempus etiam pro omnibus suis fidelibus anticipare, non tamen ante quartam diem dominicam Quadragesimae, vel prorogare, non tamen ultra festum sanctissimae Trinitatis.

§ 3. Suadendum fidelibus ut huic praecepto satisfaciant in sua quisque paroecia; et qui in aliena paroecia satisfecerint, curent proprium parochum de adimpleto praecepto certiorem facere.

§ 4. Praeceptum paschalis communionis adhuc urget, si quis illud praescripto tempore, quavis de causa, non impleverit.

310. In Sinis vero, iuxta saeculare indultum et consuetudinem, attentis populi moribus et sacerdotum penuria, totus annus habetur tanquam tempus utile ad praeceptum paschale adimplendum.

311. Can. 860.— Obligatio praecepti communionis sumendae, quae impuberes gravat, in eos quoque ac praecipue recidit, qui ipsorum curam habere debent, idest in parentes, tutores, confessarium, institutores et parochum.

Can. 861.— Praecepto communionis recipiendae non satisfit per sacrilegam communionem.

Can. 862.— Expedit ut feria V maioris hebdomadae omnes clerici, etiam sacerdotes qui ea die a Sacro litando abstinent, sanctissimo Christi Corpore in Missa solemni seu conventuali reficiantur.

Can. 863.— Excitentur fideles ut requenter, etiam quotidie, pane Eucharistico reficiantur ad normas in decretis Apostolicae Sedis traditas; utque Missae adstantes non solum spirituali affectu, sed sacramentali etiam sanctissimae Eucharistiae perceptione, rite dispositi, communicent.

Can. 864.— § 1. In periculo mortis, quavis ex causa procedat, fideles sacrae communionis recipiendae praecepto tenentur.

§ 2. Etiamsi eadem die sacra communiune fuerint refecti, valde tamen suadendum, ut in vitae discrimen adducti denuo communicent.

§ 3. Perdurante mortis periculo, sanctum Viaticum, secundum prudentem confessarii consilium, pluries, distinctis diebus, administrari et licet et decet.

Can. 865.— Sanctum Viaticum infirmis ne nimium differatur; et qui animarum curam gerunt, sedulo advigilent ut eo infirmi plene sui compotes reficiantur.

Can. 866.— § 1. Omnibus fidelibus cuiusvis ritus datur facultas ut, pietatis causa, sacramentum Eucharisticum quolibet ritu confectum suscipiant.

§ 2. Suadendum tamen ut suo quisque ritu fideles praecepto communionis paschalis satisfaciant.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 116

[Page 102]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. Sanctum Viaticum moribundis ritu proprio accipiendum est; sed, urgente necessitate, fas esto quolibet ritu illud accipere.

Art. III. — De tempore et loco quo Sacra Communio
distribui potest.

312. Can. 867. — § 1. Omnibus diebus licet sanctissimam Eucha-
ristiam distribuere.
§ 2 Feria tamen VI maioris hebdomadae solum licet sacrum Viaticum
ad infirmos deferre.
§ 3. In Sabbato Sancto sacra communio nequit fidelibus ministrari
nisi inter Missarum sollemnia vel continuo ac statim ab iis expletis.
§ 4. Sacra communio iis tantum horis distribuatur, quibus Missae
sacrificium offerri potest, nisi aliud rationabilis causa suadeat.
§ 5. Sacrum tamen Viaticum quacunque diei aut noctis hora
ministrari potest.

Can. 868. — Sacerdoti celebranti non licet Eucharistiam intra Missam
distribuere fidelibus adeo distantibus ut ipse altare e conspectu amittat.

Can. 869. — Sacra communio distribui potest ubicunque Missam
celebrare licet, etiam in oratorio privato, nisi loci Ordinarius, iustis de
causis, in casibus particularibus id prohibuerit.

CAPUT III.

DE CUSTODIA ET CULTU SANCTISSIMAE EUCHARISTIAE.

313. Can. 1265. — § 1. Sanctissima Eucharistia, dummodo adsit
qui eius curam habeat et regulariter sacerdos semel saltem in hebdomada
Missam in sacro loco celebret:
1º. Custodiri debet in ecclesia cathedrali, in ecclesia principe Abbatiae
vel Praelaturae nullius, Vicariatus et Praefecturae Apostolicae, in qualibet
ecclesia paroeciali vel quasi-paroeciali et in ecclesia adnexa domui religio-
sorum exemptorum sive virorum sive mulierum;
2º. Custodiri potest, de licentia Ordinarii loci, in ecclesia collegiata
et in oratorio principali sive publico sive semi-publico tum domus piae
aut religiosae, tum collegii ecclesiastici quod a clericis saecularibus vel a
religiosis regatur.

§ 2. Ut in aliis ecclesiis seu oratoriis custodiri possit, necessarium
est indultum apostolicum; loci Ordinarius hanc licentiam concedere potest
tantummodo ecclesiae aut oratorio publico ex iusta causa et per modum
actus.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 117

[Page 103]
**[Texto Principal]**
TEMPUS ET LOCUS — CUSTODIA ET CULTUS

§ 3. Nemini licet sanctissimam Eucharistiam apud se retinere aut secum in itinere deferre.

Can. 1266. — Ecclesiae in quibus sanctissima Eucharistia asservatur, praesertim paroeciales, quotidie per aliquot saltem horas fidelibus patant.

Can. 1267. — Revocato quolibet contrario privilegio, in ipsa religiosa vel pia domo sanctissima Eucharistia custodiri nequit, nisi vel in ecclesia vel in principali oratorio; nec apud moniales intra chorum vel septa monasterii.

Can. 1268. — § 1. Sanctissima Eucharistia continuo seu habitualiter custodiri nequit, nisi in uno tantum eiusdem ecclesiae altari.

§ 2. Custodiatur in praecellentissimo ac nobilissimo ecclesiae loco ac proinde regulariter in altari maiore, nisi aliud venerationi et cultui tanti sacramenti commodius et decentius videatur, servato praescripto legum liturgicarum quod ad ultimos dies hebdomadae maioris attinet.

§ 3. Sed in ecclesiis cathedralibus, collegiatis aut conventualibus in quibus ad altare maius chorales functiones persolvendae sunt, ne ecclesiasticis officiis impedimentum afferatur, opportunum est ut sanctissima Eucharistia regulariter non custodiatur in altari maiore, sed in alio sacello seu altari.

§ 4. Curent ecclesiarum rectores ut altare in quo sanctissimum Sacramentum asservatur sit prae omnibus aliis ornatum, ita ut suo ipso apparatu magis moveat fidelium pietatem ac devotionem.

Can. 1269. — § 1. Sanctissima Eucharistia servari debet in tabernaculo inamovibili in media parte altaris posito.

§ 2. Tabernaculum sit affabre extructum, undequaque solide clausum, decenter ornatum ad normam legum liturgicarum, ab omni alia re vacuum, ac tam sedulo custodiatur ut periculum cuiusvis sacrilegae profanationis arceatur.

§ 3. Gravi aliqua suadente causa ab Ordinario loci probata, non est vetitum sanctissimam Eucharistiam nocturno tempore extra altare, super corporali tamen, in loco tutiore et decenti, asservari, servato praescripto can. 1271.

§ 4. Clavis tabernaculi, in quo sanctissimum Sacramentum asservatur, diligentissime custodiri debet, onerata graviter conscientia sacerdotis qui ecclesiae vel oratorii curam habet.

Can. 1270. — Particulae consecratæ, eo numero qui infirmorum et aliorum fidelium communioni satis esse possit, perpetuo conserventur in pyxide ex solida decentique materia, eaque munda et suo operculo bene clausa, cooperta albo velo serico et, quantum res feret, ornato.

Can. 1271. — Coram tabernaculo, in quo sanctissimum Sacramentum asservatur, una saltem lampas diu noctuque continenter luceat, nutrienda oleo olivarum vel cera apum; ubi vero oleum olivarum haberi nequeat, Ordinarii loci prudentiae permittitur ut aliis oleis commutetur, quantum fieri potest, vegetabilibus.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 118

[Page 104]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
314. Relate ad praescripta can. 1271, speciales facultates habent Vicarii Apostolici, ex concessione S. Sedis.

315. Ante ostiolum tabernaculi, neque vas florum, neque quid simile protet. Flores apponantur in lateribus, vel in praedella altaris. Prope tabernaculum in cornu epistolae sit vasculum cum aqua et linteam ad digitos sacerdotis abstergendos; aqua saepe renovetur, veteri in sacarium effusa.

316. Vicarii Apostolici Sinarum possunt permittre, ad devotionem fidelium augendam, ut SS. Eucharistia custodiatur in omnibus iurisdictionis ecclesiis et oratoriis, servato tamen can. 1265, et servatis omnibus rubricis et cautionibus de iure servandis.

317. Can. 1272. — Hostiae consecratae, sive propter fidelium communionem, sive propter expositionem sanctissimi Sacramenti, et recentes sint et frequenter renoventur, veteribus rite consumptis, ita ut nullum sit periculum corruptionis, sedulo servatis instructionibus quas Ordinarius loci hac de re dederit.

Can. 1273. — Qui in religiosam fidelium institutionem incumbunt, nihil omittant ut pietatem erga sanctissimam Eucharistiam in eorum animis excitent, eosque praesertim hortentur ut, non modo diebus dominicis et festis de praecepto, sed etiam diebus ferialibus intra hebdomadam, frequenter, quantum fieri potest, Missae sacrificio assistant et sanctissimum Sacramentum visilent.

Can. 1274. — § 1. In ecclesiis aut oratoriis quibus datum est asservare sanctissimam Eucharistiam, fieri potest expositio privata seu cum pyxide ex qualibet iusta causa sine Ordinarii licentia; expositio vero publica seu cum ostensorio die festo Corporis Christi et intra octavam fieri potest in omnibus ecclesiis inter Missarum sollemnia et ad Vesperas; aliis vero temporibus nonnisi ex iusta et gravi causa praesertim publica et de Ordinarii loci licentia, licet ecclesia ad religionem exemptam pertineat.

§ 2. Minister expositionis et repositionis sanctissimi Sacramenti est sacerdos vel diaconus; minister vero benedictionis Eucharisticae est solus sacerdos, nec eam impertire diaconus potest, nisi in casu quo, ad normam can. 845, § 2, Viaticum ad infirmum detulerit.

318. In expositione privata, quam pluries etiam quotidie licet facere, dummodo pro una cademque re impetranda fiat semel tantum in die, sacerdos det benedictionem cum pyxide, saltem superpelliceo et stola alba indutus: si immediate post Missam ea benedictio detur, planeta retineri potest, modo nigra non sit et deponatur manipulum.

Pyxis, clausa suoque velamine oblecta, exponenda est ad limitem tabernaculi, quin ex eo extrahatur; accendantur saltem

[Decreta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 119

[Page 105]

[Texto Principal]
CUSTODIA ET CULTUS — POENITENTIA
sex candelae ex cera confectae, nisi Vicarius Apostolicus, iusta de causa, permiserit ut Sanctissimum Sacramentum cum duobus luminaribus ex quacumque substantia confectis exponi possit. Incensatio, ubi viget consuetudo, fiat simul ac SS. Sacramentum exponitur, et ad «Genitori» ad verba «laus et iubilatio» (1).

319. Can. 1275.—Supplicatio Quadragesima Horarum in omnibus ecclesiis paroecialibus aliisque, in quibus sanctissimum Sacramentum habitualiter asservatur, statutis de consensu Ordinarii loci diebus, maiore qua fieri potest sollemnitate quotannis habeatur; et sicubi ob peculiaaria rerum adiuncta nequeat sine gravi incommodo et cum reverentia tanto sacramento debita fieri, curet loci Ordinarius ut saltem per aliquot continuas horas, statis diebus, sanctissimum Sacramentum sollemniore ritu exponatur.

TITULUS IV.
De Poenitentia.

320. Omnium Sacramentorum nullum est quod magis ministrum scientia et prudentia praeditum postulet, quam Sacramentum Poenitentiae, tum ob incredibilem rerum tractandarum magnitudinem, ut iste minister rectum iudicium tanquam iudex proferre valeat, tum ob pretiosam animae dignitatem, ut spirituali eius aegritudini opportuna remedia, medici personam agens, adhibeat.

Agnoscant ergo Sacerdotes dignitatem suam; videant sortem in qua vocati sunt, et simul intelligant quanto in hoc arduo et sublimi ministerio peragendo, bonitas, doctrina et prudentia ab eis desiderentur, ne, divino beneficio abutentes, dum alios indicant seipsos condement.

Proinde caveant ab hoc sacramento administrando in statu peccati mortalis, et se ad pietatem iuxta monitum Apostoli (2) exercentes, assidui sint in oratione ac meditatione rerum divinarum ut tales esse valeant, qui poenitentes doceant loquendo, et instruant operando.

Studeant quoque sibi scientiam et prudentiam comparare quotidiana precatione ad Deum, ac frequente probatorum auctorum lectione.

(1) S. C. R., 16 Mart., 1876, n. 3394, ad 1um. — (2) 1 ad Tim., cap. IV.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 120

[Page 106]

[Texto Principal]
321. Confessarii nunquam intermittant studium theologiae moralis et lectionem librorum piorum, quibus vel melius semper addiscant fideles in viam perfectio nis adducere.

Nunquam confessiones audiendas suscipiant, quin opportunum auxilium a Patre luminum præce postule nt.

322. Sarta tectaque omnino sit fideli um, maxime mulierum, libertas adeundi alium confessarium; nullamque demonstrent offensionem confessarii, si id a suis fiat poenitentibus, imo eisdem suadeant ut quandoque ad alium accedant.

323. Can. 870.—In poenitentiae sacramento, per iudiciale m ab- solutionem a legitimo ministro impertitam, fideli rite disposito remittuntur peccata post baptismum commissa.

324. « Missionarii frequenter et diligentissime exponant fidelibus doctrinam huius sacramenti. Eos præcipue edoceant, qua ratione institui debeat examen conscientiae; in quo sita sit vis et efficacia contritionis, qualisque esse oporteat, ut sit vera; quam simplex, aperta et integra debeat esse confessio; et cetera quae ad hoc Sacramentum rite et sancte suscipiendum pertinent » (1).

CAPUT I.

DE MINISTRO SACRAMENTI POENITENTIAE.

325. Can. 872.—Praeter potestatem ordinis, ad validam peccato- rum absolutionem requiritur in ministro potestas iurisdictionis, sive ordinaria sive delegata, in poenitentem.

Can. 873.—§ 1. Ordinaria iurisdictione ad confessiones excipiendas pro universa Ecclesia, praeter Romanum Pontificem, potiuntur S. R. E. Cardinales; pro suo quisque territorio Ordinarius loci, et parochus aliquique qui loco parochi sunt.

§ 2. Hac eadem iurisdictione gaudent etiam canonicus poenitenti- arius ecclesiae quoque collegiatae, ad normam can. 401, § 1, et Superiores religiosi exempti pro suis subditis, ad normam constitutionum.

§ 3. Haec iurisdictio cessat amissione officii, ad normam can. 183, et, post sententiam condemnatori am vel declaratori am, excommunicatione, suspensione ab officio, interdicto.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. VI, I.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 121

[Page 107]

[Texto Principal]
PROOEMIUM DE POENITENTIA — MINISTER SACRAMENTI 107

326. In Missionibus, ubi neque paroeciae neque quasi-
paroeciae constitutae sunt, sacerdotes nonnisi delegata iurisdi-
ctione gaudent; attentand igitur ad quos limites se extendant
facultates ipsis ab Ordinariis concessae.

Ut confitendi peccata difficultati, quae ex penuria sacerdo-
tum et longinqua locorum distantia sequitur, remedium afferatur,
consentientibus locorum Ordinariis Sinensibus, haec statuuntur:

1º. Omnis sacerdos, quocumque iter facit, dummodo a
proprio suo Ordinario approbatus fuerit, cuiuslibet sacerdotis
confessionem audire potest.

2º. Omnis sacerdos, legitime approbatus, in vicinam
alterius Vicariatus missionem pro infirmo vocatus, potest, data
hac occasione, audire confessiones omnium christifidelium... si
petant, sacrum facere et communionem distribuere, infantes
baptizare, et verbum divinum praedicare..., exclusa tamen cele-
bratione matrimonii.

327. Can. 874 — § 1. Iurisdictionem delegatam ad recipiendas
confessiones quorumlibet sive saecularium sive religiosorum confert
sacerdotibus tum saecularibus tum religiosis etiam exemptis Ordinarius
loci in quo confessiones excipiuntur: sacerdotes autem religiosi eadem ne
utantur sine licentia saltem praesumpta sui Superioris, firmo tamen prae-
scripto can. 519.

§ 2. Locorum Ordinarii iurisdictionem ad audiendas confessiones
habitualiter ne concedant religiosis qui a proprio Superiore non praesen-
tantur; iis vero qui a proprio Superiore praesentantur, sive gravi causa
eam ne denegent. firmo tamen praescripto can. 877.

Can. 875. — § 1. In religione clericali exempta ad recipiendas confes-
siones professorum, novitorum aliorumve de quibus in can. 514, § 1,
iurisdictionem delegatam confert quoque proprius eorundem Superior, ad
normam constitutionum; cui fas est eam concedere etiam sacerdotibus e
clero saeculari aut alius religionis.

§ 2. In religione laicali exempta, Superior proponit confessarium,
qui tamen iurisdictionem obtinere debet ab Ordinario loci, in quo religiosa
domus reperitur.

Can. 876. — § 1. Revocata qualibet contraria particulari lege seu
privilegio, sacerdotes tum saeculares tum religiosi, cuiusvis gradus aut
officii, ad confessiones quarumcunque religiosarum ac novitiarum valide
et licite recipiendas peculiari iurisdictione indigent, salvo praescripto
can. 239, § 1, n. 1, 522, 523.

§ 2. Hanc iurisdictionem confert loci Ordinarius, ubi religiosarum
domus sita est, ad normam can. 525.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 122

[Page 108]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 877. — § 1. Tum locorum Ordinarii iurisdictionem, tum Superiores religiosi iurisdictionem aut licentiam audiendarum confessionum ne concedant, nisi iis qui idonei per examen reperti fuerint, nisi agatur de sacerdote cuius theologiam doctrinam aliunde compertam habeant.
§ 2. Si post concessam iurisdictionem aut licentiam prudenter dubitent num probatus a se antea sacerdos perga adhuc idoneus esse, eum ad novum doctrinae periculum adigant, etsi agatur de parocho aut canonico poenitentiario.

Can. 878. — § 1. Iurisdictio delegata aut licentia audiendarum confessionum concedi potest certis quibusdam circumscripta finibus.
§ 2. Caveant tamen locorum Ordinarii ac religiosi Superiores ne iurisdictionem aut licentiam sine rationabili causa nimis coarctent.

Can. 879. — § 1. Ad confessiones valide audiendas opus est iurisdictione scripto vel verbis expresse concessa.
§ 2. Pro concessione iurisdictionis nihil exigi potest.

Can. 880. — § 1. Loci Ordinarius vel Superior religiosus iurisdictionem vel licentiam ad audiendas confessiones ne revocent aut suspendant, nisi gravem ob causam.
§ 2. At graves ob causas Ordinarius potest etiam parocho aut poenitentiario confessarii munus interdicere, salvo recursu in devolutivo ad Sedem Apostolicam.
§ 3. Non tamen licet Episcopo, inconsulta Sede Apostolica, si de domo formata agatur, omnibus alicuius religiosae domus confessariis una simul iurisdictionem adimere.

Can. 881. — § 1. Omnes utriusque cleri sacerdotes ad audiendas confessiones approbati in aliquo loco, sive ordinaria sive delegata iurisdictione instructi, possunt etiam vagos ac peregrinos ex alia dioecesi vel paroecia ad sese accedentes, itemque catholicos cuiusque ritus orientalis, valide et licite absolvere.
§ 2. Qui ordinarium habent absolvendi potestatem, possunt subditos absolvere ubique terrarum.

Can. 882. — In periculo mortis omnes sacerdotes, licet ad confessiones non approbati, valide et licite absolvent quoslibet poenitentes a quibusvis peccatis aut censuris, quantumvis reservatis et notoriis, etiamsi praesens sit sacerdos approbatus, salvo praescripto can. 884, 2252.

Can. 883. — § 1. Sacerdotes omnes maritimum iter atriientes, dummodo vel a proprio Ordinario, vel ab Ordinario portus in quo navim conscendant, vel etiam ab Ordinario cuiusvis portus interiecti per quem in itinere transeant, facultatem rite acceperint confessiones audiendi, possunt, toto itinere, quorumlibet fidelium secum navigantium confessiones in navi excipere, quamvis navis in itinere transeat vel etiam aliquandiu consistat variis in locis diversorum Ordinariorum iurisdictioni subiectis.
§ 2. Quoties vero navis in itinere consistat, possunt confessiones excipere tum fidelium qui quavis de causa ad navim accedant, tum eorum qui ipsis ad terram obiter appellentibus confiteri petant eosque valide ac licite absolvere etiam a casibus Ordinario loci reservatis.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Transcription (Pages 123-218)

Page 123

[Page 109]

[Texto Principal]
MINISTER SACRAMENTI POENITENTIAE

Can. 884.—Absolutio complicis in peccato turpi invalida est, prae-
terquam in mortis periculo; et etiam in periculo mortis, extra casum
necessitatis, est ex parte confessarii illicita ad normam constitutionum
apostolicarum et nominatim constitutionis Benedicti XIV Sacramentum
Poenitentiae, 1 Iun. 1741.

Can. 885.—Etsi preces, ab Ecclesia formulae absolutoriae adiunctae,
ad ipsam absolutionem obtinendam non sint necessariae, nihilominus, nisi
iusta de causa, ne omittantur.

Can. 886.—Si confessarius dubitare nequeat de poenitentis disposi-
tionibus et hic absolutionem petat, absolutio nec deneganda, nec differenda
est.

Can. 887.—Pro qualitate et numero peccatorum et conditione poe-
nitentis salutares et convenientes satisfactiones confessarius iniungat; quas
poenitens volenti animo excipere atque ipse per se debet implere.

Can. 888.—§ 1. Meminerit sacerdos in audiendis confessionibus se
iudicis pariter et medici personam sustinere ac divinae iustitiae simul et
misericordiae ministrum a Deo constitutum esse ut honori divino et
animarum saluti consulat.

§ 2. Caveat omnino ne complicis nomen inquirat, ne curiosis aut
inutilibus quaestionibus, maxime circa sextum Decalogi praeceptum, quem-
quam detineat, et praesertim ne iuiores de iis quae ignorant imprudenter
interrogot.

Can. 889.—§ 1. Sacramentale sigillum inviolabile est; quare caveat
diligenter confessarius ne verbo aut signo aut alio quovis modo et quavis
de causa prodat aliquatenus peccatorem.

§ 2. Obligatione servandi sacramentale sigillum tenentur quoque
interpretes aliqui omnes ad quos notitia confessionis quoquo modo pervenerit.

Can. 890.—§ 1. Omnino prohibitus est confessario usus scientiae ex
confessione acquisitae cum gravamine poenitentis, excluso etiam quovis
revelationis periculo.

§ 2. Tam Superiores pro tempore existentes, quam confessarii qui
postea Superiores fuerint renuntiati, notitia quam de peccatis in confessione
habuerint, ad exterius gubernationem nullo modo uti possunt.

Can. 2369.—§ 1. Confessarium, qui sigillum sacramentale directe
violare praesumpserit, manet excommunicatio specialissimo modo Sedi
Apostolicae reservata; qui vero indirecte tantum, obnoxius est poenis, de
quibus in can. 2368, § 1.

§ 2. Quicunque praescriptum can. 889, § 2 temere violaverit, pro
reatus gravitate plectatur salutari poena, quae potest esse etiam excommu-
nicatio.

Can. 891.—Magister novitorum eiusque socius, Superior Seminarii
collegive sacramentales confessiones suorum alumnorum secum in eadem
domo commorantium ne audiant, nisi alumni ex gravi et urgenti causa in
casibus particularibus sponte id petant.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 124

[Page 110]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
328. Penuria sacerdotum non potest eximere ab observantia can. 891.

329. Can. 892. — § 1. Parochi aliquae quibus cura animarum vimuneris est demandata, gravi iustitiae obligatione tenentur audiendi sive per se sive per alium confessiones fidelium sibi commissorum, quoties ii audiri rationabiliter petant.

§ 2. Urgente necessitate, omnes confessarii obligatione tenentur ex caritate confessiones fidelium audiendi, et in mortis periculo omnes sacerdotes.

330. Missionarii, sicut ali quibus cura animarum est demandata, tenentur gravi obligatione administrandi auxilia spiritualia christifidelibus ea rationabiliter petentibus.

CAPUT II.

DE RESERVATIONE PECCATORUM.

331. Can. 893. — § 1. Qui ordinario iure possunt audiendi confessiones potestatem concedere aut ferre censuras, possunt quoque, excepto Vicario Capitulari et Vicario Generali sine mandato speciali, nonnullos casus ad suum avocare iudicium, inferioribus absolvendi potestatem limitantes.

§ 2. Haec avocatio dicitur reservatio casuum.

§ 3. Quod attinet ad reservationem censurarum, servetur praescriptum can. 2246, 2247.

332. In Missionibus locorum Ordinarii peccata ne reservent nisi auditis Consilio Missionis et aliquot ex prudentioribus ac probatoribus sui Vicariatus vel Praefecturae Apostolicae animarum curatoribus, vera reservationis necessitas aut utilitas comprobata fuerit (1).

333. Can. 897. — Casus reservandi sint pauci omnino, tres scilicet vel, ad summum, quatuor ex gravioribus tantum et atrocioribus criminibus externis specifiche determinatis; ipsa vero reservatio ne ultra in vigore maneat, quam necesse sit ad publicum aliquod inolitum vitium exstirpandum et collapsam forte christianam disciplinam instaurandam.

Can. 900. — Quaevis reservatio omni vi caret:
1º. Cum confessionem peragunt sive aegroti qui domo egredi non valent, sive sponsi matrimonii ineundi causa;

(1) Cfr. can. 895.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 125

[Page 111]

[Texto Principal]
RESERVATIO PECCATORUM — SUBJECTUM SACRAMENTI

2º. Quoties vel legitimus Superior petitam pro aliquo determinato
casu absolvendi facultatem denegaverit, vel, prudenti confessarii iudicio,
absolvendi facultas a legitimo Superiore peti nequeat sine gravi poenitentis
incommodo aut sine periculo violationis sigilli sacramentalis;

3º. Extra territorium reservantis, etiamsi dumtaxat ad absolutionem
obtinendam poenitens ex eo discesserit.

334. Speciales facultates habent Vicarii Apostolici quoad
absolutionem a censuris Romano Pontifici reservatis.

CAPUT III.

DE SUBJECTO SACRAMENTI POENITENTIAE.

335. Vagi et extranei ad Sacramentum Poenitentiae admitti
debeant, quin ab eis postuletur testimonium baptismi, dummodo
nulla gravis ratio adsit de eorum baptismo dubitandi.

336. Can. 901.— Qui post baptismum mortalia perpetravit, quae
nondum per claves Ecclesiae directe remissa sunt, debet omnia quorum
post diligentem sui discussionem conscientiam habeat, confiteri et circum-
stantias in confessione explicare, quae speciem peccati mutant.

Can. 902. — Peccata post baptismum commissa, sive mortalia directe
potestate clavium iam remissa, sive venialia, sunt materia sufficiens, sed
non necessaria, sacramenti poenitentiae.

Can. 903. — Qui aliter confiteri non possunt, non prohibentur, si
velint, per interpretem confiteri, praecavendo abusus et scandala, firmo
praescripto can. 889, § 2.

Can. 904. — Ad normam constitutionum apostolicarum et nominatim
constitutionis Benedicti XIV Sacramentum Poenitentiae, 1 Iun. 1741, debet
poenitens sacerdotem, reum delicti sollicitationis in confessione, intra
mensem denuntiare loci Ordinario, vel Sacrae Congregationi S. Officii; et
confessarius debet, graviter onerata eius conscientia, de hoc onere poeni-
tentem monere.

Can. 2368. — § 1. Qui sollicitationis crimen de quo in can. 904,
commiserit, suspendatur a celebratione Missae et ab audiendis sacramen-
talibus confessionibus vel etiam pro delicti gravitate inhabilis ad ipsas
excipiendas declararetur, privetur omnibus beneficiis, dignitatibus, voce activa
et passiva, et inhabilis ad ea omnia declararetur, et in casibus gravioribus
degradationi quoque subiciatur.

§ 2. Fidelis vero, qui scienter omitterit eum, a quo sollicitatus
fuerit, intra mensem denuntiare contra praescriptum can. 904, incurrit in
excommunicationem latae sententiae nemini reservatam, non absolvens
nisi postquam obligationi satisfecerit aut se satisfacturum serio promiserit.

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos] ou [Selos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 126

[Page 112]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

Can. 2363.—Si quis per seipsum vel per alios confessarium de sollicitationis crimine apud Superiores falso denuntiaverit, ipso facto incurrît in excommunicationem speciali modo Sedi Apostolicae reservatam, a qua nequit ullo in casu absolvi, nisi falsam denuntiationem formaliter retractaverit, et damna, si qua inde secuta sint, pro viribus reparaverit, imposita insuper gravi ac diuturna poenitentia, firmo praescripto can. 894.

Can. 905.—Cuivis fideli integrum est confessario legitime approbato etiam alius ritus, cui maluerit, peccata sua confiteri.

Can. 906.—Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis, idest ad usum rationis, pervenerit, tenetur omnia peccata sua saltem semel in anno fideliter confiteri.

Can. 907.—Praecepto confitendi peccata non satisfacit, qui confessionem facit sacrilegam vel voluntarie nullam.

CAPUT IV.
DE LOCO AD CONFESSIONES EXCIPIENDAS.

337. Can. 908.—Sacramentalis confessionis proprius locus est ecclesia vel oratorium publicum aut semi-publicum.

Can. 909.—§ 1. Sedes confessionalis ad audiendas mulierum confessiones semper collocetur in loco patenti et conspicuo, et generatim in ecclesia vel oratorio publico aut semi-publico mulieribus destinato.
§ 2. Sedes confessionalis crate fixa ac tenuiter perforata inter poenitentem et confessarium sit instructa.

Can. 910.—§ 1. Feminarum confessiones extra sedem confessionalem ne audiatur, nisi ex causa infirmitatis aliave verae necessitatis et adhibitis cautelis quas Ordinarius loci opportunras iudicaverit.
§ 2. Confessiones virorum etiam in aedibus privatis excipere licet.

338. 1º. Omnibus et singulis missionariis, sive europaeis sive indigenis, enixe commendatur ut cum in qualibet christianitate confessiones audiant, praeterquam infirmorum, sequentes adhibeant cautiones, praesertim pro confessionibus audiendis mulierum, puerorum et puellarum.
2º. Sedeant igitur sacerdotes pro confessionibus audiendis in loco decenti et omni suspicione carenti, necnon ita patenti ac pervio, ut ab aliis fidelibus quocumque tempore videri possint, non audiri.
3º. In locis autem, in quibus non adest sedes confessionalis, aut infirmitatis causa confessiones domi excipiendae sint,

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 127

[Page 113]

[Texto Principal]
SUBJECTUM — LOCUS CONFESSIONIS — INDULGENTIAE
utendum est interposito velo vel crate solida inter confessarium
et poenitentem.

4º. Quoque autem modo se exteriua componant, graviter
in Domino monentur missionarii ne permittant mulieres accedere
ad confessionem nisi modesto habitu, et, ubi mos est, capite
velato.

5º. Puerorum ac praesertim mulierum confessiones, nisi
ex causa necessaria infirmitatis vel alia gravi, semper et unice
per diem audiendae sunt, nunquam vero hora nocturna. Quod si,
urgente necessitate, huiusmodi confessiones nocte excipi debeant,
tunc in sacello lumen accendatur, nec una sola mulier in sacello
maneat: in cubiculo, lumen adsit in ipsomet cubiculo et ianua
sit semper aperta. Sicubi supradictae praescriptiones servari
prorsus nequeant, standum est proprii Ordinarii monitis et
regulis.

6º. Consuetudo fert quod sacramentum poenitentiae cum
stola sola administrari possit (1).

CAPUT V.
DE INDULGENTIIS.

339. Can. 911.—Omnes magni faciant indulgentias seu remissio-
nem coram Deo poenae temporalis debita pro peccatis, ad culpam quod
attinet iam deletis, quam ecclesiastica auctoritas ex thesauro Ecclesiae
concedit pro vivis per modum absolutionis, pro defunctis per modum
suffragii.

340. Quae ius commune praecipit de indulgentiis, Conci-
lium Sinense fidelibus explicanda commendat.

In huiusmodi expositione cavebunt missionarii ne christiani
aut minimi faciant indulgentias, quas tanta facilitate lucrari
possunt, aut contra eas tanti aestiment ut, neglecta virtutis
exercitatione, totam suam devotionem in recitandis precibus,
quibus adnexae sunt indulgentiae, ponant: utraque enim agendi
ratione Summi Pontificis effusa liberalitas, in aperiendis Eccle-
siae thesauris, fine quem intendit frustraretur.

(1) Cfr. Syn. Sutch., c. VI, XIII, XIV.

[Referências arquivísticas]
15

Page 128

[Page 114]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Huic duplici incommodo occurrant missionarii si duplicem veritatem inculcare studeant: id est si doceant ex una parte poenam temporalem Deo debitam, ac proinde poenam purgatori, per indulgentias, positis ponendis, remitti; et, ex altera parte, culpa nondum deleta per contritionem, eamdem poenam remitti nullomodo posse sive per indulgentias, sive per opera satisfactoria.

341. Quoad concessionem indulgentiarum speciali facultate gaudent Vicarii Apostolici.

342. Can. 914. — Benedictionem papalem cum indulgentia plenaria, secundum praescriptam formulam, impertiri possunt Episcopi in sua quisque dioecesi bis in anno, hoc est die solemnni Paschatis Resurrectionis et alio die festo solemnni ab ipsis designando, etiamsi iidem Missae solemnni adstiterint tantum; Abbates autem vel Praelati nullius, Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopalì dignitate careant, id possunt in suis territoriis uno tantum ex solemnioribus per annum diebus.

343. Speciali facultate, ex concessione S. Sedis, gaudent Vicarii Apostolici, quoad benedictionem papalem cum indulgentia plenaria impertiendam.

344. Can. 916. — Episcopi, Abbates vel Praelati nullius, Vicarii ac Praefecti Apostolici et Superiores maiores religionis clericalis exemptae, possunt designare et declarare unum altare privilegium quotidianum perpetuum, dummodo aliud non habeatur, in suis ecclesiis cathedralibus, abbatialibus, collegiatis, conventualibus, paroecialibus, quasi-paroecialibus, non autem in oratoriis publicis vel semi-publicis, nisi sint ecclesiae paroeciali unita seu eiusdem subsidiaria.

345. In locis Missionum hoc privilegium extenditur ad omnes ecclesias, licet non paroeciales neque quasi-paroeciales, et ad omnia oratoria, sive publica, sive semi-publica.

346. Can. 931. — § 1. Ad qualibet indulgentias lucrandas confessio forte requisita peragi potest intra octo dies qui immediate praecedunt diem cui indulgentia fuit affixa; communio autem in pervigilio eiusdem diei; utraque vero etiam intra subsequentem totam octavam.

§ 2. Pariter ad lucrandas indulgentias pro piis exercitiis in triduum, hebdomadam, etc., ductis concessas, confessio et communio fieri etiam potest intra octavam quae immediate sequitur exercitium expletum.

§ 3. Christifideles qui solent, nisi legitime impediantur, saltem bis in mense ad poenitentiae sacramentum accedere, aut sanctam communionem in statu gratiae et cum recta piaque mente recipere quotidie, quamvis

[Decreta]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 129

[Page 115]

[Texto Principal]
INDULGENTIAE — PROOEMIUM DE EXTREMA UNCTIONE 115
semel aut iterum per hebdomadam ab eadem abstineant, possunt omnes
indulgentias consequi, etiam sine actuali confessione quae ceteroquin ad
eas lucrandas necessaria foret, exceptis indulgentiis sive iubilaei ordinarii
et extraordinarii sive ad instar iubilaei.

347. In regionibus Sinarum, «deficientibus sacerdotibus
qui confessionem excipere valeant praefixo tempore», missionarii
possunt, ex concessione Pii VII, 4 Ian. 1801, omnes ac singulas
indulgentias lucrari, «sacramentali confessione non praemissa,
modo actum contritionis eliciant eam proposito confitendi quam-
primum fieri poterit» (1). Insuper, cum quotidie Sacrum faciant
adæoque sacram communionem recipiant, ad eos spectat can.
931, § 3.

TITULUS V.
De Extrema Unctione.

348. Can. 937. — Extremae unctionis sacramentum conferri debet
per sacras unctiones, adhibito oleo olivarum rite benedicto, et per verba
in ritualibus libris ab Ecclesia probatis praescripta.

349. 1º. Cum Sacramentum Extremae Unctionis ex doc-
trina Concilii Tridentini delicta ac peccati reliquias absterget,
aegroti animam allevet ac magnam in eo excitet divinae miseri-
cordiae fiduciam, opem quoque ferat ad morbi dolores levius
tolerandos et diaboli tentationes facilis superandas, interdum-
que, si saluti animae expedierit, sanitatem corpori conferat,
perspicuum est quanta diligentia et alacritate, praesto esse
debeant missionarii ad hoc Sacramentum administrandum
fidelibus gravi morbo detentis ac in probabilis mortis periculo
constitutis.

2º. Quapropter missionarius fideles sibi subditos fre-
quenter moneat ne sint in hac re lentiores aut negligentiores,
cum inter eos aliquis periculose aegrotare videbitur; sed celerius
ipsurn arcerant, dum in aegroto adhuc integre mens et ratio
viget, fidemque et religiosam animi voluntatem afferre potest
tum ut peccata sua rite et integre confiteri Eucharistiamque
sumere valeat, tum ut uberiores sacrae unctionis fructus capiat.

(1) S. C. de Prop. Fide, Coll., I, n. 648.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 130

[Page 116]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
3º. Caveat ipse missionarius ne in hoc Sacramento admi-
nistrando negligentiam alianve morae culpam contrabat, sed diu
noctuque praesto sit et paratus, secundum normas ab Ordinariis
statutas (1).

350. Iamdin merito apud christianos invaluit mos vi cuius,
qui infirmis sacramenta ministrandi causa sacerdotem aecessunt,
eiden itineris ac sustentationis expensas subministrant. Haec
a maioribus instituta adamussim servetur. Ut autem pauperi-
bus subveniatur, optimum erit consilium, aliquam, praesertim in
maioribus christianitatibus, ex illis societatem promovere, quae
proprio sacerdote, quae in se suscipiat onus impensarum, quae
fieri oportet ob spiritualem curam infirmorum.

CAPUT I
DE MINISTRO EXTREMAE UNCTIONIS.

351. Can. 938. — § 1. Hoc sacramentum valide administrat omnis
et solus sacerdos.

§ 2. Salvo praescripto can. 397, n. 3, 514, §§ 1-3, minister ordina-
rius est parochus loci, in quo degit infirmus; in casu autem necessitatis,
vel de licentia saltem rationaliter praesumpta eiusdem parochi vel
Ordinarii loci, alius quilibet sacerdos hoc sacramentum ministrare potest.

Can. 939. — Minister ordinarius ex iustitia tenetur hoc sacramentum
per se ipse vel per alium administrare, et in casu necessitatis ex caritate
quilibet sacerdos.

CAPUT II.
DE SUBIECTO EXTREMAE UNCTIONIS.

352. Can. 940. — § 1. Extrema unctio praeberi non potest nisi
fideли, qui post adeptum usum rationis ob infirmitatem vel senium in
periculo mortis versetur.

§ 2. In eadem infirmitate hoc sacramentum iterari non potest, nisi
infirmus post susceptam unctionem convalerit et in aliud vitae discrimen
inciderit.

Can. 941. — Quando dubitatur num infirmus usum rationis attigerit,
num in periculo mortis reipsa versetur vel num mortuus sit, hoc sacra-
mentum ministretur sub conditione.

(1) I Syn. Sutch., c. VII, II.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 131

[Page 117]

[Texto Principal]
MINISTER — SUBJECTUM — RITUS — CURA INFIRMORUM

Can. 942. — Hoc sacramentum non est conferendum illis qui impoe-
nitentes in manifesto peccato morali contumaciter perseverant; quod si
hoc dubium fuerit, conferatur sub conditione.

Can. 943. — Infirmis autem qui, cum suae mentis compotes essent,
illud saltem implicitè petierunt aut verisimiliter petissent, etiamsi deinde
sensus vel usum rationis amiserint, nihilominus absolute praebeatur.

Can. 944. — Quamvis hoc sacramentum per se non sit de necessitate
mediì ad salutem, nemini tamen licet illud negligere; et omni studio et
diligentia curandum ut infirmi, dum sui plene compotes sunt, illud recipiant.

CAPUT III.
DE RITIBUS ET CAEREMONIIS EXTREMAE UNCTIONIS.

353. Can. 945. — Oleum olivarum, in sacramento extremae unctio-
nis adhibendum, debet esse ad hoc benedictum ab Episcopo, vel a
presbytero qui facultatem illud benedicendi a Sede Apostolica obtinuerit.

Can. 946. — Oleum infirmorum parochus loco nitido et decenter
ornato in vase argenteo vel stanneo diligenter custodiat, nec domi retineat
nisi ad normam can. 735.

Can. 947. — § 1. Unctiones verbis, ordine et modo in libris ritualibus
praescripto, accurate peragantur; in casu autem necessitatis sufficit unica
unctio in uno sensu seu rectius in fronte cum praescripta forma breviori,
salva obligatione singulas unctiones supplendi, cessante periculo.

§ 2. Unctio renum semper omittatür.
§ 3. Unctio pedum ex qualibet rationabili causa omitti potest.
§ 4. Extra casum gravis necessitatis, unctiones ipsa ministri manu
nulloque adhibito instrumento fiant.

CAPUT IV.
DE VISITATIONE ET CURA INFIRMORUM.

354. Can. 468. — § 1. Sedula cura et effusa caritate debet paro-
chus aegrotos in sua paroecia, maxime vero morti proximos, adiuvare, eos
sollicite Sacramentis reficiendo eorumque animas Deo commendando.

355. 1º. Missionarius, cum ad ungendum infirmum acces-
serit, diligenter cum consoletur et hortetur ut bono animo sit, et
a curis et desideriis huius vitae ad caelestis beatitudinis cogita-
tionem erigat, ut, abiecto mortis metu, se a Deo in aeternam
requiem vocari gaudeat; eumque de huius sacramenti vi atque

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 132

[Page 118]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
efficacia, si mors non imminet, breviter admonere non omissit. Omnes vero qui adsunt monet ut preces Christo Domino pro moribundo faciant. Ubi autem Sacramentum ministraverit, cum brevibus et suavibus ardentibusque verbis opportune excitet ad spem de divina misericordia concipiendam, salutariaque monita pro qualitate personae praebeat.

2º. Praeterea admoneat parentes ut aquam benedictam relinquant in cubiculo, qua aegrotus et lectus interdum aspergantur, et crucifixum coram eo, ut illum frequenter aspiciens salutis suae spem sumat. Quod si in eadem domo vel non longe ab ea sacerdotem tunc adhuc subistere contigerit, ipse saepius infirmum visitet, eumque piis hortationibus et precibus omni ratione iuvare non desistat, tum cum prope moribundus est. Si vero post administrationem sacramenti infirmo e loco statim discedere debeat, curabit ut id visitationis officium praestetur per aliquem aut aliquos fideles pios et christiana caritate praeditos (1).

356. Can. 468. — § 2. Parocho aliiue sacerdoti qui infirmis assistat, facultas est eis concedendi benedictionem apostolicam cum indulgentia plenaria in articulo mortis, secundum formam a probatis liturgicis libris traditam, quam benedictionem impertiri ne omissit.

357. Monendi sunt fideles quod si eveniat ut constituantur in articulo mortis et missionarium habere nequeant, possunt nihilominus indulgentiam a Summo Pontifice concessam lucrari, dummodo « contriti Nomen Iesu corde saltem invocaverint, et mortem de manu Domini, ea qua decet christiana animi demissione, et spiritus humilitate, susceperint, animamque in manus Creatoris sui commendaverint » (2).

358. Detur moribundo crucifixum deoseculandum, et curetur ut crucifixum adnexam habeat indulgentiam plenariam.

359. Meminerint insuper sacerdotes et fideles edoceant « Actum Pii X, 9 Mart. 1904 », nempe:

Ad lucrandum in morte, absque interventione sacerdotis, indulgentiam plenariam, deinceps sufficit cuilibet christianoe ut semel in vita, die a se eligendo, postquam sacramentum poenitentiae et Eucharistiae digne receperit, enittat, in quovis idioma, « cum vero caritatis in Deum affectu », actum sequentem:

(1) Rit. Rom. « De visit. et cura infirmorum »; I Syn. Sutch., an. 1803, c. VII, III. — (2) Coll. Hongkong, n. 1067.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 133

[Page 119]

[Texto Principal]
CURA INFIRMORUM — PROOEMIUM DE ORDINE
« Domine Deus meus, iam nunc quodcumque mortis genus,
prout tibi placuerit, cum omnibus suis angori bus, poenis ac
doloribus, de manu tua aequo ac libenti animo suscipio ».

Instante morte, necesse certe non est hunc actum renovare.
At, si moribundus est compos sui, ei tutissimum est ore, si possit,
et si nequeat, mente, SS. Iesu nomen invocare.

TITULUS VI.
De Ordine.

360. 1°. Cum nihil quo magis Ecclesia, quae domus Dei
est, columna et firmamentum veritatis, concitatur quam si ad
illam regendam deligantur ministri non idonei, neque vocati a
Deo, cuius est eligere eos, quos in domo sua speciali ministerio
vult destinare; monet nos omnes Apostolus ne cito alicui manus
imponamus, sed attendentes meritum laboris, tempus examinis,
experientiam disciplinae, illos ad sacerdotalem honorem duntaxat
assumamus, quos a puerilibus exordiis usque ad provectiores
annos per ordinatissimos Ecclesiasticae Militiae gradus, statis
intervallis, sancte ac pie progredientes, ex eorum idoneitate, ex
castis moribus, ex cultu pietatis, quantum nobis, divini sensus ac
summae rationis ignaris, humana fragilitas noscere sin it, in
sortem Domini vocari existimemus.

2°. Cum igitur missionarii noverint Episcopos seu Vica-
rios Apostolicos hoc Sacramentum ministraturos, de eiusdem
sacramenti dignitate christifideles moneant, eosque hortentur ut
preces Deo tum pro Episcopis tum pro ordinandis fundant, ut
Dominus noster mittat dignos operarios in messem suam.

361. Can. 948. — Ordo ex Christi institutione clericos a laicis in
Ecclesia distinguit ad fidelium regimen et cultus divini ministerium.

Can. 949. — In canonibus qui sequuntur, nomine ordinum maiorum
vel sacrorum intelliguntur presbyteratus, diaconatus, subdiaconatus; mino-
rum vero acolythatus, exorcistatus, lectoratus, ostiariatus.

Can. 950. — In iure verba: ordinare, ordo, ordinatio, sacra ordinatio,
comprehendunt, praeter consecrationem episcopalem, ordines enumeratos
in can. 949 et ipsam primam tonsuram, nisi aliud ex natura rei vel ex
contextu verborum eruatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 134

[Page 120]
LIBER III — DE REBUS

CAPUT I.

DE SUBJECTO ET DE REQUISITIS IN SUBJECTO
ORDINATIONIS.

362. Can. 968. — § 1. Sacram ordinationem valide recipit solus vir baptizatus; licite autem, qui ad normam sacrorum canonum debitis quali-
tatibus, iudicio proprii Ordinarii, praeditus sit, neque ulla detineatur
irregularitate aliove impedimento.
§ 2. Qui irregularitate aliove impedimento detinentur, licet post
ordinationem etiam sine propria culpa exorto, prohibentur receptos ordines
exercere.

363. Qui ad ordinem ecclesiasticum se a Deo electos et
vocatos existimant, gaudeant, quidem de dono, sed trepident de
merito. Potius respiciant ad exiguitatis suae tenuitatem et
indignitatem, statusque magnitudinem et periculum, quam ad
honoris et gloriae humanae splendorem; caveant ne elata
aviditate culmen appetant, unde multi exciderunt et misere
perierunt (1).

364. Can. 969. — § 1. Nemo ex saecularibus ordinetur, qui iudicio
proprii Episcopi non sit necessarius vel utilis ecclesiis dioecesis.
§ 2. Non prohibetur tamen Episcopus proprium promovere subdi-
tum, qui in futurum, praevia legitima excardinatione et incardinatione,
servitio alius dioecesis destinetur.

Can. 970. — Proprius Episcopus vel Superior religiosus maior potest
suis clericis ex quavis canonica causa, occulta quoque etiam extraiudicia-
liter, ascensum ad ordines interdicere, salvo iure recursus ad Sanctam
Sedem, vel etiam ad Moderatorem generalem, si agatur de religiosis quibus
ascensum interdixerit Superior provincialis.

Can. 971. — Nefas est quemquam, quovis modo, ob quamlibet ratio-
nem, ad statum clericalem cogere, vel canonice idoneum ab eodem avertere.

Can. 972. — § 1. Curandum ut ad sacros ordines adspirantes inde
a teneris annis in Seminario recipiantur; sed omnes ibidem commorari
tenentur saltem per integrum sacrae theologiae curriculum, nisi Ordinarius
in casibus peculiaribus, gravi de causa, onerata eius conscientia, dispen-
saverit.
§ 2. Qui ad ordines adspirant et extra Seminarium legitime
morantur, commendentur pio et idoneo sacerdoti, qui eis invigilet eosque
ad pietatem informet.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. VIII, V.

Decreta

Page 135

[Page 121]

[Texto Principal]
SUBJECTUM ORDINATIONIS — REQUISITA IN EO

Can. 973. — § 1. Prima tonsura et ordines illis tantum conferendi
sunt, qui propositum habeant ascendendi ad presbyteratum et quos merito
coniciere licet aliquando dignos futuros esse presbyteros.

§ 2. Ordinatus tamen qui superiores ordines recipere recuset, nec
potest ab Episcopo ad eos recipiendos cogi, nec prohiberi a receptorum
ordinum exercitio, nisi impedimento canonico detineatur aliave gravis,
iudicio Episcopi, obsit causa.

§ 3. Episcopus sacros ordines nemini conferat quin ex positivis
argumentis moraliter certus sit de eius canonica idoneitate; secus non
solum gravissime peccat, sed etiam periculo sese committit alienis com-
municandi peccatis.

Can. 974. — § 1. Ut quis licite ordinari possit, requiruntur:
1º. Recepta sacra confirmatio;
2º. Mores ordini recipiendo congruentes;
3º. Aetas canonica;
4º. Debita scientia;
5º. Ordinum inferiorum susceptio;
6º. Interstitiorum observatio;
7º. Titulus canonicus, si agatur de ordinibus maioribus.

§ 2. Quod pertinet ad consecrationem episcopalem, servetur prae-
scriptum can. 331.

Can. 975. — Subdiaconatus ne conferatur ante annum vicesimum
primum completum; diaconatus ante vicesimum secundum completum;
presbyteratus ante vicesimum quartum completum.

Can. 976. — § 1. Nemo sive saecularis sive religiosus ad primam
tonsuram promoveatur ante inceptum cursus theologicum.

§ 2. Firmo praescripto can. 975, subdiaconatus ne conferatur, nisi
exeunte tertio cursus theologici anno; diaconatus, nisi incepto quarto
anno; presbyteratus, nisi post medietatem eiusdem quarti anni.

§ 3. Cursus theologicus peractus esse debet non privatim, sed in
scholis ad id institutis secundum studiorum rationem can. 1365 determi-
natam.

365. Specialem facultatem habent Vicarii Apostolici dis-
pensandi super defectu aetatis.

366. Can. 977. — Ordines gradatim conferendi sunt ita ut ordina-
tiones per saltum omnino prohibeantur.

Can. 978. — § 1. In ordinationibus serventur temporum interstitia
quibus promoti in receptis ordinibus, secundum Episcopi praescriptum,
sese exerceant.

§ 2. Interstitia primam tonsuram inter et ostiariatum vel inter
singulos ordines minores prudenti Episcopi iudicio committuntur; acoly-
thus vero ad subdiaconatum, subdiaconus ad diaconatum, diaconus ad
presbyteratum ne antea promoveantur, quam acolythus unum saltem

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 136

[Page 122]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
annum, subdiaconus et diaconus tres saltem menses in suo quisque ordine fuerint versati, nisi necessitas aut utilitas Ecclesiae, iudicio Episcopi, aliud exposcat.

§ 3. Nunquam tamen, nisi de peculiari licentia Romani Pontificis, minores ordines cum subdiaconatu duove sacri ordines uno eodemque die, reprobata quavis contraria consuetudine, conferantur; imo nec primam tonsuram conferre licet una cum aliquo ex ordinibus minoribus, neque omnes ordines minores una simul.

367. Gaudent Vicarii Apostolici facultate dispensandi super interstitiis.

368. Can. 979. — § 1. Pro clericis saecularibus titulus canonicus est titulus beneficii, eoque deficiente, patrimonii aut pensionis.

§ 2. Hic titulus debet esse et vere securus pro tota ordinati vita et vere sufficiens ad congruam eiusdem sustentationem, secundum normas ab Ordinariis pro diversis locorum et temporum necessitatibus et adiunctis dandas.

Can. 980. — § 1. Ordinatus in sacris, si titulum amittat, alium sibi provideat, nisi, iudicio Episcopi, eius congruae sustentationi aliter cautum sit.

§ 2. Qui, citra apostolicum indultum, suum subditum in sacris sine titulo canonico scienter ordinaverint aut ordinari permiserint, debent ipsi eorumque successores eidem egenti alimenta necessaria praebere, donec congruae eiusdem sustentationi aliter provisum fuerit.

§ 3. Si Episcopus aliquem ordinaverit sine titulo canonico cum pacto ut ordinatus non petat ab ipso alimenta, hoc pactum omni vi caret.

Can. 981. — § 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationi de Prop. Fide subjectis, titulo missionis, ita tamen ut ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.

§ 2. Ordinaruis presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

369. Quilibet clericus, titulo missionis ordinandus, saltem antequam subdiaconatum et sacros ordines suscepiat, emittere debet iuramentum, iuxta formulam consuetam, a S. Congregatione in Instructione die 27 Aprilis 1871 iterato praescriptam, inser- viendi scilicet tantummodo propriae missioni, neque ad aliam transmigrandi.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 137

[Page 123]

[Texto Principal]
REQUISITA — QUAENAM PRAEIRE DEBEANT

570. Clerici indigenae, antequam ad subdiaconatum admittantur, monebuntur de conditionibus quae circa statum temporalem cleri indigenae statutae sunt.

371. Can. 982.—§ 1. Pro regularibus titulus canonicus est sollemnis religiosa professio seu titulus, ut dicitur, paupertatis.
§ 2. Pro religiosis votorum simplicium perpetuorum est titulus mensae communis. Congregationis aliisque similis, ad normam constitutionum.
§ 3. Ceteri religiosi, etiam ad ordinationis titulum quod attinet, iure saecularium reguntur.

CAPUT II.
DE IIS QUAE SACRAE ORDINATIONI PRAEIRE DEBENT.

372. Can. 992.—Omnnes tum saeculares tum religiosi ad ordines promovendi per se ipsi vel per alios Episcopo aliiue qui Episcopi hac in re vices gerat, suum propositum ante ordinationem opportuno tempore aperiant.

Can. 993.—Promovendi saeculares aut religiosi qui, quod pertinet ad ordinationem, saecularium iure reguntur, aferant:
1º. Testimonium ultimae ordinationis aut, si de prima tonsura agatur, recepti baptismatis et confirmationis;
2º. Testimonium de peractis studiis, pro singulis ordinibus, ad normam can. 976, requisitis;
3º. Testimonium rectoris Seminarii, aut sacerdotis cui candidatus extra Seminarium commendatus fuerit, de bonis eiusdem candidati moribus;
4º. Testimoniales litteras Ordinarii loci in quo promovendus tantum temporis moratus est ut canonicum impedimentum contrahere ibi potuerit;
5º. Testimoniales Superioris maioris religiosi, si cui religioni promovendus adscriptus sit.

373. Cum autem alumni ad eam aetatem pervenerint, quae ad ordines suscipiendos necessaria est, Ordinarii vigilent ut «ad ordines sacros, praesertim sacerdotalem, nullus assumatur sive praesentetur nisi quem, post longam in Seminarioro probationem, caelestis sapientia, probi mores, diuturna iustitiae et castitatis observantia, competentisque scientiae acquisitio commendant». Et, si necesse sit, sacram ordinationem ultra commune annorum terminum, nimirum annos 24 absolutos, retardare pro sua prudentia non dubitent (1).

(1) I Syn. Sutch. c. VIII, VI: Instr. S.C. de Prop. Fide ad IVum aa. 18 Oct. 1883, IV, 9.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 138

[Page 124]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Probatio clericorum extra Seminarium, antequam ad maiores ordines promoveantur, videtur perutilis; de modo autem et tempore probationis, Ordinarii iuxta circumstantias prudenter statuant.

374. Can. 994.—§ 1. Tempus quo promovendus potuit canonicum impedimentum contrahere est, regulariter, pro militibus trimestre, pro aliis semestre post pubertatem; sed Episcopus ordinans pro sua prudentia exigere potest litteras testimoniales etiam ob brevius commorationis tempus, et ob tempus quoque quod pubertatem antecessit.

§ 2. Si loci Ordinarius neque per se neque per alios promovendum satis noverit, ut testari possit eum, tempore quo in suo territorio moratus est, nullum canonicum impedimentum contraxisse, aut si promovendus per tot dioeceses vagatus sit ut impossibile vel nimis difficile evadat omnes litteras testimoniales exquirere, providet Ordinarius saltem per iuramentum suppletorium a promovendo praestandum.

§ 3. Si post obtentas litteras testimoniales et ante peractam ordinationem, promovendus praedicto temporis spatio in eodem territorio rursus moratus sit, novae litterae testimoniales Ordinarii loci necessariae sunt.

Can. 995.—§ 1. Etiam Superior religiosus suis litteris dimissoriis non solum testari debet promovendum professionem religiosam emisisse et esse de familia domus religiosae sibi subditae, sed etiam de studiis peractis, deque aliis iure requisitis.

§ 2. Episcopus, acceptis iis litteris dimissoriis, aliis testimonialibus litteris non indiget.

Can. 996.—§ 1. Quilibet promovendus sive saecularis sive religiosus debet praevium ac diligens examen subire circa ipsum ordinem suscipiendum.

§ 2. Promovendi vero ad sacros ordines in aliis quoque de sacra theologia tractationibus periculum faciant.

§ 3. Episcoporum est statuere qua methodo, coram quibus examinatoribus et quibus in tractationibus sacrae theologiae promovendi periculum facere debeant.

Can. 997.—§ 1. Hoc examen sive pro clericis saecularibus sive pro religiosis recipit loci Ordinarius qui iure proprio ordinat, aut dat dimissorias litteras; qui tamen potest quoque, ex iusta causa, illud Episcopo ordinario committere, qui id oneris suscipere velit.

§ 2. Episcopus alienum subditum sive saecularem sive religiosum ordinans cum legitimis litteris dimissoriis, quibus asseritur candidatum examinatum fuisse ad normam § 1, et idoneum repertum, potest huic attestationi acquiescere, sed non tenetur; et si pro sua conscientia censeat candidatum non esse idoneum, eum ne promoveat.

Can. 998.—§ 1. Nomina promovendorum ad singulos sacros ordines, exceptis religiosis a votis perpetuis sive sollemnibus sive simplicibus,
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 139

[Page 125]

[Texto Principal]
QUAENAM PRAEIRE DEBEANT — TEMPUS ET LOCUS

publice denuntientur in paroeciali cuiusque candidati ecclesia; sed Ordi-
narius pro sua prudentia potest tum ab hac publicatione dispensare ex
iusta causa, tum praecipere ut in aliis quoque ecclesiis peragatur, tum
publicationi substituere publicam ad valvas ecclesiae affixionem per aliquot
dies, in quibus unus saltem dies festus comprehendatur.

§ 2. Publicatio fiat die festo de praecepto in ecclesia inter Missa-
rum sollemnia aut alia die et hora quibus maior populi frequentia in
ecclesia habeatur.

§ 3. Si sex intra menses candidatus promotus non fuerit, repetatur
publicatio, nisi aliud Ordinario videatur.

Can. 999. — Omnes fideles obligatione tenentur impedimenta ad
sacros ordines, si qua norint, Ordinario vel parocho ante sacram ordina-
tionem revelandi.

Can. 1000. — § 1. Parocho qui publicationem peragit, et etiam alii, si
id expedire videatur, Ordinarius committat ut de ordinandorum moribus
et vita a fide dignis diligenter exquirat, et litteras testimoniales, ipsam
investigationem et publicationem referentes, ad Curiam transmittat.

§ 2. Idem Ordinarius alias percontationes etiam privatas, si id
necessarium aut opportunum iudicaverit, facere ne omittat.

Can. 1001. — § 1. Qui ad primam tonsuram et ordines minores
promovendi sunt, spiritualibus exercitiis per tres saltem integros dies; qui
vero ad ordines sacros, saltem per sex integros dies vacant; sed si qui,
intra semestre, ad plures ordines maiores promovendi sint, Ordinarius
potest exercitorum tempus pro ordinatione ad diaconatum reducere, non
tamen infra tres integros dies.

§ 2. Si, expletis exercitiis, sacra ordinatio qualibet de causa ultra
semestre diferatur, exercitia iterentur; secus iudicet Ordinarius utrum
iteranda sint, necne.

§ 3. Haec spiritualia exercitia religiosi peragant in propria domo
vel in alia de prudenti Superioris arbitrio; saeculares vero in Seminario,
aut in alia pia vel religiosa domo ab Episcopo designata

§ 4. De peractis spiritualibus exercitiis Episcopus certior fiat
testimonio Superioris domus, in qua peracta fuerint; vel, si de religiosis
agatur, attestatione proprii Superioris maioris.

CAPUT III.

DE TEMPORE ET LOCO ORDINATIONIS.

375. Can. 1006. — § 1. Consecratio episcopalis conferri debet intra
Missarum sollemnia, die dominico vel natalitio Apostolorum.

§ 2. Ordinationes in sacris celebrentur intra Missarum sollemnia
sabbatis Quatuor Temporum, sabbato ante dominicam Passionis, et
Sabbato Sancto.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 140

[Page 126]
LIBER III — DE REBUS

§ 3. Gravi tamen causa interveniente, Episcopus potest eas habere etiam quolibet die dominico aut festo de praecepto.
§ 4. Prima tonsura quolibet die et hora conferri potest; ordines minores singulis diebus dominicis et festis duplicibus, mane tamen.
§ 5. Reprobatur consuetudo contra ordinationum tempora praecedentibus paragraphis praescripta; quae servanda quoque sunt, cum Episcopus latini ritus ordinat ex apostolico indulto clericum ritus orientalis aut contra.

376. Quoad tempus conferendi ordines specialem habent facultatem Vicarii Apostolici.

377. Can. 1007. — Quoties ordinatio iteranda sit vel aliquis ritus supplendus, sive absolute sive sub conditione, id fieri potest etiam extra tempora ac secreto.
Can. 1008. — Episcopus extra proprium territorium, sine Ordinarii loci licentia, nequit ordines conferre, in quorum collatione pontificalia exercentur, salvo praescripto can. 239, § 1, n. 15.
Can. 1009. — § 1. Ordinationes generales in cathedrali ecclesia, vocatis praesentibusque ecclesiae canonicis, publice celebrentur; si autem in alio dioecesis loco, praesente clero loci, dignior, quantum fieri poterit, ecclesia adeatur.
§ 2. Non prohibetur autem Episcopus, iusta suadente causa, ordinationes particulares habere in aliis etiam ecclesiis itemque in oratorio domus episcopalis aut Seminarii aut religiosae domus.
§ 3. Prima tonsura et ordines minores conferri possunt etiam in privatis oratoriis.

CAPUT IV.
DE ANNOTATIONE AC TESTIMONIO PERACTAE ORDINATIONIS.

378. Can. 1010. — § 1. Expleta ordinatione, nomina singulorum ordinatorum ac ministri ordinantis, locus et dies ordinationis notentur in peculiari libro in Curia loci ordinationis diligenter custodiendo, et omnia singularum ordinationum documenta accurate serventur.
§ 2. Singulis ordinatis detur authenticum ordinationis receptae testimonium; qui, si ab Episcopo extraneo cum litteris dimissoriis promoti fuerint, illud proprio Ordinario exhibeant pro ordinationis adnotatione in speciali libro in archivo servando.
Can. 1011. — Praeterea loci Ordinarius, si agatur de ordinatis e clero saeculari, aut Superior maior, si de religiosis ordinatis cum suis litteris dimissoriis, notitiam celebratae ordinationis uniuscuiusque subdiaconi transmittat ad parochum baptismi, qui id adnotet in suo baptizatorum libro ad normam can. 470, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 141

[Page 127]

[Texto Principal]
TEMPUS ET LOCUS — ADNOTATIO — PROOEMIUM
127

TITULUS VII.
De Matrimonio.

379. Ne omissant missionarii, secundum diversam perso-
narum conditionem, sponsos docere sanctitatem sacramenti ma-
trimonii, mutuas coniugum obligationes et obligationes parentum
erga prolem; eosdemque vehementer adhortentur ut, ante
matrimonii celebrationem, sua peccata diligentiter confiteantur,
et sanctissimam Eucharistiam pie recipient (1).

Item populum prudenter erudiant de matrimonii sacramento
eiusque impedimentis (2).

380. Can. 1012. — § 1. Christus Dominus ad sacramenti dignita-
tem exvit ipsum contractum matrimoniale inter baptizatos.

§ 2. Quare inter baptizatos nequit matrimonialis contractus validus
consistere, quin sit eo ipso sacramentum.

Can. 1013. — § 1. Matrimonii finis primarius est procreatio atque
educatio prolis; secundarius mutuum adiutorium et remedium concupi-
scentiae.

§ 2. Essentiales matrimonii proprietates sunt unitas ac indissolu-
bilitas, quae in matrimonio christiano peculiarem obtinent firmitatem
ratione sacramenti.

Can. 1014. — Matrimonium gaudet favore iuris; quare in dubio
standum est pro valore matrimonii, donec contrarium probetur, salvo
praescripto can. 1127.

Can. 1015. — § 1. Matrimonium baptizatorum validum dicitur ratum,
si nondum consummatione completum est; ratum et consummatum, si
inter coniuges locum habuerit coniugalis actus, ad quem natura sua
ordinatur contractus matrimonialis et quo coniuges fiunt una caro.

§ 2. Celebrato matrimonio, si coniuges simul cohabitaverint,
praesumitur consummatio, donec contrarium probetur.

§ 3. Matrimonium inter non baptizatos valide celebratum, dicitur
legitimum.

§ 4. Matrimonium invalidum dicitur putativum, si in bona fide ab
una saltem parte celebratum fuerit, donec utraque pars de eiusdem nulli-
tate certa evadat.

Can. 1016. — Baptizatorum matrimonium regitur iure non solum
divino, sed etiam canonico, salva competentia civilis potestatis circa mere
civiles eiusdem matrimonii effectus.

(1) Can. 1033. — (2) Can. 1018.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 142

[Page 128]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1017.—§ 1. Matrimonii promissio sive unilateralis, sive bilateralis seu sponsalitia, irrita est pro utroque foro, nisi facta fuerit per scripturam subsignatam a partibus et vel a parocho aut loci Ordinario, vel a duobus saltem testibus.

§ 2. Si utraque vel alterutra pars scribere nesciat vel nequeat, ad validitatem id in ipsa scriptura adnotetur et alius testis addatur qui cum parocho aut loci Ordinario vel duobus testibus, de quibus in § 1, scripturam subsignet.

§ 3. At ex matrimonii promissione, licet valida sit nec ulla iusta causa ab eadem implenda excuset, non datur actio ad petendam matrimonii celebrationem; datur tamen ad reparationem damnum, si qua debeatur.

CAPUT I.
DE SPONSALIBUS MORE SINICO INITIS.

381. 1º. Conventiones a parentibus factas de matrimonio futuro filiorum sive infantium sive saltem impuberum sed insciorum, eo quod sint vere perniciosae, semper prorsus reprobat et detestata est Ecclesia. «Hinc graviter monendi sunt fideles ut, relato iniquo patriae more desponsandi filios in infantili aetate, Ecclesiae regulis sese omnino conforment» (1).

2º. Quod ad filios puberes attinet, prohibendi sunt parentes ne, absque eorum consensu, pro eis praesumant inire sponsalia. Haec sunt pro utroque foro irrita (2).

3º. Missionarii ne se immisceant intempestive negotiis sponsalium et matrimoniorum, et nihil aliud curent nisi in iis contrahendis leges Ecclesiae sedulo serventur (3).

4º. «Valde cauti sint ne indiscriminatim suadeant puellis, quae fidelibus olim validis ratisque sponsalibus in matrimonium fuerint promissae, ab istis sponsalibus resilire, eo solo praetextu quod virginitatem servare velint». Multa enim et saepe gravissima incommoda, sponsalibus resolutis, evenire solent tum missionario, tum christianis qui sponsalium dissolutionem admiserunt. Satius est igitur utramque partem, in hoc casu, suae libertati prorsus relinquere (4).

5º. Ne facile missionarii audiant puellas quae, more patriae iam sponsatae, contendunt se, ut volunt et sine ullo

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, III. — (2) Can. 1017. — (3) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, XIX. — (4) Litt. Past. Episcopi Curad, I Syn. Sutch., 1 Sept. 1793, n. 4.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 143

[Page 129]

[Texto Principal]
SPONSALIA CIVILIA — SPONSA IN DOMO SPONSI...
onere, rescindere posse sua sponsalia, eo quod non ad normam
can. 1017 inita fuerint. Moneantur ergo illae puellae, et prae-
sertim eorum parentes, quod, etsi ex huiusmodi sponsalibus non
datur actio ad petendam matrimonii celebrationem, datur tamen
ad reparationem damnorum, si qua debeatur, secundum legitimas
regionis consuetudines.

CAPUT II.
DE PUELLIS SPONSATIS IN DOMO SOGERI ENUTRITIS.

382. 1º. Prohibendum est «ne puellae desponsae, cuius-
cumque sint aetatis, in domum sponsi recipiantur innuptae, ut
scandalis via praecludatur, atque ea innumera praepediantur
peccata, quae diu familiariterque versantibus sponsis inter se
impossibile fere est non evenire» (1).

2º. Missionarius licentiam super hoc nunquam concedat,
nisi meliori modo quo fieri poterit, provisum fuerit ut occasio
proxima peccandi omnino amputetur. Haec enim, cum sit ex se
peccaminosa, ne quidem vitandi maioris mali causa unquam
licet (2).

3º. Cum ad benedictionem nuptialem devenietur, attendat
missionarius ut plena libertas sponsae relinquatur in consensu
dando: nec matrimonio benedicat nisi moraliter certus sit de
consensu puellae; in casu dubii consulat Ordinarium (3).

CAPUT III.
DE IIS QUAE CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTI DEBENT,
ET PRAESERTIM DE PUBLICATIONIBUS MATRIMONIALIBUS.

383. Can. 1019. — § 1. Antequam matrimonium celebretur, con-
stare debet nihil eius validae ac licitae celebrationi obsistere.

§ 2. In periculo mortis, si aliae probationes haberi nequeant,
sufficit, nisi contraria adsint indicia, affirmatio iurata contrahtentium, se
baptizatos fuisse et nullo detineri impedimento.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, IV. — (2) Syn. Sutch., a. 1803, c. IX, IV. —
(3) Can. 1074, § 3.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 144

[Page 130]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1020. — § 1. Parochus cui ius est assistendi matrimonio, opportuno antea tempore, diligent er investiget num matrimonio contrahendo aliquid obstet.

§ 2. Tum sponsum tum sponsam etiam seorsum et caute interroget num aliquo detineantur impedimento, an consensum libere, praesertim mulier, praestent, et an in doctrina christiana sufficienter instructi sint, nisi ob personarum qualitatem haec ultima interrogatio inutilis appareat.

§ 3. Ordinarii loci est peculiares normas pro huiusmodi parochi investigatione dare.

384. Monendi sunt christiani ut opportuno tempore, a singulis Ordinariis determinando, ante celebrationem matrimonii, et etiam, ubi commode fieri potest, ante sponsalia proprio missionario notum faciant propositum suum, ut ipse possit facile investigare utrum matrimonio contrahendo aliquid obstet necne.

385. Can. 1021. — § 1. Nisi baptisma collatus fuerit in ipso suo territorio, parochus exigat baptismi testimonium ab utraque parte, vel a parte tantum catholica, si agatur de matrimonio contrahendo cum dispensatione ab impedimento disparitatis cultus.

§ 2. Catholici qui sacramentum confirmationis nondum receperunt, illud, antequam ad matrimonium admittantur, recipiant, si id possint sine gravi incommodo.

Can. 1022. — Publice a parocho denuntietur inter quosnam matrimonium sit contrahendum.

386. Ubi praeceptum de publicationibus matrimonialibus iam in praxin deductum est, serventur canones de hac materia. Alibi vero, praxis, in quantum fieri potest, introducatur; interea autem maiore, nedum minore, cura servandae sunt regulae et cautiones propter quas publicationes illae de iure sunt faciendae; attendatur ergo praesertim ad can. 1020; 1023, § 3; 1027; 1030, § 1; 1031; 1032; 1034, idque maxime ut morali certitudine de statu libero constet.

387. Can. 1023. — § 1. Matrimoniorum publicationes fieri debent a parocho proprio.

§ 2. Si pars alio in loco per sex menses commorata sit post adeptam pubertatem, parochus rem exponat Ordinario, qui pro sua prudentia vel publicationes inibi faciendas exigat, vel alias probationes seu conjecturas super status libertate colligendas praescribat.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 145

[Page 131]
**[Texto Principal]**
CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTENDA — PUBLICATIONES 131

§ 3. Si aliqua sit suspicio de contracto impedimento, parochus etiam pro breviore commoratione consulat Ordinarium, qui matrimonium ne permittat, nisi prius suspicio, ad normam § 2, removeatur.

Can. 1024. — Publicationes fiant tribus continuis diebus dominicis aliisque festis de praecepto in ecclesia inter Missarum sollemnia, aut inter alia divina officia ad quae populus frequens accedat.

Can. 1025. — Potest loci Ordinarius pro suo territorio publicationi-
bus substituere publicam, ad valvas ecclesiae paroecialis aliisque ecclesiae,
affixionem nominum contrahentium per spatium saltem octo dierum, ita
tamen ut, hoc spatio, duo dies festi de praecepto comprehendantur.

Can. 1026. — Publicationes ne fiant pro matrimoniiis quae contra-
huntur cum dispensatione ab impedimento disparitatis cultus aut mixtae
religionis, nisi loci Ordinarius pro sua prudentia, remoto scandalo, eas
permittere opportunum duxerit, dummodo apostolica dispensatio praeces-
serit et mentio omittatur religionis partis non catholicae.

Can. 1027. — Omnes fideles tenentur impedimenta, si qua norint,
parocho aut loci Ordinario, ante matrimonii celebrationem, revelare.

Can. 1028. — § 1. Loci Ordinarius proprius pro suo prudenti iudicio
potest ex legitima causa a publicationibus etiam in aliena dioecesi faciendis
dispensare.

§ 2. Si plures sint Ordinarii proprii, ille ius habet dispensandi, in
cuius dioecesi matrimonium celebratur; quod si matrimonium extra
propriam ineatur dioecesem, quilibet Ordinarius proprius dispensare potest.

Can. 1029. — Si alius parochus investigationem aut publicationes
peregerit, de harum exitu statim per authenticum documentum certiorem
reddat parochum, qui matrimonio assistere debet.

Can. 1030. — § 1. Peractis investigationibus et publicationibus, paro-
chus matrimonio ne assistat, antequam omnia documenta necessaria
recepserit, et praeterea, nisi rationabilis causa aliud postulet, tres dies
decurrent ab ultima publicatione.

§ 2. Si intra sex menses matrimonium contractum non fuerit,
publicationes repetantur, nisi aliud loci Ordinario videatur.

Can. 1031. — § 1. Exorto dubio de existentia alicuius impedimenti:
1º. Parochus rem accuratius investiget, interrogando sub iuramento
duos saltem testes fide dignos, dummodo ne agatur de impedimento ex
cuius notitia infamia partibus oritur, et, si necesse fuerit, ipsas quoque
partes;
2º. Publicationes peragat vel perficiat, si dubium ortum sit ante
inceptas vel expletas publicationes;
3º. Matrimonio ne assistat, inconsulto Ordinario, si dubium adhuc
supersesse prudenter iudicaverit.

§ 2. Detecto impedimento certo:
1º. Si impedimentum sit occultum, parochus publicationes peragat
vel absolvat, et rem deferat, reticens nomina, ad loci Ordinarium vel ad
Sacram Poenitentiariam;

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 146

[Page 132]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
2º. Si sit publicum et detegatur ante inceptas publicationes, parochus ulterius ne procedat, donec impedimentum removeatur, etsi dispensationem pro foro conscientiae tantum obtentam norit; si detegatur post primam aut secundam publicationem, parochus publicationes perficiat et rem ad Ordinarium deferat.

§ 3. Demum si nullum detectum fuerit impedimentum, nec dubium nec certum, parochus, expletis publicationibus, ad matrimonii celebrationem partes admittat.

Can. 1032. — Matrimonio vagorum de quibus in can. 91, parochus, excepto casu necessitatis, nunquam assistat, nisi, re ad loci Ordinarium vel ad sacerdotem ab eo delegatum delata, licentiam assistendi obtinuerit.

388. Cum in canone 1032 sermo sit de matrimonio vagorum, hinc Concilium Sineuse in memoriam reducit et commendat quae de personarum generibus statuuntur in iure communi, can. 88, 89, 90, 91.

389. Can. 1034. — Parochus graviter filiosfamilias minores hortetur ne nuptias ineant, insciis aut rationalibiter invitis parentibus; quod si abnuerint, eorum matrimonio ne assistat, nisi consulto prius loci Ordinario.

CAPUT IV.
DE IMPEDIMENTIS IN GENERE.

390. Can. 1035. — Omnes possunt matrimonium contrahere, qui iure non prohibentur.

Can. 1036. — § 1. Impedimentum impediens continet gravem prohibitionem contrahendi matrimonium; quod tamen irritum non redditur si, non obstante impedimento, contrahatur.

§ 2. Impedimentum dirimens et graviter prohibit matrimonium contrahendum, et impedit quominus valide contrahatur.

§ 3. Quanquam impedimentum ex una tantum parte se habet, matrimonium tamen reddit aut illicitum aut invalidum.

Can. 1037. — Publicum censetur impedimentum quod probari in foro externo potest; secus est occultum.

Can. 1038. — § 1. Supremae tantum auctoritatis ecclesiasticae est authentice declarare quandonam ius divinum matrimonium impediat vel dirimat.

§ 2. Eidem supremae auctoritati privative ius est alia impedimenta matrimonium impediencia vel dirimentia pro baptizatis constituendi per modum legis sive universalis sive particularis.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 147

[Page 133]

[Texto Principal]
PUBLICATIONES — IMPEDIMENTA IN GENERE

Can. 1039. — § 1. Ordinarii locorum omnibus in suo territorio actu commorantibus et suis subditis etiam extra fines sui territorii vetare possunt matrimonia in casu peculiari, sed ad tempus tantum, iusta de causa eaque perdurante.

§ 2. Veto clausulam irritantem una Sedes Apostolica addere potest.

Can. 1040. — Praeter Romanum Pontificem, nemo potest impedimenta iuris ecclesiastici sive impediemia sive dirimentia abrogare, aut illis derogare; item nec in eisdem dispensare, nisi iure communi vel speciali indulto a Sede Apostolica haec potestas concessa fuerit.

Can. 1041. — Consuetudo novum impedimentum inducens aut impedimentis existentibus contraria reprobatur.

Can. 1042. — § 1. Impedimenta alia sunt gradus minoris, alia maioris.

§ 2. Impedimenta gradus minoris sunt:
1°. Consanguinitas in tertio gradu linea collateralis;
2°. Afinitas in secundo gradu linea collateralis;
3°. Publica honestas in secundo gradu;
4°. Cognatio spiritualis;
5°. Crimen ex adulterio cum promissione vel attentatione matrimonií etiam per civilem tantum actum.

§ 3. Impedimenta maioris gradus alia sunt omnia.

Can. 1043. — Urgente mortis periculo, locorum Ordinarii, ad consu- lendum conscientiae et, si casus ferat, legitimationi prolis, possunt tum super forma in matrimonii celebratione servanda, tum super omnibus et singulis impedimentis iuris ecclesiastici, sive publicis sive occultis, etiam multiplicibus, exceptis impedimentis provenientibus ex sacro presbyteratus ordine et ex affinitate in linea recta, consummato matrimonio, dispensare proprios subditos ubique commorantes et omnes in proprio territorio actu degentes, remoto scandalo, et, si dispensatio concedatur super cultus disparitate aut mixta religione, praestitis consuetis cautionibus.

391. Praeter facultatem, a iure tributam, dispensandi super impedimentis matrimonii in quibusdam circumstantiis, Ordinarii habent alias facultates ex speciali concessione S. Sedis.

392. Quoad facultates matrimoniales, missionarii attente legant facultates sibi communicatas, ut sciant in quibus impedimentis dispensare possint, ne, datas facultates transgredientes, limites excedant suae potestatis, aut ab Ordinario petant facultates, quas iam ipsis communicaverit.

393. Can. 1044. — In eisdem rerum adiunctis de quibus in can. 1043 et solum pro casibus in quibus ne loci quidem Ordinarius adiri possit, eadem dispensandi facultate pollet tum parochus, tum sacerdos qui matrimonio, ad normam can. 1098, n. 2, assistit, tum confessarius, sed hic pro foro interno in actu sacramentalis confessionis tantum.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 148

[Page 134]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

Can. 1045. — § 1. Possunt Ordinarii locorum, sub clausulis in fine can. 1043 statutis, dispensationem concedere super omnibus impedimentis de quibus in cit. can. 1043, quoties impedimentum detegatur, cum iam omnia sunt parata ad nuptias, nec matrimonium, sine probabilì gravis mali periculo, differri possit usque dum a Sancta Sede dispensatio obtineatur.

§ 2. Haec facultas valeat quoque pro convalidatione matrimonii iam contracti, si idem periculum sit in mora nec tempus suppetat recur- rendi ad Sanctam Sedem.

§ 3. In iisdem rerum adiunctis, eadem facultate gaudeant omnes de quibus in can. 1044, sed solum pro casibus occultis in quibus ne loci quidem Ordinarius adiri possit, vel nonnisì cum periculo violationis secreti.

Can. 1046. — Parochus aut sacerdos de quo in can. 1044, de con- cessa dispensatione pro foro externo Ordinarium loci statim certiorem faciat; eaque adnotetur in libro matrimoniorum.

394. Dispensationes pro foro externo datae, semper scripto (can. 56) (1) et iuxta formulas ab Ordinariis statutas conce- dantur.

395. Can. 1047. — Nisi aliud ferat S. Poenitentiariae rescriptum, dispensatio in foro interno non sacramentali concessa super impedimento occulto, adnotetur in libro diligenter in secreto Curiae archivo de quo in can. 379 asservando, nec alia dispensatio pro foro externo est necessaria, etsi postea occultum impedimentum publicum evaserit; sed est necessaria, si dispensatio concessa fuerat tantum in foro interno sacramentali.

Can. 1048. — Si petitio dispensationis ad Sanctam Sedem missa sit, Ordinarii locorum suis facultatibus, si quas habeant, ne utantur, nisi ad normam can. 204, § 2 (2).

Can. 1049. — § 1. In matrimonii sive contractis sive contrahendis, qui gaudet indulto generali dispensandi super certo quodam impedimento, potest, nisi in ipso indulto aliud expresse praescribatur, super eo dispen- sare etiamsi idem impedimentum multiplex sit.

§ 2. Qui habet indultum generale dispensandi super pluribus diversae speciei impedimentis, sive dirimentibus sive impediéntibus, potest dispensare super iisdem impedimentis, etiam publicis, in uno eodemque casu occurrentibus.

Can. 1050. — Si quando cum impedimento seu impedimentis publicis super quibus ex indulto dispensare quis potest, concurrat aliud impedi- mentum super quo dispensare nequeat, pro omnibus Sedes Apostolica

(1) Can. 56. — Exsecutio rescriptorum quae forum externum respiciunt, scripto facienda est.

(2) Can. 204. — § 1. Quod quis Superiorem adit, inferiore praetermisso, non idcirco voluntaria suspenditur inferioris potestas, sive haec ordinaria fuerit sive delegata.

§ 2. Attamen rei ad Superiorem delatae ne se immisceat inferior, nisi ex gravi urgentique causa; et hoc in casu statim Superiorem moneat.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 149

[Page 135]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA IN GENERE — DISPENSATIONES

adiri debet; si tamen impedimentum seu impedimenta super quibus dispensare potest, comperiantur post impetratam a Sancta Sede dispensationem, suis facultatibus uti poterit.

Can. 1051. — Per dispensationem super impedimento dirimente concessam sive ex potestate ordinaria, sive ex potestate delegata per indulgendum generale, non vero per rescriptum in casibus particularibus, conceditur quoque eo ipso legitimatio prolis, si qua ex iis cum quibus dispensatur iam nata vel concepta fuerit, excepta tamen adulterina et sacrilega.

Can. 1052. — Dispensatio ab impedimento consanguinitatis vel affinitatis, concessa in aliquo impedimenti gradu, valet, licet in petitione vel in concessione error circa gradum irrepserit, dummodo gradus revera existens sit inferior, aut licet reticulum fuerit aliud impedimentum eiusdem speciei in aequali vel inferiore gradu.

Can. 1053. — Data a Sancta Sede dispensatio super matrimonio rato et non consummato vel facta permissio transitus ad alias nuptias ob praesumptam coniugis mortem, secumfert semper dispensationem ab impedimento proveniente ex adulterio cum promissione vel attentatione matrimonii, si qua opus sit, minime vero dispensationem ab impedimento de quo in can. 1075, nn. 2, 3.

396. Facta ab Episcopo permissio transitus ad alias nuptias non secum fert dispensationem a prima impedimenti criminis forma.

Nunc, post promulgationem novi Iuris Canonicci Codicis, valent adhuc, sicut antea, responsa S. C. S. Officii, 16 Sept. 1824 et 23 April. 1913, vi quorum dispensatio super disparitate cultus, etiam a S. Sedis delegato concessa, semper importat dispensationem super aliis impedimentis iuris ecclesiastici relativis, super quibus Ecclesia aliunde dispensare solet (1).

397. Can. 1054. — Dispensatio a minore impedimento concessa, nullo sive obreptionis sive subreptionis vitio irritatur, etsi unica causa finalis in precibus exposita falsa fuerit.

Can. 1055. — Dispensationes super publicis impedimentis Ordinario oratorum commissas, exsequatur Ordinarius qui litteras testimoniales dedit vel preces transmisit ad Sedem Apostolicam, etiamsi sponsi, quo tempore executioni danda est dispensatio, relicto illius dioecesis domicilio aut quasi-domicilio, in aliam dioecesim discesserint non amplius reversuri, monito tamen Ordinario loci in quo matrimonium contrahere cupiunt.

Can. 1056. — Excepta modica aliqua praestatione ex titulo expensarum cancellariae in dispensationibus pro non pauperibus, locorum Ordinarii eorumve officialis, reprobata quavis contraria consuetudine, nequeunt, occasione concessae dispensationis, emolumentum ullum exigere, nisi haec

(1) Resp. S. C. Prop. ad RR. DD. Abels. V. A. Mong. Or., 2 Dec. 192 ; Coll. 1, n. 784, ad 2um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 150

[Page 136]
LIBER III — DE REBUS

facultas a Sancta Sede expresse eis data fuerit; et si exegerint, tenentur
ad restitutionem.

Can. 1057. — Qui ex potestate a Sede Apostolica delegata dispensa-
tionem concedunt, in eadem expressam pontificii indulti mentionem faciant.

CAPUT V.

DE IMPEDIMENTIS IMPEDIENTIBUS.

398. Can. 1058. — § 1. Matrimonium impedit votum simplex virgi-
nitatis, castitatis perfectae, non nubendi, suscipiendi ordines sacros et
amplectendi statum religiosum.

§ 2. Nullum votum simplex irritat matrimonium, nisi irritatio
speciali Sedis Apostolicae praescripto pro aliquibus statuta fuerit.

Can. 1059. — In iis regionibus ubi lege civili legalis cognatio, ex
adoptione orta, nuptias reddit illicitas, iure quoque canonico matrimonium
illicitum est.

Can. 1060. — Severissime Ecclesia ubique prohibet ne matrimonium
ineatur inter duas personas baptizatas, quarum altera sit catholica, altera
vero sectae haereticae seu schismaticaе adscripta; quod si adsit perver-
sionis periculum coniugis catholici et prolis, coniugium ipsa etiam lege
divina vetatur.

Can. 2375. — Catholici qui matrimonium mixtum, etsi validum, sine
Ecclesiae dispensatione inire ausi fuerint, ipso facto ab actibus legitimis
ecclesiasticis et Sacramentalibus exclusi manent, donec ab Ordinario
dispensationem obtinerint.

Can. 1061. — § 1. Ecclesia super impedimento mixtae religionis non
dispensat, nisi:
1º. Urgeant iustae ac graves causae;
2º. Cautionem praestiterit coniux acatholicus de amovendo a
coniuge catholico perversionis periculo, et uterque coniux de universa
prole catholica tantum baptizanda et educanda;
3º. Moralis habeatur certitudo de cautionum implemento.
§ 2. Cautiones regulariter in scriptis exigantur.

Can. 2319. — § 1. Subsunt excommunicationi latae sententiae Ordi-
nario reservatae catholici:
1º. Qui matrimonium ineunt coram ministro acatholico contra
praescriptum can. 1063, § 1;
2º. Qui matrimonio uniuntur cum pacto explicito vel implicito ut
omnis vel aliqua proles educetur extra catholicam Ecclesiam;
3º. Qui scienter liberos suos acatholicis ministris baptizandos
offerre praesumunt;
4º. Parentes vel parentum locum tenentes qui liberos in religione
acatholica educandos vel instituendos scienter tradunt.
§ 2. Ii de quibus in § 1, nn. 2-4, sunt praeterea suspecti de haeresi.

Decreta

Page 151

[Page 137]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA IMPEDIENTIA — DIRIMENTIA
137

Can. 1062. — Coniux catholicus obligatione tenetur conversionem
coniugis acatholici prudenter curandi.

Can. 1063. — § 1. Etsi ab Ecclesia obtenta sit dispensatio super impe-
dimento mixtae religionis, coniuges nequeunt, vel ante vel post matrimonium
coram Ecclesia initum, adire quoque, sive per se sive per procuratorem,
ministrum acatholicum uti sacris addictum, ad matrimoniale consensum
praestandum vel renovandum.

§ 2. Si parochus certe noverit sponsos hanc legem violaturos esse
vel iam violasse, eorum matrimonio ne assistat, nisi ex gravissimis causis,
remoto scandalo et consulto prius Ordinario.

§ 3. Non improbatur tamen quod, lege civili iubente, coniuges se
sistant etiam coram ministro acatholico, officialis civilis tantum munere
fungente, idque ad actum civilem dumtaxat explendum, effectuum civilium
gratia.

Can. 1064. — Ordinarii alique animarum pastores:
1°. Fideles a mixtis nuptiis, quantum possunt, absterreant;
2°. Si eas impedire non valeant, omni studio curent ne contra
Dei et Ecclesiae leges contrahantur;
3°. Mixtis nuptiis celebratis sive in proprio sive in alieno territorio,
sedulo invigilent ut coniuges promissiones factas fideliter impleant;
4°. Assistentes matrimonio servent praescriptum can. 1102.

Can. 1065. — § 1. Absterreantur quoque fideles a matrimonio con-
trahendo cum iis qui notorie aut catholicam fidem abiecerunt, etsi ad
sectam acatholicam non transierint, aut societatibus ab Ecclesia damnatis
adscripti sunt.

§ 2. Parochus praedictis nuptiis ne assistat, nisi consulto Ordinario,
qui, inspectis omnibus rei adiunctis, ei permittere poterit ut matrimonio
intersit, dummodo urgeat gravis causa et pro suo prudenti arbitrio Ordi-
narius iudicet satis cautum esse catholicae educationi universae prolis et
remotioni periculi perversionis alterius coniugis.

Can. 1066. — Si publicus peccator aut censura notorie innodatus
prius ad sacramentalem confessionem accedere aut cum Ecclesia reconci-
liari recusaverit, parochus eius matrimonio ne assistat, nisi gravis urgeat
causa, de qua, si fieri possit, consulat Ordinarium.

CAPUT VI.
DE IMPEDIMENTIS DIRIMENTIBUS.

399. Can. 1067. — § 1. Vir ante decimum sextum aetatis annum
completum, mulier ante decimum quartum item completum, matrimonium
validum inire non possunt.

§ 2. Licet matrimonium post praedictam aetatem contractum vali-
dum sit, curent tamen animarum pastores ab eo avertere iuvenes ante
aetatem, qua, secundum regionis receptos mores, matrimonium iniri solet.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 152

[Page 138]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

400. Etiam in Sinis aetas computanda est secundum annum solarem. Quod si haec supputatio fieri nequeat, tunc secundum annum lunarem aetas computetur, adiecto uno mense (1).

401. Can. 1068. — § 1. Impotentia antecedens et perpetua, sive ex parte viri sive ex parte mulieris, sive alteri cognita sive non, sive absoluta sive relativa, matrimonium ipso naturae iure dirimit.

§ 2. Si impedimentum impotentiae dubium sit, sive dubio iuris sive dubio facti, matrimonium non est impedientum.

§ 3. Sterilitas matrimonium nec dirimit nec impedit.

Can. 1069. — § 1. Invalide matrimonium attentat qui vinculo tenetur prioris matrimonii, quanquam non consummati, salvo privilegio fidei.

§ 2. Quamvis prius matrimonium sit irritum aut solum qualibet ex causa, non ideo licet aliud contrahere, antequam de prioris nullitate aut solutione legitime et certo constituerit.

402. Missionarii diligentissimi sint, graviter eorum onerata conscientia, in inquisitione instituenda circa statum catechumenorum, antequam baptizentur: utrum sint in statu libero, an contra in statu matrimonii, eoque legitimo. Hac diligentissima inquisitione multa et gravissima incommoda declinantur.

403. Can. 1070. — § 1. Nullum est matrimonium contractum a persona non baptizata cum persona baptizata in Ecclesia catholica vel ad eandem ex haeresi aut schismate conversa.

§ 2. Si pars tempore contracti matrimonii tanquam baptizata communiter habebatur aut eius baptismus erat dubius, standum est, ad normam can. 1014, pro valore matrimonii, donec certo probetur alteram partem baptizatam esse, alteram vero non baptizatam.

Can. 1071. — Quae de mixtis nuptiis in canonibus 1060-1064 praescripta sunt, applicari quoque debent matrimonii quibus obstat impedimentum disparitatis cultus.

404. 1º. Prae oculis habeatur latum a S. C. S. Off., feria IV, die 12 Iunii 1912, decretum (2) quo declaratur nullum esse dispensationem super impedimento disparitatis cultus, ab habente a Sancta Sede potestatem, non requisitis vel denegatis cautionibus, impertitam.

2º. Quod attinet ad executionem practicam memorati decreti istis in regionibus eadem S. C. die 5 Aprilis 1918 omnibus Sinarum Ordinariis praescripsit quae sequuntur:

(1) S. C. S. Off., 7 Maii 1890; Coll. I, n. 1730: cfr. can. 31-35. — (2) A. A. S., a. 1912, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 153

[Page 139]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA DIRIMENTIA USQUE AD COGNATIONEM

« Memoratum decretum, feria IV, 12 Iunii 1912, quantum fieri poterit, fideliter servetur, ita tamen ut, si cautiones a muliere infideli scripto exigantur, viva saltem voce exigantur.

« Siquidem vero neque hoc obtineri queat, remittitur prudentiae et conscientiae uniuscuiusque Ordinariorum indicare, in singulis casibus, an cautiones ipsae aequipollenter contineantur sive in seria mulieris promissione amplectendi catholicam fidem, sive in eius adscriptione inter catechumenas, sive denum in legibus et moribus populi, qui nullam concedunt mulieri potentatem circa religionam prolis educationem, sed haec a sola viri voluntate dependet; firma tamen, omnibus hisce in casibus, obligatione exigendi cautiones a parte catholica, et non concedendi dispensationem nisi moralis habeatur certitudo de ipsarum implemento ».

405. Si vero agatur de convalidando matrimonio, iam invalide contracto a muliere fidei cum viro pagano, virque infidelis obstinato animo denegat cautiones, saltem postuletur ut remotum sit grave perversionis periculum a parte catholica, haec autem serio pronitiat, ad normam can. 1061, se curaturam esse pro viribus de universa prole catholice tantum baptizanda atque educanda; ac sincere velit, ad normam can. 1062, prudenter adlaborare ut maritus infidelis convertatur (1).

406. Can. 1072.—Invalide matrimonium attentant clerici in sacris ordinibus constituti.

Can. 1073.—Item invalide matrimonium attentant religiosi qui vota solemnia professi sint, aut vota simplicia, quibus ex speciali Sedis Apostolicae praescripto vis addita sit nuptias irritandi.

Can. 1074.—§ 1. Inter virum raptorem et mulierem, intuitu matrimonii raptam, quandiu ipsa in potestate raptoris manserit, nullum potest consistere matrimonium.

§ 2. Quod si rapta, a raptore separata et in loco tuto ac libero constituta, illum in virum habere consenserit, impedimentum cessat.

§ 3. Quod ad matrimonii nullitatem atinet, raptui par habetur violenta retentio mulieris, cum nempe vir mulierem in loco ubi ea commoratur vel ad quem libere accessit, violenter intuitu matrimonii detinet.

Can. 1075.—Valide contrahere nequeunt matrimonium:

1º. Qui, perdurante eodem legitimo matrimonio, adulterium inter se consummarunt et iidem sibi mutuo dederunt de matrimonio ineundo vel ipsum matrimonium, etiam per civilem tantum actum, attentarunt;

(1) S. C. S. Off., 12 Ian. 1769: Coll. 1, n. 472, II.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 154

[Page 140]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

2º. Qui, perdurante pariter eodem legitimo matrimonio, adulterium
inter se consummarunt eorumque alter coniugicidium patravit:
3º. Qui mutua opera physica vel morali, etiam sine adulterio,
mortem coniugi intulerunt.

Can. 1076. — § 1. In linea recta consanguinitatis matrimonium
irritum est inter omnes ascendentes et descendentes tum legitimos tum
naturales.

§ 2. In linea collaterali irritum est usque ad tertium gradum
inclusive, ita tamen ut matrimonii impedimentum toties tantum multipli-
cetur quoties communis stipes multiplicatur.

§ 3. Nunquam matrimonium permittatur, si quod subsit dubium
num partes sint consanguineae in aliquo gradu lineae rectae aut in primo
gradu lineae collateralis.

Can. 1077. — § 1. Affinitas in linea recta dirimit matrimonium in
quolibet gradu; in linea collaterali usque ad secundum gradum inclusive.

§ 2. Affinitatis impedimentum multiplicatur:
1º. Quoties multiplicatur impedimentum consanguinitatis a quo
procedit;
2º. Iterato successive matrimonio cum consanguineo coniugis
defuncti.

Can. 1078. — Impedimentum publicae honestatis oritur ex matrimonio
invalido, sive consummato sive non, et ex publico vel notorio concubinatu;
et nuptias dirimit in primo et secundo gradu lineae rectae inter virum et
consanguineas mulieris, ac vice versa.

Can. 1079. — Ea tantum spiritualis cognatio matrimonium irritat, de
qua in can. 768.

Can. 1080. — Qui lege civili inhabiles ad nuptias inter se ineundas
habentur ob cognationem legalem ex adoptione ortam, nequeunt vi iuris
canonici matrimonium inter se valide contrahere.

CAPUT VII.
DE CONSENSU MATRIMONIALI.

407. Can. 1081. — § 1. Matrimonium facit partium consensus inter
personas iure habiles legitime manifestatus; qui nulla humana potestate
suppleri valet.

§ 2. Consensus matrimonialis est actus voluntatis quo utraque
pars tradit et acceptat ius in corpus, perpetuum et exclusivum, in ordine
ad actus per se aptos ad prolis generationem.

408. Missionarii propterea memores sint obligationis quae
eis incumbit docendi parentes de libertate qua frui debent
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 155

[Page 141]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTA DIRIMENTIA — CONSENSUS MATRIMONIALIS 141
sponsus et sponsa in consensu matrimoniali praebendo, ne
incante puellae aut iuvenes ad ingratas nuptias quasi cogantur.

409. Abusum puellam veluti vendendi maiori pretio quo
possunt parentes, eradicare tenentur Ordinarii: multa enim ex
hoc abusu proveniunt damna.

410. Can. 1082.—§ 1. Ut matrimonialis consensus haberi possit,
necesse est ut contrahentes saltem non ignorent matrimonium esse socie-
tatem permanentem inter virum et mulierem ad filios procreandos.
§ 2. Haec ignorantia post pubertatem non praesumitur.

Can. 1083.—§ 1. Error circa personam invalidum reddit matrimonium.
§ 2. Error circa qualitatem personae, etsi det causam contractui,
matrimonium irritat tantum:
1º. Si error qualitatis redundet in errorem personae;
2º. Si persona libera matrimonium contrahat cum persona quam
liberam putat, cum contra sit serva, servitute proprie dicta.

Can. 1084.—Simplex error circa matrimonii unitatem vel indissolu-
bilitatem aut sacramentalem dignitatem, etsi det causam contractui, non
vitiat consensum matrimoniale.

Can. 1085.—Scientia aut opinio nullitatis matrimonii consensum
matrimoniale necessario non excludit.

Can. 1086.—§ 1. Internus animi consensus semper praesumitur
conformis verbis vel signis in celebrando matrimonio adhibitis.
§ 2. At si alterutra vel utraque pars positivo voluntatis actu
excludat matrimonium ipsum, aut omne ius ad coniugalem actum, vel
essentialern aliquam matrimonii proprietatem, invalide contrahit.

Can. 1087.—§ 1. Invalidum quoque est matrimonium initum ob
vim vel metum gravem ab extrinseco et iniuste incussum, a quo ut quis
se liberet, eligere cogatur matrimonium.
§ 2. Nullus alius metus, etiamsi det causam contractui, matrimonii
nullitatem secumfert.

Can. 1088.—§ 1. Ad matrimonium valide contrahendum necesse
est ut contrahentes sint praesentes sive per se ipsi sive per procuratorem.
§ 2. Sponsi matrimoniale consensum exprimant verbis; nec
aequipollentia signa adhibere ipsis licet, si loqui possint.

Can. 1089.—§ 1. Firmis dioecesanis statutis desuper additis, ut
matrimonium per procuratorem valide ineatur, requiritur mandatum spe-
ciale ad contrahendum cum certa persona, subscriptum a mandante et vel
a parocho aut Ordinario loci in quo mandatum fit, vel a sacerdote ab
alterutro delegato, vel a duobus saltem testibus.
§ 2. Si mandans scribere nesciat, id in ipso mandato adnotetur
et alius testis addatur qui scripturam ipse quoque subsignet; secus man-
datum irritum est.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 156

[Page 142]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. Si, antequam procurator nomine mandantis contraxerit, hic mandatum revocaverit aut in amentiam inciderit, invalidum est matrimonium, licet sive procurator sive alia pars contrahens haec ignoraverint.

§ 4. Ut matrimonium validum sit, procurator debet munere suo per se ipse fungi.

Can. 1090. — Matrimonium per interpretem quoque contrahi potest.

Can. 1091. — Matrimonio per procuratorem vel per interpretem contrahendo parochus ne assistat, nisi adsit iusta causa et de authenticitate mandati vel de interpretis fide dubitari nullo modo liceat, habita, si tempus suppetat, Ordinarii licentia.

Can. 1092. — Conditio semel apposita et non revocata:
1º. Si sit de futuro necessaria vel impossibilis vel turpis, sed non contra matrimonii substantiam, pro non adiecta habeatur;
2º. Si de futuro contra matrimonii substantiam, illud reddit invalidum;
3º. Si de futuro licita, valorem matrimonii suspendit;
4º. Si de praeterito vel de praesenti, matrimonium erit validum vel non, prout id quod conditioni subest, exsistit vel non.

Can. 1093. — Etsi matrimonium invalide ratione impedimenti initum fuerit, consensus praestitus praesumitur perseverare, donec de eius revocatione constiterit.

CAPUT VIII.

DE FORMA CELEBRATIONIS MATRIMONII.

411. Can. 1094. — Ea tantum matrimonia valida sunt quae contrahuntur coram parocho, vel loci Ordinario, vel sacerdote ab alterutro delegato et duobus saltem testibus, secundum tamen regulas expressas in canonibus qui sequuntur, et salvis exceptionibus de quibus in can. 1098, 1099.

Can. 1095. — § 1. Parochus et loci Ordinarius valide matrimonio assistunt:
1º. A die tantummodo adeptae canonicae possessionis beneficii ad normam can. 334, § 3, 1444, § 1, vel initi officii, nisi per sententiam fuerint excommunicati vel interdicti vel suspensi ab officio aut tales declarati;
2º. Intra fines dumtaxat sui territorii; in quo matrimoniiis nedum suorum subditorum, sed etiam non subditorum valide assistunt;
3º. Dummodo neque vi neque metu gravi constricti requirant excipiante contrahentium consensum.

§ 2. Parochus et loci Ordinarius qui matrimonio possunt valide assistere, possunt quoque alii sacerdoti licentiam dare ut intra fines sui territorii matrimonio valide assistat.

Decreta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 157

[Page 143]

[Texto Principal]
CONSENSUS — FORMA CELEBRATIONIS MATRIMONII

412. In missionibus ubi neque paroeciae neque quasi-paro-
eciae sunt constitutae, missionarii censendi sunt cooperatores
Vicarii vel Praefecti Apostolici, atque proinde cum licentia
generalis, ab Ordinario concessa, valide et licite adsistunt matri-
moniis (1).

413. Can. 1096. — § 1. Licentia assistendi matrimonio concessa ad
normam can. 1095, § 2. dari expresse debet sacerdoti determinato ad
matrimonium determinatum, exclusis quibuslibet delegationibus generali-
bus, nisi agatur de vicaniis cooperatoribus pro paroecia cui addicti sunt;
secus irrita est.

§ 2. Parochus vel loci Ordinarius licentiam ne concedat, nisi
expleti omnibus quae ius constituit pro libertate status comprobanda.

Can. 1097. — § 1. Parochus autem vel loci Ordinarius matrimonio
licite assistunt:

1º. Constito sibi legitime de libero statu contrahentium ad normam
iuris;

2º. Constito insuper de domicilio vel quasi-domicilio vel menstrua
commoratione aut, si de vago agatur, actuali commoratione alterutrius
contrahentis in loco matrimonii;

3º Habita, si conditiones deficiant de quibus n. 2, licentia parochi
vel Ordinarii domicilii vel quasi-domicilii aut menstruae commorationis
alterutrius contrahentis, nisi vel de vagis actu itinerantibus res sit, qui
nullibi commorationis sedem habent, vel gravis necessitas intercedat
quae a licentia petenda excuset.

§ 2. In quolibet casu pro regula habeatur ut matrimonium coram
sponsae parocho celebretur, nisi iusta causa excuset; matrimonia autem
catholicorum mixti ritus, nisi aliud particulari iure cautum sit, in ritu viri
et coram eiusdem parocho sunt celebranda.

§ 3. Parochus qui sine licentia iure requisita matrimonio assistit,
emolumenta stolae non facit sua, eaque proprio contrahentium parocho
remittat.

Can. 92. — § 1. Domicilium acquiritur commoratione in aliqua pa-
roecia aut quasi-paroecia, aut saltem in dioecesi, vicariatu apostolico,
praefectura apostolica; quae commoratio vel coniuncta sit cum animo ibi
perpetuo manendi, si nihil inde avocet, vel sit protracta ad decennium
completum.

§ 2. Quasi-domicilium acquiritur commoratione uti supra, quae
vel coniuncta sit cum animo ibi manendi saltem ad maiorem anni partem,
si nihil inde avocet, vel sit reapse protracta ad maiorem anni partem.

§ 3. Domicilium vel quasi-domicilium in paroecia vel quasi-paroecia
dicetur paroeciale; in dioecesi, vicariatu, praefectura, non autem in paroecia
vel quasi-paroecia, dioecesanum.

(1) S. C. Prop. Fide, 25 Iun. 1920.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 158

[Page 144]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 93. — § 1. Uxor, a viro legitime non separata, necessario retinet domicilium viri sui; amens, domicilium curatoris; minor, domicilium illius cuius potestati subiicitur.

§ 2. Minor infanta egressus potest quasi-domicilium proprium obtinere; item uxor a viro legitime non separata, legitime autem separata etiam domicilium.

Can. 94. — § 1. Sive per domicilium sive per quasi-domicilium suum quisque parochus et Ordinarium sortitur.

§ 2. Proprius vagi parochus vel Ordinarius est parochus vel Ordinarius loci in quo vagus actu commoratur.

§ 3. Illorum quoque qui non habent nisi dioecesanum domicilium vel quasi-domicilium parochus proprius est parochus loci in quo actu commoratur.

Can. 95. — Domicilium et quasi-domicilium amittitur discessione a loco cum animo non revertendi, salvo praescripto can. 93.

Can. 1098. — Si haberi vel adiri nequeat sine gravi incommodo parochus vel Ordinarius vel sacerdos delegatus qui matrimonio assistant ad normam canonum 1095, 1096:

1º. In mortis periculo validum et licitum est matrimonium contractum coram solis testibus; et etiam extra mortis periculum, dummodo prudenter praevideatur eam rerum conditionem esse per mensem duraturam;

2º. In utroque casu, si praesto sit alius sacerdos qui adesse possit, vocari et, una cum testibus, matrimonio assistere debet, salva coniugii validitate coram solis testibus.

Can. 1099. — § 1. Ad statutam superius formam servandam tenentur:

1º. Omnes in catholica Ecclesia baptizati et ad eam ex haeresi aut schismate conversi, licet sive hi sive illi ab eadem postea defecerint, quoties inter se matrimonium ineunt;

2º. Iidem, de quibus supra, si cum acatholicis sive baptizatis sive non baptizatis etiam post obtentam dispensationem ab impedimento mixtae religionis vel disparitatis cultus matrimonium contrahant;

3º. Orientales, si cum latinis contrahant hac forma adstrictis.

§ 2. Firmo autem praescripto § 1, n. 1, acatholici sive baptizati sive non baptizati, si inter se contrahant, nullibi tenentur ad catholicam matrimonii formam servandam; item ab acatholicis nati, etsi in Ecclesia catholica baptizati, qui ab infantili aetate in haeresi vel schismate aut infidelitate vel sine ulla religione adoleverunt, quoties cum parte acatholica contraxerint.

Can. 98. — § 1. Inter varios catholicos ritus ad illum quis pertinet, cuius caeremoniis baptizatus fuit, nisi forte baptismus a ritus alieni ministro vel fraude collatus fuit, vel ob gravem necessitatem, cum sacerdos proprii ritus praesto esse non potuit, vel ex dispensatione apostolica, cum facultas data fuit ut quis certo quodam ritu baptizaretur, quin tamen eidem adscriptus maneret.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 159

[Page 145]

[Texto Principal]
FORMA IURIDICA — FORMA LITURGICA — ADNOTATIO 145

§ 2. Clerici nullo modo inducere praesumant sive latinos ad orientalem, sive orientales ad latinum ritum assumendum.

§ 3. Nemini licet sine venia Apostolicae Sedis ad alium ritum transire, aut, post legitimum transitum, ad pristinum reverti.

§ 4. Integrum est mulieri diversi ritus ad ritum viri, in matrimonio ineundo vel eo durante, transire; matrimonio autem soluto, resumendi proprii ritus libera est potestas, nisi iure particulari aliud cautum sit.

§ 5. Mos, quamvis diuturnus, sacrae Synaxis ritu alieno suscipien- dae non secum fert ritus mutationem.

Can. 1100. — Extra casum necessitatis, in matrimonii celebratione serventur ritus in libris ritualibus ab Ecclesia probatis praescripti aut laudabilibus consuetudinibus recepti.

Can. 1101. — § 1. Parochus curat ut sponsi benedictionem solemnem accipiant, quae dari eis potest etiam postquam diu vixerint in matrimonio, sed solum in Missa, servata speciali rubrica et excepto tempore feriato.

§ 2. Solemnem benedictionem ille tantum sacerdos per se ipse vel per alium dare potest, qui valide et licite matrimonio potest assistere.

Can. 1102. — § 1. In matrimonii inter partem catholicam et partem acatholicam interrogationes de consensu fieri debent secundum praescri- ptum can. 1095, § 1, n. 3.

§ 2. Sed omnes sacri ritus prohibentur; quod si ex hac prohibitione graviora mala praevideantur, Ordinarius potest aliquam ex consuetis ecclesiasticis caeremoniis, exclusa semper Missae celebratione, permittere.

414. In celebratione matrimonii, et maxime ubi agitur de matrimonii cum dispensatione disparitatis cultus initis, missionarii solliciti sint ut christiani sibi subditi exacte, absolute ac inviolabiliter observent, et absque ulla tergiversatione adimpleant omnia et singula, quae tum in constitutionibus « Ex illa die » et « Ex quo », tum in variis declarationibus S. Congregationis quae super eadem materia Rituum Sinensium prodierunt, observanda praecipiuntur. Proinde ad sacerdotes pertinet inquirere superstitiones quae in sua regione occasione matrimoniorum forsan reperiuntur; de illis Ordinarium certiorem facere, atque conari ut illae penitus destruantur (1).

415. Can. 1103. — § 1. Celebrato matrimonio, parochus vel qui eius vices gerit, quamprimum describat in libro matrimoniorum nomina conjugum ac testium, locum et diem celebrati matrimonii atque alia secundum modum in libris ritualibus et a proprio Ordinario praescriptum; idque licet alius sacerdos vel a se vel ab Ordinario delegatus matrimonio adstiterit.

(1) I Syn. Sutch., an. 1803, c. II, 4.

19

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 160

[Page 146]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

§ 2. Praeterea, ad normam can. 470, § 2, parochus in libro quoque baptizatorum adnotet coniugem tali die in sua paroecia matrimonium contraxisse. Quod si coniux alibi baptizatus fuerit, matrimonii parochus notitiam initi contractus ad parochum baptismi sive per se sive per Curiam episcopalem transmittat, ut matrimonium in baptizatorum librum referatur.

§ 3. Quoties matrimonium ad normam can. 1098 contrahitur, sacerdos, si eidem adstiterit, secus testes tenentur in solidum cum contra- hentibus curare ut intuin coniugium in praescriptis libris quamprimum adnotetur.

CAPUT IX.

DE MATRIMONIO CONSCIENTIAE.

416. Can. 1104. — Nonnisi ex gravissima et urgentissima causa et ab ipso loci Ordinario, excluso Vicario Generali sine speciali mandato, permitti potest ut matrimonium conscientiae ineatur, idest matrimonium celebretur omissis denuntiationibus et secreto, ad normam canonum qui sequuntur.

Can. 1105. — Permissio celebrationis matrimonii conscientiae secumfert promissionem et gravem obligationem secreti servandi ex parte sacerdotis assistentis, testium, Ordinarii eiusque successorum, et etiam alterius coniugis, altero non consentiente divulgationi.

Can. 1106. — Huic promissionis obligatio ex parte Ordinarii non extenditur ad casum quo vel aliquod scandalum aut gravis erga matrimonii sanctitatem iniuria ex secreti observantia immineat, vel parentes non curent filios ex tali matrimonio susceptos baptizari aut eos baptizandos curent falsis expressis nominibus, quin interim Ordinario intra triginta dies notitiam prolis susceptae et baptizatae cum sincera indicatione parentum praebeant, vel christianam filiorum educationem negligant.

Can. 1107. — Matrimonium conscientiae non est adnotandum in consueto matrimoniorum ac baptizatorum libro, sed in peculiari libro servando in secreto Curiae archivo de quo in can. 379.

CAPUT X.

DE TEMPORE ET LOCO CELEBRATIONIS MATRIMONII.

417. Can. 1108. — § 1. Matrimonium quolibet anni tempore con- trahi potest.

§ 2. Sollemnis tantum nuptiarum benedictio vetatur a prima dominica Adventus usque ad diem Nativitatis Domini inclusive, et a feria IV Cinerum usque ad dominicam Paschatis inclusive.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 161

[Page 147]

[Texto Principal]
MATRIMONIUM CONSCIENTIAE — TEMPUS ET LOCUS — EFFECTUS 147

§ 3. Ordinarii tamen locorum possunt, salvis legibus liturgicis, etiam praedictis temporibus eam permittere ex iusta causa, monitis sponsis ut a nimia pompa abstineant.

Can. 1109. — § 1. Matrimonium inter catholicos celebretur in ecclesia paroeciali; in alia autem ecclesia vel oratorio sive publico sive semi-publico, nonnisi de licentia Ordinarii loci vel parochi celebrari poterit.

§ 2. Matrimonium in aedibus privatis celebrari Ordinarii locorum in extraordinario tantum aliquo casu et accedente semper iusta ac rationabili causa permittere possunt; sed in ecclesiis vel oratoriis sive Seminarii sive religiosarum, Ordinarii id ne permittant, nisi urgente necessitate, ac opportunis adhibit is cautelis.

§ 3. Matrimonia vero inter partem catholicam et partem acatholicam extra ecclesiam celebrentur; quod si Ordinarius prudenter iudicet id servari non posse quin graviora oriantur mala, prudenti eius arbitrio committitur hac super re dispensare, firmo tamen praescripto can. 1102, § 2.

418. Non obstante praescripto canonis 1109, § 2, liceat missionariis, ex consuetudine inmemorabili, ruri ubi non sunt oratoria, durante annua visitatione, vel alio tempore, prout necessitas postulet, benedicere matrimonia in aedibus privatis christianorum.

CAPUT XI.

DE MATRIMONII EFFECTIBUS.

419. 1110. — Ex valido matrimonio enascitur inter coniuges vinculum natura sua perpetuum et exclusivum; matrimonium praeterea christianum coniugibus non ponentibus obicem gratiam confert.

Can. 1111. — Utrique coniugi ab ipso matrimonii initio aequum ius et officium est quod attinet ad actus proprios coniugalis vitae.

Can. 1112. — Nisi iure speciali aliud cautum sit, uxor, circa canonicos effectus, particeps efficitur status mariti.

Can. 1113. — Parentes gravissima obligatione tenentur prolis educationem tum religiosam et moralem, tum physicam et civilem pro viribus curandi, et etiam temporalis eorum bono providendi.

Can. 1114. — Legitimi sunt filii concepti aut nati ex matrimonio valido vel putativo, nisi parentibus ob solemnem professionem religiosam vel susceptum ordinem sacrum prohibitus tempore conceptionis fuerit usus matrimonii antea contracti.

Can. 1115. — § 1. Pater is est quem iustae nuptiae demonstrant, nisi evidentibus argumentis contrarium probetur.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 162

[Page 148]
LIBER III. — DE REBUS

§ 2 Legitimi praesumuntur filii qui nati sunt saltem post sex
menses a die celebrati matrimonii, vel intra decem menses a die dissolutae
vitae coniugalis.

Can. 1116. — Per subsequens parentum matrimonium sive verum
sive putativum, sive noviter contractum sive convalidatum, etiam non
consummatum, legitima eficitur proles, dummodo parentes habiles exsti-
terint ad matrimonium inter se contrahendum tempore conceptionis, vel
praegnationis, vel nativitatis.

Can. 1117. — Filii legitimati per subsequens matrimonium, ad effectus
canonicos quod attinet, in omnibus aequiparantur legitimis, nisi aliud
expresse cautum fuerit.

CAPUT XII.
DE SEPARATIONE CONIUGUM.

Art. I. — De dissolutione vinculi.

420. Can. 1118. — Matrimonium validum ratum et consummatum
nulla humana potestate nullaque causa, praeterquam morte, dissolvi potest.

Can. 1119. — Matrimonium non consummatum inter baptizatos vel
inter partem baptizatam et partem non baptizatam, dissolvitur tum ipso
iure per solemnem professionem religiosam, tum per dispensationem a
Sede Apostolica ex iusta causa concessam, utraque parte rogante vel
alterutra, etsi altera sit invita.

Can. 1120. — § 1. Legitimum inter non baptizatos matrimonium,
licet consummatum, solvitur in favorem fidei ex privilegio Paulino.

§ 2. Hoc privilegium non obtinet in matrimonio inter partem
baptizatam et partem non baptizatam inito cum dispensatione ab impedi-
mento disparitatis cultus.

Can. 1121. — § 1. Antequam coniux conversus et baptizatus novum
matrimonium valide contra hat, debet, salvo praescripto can. 1125, partem
non baptizatam interpellare:
1º. An velit et ipsa converti ac baptismum suscipere;
2º. An saltem velit secum cohabitare pacifice sine contumelia
Creatoris.

§ 2. Hae interpellationes fieri semper debent, nisi Sedes Apostolica
aliud declaraverit.

Can. 1122. — § 1. Interpellationes fiant regulariter, forma saltem
summaria et extrajudiciali, de auctoritate Ordinarii coniugi conversi, a
quo Ordinario concedendae sunt quoque coniugi infideli, si quidem eas
petierit, induciae ad deliberandum, eo tamen monito, fore ut, induciis
inutiliter praeterlapsis, responsio praesumatur negativa.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 163

[Page 149]

[Texto Principal]
DISSOLUTIO VINCULI — SEPARATIO HABITATIONIS

§ 2. Interpellationes etiam privatim factae ab ipsa parte conversa,
valent, imo sunt etiam licitae, si forma superioris praescripta servari nequeat;
hoc tamen in casu de ipsis, pro foro externo; constare debet duobus saltem
testibus vel alio legitimo probationis modo.

Can. 1123.—Si interpellationes ex declaratione Sedis Apostolicae
omissae fuerint, aut si infidelis eisdem negativè responderit expresse vel
tacite, pars baptizata ius habet novas nuptias cum persona catholica
contrahendi, nisi ipsa post baptismum dederit parti non baptizatae iustam
discedendi causam.

Can. 1124.—Coniux fidelis, licet post susceptum baptismum denuo
matrimonialiter cum parte infideli vixerit, ius tamen novas celebrandi
nuptias cum persona catholica non amittit, ideoque potest hoc iure uti,
si coniux infidelis, mutata voluntate, postea discedat sine iusta causa, vel
iam non cohabitet pacifice sine contumelia Creatoris.

Can. 1125.—Ea quae matrimonium respiciunt in constitutionibus
Pauli III Altitudo, 1 Iun. 1537; S. Pii V Romani Pontificis, 2 Aug. 1571;
Gregorii XIII Populis, 25 Ian. 1585, quaeque pro peculiaribus locis scripta
sunt, ad alias quoque regiones in eisdem adiunctis extenduntur.

Can. 1126.—Vinculum prioris coniugii, in infidelitate contracti, tunc
tantum solvitur, cum pars fidelis reapse novas nuptias valide inverterit.

Can. 1127.—In re dubia privilegium fidei gaudet favore iuris.

Art. II.—De separatione tori, mensae et habitationis.

421. Can. 1128.—Coniuges servare debent vitae coniugalis com-
munionem, nisi iusta causa eos excuset.

Can. 1129.—§ 1. Propter coniugis adulterium, alter coniux, manente
vinculo, ius habet solvendi, etiam in perpetuum, vitae communionem, nisi
in crimen consenserit, aut eidem causam dederit, vel illud expresse aut
tacite condonaverit, vel ipse quoque idem crimen commiserit.

§ 2. Tacita condonatio habetur, si coniux innocens, postquam de
crimine adulterii certior factus est, cum altero coniuge sponte, maritali
affectu, conversatus fuerit; praesumitur vero, nisi sex intra menses coniugem
adulterum expulerit vel dereliquerit, aut legitimam accusationem fecerit.

Can. 1130.—Coniux innocens, sive iudicis sententia sive propria
auctoritate legitime discesserit, nulla unquam obligatione tenetur coniugem
adulterum rursus admittendi ad vitae consortium; potest autem eundem
admittere aut revocare, nisi ex ipsius consensu ille statum matrimonio
contrarium susceperit.

Can. 1131.—Si alter coniux sectae acatholicae nomen dederit; si
prolem acatholice educaverit; si vitam criminosa et ignominiosa ducat;
si grave seu animae seu corporis periculum alteri facescat; si saevitiis
vitam communem nimis difficilem reddat, haec aliaque id genus, sunt pro
altero coniuge totidem legitimae causae discedendi, auctoritate Ordinarii

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 164

[Page 150]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
loci, et etiam propria auctoritate, si de eis certo constet, et periculum sit in mora.

§ 2. In omnibus his casibus, causa separationis cessante, vitae consuetudo restauranda est: sed si separatio ab Ordinario pronuntiata fuerit ad certum incertumve tempus, coniux innocens ad id non obligatur, nisi ex decreto Ordinarii vel exacto tempore.

Can. 1132. — Instituta separatione, filii educandi sunt penes coniugem innocentem, et si alter coniugum sit acatholicus, penes coniugem catholicum, nisi in utroque casu Ordinarius pro ipsorum filiorum bono, salva semper eorumdem catholica educatione, aliud decreverit.

CAPUT XIII.
DE MATRIMONII CONVALIDATIONE.

Art. I. — De convalidatione simplici.

422. Can. 1133. — § 1. Ad convalidandum matrimonium irritum ob impedimentum dirimens, requiritur ut cesset vel dispensetur impedimentum et consensus renovet saltem pars impedimenti conscia.

§ 2. Haec renovatio iure ecclesiastico requiritur ad validitatem, etiamsi initio utraque pars consensum praestiterit nec postea revocaverit.

Can. 1134. — Renovatio consensus debet esse novus voluntatis actus in matrimonium quod constet ab initio nullum fuisse.

Can. 1135. — § 1. Si impedimentum sit publicum, consensus ab utraque parte renovandus est forma iure praescripta.

§ 2. Si sit occultum et utrique parti notum, satis est ut consensus ab utraque parte renovetur privatum et secreto.

§ 3. Si sit occultum et uni parti ignotum, satis est ut sola pars impedimenti conscia consensus privatim et secreto renovet, dummodo altera in consensu praestito perseveret.

Can. 1136. — § 1. Matrimonium irritum ob defectum consensus convalidatur, si pars quae non consenserat, iam consentiat, dummodo consensus ab altera parte praestitus perseveret.

§ 2. Si defectus consensus fuerit mere internus, satis est ut pars quae non consenserat, interius consentiat.

§ 3. Si fuerit etiam externus, necesse est consensum etiam exterius manifestare, vel forma iure praescripta, si defectus fuerit publicus, vel alio modo privato et secreto, si fuerit occultus.

Can. 1137. — Matrimonium nullum ob defectum formae, ut validum fiat, contrahi denuo debet legitima forma.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 165

[Page 151]

[Texto Principal]
CONVALIDATIO—SECUNDAE NUPTIAE—CAUSAE MATRIMONIALES 151

Art. II.—De sanatione in radice.

423. Can. 1138.—§ 1. Matrimonii in radice sanatio est eiusdem convalidatio, secumferens, praeter dispensationem vel cessationem impedimenti, dispensationem a lege de renovando consensu, et retrotraktionem, per fictionem juris, circa effectus canonicos, ad praeteritum.

§ 2. Convalidatio fit a momento concessionis gratiae; retrotractio vero intelligitur facta ad matrimonii initium, nisi aliud expresse caveatur.

§ 3. Dispensatio a lege de renovando consensu concedi etiam potest vel una tantum vel utraque parte inscia.

Can. 1139.—§ 1. Quodlibet matrimonium initum cum utriusque partis consensu naturaliter sufficiente, sed iuridice inefficaci ob dirimens impedimentum iuris ecclesiastici vel ob defectum legitimae formae, potest in radice sanari, dummodo consensus perseveret.

§ 2. Matrimonium vero contractum cum impedimento iuris naturalis vel divini, etiamsi postea impedimentum cessaverit, Ecclesia non sanat in radice, ne a momento quidem cessationis impedimenti.

Can. 1140.—§ 1. Si in utraque vel alterutra parte deficiat consensus, matrimonium nequit sanari in radice, sive consensus ab initio defuerit sive ab initio praestitus, postea fuerit revocatus.

§ 2. Quod si consensus ab initio quidem defuerit, sed postea praestitus fuerit, sanatio concedi potest a momento praestiti consensus.

Can. 1141.—Sanatio in radice concedi unice potest ab Apostolica Sede.

CAPUT XIV.

DE SECUNDIS NUPTIIS.

424. Can. 1142.—Licet casta viduitas honorabilior sit, secundae tamen et ulteriores nuptiae validae et licitae sunt, firmo praescripto can. 1069, § 2.

Can. 1143.—Mulier cui semel benedictio sollemnis data sit, nequit in subsequentibus nuptiis eam iterum accipere.

CAPUT XV.

DE CAUSIS MATRIMONIALIBUS.

425. Praeter ea quae ius commune praecepit in causis matrimonialibus pertractandis, Ordinarii prae oculis habeant sequentes canones qui sunt quidem maximi momenti, et saepius in praxim veniunt in praesenti rerum conditione.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 166

[Page 152]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

Can. 1990.—Cum ex certo et authentico documento, quod nulli contradictioni vel exceptioni obnoxium sit, constiterit de existentia impedimenti disparitatis cultus, ordinis, voti solemnitis casitatis, ligaminis, consanguinitatis, affinitatis aut cognationis spiritualis, simulque pari certitudine apparuerit dispensationem super his impedimentis datam non esse, hisce in casibus, praetermissis sollemnitatibus hucusque recensitis, poterit Ordinarius, citatis partibus, matrimonii nullitatem declarare, cum interventu tamen defensoris vinculi.

Can. 1991.—Adversus hanc declarationem defensor vinculi, si prudenter existimaverit impedimenta de quibus in can. 1990 non esse certa aut dispensationem super eisdem probabiliter intercessisse, provocare tenetur ad iudicem secundae instantiae, ad quem acta sunt transmittenda quique scripto monendus est agi de casu excepto.

Can. 1992.—Iudex alterius instantiae, cum solo interventu defensoris vinculi, decernet eodem modo de quo in can. 1990, utrum sententia sit confirmanda, an potius procedendum in causa sit ad ordinarium tramitem iuris; quo in casu eam remittit ad tribunal primae instantiae.

TITULUS VIII.

De Sacramentalibus.

426. Can. 1144.—Sacramentalia sunt res aut actiones quibus Ecclesia, in aliquam Sacramentorum imitationem, uti solet ad obtinendos ex sua impetratione effectus praesertim spirituales.

427. Officium est missionariorum de sacramentalium potissimis effectibus fideles instruere, et de ratione qua tractari debent doctrinam exponere, praeципue vero exemplis, adhibendo scilicet gravitatem, reverentiam ac pietatem in eorum administratione.

428. Missionarii hortentur fideles ut aquam benedictam domi servant, eademque se muniant somnum petituri, vel ex eo surgentes, necnon orantes, aut cum infirmantur et tentantur.

429. Can. 1151.—§ 1. Nemo, potestate exorcizandi praeditus, exorcismos in obsessos proferre legitime potest, nisi ab Ordinario peculiarem et expressam licentiam obtinerit.

§ 2. Haec licentia ab Ordinario concedatur tantummodo sacerdoti pietate, prudentia ac vitae integritate praedito; qui ad exorcismos ne procedat, nisi postquam diligenti prudentique investigatione compererit exorcizandum esse revera a daemone obsessum.

Can. 1152.—Exorcismi a legitimis ministris fieri possunt non solum in fideles et catechumenos, sed etiam in acatholicos vel excommunicatos.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 167

[Page 20]

[SACRAMENTALIA — DEI ECCLESIAEQUE PRAECEPTA — OPIUM 153]

Can. 1153. — Ministri exorcismorum qui occurrunt in baptismo et
in consecrationibus vel benedictionibus, sunt iidem qui eorundem sacrorum
rituum legitimi ministri sunt

TITULUS IX.

De Dei et Ecclesiae praeceptis.

430. Dei et Ecclesiae praecepta ubique terrarum urgent;
sed eo magis eorum observantia christianis sinensibus commen-
datur quod necessarium est ut illi, dum inter gentes morantur
quae Deum ignorant, suo exemplo honorent religionem christianam
et eiusdem, pro moribus privatis et publicis, demonstrent effica-
ciam. Christiani, legibus obsequentes «non solum propter iram
sed propter conscientiam», sicut ait Apostolus (1), aestimari
debent uti meliores cives; cum religiosa observantia interioris
legis conscientiae in bonum etiam cedat reipublicae.

De quinto Dei praecepto.

CAPUT UNICUM.

DE OPIO.

431. Sancta Mater Ecclesia, pro suo munere salutem
populorum quaerendi, prior in Sinis, iampridem praeclarissimis
documentis, omni ope atque opera enixa est ad tetrerimum opii
abusum extirpandum. Curent igitur Ordinarii ut huiusmodi
abusus evellatur, excitatis etiam, si opportunum iudicaverint,
comitatibus laicorum, qui funestam consuetudinem efficacibus
mediis impugnent (2).

432. Quamvis opii cultura, commercium et usus per
se non sint illicita, tamen propter ingentes abusus quibus,
experientia teste, sunt obnoxia, illicita fiunt, ac proinde fidelibus
generatim sunt interdicenda, sicut et aliarum eiusdem generis
materiarum (3).

(1) Rom., XIII, 5. — (2) Epist. S. C. de Prop. Fide ad Vic. Apost. Pekin.,
18 Oct. 1884; Instr. S. C. S. Off., 29 Dec. 1891; Coll., 2, n. 1776. — (3) Coll., 2,
n. 1776, 60.

Page 168

[Page 154]
LIBER III -- DE REBUS

[Texto Principal]
433. Permitti potest usus opii, etc., pro medicina; permitti etiam potest iis qui sine mortis periculo vel gravi detrimento ab illo abstinere non possunt, dummodo servetur et quantitas, quae medicinalen rationem minime excedat, et debita diligentia, et cautelis adhibitis, ut eiusdem abusus malique effectus exinde profluente praecaveantur (1).

434. Absolvi possunt filiifamilias qui, «inviti, ad pacem in familia tuendam patri obedientes, in agro suo opium colunt... dummodo... serio promittant se omnem operam daturas ut patrem ad dimittendam opii culturam inducant; et, quatenus id ab eo impetrare non potuerint, ita sint dispositi ut aliter sibi, prout poterunt, provideant, remoto scandalo» (2).

435. Item admitti potest ad sacramenta materfamilias, cuius maritus et filii opii culturae dant operam; sed addit S. C. S. Off., eam «monendam... esse ut, apud maritum, supra dimissione culturae opii, una cum filiis..., pro viribus, urgeat» (3).

436. Christiani «qui... locant agros suos ad quamcunque agriculturam faciendam, cum praevisione tamen locatores paganos opium seminatos fore», non sunt inquietandi, adeoque sunt absolvens, «dummodo conductori, aut pignoratori, culturam opii pacto non imponant, et non ipsum opium pro pretio, de quo convenerunt, accipiant» (4).

437. Christiani, qui, manu militari vel onerosis taxis, ad opii culturam coguntur, quippe qui morali immuniti sint libertate, possunt absolvi, dummodo parati sint, statim ac possint sine gravi incommodo, culturam opii relinquere.

(1) Coll., 2, n. 1776, 1º et 6º. — (2) Coll., Hongkong, ed. 1905, n. 1927, circa primum casum, ad 1 et 2. — (3) Coll. Hongkong, n. 1927, de eodem casu, ad 4. — (4) S. C. S. Off., 25 Apr. 1894; Coll. S. C. Prop. Fide. 2, n. 1867; Coll. Hongkong, n. 1927, circa secundum casum, ad 1º et 2º.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

[Outras observações]
[No canto inferior esquerdo:] Decreta
[No centro da página, abaixo do texto:] ——*——

Page 169

[Page 155]

[Texto Principal]
OPIUM — LOCA SACRA — ECCLESIAE

PARS SECUNDA.
DE LOCIS ET TEMPORIBUS SACRIS.

TITULUS X.
De locis sacris.

438. Can. 1154. — Loca sacra ea sunt quae divino cultui fideliumve sepulturae deputantur consecratione vel benedictione quam probati liturgici libri ad hoc praescribunt.

Can. 1157. — Non obstante quolibet privilegio, nemo potest locum sacrum consecrare vel benedicere sine Ordinarii consensu.

Can. 1160. — Loca sacra exempta sunt a iurisdictione auctoritatis civilis et in eis legitima Ecclesiae auctoritas iurisdictionem suam libere exercet.

CAPUT I.
DE ECCLESIIS.

439. Can. 1161. — Ecclesiae nomine intelligitur aedes sacra divino cultui dedicata eum potissimum in finem ut omnibus Christifidelibus usui sit ad divinum cultum publice exercendum.

Can. 1162. — § 1. Nulla ecclesia aedificetur sine expresso Ordinarii loci consensu scriptis dato, quem tamen Vicarius Generalis praestare nequit sine mandato speciali.

§ 2. Ordinarius consensum ne praebeat, nisi prudenter praeviderit necessaria non defutura ad novae ecclesiae aedificationem et conservatio-
nem, ad ministrorum sustentationem aliasque cultus impensas.

§ 3. Ne nova ecclesia ceteris iam existentibus detrimentum afferat, maiore fidelium spirituali utilitate non compensatum, Ordinarius, antequam consensum praebeat, audire debet vicinarum ecclesiarum rectores quorum intersit, firmo praescripto can. 1676.

§ 4. Etiam sodales religiosi, licet consensum constituendae novae domus in dioecesi vel civitate ab Ordinario loci retulerint, antequam tamen ecclesiam vel oratorium publicum in certo ac determinato loco aedificent, Ordinarii loci licentiam obtinere debent.

Can. 1164. — § 1. Curent Ordinarii, audito etiam, si opus fuerit, peritorum consilio, ut in ecclesiarum aedificatione vel refectione serventur formae a traditione christiana receptae et artis sacrae leges.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 170

[Page 156]
[Texto Principal]
§ 2. In ecclesia nullus aperiatur aditus vel fenestra ad laicorum domus; locaque, si adsint, subter ecclesiae pavimentum aut supra ecclesiam, ad usum mere profanum ne adhibeantur.

Can. 1169. — § 1. Cuilibet ecclesiae campanas esse convenit, quibus fideles ad divina officia aliosque religionis actus invitantur.
§ 2. Etiam ecclesiarum campanae debent consecrari vel benedici secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos.
§ 3. Earum usus unice subest ecclesiasticae auctoritati.
§ 4. Salvis conditionibus, probante Ordinario, appositis ab illis qui campanam ecclesiae forte dederint, campana benedicta ad usus mere profanos adhiberi nequit, nisi ex causa necessitatis aut ex licentia Ordinarii aut denique ex legitima consuetudine.
§ 5. Quod ad campanarum consecrationem vel benedictionem attinet, servetur praescriptum can. 1155, 1156.

Can. 1172. — § 1. Ecclesia violatur infra recensitis tantum actibus, dummodo certi sint, notorii, et in ipsa ecclesia positi:
1º. Delicto homicidii;
2º. Iniuriosa et gravi sanguinis effusione;
3º. Impiis vel sordidis usibus, quibus ecclesia addicta fuerit;
4º. Sepultura infidelis vel excommunicati post sententiam declaratoriam vel condemnatoriam.
§ 2. Violata ecclesia, non ideo coemeterium, etsi contiguum, violatum censetur, et viceversa.

Can. 1173. — § 1. In violata ecclesia, antequam reconcilietur, nefas est divina celebrare officia, Sacramenta ministrare, mortuos sepelire.
§ 2. Si violatio accidat tempore divinorum officiorum, haec statim cessent; si ante Missae canonem vel post communionem. Missa dimittatur; secus sacerdos missam prosequatur usque ad communionem.

Can. 1174. — § 1. Ecclesia violata reconcilietur, quam citissime poterit, secundum ritus in probatis liturgicis libris descriptos.
§ 2. Si dubitetur num ecclesia sit violata, reconciliari potest ad cautelam.

Can. 1178. — Curent omnes ad quos pertinet, ut in ecclesiis illa munditia servetur, quae domum Dei decet; ab iisdem arceantur negotiationes et nundinae, quanquam ad finem pium habitae; et generatim quidquid a sanctitate loci absonum sit.

440. Invigilent missionarii, ne ecclesias et sacella fideles habeant ut privatas domus; ibique quiescant, laborent, deponant aut servent res quae non spectant ad cultum sacrum, et quidquid locis sacris non convenit.

441. Nee licet uti cavo, quod subter ecclesiam vel subter altare sit, instar cellarii vel repositorií rerum profanarum, quamvis aditus sit extra corpus sacri aedificii.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 171

[Page 157]
[Texto Principal]
DE ECCLESIIIS PRAESCRIP TA C. I. C. ALIAVE

442. In ecclesiis prope ianuas sint vasa munda, in quibus
aqua benedicta asservetur.

443. Noverint demum ipsi sacerdotes et inservientes se
obstrictos esse ad se decanter ac pie in sacristiis habendos,
vitantes in eis colloquia vana.

444. Can. 1179. — Ecclesia iure asyli gaudet ita ut rei, qui ad
illam confugerint, inde non sint extrahendi, nisi necessitas urgeat, sine
assensu Ordinarii, vel saltem rectoris ecclesiae.

Can. 1182. — § 1. Firmo praescripto can. 1519-1528, administratio
bonorum quae destinata sunt reparandae decorandaeque ecclesiae divinoque
in eadem cultui exercendo, pertinet, nisi aliud ex speciali titulo vel legitima
consuetudine constet, ad Episcopum cum Capitulo, si de ecclesia cathedrali
agatur; ad Capitulum ecclesiae collegiatae, si de collegiata; ad rectorem,
si de alia ecclesia.

§ 2. Etiam oblationes factas in commodum paroeciae aut missionis,
aut ecclesiae sitae intra paroeciae vel missionis fines, administrat parochus
vel missionarius, nisi agatur de ecclesia propriam administrationem habente,
distinctam ab administratione paroeciae vel missionis, aut nisi aliud ferat
ius peculiare aut legitima consuetudo.

§ 3. Parochus, missionarius, rector saecularis ecclesiae, sive
saecularis is sit sive religiosus, debet huiusmodi oblationes administrare
ad normam sacrorum canonum, deque eis rationem loci Ordinario reddere
ad normam can. 1525.

Can. 1183. — § 1. Si alii quoque, sive clerici sive laici, in adminis-
trationem bonorum alicuius ecclesiae cooptentur, iidem omnes una cum
administratore ecclesiastico, de quo in can. 1182, aut eius vicem gerente,
eoque praeside, constituunt Consilium fabricae ecclesiae.

§ 2. Huius Consilii sodales, nisi aliter legitime constitutum fuerit,
nominantur ab Ordinario eiusve delegato et ab eodem possunt ob gravem
causam removere.

Can. 1184. — Consilium fabricae curare debet rectam bonorum
ecclesiae administrationem, servato praescripto can. 1522, 1523; sed
nullatenus sese ingerat in ea omnia quae ad spirituale munus pertinent,
praesertim:

1º. In exercitium cultus in ecclesia;
2º. In modum et tempus pulsandi campanas et in curam tuendi
ordinis in ecclesia atque in coemetério;
3º. In definiendam rationem qua collectae, denuntiationes aliquae
actus ad divinum cultum ornatumque ecclesiae quoquo modo spectantes
in ecclesia fieri possint;
4º. In dispositionem materialem altarium, mensae pro distributione
sanctissimae Eucharistiae, cathedrae sive suggestus e quo ad populum
verba fiunt, organorum, loci cantoribus assignati, sedilium, scannorum,

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 172

[Page 158]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
capsularum oblationibus recipiendis, aliarumque rerum quae ad exercitium religiosi cultus spectent;

5º. In admissionem vel reiectionem sacrorum utensilium aliarum-
que rerum quae sive ad usum, sive ad cultum, sive ad ornatum in ecclesia
vel sacrario destinentur;

6º. In scriptionem, dispositionem, custodiam librorum paroecialium
aliorumque documentorum quae ad archivum paroeciale pertineant.

Can. 1187. — Si qua ecclesia nullo modo ad cultum divinum adhiberi
possit et omnes aditus interclusi sint ad eam reliciendam, in usum profa-
num non sordidum ab Ordinario loci redigi potest, et onera cum reditibus
titulusque paroeciae, si ecclesia sit paroecialis, in aliam ecclesiam ab
eodem Ordinario transferantur.

CAPUT II.
DE ORATORIIS.

445. Can. 1188. — § 1. Oratorium est locus divino cultui destina-
tus, non tamen eo potissimum fine ut universo fidelium populo usui sit
ad religionem publice colendam.

§ 2. Est vero oratorium:
1º. Publicum, si praecipue erectum sit in commodum alicuius
collegii aut etiam privatorum, ita tamen ut omnibus fidelibus, tempore
saltem divinorum officiorum, ius sit, legitime comprobatum, illud adeundi;
2º. Semi-publicum, si in commodum alicuius communitatis vel
coetus fidelium eo convenientium erectum sit, neque liberum cuique sit
illud adire;
3º Privatum seu domesticum, si in privatis aedibus in commodum
alicuius tantum familiae vel personae privatae erectum sit.

Can. 1191. — § 1. Oratoria publica eodem iure quo ecclesiae reguntur.
§ 2. Quare in oratorio publico, dummodo auctoritate Ordinarii ad
publicum Dei cultum perpetuo per benedictionem vel consecrationem, ad
normam can. 1155, 1156, dedicatum fuerit, omnes sacrae functiones
celebrari possunt, salvo contrario rubricarum praescripto.

Can. 1192. — § 1. Oratoria semi-publica erigi nequeunt sine Ordi-
narii licentia.
§ 2. Ordinarius hanc licentiam ne concedat, nisi prius per se vel
per alium ecclesiasticum virum oratorium visitaverit et decanter instructum
repererit.
§ 3. Data autem licentia, oratorium ad usus profanos converti
nequit sine eiusdem Ordinarii auctoritate.
§ 4. In collegiis aut convictibus iuventuti instituendae, in gymnasiis,
lyceis, arcibus, praesidiis militum, carceribus, xenodochiis, etc., praeter

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 173

[Page 150]

[Texto Principal]
ECCLESIAE — ORATORIA — ALTARIA

oratorium principale, alia minora ne erigantur, nisi, Ordinarii iudicio, necessitas aut magna utilitas id exigat.

Can. 1193. — In oratoriis semi-publicis, legitime erectis, omnia divina officia functionesve ecclesiasticae celebrari possunt, nisi obstent rubricae aut Ordinarius aliqua excerpit.

CAPUT III.

DE ALTARIBUS.

446. Can. 1197. — § 1. Sensu liturgico intelligitur:
1º. Nomine altaris immobilis seu fixi, mensa superior una cum stipitibus per modum unius cum eadem consecratis;
2º. Nomine altaris mobilis seu portatilis, petra, ut plurimum, parva, quae sola consecraturs, quaeque dicitur etiam ara portatilis seu petra sacra; vel eadem petra cum stipite qui tamen non fuit una cum eadem consecratus.
§ 2. In ecclesia consecrata saltem unum altare, praesertim maius, debet esse immobile; in ecclesia autem benedicta omnia altaria possunt esse mobilia.

Can. 1199. — § 1. Ut Missae sacrificium super illud celebrari possit, altare debet esse, secundum liturgicas leges, consecratum; idest vel totum, si agatur de immobili, vel ara tantum portatilis, si de mobili.
§ 2. Aras portatiles, salvis peculiari bus privilegiis, omnes Episcopi consecrare possunt; quod vero spectat ad altaria immobilia, servetur praescriptum can. 1155.
§ 3. Consecratio altaris immobilis, quae fit sine ecclesiae dedica-
tione, quamvis omni die fieri possit, magis tamen decet ut fiat die dominico aliqve festo de praecepto.

Can. 1200. — § 1. Altare immobile amittit consecrationem, si tabula seu mensa a stipite, etiam per temporis momentum, separetur; quo in casu Ordinarius potest permittere ut presbyter altaris consecrationem rursus perficiat ritu formulaque breviore.
§ 2. Tum altare immobile tum petra sacra amittunt consecrationem:
1º. Si frangantur enormiter sive ratione quantitatis fractionis sive ratione loci unctionis;
2º. Si amoveantur reliquiae aut frangatur vel amoveatur sepulcri operculum, excepto casu quo ipse Episcopus vel eius delegatus operculum amoveat ad illud firmandum vel reparandum vel subrogandum, aut ad visitandas reliquias.
§ 3. Levis fractio operculi non inducit exsecrationem et quilibet sacerdos potest rimulum cemento firmare.
§ 4. Exsecratio ecclesiae non secumfert exsecrationem altarium sive immobilium sive mobilium; et viceversa.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 174

[Page 160]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
447. Missionarii et ecclesiarum rectores saepe observent num operculum reliquiarum integrum sit et calce haeret sepulcreto altaris. Quod si fractum invenerint, altare exsecratum habeam, eique novum sacrum lapidem imponant. Si vero bene calce non haeret, non removeant, sed Ordinarium consulant. Interea super hoc altare possunt celebrare.

CAPUT IV.

DE PRESBYTERIIS SEU DOMIBUS RESIDENTIALIBUS.

448. Missionarii, cum aedificandi licentiam petunt, ad superiores mittant, praeter aedificii aestimationem, delineatam futuri operis figuram.

449. Imprimis aedificium ita componant ut virgines et mulieres quaecumque nec sub eodem tecto, nec intra eadem septa maneant ac missionarii; insuper nulla sit communicatio, nisi per viam publicam et externam.

450. Opportunum videtur ut, habitualiter saltem, unum sit et publicum ostium, ita ut cuicunque, saltem ianitori, notum fieri possit quisnam missionarii domum ingrediatur.

451. Praeterea, nullum, absque expressa superiorum licentia, fiat ostium quod e missionarii cubiculo immediate in ecclesiam aditum praebeat.

452. Curent Ordinarii et ii omnes ad quos spectat ut missionariorum domus praeceptis hygienicis respondeat, et sit simul simplici et convenienti decore ornata.

453. In aedificandis et ornandis sacris aedibus et residentiis missionariorum non tantum externae artis forma adhibeatur, sed, quantum fieri potest, nativa etiam sinensis gentis artis species, pro opportunitate, servetur.

CAPUT V

DE SEPULTURA ECCLESIASTICA ET DE COEMETERIIS.

454. Cum Sinenses magnum habeant pro mortuis cultum, superstitionibus plenum, maximam conferant curam missionarii

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 175

[Page 161]

[Texto Principal]
DOMUS RESIDENTIALES — SEPULTURA ECCLESIASTICA, ETC. 161
ut exsequantur quae Sancta Liturgia pro sepultura et coemeteriis fidelium praescribit. Introducatur igitur in Sinis, si fieri potest, mos sepeliendi mortuos in coemeteriis benedictis, et undique apte clausis, quae forma sua demonstrant inibi christianorum corpora in pace usque ad horam beatae resurrectionis quiescere. Si illa communia coemeteria pro adultis constitui lequeunt, saltem pro pueris tententur. Sic et paganis demonstrabitur quali pietate, et honore, S. M. Ecclesia defunctos suos prosecuatur. Praeterea reliqua omnia quae de his in C.I.C. habentur, ac peculiariter sequentes canones, Concilium Sinense hic in memoriam reducit et commendat.

455. Can. 1203. — § 1. Fidelium defunctorum corpora sepelienda sunt, reprobata eorundem crematione.
§ 2. Si quis quovis modo mandaverit ut corpus suum cremetur, illicitum est hanc exsequi voluntatem; quae si adiecta fuerit contractui, testamento aut alii cuilibet actui, tanquam non adiecta habeatur.
Can. 1204. — Sepultura ecclesiastica consistit in cadaveris translatione ad ecclesiam, exsequiis super illud in eadem celebratis, illius depositione in loco legitime deputato fidelibus defunctis condendis.

456. Exsequiae igitur in ecclesia religiose celebrentur. Quod si iusta causa exigat ut funus in christianorum domibus solvatur, necessitati pareant missionarii; at caveant ne unquam funus fiat accubantium inter mensas, et paganorum tibicinum clamores ac vociferationes: semper in loco decenti, religioso apparatu, et catholicorum ritu persolvatur.

457. Si vero missionarius comitetur cadaver ad locum sepulture, quod certe conveniens et Rituali Romano consentaneum est, ubicumque absque gravi difficultate fieri potest, tune prius christianos moneat ne quid fiat secus quam oportet, atque ut omnia composite, religiosa pompa ac praesertim iuxta ritus Ecclesiae, peragantur.

458. In locis vero ubi circumstantiae vel consuetudines obstant ne habeatur coemeterium commune benedictum, servetur saltem can. 1206, § 3.

459. Can. 1205. — § 1. Cadavera fidelium sepelienda sunt in coemeterio quod, secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos, sit benedictum, sive sollemni sive simplici benedictione ab iis data de quibus in can. 1155, 1156.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 176

[Page 162]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
§ 2. In ecclesiis cadavera ne sepeliantur, nisi agatur de cadaveribus Episcoporum residentialium, Abbatum vel Praelectorum nullius in propria ecclesia sepeliendis, vel Romani Pontificis, regalium personarum aut S. R. E. Cardinalium.

Can. 1206.—§ 1. Ius est catholicae Ecclesiae possidendi propria coemeteria.
§ 2. Sicubi hoc Ecclesiae ius violetur nec spes sit ut violatio reperatur, curent locorum Ordinarii ut coemeteria, societatis civilis propria, benedicantur, si, qui in eis condi solent, sint maiore ex parte catholici, aut saltem ut in eis catholici spatium habeant, idque benedictum, sibi reservatum.
§ 3. Si ne hoc quidem obtineri possit, toties quoties benedicantur, secundum ritus in probatis liturgicis libris traditos, singuli tumuli.

Can. 1214.—1. Nullum cadaver perpetuae sepulturae ecclesiasticae ubivis traditum exhumare licet, nisi de licentia Ordinarii.
§ 2. Ordinarius licentiam nunquam concedat, si cadaver ab aliis corporibus certo discerni nequeat.

460. Laudentur et foveantur inter fideles plurium vicinorum pagorum associationes quarum finis sit exaggeratos funerum sinensium sumptus minuere, et morem funerum vere catholicorum paulatim introducere.

461. Suadendum est fidelibus ut abstineant a paganorum more nimiam impendendi pecuniam in exterioribus funerum pompis.

Ut vero hoc facilius obtineri possit, ipsimet missionarii exemplum praebeant, nihil in funeribus confratrum suorum prae se ferentes nisi decoram christianam modestiam.

CAPUT VI.

DE VITANDIS RITIBUS SUPERSTITIOSIS IN FUNERIBUS
ET CULTU DEFUNCTORUM.

462. In primis studeant missionarii, quod spectat ad iusta funebra, omnem extirpare superstitionem, et ritus sepulturae ecclesiasticae introducere.

463. Concilium Sinense, de caeremoniis et ritibus «quibus Sinenses ad maiores suos honoribus prosequendos uti consueverunt», haec ex celeberrima Constitutione Benedicti XIV «Ex quo singulari», 5 Iulii 1742, in memoriam reducit et commendat.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 177

[Page 163]

[Texto Principal]
SEPULTURA ECCLESIASTICA — VITANDAE SUPERSTITIONES 163

464. Docet Clemens XII: «Nullatenus, nullaque de causa, permittendum esse christifidelibus quod praesint, ministrent, aut intersint solemniibus sacrificiis seu oblationibus, quae a Sinensibus, in utroque aequinoctio cuiuscumque anni, Confucio et progenitoribus defunctis fieri solent, tanquam superstitione inbutis.

«Similiter, nec esse permittendum quod in aedibus Confucii, quae sinico nomine «Miao» appellantur, iidem christifideles exerceant ac peragant caeremonias, ritus, et oblationes, quae in honorem eiusdem Confucii fiunt, tum singulis mensibus in novilunio et plenilunio a mandariniis, seu primariis magistratibus, aliisque officialibus et litteratis; tum ab eisdem mandariniis, seu gubernatoribus ac magistratibus, antequam dignitatem adeant, vel saltem post eius possessionem adeptam; tum denique a litteratis qui, postquam ad gradus sunt admitti, e vestigio ad templum seu aedem Confucii se conferunt» (1).

465. «Non esse permittendum christianis, in templis seu aedibus progenitoribus dicatis, oblationes minus solemnes eisdem facere, nec in illis ministrare aut quomodolibet inservire, vel alios ritus et caeremonias peragere».

466. «Item, nec esse permittendum praefatis christianis, oblationes, ritus, et caeremonias huiusmodi coram progenitorum tabellis, in privatis domibus, sive in eorumdem progenitorum sepulcris, sive antequam defuncti sepulturae tradantur, in eorum honorem fieri consuetas, una cum gentilibus, vel seorsim ab illis peragere, eisque ministrare aut interesse».

467. «Imo praedicta omnia, utpote quae, perpensis hinc inde deductis, necnon diligenter ac mature discussis omnibus, ita peragi comperta sunt, ut a superstitione separari nequeant, christianae legis cultoribus nequidem permitienda esse, praemissa publica vel secreta protestatione, se, non religioso, sed civili ac politico tantum cultu erga defunctos illa praestare, nec ab eis quidquam petere, aut sperare».

468. «Non tamen per haec censendam esse damnatam praesentiam illam, seu assistentiam mere materialem, quam cum gentilibus superstitiosa peragentibus, citra ullam sive expressam sive tacitam gestorum approbationem, ac quovis ministerio

(1) Coll. Hongkong, n. 1772, 10.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 178

[Page 164]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
penitus secluso, eisdem superstitiosis actibus quandoque praestari contigat a christianis, cum aliter odia et inimicitiae vitari non possunt; facta tamen prius, si commode fieri poterit, fidei protestatione, ac cessante periculo subversionis».

469. «Denum permittendum non esse fidelibus tabellas defunctorum progenitorum in suis privatis domibus retinere, iuxta illorum patrum morem, hoc est cum inscriptione sinica qua thronus, seu sedes spiritus, vel animae N. significetur; imo nec cum alia, qua sedes, seu thronus, adeoque idem ac priori, licet magis contracta, inscriptione designari videatur».

470. «Quo vero ad tabellas solo defuncti nomine inscriptas, tolerari posse illarum usum, dummodo in eis conficiendis omit- tantur omnia, quae superstitionem redolent, et secluso scandalo, hoc est, dummodo qui christiani non sunt, arbitrari non possint tabellas huiusmodi a christianis retineri ea mente qua ipsi illas retinent, necnon adiecta insuper declaratione ad latus ipsarum tabellarum exponenda, qua, et quae sit christianorum de defunctis fides, et qualis filiorum ac nepotum erga progenitores pietas esse debeat, enunciatur».

471. «Per praemissa nihilominus non vetari quominus erga defunctos peragi possint alia, si quae sint, ab iis gentibus peragi consueta, quae vere superstitiosa non sint, nec superstitionis speciem prae se ferant, sed intra limites civilium et politicorum rituum contineantur.

Porro quaenam haec sint, et quibus adhibitis cautelis tolerari valeant, tum pro tempore existentis Commissarii, et Visitatoris Generalis Apostolici seu eius vices exercentis in Imperio Sinarum (1), tum Episcoporum et Vicariorum Apostolicorum illarum partium iudicio relinquendum esse.

Qui tamen interea, omni quo poterunt studio ac diligentia, curare debebunt ut, gentium caeremonias penitus sublatis, illi sensim a christianis et pro christianis hac in re usu recipiantur ritus, quos Ecclesia pro defunctis pie praescripsit».

472. Meminerint insuper Missionarii a Benedicto XIV sequentes permissiones esse abrogatas ac damnatas.

1°. Permittitur christianis sinensibus in suis privatis domibus uti tabellis defunctorum inscriptis solo nomine defuncti,

(1) Quorum locum tenet Delegatus Apostolicus.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 179

[Page 165]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES IN FUNERIBUS ET CULTU DEFUNCTORUM 165
apposita ad latus declaratione debita, et omissa quacumque
superstitio ne in earum constructione, necnon secluso omni
scandalo.

2º. Permittuntur omnes caeremoniae nationis Sinicae erga
defunctos, quae non sint aut superstitiosae, aut suspectae, sed
civiles.

3º. Permittitur Confucii cultus ille, qui civilis est, et
etiam eius tabellae purgatae et litteris et superstitiosa inscri-
ptione, et adiuncta declaratione debita; sicuti permittitur ante
eius tabellam correctam accendi candelas, uri odores, apponi
comestibilia.

4º. Permittitur pro usu et expensis funerum offerri
candelas, odores, adiuncta in schedula debita declaratione.

5º. Permittuntur reverentiae genuflexionum et prostra-
tionum erga tabellam correctam, aut etiam erga feretrum, aut
defunctum.

6º. Permittitur praeparari mensas cum dulciariis, fructi-
bus, carne et cibis usualibus circa aut coram feretro, ubi sit
tabella correcta, cum debita declaratione, et omissis superstitio-
sis, pro quadam honestate tantum et pietate erga defunctos.

7º. Permittitur coram tabella correcta reverentia dicta
K'o-teu, tum in anno novo sinico, tum in aliis anni temporibus.

8º. Permittitur coram tabellis reformatis accendi candelas,
uri odores cum debitis cautelis, sicuti etiam ante tumulum, ubi
pariter collocari possunt cibi, ut supra dictum est, adhibitis
cautelis ut in superioribus.

473. Quando feretrum exit de domo ut ad sepulcrum
deducatur, vel quando cadaver in foveam demittitur, opportunum
videtur ut christiani flexis genibus non remaneant; imo hoc
prohibetur quoties superstitionem redoleat (1).

Licatum est coram defuncti corpore, sive ante, sive post
extremum spiritum, flexis genibus, iuxta rubricas Ritualis
Romani, « Deum orare »: nam mos est christianis flexis genibus
orare, nec huiusmodi oratio est caeremonia in honorem defuncti
ab infidelibus fieri solita, aut quae, attentis adiunctis, reverentia
erga defunctum merito ab adstantibus ceuseri possit.

(1) S. C. de Prop. Fide, 14 Ian. 1793; Coll. Hongkong, n. 1784.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 180

[Page 166]
LIBER III — DE REBUS

**[Texto Principal]**
474. Missionarii igitur:
1º. Intelligant fuisse semper Sedis Apostolicae, atque
etiam nunc esse mentem ut operarii evangeli, virtute summa
ac fideli zelo roborati, totis viribus conentur ut a grege fidelium
ritus omnes et caeremonias superstitiosas evelant, quas ethnici
adhibent erga defunctos progenitores...

2º. Habenda esse tanquam superstitiosa, aut saltem
superstitionis graviter suspecta, ac per consequens nullo modo
in praxim redigi posse, ea omnia quae ab his gentilibus populis
adhibentur in cultu progenitorum propinquorumque defunctorum,
iis exceptis officiis quae nullam redeleant superstitionem, ut ex.
gr. collocare cadaver in feretro, ipsum sepelire, etc., vel quae
pertinent ad civilia obsequia, qualia sunt retinere ad posterorum
memoriam imagines defunctorum, vel insignia civilis magistratus
quem exercuere dum viverent, vel in publicis ac privatis conven-
tibus eorum laudare gesta officia.

3º. Licitum tamen est erga fideles defunctos cas omnes
caeremonias eaque adhibere obsequia quae, iuxta consuetudinem
et ritus Ecclesiae catholicae, solent a christianis exerceri pro iis
qui in eiusmodi Ecclesiae communionone obiere (1).

475. Ad mentem decreti S.C.R., n°. 3898, prohibitum est
exponere in feretro vel tumulo, dum pro aliquo defuncto exsequiae
fiunt, tam praesente quam absente cadavere, defuncti imaginem.
Ubi usus viget, curandum ut eliminetur abusus.

476. Non possunt christiani assistere conviviis gentilium,
quae fiunt occasione celebrationis memoriae defunctorum (2).

477. Non licet prosternere se ad imaginem crucifixi ad
latus feretri vel supra feretrum, vel in manibus defuncti
collocatam, etiam admissa protestatione publica (3).

478. Christiani pro duendis uxoribus et sepeliendis mor-
tuis, non tenentur dies diversos seligere ab iis qui in Kalendario
publico fausti vocantur; et quatenus in aliquo particulari casu
scandalum timeatur, removendum est opportuna instructione (4).

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(1) S. C. de Prop. Fide, 14 Ian. 1753. – (2) Instr. S. C. Prop. Fide, 14 Ian.
1753, Coll., I, n. 386; S. C. S. Off., 21 Ian. 1802, Coll., I, n. 663. – (3) S. C. S. Off.,
25 Febr. 1773, Coll., I, n. 494. – (4) S. C. de Prop. Fide, 30 April. 1808, Coll., I,
n. 696, ad 2um.

Decreta

Page 181

[Page 167]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES — EXPURGANDA SEPULCRA

479. Non licet christianis, in suis funeribus, portare signum dictum Fan et equum cum umbella a tergo dictum Lim-ma, atque lecticam cum umbella in parte anteriori dictum Lim-kiao (1).

480. Non permittitur ut christiani, occasione matrimoniorum gentilium et maxime funerum, concurrant ad caeremoniam vulgo Ly, dandi videlicet parum pecuniae in adiuvamen expensarum, « sine praevia protestatione non concurrendi ad superstitionem » (2).

CAPUT VII.

DE EXPURGANDIS SEU REFICIENDIS SEPULCRIS.

481. 1º. Curent Ordinarii locorum ut expurgatio et refectio sepulcrorum fiat die Commemorationis omnium fidelium defunctorum.

2º. Attamen tacendo tolerari potest mos christianorum, qui, a pagänis penitus scinneti, parentum sepulcra expurgant et reficiunt tempore quo id gentiles faciunt, si timeatur ne ex prohibitione magnum patiantur detrimentum, dummodo nullum exinde orietur pro paganis scandalum, nullunque actum superstitiosum admittant christiani, sed potius preces pro defunctis iuxta ritum catholicae Ecclesiae recitent.

3º. Tolerari potest, quando grave periculum imminent si prohibeatur, hoc est, vel inobedientiae ex parte christianorum, vel persecutionis ex parte infidelium, ut christiani una cum gentilibus, ratione cognationis et domesticitatis, aut ex alia iusta causa, sepulcra expurgent, dummodo christiani nullo modo se immisceant superstitiosis infidelium ritibus, nec illis quoquomodo cooperentur, nec operi expurgationis nulla praestituta sit dies; insuper dummodo nec eiusdem operis modus, sive forma, ulla regantur lege vel consuetudine (nisi forsan ex causa mere civili vel physica), et adhibitis necessariis et opportunis praecautiōnibus, inter quas praecipue videntur:

(1) S. C. de P. F., 14 Ian. 1793: Coll., I, n. 613, ad 2. — (2) S. C. de Prop. Fide, 8 Febr. 1806: Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 686, ad 1um.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 182

[Page 168]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
a) Instructiones et monitiones, quae quam proxime praecedant tempus expurgationis sepulcrorum;
b) Si caveatur ne iterum se exponant periculo qui iam ceciderunt;
c) Si prohibeatur omnibus christianis indiscriminatim, dum possibile sit, ne assistant, etiam praesentia mere materiali, superstitionis ritibus infidelium.

4º. Si quando inveniantur qui ex debilitate fidei et indolis, aut etiam ex inpictate, cum gentilibus superstitiones peragunt in sepulcris expurgandis, relinquitur prudenti iudicio Ordinarii eos clare increpare de peccato commisso, graviter etiam punire, atque illis absolutionem sacramentalem denegare, donec corrigantur et resipiscant (1).

482. Firmis normis praemissis, unusquisque Vicariorum Apostolicorum, attentis diversis locorum consuetudinibus, in sui Vicariatus Synodo ea particularia decernat quae, inspecto superstitionis sensu, prohibenda sunt vel permittenda aut toleranda.

TITULUS XI.

De Temporibus Sacris.

483. Can. 1243. — Tempora sacra sunt dies festi; iisque accensentur dies abstinentiae et ieiunii.

Can. 1245. — § 1. Non solum Ordinarii locorum, sed etiam parochi, in casibus singularibus iustaque de causa, possunt subjectos sibi singulos fideles singularse familias, etiam extra territorium, atque in suo territorio, etiam peregrinos, a lege communi de observantia festorum itemque de observantia abstinentiae et ieiunii vel etiam utriusque dispensare.

§ 2. Ordinarii, ex causa peculiari magni populi concursus aut publicae valetudinis, possunt totam quoque dioecesim seu locum a ieiunio et ab abstinentia vel etiam ab utraque simul lege dispensare.

§ 3. In religione clericali exempta eandem dispensandi potestatem habent Superiores ad modum parochi, quod attinet ad personas, de quibus in can. 514, § 1.

(1) S. C. de Prop. Fide, 9 Iulii 1792; S. C. S. Off., 17 Febr. 1875; Coll. S. C. de Prop. Fide, Romae 1907, nn. 608, 1434.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 183

[Page 169]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES — DIES FESTI — ABSTINENTIA, ETC. 169

CAPUT I.
DE DIEBUS FESTIS.

484. Can. 1247. — § 1. Dies festi sub praecepto in universa Ecclesia sunt tantum: omnes et singuli dies dominici, festa Nativitatis, Circumcisionis, Epiphaniae, Ascensionis et sanctissimi Corporis Christi, Immaculatae Conceptionis et Assumptionis Almae Genitricis Dei Mariae, sancti Ioseph eius sponsi, Beatorum Petri et Pauli Apostolorum, Omnium denique Sanctorum.

§ 2. Ecclesiastico praecepto dies festi Patronorum non subjacent; locorum autem Ordinarii possunt sollemnitatem exteriorem transferre ad dominicam proxime sequentem.

§ 3. Sicubi aliquod festum ex enumeratis legitime sit abolitum vel translatum, nihil inconsulta Sede Apostolica innovetur.

Can. 1248. — Festis de praecepto diebus Missa audienda est; et abstinentium ab operibus servilibus, actibus forensibus, itemque, nisi aliud ferant legitime consuetudines aut peculiaria indulta, publico mercatu, nundinis, aliisque publicis emptionibus et venditionibus.

CAPUT II.
DE ABSTINENTIA ET IEIUNIO.

485. Can. 1250. — Abstinentiae lex vetat carne iureque ex carne vesci, non autem ovis, lacticiniis et quibuslibet condimentis etiam ex adipe animalium.

Can. 1251. — § 1. Lex ieiunii praescribit ut nonnisi unica per diem comestio fiat; sed non vetat aliquid cibi mane et vespere sumere, servata tamen circa ciborum quantitatem et qualitatem probata locorum consuetudine.

§ 2. Nec vetitum est carnes ac pisces in eadem refectione permiscere; nec serotinam refectionem cum prandio permutare.

Can. 1252. — § 1. Lex solius abstinentiae servanda est singulis sextis feriis.

§ 2. Lex abstinentiae simul et ieiunii servanda est feria quarta Cinerum, feriis sextis et sabbatis Quadragesimae et feriis Quatuor Temporum, pervigiliis Pentecostes, Deiparae in caelum assumptae, Omnium Sanctorum et Nativitatis Domini.

§ 3. Lex solius ieiunii servanda est reliquis omnibus Quadragesimae diebus.

22

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 184

[Page 170]

[Texto Principal]
LIBER III — DE REBUS

§ 4. Diebus dominicis vel festis de pracepto lex abstinentiae, vel abstinentiae et ieiunii, vel ieiunii tantum cessat, excepto festo tempore Quadragesimae nec pervigilia anticipantur; item cessat Sabbato Sancto post meridiem.

Can. 1253.—His canonibus nihil immutatur de indultis particula-
ribus, de votis cuiuslibet personae physicae vel moralis, de constitutionibus
ac regulis cuiusvis religionis vel instituti approbati sive virorum sive
mulierum in communi viventium etiam sine votis.

Can. 1254.—§ 1. Abstinentiae lege tenentur omnes qui septimum
aetatis annum expleverint.

§ 2. Lege ieiunii adstringuntur omnes ab expleto vicesimo primo
aetatis anno ad inceptum sexagesimum.

486. Cum tamen praescriptis Codicis I. C. de ieiunio et
abstinentia nihil immutetur de indultis particularibus, ideo
Primum Concilium Sinense statuit servandum esse indultum a
Sede Apostolica concessum die 9 Iulii 1920, vi cuius:

1°. Lex solius abstinentiae servanda est tantum singulis
feriis sextis per annum, necnon feriis quartis Quatuor Temporum,
Cinerum et Quadragesimae et pervigiliis Pentecostes atque
Deiparae in caelum assumptae;

2°. Lex abstinentiae et ieiunii feriis sextis Quadragesimae
et pervigilio Nativitatis Domini;

3°. Lex abstinentiae et ieiunii in Sinis non viget Sabbato
Sancto.

Nihilominus, quia desiderium Sanctae Sedis est ut etiam in
Sinas introducantur regulae Iuris Communis, rogantur Ordinarii
ut cum prudentia inducant suos subditos ad servandam legem
abstinentiae et ieiunii prout statuitur in Codice Iuris Canonicci.

PARS TERTIA.

DE CULTU DIVINO.

487. Can. 1258.—§ 1. Haud licitum est fidelibus quovis modo
active assistere seu partem habere in sacris acatholicorum.

§ 2. Tolerari potest praesentia passiva seu mere materialis, civilis
officii vel honoris causa, ob gravem rationem ab Episcopo in casu dubii
probandam, in acatholicorum funeribus, nuptiis similibusque solemnitiis,
dummodo perversionis et scandalii periculum absit.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 185

[Page 171]

[Texto Principal]
ABSTINENTIA ET IEIUNIUM — CULTUS DIVINUS

488. Curent Missionarii ut preces, praesertim communes,
pie, attente ac devote a fidelibus recitentur, adhibita etiam illa
externa modestia, quae maximae internae devotioni auxilium
confert.

489. Can. 1261. — § 1. Locorum Ordinarii advigilent ut sacrorum
canonum praescripta de divino cultu sedulo observentur, et praesertim ne
in cultum divinum sive publicum sive privatum aut in quotidianam fidelium
vitam superstitiosa ulla praxis inducatur, aut quidquam admittatur a fide
alienum vel ab ecclesiastica traditione absonum vel turpis quaestus
speciem praesferens.

§ 2. Si loci Ordinarius leges pro suo territorio hac in re tulerit,
etiam religiosi omnes, exempti quoque, obligatione tenentur easdem
servandi; et Ordinarius potest eorundem ecclesias vel publica oratoria in
hunc finem visitare.

Can. 1262. — § 1. Optandum ut, congruenter antiquae disciplinae,
mulieres in ecclesia separatae sint a viris.

§ 2. Viri in ecclesia vel extra ecclesiam, dum sacris ritibus assistunt,
nudo capite sint, nisi aliud ferant probati popolorum mores aut peculiaria
rerum adiuncta; mulieres autem, capite cooperto et modeste vestitae,
maxime cum ad mensam Dominicam accedunt.

Can. 1263. — § 1. Potest magistratibus, pro eorum dignitate et gradu,
locus in ecclesia esse distinctus, ad normam legum liturgicarum.

§ 2. Sine expresso Ordinarii loci consensu nemo fidelis locum
habeat in ecclesia sibi suisque reservatum; Ordinarius autem consensus
ne praebeat, nisi ceterorum fidelium commoditati sit sufficienter consultum.

§ 3. Ea semper factis in concessionibus inest tacita conditio, ut
Ordinarius possit, ex iusta causa, concessionem revocare, non obstante
quolibet temporis decursu.

490. Ut uniformitas in cultu obtineatur in omnibus
vicariatis, tempore celebrationis Missae aliarumque sacrarum
functionum, vetitum est deferre Sinicum pileum, cui vulgo
nomen: Tsi-Kin (1).

TITULUS XII.

De superstitionibus contra cultum divinum.

491. Omni qua par est devotione et observantia Patres
Concilii, quae Sancta Sedes praecipit contra superstitiones in

(1) Inst. S. C. de P. F., 18 Oct. 1883; Coll., vol. II, n. 1606, ad XVI.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 186

[Page 172]
LIBER III — DE REBUS

[Texto Principal]
moribus et ritibus sinensibus, amplectuntur; et praesertim dam-
nant quae in Constitutione Benedicti XIV «Ex quo singulari»
damnantur. Hie in Missionariorum commodum aliqua usu
frequentiora referuntur.

492. Cum Deus Optimus Maximus congrue apud Sinas
vocabulis europaeis exprimi nequeat, ad eundem verum Deum
significandum, vocabulum T'ien Chu, hoc est, Caeli Dominus,
quod a Sincnsibus Missionariis et Fidelibus, longo ac probato
usu receptum esse dignoscitur, admittendum esse: nomina vero
T'ien (Caelum) et Xang Ti (Supremus Imperator) penitus
reicienda.

493. Idecire tabellas cum inscriptione sinica King T'ien
(Caelum colito) in ecclesiis christianorum appendi, seu iam
appensas in posterum inibi retineri permittendum non esse (1).

494. Nullatenus licet christianis genuflexiones, reverentias
et adorationes facere ante altare idolorum, Confucii ac tabellas
defunctorum, praetextu vel intentione non ad idolum, Confucium,
et defunctorum tabellas, sed ad crucem quam vel manu gestant,
vel in altari inter flores abscondunt, omnes illas genuflexiones,
reverentias et adorationes dirigendi (2).

495. Licitum non est adhibere quae non ad deos tantum
familiae, aut ad significationem honoris munerisve quo quisque
fungitur, sed titularis cuiuspiam opis implorandae causa, consueto
superstitioso more ac ritu, prae foribus aut in aedibus appendi
solent a gentilibus (3).

496. Licet christianis locare domos aut officinas gentilibus,
si constet domos peti ad inhabitandum, et officinas ad usum
indifferentem; non licet tamen, si expresse petantur ad fanum
construendum (4).

497. Licitum est christianis habitare in domibus paganorum,
cooperiendo figuræ superstitiosas ibidem appositas, quas vocant
Pasien et Pakia, vel alias superstitiosas imagines (5).

498. Gravibus urgentibus causis christiani possunt solvere
aliquid pro comœdiis, non ratione superstitionis, sed tantum

(1) Const. Ex quo singulari, Bened. XIV, 5 Iulii 1742, 10; Coll. Hongkong,
n. 1772. — (2) Decr. S. C. de P. F., 12 Sept. 1645; Coll. Hongkong, nn. 1711,
1729. — (3) S. C. de P. F., 20 Febr. 1801; Coll. Rom., n. 655. — (4) S. C. de P. F.,
8 Febr. 1806; Coll. Rom., n. 686. — (5) S. C. de P. F., 20 Febr. 1801; Coll. Rom.,
n. 655.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 187

[Page 173]

[Texto Principal]
SUPERSTITIONES CONTRA CULTUM DIVINUM

ratione tributi quod solvant ad emendum ius faciendi commercium, unice intendendo laetitiam publicam, expressisque verbis finem superstitiosum reiciendo; ideoque praemittant protestationem se solvere pecuniam taxative tanquam merum tributum, dummodo non adsistant ritibus superstitiosis; et, si a nemine reclametur contra, non sunt inquietandi (1).

499. Christianis, qui cum sociis infidelibus mercaturam exercent, ac tenentur et coguntur quotamnis solvere in communi aliquid pro rebus licitis et indifferentibus simul atque superstitiosis, licitum est tributum solvere, dummodo cum sociis suis protestentur se nihil dare posse ac velle pro rebus superstitiosis, et conveniant invicem ut gentiles solvant solum pro rebus superstitiosis, et christiani solum parati sint solvere totum pro rebus licitis, et nihil amplius (2).

500. 1º. Christiani qui eunt territoria, supra quae idola sunt aut parva idolorum oratoria, tenentur idola tollere ac oratoria destruere, vel in aliam formam ac usum ita redigere, ut nulla amplius species appareat oratori idolis consecrati, et omnis superstitionis cultus removeatur occasio.

2º. Si vero idola ac oratoria huiusmodi, quamvis in privatorum territoriis constituta, publici iuris ac sub principis potestate sunt, tunc non licet christianis ea tollere ac destruere; et potius abstineant ab iis territoriis emendis, in quibus profana haec simulacra ac oratoria reperiuntur (3).

501. Non possunt fideles, ut periculum mortis vel exilii vitent, altaria vel tempia idolis fabricare, aut coronu fabricae cooperari; nec eis licet omnino aliquid contribuere pro fabrica templorum in honorem Confucii, aut ad alia superstitiosa concurrere vel contribuere, ad normam principiorum Theologiae moralis (4).

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

(1) S. C. S. C. S. O., 21 April. 1847; Coll. Hongkong, n. 1751. — (2) S. C. de P. F., 26 Nov. 1822, Coll. Rom., n. 775. — (3) S. C. S. O., 20 Aug. 1778; 8 Jan. 1851; Coll., I, nn. 530, ad 5: 1055, ad 2. — (4) Cf. de cooperatione ad aedificationem templorum: S. C. de P. F., 7 Decemb. 1626; S. C. S. O., 5 Sept. 1736, 16 Nov. 1769; S. C. de P. F., 3 Ian. 1777; S. C. S. O., 8 Ian. 1851; Coll., I, nn. 30, 320, 474, 518, 1055, ad 1m; — De cooperatione ad alia: S. C. de P. F., 5 Apr. 1785; S. C. S. O., 5 Jul. 1854; Coll., I, nn. 576, 1099, ad 2m, etc. etc.

Page 188

[Page 174]
LIBER III — DE REBUS

TITULUS XIII.

De cultu in honorem Dei, Deiparae Virginis, Angelorum,
Sanctorum, Sanctorum Imaginum et Reliquiarum.

502. Can. 1276.—Bonum atque utile est Dei Servos, una cum
Christo regnantes, suppliciter invocare eorumque reliquias atque imagines
venerari; sed prae ceteris filiali devotione Beatissimam Virginem Mariam
fideles universi prosequantur.

503. Singulis annis, si fieri potest, fiat supplicatio noven-
dialis in honorem Spiritus Sancti ante solemnitatem Pentecostes.

504. 1°. Pia exercitatio Viae Crucis fiat saltem singulis
feriis sextis Quadragesimae, et cum ea brevis de Passione
Domini sermo, si fieri poterit, coniungatur.

2°. Curent Missionarii ut in domibus fidelium habeatur
et colatur imago Christi Crucifixi, idque immant, maxime occa-
sione visitationis infirmorum et christianitatum.

505. Enixe fidelibus suademus cultum Sacratissimi Cordis
Iesu, praecipue prima feria sexta cuiuslibet mensis.

506. Praecipuas Deiparae Virginis solemnitates devotis-
sime fideles celebrent, congruis precibus, sive triduanis, sive
novendialibus praemissis.

507. 1°. Missionarii adhortentur fideles ut rosario mariali
Deiparam Virginem quotidie colant, et, si fieri poterit, familia
cuncta coram dulcissimae Matris imagine congregata.

2°. Mensibus Maio et Octobri, ad normam decretorum
Leonis XIII, Pii X et Benedicti XV, saltem in maioribus ecclesiis
et oratoriis vel sacellis fiat consueta exercitatio in honorem
Beatissimae Virginis, modo ab Ordinario loci statuendo.

508. Speciali modo commendatur devotio erga S. Ioseph,
Ecclesiae Catholicae necnon Sinarum patronum, cuius festa et
mensem proprie dictum Missionarii eorumque fideles devotissime
celebrare volunt.

509. Missionarii instruant fideles, praesertim pueros et
puellas, et enixe suadeant ut angelos custodes venerentur, et ad
illorum patrocinium confugiant.

Decreta

Page 189

[Page 175]

[Texto Principal]
CULTUS IN HONOREM DEI — VARIAE DEVOTIONES

510. Pro summa reverentia et gratitudine, quam Confes-
soribus debemus qui Ecclesiam in Sinis suo sanguine ac aposto-
licis sudoribus plantaverunt, eorum devotio inter fideles usque
melius propagetur.

Beatorum Sinensium memoria in exemplum excitetur, ut
omnes etiam ex hoc luculentissimo documento intelligant S.M.
Ecclesiam non extraneam esse, sed effusissimo amore filios ample-
cti Sinenses, et ad supremum altaris honorem dignos evellere.

Insuper fideles evidentissime compertient nullum perfectioinis
gradum sibi inaccessum esse.

511. 1º. Novae devotiones, inconsulto Ordinario loci, in
ecclesiis ne inducantur.

2º. Sanctorum festivitates diebus solemnioribus Domino
dicatis ne celebrantur.

512. Quoties Sanctorum solemnitates celebrantur, Missio-
narii et rectores ecclesiarum moneant fideles verum probatumque
sanctorum cultum in eo praecipue consistere, ut cum Christo ipsi
coniungantur; proinde qui sanctos vult colere, in eorum honorem
Sanctissimam Eucharistiam sumat.

513. Can. 1279. — § 1. Nemini liceat in ecclesiis, etiam exemptis,
aliisve locis sacris ullam insolitam ponere vel pondam curare imaginem,
nisi ab Ordinario loci sit approbata.

§ 2. Ordinarius autem sacras imagines publice ad fideliun venera-
tionem exponendas ne approbet, quae cum probato Ecclesiae usu non
congruant.

§ 3. Nunquam sinat Ordinarius in ecclesiis aliisve locis sacris
exhiberi falsi dogmatis imagines vel quae debitam decentiam et honestatem
non praeeseferant, aut rudibus periculosi erroris occasionem praebeant.

§ 4. Si imagines, publicae venerationi expositae, sollemniter bere-
dicantur, haec benedictio Ordinario reservatur, qui tamen potest eam
cuilibet sacerdoti committere.

TITULUS XIV.

De consecratione Sinarum Beatae Mariae Virginis.

514. Die Immaculatae Conceptionis aut Assumptionis
Deiparae Virginis cuiusque anni renovatio Consecrationis publica
et solemnis Sinarum B. M. Virgini fiat coram SS. Sacramento,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 190

[Page 176]
LIBER III — DE REBUS

si fieri potest, ab Ordinariis et Missionariis in omnibus ecclesiis,
sacellis et oratoriis proprii territorii. In locis tamen ubi non
adsunt sacerdotes, consecratio fiat a prioribus christianitatum.
Mentio huius consecrationis indicetur quotannuis in calendaris
uniuscuiusque Vicariatus (1).

TITULUS XV.
De sacris processionibus.

515. Can. 1290.—§ 1. Nomine sacrarum processionum signifi-
cantur sollemnes supplicationes quae a populo fidei, duce clero, fiunt
eundo ordinatim de loco sacro ad locum sacrum, ad excitandam fideliurn
pietatem, ad commemoranda Dei beneficia eique gratias agendas, ad
divinum auxilium implorandum.

§ 2. Ordinariae sunt quae statis diebus per annum fiunt ad
normam librorum liturgicorum vel consuetudinum ecclesiarum; extraordi-
nariae, quae aliis publicis de causis in alios dies inducuntur.

Can. 1294.—§ 1. Parochus vel quivis alius nequit processiones
novas inducere aut consuetas transferre vel abolere sine Ordinarii loci
licentia.

§ 2. Processionibus alicuius ecclesiae propriis interesse debent
omnes clerici eidem ecclesiae adscripti.

516. Quo tempore magis opportunum fuerit, Missionarii
et rectores ecclesiarum de processionibus fideles praemonent et
erudiant (2).

517. Can. 1295.—Curent Ordinarii ut sacrae processiones, exstir-
patis, si qui sint, malis usibus, ordinate procedant eaque modestia ac
reverentia ab omnibus perficiantur, quae piis ac religiosis huiusmodi
actibus maxime convenit.

TITULUS XVI.
De sacra supellectili.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacra supellex, praesertim quae, ad nor-
mam legum liturgicarum, benedicta aut consecrata esse debet quaeque

(1) Vide formulam Consecrationis in Appendice.—(2) Cfr. Rit. Rom., De
Processionibus.

Decreta

Page 191

[Page 177]

[Texto Principal]
CONSECRATIO SINARUM — PROCESSIONES — S. SUPELLEX 177
publico in cultu adhibetur, caute custodiatur in ecclesiae sacrario aliove
tuto ac decenti loco, nec ad usus profanos adhibeatur.

§ 2. Ad normam can. 1522, §§ 2, 3, universae sacrae supellectilis
inventarium fiat et accurata servetur.

§ 3. Circa materiam et formam sacrae supellectilis, serventur
praescripta liturgica, ecclesiastica traditio et, meliore quo fieri potest
modo, etiam artis sacrae leges.

Can. 1302. — Rectores ecclesiarum aliique quibus credita sit cura
sacrae supellectilis, sedulo debent eiusdem conservationi et decori pro-
spicere.

519. «Diligentissime caveant» rectores ecclesiarum «ne
sacra vasa, ut calices, pyxides, imo ne urceoli quidem, nec sacer-
dotalia qualiacumque vestimenta et altaris ornamenta, nec etiam
missalia sordibus scateant... Linteamina quaelibet sacris usibus
deputata, praesertim corporalia ac purificatoria, munda et nitida
conservent: nimis enim videtur absurdum in sacris sordes
negligere quae dedecerent etiam in profanis; nec religiose diiudicat
Corpus Domini qui, in vasis aut linteis sordescentibus, illud
offerre et involvere non veretur» (1).

520. Can. 1304. — Benedictionem illius sacrae supellectilis quae
ad normam legum liturgicarum benedici debet antequam ad usum sibi
proprium adhibeatur, impertire possunt:
1º. S. R. E. Cardinales et Episcopi omnes;
2º. Locorum Ordinarii, character e episcopal i carentes, pro ecclesiis
et oratoriis proprii territorii;
3º. Parochus pro ecclesiis et oratoriis in territorio suae paroeciae
positis, et rectores ecclesiarum pro suis ecclesiis;
4º. Sacerdotes a loci Ordinario delegati, intra fines delegationis et
iurisdictionis delegantis;
5º. Superiores religiosi, et sacerdotes eiusdem religionis ab ipsis
delegati, pro propriis ecclesiis et oratoriis ac pro ecclesiis monialium sibi
subiectarum.

Can. 1305. — § 1. Sacra supellex benedicta aut consecrata benedi-
ctionem aut consecrationem amittit:
1º. Si tales laesiones vel mutationes subierit ut pristinam amiserit
formam, et iam ad suos usus non habeatur idonea;
2º. Si ad usus indecoros adhibita vel publicae venditioni exposita
fuerit.

§ 2. Calix et patena non amittunt consecrationem ob consumptio-
nem vel renovationem auraturae, salva tamen, priore in casu, gravi
obligatione rursum ea inaurandi.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. V, IV.

23

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 192

[Page 178]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1306. — § 1. Curandum ne calix cum patena et ante lotionem purificatoria, pallae et corporalia, quae adhibita fuere in sacrificio Missae, tangantur, nisi a clericis vel ab iis qui eorum custodiam habent.
§ 2. Purificatoria, pallae et corporalia, in Missae sacrificio adhibita, ne tradantur lavanda laicis, etiam religiosis, nisi prius abluta fuerint a clerico in maioribus ordinibus constituto; aqua autem primae lotionis mittatur in sacrarium vel, si hoc desit, in ignem.

TITULUS XVII.

De musica sacra et cantu gregoriano.

521. Can. 1264. — § 1. Musicae in quibus sive organo aliisque instrumentis sive cantu lascivum aut impurum aliquid misceatur, ab ecclesiis omnino arceantur; et leges liturgicae circa musicam sacram serventur.

522. Primum Concilium Sinense igitur ineulet ut obser-
ventur regulae quas S. P. Pius X in Motu proprio «Inter
plurimas Pastoralis officii» die 22 Nov. 1903 edidit.

523. Moderatoribus praesertim collegiorum, sive puerorum,
sive puellarum, summopere commendatur ut cantum liturgicum
doceant.

524. Libri cantus gregoriani sunt qui a S. Sede praescri-
buntur, id est certa exemplaria nuper typis Vaticanis scripta;
vetera ab eis discrepantia quamprimum tollantur, neque ab iis
quae a S. Sede recepta sunt, abscedere liceat.

525. Musica Sinica in ecclesiis admitti potest, dummodo
non sit profana, et tempore et more debito perficiatur. Exclu-
duntur vero ordinarie, in Missionum ecclesiis, canticia in lingua
Missionariorum propria.

526. Can. 1264. — § 2. Religiosae mulieres, si eisdem liceat, ad
normam suarum constitutionum vel legum liturgicarum ac de venia
Ordinarii loci, in propria ecclesia aut oratorio publico canere, tali a loco
canant, ubi a populo conspicui nequeant.

527. 1º. Mulieres et puellae ne singulae canant in ecclesia.
2º. Licet permittere ut eaedem, in scammis sedentes ipsis
in ecclesia assignatis, separatim a viris, preces liturgicas, alterna
vice vel simul cum viris, cantent, ac, extra functiones strictè
liturgicas, hymnos et cantilenas vernaculas concinant.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 193

[Page 179]

[Texto Principal]
S. SUPELLEX — MUSICA SACRA — BONA TEMPORALIA

3°. Prudentiae Ordinariorum committitur ut, accedente saltem gravi causa (praesertim si agatur de ecclesia cathedrali), officiatura choralis, extra chorum, habeatur a mulieribus. Si autem, non in ipsa ecclesia, sed in odæo chorus iste canat, et mulieres canant cum viris, requiritur ut viri et mulieres non in eodem odæo permixtim canant, sed loco sint bene separati (1).

528. Non possunt admitti haeretici ad cantandum in ecclesiis catholicis (2), ne quidem pueruli haeretici aut schismati qui catholicae scholas frequentant, etsi ex eo heterodoxi aliihuntur ad catholicas functiones frequentandas, ex quo speretur eorum conversio; et, si adsint pueri catholici qui canant, debent aliqui doceri accurate liturgicos cantus, curando ut quo citius et efficacius amoveatur abusus, quod pueri heterodoxi in ecclesiis nostris canant (3).

529. « Illicitum est catholicis organum pulsare in templis haereticorum, cum ibi falsum cultum exerceant », vel aliis musicis instrumentis ludere (4).

Deficiente catholico viro ad pulsum organum in ecclesia quadam catholica, potest temporarie ad istam functionem admitti musicus acatholiceus, remoto scandali periculo (5).

—*—

PARS QUARTA.

DE BONIS ECCLESIAE TEMPORALIBUS.

530. Can. 1495.—§ 1. Ecclesia catholica et Apostolica Sedes nativum ius habent libere et independenter a civili potestate acquirendi, retinendi et administrandi bona temporalia ad fines sibi proprios prose- quendos.

§ 2. Etiam ecclesii singularibus aliisque personis moralibus quae ab ecclesiastica auctoritate in iuridicam personam erectae sint, ius est, ad normam sacrorum canonum, bona temporalia acquirendi, retinendi et administrandi.

[Notas de rodapé]
(1) S. C. R. Decr., n. 4210, 17 Ian. 1908; Decr., n. 4231, 18 Dec. 1908.—
(2) S. C. S. O., 7 Iul. 1864, Coll., I, n. 1257, ad 2.—(3) S. C. S. O., 1 Maii 1889; Coll., 2, n. 1703. Cf. etiam S.C.S.O., 24 Ian. 1906; Coll., 2, n. 2227.—(4) S.C. de P. F., 8 Iul. 1889, Coll., 2, n. 1713.—(5) S. C. S. O., 23 Feb. 1820; Coll., 1, n. 739, ad 3.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 194

[Page 180]

[Texto Principal]
LIBER III. — DE REBUS

Can. 1496. — Ecclesiae ius quoque est, independens a civili potestate, exigendi a fidelibus quae ad cultum divinum, ad honestam clericorum aliorumque ministrorum sustentationem et ad reliquos fines sibi proprios sint necessaria.

531. 1°. Reputanda sunt bona ecclesiastica non solum bona missionis et ecclesiarum omnium christianitatum, sed etiam bona ad religiosas familias spectantia, et omnia bona ad pias causas dicata: v. g., eleemosynae alicui sacello a fidelibus erogatae.

2°. Bona fabricarum et alia quasi-paroecialia Missionum, quamvis ad singulas christianitates vel stationes pertinent, sunt vere ecclesiastica et etiam canoniciis legibus reguntur.

TITULUS XVIII.

De distinctione bonorum Missionis et Religiosorum.

532. Bona quae a fidelibus vel aliis benefactoribus dantur Missionario religioso, pertinent vel ad Institutum religiosum vel ad Missionem, pro intentione dantis. Ideo, quantum fieri potest, in actu donationis mens benefactoris clare determinetur.

533. Can. 1536. — § 1. Nisi contrarium probetur, praesumendum ea quae donantur rectoribus ecclesiarum, etiam religiosorum, esse ecclesiae donata.

§ 2. Donatio facta ecclesiae, ab eius rectore seu Superiore repudiari nequit sine licentia Ordinarii.

§ 3. Repudiata illegitime donatione, ob damna quae inde obvenierint actio datur restitutionis in integrum vel indemnitas.

§ 4. Donatio ecclesiae facta et ab eadem legitime acceptata, propter ingratum Praelati vel rectoris animum revocari nequit.

534. Proinde bona Missionis habenda sunt:

1°. Ecclesiae, residentiae, scholae aliaque aedificia sumptibus Missionis exstructa;

2°. Quaecumque alia res, sive mobilis sive immobolis, sive sacra sive profana, sumptibus Missionis acquisita;

3°. Pecuniae et alia dona, quae Missioni in genere vel speciali eius operi traduntur (1);

(1) Can. 1536, § 1.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 195

[Page 181]

[Texto Principal]
BONA MISSIONIS ET RELIGIOSORUM -- ADMINISTRATIO 181

4º. Quidquid a christianis indigenis tribuitur pro orna-
mento ecclesiae vel cultu; similiter fundi cum reditibus ad
sustentationem proprii Missionarii destinati (1);

5º. Bona quae sive Ordines sive Congregationes religiosae
acquirunt, non quidem pro Religione, sed pro Missione.

535. Tanquam bona Religionis habenda sunt:

1º. Bona et fructus bonorum, quae sumptibus et nomine
Instituti religiosi comparata sunt exclusive pro Instituto, qua
tali, et non pro Missione (2);

2º. Quidquid expressis verbis Instituto religioso offertur;

3º. Iura stolae et stipendia Missarum et quidquid indu-
stria sua religiosus acquirit, e.gr. operibus litterariis, scientificis
et similibus (3);

4º. Dona privata a parentibus et amicis missionarii, nisi
contrarium probetur;

5º. Quidquid religioso datur intuitu personae vel Instituti
religiosi (4).

TITULUS XIX.

De bonis ecclesiasticis administrandis.

536. Can. 1518.—Romanus Pontifex est omnium bonorum eccle-
siasticorum supremus administrator et dispensator.

Can. 1519 — § 1. Loci Ordinarii est sedulo advigilare administrationi
omnium bonorum ecclesiasticorum quae in suo territorio sint nec ex eius
iurisdictione fuerint subducta, salvis legitimis praescriptionibus, quae
eidem potiora iura tribuant.

§ 2. Habita ratione iurium, legitimarum consuetudinum et circum-
stantiarum, Ordinarii, opportune editis peculiarihus instructionibus intra
fines iuris communis, universum administrationis bonorum ecclesiasticorum
negotium ordinandum curent.

537. 1º. Praeter Missionis Consilium administrationis,
Ordinarius loci in administratione bonorum quae ad aliquam
ecclesiam vel locum pium pertinent et ex iure vel tabulis funda-

(1) Can. 1499, § 2.—(2) Can. 1499, § 2.—(3) Can. 580, § 2; 630, § 3.—(4) Can.
580, § 2; Const. « Romanos Pontifices », 8 Maii 1881, et Conc. Provinc. Westmon.,

apud Coll. S. C. de P. F., Romae, an. 1907, 2, n. 1552.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 196

[Page 182]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
tionis suum non habent administratorem, assumat viros providos,
idoneos et boni testimonii, quibus, elapso triennio, alios sufficiat,
nisi locorum circumstantiae aliud suadeant.

2º. Quod si laicis partes quaedam in administratione
bonorum ecclesiasticorum vel ex legitimo fundationis seu ere-
ctionis titulo vel ex Ordinarii loci voluntate competant, nihilo-
minus universa administratio nomine Ecclesiae fiat, ac salvo iure
Ordinarii visitandi, exigendi rationes et praescribendi modum
administrationis (1).

538. Missionarius autem quos Ordinarius administratores
bonorum christianitatum elegerit sedulo et omni cura impensa
informet. Quos demum ita adhibeat ut non sint mera instru-
menta ad mandata Missionarii efficienda: itaque de rebus statu-
endis consulatur, mentemque suam aperiant. Duplex enim
commодum ex ea agendi ratione capietur: nam administratorum
auctoritas apud christianos plurimum valebit, et ipsi alacriore
animo rem statutam exsequentur.

539. Can. 1522.—Antequam administratores bonorum ecclesia-
sticorum, de quibus in can. 1521, suum munus ineant:
1º. Debent se bene et fideliter administratores coram Ordinario
loci vel vicario foraneo iureiurando cavere;
2º. Fiat accuratum ac distinctum inventarium, ab omnibus sub-
scribendum, rerum immobilium, rerum mobilium pretiosarum aliarumve
cum descriptione atque aestimatione earundem; vel factum antea inventa-
rium acceptetur, adnotatis rebus quae interim amissae vel acquisitae
fuerint;
3º. Huius inventarii alterum exemplar conservetur in tabulario
administrationis, alterum in archivo Curiae; et in utroque quaelibet
immutatio adnotetur quam patrimonium subire contingat.

Can. 1523.—Administratores bonorum ecclesiasticorum diligentia
boni patrisfamilias suum munus implere tenentur; ac proinde debent:
1º. Vigilare ne bona ecclesiastica suae curae concredita quoquo
modo pereant aut detrimentum capiant;
2º. Praescripta servare iuris tam canonici quam civilis, aut quae
a fundatore vel donatore vel legitima auctoritate imposita sint;
3º. Reditus bonorum ac proventus accurate et justo tempore
exigere exactosque loco tuto servare et secundum fundatoris mentem aut
statutas leges vel normas impendere;

(1) Can. 1521.

[Referências arquivísticas]
Decreta

Page 197

[Page 183]

[Texto Principal]
BONORUM ECCLESIASTICORUM ADMINISTRATIO — CONTRACTUS 183

4º. Pecuniam ecclesiae, quae de expensis supersit et utiliter
collocari potest, de consensu Ordinarii, in emolumentum ipsius Ecclesiae
occupare;

5º. Accepti et expensi libros bene ordinatos habere;

6º. Documenta et instrumenta, quibus iura Ecclesiae in bona
nituntur, rite ordinare et in Ecclesiae archivo vel armario conveniente et
apto custodire; authentica vero eorum exemplaria, ubi commode fieri
potest, in archivo vel armario Curiae deponere.

Can. 1524. — Omnes, et praesertim clerici, religiosi ac rerum eccle-
siasticarum administratores, in operum locatione debent assignare operaris
honestam iustamque mercedem; curare ut iidem pietati, idoneo temporis
spatio, vacant; nullo pacto eos abducere a domestica cura parsimoniaeque
studio, neque plus eidem imponere operis quam vires ferre queant
neque id genus quod cum aetate sexuque dissideat.

Can. 1525. — § 1. Reprobata contraria consuetudine, administratores,
tam ecclesiastici quam laici cuiusvis ecclesiae etiam cathedralis aut loci
pii canonice erecti aut confraternitatis singulis annis officio tenentur
reddendi rationem administrationis Ordinario loci.

§ 2. Si ex peculiari iure aliis ad id designatis ratio reddenda sit,
tunc etiam Ordinarius loci vel eius delegatus cum his admittatur, ea lege
ut aliter factae liberationes ipsis administratoribus minime suffragentur.

Can. 1526. — Administratores litem nomine ecclesiae ne inchoent
vel contestentur, nisi licentiam obtinuerint scripto datam Ordinarii loci,
aut saltem, si res urgeat, vicarii foranei, qui statim Ordinarium de concessa
licentia certiorem reddere debet.

Can. 1527. — § 1. Nisi prius ab Ordinario loci facultatem impetra-
verint, scriptis dandam, administratores invalide actus ponunt qui
ordinariae administrationis fines et modum excedant.

§ 2. Ecclesia non tenetur respondere de contractibus ab adminis-
tratoribus sine licentia competentis Superioris initis, nisi quando et
quatenus in rem suam versum sit.

Can. 1528. — Etsi ad administrationem non teneantur titulo beneficii
vel officii ecclesiastici, administratores qui munus expresse vel tacite
susceptum arbitratum suo dimittunt ita ut damnum exinde ecclesiae obveniat,
ad restitutionem tenentur.

TITULUS XX.
De contractibus.

540. Can. 1529. — Quae ius civile in territorio statuit de contra-
ctibus tam in genere, quam in specie, sive nominatis sive innominatis,
et de solutionibus, eadem iure canonico in materia ecclesiastica iisdem
cum effectibus serventur, nisi iuri divino contraria sint aut aliud iure
canonico caveatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 198

[Page 184]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
Can. 1530. — § 1. Salvo praescripto can. 1281, § 1, ad alienandas
res ecclesiasticas immobiles aut mobiles, quae servando servari possunt,
requiritur :
¹º. Aestimatio rei a probis peritis scripto facta ;
²º. Iusta causa, idest urgens necessitas, vel evidens utilitas Eccle-
siae, vel pietas ;
³º. Licentia legitimi Superioris, sine qua alienatio invalida est.
§ 2. Aliae quoque opportunae caulelae, ab ipsomet Superiore pro
diversis adiunctis praescribendae, ne omittantur, ut Ecclesiae damnum vitetur.

Can. 1531. — § 1. Res alienari minore pretio non debet quam quod
in aestimatione indicatur.
§ 2. Alienatio fiat per publicam licitationem aut saltem nota
reddatur, nisi aliud circumstantiae suadeant ; et res ei concedatur qui,
omnibus perpensis, plus obtulerit.
§ 3. Pecunia ex alienatione percepta caute, tuto et utiliter in
commodum Ecclesiae collocetur.

Can. 1532. — § 1. Legitimus Superior de quo in can. 1530, § 1, n. 3,
est Sedes Apostolica, si agatur :
¹º. De rebus pretiosis ;
²º. De rebus quae valorem excedunt triginta millium libellarum
seu francorum.
§ 2. Si vero agatur de rebus quae valorem non excedunt mille
libellarum seu francorum, est loci Ordinarius, audito administrationis Con-
silio, nisi res minimi momenti sit, et cum eorum consensu quorum interest.
§ 3. Si denique de rebus quarum pretium continetur intra mille
libellas et triginta milia libellarum seu francorum, est loci Ordinarius,
dummodo accesserit consensus tum Capituli cathedralis, tum Consilii
administrationis, tum eorum quorum interest.
§ 4. Si agatur de alienanda re divisibili, in petenda licentia aut
consensu pro alienatione exprimi debent partes antea alienatae ; secus
licentia irrita est.

Can. 1533. — Sollemnitates ad normam can. 1530-1532 requiruntur
non solum in alienatione proprie dicta, sed etiam in quolibet contractu
quo conditio Ecclesiae peior fieri possit.

541. Quidquid acquiritur Ecclesiae vel Missioni nulli mis-
sionario vel sacerdoti indigenae licet, imo absolute prohibetur,
proprio inscribere nomine ; sed solummodo nomine Missionis, et
post obtenant legitimi superioris licentiam, et servatis aliis de
iure servandis, bona immobilia, domus aut territoria possunt emi,
vendi, mutari, comparari, oppignorari, vel gravari oneribus (1).

(1) Litt. past. Ep. Carad. 1 Syn. Sutch. annexae. 1 Sept. 1793. III ; Instr.
S. C. de P. F., 18 Oct. 1883, V. 3.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 199

[Page 185]

[Texto Principal]
CONTRACTUS — PIAE FUNDATIONES
185

542. In contractibus acquisitionis omnia Ecclesiae bona inscribantur Tien-Chu-Tang-Kung-Chan inxta conventiones inter gubernium sinicum et nationes externas statutas.

Insuper ne mandarini locales recusent sigillis munire et in tabellas publicas referre contractus nostros emptionis, servari debent, ad normam modo dictarum conventionum, regulae a gubernio sinensi nobis impositae circa acquisitionem domorum et agrorum pro missione (1).

TITULUS XXI.
De piis fundationibus.

543. Can. 1544.—§ 1. Nomine piarum fundationum significantur bona temporalia alicui personae morali in Ecclesia quoquo modo data, cum onere in perpetuum vel in diuturnum tempus ex reditibus annuis aliquas Missas celebrandi, vel alias praefinitas functiones ecclesiasticas explendi, aut nonnulla pietatis et caritatis opera peragendi.
§ 2. Fundatio, legitime acceptata, naturam induit contractus synalagmatici: do ut facias.

Can. 1545.—Loci Ordinarii est normas praescribere de dotis quantitate infra quam pia fundatio admitti nequeat et de eius fructibus rite distribuendis.

Can. 1546.—§ 1. Ut huiusmodi fundationes a persona morali acceptari possint, requiritur consensus Ordinarii loci, in scriptis datus, qui eum ne praebeat, antequam legitime compererit personam moralem tum novo oneri suscipiendo, tum antiquis iam susceptis satisfacere posse; maximeque caveat ut reditus omnino respondeant oneribus adiunctis secundum cuiusque dioecesis morem.
§ 2. In acceptatione, constitutione et administratione fundationis patronus ecclesiae nullum ius habet.

544. «Pecunia et bona mobilia, dotationis nomine assignata, statim in loco tuto, ab eodem Ordinario designando, deponantur ad eum finem ut eadem pecunia vel bonorum mobilium pretium custodiantur et quamprimum caute et utiliter secundum prudentiam eiusdem Ordinarii arbitrium, auditis et iis quorum interest et» Missionis «administrationis Consilio, collocentur in commodum eiusdem fundationis cum expressa et individua mentione oneris».—Praeterea servantur particulares instructiones datae a S. Sede (2).

(1) Can. 1529.—(2) Can. 1547.

24

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 200

[Page 186]
LIBER III. — DE REBUS

[Texto Principal]
545. Can. 1548. — § 1. Fundationes, etiam viva voce factae, scripto consignentur.
§ 2. Alterum tabularum exemplar in Curiae archivo, alterum in archivo personae moralis, ad quam fundatio spectat, tuto asservetur.

Can. 1549. — § 1. Servatis praescriptis can. 1514-1517 et can. 1525, in qualibet ecclesia onerum ex piis fundationibus incumbentium tabella conficiatur quae apud rectorem in loco tuto conservetur.
§ 2. Pariter praeter librum de quo in can. 843, § 1, alter liber retineatur et apud rectorem servetur, in quo singula onera perpetua et temporaria eorumque implementum et eleemosynae adnotentur, ut de iis omnibus exacta ratio Ordinario loci reddatur.

Can. 1550. — Si agatur de piis fundationibus in ecclesiis, etiam paroecialibus, religiosorum exemptorum, iura et officia Ordinarii loci, de quibus in can. 1545-1549, exclusive competunt Superiori maiori.

Can. 1551. — § 1. Reductio onerum quae pias fundationes gravant, uni Sedi Apostolicae reservatur, nisi in tabulis fundationis aliud expresse caveatur, et salvo praescripto can. 1517, § 2.
§ 2. Indultum reducendi Missas fundatas non protenditur nec ad alias Missas ex contractu debitas nec ad alia onera piae fundationis.
§ 3. Indultum vero generale reducendi onera piarum fundationum ita intelligendum est, nisi aliud constet, ut indultarius potius alia onera, quam Missas reducat.

TITULUS XXII.
De mediis clero tribuendis ut honeste vivere possit.

546. Can. 981. — § 1. Si ne unus quidem ex titulis de quibus in can. 979, § 1, praesto sit, suppleri potest titulo servitii dioecesis, et, in locis Sacrae Congregationis de Prop. Fide subjectis, titulo missionis, ita tamen ut ordinandus, iureiurando interposito, se devoeat perpetuo dioecesis aut missionis servitio, sub Ordinarii loci pro tempore auctoritate.
§ 2. Ordinarius presbytero, quem promoverit titulo servitii ecclesiae vel missionis, debet beneficium vel officium vel subsidium, ad congruam eiusdem sustentationem sufficiens, conferre.

547. Cum plerumque status actualis Ecclesiae in istis partibus non praebeat beneficia vel officia quae possint congruae sustentationi sacerdotum sufficere, sacerdotes, tempore Missionis et visitationis christianitatum, nutriantur expensis christianorum; alio tempore, expensis Ecclesiae; et uniceique provideat Ordinarius secundum locorum consuetudines.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 201

[Page 187]

[Texto Principal]
FUNDATIONES — CLERI SUSTENTATIO — FUNDI CONSTITUENDI... 187

548. Item Ordinarius ex reditibus ecclesiarum, et voluntariis fidelium oblationibus, curet de aliquo fundo constituendo pro sustentatione cleri in posterum.

TITULUS XXIII.

De fundis constituendis pro Ecclesiae necessitatibus.

549. Obligantur christiani pro viribus concurrere aedificationi, conservationi, reparationi, ornati, cultui proprii sacelli seu ecclesiae ac residentiae et domus sacerdotis, necnon eiusdem honestae sustentationi: quae obligatio neque tollenda, neque oblivione delenda est.

550. Curent Missionarii ut fideles, in singulis christianitatibus, e fundationibus paulatim instituant fundos et reditus pro divino cultu, puerorum scholis aliisque expensis praesertim tempore missionum fieri solitis. Administratores huiusmodi fundorum ac redituum constituere ad Ordinarium spectat. Quantum fieri poterit, administrationem istam committat Missionum Procuratoribus, salvo iure suo visitandi, exigendi rationes et praescribendi modum administrationis (1).

TITULUS XXIV.

De bonis dividendis in divisione vicariatus.

551. Can. 1500.—Diviso territorio personae moralis ecclesiasticae ita ut vel illius pars alii personae morali uniatur, vel distincta persona moralis pro parte dismembrata erigatur, etiam bona communia quae in commodum totius territorii erant destinata, et aes alienum quod pro toto territorio contractum fuerat, ab auctoritate ecclesiastica, cui divisio competat, cum debita proportione ex bono et aequo dividi debent, salvis priorum fundatorum seu oblatorum voluntatibus, iuribus legitime quaesitis, ac legibus peculiari bus, quibus persona moralis regatur.

552. Quando territorium missionis totum aliis missionariis ceditur, bona omnia, sive mobilia, sive immobilia ad missionem, qua talem pertinentia, vel quocumque modo missioni aquisita, cedenda sunt successoribus in missionis regimen (2).

(1) Can. 1521. — (2) Can. 1499, § 2.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 202

[Page 188]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Texto Principal]**
553. Bona autem personalia missionariorum vel instituti religiosi, qua talis, non ceduntur successoribus (1).

554. Si institutum religiosum in missionone derelinquenda haberet bona immobilia, v. g. domus, terras vel alia, ea alteri ne tradat, nisi prius auditis novis missionariis cum quibus rem componere studeat ex bono et aequo.

555. In casu divisionis territorii missionis, bona immobilia, domus, ecclesiae et cetera ad usum cultus, beneficentiae, caritatis, instructionis et huiusmodi ad missionem pertinentia, spectant missioni quae territorium ubi inveniuntur possidet. Reliqua vero bona immobilia necnon mobilia ceteraque, quae antiquae missionis patrimonium erant, dividantur ad normam can. 1500.

**TITULUS XXV.**
De taxis ecclesiasticis.

556. Quod attinet ad taxas ecclesiasticas valde optandum est ut paulatim introducantur ad normam sacrorum canonum; nec in eorum praefinitione derogetur praescripto can. 1507.

557. Ubi autem lex deficit, missionarii legitime probatam consuetudinem servant, sine tamen pauperum gravamine.

**TITULUS XXVI.**
De domibus procurationis et de procurationum rationibus.

558. Ad erigendam domum procurationis, quae sit simul domus religiosa, in locis S. C. de P. F. subiectis, requiritur beneplacitum Sedis Apostolicae et Ordinarii loci consensus in scriptis datus, ad normam canonis 497, § 1.

559. 1°. Procuratores talium domorum, ex officio et in conscientia, tenentur sedulam habere curam de gestionе bonorum ipsius sive ab Ordinario sive a Superiore instituti religiosi commissorum: caveant igitur ne bona periculo sortis amittendae exponant.

(1) Can. 580, § 2; 1499, § 2.

**Decreta**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 203

[Page 189]

[Texto Principal]
DIVISIO BONORUM — TAXAE — DOMUS PROCURATIONIS

2°. In agendi ratione, ne speciem quidem mercaturae clericis prohibita (can. 142) prae se ferant; et omnino prohibentur a fungendo munere directoris institutorum, quae vulgo «banques» vocantur.

3°. Si habeantur domus, curet procurator ne in usus minus honestos usurpentur, uti sunt v. g. cinematographia et theatra.

560. Procurator de bonorum administratione statuto tempore accuratam reddat rationem.

1°. Ordinario loci, si de bonis missionis agitur;

2°. Superiori religioso, si de bonis agitur ipsius religiosi instituti.

561. Procuratores nunquam, nec ullo pacto concedant ut christiani, sive sineuses sive exteri, nomine missionum utantur ad emenda vel possidenda vel alienanda bona. Multa enim incommoda ex hac fictione iuris in Missiones irrepere possunt.

562. Nunquam, nullo praetextu, neque caritatis excusatione, pecunias mutuo fiduciario commodent, nisi legalibus cautelis sartae tectaeque sint.

563. Nunquam, nullave ratione procuratori liceat aere alieno Missiones onerare sine expressa licentia competentis Superioris.

564. Meminerint denique procuratores cum necessarium tum periculosum eorum esse munus: quamobrem maiorem ipsis incumbere necessitatem sibi et lectioni attendendi, ut spiritum sacerdotalem et missionarium omnino servent. Oportet ut sint, sicuti Diaconi primitivae Ecclesiae viri boni testimonia, pleni Spiritu Sancto et sapientia (1), qui omnimodis auxilia ad fratres ministerio verbi instantes afferant, nunquam vero—quod Deus avertat—scandalum.

(1) Act. VI, 3.

FINIS LIBRI TERTII.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 204

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER QUARTUS.
DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS I.
De evangelizationis mediis in genere.

565. Has duas veritates praesentes semper in oculis
habeant Missionarii et sacerdotes: evangeli zationem esse quidem
opus Dei, nihil tamen ab homine esse praetermittendum.

«Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum
exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in
mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli
viam aperire... Divinum est hoc totum, ut diximus, christianam
propagare sapientiam, cum solius Dei sit penetrare in animos,
ut et mentes splendore veritatis illustret, et voluntates igniculis
virtutum inflammet, et idoneas vires homini, ad sequendum effici-
endumque id quod verum bonumque cognoverit, adiiciat. Quare,
nisi ministro elaborauti Dominus adfuerit, in frustra contendet.

«Idem nihilo minus tamen strenue pergit pro instituto
contendere, auxilio nimium fretus divinae gratiae, quae nunquam,
eam roganti, defutura est» (1).

566. Aptissima igitur adhibenda sunt media, quorum alia
sunt subiectiva, alia obiectiva.

567. Ad subiectum quod attinet, prima ac praecipua ratio
incunda, est studium apostolicum: quo deficiente, media externa
seu obiectiva ita sunt irrita ut nullum consequi possint successum.

Animus autem apostolicus in eo est ut operarii, imbecillitatis
suae conscii, se cum Deo coniungant, christiana ament caritate
populum sibi commissum, nec unquam quaerant quae sunt sua
sed quae Iesu Christi.

(1) "Maximum illud", A. A. S., an. 1919, pag. 446, 450, sq.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 205

[Page 191]

[Texto Principal]
EVANGELIZATIONIS MEDIA IN GENERE

Haec omnia nos, pulcherrimis verbis, docet Summus Pontifex
Benedictus XV, cum agit de excellentia muneris, de apostoli
virtutibus, de tenerrima eius caritate, de inflexibili patientia,
qua indiget.

568. « Principio versetur vobis semper ante oculos excellen-
tia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor » (1).

569. « Missionarius... quanto... fuerit Deo coniunctior,
tanto plus ei divinae gratiae et adiumenti impertiatur. Audiât
autem Apostolum sic hortantem: Induite vos ergo sicut electi
Dei, sancti, et dilecti, viscera misericordiae, benignitatem, humili-
tatem, modestiam, patientiam (2). Harum ope virtutum patens
planusque in animos hominum est veritatis aditus, quibusvis
submotis impedimentis; neque enim ulla est adeo contumax
voluntas quae eis facile obsistat » (3).

570. « Ergo Missionarius, qui quidem ad similitudinem
Iesu Domini flagrat caritate, cum vel perditissimos ethnicorum
numeret inter filios Dei, utpote eodem divini sanguinis pretio
redemptos, non eorum vel inhumanitate irritatur, vel morum
perversitate perccllitur, non eos despiciat aut fastidit, non acerbe
atque dure tractat, verum omnibus christianae benignitatis
officiis studet alicere, ut ad complexum Christi, Pastoris boni,
aliquando perducat » (4).

571. « In quo illud Scripturae Sanctae meditari consuevit:
● quam bonus, et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus!
Ideoque eos, qui exerrant, partibus corporis; et de quibus peccant,
admones et alloquaris, ut, relicta malitia, credant in te, Domine...
Tu autem dominator virtutis cum tranquillitate iudicas, et
cum magna reverentia disponis nos (5). Quid vero est aut
difficultatis aut molestiae aut discriminis, quod talem Iesu
Christi legatum ab incepto removet? Nihil sane: nam, gratis-
simus in Deum qui se tam celso munerí destinavit, omnia
quaecumque inciderint adversa et aspera ad tolerandum, labores,
contumelias, inopiam, famem, mortem ipsam quamvis crudelem,
magno complectitur animo, dum vel unam ex infernorum faucibus
animam eripiat » (6).

572. Huiusmodi missionarius sanctum suum negotium
praeclare gerit. « Homines enim, quantumvis barbari et immanes,

(1) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 446.—(2) Colos., III, 12.—
(3) Ibid., pag. 450.—(4) Id., ibid.—(5) Sap., XII, 1-2, 18.—(6) Id., ibid.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 206

[Page 192]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagaci, simeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expectat » (1).

573. Quae praecipua Sancta Sedes et experientia docent media obiectiva pro evangelizandis gentibus his summam continetur:
1°. Recte et vitaliter missionem administrare;
2°. Praedicare indesinenter verbum Dei;
3°. Ecclesiam e clero indigena praeparare;
4°. Christianos ad suos populares convertendos alligere;
5°. Bonas arctioresque cum Sinensibus relationes fovere;
6°. Collegia et scholas usque melius moderari et instituere;
7°. Libros apologeticos edere et diffundere;
8°. Opera caritatis exercere.

TITULUS II.

De vicariatus regimine in genere.

574. Vicariatus recte et vitaliter est administrandus: recte, id est non ad arbitrium, sed ad normas canonum Codicis Iuris Canonicci, Instructionum Sacrae Congregationis de Prop. Fide, decretorumque synodalium; vitaliter, hoc est studio apostolico, coque a labore invicto. Sicut missionarius non est parochus, seu pastor cuius omnes oves sunt christianae, ita, et potiori nomine, Vicarius Apostolicus alia quam Episcopus residentialis habet munera. Uterque sit oportet « alacer et promptus ad durissima quacque toleranda, dum quam plurimas Christo animas lucraretur » (2).

575. Vicarius igitur Apostolicus se praebeat officiosissimum in missionarios et sacerdotes suos, in christianos, in infideles; nec in hac triplici re gerenda, ullum praetermittat medium.

Nemo enim non videt vicariatum ad imaginem et similitudinem sui Pastoris esse expressum. Si caput dolet, omnia languescunt membra. Itaque nunquam e memoria excidant gravia

(1) Id., pag. 446-447.—(2) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 207

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 208

[Page 194]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
eadem in regione incolunt, ipsi omnino quaerenda est salus sempiterna» (1).

579. Pro recto et vitali vicariatus regimine uti praecipuum et necessarium medium sacra visitatio habenda est, ab Episcopo facienda, ut de visu et auditu omnia cognoscat, omnibusque consulat quae pro servanda inter christianos fide et eadem inter infideles propaganda aptiora sunt. Neque Vicario Delegato hoc tanti momenti officium Episcopus facile relinquat; quod si aetate vel infirma valetudine vires deficiant, a Sancta Sede Coadiutorem aut Auxiliarem Episcopum postulet, ne vel minimum animarum cura detrimentum patiatur aut Vicarii Apostolici conscientia oneretur.

580. Curent Vicarii Apostolici, sanctum sequentes morem qui in prioribus Ecclesiae temporibus viguit et iugiter ubique terrarum servatur, animos christianorum sibi ipsis magis magisque devincire, frequentibus et brevioribus eos exhortando epistolís pastoralibus, quae, a missionariis vel a christianitatüm prioribus, fidelibus legantur.

581. Etsi sodales Consilii directionis et administrationis vicariatus tantummodo consultivum habeant votum, tamen Vicarius Apostolicus, ad suum gravissimum munus rite obeundum, eos audire in gravioribus et difficilioribus negotiis saltem per epistolam ne praetermittat (2).

582. Cavendum est ne nimis expendatur pecuniarum copia in materialibus aedificiis: imprimis curanda est viventis aedificatio ecclesiae, hoc est paganorum conversio ac aedificatio fidelium.

583. Si quod alterius familiae religiosae Institutum quaerit condendam in aliquo vicariatu operam pro rei christianae incremento, v. g., iuvenum utriusque sexus educatione, Vicarius Apostolicus libenti animo eius cooperationem accipiat.

Institutum vero, ad normas sacrorum canonum, sub Vicarii Apostolici directione et obsequio actionem suam apostolicam explicabit.

584. Denique pro perfecto vicariatus regimine haec maximi facienda sunt :

(1) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.—(2) Can. 302.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 209

[Page 195]

[Texto Principal]
VICARIATUS REGIMEN -- SYNODI ET CONFERENTIAE

1°. Concilia et Synodi;
2°. Cleri conventus et conferentiae;
3°. Novarum praeparatio Missionum.

CAPUT I.

DE SYNODIS ET CONFERENTIIS EPISCOPALIBUS.

585. “Bonus Missionis Praefectus non se intra suos fines continet, quasi aliena ducat omnia quae foris sunt, sed, urgente caritate Christi, cuius ad gloriam quidquid intersit, sua multum interesse putat, cum collegis finitimis amicitiam et necessitudinem studet habere. Multa enim saepe existunt communia negotia ad eandem regionem pertinentia quae, ut patet, nisi communiter, expediri non possunt. Sed praeterea magno cum Religionis emolumento Missionum praesides, quotquot poterunt, in unum statis temporibus conveniant, ut consilia inter se conferant, mutuisque alloquiis confirmetur” (1).

586. Primum Concilium Sinense, qua par est reverentia, haec Sanctae Sedis monita recipit. Ex iure communi quae de Synodis et Conferentiis Episcopalibus praescribuntur, ad mentem canonis 304, recolit, congrua congruis referendo.

587. Ordinarii plurium regionum ecclesiasticarum in Concilium plenarium convenire possunt, petita tamen venia a Romano Pontifice, qui suum Legatum designat ad Concilium convocandum eique praesidendum (2).

588. 1°. Concilio plenario assistere debent cum suffragio deliberativo, praeter Legatum Apostolicum, Vicarii Apostolici; Praefecti Apostolici; Pro-vicarii et Pro-praefecti, si, ad normam can. 309, § 2, totum regimen assumpserint, adeoque Vicariis Capitularibus, hac in re, aequiparentur.

2°. Etiam Episcopi titulares, in territorio degentes, si a Legato Pontificio, secundum receptas instructiones, ad Concilium vocentur, adesse debent, habentque suffragium deliberativum, nisi in convocatione aliud expresse caveatur.

3°. Alii ex utroque clero viri, forte ad Concilium invitati, suffragio non gaudent nisi consultivo (3).

(1) “Maximum illud”, A. A. S., a. 1919, p. 444.—(2) Can. 281.—(3) Can. 282.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 210

[Page 196]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
589. Etsi ex canone 304 nullum sit praefinitum tempus pro Concilio regionali conveniendo, tamen Primum Concilium Sinense, spectatis missionum necessitatibus et conditionibus, standum putat praescripto can. 283, adeoque decernit ut in singulis regionibus ecclesiasticis celebretur regionale Concilium vicesimo saltem quoque anno.

590. Vicarius Apostolicus antiquior promotione:
1º. Locum ad celebrandum Concilium regionale intra regionis territorium, auditis omnibus qui assistere debent cum suffragio deliberativo, eligit;
2º. Concilium convocat eique praecst.

591. 1º. Vicarii Apostolici et Praefecti Apostolici regionis ecclesiasticae, omnesque alii de quibus in can. 282, § 1, ad Concilium regionale vocandi sunt, et convenire debent cum voto deliberativo.
2º. Episcopi titulares qui in regione degunt, possunt a praeside, cum consensu maioris partis illorum qui cum voto deliberativo intersunt, convocari, et si convocentur, votum habent deliberativum, nisi aliud in convocatione caveatur.
3º. Consilia directionis et administrationis vicariatus mittant duos ex consultoribus collegialiter designatos, qui tamen obtinent votum tantum consultivum.
4º. Maiores quoque religionum clericalium exemptarum ac Congregationum monasticarum Superiores, qui in regione resideant, invitandi sunt, debentque invitati adesse aut impedimentum, quo detinentur, Concilio notum facere; sed his, quemadmodum aliis ex utroque clero viris ad Concilium forte vocatis, votum est dumtaxat consultivum (1).

592. 1º. Qui Concilio plenario aut regionali interesse debent cum voto deliberativo, si iusto impedimento detineantur, mittant procuratorem et impedimentum probent.
2º. Procurator, si fuerit unus ex Patribus quibus est votum deliberativum, duplici voto non gaudet; si non fuerit, habet votum dumtaxat consultivum (2).

593. In Concilio sive plenario sive regionali praeses, habito, si de regionali agatur, Patrum consensu, determinat ordinem servandum in quaestionibus examinandis et ipsum Concilium aperit, transfert, prorogat, absolvit (3).

(1) Can. 286.—(2) Can. 287.—(3) Can. 288.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 211

[Page 197]

[Texto Principal]
SYNODI et CONFERENTIAE EPISCOPALES

594. Concilio plenario vel regionali inchoato, nemini eorum qui interesse debent licet discedere, nisi ob iustam causam a Legato Pontificio vel a Concilii regionalis Patribus probatam (1).

595. Patres in Concilio plenario vel regionali congregati studi-
ose inquirant ac decernant quae ad fidei incrementum, ad moderan-
dos mores, ad corrigendos abusus, ad controversias componendas,
ad unam eandemque disciplinam servandam vel inducendam,
opportuna fore pro suo cuiusque territorio videantur (2).

596. 1º. Absoluto Concilio plenario aut regionali, praeses
acta et decreta omnia ad Sanctam Sedem transmittat, nec eadem
antea promulgentur, quam a Sacra Congregatione de Propaganda
Fide expensa et recognita fuerint; ipsimet autem Concilii Patres
designent et modum promulgationis decretorum et tempus quo
decreta promulgata obligare incipiant (3).

2º. Decreta Concilii plenarii et regionalis promulgata
obligant in suo cuiusque territorio universo, nec Ordinarii locorum
ab iisdem dispensare possunt, nisi in casibus particularibus et
iusta de causa (4).

597. 1º. Antiquior promotione e Vicariis Apostolicis ad
normam can. 284, curet ut, quantum, post novam Regionum
divisionem, fieri potest, Ordinarii regionis ecclesiasticae, quinto
quoque anno, stato tempore apud Vicarium Apostolicum conre-
gionalem conveniant, ut, collatis consiliis, videant quae nam in
vicariatus agenda sint ut bonum religionis promoveatur, eaque
praeparent de quibus in futuro Concilio regionali erit agendum(5).

2º. Idem Ordinarii congregati sedem proximi conventus
designent (6).

598. In particulari haec praecipue perpendenda sunt in
Conferentiis Episcopalis:

1º. Quae sit conditio rei christianae in regione;
2º. Quibus modis Ecclesia progressa sit;
3º. Quibus obstaculis impedita;
4º. Quae sint perniciosiora contra fidem catholicam;
5º. Quae relationes existent cum auctoritatibus civilibus;
6º. Quid agant acatholici, quo profectu, etc.;
7º. Quae ratio pro defensione et actione adhibenda;

(1) Can. 289. – (2) Can. 290. – (3) Can. 291, § 1. – (4) Can. 291, § 2. –
(5) Can. 292, § 1. – (6) Can. 292, § 3.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 212

[Page 198]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

8º. Quae aptior ex experientia apparet methodus pro evangelizandis gentibus;
9º. Quid de clero, de Seminario, de catechistis, de sororibus, de bonis materialibus, etc., etc.

De Vicariatus Synodo.

599. In singulis vicariatus et praefecturis apostolicis celebranda est decimo saltem quoque anno Synodus vicariatus vel praefecturae, in qua de iis tantum agendum est quae ad particulares cleri populique vicariatus vel praefecturae necessitates vel utilitates referuntur (1).

600. 1º. Synodum vicariatus vel praefecturae convocat eique praest Victorius vel Praefectus Apostolicus, non autem Vicarius Delegatus sine mandato speciali.
2º. Celebranda est in ecclesia cathedrali, nisi aliud rationabilis causa suadet (2).
Rationabilis causa aliter agendi est necessitas parcendi temporì et minuendi sumptus.

601. 1º. Ad Synodum vocandi sunt ad eamque venire debent:
1) Vicarius Delegatus;
2) Rector Seminarii saltem maioris;
3) Vicarii foranei;
4) Missionarii civitatis in qua Synodus celebratur;
5) Unus saltem Missionarius ex unoquoque vicariatu foraneo eligendus, et quidem, propter peculiarem Missionum conditionem, a Vicario Apostolico;
6) Abates de regimine et unus e Superioribus cuiusque religionis clericalis qui in vicariatu vel praefectura commorentur, designatus a Superiore provinciali, nisi domus provincialis sit in vicariatu vel praefectura et Superior provincialis interesse ipse maluerit.
2º. Ordinarius, si opportunum iudicaverit, potest ad Synodum vocare alios quoque et etiam omnes Superiores religiosos, imo et singulos sui territorii sacerdotes, iis tamen exceptis

(1) Can. 356, § 1.—(2) Can. 357.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 213

[Page 199]
**[Texto Principal]**
VICARIATUS SYNODUS

qui necessarii sunt ne in christianitatibus animarum cura negligatur; invitati autem ius suffragii in omnibus habent, perinde ac ceteri, nisi Ordinarius in invitatione aliud expresse caverit (1).

602. 1º. Iis qui ad Synodum venire debent, si legitimo impedimento detineantur, non licet mittere procuratorem qui eorum nomine Synodo intersit, sed Vicarium vel Praefectum Apostolicum de impedimento certiorem faciant.

2º. Negligentes Vicarius vel Praefectus Apostolicus potest iustis poenis compellere et punire, nisi de religiosis exemptis agatur qui quasi-parochi non sunt (2).

603. 1º. Vicarius vel Praefectus Apostolicus, si id ipsi expedire videatur, opportuno ante Synodum tempore, unam vel plures e clero civitatis et vicariatus vel praefecturae commissiones nominet, seu coetus virorum qui res in Synodo tractandas parent.

2º. Ante Synodi sessiones Vicarius vel Praefectus Apostolicus omnibus qui convocati sunt et convenérunt, decretorum schema tradendum curet (3).

604. Propositae quaestiones omnes, praesidente vel per se vel per alium Vicario vel Praefecto Apostolico, liberae adstantium disceptationi in sessionibus praeparatoriis subiciantur (4).

605. Unicus est in Synodo legislator Vicarius vel Praefectus Apostolicus, ceteris votum tantum consultivum habentibus; unus ipse subscrit synodalibus constitutionibus; quae, si in Synodo promulgentur, eo ipso obligare incipiunt, nisi aliud expresse caveatur (5).

606. Valde optandum est ut, post Primi Concilii Sinensis promulgationem, in unoquoque vicariatu Synodus convoctur, in praxim deductura quae pro regiminis unitate et uberioribus colligendis fructibus a Primo Concilio Sinensi statuta sunt, ratione habitata de particularibus locorum et circumstantiarum necessitatibus.

Primum Concilium Sinense generales normas plerumque tradit, Ordinariis remittens ea inducenda quae opportuna fore pro suo cuiusque territorio videantur.

(1) Can. 358.—(2) Can. 359.—(3) Can. 360.—(4) Can. 361.—(5) Can. 362.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 214

[Page 200]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT II.

DE CLERI CONVENTIBUS SEU CONFERENTIIS.

607. Praeter cleri collationes pro casuum moralium solutione, lex Ecclesiae praecipit Vicariis et Praefectis Apostolicis ut, « prout siverit opportunitas, missionarios saltem praecipuos tum religiosos tum saeculares proprii territorii congregent semel saltem in anno, ut possint ex singulorum experientia et consilio deducere quae sint ordinanda perfectius » (1).

608. Hoc praeceptum maximi pro nostris temporum et locorum necessitatibus ponderis habendum est. Necesse est Episcopus et missionarii inter se noscant; simul difficultates dirimant et quae aptiora media videntur ad dilatandum regnum Dei exogitent et proponant, ne evangeli-zationis opus in somno-lentam decidat administrationem.

Missionarius, « si diligenti praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat animo desidiaeque se dedat » (2).

609. Vicarii et Praefecti Apostolici ante vel post exercitia spiritualia habent quotamvis occasionem suum clerum ad conferentias colligendi.

CAPUT III.

DE NOVIS PRAEPARANDIS MISSIONIBUS.

610. Vicariatus, qui abunde vivit, seinditur et novis dat ortum missionibus. Gaudium est alacri Vicario Apostolico novas, post diligentem praeparationem, Sanctae Sedis proponere divisiones. Primum igitur Concilium Sinense, qua par est reverentia et assensione, mentem Sanctae Sedis refert super hoc gravi negotio.—« Debitas tribuimus laudes Vicariis Apostolicis, quotquot sunt, qui ea ratione... regno Dei nova semper incrementa

(1) Can. 303. — (2) « Maximum illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443.

Decreto

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 215

[Page 201]
[Texto Principal]
CLERI CONVENTUS — NOVAE PRAEPARANDAE MISSIONES 201

parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt » (1).

611. « At contra, quam non probandus ille foret qui Do-
minici agri partem, sibi assignatam ad excoldendum, tanquam
suam propriam possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis
manibus attingi. Quanta vero subeunda esset divini iudicii
severitas, praesertim si—quod saepius contingere memoravimus—
christianis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris
non sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere » (2).

612. « Catholicae missionis praeses, cui nil aliud cordi sit
nisi Dei gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum
munus adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae
au alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum
omni modo... Christus annuntietur » (3).

613. In proponenda divisione Vicariatus, Vicarius Apos-
tolieus Sacrae Congregationi de Prop. Fide adamussim exponat
omnia quae scitu necessaria sint, ad normam Instructionis Sacrae
Congregationis de Prop. Fide (4). Scilicet indicientur confinia
novorum vicariatum, numerus incolarum, haereticorum, catho-
licorum, catechumenorum, sacerdotum, seminaristarum, catechi-
starum, virginum, monialium, locorum sacrorum, scholarum,
hospitalium, orphanotrophiorum, catechumenatum; quibus
bonis materialibus nova missio dotetur ; indicetur locus residentiae
Vicariorum Apostolicorum ; num adsit collegium praeparatorium
vel Seminarium minus; denique omnia alia referantur quae
Sacra Congregatio de Prop. Fide cognoscere debet.

614. In designandis confinibus ratio habeatur, — quatenus
fieri potest,— limitum administrationis civilis scilicet Provinciae,
Praefecturarum vel Subpraefecturarum.

615. His normis, accedente S. Sedis approbatione, com-
ponatur iurisdictio etiam inter Missiones iam constitutas, ut
auferatur quodlibet incertum, et, optiori modo, christianorum
bono consulatur atque evangeli-zationis progressui.

616. Dubium quod forte occurrat, de finibus alicui Vicari-
ati vel Praefecturae statutis, ad S. Sedem deferatur.

(1) « Maximum Illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443, sq.—(2) Ibid., pag. 444.—
(3) Ibid., pag. 444; Phil., I, 18.—(4) Coll., 1, n. 645.

26

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 216

[Page 202]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS III.
De verbi Dei praedicatione.

617. Sicut docet Sancta Mater Ecclesia et omnis catholica demonstrat traditio, inter diversa propagandae fidei media illud profecto primum locum tenet, praedicare verbum Dei. Etenim Dominus noster Iesus Christus non tantum Apostolis sed et omnibus eorum vestigiis sequentibus dicit: Euntes docete omnes gentes (1); fides ex auditu, quomodo autem audient sine praedicante? (2); Semen est verbum Dei (3); qui parce seminat, parce et metet (4).

Missionarius igitur opportune, importune, in omni patientia et doctrina praedict, optabilem praedicationis exitum, ferventibus et continuis orationibus, a Deo impetrans.

Audiant Spiritum Sanctum loquentem: Numquid non verba mea sunt quasi ignis, dicit Dominus, et quasi malleus conterens petram? (5). Sic erit verbum meum quod egreditur de ore meo: non revertetur ad me vacuum, sed faciet quaecumque volui, et prosperabitur in his ad quae misi illud (6).

618. Quapropter Patres Concilii, qua par est laude, honestant confirmantque studiosos missionarios, qui, sicut primi Domini Nostri Iesu Christi discipuli, instantes sunt orationi et verbo. Dum vehementer reprehendere debent illos, si qui sint, qui, fracti animo, vel desides, vel ob linguae imperitiam, lucernam ponunt sub modio, hoc praedicandi gravissimum officium negligentes. Meminerint illud Pauli: Vae mihi si non evange- lizavero (7).

619. Dei verbum per semetipsum praedicet Missionarius; illud autem sine intermissione praedicet; non modo oblata sed quaesita occasione.

620. Utique missionarius catechistis, virginibus et bonis christianis utatur pro fidei propagatione; sed nunquam obliviscatur primum per semetipsum tanto munere fungi debere, alios habens tanquam auxiliares.

(1) Matt., XXVIII, 19. — (2) Rom., X, 14. — (3) Luc., VIII, 11. — (4) 2 Cor., IX, 6. — (5) Ier., XXIII, 29. — (6) Isa., LV, 11. — (7) 1 Cor., IX, 16.

Decreta

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível na imagem]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível na imagem]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível na imagem]

Page 217

[Page 203]

[Texto Principal]
VERBI DEI PRAEDICATIO — IN EA MODI SERVANDI

621. Missionarius oportet sit, sicut S. Stephanus, plenus gratia et fortitudine, et non cesset loqui verba. Minime vero adhaerent numero corum qui sentiunt praedicationem nihil prodesse, aut gentiles vere converti nequire, quum, teste Apostolo, nos scimus Deum velle omnes homines salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire (1). Sane non converteruntur, et de eorum salute desperandum erit, si numquam veritates fidei audient.

622. Sicut Dominus Noster Iesus Christus venit quaerere et salvum facere quod perierat (2), et praecepit: Euntes in mundum universum praedicate Evangelium omni creaturae (3); ita viri Apostolici, divino instinctu moti, non exspectant, sed quaerunt praedicandi occasiones, easque, si occurrant, avide arripient.

CAPUT I.

DE MODIS SERVANDIS IN PRAEDICATIONE.

623. Can. 1328.—Nemini ministerium praedicationis licet exercere, nisi a legitimo Superiore missionem receperit, facultate peculiariter data, vel officio collato, cui ex sacris canonibus praedicandi munus inhaereat.

624. 1°. «Ad amplexandam fidem catholicam nemo invitatus cogatur» (Can. 1351).

2°. Itaque, salva uniuscuiusque libertate, missionarii memores sint verborum Christi in parabola de invitatis ad nuptias: Exi in vias et sepes et compelle intrare, ut impleatur domus mea (4).

3°. Similiter mente apostolica exerceantur opera caritatis, quorum finis primarius est miserorum inopiae optulari. Sed adhibeatur prudentia; si his operibus aperiatur via ad conversionem, haec tamen conversio semper libera sit ac sincera.

625. Praedicatio ad paganos fiat publice, et aliquando etiam privatim, at semper ad normas ab Episcopis, pro suo cuiusque territorio, statutas. Quocumque autem modo, sive publice sive privatim, fit, missionarius ea quae decet in usu habeat, in hoc vestigiis insistens Salvatoris nostri, qui coepit

(1) 1 Tim., II, 4.—(2) Luc., XIX, 10.—(3) Marc., XVI, 15.—(4) Luc., XIV, 23.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 218

[Page 204]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
facere et docere. Probata missionarii vita magnam apud popu-
los auctoritatem ei affert: populorum enim admirationem parit,
eorumque benevolentiam allicit.

626. In civitatibus, praesertim ubi multae sunt superioris
gradus scholae, commendandum propagandae fidei medium
est aulas conferentiarum aperire. Sed Missionarius, qui christi-
anam doctrinam illustrandi, ethnicorum superstitiones et protes-
tantium pravas opiniones refutandi super humeros grave pondus
suscipit, par huic muneri doctrina et eloquentia esse debet.

De utilitate publicae praedicationis sub dio aut in diversoriis
controvertitur. Generatim in Sinis haec methodus non fuit in
usu, salvis raris exceptionibus.

Patres Concilii, hunc, qui aliquando in historia ecclesiastica
classicus visus fuit praedicandi modus, non reiciunt, Ordinariis
in suo cuiusque territorio libertatem sinentes iudicandi in casu.
Id igitur ne fiat sine Superiorum licentia.

627. Quum populus sinensis consociationis principium
magni aestimet, imo ingenito sodalitatum studio ducatur, valde
utile est celebrare et documentis demonstrare Sanctae Matris
Ecclesiae unitatem, qua omni tempore ubique terrarum christiani
sanctam universamque familiam constituunt, quae in Sanctorum
communione perficitur. Hoc modo, etiam melius quam dispu-
tationibus, veritas catholicae Ecclesiae contra protestantium
innumerabiles sectas elucescit.

*628. 1º. Curent missionarii ut gentiles, ad se accedere
postulantes, benigne et honorifice excipiant, brevibusque praemis-
sis caeremoniae urbanitatisque verbis, eum omni humilitate et
prudentia statim sermonem dirigant in divinas veritates: amice
eis hanc mentem instillent, et ad illud propositum eos adducant
ut, dum tempus habent, propriae aeternae saluti consulant, Deum
Creatorem agnoscant et ament, ac superstitionibus valedicant.

2º. Dum gentilibus praedicant, simplici at digno utantur
sermone: solet enim Deus gentes convertere per humilitatem et
simplicitatem praedicationis, non vero per subtiles disceptationes
aut sublimia humanae sapientiae verba. Post debitam alloca-
tionem, missionarii potius commodent eis libros qui confutant
eorum superstitiones, ut ipsimet legant, intelligant et considerent;
affirmando non esse institutum suum disputare et contendere,
sed solum catholicam fidem docere, ac monita salutis tradere.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Transcription (Pages 219-337)

Page 219

[Page 205]

[Texto Principal]
MODI SERVANDI IN PRAEDICATIONE — CATECHISMUS

629. Denique omni studio curent concionatores ut christiani bono sint exemplo paganis, et cum illis pacifice vivant, nedum ipsis noceant.

630. In concionibus apud populum christianum, sive intra, sive extra missionis tempus, sedulo caveant missionarii ne eorum praedictatio unice, vel praecepta, consistat in reprehendendis vitiiis vitiosisque. Sane haec morum insectatio aliquid adinuat; sed id quod christianis nostris magis prodest, et quo ipsi magis indigent, est dilucida, simplex, firma, ad usum immediate pertinens explicatio dogmatum quae credere debent, et praeceptorum quae observare tenentur.

631. Ut autem eiusmodi doctrinam omnium, etiam rudium, menti, «simplicitate angelica», accommodare possint, missionarii «nunquam accedant ad praedicandum nisi adhibita praeparatione debita, lectione scilicet, studio, meditatione, et oratione». Cui studio perutilis erit aureus ille «catechismus ex decreto Concilii Tridentini ad parochos editus», cuius usus missionario frequens esse debet.

CAPUT II.

DE CATECHETICA INSTITUTIONE
ANTE ET POST BAPTISMUM FACIENDA.

I. DE CATECHETICA INSTITUTIONE.

632. Can. 1329.—Proprium ac gravissimum officium, pastorum praesertim animarum, est catechetica populi christiani institutionem curare.

Praeceptum huius canonis eo magis in missionibus urget, quod in eis non solum servandi sed novi christiani pariendi sunt Ecclesiae. Cooptati enim inter catechumenos sunt diligenter in doctrina christiana instituendi; exercendi in via christiana; omnibus modis post baptismum fovendi.

633. Universim loquendo, catechumeni reputantur, atque ut tales adscribuntur, illi soli qui, sublatis e domo idolis, aliisque rebus superstitiosis, actu quodam publico suam voluntatem suscipiendi religionem catholicam significant.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 220

[Page 206]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Si idola ad ipsos speciali dominio spectent, neque domi servare, neque aliis paganis etiam de familia tradere possunt; sed destrui debent aut missionario dari. Si artis aliquam prae se ferant speciem vel historici documenti, serventur in missionum museo. Si forte antiquitate vel pretioso artificio magni aestimentur, tune uti artis opera vendi possunt.

Si vero praefatae res superstitiosae ad alterius dominium pertineant, tenentur quidem iidem fideles eas a propria domo tollere; sed licite possunt eas tradere aliis de familia ad quos pertinent, vel illos monere ut eas tollant, ac sibi sumant (1).

634. 1º. Institutio accommodanda est ad personas et circumstantias; brevior esse potest pro rudibus et senibus. Sed, excepto casu urgentis necessitatis (2), nullus baptizetur nisi probe sit instructus (3), cognoscens superstitionum falsitatem, mysteria fidei, orationem dominicam, decalogum, praecepta Ecclesiae, effectum Baptismi, actus virtutum theologicarum, et possit recte peccata confiteri et tuto admitti ad Sacram Synaxim, ad normam can. 753, § 2 (4).

2º. Circa institutionis tempus duplex scopulus est vitandus, et magna prudentia opus est ut neque citius, neque serius, sed tempore opportuno baptismus conferatur.

Si enim citius et «ante competentem instructionem» administretur, saepe saepius immaturi illi christiani sunt omnium pessimi, et si non ipsam religionem christianam, saltem omnem obedientiam abiciunt. «Comprobatum est experientia christianos peiores non inveniri quam qui, ante competentem instructionem, ad Baptismum admissi sunt. Quippe qua facilitate Christo nomen dederunt, eadem, ut plurimum, nuntium ei remittunt, etc., quodque miserabilius est, deteriores multo sunt quam ante Baptismum, et correctionis omnino impatientes» (5).

Si serius, timendum est ne catechumeni in taedium veniant, animum demittant, et, sancto desistentes incepto, a religione christiana deficiant.

Nihil igitur satius est quam institutionem maturare, et unumquemque ad prompte discendam doctrinam incitare, ita ut,

(1) Syn. Sutch., c. X, n. 31.—(2) Can. 752, § 2.—(3) Can. 752, § 1.—
(4) Instr. S. C. de Prop. Fide. 18 Oct. 1883: Coll., 2, n. 1606, XVII.—(5) Instr. Postremo munse, Benedicti PP. XIV, 28 Febr. 1747; Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 221

[Page 207]
**[Texto Principal]**
CATECHETICA INSTITUTIO — CATECHUMENATUS

intra statutum tempus, missionarius, cum singulorum scientiam
tentat, plerosque satis eruditos et baptismate dignos reperiat:
neminem enim baptizare potest qui eius periculum fecerit,
eumque satis praeparatum iudicaverit.

635. Ante baptismum, catechumeni, per aliquod tempus,
iuxta personas et circumstantias determinandum, exercantur in
vita christiana (1).

636. Post baptismum susceptum, neophyti, cum adhuc sint
pueri in fide, peculiari bus curis tractentur; et adscribantur ad
propinquiorern christianitatem. Tempore missionis examinentur
super doctrinam, et accipiant, si opus sit, supplementum instru-
ctionis, praecipue occasione Confirmationis recipiendae.

II. DE CATECHUMENATIBUS.

637. Cum omnibus compertum sit domos, ad instructionem
catechumenorum peculiari modo destinatas, esse valde utiles,
adlaborent, quantum possunt, Ordinarii ut huiusmodi domus, si
ferant adiuneta, vere proprieque condantur (2).

Ubi vero, propter locorum attributiones, fieri nequit ut
efficaciter «catechumenatus fundationi adlaborent», saltem
curam habeant ut una alterave domus designetur, in quam
catechumeni, potissimum vespere, adhibitis tamen cautelis, con-
veniant, et in qua a quodam catechista instituantur. Sed, cum
plurumque huiusmodi domus longe a residentia missionarii distent,
ne pravus mos seu «abusus» irrep at, atque impedi at quominus
expectatus percipiatur fructus, missionarius, quantum potest,
eas saepe saepius adeat, catechistis diligent er invigilet, eorumque
studium constanter excitet.

638. Pagani, se christianos fieri velle declarantes, benigne
excipiendi sunt. Attamen ne admittantur nisi moti aliquo
honesto motivo et gaudentes bona fama. Optandum insuper ut,
saltem regulariter, deducantur ab aliquo vetere vel tuto christiano,
qui pro illis spondeat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide. 18 Oct. 1883. Coll. 2, n. 1606, XVII.—(2) In-
str. S. C. de Prop. Fide. 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, § 40.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 222

[Page 208]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
639. Ut dictum est, sedulo doceantur et probentur catechu-
meni, ita ut, quoad fieri potest, eorum motivum naturale
convertatur in supernaturale, nec ullus baptizetur nisi iam
constet de eius recta intentione. Non tantum baptizatos quaerit
Ecclesia sed vere proprieque conversos.

640. Aliquae peculiares cautiones adhibendae sunt pro
bono catechumenatus exitu:
1°. Ne nimio numero catechumeni sint simul congregati;
2°. Ut in pluribus missionis regionibus salubriter in
morem venit, illi tantum, quoad fieri potest, in domum catechu-
menatus congregentur qui, sub catechistis a missionario missis
eruditi, solitas preces domi edicierint: sic enim missionarius
tempus lucrabitur, ideoque omnes edocere facilior poterit;
3°. Adsit missionarius, ac per se ipse doctrinam christia-
nam catechumenis tradat, eosque instituat: hac enim re non est
catechistis fidendum, quantamvis studiosi videantur;
4°. Clare determinentur ordo diurnus lectionum et interna
disciplina, atque ab omnibus diligenter observentur.

641. Ne dimittatur neophytus statim ac baptizatus, at
pleniùs praeparetur ad confessionem et ad communionem et,
quibus melioribus mediis fieri potest, in fide et vitae sanctitate
firmetur.

TITULUS IV.
De Ecclesia e clero indigena condenda.

642. Quae Sancta Sedes de praeparanda Ecclesia e clero
indigena docet, Primum Concilium Sineense in mentem revocat et
in praxim deducenda commendat: «Ut Ecclesia Dei catholica est
nullamque apud gentem vel nationem extranea, ita consentaneum
est ex una quaque gente sacrorum administros exsistere quos
divinae legis magistros viaeque ad salutem duces sequantur
populares sui» (1).

643. «Qui vero Ordinibus Institutisve religiosorum prae-
sunt externas colentibus Missiones..., cum Missionarios suos

(1) «Maximum illud», A. A. S., a. 1919, p. 445.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 223

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 224

[Page 210]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
648. Pro Ecclesiae clero indigena condenda in primis necessaria sunt, imo essentialia, praeparatoria collegia vocationibus colendis et Seminaria, in quibus novus clerus, pietate optime instituendus et scientia, adolescat ac magis magisque crescat. Nunquam alia suscitentur opera cum Seminariorum detrimento, quae primum locum inter varias vicariatus necessitates obtinent.

CAPUT I.
DE COLLEGIO PRAEPARATORIO.

649. Diligentissime dent operam sacerdotes, praesertim curam animarum agentes, ut pueros, qui indicia praebeant ecclesiasticae vocationis, in scholas idoneas mittant, a Seminario omnino divisas, ubi peculiarius curis a saeculi contagiiis hi pueri arceantur, ad pietatem informetur, primis litterarum studiis imbuantur divinaque in eis vocationis germen foveatur (1).

650. In iisdem scholis aut collegiis pueri studia ad normam scholae primariae inferioris Gubernii Sinensis peragant; ita tamen ut praecipuum locum obtineat religionis disciplina, quae, modo singulorum ingenio et aetati accommodato, diligentissime explicetur (2).

651. Qui, clauso hoc studiorum curriculo, necessariis dotibus praediti inveniuntur, pro admissione ad Seminarium minus Ordinario proponantur, et nonnisi de eius assensu admittantur; quod etiam pro admissione ad maius Seminarium servandum est (3).

CAPUT II.
DE SEMINARIIS IN GENERE.

652. 1°. Unaquaque Missio in loco conveniente ab Ordinario electo Seminarium seu Collegium habeat, in quo, pro modo

(1) Can. 1353: Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, IV, 1-2; S.C. Consistorialis, Litteras Circulares 16 Iulii 1912, A.A.S., a. 1912, p. 491, seq.; Epist. Pii XI ad Card. Bisleti, 1 Aug. 1922, A.A.S., a. 1922, p. 449. —
(2) Can. 1364, n. 1. — (3) Can. 1363, § 1; Syn. Sutch. 1803, c. VIII, 1; Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, IV, 1, Coll., 2, n. 1606.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 225

[Page 211]

[Texto Principal]
COLLEGIVM PRAEPARATORIVM — SEMINARIA IN GENERE 211
facultatum et Missionis amplitudine, certus adolescentium
numerus ad statum clericalem instituatur (1).

2°. Curandum est ut in Missionibus, nisi alumni ad
Seminarium alienum vel centrale mittantur, bina instituantur
Seminaria; minus, scilicet, pro pueris litterarum scientia imbuen-
dis, maius pro alumnis philosophiae ac theologiae vacantibus (2).

653. Catechumeni, filii illegitimi aut parentum malae
famae, gravi et exteriori defectu corporis aut gravi et interiori
morbo laborantes, nimis infirmi valetudine, alligati sponsalibus
coram Ecclesia validis, vel etiam sponsalibus invalidis, quibus
se liberare non possunt, ne admittantur, inconsulta S. C. de
Propaganda Fide (3).

654. Sanctuarii alumni non solum ex humilibus socie-
tatis conditionibus colligantur, sed etiam ex familiis quae
splendore natalium aut publicis muneribus aut copia rei familiaris
conspicuae sint. Impellendae sunt hae familiae ut filiorum
vocationibus obsecundent, consciae quantum coram Domino
meriti lucrifactorae sint, et quanam gloria, ex regali christiano
sacerdotio, sint semetipsas honestatae.

655. Antequam recipiantur, documenta exhibere debent de
legitimitate natalium, de susceptis baptismate et confirmatione, de
vita et moribus ac de examinibus ultimo superatis, etc., etc. (4).

656. Can. 1363. — § 3. Dimissi ex aliis Seminaris vel ex aliqua
religione ne admittantur, nisi prius Episcopus etiam secreto a Superioribus
aliisve notitias requisierit de causa dimissionis, ac de moribus, indole et
ingenio dimissorum, et certo compererit nihil in eis esse quod sacerdotali
statui minus conveniat; quas notitias, veritati conformes, eorum conscientia
graviter onerata, suppeditare Superiores debent.

657. Can. 1371. — E Seminario dimittantur dyscoli, incorrigibiles,
seditioni, ii qui ob mores atque indolem ad statum ecclesiasticum idonei
non videantur; itemque, qui in studiis adeo parum proficiant ut spes non
affulgeat eos sufficientem doctrinam fore assecuturos; praesertim vero
statim dimittantur qui forte contra bonos mores aut fidem deliquerint.

(1) Can. 1354, § 1.—(2) Can. 1354, § 2; Epist. Apost. «Maximum illud»;
S. C. Semin. et Univ., 26 Apr. 1920.—(3) Can. 1363, § 1.—(4) Can. 1363. § 2.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] ou [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 226

[Page 212]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE ORDINARIİ MUNERE.

658. ¹º Can. 1357. — § 1. Episcopi est omnia et singula quae ad rectam Seminarii dioecesani administrationem, regimen, profectum necessaria et opportuna videantur, decernere, eaque ut fideliter observentur, curare, salvis praescriptionibus a Sancta Sede pro casibus peculiari bus latis.

²º Can. 1357. — § 2. Potissimum studeat Episcopus frequenter Seminarium ipse per se visitare, in institutionem quae alumnis traditur sive litterariam et scientificam sive ecclesiasticam sedulo vigilare, et de alumnorum indole, pietate, vocatione ac profectu pleniorem sibi comparare notitiam, maxime occasione sacrarum ordinationum.

³º. Unumquodque Seminarium suas leges scriptas vel impressas habeat ab Ordinario approbatas, in quibus quid agere, quid observare debeant, doceantur tum qui in eodem Seminario in spem Ecclesiae instituuntur, tum qui in horum institutionem operam suam inpendunt; sed nec ipse Ordinarius leges a praedecessoribus latas facile mutet aut mutari ab aliis permittat.

⁴º. Eodem tenetur onere Ordinarius, qui alumnos in alieno Seminario vel in Seminariorum centrali aut regionali habet, atque in primis invigilare debet, ne quis sacris initietur Ordinibus, quin probatissimae vitae et competentis scientiae specimina dederit.

659. Ordinarii cum scientiarum ordinem tum textus et auctores, etiam linguae sinicae, de consilio consultorum suorum pro Seminariorum, statuant, nec, ipsis inconsultis, magistris ea mutare liceat (1).

CAPUT IV.
DE MODERATORIBUS ET MAGISTRIS.

660. Can. 1358. — Curandum ut in quolibet Seminarium adsint rector pro disciplina, magistri pro instructione, oeconomicus pro curanda re familiarì, a rectore distinctus, duo saltem confessarii ordinarii et director spiritus.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 6.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 227

[Page 213]
ORDINARIİ MUNUS — MODERATORES ET MAGISTRI

[Texto Principal]
In Missionibus, meliori quo fieri potest modo, servetur hoc praescriptum.

661. Can. 1360.—§ 1. Firmo praescripto can. 891, ad munus rectoris, directoris spiritus, confessariorum et magistrorum Seminarii eligantur sacerdotes non doctrina tantum, sed etiam virtutibus ac prudentia praestantes, qui verbo et exemplo alumnis prodesse possint.
§ 2. Rectori Seminarii in propriis muneribus implendis obtemperare omnes debent.

662. Can. 1361.—§ 1. Praeter confessarios ordinarios, alii confessarii designentur ad quos libere alumni accedere possint.
§ 2. Si ii confessarii extra Seminarium degant, et alumnus aliquem eorum acciri postulet, illum rector accessat, nullo modo petitionis rationem inquirens neque se aegre id ferre demonstrans; si in Seminario habitent, ipsos alumnus libere adire potest, salva Seminarii disciplina.
§ 3. Quando agitur de alumno ad ordines admittendo vel e Seminario expellendo, nunquam confessariorum votum exquiratur.

663. Superior Seminarii sacramentales confessiones suorum alumnorum in eadem domo commorantium ne audiat, nisi alumni ex gravi et urgenti causa in casibus particularibus sponte id petant (1).

664. 1°. Valde optandum est ut, ad normam canonis 1359, etiam in Sinis, constituantur ex binis sacerdotibus, bini coetus deputatorum: unus pro disciplina, alter pro administratione bonorum temporalium.
2°. Sed, cum, ob penuriam missionariorum, hi coetus nullibi, aut vix alicubi, in praesenti constitui possint, Ordinarius utatur in finem de quo supra, pro disciplina et pro administrationе bonorum temporalium, suis consultoribus, et ab eis consilium in negotiis maioris momenti petat.

665. Saltem pro Seminariis eiusdem regionis eiusdemve Societatis, rectores, statis temporibus, conventus, de consensu Ordinariorum, habeant, si commodе et magno cum fructu haberi possint. In eis maioris momenti negotia, ad Seminarium pertinentia, collatis consiliis, agant (2).

(1) Can. 891.—(2) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883; Coll., 2, n. 1606, IV.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 228

[Page 214]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT V.
DE INTERNA DISCIPLINA.

666. Curent Ordinarii, congrua congruis referendo, ut alumni Seminarii observent ea quae in canone 1367 assignantur.

667. Curent etiam ut quotidie sanctissimum Sacramentum visitent, lectionem spiritualem, examen particulare, tertiam rosarii partem in communi habeant, nec recollectionem mens-
truan, quantum fieri potest, omittant.

668. 1°. Seminarii rector et alii omnes moderatores sub eius auctoritate curent ut pietas non minus quam scientia in clericis floreat, ut alumni statuta ab Ordinario probata studio-
rumque rationes adamussim servent ac spiritu vere ecclesiastico
imbuantur (1).

2°. Saepius eis verae et christianae urbanitatis leges
tradant, cosque exemplo suo ad illas colendas excitent; hortentur
praeterea ut praecepta hygienica, vestium et corporis munditiam
et quandam in conversando comitatem cum modestia et gravitate
coniunctam, iugiter servent.

3°. Sedulo vigilent ut magistri suo munere rite fun-
gantur (2).

669. Ne permittant ut alumni desides et otiosi recreationis
integrum tempus transigant, sed variis corporis exercitationibus,
ut honestis ludis, hortorum cultura aut arte gymnastica, etc.,
occupentur.

CAPUT VI.
DE EXAMINIBUS.

670. 1°. Bis in anno in Seminario minori, et, saltem semel,
in maiori, fiant examinationes communes, praesentibus, quantum
ferunt adiuncta, Ordinario, Superiore, et aliis, si qui adsint,

(1) Can. 1369, § 1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Can. 1369, §§ 2 et
3; Cfr. S. C. Consistorialis Litteras Circulares 16 Iulii 1912, n. 13, A. A. S., a.
1912, p. 497.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 229

[Page 215]

[Texto Principal]
INTERNA DISCIPLINA — EXAMINA — DUPLEX SEMINARIUM 215
sacerdotibus, de iis quibus praecedenti semestri aut toto anno
studuerint alumni (1).
2°. Horum examinum exitus, scriptis mandatus, in
archivo asservetur (2).

CAPUT VII.
DE SEMINARIO MINORI.

671. 1° Nonnisi peracto, in scholis praeparatoriis de qui-
bus supra, studiorum curriculo, in Seminarium admittantur
alumni.
2°. In Seminario minori, curriculum studiorum, quod
attinet ad tempus, ab Ordinario, de consilio consultorum,
definiatur.

672. «In inferioribus Seminarii scholis» ac proinde in
minore Seminario:
«1°. Praecipuum locum obtineat religionis disciplina,
quae, modo singulorum ingenio et aetati accommodato, diligen-
tissime explicetur;
«2°. Linguas praesertim latinam et patriam alumni
accurate discant;
«3°. Ea in ceteris disciplinis institutio tradatur quae con-
veniat communi omnium culturae et statui clericorum in regione»
Sinensi, «ubi alumni sacrum ministerium exercere debent» (3).
4°. Doceatur lingua latina ea ratione quae alumnos ad
studium philosophiae et theologiae praeparare: adeoque cum ex
auctoribus classicis aureae aetatis, tum ex SS. Patribus, ne
neglectis quidem nonnullis hymnis liturgicis et selectis Breviarii
Romani lectionibus.

CAPUT VIII.
DE SEMINARIO MAIORI.

673. Can. 1365.—§ 1. In philosophiam rationalem cum affinibus
disciplinis alumni per integrum saltem biennium incumbant.

(1) S.C. Sem. et Univ., 26 Apr. 1920. X; Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—
(2) Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—(3) Can. 1364,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 230

[Page 216]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

§ 2. Cursus theologicus saltem integro quadriennio contineatur,
et, praeter theologiam dogmaticam et moralem, complecti praesertim debet
studium sacrae Scripturae, historiae ecclesiasticae, iuris canonici, liturgiae,
sacrae eloquentiae et cantus ecclesiastici.

§ 3. Habeantur etiam lectiones de theologia pastoral, additis
practicis exercitationibus praesertim de ratione tradendi pueris aliisque cate-
chismum, audiendi confessiones, visitandi infirmos, assistendi moribundis.

674. Primum Concilium Sinense vehementer hortatur
Ordinarios ad protrahenda, modo convenienti, studia eorum
alumnorum qui viribus mentis et corporis polleant.

675. 1°. Ad magisterii munus in disciplinis philosophicis,
theologicis et iuridicis, ii, ceteris paribus, iudicio Ordinarii et
consultorum Seminarii, praeferantur, qui laurea doctoral potiti
sunt in Universitate studiorum vel Facultate a Sancta Sede
recognitis, aut, si agatur de religiosis, qui simile testimonium a
suis Superioribus maioribus habent.

2°. Philosophiae rationalis ac theologiae studia et alu-
norum in his disciplinis institutionem professores omnino per-
tractent ad Angelici Doctoris rationem, doctrinam et principia,
eaque sancte teneant.

3°. Curandum, quantum fieri potest, ut saltem sacrae
Scripturae, theologiae dogmaticae, theologiae moralis, et histo-
riae ecclesiasticae, totidem habeantur distincti magistri (1).

676. Quoties alumni ob quamlibet causam extra Semina-
rium morentur, commendentur, quoad fieri potest, pio et idoneo
sacerdoti, qui eis invigilet eosque ad pietatem informet (2).

677. Alumnorum parentes moneantur ut ad solvendas
impensas, quas pro educatione et instructione filiorum Missio
facit, pro viribus pecunias conferant.

678. Cum in bursarum fundatione, tum in ceteris obladi-
onibus a conditionibus nimis onerosis benefactores abstineant.
Imo, inter benefactorem et alumnus qui ex fundatione commo-
dum capit, ne sit, ad vitanda gravia incommoda, commercium
epistolarum; sed omnia, nesciente hoc alumno, inter rectorem
Seminarii et benefactorem componantur.

(1) Can. 1366; Leonis XIII, Encycl. «Aeterni Patris», 4 Aug. 1879; Pii X,
Encycl. «Pascendi», 8 Sept. 1907; Motu proprio «Sacrorum Antistitum», 1 Sept.
1910, A. A. S., a. 1910, p. 655, seq.; Motu proprio «Doctoris Angelici», 29 Iunii 1919;
Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 60. — (2) Can. 1370,
972, § 2.

Decreta

Page 231

[Page 217]

[Texto Principal]
SEMINARIA — APOSTOLICA CHRISTIANORUM OPERA

679. Can. 1362.—Reditus legati pro clericis instituendis tribui possunt alumnis in Seminarium sive maius sive minus rite receptis, licet nondum clericali tonsura initiatis, nisi aliud in tabulis fundationis expresse caveatur.

680. Si constitui Seminarium maius in proprio Vicariatu nequeat, aut in constituto Seminario conveniens institutio, prae- cipue in philosophicis ac theologicis disciplinis, desideretur, Vicarius Apostolicus alumnos in alium Seminarium mittat, aut, si adest, in centrale vel regionale (1).

CAPUT IX.
DE SEMINARIIS REGIONALIBUS.

681. Observanti obsequentique animo Primum Concilium Sinense accipit Instructiones et Normas quas dabit S. Congr. de Prop. Fide pro constitutione et regimine Seminariorum regionalium.

TITULUS V.
De apostolica christianorum opera.

682. Proprium certe missionarii munus est, quoties paga- nos ad audiendum paratos deprehendit, eis per semetipsum ac directe regnum Dei evangeli zare. Sed experientia omnibus constat omnimodo quaerendas esse oves quae non sunt de ovili, ut ad Christum adducantur. Potissimum ad hoc sanctum opus medium in eo consistit quod missionarius christianos suos exhortetur moveatque ut cognatos et amicos ad missionarium ducant.

683. Quam maxime interest christianos hoc imbuerere spiritu apostolico, eos scilicet promovere ad suos populares convertendos; ita ut motus, sponte procedens, latius in dies propagetur et magnum infidelium numerum ad Ecclesiam trahat.

(1) Can. 1354, § 3; Epist. Pii XI ad Em. Cardinalem Bisleti, 1 Aug. 1922, A. A. S., a. 1922, p. 449.

[Referências arquivísticas]
26

Page 232

[Page 218]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

684. Quidam ex antiquis christianis, qui quasi « castrum » (gallice caste) constituere audent, et paulisper novos christianos fastidiunt, sedulo monendi sunt ut, remotis omnibus falsis opinionibus, sancta Christi urgeantur caritate fidei propagaudae.

685. In publicis concionibus, privatisque colloquiis, et maxime in poenitentiae tribunal, nitantur missionarii omnes christianos sibi commissos ad convertendos paganos incitare, eorumque animis scintillas studii apostolici subdere.

686. At non omnes eodem modo ad hoc divinum opus suscipiendum sunt impellendi. Nihil enim, aut vix aliquid, spei est in his christianis qui de salute propria parum curant, aut saltem languidiores se praebent.

Studium igitur conversionis infidelium est optimis utriusque sexus fidelibus in primis iniiciendum. Qui, ut accendantur, sedulo edocendi sunt quibusnam rationibus premantur christifideles ut saluti gentilium operam dent, utque ipsis minus placeat quies propria quam aliena necessitas, ac praecipue quonam gloriae caelestis pondere Deus apostolos suos numerare constituerit; quibusnam artibus infideles sensim ad fidem aliciantur; quaenam difficultates obstare soleant, et quo modo sint removendae; quanta mansuetudine, patientia, et perseverantia opus sit; quantum sit necesse studio apostolico prudentiam et obtemperationem superioribus conimergere, etc.

687. Cum autem paganorum conversio sit opus supernaturale, ante omnia illam persequantur viam qua Dei gratia, eaque abundans, hominibus impertitur. Haec autem via est fervens, humilis ac perseverans oratio.

Missionarius igitur saepe saepius divinum auxilium efflagitat, omnibusque nervis contendat ut christiani sibi subditi pro salute paganorum Deum constanter obsecrent.

Cumque occurrat occasio, non possumus non hortari, etiam atque etiam, missionarios ut studeant inter fideles constituere et diffundere Apostolatum Orationis, aut Sodalitates pro paganorum conversione. Haec enim insitan vim habent ut studium apostolicum excitent, atque ad opera misericordiae tam spiritualis quam corporalis socios impellant.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 233

[Page 219]

[Texto Principal]
APOSTOLICA FIDELIUM OPERA — INTER MISSIONES

Similiter, arrepta occasione, Primum Concilium Sinense
quam diligentissime missionariis omnibus, omnibusque christianis,
commendat praeclarissimum opus, ab Ordine Cisterciensi refor-
mato institutum, quod vocatur Associatio Missarum et precum
pro conversione Extremae Orientis. Omnes studiose adhortatur
ut huic utilissimae associationi nomen dare velint.

688. Denique seiant missionarii et christiani se facilius,
citius, tutius exemplo quam sermone, hac in re, prosperos exitus
esse consecuturos.

Omni igitur ope amitantur ut bonis moribus, probitate et
omnium virtutum exercitatione paganorum existimationem sibi et
sanctae nostrae religioni concilient, utque eorum animos urbani-
tate, patientia, caritate sibi devinciant. Homines enim sic
praeparatos paulatim inducent ut aures suas veritati christianae
patefaciant.

TITULUS VI.
De Missionariorum relationibus.

CAPUT I.
DE RELATIONIBUS INTER DIVERSAS MISSIONES.

689. Huins necessitudinis, quae inter diversas Missiones
obtinenda est et sedulo conservanda, primum fundamentum est
vinculum fraternae caritatis. Hoc enim vinculo ex omnibus
operariis evangelicis conflaturs, duce Vicario D. N. I. C., una
familia, quae, vehementiori et efficaciori impetu, ad eundem
finem nititur, ad veram fidem paganos atque ad pietatem erga
Deum christianos excitat, verbo in conspectum omnium, infidelium
et fidelium, profert illud divinum insigne de quo Christus: In
hoc cognoscant omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem
habueritis ad invicem (1).

690. Quapropter Patres Primí Concilii Sinensis, sancto
exsultantes gaudio, magnis extollunt laudibus eam quae nunc
intereedit inter diversas Missiones plenam concordiam, atque ut

(1) Ioann., XIII, 35.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 234

[Page 220]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
aeque in posterum floreat, et, si fieri possit, augeatur, omnes vehe-
menter adhortantur. Unitas fidei et regiminis, quae est vita
nostra, et, communionem gratiae divinae, ad ferendos quampluri-
mos fructus nos impellit, animorum consensu exterius se ostendit;
ideoque semper et ubique inter filios lucis hic conspirans consen-
sus splendescere debet.

691. Duobus praecipue mediis conglutinatur et fovetur
haec mirabilis concordia, uno positivo, altero negativo: nempe
mutuis auxiliis, et mutuo de alienis animi malis silentio. No-
minatim magno in honore apud omnes sit fraterna hospitalitas.
Nemo, etiam excusatione historiae scribendae, sibi tantum sumat
ut edat libros, qui animos disiungant aut caritati fraternae quo-
cunque modo officiant.

692. Itaque saepe saepius mente recolantur sancta divi
Pauli verba: Obsecro... vos... ut digne ambuletis vocatione qua
vocatis estis, cum omni humilitate et mansuetudine, cum patien-
tia, supportantes invicem in caritate, solliciti servare unitatem
spiritus in vinculo pacis. Unum corpus et unus spiritus, sicuti
vocati estis in una spe vocationis vestrae; unus Dominus, una
fides, unum baptisma; unus Deus et Pater omnium, qui est super
omnes et per omnia et in omnibus nobis (1).

Peculiaris inter missionarios urbanitatis et caritatis officia
idem Apostolus perfecte expingit inculeatque: Caritate frater-
nitatis invicem diligentes, honore invicem praevenientes...
Necessitatibus sanctorum communicantes, hospitalitatem sectan-
tes... Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus. Idipsum
invicem sentientes (2).

CAPUT II.

DE RELATIONIBUS CUM SINENSIBUS IN GENERE.

693. Missionarii benevolas cum Sinensibus consuetudines
iungant, omnia omnibus facti, ac memores verborum D.N.I.C.
cum publicanis et peccatoribus discumbentis: Non necesse
habent sani medico, sed qui male habent: non enim veni vocare

(1) Eph., IV, 1-6. — (2) Rom., XII, 10-16.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 235

[Page 221]

[Texto Principal]
NECESSITUDO INTER MISSIONES — CUM SINENSIBUS

iustos, sed peccatores (1). Oportet igitur cognoscant et ament infideles, ut et ab illis cognoscantur et amentur: sic aditus ad conversiones datur.

694. Illud quoque divi Pauli in mentem revocare iuvat: Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum, sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus... in verbo veritatis, in virtute Dei (2).

Nostrum non est Sinensium defectus verbis aut scriptis denuntiare, multoque minus mores, instituta, legesve, quae non sint aperte mala, in damnationem aut in contemplionem adducere (3).

Quod si quando malas consuetudines describere necesse sit, vel iniurias contra nostram S. Religionem ac Missiones refellere, semper cum caritate agatur, qua non tantum iudicis sed patris magistrique animus elucescat: ut Sinenses sibi persuasum habeant nos sincero in eos impelli amore, etiam dum eos obiurgamus ut a vitiis corrigantur.

Sine expressa propvii Episcopi licentia, nullus missionarius de rebus sinensibus in ephemeridibus scribat.

695. Semper prae oculis hoc est habendum principium: Caritas... non agit perperam..., non irritatur, non cogitat malum... omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet (4). Caritate et dura corda convertuntur, dum contra severitas, despectus, censurae semper sterilia sunt, animos abalienant, exasperant arentque.

Nos ad Sinas appulimus legatione Christi functuri, desiderantes omnibus modis fratres nostros sinenses adiuvare; nullum vel minimum eis damnum afferre volentes. Lingua igitur nostra loquatur, secundum monitum Pauli, solum ad aedificationem, et exhortationem et consolationem (5).

Legitimum patriae amorem principiis evangelicis non repugnante, nos semper honorare tuerique in Sinensibus debemus.

696. Quod si quando accidat ut de aliquo malefacto, ex. gr. de latronum sceleribus, incidat sermo, semper discrimine utamur, ne totus populus videatur in eamdem accusationem concludi.

(1) Marc., II, 17. — (2) II Cor., VI, 3-7. — (3) S. C. de Prop. Fide, 1669, Coll., I, n. 135. — (4) I Cor., XIII. — (5) I Cor., XIV, 3.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 236

[Page 222]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Quae bona sunt in Sinensium moribus, ex. gr. pietas filialis, debitis honestentur laudibus.

Si qua exoriarur contentio, vel si quae hostilia fiant inter Sinas et nationes externas, missionarii summam adhibeant in verbis et actibus prudentiam, a neutra parte stantes, ne odium politicum in Missiones refluat.

CAPUT III.
DE RELATIONIBUS CUM AUCTORITATIBUS SINENSIBUS.

697. Curare debent omnes missionarii ut commercium habeant urbanitatis et amicitiae cum Auctoritatibus et Prioribus populorum, salvo praescripto decreti de causis non tractandis sine Episcopi licentia.

698. Etenim ex benevolentiae coniunctione cum Auctoritatibus civilibus multae praedicatae opiniones cadunt, religio aestimatione coram popularibus honestatur, aliquando persecutiones vitantur, iura servantur et favores pro Ecclesia facilis obtinentur.

CAPUT IV.
DE RELATIONIBUS CUM AUCTORITATIBUS EXTERIS.

699. Habeant etiam missionarii cum Auctoritatibus exteris, quantum opus sit, commercium urbanitatis.

700. Recursus ad Auctoritates externas pro negotiis tractandis fiant in casu necessitatis tantum, omnibus primis tentatis mediis ad eum vitandum, id est postquam missionarii persecuti sunt omnes vias ad rem cum Auctoritatibus sinensibus localibus componendam, nec aliud omnino superest perfugium ad servanda Ecclesiae iura.

At nunquam missionarius recurrat, inconsulto Episcopo. Maxime vero cavendum ne, ob parvum bonum vindicandum, odium in religionem suscitetur.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 237

[Page 223]

[Texto Principal]
COMMERCIVM VRBANITATIS CVM DIVERSIS

CAPVT V.

DE RELATIONIBVS CVM HAERETICIS.

701. Magna cura fideles catholici haereticam devitent pravitatem. Speciatim se abstineant a frequentandis, utut cognoscendi cupiditate, haereticorum templis, et ab audiendis, etiam in locis profanis, v. g. in mundinis, eorum sermonibus (1).

702. Can. 1324.—Satis non est haereticam pravitatem devitare, sed oportet illos quoque errores diligentiter fugere, qui ad illam plus minusve accedunt; quare omnes debent etiam constitutiones et decreta servare quibus pravae huiusmodi opiniones a Sancta Sede proscriptae et prohibitae sunt.

703. Can. 1325.—§ 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties eorum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent implicitam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.

§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christianum, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subjectis communicare recusat, schismaticus est.

§ 3. Caveant catholici ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.

704. Missionarii, in publico sermone, protestantium errores cauto et considerato studio confutent. In colloquiis privatis, ubi cum haereticis aut de haereticis agunt, omnino prudentiam adhibeant et caritatem servant. Sed diligenter vitent cum ministris protestantium nimiam consuetudinem, id est eam consuetudinem quae Sinensibus praebeat occasionem sentiendi non tantum intercedere discrimen inter utramque religionem.

CAPVT VI.

DE RELATIONIBVS CVM INFIDELIBUS.

705. Memores sint omnes missionarii et sacerdotes verborum Domini nostri Iesu Christi: Euntes in mundum praedicate Evangelium omni creaturae (2).

(1) De associatione Y. M. C. A. recolantur dicta n. [ILLEGIBLE: ~2 chars].—(2) Marc., XVI, 15.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 238

[Page 224]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

Itaque, abhorrentes quidem ab errore, sed errantium,
Christi exemplo, miserti, nihil habeant antiquius quam ut
convertendis infidelibus studeant, eosque, per aspera quaeque et
invia, quaerant. Sibi persuadeant hanc infidelium conversionem
esse summum suum munus, et in religionem sibi venire.

706. Ut enim probe intelligunt, quin necesse sit eos
monere, non mittuntur ut sedcant, in civitatibus seu in suae
residentiae domibus, tranquillam paucorum catholicorum ibidem
degentium curam habentes, sed praesertim ut infideles et
haereticos, qui in tenebris sedent, ad Evangelii lumen adducant.
Hoc Christus docuit exemplo Pastoris Boni qui, paratus animam
dare pro ovibus suis, eas quaerit sollicitus donec inveniat; hoc,
tanto magisterio edocti, docuerunt Apostoli, qui usque ad
sanguinis effusionem idipsum constantissime peregerunt.

707. Ordinarii et missionarii conentur, et per se et per
aptos catechistas et per libros apologeticos, omni occasione,
omni modo, omni ope, verbi Dei praedicatione, bonorum operum
exemplo, mediis cum supernaturalibus tum naturalibus, ut,
paganis suaviter inductis, religio quam latissime diffundatur;
atque omnia, quae eius propagationi obstant, impedimenta
arceantur (1).

708. Summopere refert sacerdotes urbanitate, patientia
ac mansuetudine animos gentilium devinciant, ut ad veram fidem
sensim adducantur. Itaque curent missionarii ut gentiles, ad
se accedere postulantes, benigne et honorifice, pro suo quemque
gradu, excipiant, neminem tractent dure, neminemque inurbane
a se repellant.

CAPUT VII.

DE AGENDI RATIONE QUOAD CONFUCIANISMUM,
BUDHISMUM, TAOISMUM.

709. Idololatrieus cultus et superstitious confucianismi,
budhismi, et taoismi refutentur, et omnino, sine ulla tergiversa-
tione, dammentur. Confucius vero, Mencius, etc., ne contemnantur.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 239

[Page 225]

[Texto Principal]
RATIO AGENDI CUM INFIDELIBUS--CUM FIDELIBUS

Non uti dii habendi, sed uti philosophi ante Christum nati, qui
quaedam bona principia moralia professi sunt, multis mixta
erroribus.

710. Prudens norma est, secundum Pauli praeceptum,
veritatem facere in caritate (1): scilicet animas catholica
veritate aedificare, ac proinde sermone Evangelico, qui amore,
simplicitate et sinceritate plenus sit, Christum Redemptorem et
Revelatorem praedicare. Vanae disputationes evitentur, quae
parum aut nihil ad religionem proficiunt.

Attamen, si opus sit, studiose opera detur ne unus alterve
christianus Confucium sanctum habeat.

CAPUT VIII.

DE RELATIONIBUS CUM FIDELIBUS.

711. «Memores se nominari et esse pastores, sacerdotes
gregem suum diligenter cognoscere satagant: uniuscuiusque
statum, conditionem, mores agendique rationem solertter inqui-
rant; sed discrete et prudenter, ut non curiosi exploratores
potiusquam Dei spectatores videantur. Ne publice, neque etiam
privatim, praecipiant vel hortentur fideles categistas ut
apud se accusent vel deferant quoscumque sciverint iniustias
aut alia delicta commisisse... Sufficiat autem monere catechistas
ut, pro officii sui munere, sacerdoti pateficiant prudenter, id est
non coram aliis sed privatim, scandala et alia negotia maioris
momenti». Sic enim servabitur caritas; nec derisiones, conten-
tiones, iurgia et alia multa mala nasci poterunt (2).

712. Similiter memores se esse tantum fori interni, non
autem fori externi, iudices, prorsus abstineant ab imponendis
poenitentiis publicis, inconsulto Ordinario, aut, pro usu Missionis,
eius delegato (3); ab irrogandis, inconsulto pariter Ordinario
eiusve delegato, mulctis pecuniariis, etiam in pios usus impen-
dendis (4); a prohibendo cuilibet, nisi ad normam can. 2259,
ingressu ecclesiae (5); ab interdicenda iis qui absolutione sunt
publice indigni ipsa confessione (6).

(1) Eph., IV. 15.-(2) Syn. Sutch., 1803. c. X. n. XXIII.-(3) Instr. S. C.
de Prop. Fide, 29 Apr. 1874; Coll., 1, n. 569; can. 2312, seq.-(4) S. C. de Prop.
Fide, 19 Iul. 1838; Coll., 1, n. 874; can. 2297.-(5) Inst. S. C. de P. F., 29 Apr.
1784.-(6) Ibid.; S. C. de P. F., 19 Iul. 1838; Coll., 1, n. 874; Syn. Sutch., c. 6,
n. V. ..., etc.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 240

[Page 226]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
713. Accusationibus et delationibus, quae saepe fiunt contra alios, ne multum credant nec fidant missionarii; neque ullum iudicent reum, in quibus accusatur, antequam eum audi-
verint (1).

714. Nemini se multum familiares ostendant sacerdotes, ne eorum dignitas vilescat: nimia enim familiaritas parit contemptum (2).

715. Nimiam severitatem et austeritatem erga subditos fideles etiam scandalosos, incorrigibiles et protervos, devitent missionarii, et ne quis ultra severitatis et potestatis metas excedat (3).

716. Memores sint eorum quae exemplo suo Dominus nos docuit: cum malediceretur, non maledicebat; cum pateretur, non comminabatur (4).

717. Vestigia Christi praeceptoris nostri et omnium virorum apostolicorum sectantes, missionarii se mansuetos et benignos exhibeant ad omnes. Nihil dicant, nihil faciant ex iracundia, ex indignatione, odio, vindicta, nec animo dominandi et timorem sui incutiendi. A subditis magis venerari et diligí studeant quam timeri: veneratio enim et dilectio fiduciam parit; timor vero et tremor odium et aversionem confert (5).

718. 1°. Caveant ex adverso a nimia laxitate seu dissolu-
tione eorum sacerdotum qui, sub praetextu benignantiae, nil inceprant, omnia tolerant. Unde per impunitatem iniquorum malitia convalescit, perversi non corriguntur, auctoritas sacerdotis spernitur, scandalà diffunduntur, malaque innumera procedunt.

2°. Sunt enim multi etiam inobedientes, monet Apostolus, vaniloqui et seductores... quos oportet redargui; sunt multi semper mendaces..., ventres pigri...: quam ob causam increpaillos dure (6). Tales homines oportet graviter reprehendere. At ista severitas mansuetudine semper est temperanda. Miscenda est ergo lenitas cum severitate, et faciendum quoddam tempe-
ramentum ex utraque, ita ut neque multa asperitate exsulentur subditi, neque nimia benignantia solvantur (7).

(1) S. S., 1803, c. X, n. XXIII. – (2) S., 1803, c. X, n. VIII. – (3) S., 1803, c. X, n. XVI. – (4) I Petr., II, 23. – (5) S., 1803, c. X, n. XVI. – (6) Tit. I, 10 et seq. – (7) S., 1803, c. X, n. XVII.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 241

[Page 227]

[Texto Principal]
CUM FIDELIBUS — INTERVENTUS IN EORUM CAUSIS
227

CAPUT IX.

DE INTERVENTU MISSIONARIORUM IN FIDELIUM CAUSIS
SIVE CIVILIBUS SIVE CRIMINALIBUS.

719. Can. 139. — § 3. Sine licentia sui Ordinarii ne ineant gestio-
nes bonorum ad laicos pertinentium aut officia saecularia quae secumferant
onus reddendarum rationum; procuratoris aut advocati munus ne exer-
ceant, nisi in tribunali ecclesiastico, aut in civili quando agitur de causa
propria aut suae ecclesiae; in laicali iudicio criminali, gravem personalem
poenam prosequente, nullam partem habeant, ne testimonium quidem sine
necessitate ferentes.

720. Inconsulto Episcopo, eiusve delegato, ne in negotia
saecularia christianorum, nec in quaestiones inter fideles multoque
minus inter catechumenos exortas, ullo modo se immisceant
sacerdotes cuiuscumque sint conditionis (1).

721. Sufficiat vero missionariis avertere fideles ab iis
temporalibus quae iniusta vel mandatis Dei et Ecclesiae contraria
aut pro salute periculosa deprehenduntur; cetera vero corum
arbitrio, voluntati et ordinationi relinquuntur.

722. 1º. Nec etiam, si fideles sponte sua missionariis has
causas afferant, eas suscipiant missionarii, nisi forte caritas vel
necessitas ita suadeat; sed tunc prudenter se gerant, res tantum
non multum intricatas dirimentes, et quando utraque pars sincere
parata videtur, quod vix unquam contingit, ad acquiescendum
sententiae sacerdotis.

2º. Ordinarie prudentius erit mittere christianos ad alios
viros boni iudicii, rerum saecularium expertes, qui rem totam
iudicare poterunt.

723. Si quando oportuerit sacerdotem de controversia
statuere et cognoscere, causas dissensionis pacato animo perpen-
dat, nec tam cito in favorem christianorum iudicium ferat.

724. Innixi pactionibus quae a Sinis cum exteris nationibus
de protectione religionis initae sunt, missionarii possunt agere
in tribunali pro causis directe religionem spectantibus, idest pro

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, V. 8; Coll., 2, n. 1606.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 242

[Page 228]
LIBER IV.— DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
defensione et bonorum et personarum missionis, necnon christianorum et catechumenorum, qui certe iniuste ob religionis causam a paganis opprimuntur. Sed hoc munus soli Ordinario competit et cui ipse delegaverit.

725. Cum christiani nostri, iure scripto favente, cogi nequeant ad pecuniam in superstitiones quascumque contribuendam, totis viribus adhinetendum est ut hoc idem ius illis servetur, atque adeo continenter ab eis, qui iura persequi possunt, auxilium implorandum est : nil vero agatur inconsulto Ordinario.

726. Delegatus Episcopi, antequam agat in tribunali, quaestionem totam iterum examinare debet ; et, si, peracta hac inquisitione, causa deprehendatur dubia vel mixta, idest si christiani habeant causam partim ad religionem, partim ad ordinem civilem spectantem, delegatus prius consulat Ordinarium.

727. Sedulo vigilent sacerdotes ne fideles extorqueant pecunias ab infidelibus occasione vel praetextu iniuriae religioni allatae.

728. Nullo modo se immisceant catechistae negotiis peragendis sine expressa Ordinarii eiusve delegati venia.

CAPUT X.
DE RELATIONIBUS CUM MULIERIBUS.

729. Can. 133.—§ 1. Caveant clerici ne mulieres, de quibus suspicio esse possit, apud se retineant aut quoquo modo frequentent.

730. Quamvis clericis liceat ex can. 133, § 2, «cum illis tantum mulieribus cohabitare, in quibus naturale foedus nihil mali permittit suspicari, quales sunt mater, soror, amita et huiusmodi», attamen in Sinis, pro locorum et morum adiunctis, sacerdotes servant morem cohabitantandi solummodo cum famulo, quacumque exclusa muliere.

731. Hinc est quod a primitivis Ecclesiae temporibus tanto studio Concilia saluberrimis legibus expresse caverint ne sacerdotes ullam vel minimam cum mulieribus familiaritatem habere praesumpserint.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 243

[Page 229]

[Texto Principal]
CUM MULIERIBUS—CUM SINENSIBUS AD EXTEROS

732. Frequentia colloquia evitentur. Si quandoque necessi-
tas urgeat cum mulieribus loquendi, hoc fiat raro, sermone brevi
et austero, gravitate et modestia servatis, ac tantum in loco ad
colloquia cum mulieribus destinato, vel saltem in loco patenti,
nunquam vero in dormitorio cubiculo sacerdotis. Non solum
malum est vitandum, sed etiam quaecunque mali species propter
pusillorum scandalum.

733. Nullus sit commeatus ex domo missionarii aut ex
ecclesia vel ex horto cum virginum aut aliarum mulierum domo.

CAPUT XI.
DE RELATIONIBUS CUM CATHOLICIS SINENSIBUS
AD EXTEROS.

734. Curent Ordinarii ne Sinenses catholici, commorantes
in regionibus exteris vel in alio Sinarum Vicariatu, relecti ac soli
remaenant et sacerdotibus incogniti. Documentis debitis muniti,
auctoritatibus ecclesiasticis locorum in quibus vivunt obveniant,
ut ab illis omnia religionis auxilia accipiant.

735. Curam specialem habeant Episcopi de catholicis
studentibus: eos ad catholicas Universitates dirigant. Pro viri-
bus, sedulas iungant consuetudines cum iuvenibus catholicis, ut
sic, fide illorum praeservata, post reditum in Sinas per scientiam
et pietatem omnibus catholicis et paganis bono exemplo sint.

736. Optandum est ut missionarii qui Europam vel Ame-
ricam repetunt diligenter inquirant de suis antiquis christianis
et alumnis, eosque in omnibus necessitatibus adiuvent.

737. Ordinarii sinenses commercium habeant cum Ordina-
riis, in quorum territorio sit colonia Sinensium, eos certiores
facientes de catholicis, ut hi Ordinarii catholicorum curam susci-
piant ad vitanda matrimonia illegitima, ad catholicè educandam
prolem, et ad fidem bonosque mores servandos.

738. Cum gaudio et caritate Ordinarii sinenses accipient sa-
cerdotes ex Europa aut America venientes, ad discendam linguam
sinicam, ut postea redituri in patriam saluti Sinensium consulant.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 244

[Page 230]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT XII.
DE RELATIONIBUS CUM ACATHOLICIS SINENSIBUS
AD EXTEROS.

739. Curare de acatholicis sinensibus apud exteros gentes commorantibus munus erit praesertim sinensium catholicorum, qui cum ipsis vivunt, sub locorum Ordinariorum auspiciiis et auctoritate.

740. Vicarii Apostolici enixe illos commendent caritati Ordinariorum locorum.

CAPUT XIII.
DE CURA FIDELIUM EXTERORUM IN SINIS.

741. «Non possunt sine speciali apostolico indulto constitui paroeciae pro diversitate sermonis seu nationis fidelium in eadem civitate vel territorio degentium» (1).

742. 1º. Ordinarii fidelibus exterarum nationum commorantibus in Sinis omne auxilium praebeant ut leges Ecclesiae adimplere possint.

2º. In locis in quibus vivunt multi Europaei, sint patres diversas linguas callentes, ut unusquisque fere fidem in sua lingua vernacula confessionem instituere possit.

743. Pro iuventute educanda scholae christianae aperiantur.

744. Praeparentur domus in quas cives exteri, et maxime iuvenes, convenire possint, ut unusquisque, habens libros et ludos honestos, recreetur et occasiones fugiat peccandi.

CAPUT XIV.
DE ARTE MEDICA ET CHIRURGICA.

745. Sine apostolico indulto clerici medicinam vel chirurgiam ne exerceant (1).

(1) Can. 216, § 4. — (2) Can. 139, § 2.

Decreta

Page 245

[Page 231]

[Texto Principal]
CUM DIVERSIS — ARS MEDICA — SCHOLAE IN GENERE 231

746. Optandum tamen est ut missionarii habeant apud se
quasdam ex vulgaribus medicinis, v. g., «quinina», quas, data
occasione, aliis praebere possint titulo eleemosynae et caritatis.

747. Ordinarii, debita facultate pollentes, ne permittant
missionariis artes medicinae et chirurgiae exercere, nisi:
1º. in illis periti sint, operentur absque incisione, prae-
terquam ad sanguinem effundendum (i. e. salasso);
2º. nihil exigant pro eiusmodi exercitio;
3º. et in curandis mulieribus ca vitent, quae sanctitatem
characteris, quo insigniti sunt, dedecent.

TITULUS VII.
De collegiis et scholis.

CAPUT I.
DE COLLEGIIS ET SCHOLIS IN GENERE.

748. Scholae christianae ad colendam inter fideles pietatem
et ad fidem inter infideles propagandam spectant, ac pro uno ex
aptissimis mediis evangelizationis habendae sunt, etiamsi in eis
non multae paganorum maturentur conversiones. Quatuor enim
magni momenti funguntur officii:
1º. Catholicae provident educationi fidelium, atque eccle-
siasticis et religiosis vocationibus favent;
2º. Honorificam et continuam praebent commercii occa-
sionem cum paganis, quo ad docendam religionem catholicam
via aperitur;
3º. Auctoritatem et decorem comparant Ecclesiae catho-
licae, quae, ob scholas suas, a paganis plurimi aestimatur, et
benevolentiam infidelium colligit;
4º. Morali cultura fingunt animos omnium iuvenum, qui,
etiamsi ad fidem catholicam non convertantur, falsas tamen de
religione catholica opiniones excutient, imo eam discunt, eamque,
data occasione, defendere possunt et adiuvare.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 246

[Page 232]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
Ilis de causis, quo magis scholae catholicae multiplicantur,
et quo perfectius instruuntur, eo planior gentium conversioni
sternitur via. Non tam ex singulis casibus quam ex generali
Missionum oeconomia, earum utilitas imo necessitas aestimanda
est.

749. Per hos annos maioris adhuc momenti et ponderis
sunt scholae catholicae: natio enim sinensis de integro renovatur;
novus ordo in scholis praeparatur; rerum commutatio fiet contra
nos, si a scholis absumus: nulla enim absentium habetur ratio.
Omni igitur ope atque opera enitamur ut salutis christianae
semina in hoc novae fermento vitae deponamus.

750. Quapropter Primum Concilium Sinense vehementer
exoptat, ut praeter Comitatum de quo diximus, inter collegiorum
rectores aliosve rei scholaris peritos, sint quandoque «conferen-
tiae», plus minusve regionales, ut ii possint, ex singulorum
experientia et concilio, deducere quae, in regimine scholarum,
sint perfectius ordinanda. Imo plurimum refert ac necesse est ut
sermones conferant de ratione tuendi alumnos qui e scholis
excesserunt: hi enim, postquam studiorum absolverunt curricu-
lum, non sunt sibimetipsis relinquendi, sed in associationes
colligendi, et bonis ephemeralibus ac periodicis dirigendi.

751. Ne vero, hac in re, missionarii et sacerdotes parum
proficiant, adeoque ut scholae speratos afferant fructus, necesse
omnino est puerorum et iuvenum parentes cum scholas tum
cautiones quae post scholas adhibentur plurimi faciant. Cum
autem paupertate nostra valde simus impediti, omnes fideles
enixe adhortamur ut, pro facultate, quisque pecunias conferat in
aedificandas scholas, et in mercedem, unde vivant, magistris et
catechistis tribuendam. Similiter alumni annuam, eamque conve-
nientem, in scholam celebrandam solvant pecuniam, exceptis vere
pauperibus, qui non debent, ratione suae indigentiae, privari
beneficio instructionis et educationis.

Ceterum omnes praescripta Codicis Iuris Canonicci diligen-
tissime servent.

752. Can. 1372.—§ 1. Fideles omnes ita sunt a pueritia instituendi
ut non solum nihil eis tradatur quod catholicae religioni morumque
honestati adversetur, sed praecipuum institutio religiosa ac moralis locum
oblineat.

Decreta

[Anotações marginais]
(No visible marginal annotations)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 247

[Page 233]

[Texto Principal]
COLLEGIA ET SCHOLAE IN GENERE

§ 2. Non modo parentibus ad normam can. 1113, sed etiam omnibus qui eorum locum tenent, ius et gravissimum officium est curandi christianam liberorum educationem.

753. Can. 1374. — Pueri catholici scholas acatholicas, neutras, mixtas, quae nempe etiam acatholicis patent, ne frequentent. Solius autem Ordinarii loci est decernere, ad normam instructionum Sedis Apostolicae, in quibus rerum adiunctis et quibus adhibitís cautelis, ut periculum perversionis vitetur, tolerari possit ut eae scholae celebrentur.

754. Can. 1375. — Ecclesiae est ius scholas cuiusvis disciplinae non solum elementarias, sed etiam medias et superiores condendi.

755. Can. 1379. — § 1. Si scholae catholicae ad normam can. 1373 sive elementariae sive mediae desint, curandum, praesertim a locorum Ordinariis, ut condantur.

§ 2. Itemque si publicae studiorum Universitates doctrina sensuque catholico imbutae non sint, optandum ut in natione vel regione Universitas catholica condatur.

756. Eo magis haec Sanctae Matris Ecclesiae praecepta urgent in Sinis quo frequentiores ubique a Guberno aperiuntur scholae, materialismo imbutae, in quibus iuventus formatur, heu misera, antiquis destituta principiis ac rerum novarum caeco inflammata studio. Omnibus item compertum est protestantium scholas sensu anticatholico et saepe saepius rationalistico esse infectas.

757. Qua dignae sunt laude Congregationes Magistrorum christianorum, Patres Concilii prosequuntur, exoptantes ut hi boni evangeli operarii, studio suo in caute et considerate colendis etiam indigenarum vocationibus, in dies multiplicentur, et uberiores possint fructus in Missionibus, ducibus Ordinariis, producere.

Pleno quoque ore laudantur et commendantur sorores, quae, in operibus caritatis et in scholis, tanta patientia adlaborant.

Omnes vero meminerint meliorem viam ad munus suum peroptime explendum esse constans linguae sinicae studium, ac penitio rem eius notitiam.

Quoad Magistros et Sorores indigenas, optandum est ut alto patriae et alienae culturae gradu antecellant.

[Referências arquivísticas]
30

Page 248

[Page 234]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT II.

DE DISCIPLINAE LEGIBUS ET RELIGIOSA
AC MORALI INSTITUTIONE.

758. Can. 1373. — § 1. In qualibet elementaria schola, pueris pro
eorum aetate tradenda est institutio religiosa.

§ 2. Iuventus, quae medias vel superiores scholas frequentat,
pleniore religionis doctrina excolatur, et locorum Ordinarii curent ut id
fiat per sacerdotes zelo et doctrina praestantes.

759. Can. 1381. — § 1. Religiosa iuventutis institutio in scholis
quibuslibet auctoritati et inspectioni Ecclesiae subiicitur.

§ 2. Ordinariis locorum ius et officium est vigilandi ne in quibusvis
scholis sui territorii quidquam contra fidem vel bonos mores tradatur
aut fiat.

§ 3. Eisdem similiter ius est approbandi religionis magistros et
libros; itemque, religionis morumque causa, exigendi ut tum magistri tum
libri removeantur.

760. Can. 1382. — Ordinarii locorum sive ipsi per se sive per alios
possunt quoque scholas quaslibet, oratoria, recreatoria, patronatus, etc., in
iis quae religiosam et moralem institutionem spectant, visitare; a qua
visitatione quorumlibet religiosorum scholae exemptae non sunt, nisi
agatur de scholis internis pro professis religionis exemptae.

761. 1°. In scholis in quibus institutio in doctrina christiana nequeat esse una ex disciplinis in programmate, seu in
ratione studiorum, statutis, et ab omni alumno discendis, cura
tamen, pro viribus, habeatur ut alumnis paganis tradatur, sicut
disciplina libera.

2°. Etiam si pagani in doctrina catholica directe institui
possint, alumnis tamen catholicis penitor, et apta ad pietatem
fovendam, institutio religiosa tradatur, Ordinariis ducibus.

762. Ubi fieri potest, deputetur unus saltem sacerdos,
peritus in litteratura sinica et disciplinis theologiciis necnon in re
scholari, cuius munus sit, sub dependentia Ordinarii, inspec-
tionem exercere in scholis totius territorii.

763. Schola, quatenus fieri potest, sit prope residentiam
missionarii cui ab Episcopo directoris munus commissum est.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 249

[Page 235]
**DISCIPLINAE LEGES — INSTITUTIO RELIGIOSA ET MORALIS**

[Texto Principal]
Scholae vero puellarum sint separatae a domo missionarii,
qui summa prudentia utatur in his visitandis.

764. Missionarius maxima cura provideat utilitati et
profectui scholarum sibi commissarum, omni re satagens ut ab
omnibus pueris saltem scholae catecheticae frequententur. Nec,
sine facultate Episcopi, ea immutet quae a decessoribus,
probante Episcopo, statuta sunt.

765. Dum christianitates suas circumit, ne omissat missio-
narius scholas, ibidem apertas, inspicere, et de eis, per semeti-
psum, quaestionem instituere.

Exquirat num magistri officii sui sint diligentissimi; num
discipuli scholas frequentent, studiis se dedant, animum magistris
obsequentem gerant, pietatem colant; num, singulis diebus,
preces matutinas et vespertinas, ac, diebus dominicis et festivis,
in sacello, preces communes et catechismum commune voce
recitent. Insuper, alumnorum confessiones excipiat.

Mirum est quantam alacritatem in parentibus, magistris, et
pueris, haec intenta ac paterna missionarii cura incitare soleat.

766. Institutio religiosa catechetica a sacerdotibus ipsis,
et, si hoc fieri nequeat, nonnisi a catholico magistro, tradatur.

Uti de catechismo, ita libri ad Metaphysicam, Ethicam,
aliasque similes scientias spectantes nonnisi a magistris catholicis
explanentur.

767. Ubi fieri potest, scholis adiungantur Bibliothecae
«circulantes», id est Bibliothecae quarum libri sint in primis
apologetici et circumferantur. Similiter, ubi fieri potest, habe-
antur, pro conferentiis, magnae aulae, et quandoque ad has
conferentias invitantur alumnorum parentes.

768. Scholae maioris momenti condantur, quantum fieri
potest, prope residentias principales, adeoque in maioribus
christianitatibus, habita potissimum ratione de caeli temperatione
et de commoditate alumnorum.

769. Directores et officiales collegiorum eliguntur ab
Ordinario, interrogato Consilio Missionis. Si vero collegia sint
propria cuiusdam Religionis, in huiusmodi electionibus serventur
ea quae a Iure communi, Regula proprii Instituti, necnon probata
consuetudine statuuntur.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 250

[Page 236]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE SCHOLIS ET COLLEGIIS MIXTIS.

770. Collegia mixta diversi sexus per se absolute prohiben-
tur. Scholae vero mixtae, in quibus pueri et puellae tenerrimae
aetatis insimul student, sub directione speciatim religiosarum,
permitti possunt, ubi nullum scandali periculum adest.

771. Collegia catholica ita condantur et ordinentur, ut,
si iusta postulet causa, permittatur ingressus alumnis internis
etiam paganis, modo nullum aut valde remotum subsit fidelibus
periculum in fide et moribus. In collegiis eo sensu mixtis pueri
catholici interni a paganis separentur.

772. Ubi eiusdem gradus scholae catholicae existunt,
pueri christifidelium absolute prohibentur, etiam sub poena
denegationis Sacramentorum, quominus scholas paganas aut
acatholicas celebrent.

773. Alumni pagani ne cogantur ad actus pietatis chris-
tianae faciendos. Attamen eis de industria detur occasio legendi,
audiendi, videndi ea quae viam ad fidem sternere possunt.

774. In regionibus ubi collegia catholica adhuc erigi
nequeunt et pueri fidelium scholas vel collegia acatholicorum
adire debeant, instituantur pro ipsis saltem domus seu convictus,
in quos, sicuti in familias christianas, admittantur, sub vigilantia
alicuius sacerdotis, qui verbo et exemplo eos roboret. In magnis
civitatibus, ubi iuvenes Universitates frequentant, valde optandum
est ut opportunus pro ipsis pensionatus seu domus hospitalis
instruatur.

CAPUT IV.
DE ALUMNIS INTERNIS.

775. Alumni interni regantur particularibus regulis disci-
plinaribus pro pietatis exercitiis, hygiene, ordinibus diurnis et
hebdomadariis, etc., ab ipso Ordinario statuendis vel saltem
Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 251

[Page 237]

[Texto Principal]
SCHOLAE MIXTAE — ALUMNI INTERNI — ALUMNI EXTERNI 237
approbandis. Si fieri possit, ne accipiantur in collegio sine commendaticiis sui missionarii litteris.

776. Alumni christiani concionibus spiritualibus roborentur; et, ad excitandas vocationes ecclesiasticas, saepe sermo habecatur de sacerdotii dignitate, et merito, quod sibi comparant qui Dei servitio et studio convertendi suos populares seipsos totaliter dedicant.

CAPUT V.
DE ALUMNIS EXTERNIS.

777. Condantur normae, iuxta necessitates et conditiones locorum, ne alumni malas societates coeant, neque sese immisceant rebus politicis, maxime publicis significationibus. Haec tria absolute observanda sunt:
1° Sub congruis poenis cautum sit ne alumni pro lubitu lectiones deserant;
2°. Prohibeatur ipsis, sub poena dimissionis e collegio, quominus nomen dent factionibus politicis quae contra Gubernium machinantur nec non societatibus secretis;
3°. Si ob politicas significationes per factionem scholarum ordo turbetur et lectiones deserantur, alumni sine ulla haesitatione dimittantur, et schola pro tempore claudatur.

Maxime interest, pro bono Ecclesiae generali, ut scholae catholicae, in tanta temporum et morum perturbatione, bonum omnibus disciplinae et obsequii erga Auctoritates praebeant exemplum.

778. Curetur ne alumni pagani externi, ubi ex auditione egressi sunt, sibi ipsis relinquantur; sed ad scholam alliciantur et iugiter eorum morali et religiosae formationi consulatur, v. g., instituendo conferentias historicas, scientificas, etc., academias et societates pro exercitationibus physicis, recreantibus ludis et musica.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 252

[Page 238]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT VI.
DE MAGISTRIS.

779. Diligenter curandum est missionariis ut magistri, ad munus docendi pueros vel puellas adhibiti, sint catholici bonis moribus, prudentes, qui verbo et opere bonum iuvenibus exemplum praebeant.

780. Tolerandi sunt magistri acatholici in nostris scholis tantum pro casu verae necessitatis et adhibitae cautelis necessariis.

781. Ne adhibeantur magistri alterius vicariatus, nisi obtentis litteris commendaticiis et, si opus sit, licentia eorum Vicarii.

CAPUT VII.
DE STUDIORUM CURRICULO.

782. 1°. Cum in aliis Provinciis aliae conditiones exigantur ut scholae a Guberno recognoscantur, singulorum Ordinariorum erit definire utrum praestet necne conditionibus quae imponuntur recognitionem petere.

2°. Sed, quidquid est de accipiendis vel non accipiendis conditionibus a quibus pendet recognitio, ac similiter quidquid est de ratione studiorum adamussim definienda vel non definienda iuxta programmata Gubernii, ratio habeatur horum programmatum et quoad annorum curriculum seu disciplinarum tempus, et quoad ipsas discipline in scholis discendas.

3°. Hoc tamen minime impedit quominus omni ope atque opera nitamur ut Gobernium aequis conditionibus et quamprimum recognoscat scholas nostras catholicas, potestate scilicet nobis facta eligendi non tantum magistros, sed rationem studiorum singillatim consideratam et praecipue libros quos meliores aestimamus.

4°. In omni casu curent missionarii perfecte cognoscere quaecumque ad scholarum rationem et regimen spectant.

Decreta

Page 253

[Page 239]

[Texto Principal]
MAGISTRI — STUDIORUM CURRICULUM — RATIO OECONOMICA 239

783. In nostris scholis catechetici libri classici nomisi parce et caute adhibeantur.

784. Libri, de re profana tractantes, non sunt, urgente necessitate, ideo reiciendi quia sunt ab aecatholicis scripti. Caven- dum tamen est ne quem contineant errorem, utque, si contineant, prius expurgentur.

CAPUT VIII.

DE RATIONE OECONOMICA.

785. « Fideles ne omittant adiutricem operam pro viribus conferre in catholicas scholas condendas et sustentandas » (Can. 1379, § 3).

Ideo ne facile liberentur christiani ea adiutrice opera, id est pecunia, pro viribus, conferenda, in condendas et sustentan- das scholas ad quas filios mittere volunt.

786. Antiquissima cura ne sit sumptuosa construere aedi- ficia. Sed, ante omnia, quaerantur eae opes eaque curatio bonorum seu ratio oeconomica, quae ad institutionem christianam, litterariam et scientificam sufficiant.

787. In christianitatibus, curatio bonorum scholae catho- licae seu administratio temporalis ab Episcopo definietur.

Reguntur autem bona scholarum catholicarum eodem iure ac cetera bona ecclesiastica.

788. In administratione seu in regimine oeconomico scho- larum, in oculis habendae sunt sequentes normae directoriae:

1º. Scholae inferioris gradus sustentari possunt:
a) gratuitis « collationibus » singulorum fidelium vel foundationibus a christianitatibus aut a singulis hominibus factis;
b) eleemosynis ab Ordinario vel a missionario in hunc finem collectis;
c) missionis bonis;
d) sed maxime « pensionibus » discipulorum.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 254

[Page 240]

[Texto Principal]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

2°. In scholis altioris gradus:
a) discipuli, intra collegium viventes, saltem pro victu
et vestitu mercedem solvant;
b) cura habeatur, quantum fieri potest, ut, pro pauperibus
christianis, « bursae » instituantur, aut, a benefactoribus, annuae
solvantur pensiones;
c) denique accipi potest pecunia a Guberno Sinensi
collata, dummodo scholae regimen et nomen penes missionem
omni ex parte remaneant.

789. Cum nimios iam sumptus missionibus afferant opera
quae ad evangeli-zationem proxime conducunt, optandum est ut
Congregationes religiosae, quae iuventutis institutioni se dedunt,
propriis facultatibus propriisque aedificiis scholis providant,
salva semper, ad normam iuris et privilegiorum Regularibus
concessorum, obedientia Vicario Apostolico debita.

CAPUT IX.

DE SCHOLIS CATECHETICIS SEU PAROECIALIBUS.

790. Scholae catecheticae seu paroeciales sunt scholae
inferioris gradus, in quibus pueri, praecipue in doctrina
christiana, in historia sacra et in precum cognitione necnon in
lectionibus ac scripturae rudimentis, instituuntur.

Scholae catecheticae pro adultis potissimum tempore hiemali
habendae sunt.

791. Scholae catecheticae validissimum sunt alendae et
propagandae fidei medium. In simplices puerorum animas veritas
catholica facile permanat, et per corum operam bonae cum paren-
tibus consuetudines iunguntur, falsae opiniones discentiuntur, et
religioni sternitur via. Quapropter Primum Concilium Sinense
enixe commendat ut, pro viribus, istae scholae multiplicentur.

792. Curandum est non tantum ut pueri et puellae catechis-
mum et communes preces ad verbum ediscant, sed etiam ut, pro
captu suo, quaenam sit vocibus subiecta sententia intelligant.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 255

[Page 241]

[Texto Principal]
CATECHETICAE — PRIMARIAE — SECUNDARIAE — NORMALES 241

793. Quum istis catecheticis scholis quaedam addatur notio litteraria, facilium damnum vitabitur ne fidelium soboles, per speciem litterarum a magistris catholicis non traditarum, gentiles adeant et ethnicorum erroribus et superstitionibus imbuantur (1).

794. Parentes qui aut malitia incuriave negligent, aut inscitia nequeunt pueros suos catechismum et preces docere, cogantur ad scholas catecheticas filios et filias mittere; et, si denegent quin iustam atque idoneam excusationem habeant, ab absolutione sacramentali, utpote praecipuum officium deserentes, repellantur.

795. Quantum fieri potest, curetur ut adolescentes informentur ad lectionem librorum latinorum vel saltem ad elementa cantus liturgici, ut in sacris functionibus inservire possint.

CAPUT X.
DE SCHOLIS PRIMARIIS.

796. In territorio cuiusque missionarii, multiplicentur, pro viribus, primariae cum puerorum tum puellarum scholae.

CAPUT XI.
DE SCHOLIS SECUNDARIIS.

797. In unoquoque vicariatu aut praefectura apostolica sit, quantum fieri potest, saltem una schola secundaria seu media, in qua alumni praeparentur pro studiis, in scholis superioribus, prosequendis.

CAPUT XII.
DE SCHOLIS NORMALIBUS.

798. Praeter scholas ordinarias, nitendum est ut, quantum fieri potest, in singulis Vicariatus instituantur scholae normales

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883; Coll., 2, n. 1606, XI, 2.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 256

[Page 242]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
pro utroque sexu, in quibus formentur magistri et magistrae,
ludimagistri et ludimagistrae pro scholis primariis et secun-
dariis.

799. Si schola normalis non est legaliter recognita, curetur
ut in fine cursus alumnis concedatur a Guberno diploma de
studii feliciter expletis, quo ius habeant ad munus magistri
susciplendum.

800. Prope scholas normales erigantur, si fieri possit,
scholae primariae, in quibus magistri et magistrae se in lectio-
nibus habendis exercerent.

801. Sicut omnes aliae missionum scholae, ita scholae
normales regulis ab Episcopo datis reguntur.

CAPUT XIII.

DE SCHOLIS CATECHISTARUM.

802. Scholae catechistarum prorsus distinguendae sunt a
scholis normalibus: in his magistri, in illis catechistae formantur;
in his praecipua programmati pars humanas litteras, paedago-
giam et scientiam continet; in illis vero doctrinam christianam.

803. Pro viribus nitentur Ordinarii fovere catechistarum
scholas, ut multos et probatos habeant adiutores in evangeliza-
tionis opere. Iam longa experientia demonstrat quanto adiumento
boni catechistae sint progressui Ecclesiae in Sinis.

804. In catechistarum scholas ii tantum admittantur qui a
proprio missionario commendati sunt, id est iuvenes morigerati,
ex honestis orti familiis, et quorum pietas atque indoles rite
explendi muneris spem afferant.

805. De studiorum ratione haec tantum, valde generalia,
videntur posse statui: Huiusmodi sint catechistarum scholae, ut,
in eis, sive absolutis sive nondum absolutis studiis, iuvenes, qui
fingi possint ad grave catechistarum munus, institutionem
religionam, apologeticam, moralem, eamque quam optimam,
accipiant.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 257

[Page 243]

[Texto Principal]
SCHOLAE NORMALES — CATECHISTARUM — DIARIA ET LIBRI 243

Itaque harum scholarum alumni:
1º. Diligentissime discant preces, doctrinam christianam, historiam biblicam et ecclesiasticam, communem apologeticam;
2º. Ad confutandos vulgares ethnicorum errores, atque ad praestandum munus catechizandi populum ac doctrinam catholicam praedicandi, sedulo exerceantur;
3º. In primis, ad bonos mores, ad virtutis exercitatem, ad studium apostolicum erudiantur, ut, idonei ad exponendam doctrinam catholicam, magnam insuper in convertendos populares diligentiam conferant. Modo non sint tantum praedicatores sed factores verbi, rem prosvere gerent.

806. Scholae catechistarum aliae pro viris, aliae pro mulieribus sunt instituendae; illis missionarius praeest, his soror sive ex europaeis sive ex indigenis Congregationibus.

TITULUS VIII.
De diariis et libris.

807. Cum pravi libri, protervaque diaria vel folia plura in dies per christianitates et scholas ubique disserninentur, cum infensi hostes funestissimis erroribus et calumniis, ab antiquis et modernis impietatum satoribus commodatis seu de novo excussis, tam christianos quam paganos obruiere nitantur, religionem late et acriter oppugnantes, innocua veritatis vel scientiae specie, et venenum propinantes animis, exsurgit Ordinaris, missionariis et sacerdotibus omnibus gravissimum officium erroribus his frena adhibendi, quod fieri nequit nisi per diaria et folia catholicice concepta.

CAPUT I.
DE EDENDIS LIBRIS, DIARIIS ET FOLIIS.

808. Ordinarii omnibus viribus adiuvant sacerdotes proprii territorii, peritos in litteratura sinica et scientiis sive profanis sive ecclesiasticis, ad edendos libros qui catholicam veritatem defendant ac propagent.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 258

[Page 244]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Texto Principal]
809. Libri apologetici ita conficiantur ut non modo contra antiquos errores dirigantur, sed etiam contra systemata, quae Deum esse negant, et ab exteris regionibus ad Sinas pervenerunt. Multi iam opportuni libri exteri habentur, qui sine negotio sinice reddi possunt.

810. Multiplicentur opuscula minoris molis, seu folia et pagellae, quae praecipua capita religionis christianae referant brevi popularique sermone: haec enim facilioris sunt divulgationis, et doctrinam nostram optime propagant.

811. Nitantur non modo sacerdotes, sed catholici omnes, diffundere folia periodica catholica.

812. Maxime utilitatis pariter foret folium periodicum scientificum populare, in lingua sinica cedendum et imprimendum a Comitatu Centrali diariis praeposito.

813. Eo consilio foveantur librariae catholicae, ut libros ex diversis typographiis colligant, non modo sinicos, sed etiam externos, qui maiori adiumento missionariis et catholicis esse possint.

814. Nitendum est ut, saltem in maioribus centris, edantur folia, non nomine catholica, sed a catholicis exarata, ita ut pagani, ea legendo, sensim benevolum efferment animum erga religionem catholicam. Attamen cavendum ne ista folia in partes politicas, re aut specie, concedant, et nuntia ad mercaturam minus honestam promovendam in medium proferant.

CAPUT II.
DE PRAEVIA LIBRORUM CENSURA.

815. Quae ius commune de censura et prohibitione librorum praecipit, Primum Concilium Sinense in mentem revocat, referens canones 1384, 1385, 1386, 1387, 1388, 1391, 1394, §1.

816. In singulis vicariatus, ad normam can. 1393, constituantur censors qui edenda cognoscent et ad Vicarios Apostolicos suum referant iudicium.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 259

[Page 245]

[Texto Principal]
LIBRORUM EDITIO — PRAEVIA CENSURA — PROHIBITIO

CAPUT III.

DE PROHIBITIONE LIBRORUM.

817. Can. 1395. — § 1. Ius et officium libros ex iusta causa prohibendi competît non solum supremae auctoritati ecclesiasticae pro universa Ecclesia, sed pro suis subditis Conciliis quoque particularibus et locorum Ordinariis.

§ 2. Ab hac prohibitione datur ad Sanctam Sedem recursus, non tamen in suspensivo.

§ 3. Etiam Abbas monasterii sui iuris et supremus religionis clericalis exemptae Moderator, cum suo Capitulo vel Consilio, potest libros ex iusta causa suis subditis prohibere; idemque, si periculum sit in mora, possunt alii Superiores maiores cum proprio Consilio, ea tamen lege ut rem quantocius deferant ad supremum Moderatorem.

818. Can. 1396. — Libri ab Apostolica Sede damnati ubique locorum et in quocumque vertantur idioma prohibiti censeantur.

819. Can. 1397. — § 1. Omnium fidelium est, maxime clericorum et in dignitate ecclesiastica constitutorum eorumque qui doctrina praecel-lant, libros quos perniciosos iudicaverint, ad locorum Ordinarios aut ad Apostolicam Sedem deferre; id autem peculiari titulo pertinet ad Legatos Sanctae Sedis, locorum Ordinarios, atque Rectores Universitatum catholicarum.

§ 2. Expedît ut in pravorum librorum denuntiatione non solum libri inscriptio indicetur, sed etiam, quantum fieri potest, causae exponantur cur liber prohibendus existimetur.

§ 3. Iis ad quos denuntiatio deferatur, sanctum esto denuntiantium nomina secreta servare.

§ 4. Locorum Ordinarii per se aut, ubi opus fuerit, per sacerdotes idoneos vigilant in libros, qui in proprio territorio edantur aut venales prostent.

§ 5. Libros qui subtilius examen exigant vel de quibus ad salutarem effectum consequendum supremae auctoritatis sententia requiri videatur, ad Apostolicae Sedis iudicium Ordinarii deferant.

820. Can. 1398. — § 1. Prohibitio librorum id efficit ut liber sine debita licentia nec edi, nec legi, nec retineri, nec vendi, nec in aliam linguam verti, nec ullo modo cum aliis communicari possit.

§ 2. Liber quoquo modo prohibitus rursus in lucem edi nequit, nisi, factis correctionibus, licentiam is dederit qui librum prohibuerat eiusve Superior vel successsor.

821. Can. 1402. — § 1. Ordinarii licentiam, ad libros quod attinet ipso iure vel decreto Sedis Apostolicae prohibitos, concedere suis subditis valent pro singulis tantum libris atque in casibus dumtaxat urgentibus.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 260

[Page 246]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

§ 2. Quod si generalem a Sede Apostolica facultatem impetraverint suis subditis permittendi ut libros proscriptos retineant ac legant, eam nonnisi cum delectu et iusta ac rationabili causa concedant.

822. Can. 1403. — § 1. Qui facultatem apostolicam consecuti sunt legendi et retinendi libros prohibitos, nequeunt ideo legere et retinere libros quoslibet a suis Ordinariis proscriptos, nisi in apostolico indulto expressa iidem facta fuerit potestas legendi et retinendi libros a quibuslibet damnatos.

§ 2. Insuper gravi praecepto tenentur libros prohibitos ita custodiendi, ut hi ad aliorum manus non perveniant.

823. Can. 1405. — § 1. Licentia a quovis obtenta nullo modo quis eximitur a prohibitione iuris naturalis legendi libros qui ipsi proximum spirituale periculum praestant.

§ 2. Ordinarii locorum aliique curam animarum habentes opportune moneant fideles de periculo et damno lectionis librorum pravorum, praesertim prohibitorum.

824. Est in Sinis magna librorum varietas.

I. Sunt libri omnino honesti qui de rebus honestis honeste tractant et sine ullo offendiculo a quovis, aut certe a quibusdam, legi possunt.

II. At sunt quoque plurimi libri, qui pessimi sunt et ipso iure prohibentur.

Etenim, inter alios, ipso iure prohibentur:

1º. «Libri quorumvis scriptorum, haeresim vel schisma propagantes, aut ipsa religionis fundamenta quoquo modo evertere nitentes» (1);

2º. «Libri qui religionem aut bonos mores, data opera, impetunt» (2);

3º. «Libri quorumvis acatholicorum, qui ex professo de religione tractant, nisi constet nihil in eis contra fidem catholicam contineri» (3);

4º. «Libri qui quodlibet ex catholicis dogmatibus impugnant vel derident...» (4);

5º. «Libri qui res lascivas seu obscenas ex professo tractant, narrant, aut docent» (5).

III. Denique, aliis praetermissis, sunt libri qui, data quidem opera, religionem catholicam non impetunt, imo, specie cuiusdam

(1) Can. 1399, 2°.—(2) Can. 1399, 3°.—(3) Can. 1399, 4°.—(4) Can. 1399, 6°.—(5) Can. 1399, 9°.

Decreta

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 261

[Page 247]

[Texto Principal]
LIBRORUM PROHIBITIO — LIBRI PROHIBITI — TYPOGRAPHIAE 247
culturæ et humanitatis, de ea, si causa ferat, etiam honorifice
loquuntur. At idem falsum criterium erga quaslibet religiones
habent: quo falso criterio indifferentismo et, ut ita dicam,
communismo religioso favent, qua peste nulla est, inter pestes
religiosas, tam venenosa et mortifera. Unde fit ut etiam hi libri
ipso iure, saltem plerumque, prohibeantur; nam reapse religionis
fundamenta evertcre nituntur (1), aut, scripti ab acatholicis, ex
professo de religione tractant (2).

825. Cum unum ex gravissimis Ordinariorum officiis sit
ut «per se aut, ubi opus fuerit, per sacerdotes idoneos vigilant
in libros, qui in proprio territorio edantur aut venales pro-
stent» (3), diligentissime studeant Vicarii et Praefecti Apostolici
impedire ne fideles, seipos plurimum fallentes, ideo pro bonis
et honestis habeant libros supra descriptos (III), quia non
parvus est progressus ab homine pagano non directe, et data
opera, impugnari nostram sanctam religionem. Esto in homine
pagano hic sit aliqualis progressus, restat saltem ut in talium
hominum scriptis minime inveniantur illa salubria pascua quibus
unicis oves Christi pasci debent: non enim pagani sunt aut
possunt esse christianorum magistri et pastores.

CAPUT IV.

DE TYPOGRAPHIIS.

826. Optimum foret ut in Vicariatus, si non adest, aliqua
typographia institueretur. Si Vicariatus ex se impar est
typographiae condendae, operae pretium est ut plures eiusdem
familiae religiosae Vicariatus, collatis consiliis viribusque unitis,
huic provident urgenti necessitati. Sic praesto erit maior
commoditas imprimendi opuscula de religione pertractantia.
Ubi typographia pro characteribus sinicis haberi nequeat, curatur
haberi saltem lythographiam, quae pro libris sinicis edendis sic
apte inserviat sicut typographia (4).

(1) Can. 1399, 20. — (2) Can. 1399, 40. — (3) Can. 1397, § 4. — (4) Instr. S.C.
de Prop. Fide, 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, 39.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 262

[Page 248]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS IX.
De caritatis institutis.

[Texto Principal]
827. Sancta mater Ecclesia, exemplum sequens Domini nostri Iesu Christi, qui pertransiit benefaciendo et sanando omnes (1), semper, ubique terrarum, multiformia creavit caritatis instituta, non tantum corporum morbos curans, sed omnibus subveniens animarum infirmitatibus.

Nostrum igitur est munus apostolicum caritatis opera in Sinis promovere, ut gentibus pateat splendeatque haec praecepta et divina Ecclesiae nota, scilicet amor supernaturalis pauperum et languentium, quibus SS. Redemptoris remuntiantur verba: Appropinquavit in vos regnum Dei.

828. Immediatus operum caritatis finis est bonum materiale praebere, nempe infirmitates curare, miseris succurrere, derelictos accipere et protegere, etc.; finis autem remotus, nunquam obliviscendus, est gloria Dei et salus animarum: corpora curando, quaerimus animas salvas facere.

829. Quapropter in caritatis exercitio semper proportio servetur, ne nimis exhaurentur missionum stipes, et missionarii, pluribus distenti curis, praeceptum munus, quod est gentibus Evangelium annuntiare, paulisper praetermittant.

830. Optandum est ut, quatenus fieri potest, caritatis instituta, aliui Congregationi religiosae concredita, suis opibus ab ipsa Congregatione administrari queant sibique sufficiant, quin ratio oeconomicica missionis oneretur, salva semper a Vicario Apostolico institutorum dependencia.

831. Sorores Congregationum religiosarum admirabilem praestant in caritatis muneribus apostolatum. Sed, ut spiritu-alibus fructibus usque melius consulatur, necesse est eis non deesse linguae sinicae scientiam.

Ideoque Congregationum moderatoribus Primum Concilium Sinense praecepta Sacrae Congregationis de Propaganda Fide enixe commendat observanda, et opportunum ducit ut advenientibus in Sinas Sororibus, nullum detur, saltem primo anno, munus quod studium linguae sinicae impediат.

(1) Act., X, 38.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 263

[Page 249]

[Texto Principal]
CARITATIS INSTITUTA — ORPHANOTROPHIA — S. INFANTIA 249

CAPUT I.

DE ORPHANOTROPHIIS ET SANCTAE INFANTIAE OPERE.

832. Valde commendanda sunt in Missionibus orphanotro-
phia: his enim institutis praedilectionem Christi erga parvulos
omnibus exhibemus; et Ecclesiae benevolentia etiam paganorum
allicitur.

833. Curent Ordinarii, Sacra Congregatio de Prop. Fide
annuente, ut vocentur ad Sinas Congregationes quarum peculiare
munus sit puerorum educatio.

834. In orphanotrophiis infantes edoceantur in pietate, in
doctrina, litteris vel artibus iuxta facultates cuiusque.

835. Aptiores ad discedendum altiorem educationem reci-
pient, si idoneum videatur loci Ordinario, et partim aut totaliter
manualibus laboribus immunes praestentur, ut, tempore oppor-
tuno, ludimagistrorum, catechistarum, ludimagistrarum munere
fungi possint, ac fidei propagationi inservire.

836. Ad varias artes manuales infantes edoceantur, sive
in ipsa schola, seu domi, sive apud christianos opifices patronos,
vita moribusque bonos ac probos.

837. 1º. Puellae committantur probatis Congregationibus
religiosarum vel bonis familiis christianis, a quibus exerceantur
in officiis earum futurae conditioni plerumque matrisfamilias
congruentibus.

2º. Puellae cum nubiles sint et nubere velint, curent
moderatores ut non modo sponsi, sed etiam familiae, in quibus
convivere debent, sint divinae legis observantissimae, et copiam
habeant ad sufficientem sustentationem, ita ut, pro his puellis,
saluti animae et corporis cautum sit.

838. 1º. Inducantur christiani sinenses ad opus Sanctae
Infantiae et alia caritatis instituta sustinendum.

2º. Infantes in articulo mortis baptizati describantur in
regestis, ut, si postea vivant, christianae educentur et alieni
christianitati adscribantur.

32

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 264

[Page 250]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

3º. Curetur ut christiani, praesertim si propria prole careant, pueros Sanctae Infantiae adoptent; attamen Ordinarii debitas cautiones prius exquirant a familiis, quae infantes adoptare in animo habent.

839. Mulieres vel puellae ad orphanotrophia effugientes protectionem quaerendi causa, ne admittantur, praeter casum temporalis tantum asyli, inconsulto Ordinario.

CAPUT II.
DE SCHOLIS TECHNICIS ARTIUM MANUALIUM.

840. Spectatae uti medium caritatis exercendae et propagandae fidei, scholae technicae ad informandos in artibus manualibus opifices atque operum magistros, sunt in christianitatibus valde utiles: nam in bonum et utilitatem pauperum directe cedunt. Ut autem valetudini corporis atque animi consulatur, quadam cautiones sunt adhibendae.

841. Religiosis igitur cum viris tum mulieribus plurimum commendatur harum scholarum institutio, in quibus, ut toti loco et omnibus provideatur, de artibus manualibus non modo christiani sed etiam pagani sunt edocendi.

842. In technicis puerorum scholis missionarius seu catechista, in puellarum scholis soror, seu virgo sinensis vel alia pia mulier, doctrinam christianam et preces sedula cura omnes doceat.

843. Mercatura, quae, in nostris technicis scholis, commutatione rerum confectarum exerceri videtur, est honestum caritatis exercendae instrumentum, nec, spectato fine operis, prae se fert speciem mercaturae can. 142 et 2380 prohibitae.

CAPUT III.
DE NOSOCOMIIS.

844. Unusquisque Vicariatus enitatur ut proprium habeat nosocomium: nam in eo caritas christiana peroptime exercetur;
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 265

[Page 251]

[Texto Principal]
SCHOLAE TECINICAE — NOSOCOMIA — DISPENSARIA

caeli ianua plurimis moribundis aperitur; et cura corporis aditus
ad sanationem animi saepe saepius patet.

845. In nosocomiis catholicis, ad suscipiendam aegrotantium curam,
informentur, si desint religiosae, sive viduae christianae, ad hoc munus idoneae, sive probatae virtutis virgines.

Nisi timeatur ne officium suum docendi catechismum
negligant aut deserant, curandum etiam est ut et catechistae, qui
in pagis suo numere funguntur, aliquid artis medicae in nostris
nosocomiis ediscant.

846. Curent, pro viribus, missionarii ut sibimet necnon
catechistis aditus ad publica nosocomia pateat. Imo valde
optabile est ut in eis nosocomiis curam infirmorum suscipere
possint nostrae sororum religiosae Congregationes.

CAPUT IV.

DE DISPENSARIIS.

847. Cum dispensaria minore quam nosocomia sumptu
aperiri possint, cura habeatur ut magis magisque in dies multi-
plicentur. Valde optabile est ut in singulis subpraefecturis unum
pro viris atque alterum pro mulieribus dispensarium exstet.

848. Ad curam virorum in dispensariis suscipiendam,
informentur in loco apto, et, si fieri possit, in scholis medicis,
pii ac studiosi iuvenes.

Ad curam mulierum adhibeantur religiosae, aut saltem
virgines sinenses, praesertim si in Congregatione vivunt.

FINIS LIBRI QUARTI.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 266

[Page 1]

[Texto Principal]
LIBER QUINTUS.
DE PROCESSIBUS, DELICTIS ET POENIS.

TITULUS I.
De causis matrimonialibus in genere.

849. 1°. Cum in Sinis ius civile, tum vetus tum novum, iura ecclesiastica de matrimonio non agnoscat, et coactiva vi, etiam gravibus poenis adhibitis, ad matrimonia contrahenda adstringat, sponsalibus more sinico semel initis, non obstante repugnantia alterutrius partis; et peculiariter, cum nullitas matrimonii, a iudice ecclesiastico ad normam legum canonicarum declarata, a tribunali civili sinico oppugnari possit; et vicissim divortium, a tribunali civili sinico pronuntiatum iuxta consuetudines vel leges sinenses, nequeat agnosci a iudice ecclesiastico; tunc non parvi momenti difficultates exsurgunt et teterrima mala pro fide et moribus christianorum.

2°. Ad huiusmodi difficultatibus occurrendum Ordinarii pro viribus utique curabunt ut fideles, et praesertim catechumeni et neophytae recte erudiantur de sanctitate matrimonii, de matrimoniiis cum infidelibus abhorrendis et de maximis cautelis adhibendis in sponsalibus ineundis, ut secundum nempe ecclesiasticas leges fiant nuptiae.

Operam insuper dabunt, praesertim per missionarios, ut fideles adiuvent in eiusmodi negotiis, quatenus prudentia et iustitia suadent, per compositiones amicales inter partes, consentiente iudice civili et adhibitís etiam ecclesiasticis poenitentiis si fideles noxii inveniantur.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 267

[Page 253]

[Texto Principal]
CAUSAE MATRIMONIALES — CAUSAE BEATIFICATIONIS 253

TITULUS II.

De processibus pro inductione causae beatificationis a loci Ordinario iure proprio instruendis.

850. Concilium Sinense omnibus Sinarum Ordinariis enixe commendat quae in iure communi can. 2038 2064 de causis beatificationis servorum Dei statuuntur.

851. 1°. Curent Ordinarii locorum, in quorum missionibus martyres pro fidei confessione passi sunt vel cum fama sanctitatis pii servi Dei obiere, processus opportuno tempore instruere, ne documenta, aliaeque gravis momenti notitiae, negligentiter et indecore pereant.

2°. Si autem processus informativus inchoatus non fuerit intra triginta annos a morte Servi Dei, ut ad ulteriores procedi possit, probari debet nullam in casu fraudem vel dolum aut culpabilem negligentiam adfuisse (1).

852. In processu informativo instruendo « non est necessse ut constet de virtutibus, martyrio, miraculis, sed sufficit ut probetur fama in genere, spontanea, non arte aut diligentia humana procurata, orta ab honestis et gravibus personis, continua, in dies aueta et vigens in praesenti apud maiorem partem populi » (2).

853. Can. 2116.—§ 2. Verum, si de martyre agatur et evidenter constet de martyrio et causa martyrii tum materialiter tum formaliter spectati, sed deficiant miracula, Sacrae Congregationis est decidere an signa in casu sufficientia et, iis deficientibus, an supplicandum sit Sanctissimo pro dispensatione a signis in casu.

854. Can. 2003.—§ 1. Quivis fidelis vel legitimus Christifidelium coetus ius habet petendi ut causa apud tribunal competens instruatur.

§ 2. Si petitio a legitima et competente Ecclesiae auctoritate admissa fuerit, eo ipso petenti ius est causam legitime promovendi et ad exitum perducendi.

§ 3. Loci Ordinarius potest sive ex officio sive ad instantiam causam beatificationis instruere.

(1) Can. 2049.—(2) Can. 2050, § 2.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 268

[Page 254]
**LIBER V.—DE PROCESSIBUS, DELICTIS ET POENIS**

**[Texto Principal]**
855. Ad honorem Dei et ad decus Sanctae Matris Ecclesiae vehementer hortamur missionarios, quorum in locis Servi Dei ceciderunt, ut diligentes et solliciti sint in eorumdem notitiis colligendis et in scriptis referendis. Res et scripta, si quae supersunt Servorum Dei, acta processuum civilium tribunalium, quatenus fieri potest, saltem transscripta, pro viribus colligant et religiose ad Ordinarium deferant.

TITULUS III.
De delictis et poenis.

856. Can. 2214.—§ 1. Nativum et proprium Ecclesiae ius est, independens a qualibet humana auctoritate, coercendi delinquentes sibi subditos poenis tum spiritualibus tum etiam temporalibus.

§ 2. Prae oculis autem habeatur monitum Conc. Trid., sess. XIII, de ref., cap. 1: «Meminerint Episcopi aliique Ordinarii se pastores non percussores esse, atque ita praeesse sibi subditis oportere, ut non in eis dominantur, sed illos tanquam filios et fratres diligant elaborentque ut hortando et monendo ab illicitis deterreant, ne, ubi deliquerint, debitis eos poenis coercere cogantur; quos tamen si quid per humanam fragilitatem peccare contigerit, illa Apostoli est ab eis servanda praecceptio ut illos arguant, obsecrent, increpent in omni bonitate et patientia, cum saepe plus erga corrigendos agat benevolentia quam austeritas, plus exhortatio quam comminatio, plus caritas quam potestas; sin autem ob delicti gravitatem virga opus erit, tunc cum mansuetudine rigor, cum misericordia iudicium, cum lenitate severitas adhibenda est, ut sine asperitate disciplina, populis salutaris ac necessaria, conservetur et qui correcti fuerint, emendantur aut, si resipiscere noluerint, ceteri, salubri in eos animadversionis exemplo, a vitiis deterreantur».

857. Concilium Sinese, qua par est reverentia et obedientia, omnia quae in iure communi de delictis et poenis statuta habentur, amplectitur, sive de clericis agitur, sive de religiosis ac laicis.

858. Habita vero ratione particularium necessitatum, ratione locorum et personarum, relinquitur singulis Ordinariis peculiares, ubi opus sit, intra limites suae iurisdictionis, statuere poenas ad normam canonum 2220-2222, ceteroquin servatis principiis iuris communis.

Decreta

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 269

[Page 235]

[Texto Principal]
CAUSAE BEATIFICATIONIS—DELICTA ET POENAE

859. Quandoque enim expedit ut et poenis ecclesiasticis plectantur ii in primis fideles qui violant praeceptum de matri- monio cum infidelibus non contrahendo; filias paganis desponsant vel vendunt; ritus superstitiosos scientes et volentes peragunt; publicum praebent scandalum; liberos ad scholas paganorum vel protestantium mittunt; nomine Ecclesiae abutentes, negotia iniu- ste tractant et pecuniam vel ab aliis fidelibus vel a catechumenis aut paganis extorquent; et alia gravia religionis munera negligunt vel alia huiusmodi delicta patrant.

860. De poenis denique olim a iure communi statutis, prae oculis habeatur praescriptum can. 6, n. 5°: «Quod ad poenas attinet, quarum in Codice nulla fit mentio, spirituales sint vel temporales, medicinalles vel, ut vocant, vindicativae, latae vel ferendae sententiae, eae tanquam abrogatae habeantur».

861. Quae vero ab Episcopis in particularibus Synodis statutae sunt poenae, et ab eisdem non abrogatae, adhuc censentur vigere, donec aliter Ordinarii statuant, et dummodo cum principiis iuris communis concordent.

[Finis libri quinti
et etiam
Decretorum Primi Concilii Sinensis.]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 270

[Page 256]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM

† Ego Celsus Constantini, Archiepiscopus tit. Theodosiensis,
Legatus Pontificius.

† Ego Prosper Paris, S. I., Ep. tit. Silandensis, Vic. Ap.
Nankinensis.

† Ego Paulus Maria Reynaud, C. M., Ep. tit. Fuss., Vic.
Ap. Chekiang Or.

† Ego Conradus Abels., Ep. tit. Laganiensis, Vic. Ap. Mongo-
liae Or.

† Ego Franciscus Geurts, Ep. tit. Rhinocol., Vic. Ap. Chihli Or.

† Ego Fr. Odoricus Timmer., Ep. tit. Drusipar., Vic. Ap.
Shansi Merid.

† Ego Fr. I. P. Mondaini, Ep. tit. Synaitanus, Vic. Ap.
Hunan Merid.

† Ego Fr. Agapitus Fiorentini, Ep. tit. Rusad., Vic. Ap.
Shansi Sept.

† Ego Augustinus Henninghaus, Ep. tit. Hypaepensis, Vic.
Ap. Shantung Merid.

† Ego Fr. Adeodatus Maria Wittner, F. M., Ep. tit. Mileten-
sis, Vic. Ap. Shantung Or.

† Ego Nicolaus M. Ciceri, Ep. tit. Dausarensis, Vic. Ap. de
Ki-an.

† Ego Carolus Maria de Gorostarzu, Ep. tit. Ailensis, Vic.
Ap. Yunnan.

† Ego Fr. Eugenius Massi, O. F. M., Ep. tit. Joppensis, Vic.
Ap. Shensi Centralis.

† Ego Joseph Fabrègues, Ep. tit. Alalien., Coadiutor Pekinensis.

† Ego Paulus Faveau, Ep. tit. Tomass., Vic. Ap. Chekiang Occ.

† Ego Mauritius Duceur, Ep. tit. Barbalissensis, Vic. Ap.
Kwangsi.

† Ego Fr. Coelestinus Ybanez, Ep. tit. Bagensis, Vic. Ap.
Shensi Sept.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 271

[Page 257]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

† Ego LUDOVICUS FATIGUET, Ep. tit. Aspendius, Vic. Ap. de
Kiu Kiang.

† Ego IOSEPH NOEH TACCONI, Ep. tit. Aradensis, Vic. Ap.
Honan Or.

† Ego Fr. FRANCISCUS AGUIRRE, O. P., Ep. tit. Botryensis,
Vic. Ap. de Foochow.

† Ego ALOYSIUS CALZA, Ep. tit. Term., Vic. Apost. Honan Occ.
† Ego PAULUS DUMOND, Episc. tit. de Curubis, Adm. Ap. de
Kanchow.

† Ego LUDOVICUS CLERC-RENAUD, Ep. tit. Elaeensis, Vic. Ap. de
Yukiang.

† Ego EVERARDUS TER LAAK, Ep. tit. Parecopolitanus, Vic. Ap.
de Tchagar.

† Ego ADULPHUS RAYSSAC, Ep. tit. Cotyensis, Vic. Ap. de
Swatow.

† Ego IOANNES DE VIENNE, Ep. tit. Abrytensis, Vic. Ap. Chihli
maritimi.

† Ego LUDOVICUS VAN DYCH, Ep. tit. Abbiritensis, Vic. Ap. de
Suiyuan.

† Ego FLAMINIUS BELOTTI, Ep. tit. Sufetulensis. Vic. Ap. Honan
Merid.

† Ego Fr. IMMANUEL PRAT, Ep. tit. Mactaritanus, Vic. Ap. de
Amoy.

† Ego IACOBUS VICTOR MARIA ROUCHOUSE, Ep. tit. Acegearum,
Vic. Ap. Szechwan Sept.-Occ.

† Ego Fr. ANGELUS D. CARBAJAL, Ep. tit. de Caloe, Vic. Ap.
Hunan Sept.

† Ego HENRICUS LÉCROART, S. I., Ep. tit. Anchialensis, Vic. Ap.
Chihli Mer.-Or.

† Ego IOSEPHUS BOURGAIN, M. E., Ep. tit. Archelaidensis, Vic.
Ap. Kienchang.

† Ego ALOYSIUS VERSIGLIA, S. S. F. S., Ep. tit. Charystensis,
Vic. Ap. de Shiuchow.

† Ego FRANCISCUS SCHRAVEN, Ep. tit. Amyclaeensis, Vic. Ap.
Chihli Mer.-Occ.

[Assinaturas]
33

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

Page 272

[Page 258]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

[Texto Principal]
† Ego AUGUSTINUS GASP AIS, Ep. tit. Canop., Vic. Ap. Manch. Sept.
† Ego MARTINUS CHIOLINO, Ep. tit. Calamensis, Vic. Ap. Honan Sept.
† Ego AUGUSTUS GAUTHIER, Ep. tit. Doberensis, Vic. Ap. Kwangtung Occ. et Hainan.
† Ego IOANNES MARIA BLOIS, Ep. tit. Lambaesitanus, Vic. Ap. Manchuriae Merid.
† Ego VINCENTIUS HUARTE, S. I., Ep. tit. Resaiwensis, Vic. Ap. Anhwei.
† Ego Fr. HERMENEGILDUS RICCI, O. F. M., Ep. tit. Antypirogensis, Vic. Ap. Hupe Occ.-Sept.
† Ego LUDOVICUS JANSSENS, Ep. tit. Faustinopolitanus, Coadj. Mongolae Or.
† Ego ANTONIUS FOURQUET, Ep. tit. Themisionensis, Vic. Ap. de Canton.

Ego ALEXANDER CARLO, Praefectus Apost. de Lanlung.
Ego IOSEPHUS HOOGERS, Praefectus Apost. de Tatung.
Ego IACOBUS WALSH, Praefectus Apost. de Kongmoon.
Ego Fr. ODORICUS TC'ENG, Praefectus Apost. de Puchi.
Ego MELCHIOR SOUEN, Praefectus Apost. de Lihsien.
Ego THEODORUS BUDDENBROCK, Administrator Apost. Kansu Occ.
Ego Fr. MARIA LUDOVICUS BRUN, Abbas B. M. de Consolatione.
Ego procurator II. et RR. DD. GIRAUDEAU et FAYOLLE, IOSEPH BOURGAIN, ep. Archelaid., Vic. Ap. Kienchang.
Ego PAULUS MONTAIGNE, C. M., Pro-Vicarius Chihli centralis.
Ego SAMUEL SOMMAVILLA, Pro-Vicarius de Hankow.
Ego IOANNES MICHAEL SPADA, Pro-Vicarius de Hongkong, sede vacante.
Ego MATHIAS VLAMINCK, O. F. M., Procurator Illmi Rmi D. Ep. Trudonis Jans.
Ego MANUEL PITTA, Procurator Illmi Rmi D. Ep. Macaonensis.
Ego Fr. ILDEFONSUS HEILIGENSTEIN, O. F. M., Procurator Illmi Rmi D. Ep. A. Schmucker.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 273

[Page 259]

[Texto Principal]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

Ego Fr. ODORICUS SCHELL, O. M. Cap., Procurator Illmi Rmi D.
Ep. Walleser.

Ego ALBERTUS DE SMEDT, C. I. C. M., Procurator Illmi Rmi Dni
Frederix, Vic. Ap. Ning-shia.

Ego OCTAVIUS CASUSCELLI, Sem. Miss. Est. de Urbe, Procurator
Illmi Rmi Dni Capettini, Vic. Ap. Shensi Merid.

Ego ALEXANDER CARLO, Procurator Illmi et Rmi D. Séguin, Vic.
Ap. Kweichow.

Secretarius Concilii
G. PAYEN, S. I.

Notarii et Testes ad Acta
Fr. CASIMIRUS HERNANDEZ, O. P.,
IACOBUS TCHANG.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura manuscrita visível — apenas impressão tipográfica)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 274

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 275

[Page 1]

[Texto Principal]
VOTA ET POSTULATA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Anotações marginais]
(No visible marginal notes)

[Carimbos]
(No visible stamps or seals)

[Assinaturas]
(No visible signatures or rubrics)

[Referências arquivísticas]
(No visible archival references)

Page 276

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 277

[Page 1]

[Texto Principal]
VOTA ET POSTULATA
PRIMI CONCILII SINENSIS

—*—

De vexillorum nationalium usu.

1.—Normas circa vexillorum nationalium usum, ab Apostolica Sede per Legatum Pontificium Concilio Plenario Sinensi traditas, quae hae sunt: «Intra Ecclesiarum septa nemini liceat vexilla aut signa nationalia cuiuslibet gentis exponere», Concilium reverenter accipit. Hoc tamen exprimit votum, ut relinquatur prudenti Ordinariorum consilio munus eas normas deducendi, salvis praescriptionibus pro vexillis in ecclesia admittendis vel benedicendis in decreto S. R. C. die 26 Martii 1924 datis (1).

Affirmative et ad mentem. Mens autem est ut non solum salvae sint praescriptioniones a Sacra Rituum Congregatione hac in re datae, sed etiam perpendatur dispositio animi indigenarum qui forte ex expositis, in ecclesiis, vexillis exterarum nationum aut ab ecclesiis arcerentur, aut a suis popularibus spernerentur et exprobrarentur tanquam propriae patriae adversi vel eidem non satis devoti.

(1) A. A. S., a. 1924, p. 171.

—○○○—

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 278

[Page 264]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De divisione in regiones ecclesiasticas.

2.—Cum, abhinc ab anno 1879, in Sinis quinque tantum habeantur regiones ecclesiasticae, eaeque, multiplicatis vicariati-
bus, iam sint pauciores numero, Primum Concilium Sinense submisse a Sancta Sede petit ut, in Sinis, divisio in regiones
ecclesiasticas aptetur, quantum fieri potest, ad divisionem Sina-
rum in provincias civiles (1)

Præcipuae rationes quae hanc novam divisionem suadent
hae sunt:

1°. Fieri potest haec divisio: nam attentis novis vicaria-
tuum erectionibus, quae, progredientibus aetatibus, adhuc certe
multiplicabuntur; attenta pariter multitudine capitum in qualibet
provincia civili, singulae provinciæ civiles, paucis exceptis, satis
sunt ad unam regionem ecclesiasticam constituendam.

2°. Non modo fieri potest haec divisio, sed ad progres-
sum institutionum ecclesiasticarum conducit.

Magno enim est adiumento ad cadem evangelizationis me-
dia in cadem regione ecclesiastica adhibenda: nam in cadem
regionem ecclesiasticam coniungit populos qui indole et moribus
minus distant; imminuit locorum distantias; magna ex parte
tollit ea quae obstant ne pastores inter se conveniant.

3°. Denique hac divisione apparatur iter ad Hierarchiam
ecclesiasticam aliquando constituendam.

His de causis, proponitur ad normam provinciarum civilium
sequens divisio. Si quis Vicariatus partem alterius provinciæ
continet, pertinet, ut plurimum, ad eam provinciam in qua sedem
habet. Excipitur Vicariatus Ningshia, qui, sedem habens in
Ningshia, urbe provinciæ Kansu, gravibus de rationibus, pro-
vinciæ Mongoliæ subiungitur.

(1) Degr. S. C. de P. F., 23 Iunii 1879; Coll., 2, n. 1524.

[Vota et Postulata]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 279

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 280

[Page 266]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Regiones
ecclesiasticae | Vicariatus | Christiani | Infideles
--- | --- | --- | ---
8°. KIANGSU
ANHWEI | Nanking
Wuhu
(Aliae praeparantur
missiones) | 195.863
73.912 | 25.000.000
25.000.000
9°. HONAN | Honan Sept.
Honan Orient.
Honan Occid.
Honan Merid. | 20.967
9.000
11.093
20.471 | 7.000.000
7.000.000
8.000.000
8.000.000
10°. SZECHWAN | Szechwan Sept.-Or.
Szechwan Orient.
Szechwan Merid.
Kientchang
Thibet | 50.088
58.102
39.435
8.129
4.079 | 25.000.000
15.000.000
15.000.000
2.000.000
3.000.000
11°. HUPEH | Hupeh Orient.
Hupeh Sept.-Occ.
Hupeh Merid.-Occ.
Wuchang
Hanyang
Puchi | 43.914
35.012
32.192 | 16.000.000
6.000.000
9.000.000
12°. HUNAN | Hunan Merid.
Hunan Sept.
(Duae aliae missiones
praeparantur) | 23.562
15.478 | 10.000.000
11.000.000
13°. KIANGSI | Kiukiang
Kian
Kanchow
Yukiang | 28.596
16.279
28.102 | 6.000.000
8.000.000
8.000.000
14°. CHEKIANG | Chekiang Orient.
Chekiang Orient. | 38.460
21.161 | 11.000.000
7.750.000

[Vota et Postulata]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 281

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 282

[Page 268]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De Missionibus a nomine residentiae
Ordinarii appellandis.

3.—Primum Concilium Plenarium Sinense humiliter petit
a Sancta Sede ut singuli vicariatus et singulae praefecturae
apostolicae appellantur nomine loci qui sit residentia episcopalis.

Praecipuae rationes hae sunt:
1°. Multiplicatis Vicariatibus, nulla est iam necessitas
aut utilitas servandi denominationem hucusque adhibitam;
2°. Difficile est invenire nomen quod ad novos Vicariatus
in posterum instituendos sit aptatum;
3°. Denominatio proposita viam munit ad Hierarchiam
constituendam.

Hisce de causis, Sanctae Sedi reverenter proponuntur
sequentes vicariatum et praefecturarum apostolicarum denomi-
nationes.

Nova denominatio | Pristina denominatio
--- | ---
Vicariatus de Moukden. | Manchuria Merid.
„ „ Kirin. | Manchuria Sept.
„ „ Jehol. | Mongolia Orient.
„ „ Siwantze. | Tchagar
„ „ Suiyuan. | Suiyuan.
„ „ Ningshia. | Ningshia.
„ „ Peking. | Chihli Sept.
„ „ Tientsin. | Chihli Maritim.
„ „ Paotingfu. | Chihli Central.
„ „ Chengtingfu. | Chihli Mer.-Occ.
„ „ Sienhsien. | Chihli Mer-Or.
„ „ Yungpingfu. | Chihli Orient.
„ „ Lihsien. | Lihsien.
„ „ Tsianfu. | Shantung Sept.
„ „ Yenehowfu. | Shantung Merid.
„ „ Chefoo. | Shantung Orient.
„ „ Taiyuanfu. | Shansi Sept.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 283

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 284

[Page 270]
**VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS**

**[Texto Principal]**
Nova denominatio | Pristina denominatio
--- | ---
Vicariatus de Canton. | Canton.
„ „ Swatow. | Swatow.
„ „ Shiuchow. | Shiuchow.
„ „ Pakhoi. | Kwang-Tong occ., Hainan.
„ „ Hongkong. | Hongkong.
„ „ Nanning. | Kwangsi.
„ „ Kweiyang. | Kuichow.
„ „ Yunnanfu. | Yunnan.
„ „ Weihweifu. | Honan Sept.

Praefectura de Lanlung. | Lanlung.
„ „ Tatung. | Tatung
„ „ Kongmoon. | Kongmoon.

Missio de Urga. | Mongolia Exterior.

*Provisum per Decretum diei 3 Decembris 1924.*

**De pecunia pro quibusdam peculiaribus Commissionibus.**

4.—Primum Concilium Sinense reverenter petit a Sacra Congregatione de Propaganda Fide ut, pro sumptibus trium Commissionum, de quibus Lib. 1, Tit. VIII (30-49) sermo habetur, quamdam pecuniae summam, eamque certam, et, in modum sortis, firman, apud Delegationem Apostolicam constituere velit.

*Remissum est ad P. Opus Propagationis Fidei.*

**De museis constituendis.**

5.—Cum ubique terrarum semper Sancta Mater Ecclesia humanarum artium scientiarumque auctor fuit et altrix, in votis est ut, ad missionum honorem Sinarumque decus, ex profanis et sacris antiquitatum reliquiis opportuna constituantur musea.

*Laudatur propositum.*

**Vota et Postulata**

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 285

[Page 271]

[Texto Principal]
PECUNIA — MUSEA — ALTARIA PORTATILIA — MISSA, ETC. 271

De facultate consecrandi altaria portatilia
breviori formula.

6. — Primum Concilium Sinense humiliter petit ut Vicariis
Apostolicis in Sinis concedatur facultas formula breviori conse-
crandi altaria portatilia.

Affirmative, utendo formula in plurali ad decennium.

De facultate celebrandi quotidie Missam B. M. V.

7. — Primum Concilium Sinense petit a S. Sede ut missio-
narii, dum sunt in via ad visitandas christianitates, vel quando
sunt in aliqua residentia in qua non est copia paramentorum,
possint quotidie celebrare Missam de B. Maria V. pro tempore,
ad instar facultatis iam datae aliquibus Institutis, utputa
Sacerdotibus Congregationis S. Francisci Salesii, in Sinis, anno
1917.

Haec facultas est ut obveniatur difficultati transferendi
paramenta in hunc aut in illum locum.

Missionariis dum sunt in via ad visitandas christianitates
facultas fit ad decennium utendi casulis bicoloribus, nigri scl.
et flavi.

De Benedictione Papali a Missionariis largienda.

8. — Primum Concilium Sinense submisse petit ut facultas,
quam habent Vicarii et Praefecti Apostolici in Sinis, impertiendi
ter in anno in sollemniioribus festis Benedictionem Papalem
iuxta praescriptam formulam, possit missionariis et sacerdotibus
subdelegari.

Negative et ad mentem. Mens est ut, si Vicarii vel Prae-
fecti Apostolici diebus in quibus eis fit facultas Benedictionem
Papalem impertiendi impediti sint, subdelegare valeant presby-
terum qui in ecclesia pro-cathedrali Benedictionem Papalem
largiatur.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 286

[Page 272]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

**De statu legali Cleri Sinensis.**

9.—Cum iura et privilegia cleri Sinensis ad normam Can. 118 seq. a gubernio Sinensi non recognoscantur, Primum Concilium Sinense maxime optat ut, sive per Delegatum Apostolicum, sive alio modo, ad Statum legalem canonicum cleri Sinensis obtinendum deveniatur.

*Providebitur prout fieri poterit.*

**De privilegio personali quotidiano altaris privilegiati.**

10.—Cum missionarii, saepe extra ecclesiam residentiae suae Missam celebrantes, altaris privilegiati locali privilegio frui nequeant, proinde nec eorum fideles, ideo petitur ut omnes missionarii et sacerdotes eodem privilegio, sed personali et quotidiano, uti possint.

*Affirmative ad decennium.*

**De facultate generali dispensandi super impedimento aetatis.**

11.—Magnae difficultates oriuntur in Sinis ex nova praescriptione iuris circa aetatem requisitam ad validam matrimonii celebrationem. Ordinarii desiderant et conantur extirpare veterrimam et lugendam consuetudinem liberos nubendi in aetate iuniore; sed res est multae operae quae, ut perficiatur, longum tempus requirit. Ideo Ordinarii uno ore submisse flagitant a Sancta Sede generalem facultatem dispensandi super impedimento aetatis, non solum cum iis qui sponsalia ante promulgationem Codicis Iuris Canonicci, sed etiam cum iis qui eadem posteriori inierunt.

*Nihil innovandum.*

Vota et Postulata

Page 287

[Page 273]

[Texto Principal]
CLERUS — ALTARE PRIVILEGIATUM — AETAS, ETC. 273

De facultate Ordinariorum circa Matrimonia
catechumenorum plures uxores habentium.

12. — Facultatem habent Ordinarii Sinenses « dispensandi
cum gentilibus et infidelibus plures uxores habentibus, ut, post
conversionem et baptismum, quam ex illis maluerint, si etiam
ipsa fidelis fiat, retinere possint, nisi prima voluerit converti ».

Unde deduci videtur, in omni casu polygamiae etiam succes-
sivae, virum polygammum non posse secum retinere tanquam
propriam uxorem mulierem secum baptizatam, nisi interpella-
tionibus praemissis, ut sciatnr num prima uxor converti voluerit.

Aliunde, in Constitutione S. Pii V « Romani Pontificis »,
can. 1125, absolute dici videtur ut in casu polygamiae successivae
possit neophytus secum retinere tanquam propriam uxorem
mulierem quae cum ipso baptizata fuerit, nulla facta quaestione
praemittendae interpellationis.

Primum Concilium Sinense videns frequenter inter nostros
catechumenos reperiri tales qui cum secunda vel ulteriore succes-
sive uxore, in baptismum consentiente, baptismum petant, quibus
durissimum est et fere impossibile tale matrimonium dissolvere,
humillime Sedem Apostolicam orat utrum, ad mentem Constitu-
tionis S. Pii V supra citatae, liceat Vicariis Apostolicis et Prac-
fectis Apostolicis tales catechumenos cum tali in baptismum
consentiente uxore simul baptizare, data eis insuper facultate ut
in eodem matrimonio tanquam legitimo permanere valeant,
absolute et sine ulla interpellatione primae uxoris an non.

Affirmative.

De sepultura Ordinarii.

13. — Primum Concilium Sinense postulat ut privilegium in
canone 1205 concessum Episcopis residentialibus, pro eorum
sepultura in propria ecclesia, extendatur in Missionibus ad
Ordinarios locorum.

Affirmative pro locorum Ordinariis characterere episcopali
insignitis.

35

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 288

[Page 274]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De festis diebus de praecepto.

14.—Primum Concilium Sinense reverenter petit ut dies
festi sub praecepto in universa Ecclesia Sinensi sint tantum:
omnes et singuli dies dominici, festa Nativitatis, Epiphaniae,
Ascensionis Domini, Immaculatae Conceptionis et Assumptionis
Almae Genitricis Dei Mariae, Sancti Ioseph eius sponsi, Omnium
denique Sanctorum; sublata obligatione celebrandi sub praecepto
festa Circumcisionis, SSmi Corporis Christi, ita tamen ut ista
duo ultima transferantur ad dominicam subsequentem.

Affirmative.

De facultate permittendi labores serviles in diebus festis.

15.—Primum Concilium Sinense postulat ut facultas, quam
habent Vicarii Apostolici dispensandi cum catholicis pauperibus,
qui opera sua valde indigent, ut serviliter laborare valeant diebus
dominicis, extendatur etiam ad dies festos; sublata pro his pau-
peribus, si Missam audire non possint, obligatione recitandi
preces suppletivas.

Nihil innovandum.

De dispensatione a jeiunio et abstinientia
in quibusdam diebus festivis apud Sinenses.

16.—Concilium Sinense humiliter a Sancta Sede petit
indultum pro totis Sinis, vi cuius dispensari queat, quando
tempus id ferat, a lege abstinientiae et ieiunii ultima die et quin-
decim prioribus diebus anni lunaris Sinici; item die quinta
quintae lunae et die decima quinta lunae octavae. His enim
praedictis diebus, ex communi et vetustissima consuetudine, fere
impossibile est ut Sinenses ieiunium aut abstinentiam servant.

Affirmative ad decennium.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 289

[Page 275]

[Texto Principal]
FESTI DIES — IEIUNIUM, ETC. — CONSECRATIO — S. SUPELLEX... 275

De formula Consecrationis Sinarum
B. M. V. indulgentiis ditanda.

17. — Primum Concilium Sinense humiliter a Sancta Sede
postulat ut adhibitam formulam consecrationis Sinarum Beatae
Mariae Virgini his sacris indulgentiis ditare dignetur:
a) Indulgentia plenaria, sub requisitis conditionibus, pro
iis qui primae consecrationi et renovationi annuali adhaerent;
b) Indulgentia plenaria semel in mense, sub conditioni-
bus requisitis, pro iis qui formulam consecrationis quotidie pie
recitaverint;
c) Indulgentia 300 dierum semel in die pro recitatione
formulae consecrationis.

Affirmative.

De facultate sacras supellectiles benedicendi.

18. — Concilium petit ut facultas, de qua in can. 1304, relate
ad benedictionem sacrae supellectilis, in Missionibus, concedatur
omnibus sacerdotibus qui curam animarum gerant.

Affirmative ad decennium.

De rerum valore dollaribus sinensibus aestimando.

19. — Ratione habita vilitalis pretii libellarum et francorum,
humiliter a S. Sede petit ut, loco triginta millium libellarum
seu francorum, de quibus in can. 534, 1532, 2347, retineri possint
in Sinis quindecim milia dollarium Sinensium, et sic, servata
proportione, de aliis summis (1).

Affirmative.

(1) S. C. C., Rom. et allar., die 23 Ian. 1923; Acta A. S. vol. XV, 1 Oct.
1923, pag. 513, 514.

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 290

[Page 276]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

**De Synodis celebrandis.**

20.—Patres Concilii petunt ut, retento nomine Synodi, Synodus Vicariatus vel praefecturae celebretur in modum Conferentiarum Episcopalium, id est extra ecclesiam ac sine sollemnitatibus quae in Pontificali Romano inveniuntur. Rationabilis causa sic agendi est necessitas parcendi temporì et minuendi sumptus.

Prout exponitur non expedire. Poterunt tamen Ordinarii Conferentias celebrare cavendo ne nomine Synodi utantur.

**De Professoribus in Seminarìis regionalibus.**

21.—In votis Patrum Concilii est ut electio professorum in seminarìis regionalibus fiat, de consensu Ordinariorum, ab illa societate cui commissum est Seminarium regionale, et quae maiorem vicariatum numerum in regione habet.

Nihil innovandum.

**De Universitatibus condendis.**

22.—Optandum est: 1°. ut aliquae canonicae condantur Facultates seu scholae Theologicae, in quibus alumnis superior perfectiorque tradatur in disciplinis ecclesiasticis institutio, etiam gradibus academicis honestata, si quando hoc opportunum Sanctae Sedis visum fuerit ;—2°. ut Universitates catholicae condantur, cum publicae gubernii et protestantium Universitates doctrina sensuque catholico omnino careant, imo materialismo et falsis opinionibus contra Ecclesiam catholicam imbutae sint.

In Sinis unam modo existare Universitatem catholicam necessitati minus congruere apparet: ideo Concilium Sinense votum emittit, ut saltem aliae duae Universitates condantur, una pro parte septentrionali, altera pro meridionali parte huius Reipublicae.

Vota et Postulata

[Carimbos] — (Não observado)
[Anotações marginais] — (Não observado)
[Assinaturas] — (Não observado)
[Referências arquivísticas] — (Não observado)

Page 291

[Page 277]

[Texto Principal]
SYNODI — SEMINARIA REGIONALIA — UNIVERSITATES, ETC. 277

Quantum ad Universitatem «Aurora», iam in Shanghai
constitutam, optandum est ut maius incrementum accepiat, et a
Vicariis Apostolicis suis subditis commendetur (1).

Laudatur propositum.

De curandis iuvenibus Sinensibus apud exteras
gentes studentibus.

23.—Cum, teste experientia, futurum nationis Sinensis
bonum multum pendeat ex iunioribus Sinensibus, qui, nunc in
Europa vel in America studentes, ibidem scholas neutras vel
acatholicas celebrant, in quibus aut nihil aut meras, specie histo-
riae, calumnias de Ecclesia catholica audiunt, Primum Concilium
Sinese a Summo Pontifice submisse petit ut, in quacumque
Europae vel Americae natione, ubi student multi Sinenses, ipsa
Sedes Apostolica, pro suo prudenti iudicio, meliori quo fieri
potest modo, provideat ut praedicti iuvenes per idoneos sacerdotes
et catholicos laicos in doctrina catholica instituantur.

Providetur uti fieri potest.

De Magistris in Sinas mittendis recte instituendis.

24.—Hoc Concilium peroptat ut Ordines, Congregationes
et Societates quae operam in missionibus impendent, efforment
in aliqua schola superiori proprios subditos, quos ad instituen-
dam, in Sinis, iuventutem destinabunt, postquam eos pares tanto
muneri reddiderunt.

Laudatur propositum.

——*——

De Iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales.

25.—a) Primum Concilium Sinese humillime Sedem
Apostolicam orat ut Instructionem Sacrae Congregationis de

(1) Cum hoc votum pro parte septentrionali jam ad effectum feliciter
perductum sit, per fundationem Universitatis Catholicae Patribus O.S.B. concre-
ditae, tale Institutum omnibus Sinarum Ordinarlis enixe commendatur.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 292

[Page 278]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Propaganda Fide anno 1883 datam «De iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales» (1), quatenus opus sit, in Ecclesiam Sinensem iterum extendere velit, adiectis, ad normam novi iuris, opportuniis correctionibus et simplificationibus, prae oculis habitis insuper peculiaribus difficultatibus infra exponendis.

b) Insuper ut potestatem quam ius tribuit Ordinariis canonè 1990, extendere velit in Sinis Vicariis Apostolicis ad hos casus:

1º. Ad declarandam nullitatem matrimonií in casu, ubi certo probatur virum ante matrimonii celebrationem orbatum fuisse utroque testiculo;

2º. Ad dispensandum supra rato et non consummato, ubi certo probetur nullam fuisse cohabitationem post celebratum matrimonium.

c) Denique ut Ordinarii Sinenses possint processum in causis dispensationis super rato instruere, quin, ad normam can. 1963, § 1, debeant toties quoties facultatem instruendi processum a Sede Apostolica petere.

Rationes autem ad haec postulanda sunt:

Prima est penuria personarum. Impossibile enim est Vicario aut Praefecto Apostolico in sua residentia, vel prope, habere tot missionarios et tales quot et quales, ad normam can. 1573, 1574, 1576, 1585, pro iudicii ecclesiastici tribunalì constituendo requiruntur.

Secunda ratio est difficultas in conveniendis partibus et testibus ex locis nimis longe dissitis a residentia episcopali, praesertim in magnis missionibus. Partes et testes, si nullum emolumentum sperare possint obtinendum ex iudiciis ecclesiasticis, ea ordinarie negligunt, cum insuper et saltem viatici expensas in casu ipsi per se sustinere debeant.

Tertia ratio magis urgens est magna difficultas et pene insuperabilis iuramenti obtuendi a testibus et partibus; quia in neophytis deest talis praedispositio intellectualis et moralis qualis ad iuramentum emitendum requiritur. Hoc eo vel magis, quod Sinenses naturaliter inclinant, in processibus quos apud

(1) Coli. S. C. de Prop. Fide, Hongkong, an. 1905, n. 1684.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 293

[Page 279]
**[Texto Principal]**
CAUSAE MATRIMONIALES — TRIBUNALIA 2ª INSTANTIAE 279

magistratus civiles, agitant, non iuxta veritatem sed iuxta
utilitatem cunnciare, ac prorsus ignorant sanctitatem et
gravitatem iudicii et iuramentorum. Ergo est res difficillima
eam certitudinem moralem obtinere quoad testimonia, quae
iuramentis gignitur, et ad iudicialem sententiam ferendam in
iure praescribitur.

Quarta ratio, etiam maximi momenti, ea est quod absolute
desunt vel periti medici vel obstetrices, quorum vel peritiae vel
fidelitati Vicarii Apostolici confidere possint, ubi agitur de causis
matrimonialibus in specie de impotentia et inconsummatione, imo
Pates in Concilio adumati cessent tale munus his medicis vel
obstetricibus tuto committi non posse.

ad a) Affirmative.
ad b) Negative ad utrumque.
ad c) Affirmative et ad tempus, tributis Delegato Apos-
tolico opportunis facultatibus.

De tribunalibus secundae instantiae.

26. — Cum in Sinis nondum erecta sit Hierarchia ecclesia-
stica, et propterea in ecclesiasticis regionibus desit Metropolita
(can. 272), qui possit appellationes accipere (can. 274, n. 7) a
sententiis tribunalis ordinarii primae instantiae, ad normam
can. 1594, § 1;

2º. Et cum insuper partes ius habeant a sententia appel-
landi (can. 1879), et in causis matrimonialibus vinculi defensor
a prima sententia, quae matrimonii nullitatem declaraverit,
intra legitimum tempus, ad superius tribunal provocare debeat
(can. 1986);

3º. Hinc, ratione quoque habita nimiae distantiae tribu-
nalis Romani pro appellatione, saepe saepius mala et pericula
in mora oriuntur, praesertim quod attinet ad causas matrimoni-
ales: inspecta enim peculiari indole huius gentis, grave periculum
est ne ulli, non expectata secunda sententia, alias subinde ineant
nuptias.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 294

[Page 280]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
Quam ob rem Concilium Sinense reverenter petit a Sancta Sede ut a) in quacunque regione ecclesiastica Sinarum, unum loci Ordinarium, et in loco centrali aliis Episcopis commodiori, semel pro semper designet, apud quem resideat tribunal ordina- rium secundae instantiae, ad normam can. 1594, § 1 et ad mentem can. 364.

b) Eadem de causa Ordinario tribunalis secundae instan- tiae de quo supra, concedatur facultas designandi semel pro semper, probante Sede Apostolica, alium Ordinarium ad quem fiat appellatio a causis in prima instantia coram se pertractatis, ad normam can. 1594, § 2, et ad mentem can. 294, § 1. Ita iam sternitur insuper via ad ecclesiasticam Hierarchiam in Sinis origendam.

Affirmative ad utrumque.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

[Vota et Postulata]
(Visto no canto inferior esquerdo da página)

Page 295

[Page 86]

[Texto Principal]
ALIA VOTA

Primi Concilii Sinensis AD S. Congregationem
Rituum examinanda prolata.

———*———

De festo Jesu Christi Regis.

Primum Concilium Plenarium Sinense, libentissime com-
munibus Orbis Catholici Episcoporum votis se adjungens,
Apostolicam Sedem enixe rogavit ut Festum Jesu Christi Regis
Universalis Societatis cum Missa et Officio proprio concedere
dignaretur.

De B. Maria Virgine Universali Mediatrix et omnium
gratiarum Dispensatrice.

Primum Concilium Plenarium Sinense, in testimonium
perantiquae devotionis totius populi christiani erga Beatissimam
Virginem Mariam et ad obtinendam Eius singularem interces-
sionem cum pro fidelium sanctificatione, tum pro infidelium
conversione ad fidem catholicam, unanimiter exoptavit ut Sancta
Sedes dignaretur — si quando hoc Ipsi opportunum visum fuerit —
definire tanquam fidei dogma doctrinam quae tenet: “Beatissimam
Mariam, Matrem Dei et nostram, esse universalem mediaticem
et omnium gratiarum dispensatricem”.

De Canonicationis et Beatificationis causis.

Pro causis Beatorum Sinensium et Servorum Dei, qui, uti
fertur, pro Fidei Christi in Sinis occubuerunt, Quinta Commissio
statuit, et omnes Patres unanimiter adprobaverunt, petitiones
singillatim pro unaquaque causa esse exarandas, quibus Sancta
Sedes humiliter rogaretur ut prosecuantur vel introducantur hae
causae:

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Carimbos] or [Selos]
(No stamps or seals visible)

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 296

[Page 282]
[VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS]

[Texto Principal]
I. Canonicalis causa sequentium Martyrum sive ex Missionalibus exteris, sive e Clero Fidelibusque indigenis, diversis temporibus, glorioso beatorum caelitum albo jam inscriptorum:

1) B. Fr. de Capillas O. P.
2) B. Pet. Sanz O. P. Ep. de Mauriscatre
3) B. Joachin Royo O. P.
4) B. Fr. Serrano O. P. Ep. de Tipasa
5) B. Joan. Alcober O. P.
6) B. Fr. Diaz O. P.
7) B. Dufresse M. E. Ep. de Tabraca
8) B. Joh. Lantrua O. F. M.
9) B. Fr. Clet C. M.
10) B. Gabriel Perboyre C. M.
11) B. Chapdelaine M. E.
12) B. J-P. Neel M. E.
13) B. Ou Petrus
14) B. Tchao Augustinus Sacerdos
15) B. Tchang Ta-pong Joseph
16) B. Yuen Tsai-te Joseph Sacerdos
17) B. Lieou Paulus Sacerdos
18) B. Lieou Thadd. Sacerdos
19) B. Lieou Wen-yuen Petrus
20) B. Ho Joachim
21) B. Pei Man Laurentius
22) B. Tsao Koei Agnes
23) B. Lou Ting-mei Hier.
24) B. Wang Tchang-song Laurentius
25) B. Lin Tchao Agatha
26) B. Tchang Joseph, Seminarista
27) B. Tchen Paulus, Seminarista
28) B. Lo Joannes-Baptista
29) B. Wang Martha
30) B. Ou Lao-yao Martinus
31) B. Tchen Wei-tang Joannes
32) B. Tchang Tien-chu Joannes
33) B. Y Kou-po Lucia.

Vota et Postulata

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 297

[Page 283]

[Texto Principal]
CANONIZATIONIS ET BEATIFICATIONIS CAUSAE

II. Beatificationis Causa Servi Dei Stephani Le Fèvre (vel Faber), S. J., Missionarii Aostpolici in Prov. Shensi in Sinis.

III. Beatificationis Causa Ven. Joannìs Martini Moye, Fundatoris Congregationis Puellarum e Providentia et Missionarii Apostolici in Prov. Szechwan in Sinis.

IV. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Josephi Henriquez, S. J., Tristani de Attimis, S. J., Missionariorum Apostolicorum in Sinis, et Cathechistarum Sinensium Joseph Tang Tè-koan et Philippi Wang, qui omnes pro Christi fide occubere.

V. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Gregorii Grassi, Episc. Orthosiensis, et Sociorum in odium Fidei, ut fertur, interfectorum.

VI. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Theotimi Verhagen, Vicar. Ap. Hupeh Merid., et Frederici Verhagen, Florentii Robrecht, Victorini Delbrunch, Missionariorum Apost. eiusdem Vicariatus, qui pro Christi fidem sanguinem suum fuderunt, primi tres anno 1904, ultimus vero anno 1898.

VII. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii servi Dei Alberici Crescitelli, Missionarii Apostolici, qui fidem suo sanguine confirmavit in pago Yentzepien (in Vicariatu Ap. Shensi Merid.).

VIII. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servi Dei P. Josephi Segers, Missionarii Apost. in Mongolia Orient., qui anno 1900 sanguinem suum fudit in civitate Lam-pinsien.

IX. Beatificationis Causa seu Declarationis Martyrii Servi Dei Sie Quinti, Cathechistae Sinensis, in odium Fidei, uti fertur, necati in civitate Wucheng.

De Recognitione cultus erga Joannem a Montecorvino, Primum Kambalicensem Archiepiscopum.

Primum Concilium Plenarium Sinense unanimiter exoptavit ut antiquus cultus popularis erga Dei Servum Joannem a Montecorvino O. F. M., primum Archiepiscopum Kambalicensem, rite recognosceretur et Fundator Ecclesiae in Sinis in Beatorum Albo recenseretur.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 298

[Page 284]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Texto Principal]
De extensione cultus erga beatum Odoricum a Portunaone
O. F. M., AD universam ecclesiam in Sinis.

Primum Concilium Plenarium Sinense enixe rogavit ut
cultus erga Beatum Odoricum a Portunaone O. F. M., jam inde
ab anno 1755 rite confirmatus, etiam ad universam Ecclesiam in
Sinis extenderetur.

De Officio et Missa Beatorum Sinensium et de Altaribus
et Oratoriis ipsis dedicandis.

Primum Concilium Plenarium Sinense enixe rogavit San-
ctam Sedem ut concedere dignaretur, praeter Officium et Missam
Beatorum Sinensium, Eisdem altaria et oratoria dedicari possent,
et hoc etiam ab Ordinibus qui liturgiam particularem sequuntur.

De Canonicalione Beatae Theresiae ab Infante Jesu.

Episcopi omnes Sinarum et Patres Primo Concilio Plenario
Sinensi coadunati, gratissimo affecti animo erga eximiam hanc
Missionum amatricem, communibus omnium votis suas etiam
adiunxerunt preces enixe Sanctam Sedem adprecantes ut Beatam
Theresiam ab Infante Jesu inter Sanctas accenseret, ad Ecclesiae
Catholicae novum decus et Missionibus novum praesidium
obtinendum.

De Beatificatione summi Pontificis Pii PP. X.

Primum Concilium Plenarium Sinense, pro suo speciali
amore erga desideratissimum Patrem PIUM PP. X., votum
protulit ut Sancta Sedes quam citissime eum ad altarium
honorem proveheret.

[Assinaturas]
—○○○—

[Vota et Postulata]

Page 299

[Page 1]

[Texto Principal]
INSTRUCTIO
PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS,
EX INDULTO, IN SINIS SERVANDA

[Anotações marginais]
(Blank)

[Carimbos]
(Blank)

[Assinaturas]
(Blank)

[Referências arquivísticas]
(Blank)

Page 300

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 301

[Page 1]

[Texto Principal]
P A R S I

De Processu Matrimoniali

1. Causae matrimoniales, inter baptizatos, ad iudicem ecclesiasticum spectant, cui soli competit de validitate matrimonii et obligationibus ex eodem derivantibus sententiam ferre.

Causae de effectibus matrimonii mere civilibus si principa- liter agantur, pertinent ad civilem magistratum, ad normam can. 1016; sed si incidenter et accessorie, possunt etiam a iudice ecclesiastico, ex propria potestate, cognosci ac definiri (C. 1961).

2. «Can. 1962.—Causas matrimoniales ad eos spectantes, de quibus in can. 1557, § 1, n. 1, illa S. Congregatio vel illud Tribunal aut specialis ea Commissio exclusive cognoscet, cui eas toties quoties S. Pontifex delegaverit; causas dispensationis super matrimonio rato et non consummato, S. Congregatio de disciplina Sacramentorum; causas vero quae referuntur ad privilegium Paulinum, S. Congregatio S. Officii» (1).

«Can. 1963.—§ 1. Quare nullus iudex inferior potest pro- cessum in causis dispensationis super rato instruere, nisi Sedes Apostolica facultatem eidem fecerit.

§ 2. Si tamen iudex competens auctoritate propria iudicium peregerit de matrimonio nullo ex capite impotentiae et ex eo, non impotentiae, sed nondum consummati matrimonii emerserit probatio, omnia acta ad Sacram Congregationem transmittantur, quae iis uti poterit ad sententiam super rato et non consummato ferendam».

«Can. 1964.—In aliis causis matrimonialibus iudex competens est iudex loci in quo matrimonium celebratum est aut in quo

(1) Ad dubium: «Utrum in quibuslibet causis matrimonialibus inter par- tem catholicam et partem acatholicam, sive baptizatam sive non baptizatam, quocumque modo ad S. Sedem delatis, S. S. Congregatio S. Officii exclusivam habeat competentiam», eadem S. C. S. Officii die 18 Ian. 1928 respondendum decre- vit: «Affirmative, habita praesertim ratione can. 247, § 3, et salvo praescripto can. 1557, § 1, n. 1.» (Cfr. Acta Apost. Sedis, an. 1928, p. 75).

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 302

[Page 288]
**INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS**

[Texto Principal]
pars conventa vel, si una sit acatholica, pars catholica domicilium
vel quasi-domicilium habet» (1).

3. Ut in tribunali ecclesiastico causa aliqua matrimonialis
tractanda suscipiatur, necesse est ut contra matrimonium regularis
et iuridica accusatio praecesserit.

4. «Can. 1971.--§ 1. Habiles ad accusandum sunt:
1°. Coniuges, in omnibus causis separationis et nullitatis,
nisi ipsi fuerint impedimenti causa;
2°. Promotor iustitiae in impedimentis natura sua
publicis.

§ 2. Reliqui omnes ctsi consanguinei, non habent ius
matrimonii accusandi, sed tantummodo nullitatem matrimonii
Ordinario vel Promotori iustitiae denuntiandi» (2).

5. Accusatio coram legitimo Ordinario ecclesiastico fieri
debet et quidem in scripto. Si oretenus facta fuerit, iudicialis
reddenda erit iuxta regulas communi iure traditas (cfr. can.
1706-1707) (1*), scilicet efficiendo ut accusator eam repetat
coram tribunalì et a notario in actis redigatur.

(1*) Can. 1706.—Qui aliquem convenire vult, debet libellum com-
petenti iudici exhibere, in quo controversiae obiectum proponatur, et
ministerium iudicis ad deducta iura persequenda expostuletur.

Can. 1707.—§ 1. Qui scribere nescit, aut legitime impeditur
quominus libellum exhibeat, oretenus petitionem suam coram tribunalì
proponere potest.

§ 2. Item in causis facilioris investigationis et minoris momenti
ac propterea cito expediendis, iudicis arbitrio relinquitur petitionis admissio
oretenus sibi facta.

§ 3. In utroque tamen casu iudex notarium iubeat scriptis actum
redigere qui actori legendus est et ab eo probandus.

(1) Uxor, a viro malitiose deserta, virum convenire debet coram Ordinario
domicilii vel quasi-domicilii viri, non coram Ordinario proprii ac distincti
quasi-domicilii. Actrix vero catholica, a viro non legitime separata, quae tamen
habet proprium...quasi-domicilium, potest convenire virum catholicum sive coram
Ordinario domicilii viri, sive coram Ordinario proprii quasi-domicilii. Ita ex
responsione Pont. Commissionis ad Codicis Canones authenticè interpretandos,
14 Iul. 1922, sub n. XIV (Cfr. Acta Ap. Sedis, an. 1922, p. 529-530).

(2) In causis matrimonialibus acatholicus, sive baptizatus sive non
baptizatus, actoris partes agere nequit. Si vero speciales occurrant rationes ad
admittendos acatholicos ut actores in huiusmodi causis, recurrendum ad S. S.
Congreg. S. Officii in singulis casibus (Ex responsione S.S.C.S. Officii. Cfr. Acta
Ap. Sedis, a. 1928, p. 75).

Instructio

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 303

[Page 289]

[Texto Principal]
INTRODUCTIO CAUSAE — CONSTITUTIO TRIBUNALIS

6. In ea (cfr. can. 1708) (1*), praeter accuratam facti expositionem, enarranda erunt omnia adiuncta necessaria, et omnia indicia concurrentia; indicandi et nominandi testes de re instructi, ut hoc modo fundamenta accusationis cognoscantur, et via tribunalis sternatur veritati detegendae.

7. Accusatione sic recepta, munus moderatoris actorum seu iudicis, Episcopus vel ipse sibi assumet, vel suum Vicarium generalem, aut alium probum et expertum virum e clero ad illud delegabit. Similiter alium virum designabit, qui notarii officio fungens quidquid ad causam pertinet in acta referat, ac nominatum interrogationes examinandis faciendas, eorumque responsiones scripto consignet.

8. Praeterea ipse Ordinarius omnino tenetur deputare alium virum ecclesiasticum, iuris scientia et vitae probitate praeditum, qui matrimonii defensor (ad normam can. 1968-69) (2*)

(1*) Can. 1708. — Libellus quo lis introducitur debet:
1º. Exprimere coram quo iudice causa introducatur, quid petatur, et a quo petatur;
2º. Indicare, generatim saltem, quo iure innitatur actor ad comprobanda ea quae allegantur et asseruntur;
3º. Subscribi ab actore vel eius procuratore, appositis die, mense et anno, nec non loco in quo actor vel eius procurator habitant, aut residere se dixerint actorum recipiendorum gratia.

(2*) Can. 1968. — Defensoris vinculi est:
1º. Examini partium, testium et peritorum adesse; exhibere iudici interrogatoria clausa et obsignata, in actu examinis a iudice aperienda, et partibus aut testibus proponenda; novas interrogationes, ab examine emergentes, iudici suggere;
2º. Articulos a partibus propositos perpendere, eisque, quatenus opus sit, contradicere; documenta a partibus exhibita recognoscere;
3º. Animadversiones contra matrimonii nullitatem ac probationes pro validitate aut pro consummatione matrimonii scribere et allegare, eaque omnia deducere, quae ad matrimonium tuendum utilia censuerit.

Can. 1969. — Defensori vinculi ius esto:
1º. Semper et quolibet causae momento acta processus, etsi nondum publicati, invisisere; novos terminos ad scripta perficienda flagitare, prudenti iudicis arbitrio prorogandos;
2º. De omnibus probationibus vel allegationibus ita certiorem fieri, ut contradicendi facultate uti possit;
3º. Petere ut alii testes inducantur vel iidem iterum examini subiciantur, processu etiam absoluto vel publicato, novasque animadversiones edere;
4º. Exigere ut alia acta, quae ipse suggesserit, conficiantur, nisi tribunal unanimi suffragio dissentiat.

[Assinaturas]
37

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 304

[Page 290]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
existat. Eum ver• suspendere vel rem•vere, si iusta causa
adfuerit, et alium substituere, iis qualitatibus •rnatum, Ordinari•
semper fas erit.

9. Praedictae deputati•nes et delegati•nes in scriptis ab
Ordinari• fiant, et earum authentica d•cumenta, vel saltem men-
ti• in actis pr•estent (Cfr. can. 364, § 1) (1*).

10. Moderatoris actorum erit tribunal c•nvocare, partes
et testes citare ut in iudicium c•mpareant; terminos dilationis
c•ncedere, qu•ties rationabiliter ab iis qui ius habent petantur;
edere decreta et •rdinati•nes pr• regulari et recta actorum
c•mpilati•ne. Quae •nnia script• erunt exaranda, et in actis
ipsis recensenda.

11. Quod si •b peculiares circumstantias matrim•nii
defensor singulis actis interesse nequiverit, absolut• processu
eadem ipsi tradantur, ut eas exarare queat animadversi•nes quas
tuendae matrim•nii validitati necessarias indicaverit. Si alia
acta suggesserit, haec c•nficienda •mnino erunt; si ex iam
c•nfectis deprehenderit alias adesse pers•nas testim•ni• ferende•
id•neas et •pportunas nondum examinatas, has examini subiici-
endas pr•ponet.

12. Constitut• tribunali (1), haec actorum conficiendorum
ratio tendenda erit: «Si matrimonium accusatur ex defectu
c•nsensus, curet ante •mnia iudex ut m•nit•nibus •pportunis
partem, cuius c•nsensus deesse affirmatur, ad c•nsensum
ren•vandum inducat; si ex defectu formae substantialis vel ex
impediment• dirimenti quod dispensari potest et solet, partes

(1*) Can. 363.—§ 1. Curia dioecesana constat illis personis quae
Episcopo aliue qui, loco Episcopi, dioecesim regit, opem praestant in
regimine totius dioecesis.

§ 2. Quare ad eam pertinent Vicarius Generalis, officialis, cancella-
rius, promotor iustitiae, defensor vinculi, synodales iudices et examinatores,
parochi consultores, auditores, notarii, cursores et apparitores.

Can. 364.—§ 1. Nominatio eorum qui praedicta officia vel munera
exercent, scripto consignetur, ad normam can. 159.

(1) Ad normam can. 1621, § 1, « Excepto Episcopo qui per se potestatem
iudiciariam exerceat, omnes qui tribunal constituunt aut eidem opem ferunt,
iusurandum de officio rite et fieliter implendo coram Ordinario vel coram
iudice a quo electi sint, vel coram viro ecclesiastico ab alterutro delegato prae-
stare debent: idque ab initio suscepti officii, si sint stabiles, aut antequam causa
agatur, si pro peculiari aliqua causa sint constituti ».

Instructio

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 305

[Page 291]
**[Texto Principal]**
CAUTIO ADHIBENDA — PROCESSUS PROBATORIUS
inducere studeat ad consensum in forma legitima renovandum
vel ad dispensationem petendam » (Can. 1965).

Quod si ad ulteriora erit procedendum, iudex ab omnibus
et singulis testimonium dicturis ante omnia iuramentum iuxta
formam in can. 1622 (1*) statutam, exigit de veritate dicenda,
et, si ita res postulet, etiam de secreto servando. Iuramentum
in singulis examinibus eodem modo est repetendum.

13. Qui examini subiiciendi sunt, seorsum semper audian-
tur. Ad normam can. 1772, §§ 2 et 3 (2*), prudenti iudicis tamen
arbitrio relinquitur post edita testimonia testes inter se aut
cum parte conferre.

Notarius adnotabit diem, mensem et annum cuiuslibet
examinis, nec non singulorum nomen, cognomen, aetatem, con-
ditionem, statum et patriam, et etiam quod iuramentum revera
praestiterint.

14. Post quodlibet examen, etiamsi eadem persona pluries
illi subiicienda sit, notarius, clara et intelligibili voce, coram
eadem legat interrogationes et responsiones, facta eidem facultate
variandi aut declarandi quidquid ei visum fuerit. Deinde ipse
examinatus subscríbat, et, si fuerit illiteratus, faciet hoc signum

(1*) Can. 1622.—§ 1. Quotiescumque iusiurandum praestatur sive
a iudicibus aut tribunalis administris, sive a partibus, testibus, peritis,
semper emitti debet praemissa divini Nominis invocatione et a sacerdo-
tibus quidem tacto pectore, a ceteris fidelibus tacto Evangeliorum libro.

§ 2. Iudex partem, testem aut peritum ad iusiurandum recipiens,
eum regulariter commonefaciat tum de sanctitate actus et de gravissimo
delicto quod admittunt iurisurandi violatores, tum etiam de poenis, quibus
obnoxii fiunt qui falsum in iudicio iurati affirmant.

§ 3. Iusiurandum secundum formulam a iudice probatam praestari
debet coram eodem iudice aut eius delegato, astante utraque aut alterutra
parte, quae interesse iurisurandi praestationi velit.

(2*) Can. 1772.—§ 1. Testes seorsim singuli examinandi sunt.

§ 2. Prudenti tamen iudicis arbitrio relinquitur post edita testi-
monia testes inter se aut cum parte conferre, seu, vulgo, confrontare.

§ 3. Id autem fieri poterit si haec omnia simul concurrant, scilicet:
1º. Si testes inter se aut cum parte in re gravi et causa substanti-
am attingente dissentiant;
2º. Si nulla alia facilior ad veritatem detegendam suppetat via;
3º. Si scandali vel dissidiorum periculum non sit ex collatione
pertimescendum.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 306

[Page 292]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

Cru ✠ cis; ac denique moderator actorum et defensor validitatis matrimonii apponent suam subscriptionem, et notarius de actu rogabit (Cfr. can. 1780) (1*).

15. Si aliquando contingat examinandos apud exteras et forsan longinquas regiones versari, nec tribunal se sistere posse, a moderatore actorum accurata factorum et circumstantiarum, quorum cognitio et confirmatio requiritur, expositio erit facienda, quae, concinnatis opportunis interrogationibus, de sententia quoque defensoris matrimonii, et indicatis examinandorum nominibus, ad ●rdinarium loci, in quo commorantur, mittatur, ut ille, sive per se, sive per suum Vicarium generalem, sive per alium virum probum et expertum e clero eligendum, eos examini subiiciat iuxta datas interrogationes, requisito prius iuramento de veritate dicenda, et ceteris servatis quae supra praescripta sunt. Si vero contigerit aliquem examini subiciendum e vita migrasse, mortis documentum inter acta recenseatur.

16. Quoad singulos in iudicium vocatos, vel vocandos, actorum moderator inquirere debet probitatem et credibilitatem, et ad hoc curabit ut ab eorum parochis, sin minus a personis fide dignis, litterae testimoniales exhibeantur quae etiam in actis erunt referendae.

17. Inter examinandos primo loco venit ille qui accusationem vel denuntiationem contra matrimonium movit. Ab isto exquirendum erit ut clare distincteque exponat accusationis vel denuntiationis titulum; facta omnia fideliter et religiose enarret, eorumque probationes afferat; circumstantias omnes et indicia exponat quae vel ex propria scientia cognoverit, vel ex aliorum relatione didicerit, et denique nominet testes quos de re instructos sciverit, vel saltem reputaverit.

18. Secundo loco veniunt conjuges ipsi, qui semper, et seorsum, audiri debent, ut unusquisque sua iura tueri, et rationes, deductiones ac facta allata aut reiicere, aut explicare queat. Quaelibet pars examini subiecta poterit vel illico post examen, vel etiam deinceps, antequam processus claudatur, proponere, si velit, articulos, super quibus alter coniux sit examinandus, et

(1*) Can. 1780. — § 1. Testi, antequam ab auditorio discedat, debent legi quae actuarius de iis quae ipse viva voce testatus est, scripto redigit, data eidem testi facultate addendi, supprimendi, corrigendi, variandi.
§ 2. Denique actui subscribere debent testis, iudex et notarius.

Instructio

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 307

[Page 293]

[Texto Principal]
RATIO EXAMINANDI SINGULOS — PUBLICATIO PROCESSUS 293

quatenus etiam ab hoc articuli proponantur, erit iterum citandus coniux qui primus fuerat examinatus, ut super articulis ab altero propositis audiatur. Iuxta casuum diversitatem a coniugibus inquirendum erit ut, si qua documenta habeant ad suum matrimoniom, vel ad coniugalem vitae consuetudinem spectantia, ea exhibeant, in acta recensenda. Quae documenta cuiuscumque generis sint, et a quocumque exhibeantur, semper erunt recipienda; et notarius adnotare debetit diem, mensem et annum, nec non nomen illius a quo exhibita fuerunt.

19. Si ambo coniuges concordes in depositionibus fuerint, moderator actorum et defensor matrimonii sedulo inspiciant utrum inter eosdem collusio intecesserit. Hoc in casu singula argumenta contra eorum depositiones ex processu resultantia distincte iisdem obiiciantur, ut fraude, si qua fuerit, detecta, veritas, quoad fieri possit, dilucide appareat.

20. Post coniuges citandi erunt testes inducti, servata eorum examinandorum ratione superius descripta, et exquisitis ab iisdem illis notitiis, de quibus instructi existimantur. Interrogationes, singulis faciendae, prout accusationis titulus, aut allata factorum et circumstantiarum congeries, vel ipsa testium indoles atque capacitas requirere videatur, sagacitati atque prudentiae moderatoris actorum et defensoris vinculi relinquantur, qui illas continuare, augere aut imminuere poterunt, dummodo tamen semper ea omnia inquirantur, quae ad rectum proferendum iudicium aut necessaria aut opportuna censeantur.

21. Quae in actis continentur, nemini, ne ipsis quidem coniugibus eorumque defensoribus, erunt communicanda ante processus publicationem, uno excepto matrimonii defensore.

22. Quatenus vero actorum moderatori aut defensori matrimonii nulla alia probatio requirenda videatur, finis imponatur probationum collectioni, et processus publicetur, edito hac super re decreto, ab ipso moderatore, a defensore matrimonii, et a notario subscibendo.

23. Publicato processu, locus fiet defensionibus quas partes ad sua iura tuenda voluerint allegare, facta iisdem facultate adhibendi eos defensores quos maluerint; imo praemonendae erunt de hoc iure, ut, lata sententia, iniustae contra eam incusationi aut reclamationi aditus praecludatur. Allegationes autem,

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 308

[Page 294]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
si ab iisdem oblatæ fuerint, communicandæ erunt defensori vinculi matrimonialis, ut eas expendere, et quatenus matrimonii validitatem impugnent, refutare valeat.

24. Omnibus ut supra peractis, ad sententiam pronuntian-
dam veniendum erit. Quod ut ab Ordinario seu eius delegato
rite fiat, in primis a defensore matrimonii exquiri debet declaratio,
sibi nihil amplius deducendum aut inquirendum superesse ; deinde
integra causa duobus aut tribus viris peritis, si haberi possint,
examinanda subiiciatur, et nonnisi audito eorum voto sententia
proferatur.

Hæc in scriptis erit exaranda, in eaque rationum momenta,
quibus inititur, ex processu deprompta exponantur, succincte
quidem, sed ita tamen ne quidpiam essentiale omittatur.
Sententia subscriptione iudicis et notarii, nec non sigillo curiæ
episcopalis munita partibus erit notificanda per curiæ apparito-
rem, relicto iisdem illius exemplari, de quo in scripto fides erit
facienda.

25. Iudex, si pro validitate matrimonii sententiam dixerit,
et nemo ex coniugibus contra eam appellaverit, neque defensor
matrimonii appellabit, et causa finita censeatur. E contra si
matrimonium nullum fuisse decreverit, quamvis coniuges iudicio
Praelati acquieverint, defensor matrimonii appellationem facere
debebit et novam sententiam ab alio competenti tribunalı postu-
lare. Interim nullatenus permittetur partibus novas nuptias inire.
Quamvis appellationi interponendae nulli fatales dies vinculi
defensori statuti sint, curandum tamen erit ut quantocius id fiat.
Quod si defensor ipse hoc munus neglexerit, compelli ad id
poterit vel a iudice vel etiam ab illo, apud quem de iure appellatio
esset facienda.

26. Appellatio fit ad loci Ordinarium a Sancta Sede semel
pro semper designatum, ut iudicem secundae instantiae. Ad S.
Sedem appellatio erit semper facienda, quoties primæ duæ
sententiae inter se conformes non fuerint, nisi partibus placuerit
causam ad ipsam Sanctam Sedem ab initio et immediate deferre.

27. Facta appellatione, Episcopus seu Ordinarius qui
primam sententiam protulit, eam remittere debebit una cum
integro processu, ceterisque omnibus ad causam iterum judican-
dam pertinentibus, ad tribunal ad quod appellatum est.

Instructio

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 309

[Page 295]

[Texto Principal]
PRONUNTIATIO SENTENTIAE — APPELLATIO

28. Ille autem omnia a primo tribunalı peracta diligenter examinabit, atque ea omnia peraget quae necessaria videbuntur, ut defectus suppleantur, dubia elucidentur, et errores corrigantur. Hunc in finem, praesente semper vinculi defensore in curia constituto vel specialiter delegato, coniuges examinabit; investigationes instituet circa documenta priori tribunalı exhibita; testes, a quibus novae informationes hauriri possint, iterum audiet. Imo poterit etiam praescribere, ut novus processus ex integro conficiatur. Verum quatenus validae desint rationes novum processum exigendi, consultius erit, praesertim si personarum et locorum circumstantiae id suaserint, ut processu iam expleto utatur, indictis tamen ulterioribus investigationibus quas necessarias iudicaverit.

Quod si novum processum faciendum esse censuerit, methodus supra descripta servanda erit. Si vero aliqua tantum nova acta adiungenda vel novi aliquid investigandum censuerit, semper tamen defensor matrimonii adesse debet, vel saltem nova haec eidem communicanda erunt, ut pro numero suo ea expendere, et, quatenus opus esse duxerit, proprias animadversiones illis apponere valeat.

29. Expleto examine primi processus, et imposito fine novis investigationibus, iudex appellationis debebit exigere a defensore matrimonii utrum aliquid adhuc habeat deducendum aut inquirendum; et quatenus se nihil amplius habere dixerit, auditis prius, modo quo supra declaratum est, aliquibus viris in scientia iuris peritis, sententiam pronuntiabit, omnia servando quae pro tribunalı primae instantiae praescripta fuerunt.

30. Quando utraque sententia conformis pro validitate coniugii pronuntiata sit, sciat tamen pars impugnans matrimonium, sibi adhuc omnino patere appellationem ad Apostolicam Sedem. Si porro in secunda aeque ac in prima sententia nullum ac irritum matrimonium indicatum fuerit, et ab ea pars vel defensor pro sua conscientia non crediderit appellandum, in potestate et arbitrio coniugum sit decem diebus a sententiae denuntiatione elapsis (can. 1987) (1*) novas nuptias contrahere,

(1*) Can. 1987.— Post secundam sententiam, quae matrimonii nullitatem confirmaverit, si defensor vinculi in gradu appellationis pro sua conscientia non crediderit esse appellandum, ius coniugibus est, decem diebus a sententiae denuntiatione elapsis, novas nuptias contrahendi.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 310

[Page 296]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

duummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum vel legitimam causam id vetitum non sit. Potestas tamen post alteram senten-
tiam conformem, ut supra, coniugibus facta intelligatur, salvo
semper et firmo remanente iure seu privilegio causarum matri-
monialium, quae ob cuiusque temporis lapsum nunquam transeunt
in rem iudicatam; sed si nova res, quae non deducta vel ignorata
fuerit, detegatur, resumi possunt et rursus in iudicialem contro-
versiam revocari (Can. 1989) (1*). Quod si a secunda sententia
super nullitate vel altera pars appellaverit, vel defensor matri-
monii ei salva conscientia acquiescendum non putet, quia sibi vel
manifeste iniusta, vel aliunde invalida videatur, re tota ad S.
Sedem delata, interim firma remaneat utrique coniugi prohibitio
ad alias transeundi nuptias.

(1*) Can. 1989.— Cum sententiae in causis matrimonialibus nun-
quam transeant in rem iudicatam, causae ipsae, si nova argumenta praesto
sint, retractari semper poterunt, firmo praescripto can. 1903.

[Texto Principal]
duummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum vel legitimam causam id vetitum non sit. Potestas tamen post alteram senten-
tiam conformem, ut supra, coniugibus facta intelligatur, salvo
semper et firmo remanente iure seu privilegio causarum matri-
monialium, quae ob cuiusque temporis lapsum nunquam transeunt
in rem iudicatam; sed si nova res, quae non deducta vel ignorata
fuerit, detegatur, resumi possunt et rursus in iudicialem contro-
versiam revocari (Can. 1989) (1*). Quod si a secunda sententia
super nullitate vel altera pars appellaverit, vel defensor matri-
monii ei salva conscientia acquiescendum non putet, quia sibi vel
manifeste iniusta, vel aliunde invalida videatur, re tota ad S.
Sedem delata, interim firma remaneat utrique coniugi prohibitio
ad alias transeundi nuptias.

(1*) Can. 1989.— Cum sententiae in causis matrimonialibus nun-
quam transeant in rem iudicatam, causae ipsae, si nova argumenta praesto
sint, retractari semper poterunt, firmo praescripto can. 1903.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 311

[Page 38]

[Texto Principal]
PARS II
De regulis servandis in tractandis Causis
Matrimonialibus in specie.

Praeter hactenus recensitas regulas in omnibus causis
matrimonialibus generatim servandas ut juridica illis stet vali-
ditas, quaedam etiam speciales prae oculis habendae sunt iuxta
peculiarem impedimentorum naturam et indolem quae iudicio
occasionem praebuerunt. Quare de his singulis, saltem quae
frequentius occurrere solent, aliqua speciatim animadvertenda
sunt.

31. DE IMPEDIMENTIS COGNATIONIS CARNALIS, VEL SPIRI-
TUALIS ET AFFINITATIS.—Si matrimonium impugnetur ob assertum
impedimentum cognationis carnalis aut spiritualis vel affinitatis,
facile erit eiusdem existentiam detegere opé authenticorum
documentorum. Etenim cognatio carnalis, et etiam affinitas, quae
ex praecedenti matrimonio processerit, dignoscuntur ex arbore
genealogica utriusque familiae, conficienda ex regestis matrimo-
niorum, et ex libris baptizatorum, in quibus notata esse debent
nomina non modo coniugum, et eorum qui baptizati sunt, sed
horum etiam parentum. Similiter ex libris baptizatorum aperte
eruitur cognatio spiritualis, quia in illis una cum eorum qui
baptizati fuerunt, nomina quoque recensita esse debent sive
patrinorum sive matrinarum. Talia documenta in forma authen-
tica ex dictis libris erunt haurienda opera parochorum, vel
curiae, una cum testimonio de eorum identitate cum respectivis
particulis in libris exstantibus; imo si a parocho testimonium
datum fuerit, opus erit ut eiusdem parochi obsignatio a curia
episcopali authentica declaretur.

32. Quod si aliquod oriatur dubium circa documenta prae-
dicta vel circa eorum veritatem, in iudicium vocandi erunt et
iuridice examinandi consanguinei, affines, propinqui, quibus
origo eorum de quibus agitur nota sit aut nota esse possit, ut ex
horum depositionibus gradus consanguinitatis vel affinitatis

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 312

[Page 298]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Texto Principal]
clarius valeat determinari. Non levi fundamento huic rei esse potest etiam publica fama, de qua ratio erit habenda; eius tamen sedulo consideranda erit origo et rationes quibus inmittitur. Ceterum iudex semper prae oculis habeat, his quaestionibus dirimendis praecipuum fundamentum praebere documenta authentica, et nunquam licere contra eadem iudicare, nisi ex certis et evidentibus argumentis constiterit ipsa vitiosa aut falsa esse. Ac proinde locorum Ordinarii sedulo curabunt ut libri baptizatorum et matrimonio copulatorum, necnon defunctorum, a parochis diligentissime exarentur et accurate custodiantur.

33. DE IMPEDIMENTO PUBLICAE HONESTATIS.—Quoties aliquod matrimonium impugnatur ob impedimentum quod publicae honestatis nominatur, in primis accurate statuendum erit utrum illud originem duxerit ex matrimonio invalido, sive consummato sive non, aut ex publico et notorio concubinatu.

In priori casu, ad impedimentum adstruendum proferantur documenta tum matrimonii praecedentia celebrationem tum ipsius invaliditatem comprobantia. Quod si praedictum impedimentum ortum asseratur ex publico et notorio concubinatu, antequam iudicium proferatur, de veritate huius assertionis, debita prudentia, inquirendum erit.

34. DE IMPEDIMENTO VIS ET METUS.—Circa impedimentum quod vis et metus dicitur, ante omnia occurrit, neminem a iure admitti ad matrimonium ex hoc capite impugnandum nisi qui violentiam et coactionem passus dicitur: reici vero eum qui per longum tempus in matrimonio vixerit, dummodo eidem matrimonii nullitatis consecio libertas et opportunitas reclamandi non defuerit, ita ut si liber iam a metu sua sponte in conjugali domo persisterit, matrimonialia officia non detrectaverit, audiri amplius non debeat. Etenim qui, liber a coactione metuve, facultate et opportunitate reclamandi non utitur, censetur consentire, et ratificare quod antea invitus atque adverso animo fecerat. Unde in primis erit inquirendum, utrum accusatio tempore, uti dicitur, utili facta sit; et si hoc iam fluxerit, quaerendum erit quam de causa hoc acciderit, ut iudicari possit utrum accusatio admittenda an reicienda sit. Secundo prae oculis habendum erit, solummodo metum gravem, qui nempe in virum constantem cadat, matrimonium dirimere et consequenter ad hunc metum exquirendum omnes sive moderatoris actorum sive defensoris matrimonii investiga-

[Assinaturas]
Instructio

[Referências arquivísticas]
(Not visible)

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos] or [Selos]
(None visible)

Page 313

[Page 299]
**[Texto Principal]**
Cognatio — Publica honestas — Vis et metus

tiones esse dirigendas. Porro gravitas timoris oritur ex natura minarum, ex qualitate tum eorum a quibus illae proficiscuntur, tum eorum qui eas passi dicuntur. Ista tria itaque erunt praesertim investiganda.

35. Circa primum sedulo inquirendum, utrum qui de adhibita coactione accusantur, ita consueverint agere cum persona quae coacta dicitur, ut gravem atque molestam eidem redderent domesticam et familiarem cohabitationem; quanam fuerint in specie molestiae eidem allatae: utrum verba gravi indignatione plena adhibita, intentata hereditatis privatio, ejectio e paterna domo; an addita etiam verbera.

Circa secundum considerandum est, utrum qui de illata vi metuve accusantur, patria potestate et auctoritate pollerent, an qui vim metumve passi sunt, nullatenus iisdem subiecti fuerint; quae ratio vis inferendae; magna ne ex matrimonio propriae domui utilitas, aut deens obventurum; quae indoles vim inferentium, quae conditio, qui mores; qua ratione familiam regere consueverint: utrum ad iracundiam et violentiam ita essent proclives, ut facile quod minabantur perficerent, et animo ita essent duro atque obstinato, ut a nemine sibi contradici aut consiliis suis impedimenta obiiici paterentur.

Quoad tertium ratio habenda erit primum sexus personae quae violentiam passa dicitur: facilis enim animus puellae commovetur, quam viri; deinde aetatis, educationis, indolis: utrum nempe mitis ac timida fuerit, an fortis et constans; qua ratione in familia vivere consueverit: utrum sub custodia et vigilantia parentum, ita ut ab eorum imperio semper et in omnibus penderet, an aliqua libertate frueretur, ut et propria sensa exponere, et iuxta propriam voluntatem operari potuerit: an parentes ita eam segregarint, ut omnis consilii expetendi facultas eidem adempta fuerit, nec cuiquam eiusdem alloquendae copiam tribuerint, nisi quos de matrimonio inendo consilia praebere posse iudicaverint.

36. Praeter ista inquirendum erit, utrum qui de illata vi conqueritur, aliquando relationem haberit cum eo cum quo postea contraxit, et utrum aliquando propositum haberit cum eodem contrahendi. In casu affirmativo inquirendum, quas ob causas voluntatis mutatio contigerit; a quo tempore consilium fuerit mutatum: utrum nempe antequam parentes propriam voluntatem

**[Anotações marginais]**
(No visible marginal notes)

**[Carimbos]**
(No visible stamps or seals)

**[Assinaturas]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Referências arquivísticas]**
(No archival references visible)

Page 314

[Page 300]
**[Texto Principal]**
ostenderent, an postea; et utrum ex praecedenti relatione aliqua
exorta sit suspicio contra decorem vel ipsius personae, vel
familiae, a qua parentes moveri potuerint ad matrimonium
exigendum tamquam remedium bonae famae recuperandae.
Etiam investigandum, quid haec persona fecerit ut a coactione
parentum sese liberaret: utrum preces adhibuerit; utrum usa
fuerit opera aliorum ad parentes a proposito dimovendos; utrum
et quomodo propriam aversionem et contrarietatem in illud
matrimonium significaverit; utrum et quomodo altera pars
operam dederit ut matrimonium revera concluderetur. Consi-
derandum erit, utrum, quando contractus matrimonialis erit
signandus, libenter et sine ulla protestatione id praestiterit; utrum
aliqua fraus adhibita ad talem obligationem obtinendam;
quomodo sese gesserint, sive quando necessaria pro matrimonio
parabantur, sive quando ad consensum promendum adducta fuit,
sive quando post datum consensum festum nuptiale celebrabatur:
utrum nempe his omnibus hilaris, prompta et laeta adstiterit,
an secus. Consideranda quoque eius agendi ratio erga alteram
partem, et erga eiusdem familiam: utrum nempe benevola et
affectuosa, utrum libenter et sine oppositione ad officia matri-
monialia sese exhibuerit, an eisdem obstiterit, ea praesertim de
causa quia matrimonium nullum putaverit, atque ut melius tueri
posset propriam libertatem. Ad hoc postremum factum proban-
dum considerari debet utrum hae de causa inter coniuges ipsos
ortae sint lites et contentiones; utrum hoc factum manifestaverint,
et quibus; a quo tempore post matrimonium istae quaerimoniae
inceperint, et ex qua causa vel ratione; utrum ad tales lites et
dissensiones tollendas adhibita fuerint consilia, hortationes, et,
in casu affirmativo, a quibus et quo exitu.

37. Ad praedicta cognoscenda in iudicium vocandi erunt
ambo coniuges, eorumque parentes, illi praesertim qui de coa-
ctione adhibita accusantur, et opportune interrogandi de facto
ipso, de modo, de animo, et de fine ob quem ad vim adhibendam
ducti fuerint. Item vocandi propinquique familiares violentiam
accusantis, et interrogandi de omnibus, quae vel ad parentes, vel
ad filios referuntur: utrum quidquam eorum quae in actis
habebtur viderint aut audierint; quidve norint accidisse ad
rem pertinentis, sive antequam matrimonium celebraretur, sive
tempore cohabitationis, sive post coniugum separationem, si
haec locum habuerit. In hisce examinandis index diligentter

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 315

[Page 301]
**[Texto Principal]**
VIS ET METUS.—IMPEDIMENTUM LIGAMINIS

invigilet, utrum aliqua collusionis suspicandae causa subsit, et
curet, ut quoad singulas personas parochorum testimonium obti-
neat de ipsarum probitate atque credibilitate. Post istos, vocandi
parochus vel alius sacerdos, qui matrimonio adstitit; illi qui
eiusdem celebrationi et festo nuptiali interfuerunt, ut referant
praesertim de modo quo persona contra matrimonium reclamans
in illis circumstantiis se gesserit; aliae personae inductae, illae
speciatim quae adhibitae fuerunt vel ut consiliis et hortationibus
reclamantem ad matrimonium inducerent, vel ut excitarent ad
officia matrimonialia praestanda, ab iisque quaerendum, quid
egerint, quibus argumentis usae, quidve consecutae fuerint.

38. Ceterum in hac re index sciat, matrimonium esse per
se factum quoddam solenne et publicum, quod semper validum
censeri debet, nisi evidentes rationes eiusdem nullitatis demon-
straverint. Ideo curandum quidem omni studio atque diligentia,
ut rationes istae colligantur, sed iudicium contra matrimonium
nunquam erit pronuntiandum nisi earum complexio omne prudens
dubium de existentia impedimenti excludat.

39. DE IMPEDIMENTO LIGAMINIS.—Vinculum praecedentis
matrimonii, quod ad posterius connubium impugnandum adducitur,
repetendum asseritur vel ex matrimonio, catholico modo a catho-
licis celebrato; vel ex connubio ab haereticis aut schismaticis,
iuxta diversarum sectarum instituta contracto, et postea per
sententiam talium tribunalium dissoluto; vel ex contractu inter
infideles, qui postea rescissus, aut nullus fuerit declaratus.
Diversorum istorum casuum possibilitas, aut etiam frequentia
manifesta est, cum in regione Sinensi catholici commixti vivere
cogantur cum haereticis et infidelibus. Quaedam pro singulis
casibus adnotanda sunt, quia diversis legibus reguntur.

40. Ad primum casum quod attinet, doctrina catholica est
matrimonium baptizatorum, rite celebratum et consummatum,
aliter solvi non posse, nisi per mortem unius conjugis; et ideo
locum non esse eiusdem dissolutioni declarandae in iudicio, nisi
de morte alterutrius coniugis constiterit. Ut autem de hoc
constare dicatur, non sufficit rumor aut fama quaecumque, neque
solae praesumptiones; sed requiritur certus de ea nuntius, aut
saltem concursus talium rationum, quae, certo nuntio aequipol-
lentes, omne de illa dubium excludant. Ideo in hoc casu index
ante omnia exigere debebit, ut prioris matrimonii documentum

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 316

[Page 302]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

authenticum proferatur, atque, si opus fuerit, alias probationes
colliget, quae praedicti prioris matrimonii existentiam demon-
strent. Similiter exquiri documenta vel probationes de secundo
matrimonio contracto: quae omnia documenta facile haberi
poterunt ex libris matrimoniorum in parochiis asservatis. Post
haec, exigenda erunt a competentibus parochis authentica docu-
menta de praetensa morte alterius coniugis, et in defectu poterunt
eadem requiri ab auctoritate civili, si suos libros habuerit, in
quibus adnotentur. Quae comparari debebunt cum documento
secundum matrimonium comprobante, ut cognoscatur, utrum
secundum hoc matrimonium contractum fuerit ante vel post
prioris coniugis mortem; atque ita iudicetur utrum secundum
matrimonium validum, an nullum fuerit.

41. Quando ad mortem prioris coniugis probandam
praesto non sunt neque esse possunt haec authentica documenta,
aliis argumentis et aliis probationibus opus est, quae a iudice
sedulo erunt colligendae. In primis argumentum desumi potest
ex depositione testium fidem merentium, si ipsi de visu mortem
illius, de quo agitur, revera accidisse affirmaverint, aut idem
asseruerint ex auditu, dummodo non ex vaga aliqua relatione,
sed a personis minime suspectis proprias informationes se hau-
sisse testentur. Isti testes erunt interrogandi, utrum bene
cognoverint quem mortuum asserunt; quo tempore, quo loco
mors acciderit; qua de causa; ubi cadaver sepultum; utrum
adsint et ubi commorentur alii qui de hoc facto instructi sint
aut esse possint. Ab aliis vero, qui ex aliorum relatione depo-
nunt, erit quoque inquirendum, a quibus tales hauserint notias;
a quo tempore fama de morte vulgari coeperit; et quid ipsi
sentiant de probitate et credibilitate eorum qui primitus de re
ista sunt locuti: utrum isti peculiarem aliquam rationem habue-
rint aut habere potuerint, ut talem notitiam evulgarent. His
cognitis, in iudicium vocandi erunt testes inducti et eodem modo
examini subiiciendi, ut tandem aliquando vel ad testes de visu,
vel ad certa documenta obtinenda perveniatur. Animadvertat
index: ne facile admittat eos qui sponte ad examen accesserint,
et, si requisiti fuerint, quaerat ab eis, a quibusnam, ubi, quando
et quomodo, coram quibus et quoties fuerint requisiti; utrum
pro hoc testimonio ferendo fuerit ipsis aliquid datum, promissum,
remissum vel oblatum a personis interesse habentibus, vel ab

**[Anotações marginais]**
[Na margem esquerda, abaixo do texto principal:]
Instructio

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 317

[Page 303]
**[Texto Principal]**
RATIO INVESTIGANDI DE MATRIMONIO INTER CATHOLICOS 303
aliis eorum nomine. Similiter advertat, non esse admittendos
testes qui personas, de quibus agitur, plene non cognoseant; et
consequenter extraneos non esse testes idoneos, nisi a longo
tempore in loco fuerint, et ex peculiaribus circumstantiis appa-
reat eos cognitionem habere potuisse de iis quae enarrant. Quod
si testes sive de visu, sive de auditu haberi non poterunt,
considerandae erunt circumstantiae omnes in facto concurrentes,
et diligenter ponderandae, ut videatur, utrum ex illarum com-
plexu exsurgere possit moralis illa certitudo, quae necessaria est
ut iudicium proferatur. Porro circumstantiae ipsae praecipuae
sunt: aetas personae, quae mortua dicitur, utrum senior, an
iunior fuerit; tempus eiusdem discessus e patria et familia:
utrum longius an brevius; locus vel loca, ad quae se contulerit:
utrum valetudini corporali noxia, an et quibus vicissitudinibus
subjecta fuerit, ex. gr. num ibidem bella, vel pestilentiae
saevierint; eiusdem persona physica constitutio: utrum sana
et robusta, an debilis et infirma. Erit similiter perpendenda
causa quare e propria discesserit domo: utrum nempe ad
negotium vel ad artem aliquam exercendam, an potius ut
coniugem derelinqueret. Haec cognosci vel deduci poterunt ex
benevolis, aut contrariis relationibus, quae vel coniuges haberunt
inter se, durante eorum contubernio, vel ille qui discessit
continuavit cum altero coniuge sive per litteras, sive per nuntios:
si enim constiterit, ad tempus talem epistolarum sive relationum
consuetudinem adfuisse, et postea cessasse, quin cessationis
causa aut ratio appareat, gravis de morte obita praesumptio
habebitur; si e contra constiterit eum qui discessit nunquam
epistolarum commercium habuisse cum sua familia, aut cum pro-
pinquis et amicis, indicium mere negativum nullam probationem
facere poterit. Ponderandum quoque erit genus vitae, quod
discedens in aliena regione amplexus fuerit: si vitam et artem
militarem exercendam elegerit, vel arti nauticae aut servitio
alicuius navis sese addixerit, et cognoseatur in quo exercitu
militaverit, inquisitiones erunt faciendae penes duces exercitus
illius et penes gubernatores vel officiales navis. Si cognita
fuerint loca, in quibus commoratus est, in singulis locis et prae-
sertim in illo in quo commorabatur, quando eius indicia perdita
fuerunt, investigationes erunt faciendae. Ad has tribunal adhi-
bebit personas idoneas, si praesto sint, vel etiam civiles aucto-
ritates, ab iisdem postulando ut, quibus pollent mediis, de illo

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 318

[Page 304]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

opportunas investigationes faciant, atque etiam in subsidium vocentur publica diaria cum indicatione nominis, cognominis, patriae, professionis, et conditionis illius, de quo quaeritur. Item, si fieri possit, tribunal curabit, ut, in locis in quibus idem commoratus fuerit, publica dieta affigantur et singuli excitentur, ut notitias, si quas habent, velint suppeditare. Si omnibus istis adiumentis adhibit is nihil omnino poterit reperiri, et si omnes circumstantiae ad mortem prioris coniugis ante secundas nuptias, de quarum valore agitur, adstruendam conspiraverint, index sententiam proferre contra secundum matrimonium non poterit: non enim constaret de eius nullitate. Quod si de matrimonio contrahendo agatur, hoc permitti nunquam poterit, donec de morte prioris coniugis certo constiterit.

42. At si non ex isto capite, sed potius quia primum matrimonium, in haeresi contractum, recessum fuerit ob aliam causam, specialia quaedam erunt observanda. Et primo advertendum est evangelicalam et apostolicam doctrinam esse matrimonium valde celebratum et consummatum solvi non posse propter adulterium, vel propter molestam cohabitationem, aut longam et affectatam coniugis unius absentiam, aut propter alind quodcumque motivum ab haereticis confectum. Quare, si constiterit, a tribunalibus haereticorum ob aliquam ex istis rationibus praecedens matrimonium dissolutum fuisse, causa in favorem secundi matrimonii a tribunali catholico ne admittenda quidem seu introducenda erit. Si vero eiusdem dissolutio fuerit decreta ob alium titulum a iure canonico recognitum, sciendum est, acta a tribunali haeretico confecta valore iuridico carere, et ex ipsis solummodo iudicium proferre catholico iudici minime licere. Quare tunc causa ex integro erit instituenda, et iuxta SS. Canones pertractanda. Vetitum tamen non est, imo aliquando expedit, ut acta tribunalis haeretici requirantur, quo plenior factorum et circumstantiarum cognitio attingatur. Imo si huiusmodi documenta a partibus fuerint exhibita, dummodo nihil aliud obstet, poterunt adhiberi, atque ex illis indicia colligi. Partes tamen erunt semper audiendae, nec non, quatenus fieri poterit, etiam testes singuli iterum in iudicium vocandi, et interrogandi ad normam harum regularum. Neque omissenda aliarum personarum iuridica depositio, si adesse cognoscantur; sicut neque alia acta, quae vel moderator vel defensor matrimonii necessaria

**[Anotações marginais]**
[No texto, à esquerda, abaixo do número 42:]
Instructio

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 319

[Page 305]

[Texto Principal]
MATRIMONIUM IN HAERESI--INTER INFIDELES

reputaverit. Si, perpensis omnibus, iudex censuerit sententiam edicendam esse conformem sententiae a tribunalı haeretico prolatae, nunquam tamen istam sententiam tanquam sui iudicii motivum invocare debet; neque ullo modo post eam existiman- dum erit duas adesse sententias conformes, a quibus necesse non sit appellare.

43. Quoad matrimonia in infidelitate contracta, si haec disso- luta dicantur per sententiam editam vel ab auctoritate civili, vel a quovis tribunalı haeretico, eadem erunt servanda quae dicta sunt de matrimoniiis baptizatorum resolutis per sententiam tribunalis saecularis, nempe causam admittendam non esse, si rescissio proclamata fuerit ex titulo ab Ecclesia non agnito; vel, servatis servandis, esse ex integro instituendam, si contrarium contigerit.

Si vero coniugum separatio acciderit absque ullo iudicio, observandum utrum pars quae coram tribunalı catholico agere intendit, secundum matrimonium contraxerit post baptismi susceptionem, an ante. Si matrimonium acciderit cum parte catholica post baptismi susceptionem, erit inquirendum, utrum praecesserit conjugis adhuc infidelis canonica interpellatio, aut saltem a legitima potestate fuerit super eadem interpellatione dispensatum. Quatenus constiterit de facto interpellatione aut de illius dispensatione, primum matrimonium nequit amplius consti- tuere vinculum secundum conubium irritans; quatenus vero neque interpellatio neque ejusdem dispensatio praecesserit, primum matrimonium obstabit quidem secundo, sed Ordinarius iudicium suspendere debet, et casum cum omnibus suis circum- stantiis ad S. Sedem remittere, quae ipsi Ordinario quid faciendum sit, indicabit. Ad probandum vero, utrum interpellatio vel ejus dispensatio intercesserit, consulendi erunt libri matrimoniorum, vel etiam regesta curiae, in quibus haec accurate erunt semper recensenda.

Quod si secundum matrimonium contractum fuerit etiam in infidelitate, praesumendum quidem erit quod, antequam persona, de qua agitur, ad baptismum admitteteretur, servata fuerint omnia quae sacri canones pro his casibus statuunt; sed si institutis opportunis investigationibus adhuc dubium subist, ad S. Sedem erit recurrendum.

44. DE IMPEDIMENTO IMPOTENTIAE.—Ad impugnandum ex capite impotentiae matrimonium solummodo coniuges admittuntur,

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Carimbos] or [Selos]
(No stamps or seals visible)

[Referências arquivísticas]
(AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84) — (Not visible in image)

[Page Number]
39

Page 320

[Page 306]
**[Texto Principal]**
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

quia ipsis solummodo hoc factum cognitum esse potest, et ipsi tantummodo de hac re solliciti esse debent. Ut autem impotentia matrimonium contractum irritet, necesse est ut sit antecedens atque perpetua, quae scilicet naturalibus atque licitis remediis tolli non possit, sine probabili periculo vitae. Ista impotentia si fuerit absoluta seu talis ut omnino impossibilem reddat conjugalem copulam, matrimonium dirimit semper, et cum qualibet persona contractum. Si vero relativa tantum, matri- monium dirimit solummodo cum illa ad quam impotentia ipsa refertur. Ita igitur in causis huius generis investigationes erunt dirigendae, ut tandem deveniatur ad adstruendam vel excludendam assertam impotentiam antecedentem et perpetuam, sive absolutam, sive saltem relativam. Hunc in finem prae oculis habenda erunt quae statuuntur a can. 1976-1981 (1*), et Instructio Supremae Congregationis S. Officii (Collect. nn. 1153, 1588).

(1*) Can. 1976.—In causis impotentiae aut inconsummationis requiritur inspectio corporis utriusque vel alterutrius coniugis per peritos facienda, nisi ex adiunctis inutilis evidenter apparet.

Can. 1977.—In peritis eligendis, praeter normas in can. 1792-1805 datas, serventur praescripta canonum qui sequuntur.

Can. 1978.—Ad periti munus ne admittantur qui coniuges privatim inspexerint circa factum cui innititur petitio declarationis nullitatis vel inconsummationis; licet tamen hos tanquam testes inducere.

Can. 1979.—§ 1. Ad inspiciendum virum, duo periti medici ex officio deputari debent.
§ 2. Ad mulierem vero inspiciendam duae obstetrices, quae legitimum peritiae testimonium habeant, ex officio designentur; nisi maluerit mulier a duobus medicis ex officio pariter designandis inspici vel id Ordinarius necessarium habuerit.
§ 3. Corporalis mulieris inspectio fieri debet, servatis plene christianae modestiae regulis et astante semper honesta matrona ex officio designanda.

Can. 1980.—§ 1. Mulieris inspectionem obstetrices vel periti, seorsum singuli, exsequi debent.
§ 2. Singuli medici vel obstetrices singulas relationes conficiant, intra terminum a iudice praefinitum tradendas.
§ 3. Potest iudex relationes ab obstetricibus confectas examini alicuius periti medici subiicere, si id opportunum existimaverit.

Can. 1981.—Peracta relatione, periti, obstetrices ac matrona, seorsum singuli, a iudice interrogentur, secundum articulos a vinculi defensore antea concinnatos quibus ipsi, praestito iuramento, respondeant.

Instructio

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 321

[Page 307]

[Texto Principal]
IMPEDIMENTUM IMPOTENTIAE — ANIMADVERSIO

45. Quod si casus occurrat cui in Instructione hac provisum non sit, ad iuris communis normam pertractetur ac decidatur oportet.

Datum Romae, ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide, die 18 Februarii A. D. 1929.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
PRAEFECTUS.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura manuscrita visível; apenas impressão tipográfica do nome e título]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 322

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] (No topo, à esquerda)
[ILLEGIBLE: ~3 chars] (No centro, à direita)

[Carimbos]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] (No centro, abaixo do texto principal)
[UNCLEAR: possível marca de carimbo com letras "A" e "P" visíveis] (No canto inferior direito)

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] (No canto inferior esquerdo)

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~6 chars] (No canto superior direito)

Page 323

[Page 1]
[Texto Principal]
APPENDICES

[Anotações marginais]
(None visible)

[Carimbos]
(None visible)

[Assinaturas]
(None visible)

[Referências arquivísticas]
(None visible)

Page 324

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 325

[Page 311]

[Texto Principal]
A.

NUNTIA AC VOTA TELEGRAPHICA

Roma 14, V, 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI DELEGATO APOSTOLICO Shanghai.

AUGUSTUS PONTIFEX DE AETERNA SINENSIMUM SALUTE VALDE
SOLLICITUS VOBIS IN CONCILIUM CONGREGATIS ANIMO ADEST
ASSISTRICEM DEI SAPIENTIAM PRECATUR AMANTISSIME BENEDICIT.

CARD. GASPARRI

Shanghai 15, V, 1924.

E. MO CARDINALI GASPARRI Roma.

BEATISSIME PATER OMNES SINARUM ORDINARI CONCILIUM
PLENARIUM SHANGHAI INCHOATURI ANIMOS AD VICARIUM JESU
CHRISTI VERTUNT UNO CORDE UNO ORB LICET UNIVERSIS TERRARUM
LINGUIS EANDEM PROFITENTES FIDEM IOSDEM OBSEQUII OBOEDIEN-
TIAEQVE SENSUS PROFERENTES. UT VERO SANCTUS SPIRITUS
LABORES DIRIGAT INTIMAQUE SUI RORIS ASPERSIONE FECUNDET
APOSTOLICAM PATRIS AMANTISSIMI BENEDICTIONEM ADPRECANTUR.

COSTANTINI PRAESES

Shanghai 15, V, 1924.

E. MO CARD. VAN ROSSUM PRAEFECTO S. CONGREGATIONIS DE
PROPAGANDA FIDE Roma.

EPISCOP! QUADRAGINTASEX PRAEFECTI TRES ALIQUE TRIGIN-
TASEPTEM PATRES FELICITER SHANGHAI APPULSI HODIE SUMMI
PONTIFICIS BENEDICTIONE ROBORATI CONCILIUM INCHOANT EMI-
NENTIAEQVE VESTRAE OBSEQUIA DEVOTISSIMO ANIMO PROFERUNT.

COSTANTINI

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
CARD. GASPARRI
COSTANTINI PRAESES
COSTANTINI

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 326

[Page 312]
NUNTIA AC VOTA TELEGRAPHICA

Roma 16, V, 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI DELEGATO APOSTOLICO Shanghai (Cina).

AUGUSTUS PONTIFEX GRATES DEO AGENS QUOD SACRI EX OMNI
LINGUA PASTORES IN CONCILIUM ISTUD CONVENIANT UT PER
IMMENSAS SINAE REGIONES FIDEI ET CARITATIS SPATIA DILATEN-
TUR EGREGIAM PIETATIS VESTRAE SIGNIFICATIONEM PATERNO SANE
ANIMO REPENDIT ITERUMQUE VOBS APOTOLICAM BENEDICTIONEM
IMPERTIT.

CARD. GASPARRI

Felicer absoluto concilio, hoc nuntium missum est ad
E. Mum Card. Van Rossum, praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide — Roma. —

Shanghai 12, VI, 1924.

SUMMA OMNIUM CONCORDIA SYNODO FELICITER ABSOLUTA
PATRES CONSECRANT SINAS DEIPARAE VIRGINI.

AUGUSTO PONTIFICI EMINENTIAEQUE VESTRAE FILIALIS PIE-
TATIS RENOVANT SENSUS.

COSTANTINI

Appendices

Page 327

[Page 313]

[Texto Principal]
B.

ALLOCUTIO quam Concilii Praeses habuit ad Patres in prima sollemni sessione (die 15 Maii, 1924).

VENERABILES FRATRES,

In primis gratias agamus Omnipotenti Deo, qui Vos ex tam longinquis Sinarum partibus, per itinerum pericula, huc feliciter adduxit.

Gratia Vobis et pax—plenus reverentia, Vos saluto divi Pauli verbis. Gratias agimus Deo semper pro omnibus Vobis, memoriam Vestri facientes in orationibus nostris sine intermissione, memores operis fidei Vestrae et laboris et caritatis. (1 Thess., 1, 2, 3).

Sed dum coram hoc amplissimo senatu obsequiosus sisto, intima turbor verecundia et mente confundor quod Nullis meis meritis ad vos me misit Dominus vestris coronis participem fieri. Sed vos non ad meam insipietis heu! miseram personam, sed ad voluntatem Eius, qui misit me, cuius Auctoritatem, licet indignus, hic repraesento.

Et animos nostros ad S. Sedem convertimus, amoris sensus et venerationis et obedientiae Vicario D.N.I.C. iterum iterumque proferentes, a quo omnis virtus nostra procedit, per quem omnis infirmitas firmatur, quo mandante legitime legatione Christi fungimur, quo duce omnia praesagiuntur pro Ecclesia Sinensi bona et prospera.

Omnes nos, siquidem benedicente Sanctissimo Patre Nostro Pio XI huc convocati, in nobis adimpleri sentimus dulcia illa verba: Ubi... sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum (Matt., XVIII, 20).

Firma fiducia ergo et grandi animo aggrediamur huius Concilii labores, cum D.N.I.C. humiliter collaborantes, gloriosam in Sinis prosequentes sacrarum Synodorum historiam.

Si licet parva cum magnis componere, hic Conventus in memoriam revocat quae pulchra Eusebius scripsit verba de Concilio Niceano: — « Qui dissiti erant, tune in unum congregati cernebantur ; et veluti maximam quandam sacerdotum coronam ex

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

[Carimbos] ou [Selos]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

Page 328

[Page 314]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Texto Principal]
pulcherrimis floribus contextam, una cunctos civitas capiebat»
(Vita Constantini, 3-6).

O ista sancta florum corona bonum odorem Christi ubique
Sinaram diffundat!

Inter Patres Concilii Nicaeni aliqui gloriosas martyrii fere-
bant cicatrices. Et ex Vobis sunt qui persecutiones participa-
runt; et omnes Vos, o Leones Evangelici, in frontibus portatis
quae nobilia impressit signa pondus dei et aestus.

In Concilio Nicaeno omnes orbis catholici populi reprae-
sentati erant. Et hic omnes terrarum linguae concordi voce
celebrant unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.

Saluto inter Vos duos novos Ordinarios Sinenses: in hoc
novo fausto eventu est gaudium et corona Vestra, o indefatigati
Operarii Evangelii, quia videtis granum Sinapis, tot sudoribus
irrigatum, magis magisque crescere et uberes ferre fructus.

Non solum in hoc Conventu splendescit Ecclesiae unitas,
quae ipso summo angulari lapide Christo Jesu fundatur; sed
vinculo honestatur atque perficitur communionis sanctorum.
Nemo... sibi vivit, et nemo sibi moritur (Rom., XIV, 7). Prae-
decessores nostri Deo vivunt et suis precibus nostra propitiant
opera. In hoc enim est verbum verum: quia alius est qui
seminat, et alius est qui metit (Joann., IV, 37). Sed per manus
omnium seminat semper et metit S. Mater Ecclesia. Et ego
sanctum Praedecessorum nostrorum exercitum saluto, qui san-
guine suo et apostolicis sudoribus hunc immensum fecundaverunt
campum Ecclesiamque plantaverunt. Salvete, o liliatae rutilan-
tium Confessorum turmae, a primo ad novissimum! Salvete, o
coronac vel de virginitate candidae vel de passione purpureae!
Et liceat mihi, Venerabiles Fratres, piam revocare memoriam
Beati Gabrieli Dufresse, Vicarii Ap. Sutchuensis, qui primam
in Sinis convocavit celebrem Synodum et veluti suo sanguine
purpuratam ad nos transmisit.

Venerabiles Fratres, quanti momenti sit hoc nostrum
sanctum negotium, luculentissime Summus Pontifex illustrat:
«Quod profecto — Ipse declarat suo Augusto Autographo diei 20
Januarii — haberi liceat in Sinis Concilium, idque Plenarium et
a praedicato istic evangeli primum, res est quae clarissima in
Ecclesia faustis nitebit et memoriae posteritatis commendabitur...

[Appendices]

Page 329

[Page 315]

[Texto Principal]
ALLOCUTIO IN PRIMA SOLLENNI SESSIONE HABITA

Et sperare inde iubeat fore ut magnam utilitatum copiam sacrae Missiones inde hauriant ac percipiant ».

Et ecce in istis verbis ratio et finis nostrorum laborum.
Non est hic Conventus veluti quaedam splendidia academia, sed actuosum Concilium; non congressus rhetorum bysantinorum, sed intenta actionis praeparatio; caritas Christi urget nos ad salvandas tot animas; temporis instantia nos impellit, dum novae maturantur pro Missionibus sortes.

Nos, sub ductu Codicis Iuris Canonicci, conferimus consilia ut ex communi doctrina et experientia deducamus quae aptiora sunt «ad fidei incrementum, ad moderandos mores, ad corrigendos abusus, ad unam eandemque disciplinam servandam vel inducendam » (Can. 290).

Codex Iuris Canonicci refert Ecclesiae ius commune; nos illud ad Missiones aptandum studebimus, ab illo Ius Missionis Particulare deducentes: ita ut veluti una regula universi Missionum Rectorum ceterique operarii evangeli regantur.

In Canonicbus condendis bonum Missionum universale prae oculis habebimus, animose in futurum prosopicientes, et unicum omni studio quaerentes finem: id est conversionem Sinarum ad Christum.

Unitas est fundamentalis conditio vitae. Nos perfectam habemus unitatem theologica et disciplinarem; sed nostrae Missiones, ob distantias et commoatuum impedimenta, usque modo nimis seimetae videbantur, aliae alia media adhibentes pro fidei propagatione. Ex hoc Conventu, caritate inspirante et docente experientia, quaedam unitas methodi procedere debet, veluti communis agendi ratio. Missionum codicem aliquo modo condere debemus, ut ex methodi uniformitate et mediocrum coordinatione res christiana in Sinis vividorem impulsun accipiat et uberiorcs referat fructus. Vis unita fortior.

Tempus vero nos urget. Nunc est Sinarum Palingenesis.
Et etiam in hoc futuri saeculi fermento verba adimplebuntur
D. N. I. C. Qui non colligit mecum, dispergit (Luc., XI, 23);
Qui non est mecum, contra me est (Matt., XII, 30).

Cum Christo transformatio Sinarum fiat in vitam, in restitutam generis humani cum Deo unitatem; sine Christo, renovatio fiat in perditionem.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 330

[Page 316]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Texto Principal]
Sordidus materialismus, a peioribus scholis europaeis seu americanis depromptus, in Sinarum Universitatibus grassatur, quidquid erat boni in antiquis Sinensium moribus evertens.

Experientia Imperii Iaponici nos doceat:—quod ibi iam factum est hic fiet. Sinae laborant sua ipsa magnitudine et lentiori gradu ad novum ordinem pervenient, sed pervenient, non obstantibus praesentibus obscuris auspiciis.

Nunc ergo, dum libertate legali fruimur, nobis omni studio et impigro ardore est laborandum, ut D. N. I. C., qui est via, veritas et vita, sua caelesti gratia foveat hanc tam multam generis humani partem: ut sicut regnavit peccatum in mortem, ita et gratia regnet per iustitiam in vitam (Rom., V, 21).

O audiant istae innumerabiles gentes vocem Redemptoris, qui et pro ipsis vitam posuit, et sic non solum animae salvae erunt, sed et novus ordo civilis solido ac sancto instaurabitur fundamento.

Nunc pleniori sensu nos oportet esse, sicut ait Paulus, Spiritu ferventes.

Venerabiles Fratres, maximum illud problema—praedicatio Evangelii ad gentes—in quo anxiebatur spiritus Pauli versus ad Romanos, et animas nostras angit inflammataque.

Consilia conferimus et leges statuimus non quod sufficientes simus cogitare aliquid a Nobis quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor., III, 5).

Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom., VIII, 31).

Infirmæ vire nostræ ad certam victoriam eriguntur ac multiplicant, quae vincit mundum, fidem nostram.

Et fidenti animo ex hoc Primo Concilio Plenario datum est nobis praesagire adventurum tempus acceptabile et auspicatos salutis dies, quibus isti nostri dilectissimi fratres Sinenses liberabuntur a servitute corruptionis in Libertatem gloriae filiorum Dei (Rom., VIII, 21).

[Appendices]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 331

[Page 317]

[Texto Principal]
C.

ORATIO FUNEBRIS quam Revmus P. Reynaud, Ordinariorum Sinensium decanus, habuit in sollemnibus exsequiis, die 22 Maii 1924.

« LAUDEMUS VIROS GLORIOSOS ET PARENTES NOSTROS IN GENERATIONE SUA » (Eccl., XLIV, 1).

Exeme Praeses, Illni Praesules et Revmi Consultores.

Aequum et dignum est, Venerabiles Fratres, nos in hoc primo consessu plenario celebrare memoriam Praesulum qui nos in Apostolatu apud has gentes praecesserunt; eorum, dico, qui, ut fidem in amplissimas has regiones invelerent atque invecta vigeret, maximos exantlarunt labores, et ipsas animas suas perlibenti animo tradiderunt, et in praesenti, consummato cursu, dormiunt in somno pacis. Verum non solum hoc nos decet, sed et maxime iuvat: quum enim in vivis agerent Decessores nostri, pro maxima caritate, qua erga tot animas tam multis tenebris obvolutas flagrabant, non est putandum eos auspicatos hos dies, quibus primum Concilium plenarium celebratur, concupiscenti animo non aliquando praevertisse; ac proinde nobis suasum esse debet, eos omnes, dum laetantur de uberrimis fructibus, quos praesens Concilium laete portendit, laboribus nostris sociari, suppliei prece a Summo Pastore nobis lucemque viresque postulando, sicut et Moyses et Ieremias, populi sui eximii amatores, pro eiusdem salute preces effundebant.

Sed in tanto laudum praeconio, quo eos celebrare decet, quis ego ut possim eorum laudes digne enarrare, cum et virtute et eloquentia minimus, tanto muneris imparem me plane agnoscam? Verumtamen, quia mihi, tanquam in Episcopatu seniori, hoc munus demandatur, ex oboedientia suscipio, ac, Deo auxiliante, qui oboedientes iuvare solet, nixusque venia et indulgentia Venerabilium Fratrum, pro modulo meo ac fidenti animo pauca dicam, prae mente habens verba Ecclesiastici: Laudemus Viros gloriosos et Parentes nostros in generatione sua (Eccl., XLIV, 1).

I. Fuerunt Viri vere gloriosi, quia eximia sanctitate floruerunt, cumulato labore perfecti sunt, ac mira patientia cum fortitudine pari honestati.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 332

[Page 318]
ORATIO FUNEBRIS A RMO P. REYNAUD

[Texto Principal]
1) Sanctitate floruerunt. Nos omnes summae laudis hoc Abraham esse putamus, quod et patriam et cognationem et donum reliquerit ut Deum sequeretur: et merito quidem, nam, teste divo Ambrosio, devotio in Deum est ordine prima et fundamentum ceterarum virtutum, quam propterea primum Deus ab eo exigit. At si ita de tanto Viro et dicimus et sentinus, quis inter Praesules, qui in stadio Apostolatus nos praecesserunt, eum non est imitatus, non quidem virili aut devexa iam aetate, sed in ipso limine inventutis, quando fascinatio nugacitatis humana corda tam saepe transvertit? Et ipsi audierunt vocem Christi, qui eos ad se vocabat, ut Opus suum, hoc est, Redemptionis, inter has gentes prosequendo, eas ad hoc adducerent, ut, et quae detestabantur, amplecterentur, et odio prosecuerentur quae amabant. Sed adlecti ad tantum Opus, quo nullum maius, oportebat ut, ne in stadium descenderent quasi milites inparati atque inermes, ne scilicet impares invenirentur tanto muneri, sed ditati virtutibus omne genus, quae et Deo gratos faciunt et muneribus perbelle aptant, in opere et sermone potentes redederentur.

Et ideo, Vocationis huius sublimitate perspecta, nihil antiquius aut potius habuerunt quam ut nervis omnibus contenderent in Christi imitationem, probe scientes ibi solum se posse eam scientiam invenire, unde munus et pastorale et apostolicum initium aeque ac incrementum et perfecionem semper sumpsit. Hinc cernere eos erat toto in hoc esse ut Christum disserent, et, pictoris more, qui, si quam picturam fideliter referre velit, omnino necesse est ut, dum pingendi labori incumbit, oculo erudito ac vigili, continuo ad exemplar redeat, ne in opere desit quod in exemplari invenitur, ita et ipsi in hoc erant ut, Christi doctrinam edocti, Eiusque mores assecuti, Ipsius imaginem referrent, Eius vitam in vita propria exprimerent, ac demum virtutibus, quibus Ipse nituit, et ipsi quasi in speculo pulchre niterent. Atque ita reapse coeperunt prius facere quam docere, ut videlicet ante firmarent exemplo ea quae postea gentes verbo docturi essent: vere facti forma gregis ex animo, ita ut cuique corum merito repetere liceret illud Apostoli: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi (I Cor., XI, 1).

2) Labore perfecti sunt. Gloriam deinde, et quidem magnam, adepti sunt ob maximos labores quos generoso animo sustinuere,

[Appendices]

Page 333

[Page 319]
HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM

[Texto Principal]
ut animas cripèrent de tenebris errorum cultuque idololatrico,
easque traducerent in admirabile lumen Religionis nostrae. Enim-
vero Christus, Apostolatus munere Decessores nostros honestans,
sicut olim Apostolos, eos ita est allocutus: Euntes ergo docete
omnes gentes...; docentes eos servare omnia quaecunque mandavi
vobis (Matt., XXVIII, 19, sq.). Et ipsi, divino freti auxilio, vastissi-
mas Sinensium regiones quaquaversum peragrantes, non itinerum
pericula, non locorum distantia, non viarum asperitas, imo nec
corporis invaletudo aut virium defectus, aut aetatis senecta,
potuerunt unquam eos prohibere, ne, pro viribus, munus sibi
demandatum fideliter constanterque obirent. Et in hoc munere
adimplendo quis quantusque labor ab eis insumptus ut errorum
catervam depellerent ex mentibus, ac Evangelii luce eas replerent,
de cordibus vitia quaeque extirparent, atque ea subderent
legi Christi, ut denique, moribus gentium cultuque idolorum
reprobatis, ad cultum veri Dei adducerent, et ita inter Sinenses
vita christiana semel adorta adolesceret et in dies vigeret! Quam
vere li omnes nitebantur omnibus omnia fieri ut omnes facerent
salvos! Atque inde fiebat, ut, morte appropinquante, fidenti
animo possent cum Apostolo repetere: Mundus sum a sanguine
omnium (Act., XX, 26).

3) Patientia honestati sunt. Verum, inter tot labores pro
Christi gloria exantlatos, praecipue eluxit mira patientia et invie-
tum animi robur, quo vitam integram honestarunt. Nec mirum
est, Venerabiles Fratres, hac eos honestate claruisse: quid enim
potuisset eos a Christo avellere, eos, inquan, qui, vel a primis
annis, omnium obliti, Christum solum didicerant? Et ipsi bene
noverant oportuisse Christum pati, et ita intrare in gloriam suam:
sciebant et nos, ad Eius exemplum, per multas tribulationes intrare
in Regnum Dei; sciebant, et quidem maiore iure, hanc sortem
servatam esse sibi, qui, missi sicut oves inter lupos, ut Ecclesiam
inter infideles stabilirent, stabilitamque augerent, nulla ratione hoc
consequi possent, nisi, Christo coniuncti, cum Eo velient humiliari,
crueceque onusti Calvarium ascendere et in cruce agi, et ita
fierent cum Christo earumdem animarum redemptores.

Profecto haec omnia sciebant, et ideo non est mirum eos
per duo et amplius saecula tribulationes omnis generis passos
fuisse, et Apostolum imitatos, cuius vestigia sequebantur, plures
inter eos eiusdem casus expertos, in itineribus saepe, periculis

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Carimbos]
(No stamps or seals visible)

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Referências arquivísticas]
(No archival references visible)

Page 334

[Page 320]
[Texto Principal]
fluminum, periculis «latronum..., periculis ex gentibus..., periculis
in falsis fratribus; in labore et aerumna, in vigilis multis, in
fame et siti... in frigore et nuditate» (II Cor., XI, 26). Et inter
haec omnia pro nihilo habebant pericula vel ipsa capitis, dum-
modo ministerium sibi commissum rite adimplerent: quanquam
enim, cum quaererentur ut legitime certarent, se absecondebant,
et cum persecutionem paterentur, fugiebant et insidias declina-
bant, tamen, memores se esse animarum pastores, magna fiducia
saepe ultro redibant; et hinc novum praelandi genus! Merces
baiulantes, mercatorum more, neophytos invisebant, ut eos in
fide confirmarent, caelesti pane reficerent, et cetera munia obirent
boni pastoris. Et cum scirent in manibus Dei esse hominum
sortes, et Deum mortificare et vivificare, perseverabant circum-
euntes, aliena specie insidiatores eludentes, et animarum lucra
inhiantes; ac si quando, Deo ita disponente, in manibus insidian-
tium inciderent atque inde ludibria et verbera experirentur, in
vincula et carceres detruderentur, nedum animo despondебант,
aut tristitia afficebantur, quinimo spirituali gaudio replebantur,
plane rati se hae ratione similiores Summo Pastori evasuros,
atque omnia cessura in maiorem quaestum animarum. Et hinc
petere iam liceat: Nunquid tantae virtuti defuisset gloria
martyrii? Si Deus, quos habet gratiores, eos ipsos maioribus
donis cumulare consuevit, quomodo defuisset haec summa laus
Antecessoribus nostris? Igitur grates Deo, et maximae, pera-
gantur, qui tanta gloria exornaverit Missiones nostras, cum
plures Praesules earum, libenti generosoque animo sanguinem
profundentes, gloriose pro Christo obierint. Qua claris natalibus
orti laudes praedicant stirpis generosae, pari amoris et religionis
observantia, maiorum in fide nomina, praeclara certamina
egregiamque mortem ornatis praeconiis posteros revocare decet.
Martyrum enim praedicationes suadent viriles animos, et quam
potenter fortitudinem Christifidelibus addunt insignium passio-
nes nostrorum Pontificum!

En igitur Martyrologium Episcopale quo Missiones Sinarum
decoratae sunt atque fecundatae:

Proto-martyr in Sinis fuit Illmus Iacobus Florentinus,
Episcopus Zaitonensis, ex Ordine Sti Francisci, qui, saeculo XIV,
animam pro Christo ponens, a paganis trucidatus est.

[Appendices]

Page 335

[Page 321]

[Texto Principal]
HABITA IN SOLLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM 321

Saeculo XVIII, B. Petrus Martyr Sanz, ex Ordine Praedicatorum, quem nomen nobilem palmam sperare iubebat, pro fide fortiter obiit, et a SS. Pontifice, Benedicto XIV, publico praeconio laudatus est.

Saeculo XIX, B. Ludovicus Gabriel Dufresse, e Societate Seminarii Parisiensis, Opus aureum Synodi Szetchuensis sanguine suo egregie decoravit.

Tandem, ineunte saeculo XX, ante 24 annos, quasi nobis inspectantibus, ut totidem hostiae purae, sanctae et immaculatae, pro Fide Sinarumque salute fortiter obierunt Illustissimi: Laurentius Guillon, Antoninus Fantosati, Gregorius Grassi, Franciscus Fogolla, Ferdinandus Hamer, Theotimus Matthaeus Verhaegen, cum plurimis sacerdotibus innumerisque utriusque sexus fidelibus, qui passionis et victoriae corum consortes facti sunt.

II. Sed iam mentem nostram convertamus ad praesentia, quoniam in his laudare licet viros gloriosos et parentes nostros in generatione sua: non enim deesse potest copia laudandi, ubi et hereditatis amplitudo et operariorum numerus, et disciplinae robur, quibus sacrae Missiones inter Sinenses cohonestari et pollere incipunt, corum merita apud Summum Pastorem tam alte testantur.

1) Hereditatis amplitudo. Venerabiles Fratres, quis nostrum ignorat, quantum adlaboraverint anteactis saeculis hi viri apostolici, ut Ecclesiam inter Sinenses fundarent? Sunt vere hi parentes nostri, qui laboribus suis hanc nobis hereditatem acquisiverunt, hanc portionem agri Patrifamilias sudore vultus sui fecundarunt, relinquentes nobis in apostolatu exempla, traditiones, regulas, quae essent nobis veluti via, utraque parte septa, quam proinde tute secureque ambulare possemus. Sed qui fructus, quaeso, tantorum laborum? Quotena christianorum millia in qualibet Provincia usque ante quinquaginta annos? Quam vere ibant et flebant mittentes semina sua! Verumtamen ecce haec ipsa semina, praeteritis temporibus a Patribus nostris projecta, aetate nostra germinare, succrescere, in messem flavescenrem iam verti! Ecce scilicet nova loca, usque ad hesternum diem Religioni nostrae inaccessa, quae Fidem amplectuntur; ecce christianitates auctae, novae Stationes Missionariorum apertae,

[Assinaturas]
41

[Referências arquivísticas]
(No archival reference visible)

Page 336

[Page 322]
ORATIO FUNEBRIS A RMO P. REYNAUD

[Texto Principal]
antiqui Vicariatus divisi, aliique quamplures erecti! Quae quidem omnia profecto uberiorem messem mox futuram sperare nos iubet. Revera ita est! Spes magna affulget, messis multa, quae etiam augetur in dies.

2) Operariorum numerus. At ubi, quaeso, messores? Unde nobis Operarii tanti, qui tanto operi faciant satis? Et nonne legimus in Evangelio Christum Apostolos monuisse: «Rogate ergo dominum messis ut mittat operarios in messem suam»? Patres nostri rogabant et rogant, et Dominus messis, eorum precibus motus, operarios mittit. Porro res maxima admiratione digna, Venerabiles Fratres. Videmur nos audire Patrem familias otiosos interpellantem: Ita et vos in vineam meam (Matt., XX, 4, 7), quae apud Sinas virescit! Quae vocis potentia ac virtus! En in antiquo orbe, ex annoso apostolatus stipite, si mihi liceat ita dicere, novos surculos pullulare, brevi in laboribus Apostolatus veteres aequaturas; in novo vero orbe, ex eadem radice, unde stipes annosus, vires virgultum recens obortum, iam primas gemonias emisisse, ac ita praegnantes, ut nobis omnibus sperare liceat uberrimos fructus ex eorum opera Missionibus obventuros. Verum, quod plane Divinae benignitati tribuendum esse videtur, Ecclesiae tentoria in his amplissimis regionibus tam late dilatantur, ut, ad Sinarum gentem conversi, quodam iure possimus Christi verba repetere: «Nunc tempus visitationis tuae». Deus ex ipsa stirpe Sineusium tot suscitat operarios evangeliocos, qui etiam sub ducibus ex proprio sinu eductis, novi Machabaei, parati sunt dimicare pro salute populi sui. Quae omnia, cum ita sint, nonne licebit repetere: Hereditas sancta nepotes eorum? (Eccli., XLIV, 12).

3) Disciplinae robur. Sed alia laus eis accedit, quam et praecipuam appellabo. Et revera bona,—quae a nobis enumerata sunt,—qua tandem ratione possent tuto servari, nisi quoddam vinculum haberetur, quo nos omnes simul arctius coniungeremur, viresque et studia omnium in unum connecterentur, ac omnia vergerentur in bonum commune Missionum nostrarum? Sed gratiae amplissimae agantur Summo Pontifici, qui, bono pros- piciens harum Missionum, pro effusissima caritate qua tenetur erga hanc lectissimam portionem gregis, nobis constituit Delegatum, qui, Eius vices apud nos gerens, arctoribus vineulis nos simul iungat, coque duce, christianam res nova, et quidem potiora,

Appendices

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 337

[Page 323]

[HABITA IN SOLLEMNIBUS EXSEQUIS DECESSORUM]

[Texto Principal]
incrementa suscipiat. Quapropter, Venerabiles Fratres—quoniam non decet nos a nostris Patribus esse degenere—hoc unum nos manet, ut scilicet, fidentes precibus eorum qui nos in certamine praecesserunt, sub duce nostro, quasi facto agmine, praelia Domini cum laetitia magna praeliemur! Et hoc quidem generoso constantique animo faciemus, si meminerimus nobis semper adesse Eum qui dixit: «Confidite, Ego vici mundum» (Joan., XVI, 33); Eum, dicam cum divo Bernardo, quo nemo fortior, nemo sapientior, nemo fidelior.

CONCLUSIO

Et hic profecto sisterem, Venerabiles Fratres, nisi ea quae oculis cernimus et auribus audivimus me monerent hunc coetum nos coegisse, non solum ut maiores nostros laudaremus, sed potius ut eorum nostraque utilitati prospiceremus. Convenimus enim, haec iusta solemnia peracturi, ut, si qui sint inter Antecessores nostros quibus quidpiam poenae adhuc luendum maneat, Deus, communi fraternaque prece exoratus, benigne remittat.

Absque dubio igitur et quam maxime decet nos et magna pietate et religione pari haec iusta persolvere, ut, si quae ex pulvere mundano vel ex fragilitate carnis sordes quispiam eorum contraxerit, quae cum adhuc removeant a conspectu Dei, ei pia benignitate condonentur.

Convenimus etiam ut, quorum celebravimus labores, et vitam et vestigia pariter sequamur. Intravimus enim in labores eorum, metentes in gaudio quae seminaverunt in lacrimis. Merito igitur dignum et iustum est, ut, heredes facti vocationis, simus pariter heredes zeli atque virtutum, quas semper redolet pia eorum memoria et sacri cineres adhuc spirant. Sic crimus et nos de semine virorum illorum, per quos salus facta est in Israel (I Mach., V, 62), donec isdem functos laboribus in Sinis, eadem merces nos remuneret in caelis. Amen.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Transcription (Pages 338-414)

Page 338

[Page 324]

**[Texto Principal]**

D.

ALLOCUTIO quam Concilii Praeses habuit ad Patres in ultima sollemni sessione (die 12 Junii 1924).

VENERABILES FRATRES,

Spiritu Sancto inspirante, magnos suscepimus Concilii labores atque ad felicem perduximus exitum.

Et nos quae dulcia profert verba Liturgia de Spiritu Sancto sentimus hodie pro nobis adimpleri: — “O quam bonus et suavis est, Domine, Spiritus tuus in nobis.” — Sit Deo summa laus et gloria et gratiarum actio nunc et in perpetuum!

Non alia obveniunt mihi in memoriam Concilia, in quibus, adstantibus Patribus universarum orbis linguarum, tanta effulgerent concordia et unitas, tam unanimis et plena ex libertate flagraret caritas fraternitatis! Non nos cives diversarum nationum videbamus, sed solus erat omnia et in omnibus Christus!

In hoc est maximum gaudium et corona laborum nostrorum; et in hoc faustissimum splendet auspicium: quia Concilium nostrum sic innititur ipso summo angulari lapide Christo Jesu, in quo omnis aedificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino (Eph., II, 20).

Vobiscum ex animo gratulor, Venerabiles Fratres, quod exegistis monumentum aere perennis.

Haec est dies quam fecit Dominus: exultemus et laetemur in ea (Ps. CXVII, 24). Ad altare accedentes acta subscripturi Concilii, novum historiae ecclesiasticae sinensis inchoamus aevum, quod uberioribus affluens fructibus legitime auspicamur.

Attamen, memores illius Divi Pauli: neque qui plantat est aliquid, neque qui seminat, sed qui incrementum dat, Deus; nos, iuxta hodiernam liturgiam, humili ac confidenti corde rorem caelestem super seminibus nostris invocamus, dicentes: Confirma hoc, Deus, quod operatus es in nobis!

Nos admonet Paulus: Spiritus adiuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus; sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus (Rom. VIII, 26).

Appendices

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 339

[Page 325]

[Texto Principal]
ALLOCUTIO PRAESIDIS IN ULTIMA SOLLENNI SESSIONE 325

Quid postulat istis gemitibus inenarrabilibus? Postulat ut
istae innumerabiles gentes, ex munere nostro apostolico, ad lucem
adducantur Evangelii et in partem gratiae Redemptionis veniant.

Confidentia vero nostra augeatur, et animi in spem contra
spem eriguntur, cum opera nostra sub praesidio Beatissimae
Deiparae Virginis posuerimus, Ipsi, quae virgineo pede caput
serpentis contrivit, Sinas consecrando, ut tandem in hoc caelo
effulgeat caelo illa beata visio: Mulier pulchra ut sol, electa ut
luna, terribilis ut castrorum acies ordinata.

Ipsa Regina Apostolorum duce, nunc factores verbi erimus.

Quae, divina aemulatione, decernimus ac decrevimus, post
S. Sedis approbationem, ad proxim deducenda studebimus.

Interdum saluto Vos osculo sancto, plenus veneratione pro
alaeri spiritu Vestri et pro vestris diuturnis laboribus apostolicis.
Cum in medio Vestri steti tanquam qui ministrat, mihi videbar
conversari cum sanctis primitivae Ecclesiae Patribus. Talibus
apostolis, uno ore uno corde firmissime cum cathedra Petri
unitis, non potest non crescere regnum Dei in Sinis.

Pax Dei, quae exsuperat omnem sensum, custodiat corda
vestra (Philip., IV, 7). Nunc prosperum iter det Vobis Dominus
ad sedes vestras redeuntibus. Sint prava in directa, et aspera in
vias planas (Is., XI, 4 — Luc., III, 5).

Beati pedes evangelizantium bona, evangelizantium pacem.

E.

Exeunte Concilio Plenario hoc summae testimonium pietatis
Patres ad Summi Pontificis Cathedram obtulere.

SANCTISSIME PATER,

Quam Patres Primi Concilii Plenarii Sinensis, aggredientes
labores, professi sunt ex toto corde et unanimi suffragio venera-
tionem et obedientiam erga Vicarium D. N. I. C., illam eo firmius
et incundius, eodem labores absolventes, repetunt atque renovant,
quo in iisdem laboribus exequendis maxima pace, unione atque
concordia actum atque deliberatum est.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 340

[Page 326]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA PATRUM AD S. PONTIFICEM

Vidisses, Sanctissime Pater, homines ex diversis nationibus,
Italos, Hispanos, Lusitanos, Gallos, Germanos, Hibernos, Belgas,
Americanos, Neerlandenses, Austriacos, Sinenses,—vidisses,
inquam, homines vel ex clero saeculari vel ex diversis Institutis
religiosis, Benedictinos, Franciscanos, Dominicanos, Jesuitas,
Augustinianos, Capuccinos, Congregationis Missionis, Societatis
Missionis ad Exteros vel Parisiensis, vel de Scheut, vel de Steyl,
vel Passionis, Salesianos, Societatis Maryknollensis, vel Sti.
Columbani; omnes illos, inquam, homines oblitos aut nationum
suarum aut propriorum Institutorum, in unitate fidei, in vinculo
caritatis, solum inquirere in id quod est Ecclesiae Christi.
Ecclesia Christi, Sanctissime Pater, Vicarius Christi, Ecclesia
Sinensis, haec, inquam, et sola nomina semper in hoc Concilio et
cum reverentia prolata sunt et cum gaudio excepta sunt.

Nec aliud fieri poterat, quandoquidem ex legitima obedientia
cum essemus in nomine Christi et quidem sub Delegato Apostolico
congregati, ipse Iesus Christus in medio nostrum erat, fons
amoris et vinculum caritatis.

Idcirco etiam nec alia documenta unquam in medio prolata
sunt nisi aut quae, ut litterae Apostolicae “Maximum illud”,
Vicarii D. N. I. C. erga nos declarant voluntatem, aut quae in
nostris animis hanc firmarent fidem, omnium absurdorum
maximum esse non oboedire Romano Pontifici.

Hanc igitur nostram fidem, reverentiam, obedientiam iterum
atque iterum repetentes, Te appellamus, Sanctissime Pater, ut
hoc nostrum opus, quod in Domino confidimus esse Spiritus
Sancti opus, Tua benedictione confirmes atque corrobore; ut
hie fructus pacis atque unionis omnium quotquot huic Concilio
affuerunt Patrum in augmentum cedat nostrae dilectissimae
Ecclesiae Sinensis.

Quod augmentum Ecclesiae Sinensis eo vel magis in votis
est omnium nostrum quod “novus ordo praeputatur, natio
sinensis ex integro renovatur, cuius transformatio nisi nobiscum
fiat, certe contra nos in decursu temporum operabitur”.

Atque ideo Patres Primi Concilii Plenarii Sinensis in spiritu
humilitatis et obedientiae, plena fide atque fiducia plena haec
subiciunt Tibi, Sanctissime Pater, quae necessaria indicant ut
Concilium hoc suos sortiatur effectus, quaeque sine benedictione
Tua, quae est Iesu Christi Domini Nostri, obtinere nequeunt.

**Appendices**

**[Anotações marginais]**
(None visible)

**[Carimbos]**
(None visible)

**[Assinaturas]**
(None visible)

**[Referências arquivísticas]**
(None visible)

Page 341

[Page 327]
**[Texto Principal]**
IN-TESTIMONIUM SUMMAE PIETATIS

Et quidem primum est, ut Tu, Sanctissime Pater, sicut
hucusque fecisti, et Praedecessores Tui, maxime autem felicis
recordationis Benedictus Papa XV saepe fecit, auxilium universi
populi christianí pro hac nostra Ecclesia Sinensi implorare atque
urgere non desistas. Profecto gratissimo animo Patres Primi
Concilii Plenarii Sinensis recolunt quae adhuc undique ex toto
mundo a piis fidelibus in hanc Ecclesiam Sinensem collata sunt
auxilia atque beneficia, cuius nostri grati animi Tu ipse, oramus,
Sanctissime Pater, ad totum mundum referas documenta.

Quae cum vera sint, cuius tamen animus incredibili dolore
cum afficiatur considerans in hoc tam ampio imperio tot hominum
milliones etiamnunc sub umbra mortis atque adeo sub turpissima
idolorum cultura sedere! Quis etiam non videat, aut paci et
prosperitati totius mundi maxime fore profuturam conversionem
totius populi sinensis, aut ex tam ampli imperii perversione
innumeratas imminentere toti mundo calamitates atque ruinas!

Quae omnia, inquam, Sanctissime Pater, Primum Concilium
Plenarium Sinense Tibi in spiritu humilitatis et obedientiae
subiicit ut per Te, cooperatione totius mundi oblenta, quam
citissime pax Christi etiam in Sinis tanquam in regno Christi
stabilietur atque usque in finem perseveret.

Quod etiam ut obtineatur, illud secundo loco maxime interest,
ut Ecclesia Catholica, non aliunde in Sinis suam stabilitatem
obtineat, nisi quod ex divina ordinatione institutum est, superaedifi-
cata “supra fundamentum Apostolorum..., ipso summo angulari
lapide, Christo Iesu; in quo omnis aedificatio constructa crescit
in templum sanctum in Domino.”

Qua etiam de causa, Sanctissime Pater, haec omnia Tibi Pri-
mum Concilium Plenarium Sinense subiicit, ut si quod in nostris
litteris non recte dictum fuerit, Tuo magisterio in rectum ordinem
dirigatur; si vero, ut in Domino speramus, spiritus Sancti ductu
haec proposuimus, accedente benedictione Tua, in eadem fide
stabiles efficiamur, ad laudem et gloriam Domini nostri Iesu
Christi, exaltationem S. Matris Ecclesiae, augmentum et solidam
constitutionem Ecclesiae Sinensis.

Shanghai, die 10 Iunii 1924.

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 342

[Page 328]
**EPISTOLA PASTORALIS PATRUM CONCILII**

F.

**EPISTOLA PASTORALIS.** Patres in primo Concilio Plenario Sinensi congregati, omnibus suis Sacerdotibus atque in vinea Domini cooperatoribus necnon et universis Fidelibus, pacem et benedictionem.

Quum Concilium nostrum, favente Spiritus Sancti gratia, ad felicem exitum pervenerit, oculos nostros caritate fraterna ad vos convertimus, Fratres dilectissimi et Sacerdotes Domini, cooperatores ordinis nostri, qui hucusque in vinea Domini nobiseum collaborastis, et his praecipue diebus precibus ac piis desideriis nobis uniti fuistis.

Ea enim, quae in conventibus nostris tractavimus, aeque cordi vobis ac nobis sunt: egimus scilicet de augmento gloriae Dei, de salute animarum, de incremento regni Christi inter dilectissimum populum Sinensem. Pro his, carissimi confratres, laborem vestrum indefessum, imo et vitam vestram impendistis et semper impenditis.

Vos estis, qui, sequentes vestigia Iesu Christi, Pastoris animarum, necnon praedecessorum nostrorum in ministerio apostolico, sudore et labore vestro hanc vineam Sinensem excoluistis atque laetissimam illam animarum sobolem comparastis, de qua nos omnes et intimo corde gratias Deo agimus. Apprime scimus, non a nobis, sed a sola infinita Dei bonitate et gratia expectandam esse remunerationem, quam pro vestro zelo ac labore meruistis. Nihilominus desideramus vobis hac opportunitate notum facere, quanta dilectione quantaque animi gratitudine vestri memores sinus, instantissime Deum deprecantes, ut Ipse vobis et retributor sit et simul vires addat ad continuandos, imo augendos vestros conatus pro excelenda dilectissima nostra Ecclesia Sinensi. Vestra enim cooperatio praeter gratiam Dei praepremis requiretur, ut ea, quae duce Spiritu Sancto his diebus constituimus, fructus desideratos proferant. Absque ullo etiam dubio felix successus Concilii nostri attribuendus est ferventibus precibus vestris necnon omnium Religiosorum ac Fidelium nostrorum.

Mirabili sane concordia et unitate mentium his diebus sub praesidio Excellentissimi Legati Pontificii res Concilii peregrinmus sine ullo studio partium, quovis praeiudicio seposito, illa solum

**Appendices**

Page 343

[Page 329]

[Texto Principal]
AD SACERDOTES OMNESQUE FIDELES

intendentes, quae ad maiorem gloriam Dei et salutem animarum
vergunt, ita ut dubitari nequeat, quin Spiritus Sancti caritas
inter nos resplenduerit.

Ut haec unitas mentium, haec caritas fraterna semper
regnet inter nos, inter omnes nostros sacerdotes, ut in hac Iesu
Christi dilectione omnes nostras vires conferamus ad efforman-
dam et aedificandam Ecclesiam in Sinis, ad procreandam veram
salutem dilectissimae huius gentis: hoc maximum nostrum
desiderium atque enixum nostrum votum.

Et nunc etiam licet gratias agere piis Religiosis FamilIis
virorum et mulierum, qui tanta diligentia nobis collaborant in
missionis operibus, et qui ultimis hisce mensibus suis precibus
lumen caeleste nostris deliberationibus adprecati sunt. Summa
animi gratitudine ipsis omnibus benedictionem Divinam implo-
ramus.

Tandem et vobis, dilectissimi in Christo filii fideles, gratias
agimus pro precibus fervidis, quas pro bono successu huius
Concilii fudistis. Vos praesertim his diebus deliberationibus
nostris, imo oculis mentis nostrae praesentes fuistis: vestra
salus aeterna, progressus vester in vita christiana, ut magis
magisque digni efficiamini vocatione vestra et Christus formetur
in cordibus vestris. Quantum desideramus, ut normae, quae in
Concilio nostro constitutae sunt, Sedis Apostolicae approbatione
obtenta, ad hunc finem vos conducant, eaque omnia obediendi
animo suscipiatis et exsequi studeatis! Ita enim bono vestro
exemplo, piis precibus assiduaque cooperatione, concives vestri,
qui adhuc in tenebris paganismo ac umbra mortis sedent, ad
Sanctam Ecclesiam i. e. Iesum Christum, qui est via, veritas et
vita omnium gentium, pervenient.

Ut Dei gratia haec omnia vobis concedere dignetur, intimo
corde deprecamur et paterna caritate benedictionem nostram
vobis impertimus.

Datum Shanghai, die 12 Iunii 1924.

✠ CELSUS COSTANTINI
Legatus Pontificius.

Sequentur subscriptiones omnium RR. Patrum Concilii.

[Assinaturas]
✠ CELSUS COSTANTINI
Legatus Pontificius.

[Referências arquivísticas]
[Illegível]

Page 344

[Transcription failed after trying 2 times with the following models: qwen-vl-max]

Page 345

[Page 1]
[Texto Principal]
DOCUMENTA

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 346

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 347

[Page 333]

[Texto Principal]
A. — EPISTOLA APOSTOLICA

Ad Patriarchas, Primates, Archiepiscopos, Episcopos Orbis
Catholici DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM TERRARUM
PROPAGANDA.

BENEDICTUS PP. XV

VENERABILES FRATRES

SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM

Maximum illud sanctissimumque munus quod, suo iam
instante ad Patrem reditu, Dominus Noster Iesus Christus
discipulis demandavit, cum dixit: Euntes in mundum universum
praedicate evangeliun omni creaturae (1), non erat sane Apos-
tolorum vita terminandum, sed apud eorum successores perpe-
tuandum usque ad consummationem saeculi, quoad scilicet futuri
essent in terra homines, quos veritas liberaret. Ex quo igitur
illi profecti praedicaverunt ubique verbum Dei (2), ita quidem ut
in omnem terram exierit sonus eorum: et in fines orbis terrae
verba eorum (3); divini mandati memor, Ecclesia nunquam,
labentibus saeculis, cessavit adhuc traditae divinitus doctrinae
partaque humano generi per Christum salutis aeternae nuntios
et administros in omnes partes mittere. Illo ipso enim trium
saeculorum spatio, quo ad Ecclesiam recens natam opprimendam,
alia ex alia, excitata ab inferis persecutio desaevit, cum
omnia Christianorum sanguine redundarent, vox tamen Evangelii
praeconum late Romani imperii fines pervagata est. Postquam
vero pax et libertas publice est Ecclesiae data, multo maiores in
apostolatu progressus toto orbe fecit: quo in genere praeclari
vitae sanctimonia viri utilissime elaborarunt. Ex his Gregorius
Illuminator Armeniam christiano nomini adiungit, Styriam Vic-
torinus, Aethiopiam Trumentius; tum parit Hibernos Christo Pa-
tritius, Anglos Augustinus, Columba Palladiusque Scottos; deinde
illustrat Evangelii luce Hollandiam Clemens Wilhibordus, primus
ille Ultrajetensium Episcopus, Germaniae populos Bonifacius
et Augarius, Slavoniae autem Cyrillus et Methodius ad catholi-
cam Fidem traducent. Deinceps multo latior campus hominibus
apostolicis patere coepit, cum Gulielmus de Rubruquis Fidei

(1) Marc., XVI, 15. — (2) Marc., XVI, 20. — (3) Ps. XVII, 5.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 348

[Page 334]
[Texto Principal]
facem Mongolis intulit, cumque beatus Gregorius X primos missionales legavit in Sinam: quos subinde Francisci Assisiensis alumni consecuti, non exiguum ibi constituerunt fidelium ecclesiam, quam haud multo post persecutionis orta tempestas dissipavit. America autem detecta, virorum apostolicorum agmen, in quibus praecipue commemorandus est Bartholomaeus Las Casas, Dominicani Ordinis decus ac lumen, miseros indigenas cum ab hominum dominatu improbo tuendos, tum ex daemonum durissima servitute eripiendos suscipiunt; intereaque Franciscus Xaverius, dignus is quidem qui Apostolis ipsis comparetur, cum in Indiis Orientalibus et in Japonia pro Christi gloria animarumque salute mirifice desudasset, ad Sinensis limen Imperii, quo iam tendebat, emoritur, quasi discessu suo aditum patefaciens novae Evangelii praedicationi in illam regionum immensitatem, in qua erat futurum ut e tot inclytis religiosorum Ordinibus et Missionalium Familias homines Fidei propagandae studiosi, tantas per vicissitudines rerum ac temporum, apostolatum obirent. Postremo continens ea quae ultima patuit, Australia, itemque Africae interiores tractus, audacia constantiaque recentiorum explorati, christianae Fidei nuntios acceperunt; ac fere iam nulla est intra vastissimum mare Pacificum tam remota insula, quo non Missionalium nostrorum virtus actuosa pervaserit. Ex iis autem plurimi extiterunt, qui cum fratrum salutem quaerent, ipsi, Apostolorum exemplo, ad sanctitatis fastigium pervenerint, nec pauci, qui, apostolatum martyrii laude cumulantes, Fidem profuso sanguine confirmarint.

Iam vero tot tantosque labores a nostris in Fidei propagatione exantlatos, tanta studia posita, tanta invictae fortitudinis exempla edita considerantibus, vehementer demirari licet, innumerabiles tamen esse adhuc qui in tenebris et in umbra mortis sedcant; siquidem ethnicorum habita recenter ratione, ad decies millices centena milia numerantur.

Nos igitur, tam immensae animarum multitudinis lacrimabilem sortem miserantes, cum, pro Apostolici sanctitate officii, nihil habeamus antiquius quam ut beneficia eis divinae Redemptionis communicemus, equidem plurifariam in orbe catholico increbrescere illa, Dei nimium Spiritu commota, studia bonorum in Missionibus exteris provehendis et explicandis, libenti sane gratoque animo videmus. Itaque ad ea ipsa studia fovenda

[Documenta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 349

[Page 335]
**[Texto Principal]**
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

usque quaque et incitanda, ut Nostro est muneri summisque
votis consentaneum, lumine auxilioque Domini magnis precibus
implorato, has vobis, venerabiles Fratres, mittimus litteras
quibus vos vestrosque cleros ac populos hortamur, significantes
quemadmodum huic gravissimae causae prodesse possitis.

Primum omnium ad eos Nostra spectat oratio, qui, ut
Episcopi aut ut Vicarii Praefective Apostolici, sacris praesunt
Missionibus: ipsis enim cura omnis proxime incumbit Fidei
propagandae, in iisdem praesertim spem amplificationis suae
habet Ecclesia repositam. Quamquam non ignoramus quo fere
sint ardore apostolatus, probeque novimus quae quantaeque iis
vincendae difficultates fuerint, subeundaque discrimina, his
maxime postremis annis, non modo ne de suis praesidiis statio-
nibusque decederent, sed ut regnum Dei etiam dilatarent. Cete-
rum, eorum erga hanc Apostolicam Sedem observantia ac pietate
perspecta, confiderter ipsis, ut filiis pater, animum Nostrum
aperimus. Hoc igitur ante omnia cogitent, se suae quemque
Missioni tamquam animam, ut aiunt, esse debere. Quamobrem
suis sacerdotibus ceterisque sui muneris adiutoribus bono sint,
verbis factisque, documento, animosque ac stimulos addant ad
sequenda usque meliora. Quotquot enim quoquo pacto in hac
vinea Domini operantur, experimento cognoscant oportet, plane-
que sentiant Missioni praesidere patrem, vigilem, diligentem,
caritatis plenum, omnes et omnia summo studio complectentem,
qui suorum rebus gaudeat prosperis, condol escat adversis, conatus
coetusque laudabiles secundet atque adiuvet, qui denique
subditorum quaecumque sunt, ut sua propria respiciat. Omnio,
prout una quaeque gubernatur, ita varia est conditio et fortuna
Missionum: quibus proinde valde perniciosum evenire potest, si
quis ineptus minusve idoneus praeponatur. Plurumque enim
quisquis patriam carosque propinquos deserit, christiani nominis
propagandi causa, is longo saepiusque periculoso itineri se
committit, alacer et promptus ad durissima quaeque toleranda,
dum quam plurimas Christo animas lucretur. Qui si diligenti
praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia
et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit
eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus
incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat
animo desidiaeqe se dedat.

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 350

[Page 336]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

Praeterea qui Missioni praecst, curare in primis debet ut
cam usque promoveat pleneque explicet. Etenim, cum ea regio
cuius terminis sua Missio circumscríbitur, omnis quam longe
lateque patet, ipsius sit mandata curae, profecto omnium quot-
quot eadem in regione incolunt, ipsi omnino quaerenda est salus
sempiterna. Quamobrem si ex ingenti multitudine aliquot millia
ethnicorum ad Fidem traduxerit, non ei fas erit in hoc aequies-
cere. Accuret quidem, tueatur et foveat eos quos iam Iesu
Christo peperit, nec sinat ex eis dilabi quemquam et interire.
Verum ne putet se fungi, ut oportet, officio, nisi ceteros etiam,
quorum fere est niniō maior numerus, veritatis vitaeque chris-
tianae compotes facere pro viribus et sine ulla intermissione
contendat. Itaque ut ad aures singulorum eo celerius meliusque
Evangelii praedictio perveniat, multum proderit alias subinde
missionalium stationes et sedes constituere, futuras tamquam
totidem centra Vicariatus aut Praefecturis novis, in quas, cum
opportunitas adfuerit, eadem Missio dividatur. Quo loco de-
bitas tribuimus laudes Vicariis Apostolicis, quotquot sunt qui ea
ratione, quam diximus, regno Dei nova semper incrementa
parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt.

At contra, quam non probandus ille foret qui Dominici agri
partem, sibi assignatam ad excolendum, tamquam suam propriam
possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis manibus
attingi. Quanta vero subeunda ei esset divini iudicii severitas,
praesertim si — quod saepius contingere memoravimus — christi-
anis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris non
sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere. Atqui
catholicae Missionis praeses, cui nihil aliud cordi sit nisi Dei
gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum munus
adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae an
alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum omni
modo... Christus annuntietur (1): nec solum adiutores, sed
adiutrices etiam, idest sorores religiosas adhibet ad scholas, ad
orphanotrophía, ad nosocomia, ad domus hospitales, ad cetera
caritatis instituta, in quibus novit, Dei providentis nutu,
incredibilem quandam vim ad fidem latius proferendam inesse.

(1) Phil., I, 18.

Documenta

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 351

[Page 337]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

Ad haec bonus Missionis praefectus non se intra suos fines continet, quasi aliena ducat omnia quae foris fiunt, sed, urgente caritate Christi, cuius ad gloriam quidquid intersit, sua multum interesse putat, cum collegis finitimis amicitiam et necessitudinem studet habere. Multa enim saepe existunt communia negotia ad eamdem regionem pertinentia quae, ut patet, nisi communiter, expediri non possunt. Sed praeterea magno cum Religionis emolumento Missionum praesides, quotquot poterunt, in unum statis temporibus convenient, ut consilia inter se conferant, mutuisque alloquiis confirmentur. Denique illud est quo quicumque Missionem regunt, ii suas praecipue curas oportet habeant conversas, ut sacrorum ministros de gente ipsa, in qua versantur, educent atque instituant: id quod novarum ecclesiarum spem maxime continet. Nam sacerdos indigena, utpote qui ortu, ingenio, sensibus studiisque cohaereat cum suis popularibus, mirum quantum valet ad Fidem eorum mentibus insinuandam: multo enim melius, quam quisquam alius, novit quibus modis quidpiam eis persuaderi queat. Ita saepe fit ut illuc faciles aditus habeat, quo advenae sacerdoti pedem inferre non licet.

Iam vero clerum indigenam, ut speratos fructus afferat, omnino necesse est bene conformare et fingere. At nequaquam satis erit ad hoc institutio quaedam inchoata et rudis, talis videlicet ut quis ad sacerdotium ineundum evadat idoneus, sed plena debet esse perfectaque et numeris omnibus absoluta, qualis sacerdotibus cultarum gentium tradi solet. Neque enim clerus indigena eatenus parandus est, ut missionarios advenas, humili- oribus ministeriis addicti, adiuvent, verum ut ipse, par divino muneri obeundo, recte possit populi sui gubernationem aliquando suscipere. Nam ut Ecclesia Dei catholica est nullamque apud gentem vel nationem extranea, ita constanteum est ex una quaque gente sacrorum administris existere quos divinae legis magistros viaeque ad salutem duces sequantur populares sui. Ubicumque igitur adsit quantum sat est indigenae cleri eiusque bene instituti et vocatione sua sancta digni, ibi Missionarii opus feliciter expleturn ecclesiamque praeclare esse fundatam iure dixeris. Quod si forte ad eam labefaciendam procella dein persecutionis oriatur, non verendum est ne, eo fundamento iisque radicibus, non sit hostiles impetus latura.

[Referências arquivísticas]
48

Page 352

[Page 338]
**[Texto Principal]**
Hoc enim vero tam grave muneris officium ut ex veritate aestimarent diligentерque exsequerentur, semper apud Missionum rectores institit Apostolica Sedes: cuius quidem in hoc genere studium clare indicant vetera et recentia huius Urbis Collegia clericis exterarum nationum instituendis, praesertim Orientali ritu. At, post hanc instantiam Pontificem, dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam, nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos, mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti, tamen adhuc nec Episcopos, a quibus regerentur, nec sacerdotes, quorum disciplina civibus imperitaret, offerre potuerint. Apparet igitur mancam mendosamque esse rationem ad hunc diem alicubi usitatam in educando clero qui se ad Missiones applicet: cuius quidem incommodi removendi causa, Sacro Consilio Propagandae Fidei mandamus, ut quae variis regionibus opportuna sint, constituat, et Seminaria, quae regionibus singulis pluribusque simul dioecesibus usui sint, vel condenda curet vel condita iam recte gubernanda, praesertim vero sollicitum sit quemadmodum novus in Vicariatus ceterisque Missionum locis clerus adolescat.

Iam vos alloquimur, dilectissimi Nobis Filii, quotquot estis, Dominicae vineae cultores, quorum in manibus proxime posita est, cum christianae sapientiae propagatione, tot salus animarum.—Principio versetur vobis semper ante oculos excellentia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor. Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli viam aperire. Intelligentes igitur vestrum unicumque dictum a Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui (1), memineritis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis immenores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent, eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere.

(1) Ps. XLIV, 11.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 353

[Page 339]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Texto Principal]
Esset haec quidem apostolatus pestis tetrerima, quae in Evangelii praeconem omnes caritatis animarum nervos elideret, ipsiusque vulgo debilitaret auctoritatem. Homines enim, quantumvis barbari et immanes, satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagacissimeque odorando perspiciumt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expetat. Fae vero eum terrenis aliqua ex parte inservire consiliis, nec se virum undique apostolicum gerere, sed suae quoque patriae negotia procurare videri: continuo omnis eius opera in suspicionem veniet multitudini: quae quidem facile adduci poterit in eam opinionem ut christianam religionem putet propriam cuiusdam externae nationis esse, quam religionem qui amplexus sit, subiecisse se tutelae imperioque civitatis externae, propriaeque civitatis ius exuisse videatur.

Magnae Nobis quidem aegritudini illa sunt de rebus Missionum commentaria, quae hisce postremis annis vulgari coepta sunt, in quibus non tam studium apparet Dei regnum dilatandi, quam propriae civitatis amplitudinem augendi: miramurque in eis nihil curari quantum haec abalienent a religione sancta animos ethnicorum. Haud ita Missionarius catholicus, hoc dignus nomine: sed is, perpetuo recogitans, se nequaquam pro sua ipsius natione, verum pro Christo legatione fungi, ita se gerat ut quilibet sine ulla dubitatione agnoscat eius ministrum religionis quae, cum omnes complectatur homines in spiritu et veritate Deum adorantes, nulli est nationi extranea, atque ubi non est Gentilis, et Iudaeus, circumcisio, et praeputium, Barbarus et Scytha, servus, et liber: sed omnia, et in omnibus Christus (1).
Alterum autem perdidigenter Missionario cavendum, hoc est ne alios quaestus velit facere quam animarum. Verum hae de re non attinet plura dicere. Nam quem cupiditas teneat lucris, quomodo ille divinae gloriae studebit unice, ut oportet, in eamque promovendam, alios revocans ad sanitatem, paratus erit sua omnia vitamque ipsam impendere? Accedit quod ob eam causam multum ei decederet auctoritatis apud infideles, maxime si, quod proelive factu est, studium rei quaerendae in avaritia vitium iam abiisset; cuius quidem sordibus nihil est nec hominibus contem- ptibilis nec Dei regno magis indignum. Bonus igitur Evangelii propagator perstudiōse in hoc etiam sequetur gentium Apostolum,

(1) Colos., III, 11.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 354

[Page 340]
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

[Texto Principal]
cuis non solum est illa ad Timotheum hortatio: habentes alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus (1), quandoqui-
dem usque eo laudem abstinentiae magni fecit ut, operosissimi
muneris distentus curis, tamen labore et manu sibi victum
compararet.

Sed enim Missionario, priusquam ad apostolatum accedat,
adhibenda est praeparatio diligens: quamquam quispiam dicat
non esse tot rerum scientiam ei necessariam qui gentibus ab
humanitate remotissimis sit Christum nuntiaturus. Nam, licet
controversia esse non possit quin ad salutarem animorum
conversionem plus virtutum ornamenta valeant quam litterarum,
tamen si qui bono tamquam commeatu doctrinae non sit instructus,
multum sibi saepe sentiet deesse praesidii ad sancti ministerii
fructum. Neque enim is raro et librorum copia caret et doctorum,
quos consulat, consuetudine, cum tamen respondere rogantibus,
quidquid contra fidem obiecerint, quaestionesque dissolvere, vel
perdifficiles, debeat. Ad haec, quo is se eruditorem ostendet,
eo maior eius erit vulgo opinio, praesertim si in populo versabitur
apud quem in honore et in pretio sint studia doctrinae; quo
quidem in genere ninium sane dedeceret veritatis nuntios a
ministris errorum superari. Itaque, dum alumni sacrorum, quos
Dominus advocet, ad apostolicas expeditiones rite instituentur,
omnino eos in omnibus disciplinis, tum sacris tum profanis, quae
Missionariis opus sint, erudiri oportebit. Id ipsum fieri, uti par
est, in scholis Pontificii Collegii Urbaniani christiano nomini
propagando, volumus: in quibus etiam proprium magisterium
scientiae rerum quae ad Missiones pertinent, tradendae posthac
esse iubemus.

In iis vero quae Missionarius percepta et cognita habeat
necesse est, praecipue est numerandus, ut appareat, sermo populi,
cuius se saluti devovebit. Nec enim contentus esse debebit levi
quadam huius cognitione sermonis, sed tanta ut expedite atque
emendate loqui possit. Siquidem omnibus, imperitis aeque ac
doctis, debitor est, nec ignorat quam facile quis possit, bene
loquendo, allitere ad benevolentiam animos multitudinis. Ac
praesertim explicationem doctrinae christianae non catechistis
committat diligens Missionarius, sed hanc provinciam, velut sibi
propriam, atque adeo ut potissimam sui muneris partem, ipse

(1) I Tim., VI, 8.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 355

[Page 341]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

retineat, qui non est aliam ob causam missus a Deo, nisi ut
Evangelium praedicaret. Eidem autem interdum continget ut,
tamquam religionis sanctae nuntius et interpres, primoribus
populi se sistere debeat, aut in coetus doctorum hominum
invitetur: tum vero qua ratione is suam tuebitur dignitatem, si
sermonis insectia exprimere sua sensa prohibeatur? — Nos igitur
hoc ipsum attendimus nuper, cum catholic! nominis apud Orien-
tales incremento et propagationi consulentes, peculiare in Urbe
studiorum domicilium instituimus, ubi qui apostolatum in iis
regionibus obituri essent, gnari scientesque linguarum morumque
Orientis, ceterisque praesidiis instructissimi evaderent. Quod
quidem Institutum cum magnae opportunitatis Nobis videatur,
hac utimur occasione ad exhortandos, quotquot sunt, moderatores
religiosarum familiarum, quibus Orientales Missiones sunt
demandatae, ut suos alumnos, iisdem Missionibus destinatos, ea
disciplina excolendos expoliendosque curent.

At, qui se ad apostolicum munus recte accingit, unum necesse
est ante omnia sibi comparet, utpote maximi momenti ac ponderis,
videlicet, quod supra memoravimus, vitae sanctimoniam. Etenim
homo Dei sit oportet, qui Deum praedicat; oderit peccatum, qui
odisse peccatum iubet. Maxime apud infideles, qui sensu potius,
quam rationibus, ducuntur, multo plus proficitur fidem exemplis
praedicando quam verbis. Esto igitur Missionarius omnibus
mentis animique laudibus praeditus, omnibus doctrinis excultus,
omni humanitate politus; nisi haec cum morum innocentia
cohaereant, parum aut nihil efficacitatis habebunt ad salutem
populorum, imo plurimum et ipsi et ceteris obesse possunt.

Sit ille igitur in exemplum humilis, obediens, castus, sit
praecipue pius sanctaeque orationi ac perpetuae cum Deo
coniunctioni deditus, sedulo apud eum causam agens animarum.
Quanto enim fuerit Deo coniunctior, tanto plus ei divinae gratiae
et adiumenti impertietur. Audiat autem Apostolum sic hortantem:
Induite vos ergo sicut electi Dei, sancti, et dilecti, viscera mise-
ricordiae, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam (1).
Harum ope virtutum patens planusque in animos hominum est
veritati aditus, quibusvis submotis impedimentis, neque enim ulla
est adeo contumax voluntas quae eis facile obstiat. Ergo
Missionarius, qui quidem ad similitudinem Iesu Domini flagret

(1) Colos.. III, 12.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 356

[Page 342]
**[Texto Principal]**
caritate, cum vel perditissimos ethnicorum numeret inter filios
Dei, utpote eodem divini sanguinis pretio redemptos, non corum
vel inhumanitate irritatur, vel morum perversitate perccllitur,
non eos despicit aut fastidit, non acerbe atque dure tractat,
verum omnibus christianae benignitatis officii studet allicere, ut
ad complexum Christi, Pastoris Boni, aliquando perducat. In
quo illud Scripturae Sanctae meditari consuevit: O quam bonus,
et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus! Ideoque eos, qui
exerrant, partibus corripis: et de quibus peccant, admones et
alloqueris, ut relicta malitia, credant in te, Domine... Tu autem
dominator virtutis cum tranquillitate iudicas, et cum magna
reverentia disponis nos (1). Quid vero est ant difficultatis aut
molestiae aut discrimini, quod talem Iesu Christi legatum ab
incepto remoretur? Nihil sane: nam, gratissimus in Deum qui
se tam celso numeri destinavit, omnia quaecumque inciderint
adversa et aspera ad tolerandum, labores, contumelias, inopiam,
famem, mortem ipsam quamvis crudelem, magno complectitur
animo, dum vel unam ex infernorum faucibus animam eripiat.

Ita affectus animatusque, Christi Domini et Apostolorum
exemplo, ad summum munus fungendum fidenter Missionarius
aggreddatur: sed omnem fiduciae suae rationem in Deo collocabit.
Divinum est hoc totum, ut diximus, christianam propagare
sapientiam, cum solius Dei sit penetrare in animos, ut et mentes
splendore veritatis illustret, et voluntates igniculis virtutum
inflammet, et idoneas vires homini, ad sequendum efficiendumque
id quod verum bonumque cognoverit, adiciat. Quare, nisi
ministro elaboranti Dominus adfuerit, is frustra contendet. Idem
nihilo minus tamen strenue perga pro instituto contendere,
auxilio nimium fretus divinae gratiae, quae nunquam, eam
roganti, defutura est.—Quo loco praetercundae silentio non sunt
mulieres, quae iam inde a rei christianae primordiis egregiam
operam studiumque Evangelii praeconibus navare consueverunt.
Ac dignae sunt quae praecipua cum laude hic commemorantur
virgines illae Deo devotae, quae in sacris Missionibus frequentes
versantur, puerorum educationi, pietatisque et beneficentiae
multiplicibus institutis addictae; volumusque haec suorum
commendatio meritorum illis ad bene de Ecclesia sancta meren-
dum animos addat et alacritatem. Illae autem pro certo habeant

(1) Sap., XII, 1, 2 18.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 357

[Page 343]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Texto Principal]
tanto suam operam fore utiliorem, quanto magis suae ipsarum
perfectioni spiritus studuerint.

Affari iam libet universos omnes, quicumque, magno Dei
misericordiae munere, verae sunt Fidei compotes et innumerabilia,
quae inde manant, beneficia participant. Ac primum attendant
oportet quam sancta teneantur lege saeris ad infideles Missionibus
optulandi. Etenim mandavit (Deus) unicuique de proximo suo(1);
quod mandatum eo quidem urget gravius, quo proximum premit
maior necessitas. At vero quod genus hominum magis fraternae
opis indiget, quam infidelium, qui, cum Deum ignorent, caecis
effrenatisque cupiditatibus devincti, pessimam omnium, sub
diabolo, servitut servitutem? Quotquot igitur his illuminandis
opem pro facultate attulerint, praesertim Missionalium operam
adiuvando, ii et maxima in re officii partes expleverint et grates
Deo acceptissimum in modum de Fidei beneficio persolverint.

Ianvero triplicis generis sunt adimmenta quae Missionibus
aferri possunt, quaecque Missionales ipsi rogare non desinunt.
Primum est, quod quidem cuique praestare licet, ut propitius
eis Deus invocetur. Semel iterumque iam diximus ianem atque
irritum, a Missionariis insumptum, laborem fore, nisi cum divina
gratia fecundarit, Paulo testante qui ait: Ego plantavi, Apollo
vigavit; sed Deus incrementum dedit (2). Huius autem gratiae
impetranda una via est eaque in perseverantia humilium precum
consistit, nam de omni re, quaecumque petierint, fet illis a
Patre meo (3), dicit Dominus. Quae preces, si unquam alias, sane
effectu carere non possunt in hac causa, qua nulla praestantior,
nulla gratior Deo est. Quemadmodum igitur dum Israelitae cum
Amalec praeliabantur, interea Moyses in summo colle divinam
eis opem sublatis manibus impetrabat, ita Evangelii propagato-
ribus laboriose in vinea Domini se exercentibus omnes debent
Christifideles sanctarum precationum ope suffragari. Cui quidem
officio rite exsequendo eum proprie institutus sit Apostolatus
precationis qui dicitur, eum hic vehementer bonorum universitati
commendamus, optantes ut nemo se ab eius consortione abstineat,
sed velint quotquot sunt, apostolici laboris si non re at studio
esse participes.

Secundo loco, Missionalium paucitati medendum est; quae
cum antea non exigua esset, summa iam facta est confecto bello,

[Referências arquivísticas]
(1) Eccl., XVII, 12. – (2) I Cor., III, 6. – (3) Matth., XVIII, 19.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

Page 358

[Page 344]
**[Texto Principal]**
ut multae Dominici agri partes a cultoribus vacant. In quo vestram præcipue, venerabiles Fratres, advocatam desideramus diligentiam; vosque rem facturi estis vestro religionis amore in primis dignam, si et in clero et in Seminario dioecesano apostolatus semina, quæ quis forte sibi inesse ostenderit, studiöse foveatis. Nec vos ulla species recti decipiat aut humana aliqua ratio permoveat, quasi, quod exteris Missionibus permiseritis, id de utilitate dioecesis vestrae detraxisse videamini. In locum enim unius quem dimiseritis foras, plures domi sacerdotes perutiles Deus vobis suscitabit. Qui vero Ordinibus Institutisve religiosorum præsunt exteris colentibus Missiones, oramus et obsecramus, ne ad tantum opus nisi sodalium lectissimos destinent, eos scilicet qui et vitae innocentia et devotionis ardore et animarum studio præstare videantur. Iidem autem cum Missionarios suos cognoverint in aliquo populo ab impura superstitione ad christianam sapientiam traducendo feliciter esse versatos, ecclesiamque ibi satis firme fundasse, eos, ut electos milites Christi, ad aliam gentem ex diaboli manibus eripiendam transferant, et quicquid ab illis iam quaesitum Christo sit, aliis, cultura promovendum in melius, haud inviti relinquant. Quo pacto, optimam facientes tamquam messem animarum, uberrima quoque suis Familiiis divinae bonitatis munera acquirent.

Denique opes et eae non ita tenués requiruntur ad Missiones tuendas, maxime cum earum necessitates ex bello in immensum creverint, tot scholis et nosocomiis et domibus hospitalibus et gratuitis rerum diribitoriiis aliisque sublatis extinetis. Hic enim vero bonos omnes appellamus, ut liberales pro facultatibus existant. Nam Qui haberit substantiam huius mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauerit viscera sua ab eo; quomodo caritas Dei manet in eo? (1). Ita quidem Ioannes Apostolus, de illis loquens qui rerum externarum necessitate premantur. At quanto est sanctius observanda caritatis lex in hac causa, cum agitur non solum ut inediae et inopiae ceterisque miseriiis infinitae multitudinis subveniatur, sed etiam et in primis ut tam ingens animarum numerus e superbo satanae dominatu in filiorum Dei libertatem vindicetur? Quare illa praesertim quae in sacrarum Missionum commodum sunt instituta, adiuvari catholicorum liberalitate cupimus. Primum est Opus quod

(1) I Io., III, 17.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 359

[Page 345]

[Texto Principal]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA
appellatur a Propagatione Fidei, pluries iam a decessoribus Nostris dilaudatum; ex quo ut vel maior fructuum optimorum ubertas existat in posterum, volumus sacrum Consilium christianoe nomini propagando diligentissime curet. Maxime enim ex eo copiae suppetant oportet unde Missiones tum quae iam sunt conditae tum quae posthac condendae erunt, sustententur: confidimus autem non permissurum catholicum orbem ut, cum alii ad errores diffundendos abundant affluantque opibus, nostri verum disseminantes cum inopia lucentur. Alterum, quod etiam vehementer omnibus commendamus, est Sanctae Infantiae Opus, cuius est vigilare ut infidelium parvulis decedentibus baptismus ministretur: idque eo est commendabilius, quia pueri quoque nostri ipsum participare possunt, itaque, mature intelligentes quanti sit Fidei donum, suam operam ad illud cum aliis communicandum discunt conferre. Nec vero praetermittendum est Opus Sancti Petri, ut aiunt, quo educationi atque institutioni cleri indigenae Missionum consulitur. — Ad haec diligenter observari volumus quod est a decessore Nostro fel. rec. Leone XIII praescriptum, ut in festo Epiphaniae Domini in omnibus orbis terrarum sacris aedibus stipes «pro redimendis captivis ex Africa» corrogentur, et quantum collectum erit pecuniae, ad S. Consilium Fidei Propagandae mittatur.

Sed quo certius uberiusque optata Nostra eveniant, debetis omnino, venerabiles Fratres, vestri cleri disciplinam peculiari quodam modo ad Missiones dirigere. Vulgo enim fideles ad opitulandum hominibus apostolicis inclinant et propendent; vosque hac animorum propensione sapienter utamini, ut quam maximo Missionibus sit emolumento. Scitote igitur Nos cupere, in omnibus orbis catholici dioecesibus eam quam vocant Missionalem cleri consociationem, institui, quae in dictione sit Sacri Consilii christianoe nomini propagande, cui quidem Sacro Consilio omnem iam huius rei facimus facultatem. Orta ea nuper in Italia, brevi in alias regiones diffusa est; Nostroque studio cum floreat, multis iam est a Nobis pontificalis indulgentiae munerbibus ornata. Et merito; nam eius instituto clericorum actio optime ordinatur, cum ad iniiciendam christianis curam de tot ethnico- rum salute, tum ad opera ea cuiusvis generis provehenda. quae in Missionum utilitatem Apostolica haec Sedes iam probarit.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 360

[Page 346]
[Texto Principal]
Hace, venerabiles Fratres, de fidei catholicae toto orbe propagatione scribere ad vos habuimus. Jam vero, si suo quisque officio, uti par est, omnes satisfecerint, Missionarii foris, Christiani fideles domi, bona nitimur spe, futurum ut, ex maximis belli vulneribus damnisque refectae, celeriter sacrae Missiones revirescant. Atque hie, tamquam hortante Nos, ut olim Petrum, ea Domini voce: duc in altum, (1) quanto urgemur paternae caritatis ardore, ut innumerabiles, qui nunc sunt, homines ad ipsius complexum adducamus. Etenim alitur vigetque semper Dei Spiritu Ecclesia; nec suo possunt effectu carere tot hominum apostolicorum studia, qui ad eam amplificandam laboraverint adhuc et laborant. Horum autem exemplis excitati, existent subinde plurimi, qui, bonorum et pietate et munificentia suffragante, lactissimam parient Christo copiam animarum.

Faveat communibus votis Magna Dei Parens, Regina Apostolorum, Evangelii praeconibus effusionem Sancti Spiritus conciliando; cuius auspiciem et benevolentiae Nostrae testem, vobis, venerabiles Fratres, et clero populoque vestro apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud sanctum Petrum, die XXX novembris MCMXIX, Pontificatus Nostri anno sexto.

BENEDICTUS PP. XV

(1) Luc., V, 4.

[Documenta]

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
BENEDICTUS PP. XV

[Referências arquivísticas]
[Indefinida – não visível na imagem]

Page 361

[Page 347]

[Texto Principal]
ACTA PII PP. XI

B.—LITTERAE ENCYCLICAE

Ad Venerabiles Fratres Patriarchas, Primates, Archiepiscopos,
Episcopos, aliosque locorum Ordinarios pacem et communionem
cum Apostolica Sede habentes: DE SACRIS MISSIONIBUS
PROVEHENDIS.

PIUS PP. XI

VENERABILES FRATRES

SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM

Rerum Ecclesiae gestarum memoriam animo intento qui
repentant, fugere eos nequaquam potest, inde a prioribus reparatae
salutis actatibus, eo praecipuas curas cogitationesque Romanorum
Pontificum fuisse conversas, ut evangelicalae lucem doctrinae
christianaeque humanitatis beneficia populis «in tenebris et in
umbra mortis» sedentibus, nullis unquam difficultatibus impedi-
mentisque deterri, impertirent. Neque enim ad aliud nata
Ecclesia est, nisi ut, regno Christi ubique terrarum dilatando,
universos homines salutaris redemptionis participes efficiat:
quisquis autem est, qui Iesu Pastorum Principis vices in terris
divinitus gerat, is tantum abest ut dumtaxat in tuendo ac servan-
do, quem regendum accepit, grege dominico possit acquiescere,
ut, contra, praecipuo numeri suo desit, nisi alienos externosque
Christo lucrari atque adiungere omni contentione nitatur.
Divinum profecto mandatum, quo obstringerentur, doceendi ba-
ptizandiique omnes gentes, nullo non tempore, decessores Nostros
sic confecisse constat, ut missi ab iis sacri ordinis homines, e
quibus non paucos aut ob vitam sanctissime ductam aut ob
factum animose martyrium, publice veneratur Ecclesia, Europam
et vix inventas exploratasque deinceps ignotas terras fide nostra,
vario quidem exitu, collustrare studuerint: vario exitu, inquimus;
interdum enim contigit, ut, missionalibus paene incessum labo-
rantibus vel caesis electisve, quem colere coeperant agrum, idem
aut suam vix exercerit asperitatem aut, in hortum floribus constitum
ante conversus, deinde, sibi ipse relic tus, denuo in vepres

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 362

[Page 348]
**[Texto Principal]**
dumosque, gradatim, abiret.—Laetari interea licet, postremis
hisee annis, sodalitates illas, quae sacras Missiones apud
infideles populos obeunt, novo quodam studio, curas et fructus
duplicasse auctisque missionalium laboribus auctam respondisse
ab christifidelibus opis subsidiique largitatem. Ad rem non est
dubitandum quin magnopere valuerit Epistola illa Apostolica,
quam proximus fel. rec. decessor Noster die xxx mensis novem-
bris an. MDCCCLXIX «de fide catholica per orbem terrarum
propaganda» ad Episcopos universos dedit; etenim cum ipsorum
a Pontifice acueretur ad opitulandum industria ac sollertia, tum
sapientissimis monitis Vicarii Praefectique Apostolici docebantur,
quae propulsari incommoda, quae a suis oficiis, ad fructuosiorern
sacrae legationis exercitationem, praestari oporteret.

Ad Nos quod attinet, cognitum ac perspectum habetis,
Venerabiles Fratres, ab ipsis Pontificatus primordiis, deliberatum
Nobis esse nihil non experiri, ut ethnicis gentibus, praelato
cotidie latus per apostolicos praecones evangelicae veritatis
lumine, unam salutis viam sternere mus. Qua in re duo imprimis
desiderari videbantur, utrumque non tam opportunum quam
necessarium, alterumque arctissime cum altero coniunctum;
scilicet ut multo maior, isque ab variis cognitionibus instructior,
in immensas interminatasque regiones, christianae adhuc cultus
exsortes, dimitteretur operariorum numerus, itemque ut fideles
intellegerent, ad opus tam sanctum ac frugiferum quo animi
ardore, qua precum apud Deum instantia, qua denique liberalitate
esset sibi conspirandum. Huc nolne etiam intendebamus, cum
in ipsis Aedibus Nostris sacrarum res Missionum publice ad
spectandum proponi iussimus? Atque benignissimo Deo illud
referimus acceptum, quod, quemadmodum audivimus, iuveniles
nonnullorum animi, in eo conspectu et quasi spectaculo cum
divinae gratiae tum magnanimitatis ac nobilitatis humanae,
primos catholici apostolatus concepere igniculos; et, quae tanta
inventionum multitidine incessit apostolorum operariorum
admiratio, non eam inanem, non ab omni vacuum fruetu futuram
iam nunc spe bona praecipimus. At vero, ne documenta ac
monita maximi ponderis, quae ex ipsis Missionum rebus quasi
taecite significantibus exstiterunt, unquam concidant ac pereant,
Museum—quod fortasse non ignoratis—ex delectissimis rebus,
aptiore quidem modo dispositis, in Aedibus Nostris ad Lateranum
constitui decrevimus, eo nempe loco, unde, post datam Ecclesiae

**[Anotações marginais]**
(No marginal notes visible)

**[Carimbos]**
(No stamps or seals visible)

**[Assinaturas]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Referências arquivísticas]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

Page 363

[Page 349]
**[Texto Principal]**
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

pacem, in regiones, quae albae iam ad messem viderentur, tot a
decessoribus Nostris apostolici viri, sanctitate vitae et religionis
studio mirabiles, sunt deinceps dimissi. Quod quidem Museum
quotquot invisuri sunt Missionum duces imprimis et gregarii, ut
ita dicamus, milites, cum inter se singularum rationes comparave-
rint, iam ad meliora atque ad maiora spectabunt; qui autem e
populo illud advivint, eos putamus non minus commotum iri quam
qui Expositionem Vaticanam celebrarunt. Interea, ut excitata
haec acriter christifidelium erga sacras Missiones voluntates acrius
ad agendum incendatur, vos, Venerabiles Fratres, veluti inclaman-
do, operam advocamus adhibitamque voluntus vestram; quam, si in
alia unquam re collocari decuit oportuitque, at in hoc potissimum
genere ne assiduam studiosissimamque recensetis, prohibet vestrae
officium dignitatis, et vel pietas in Nos vestra suadet. Quanta-
cumque sane Nobis divino consilio relíqua erit huius lucis usura,
Nos habebunt continenter anxios sollicitosque hae apostolici
muneris partes; saepe enim reputantes, ethnicos homines ad
decies milies centena milia numerari, non habemus requiem
spiritui Nostro (1), et Nobis videmur Nosmet quoque voce illa
percelli: Clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam (2).

Qui de ovili Christi sunt, eos nihil quicquam curare de
reliquis qui extra saepta infeliciter vagantur, quam longe a
caritate abhorreat, qua Deum atque homines universos complecti
debemus, non est cur multis dicamus. Postulat sane nostrum
in Deum caritatis officium non modo ut pro viribus eorum
numerum augeamus, qui ipsum cognoscunt et adorant «in spiritu
et veritate» (3), sed etiam ut sub amantissimi Redemptoris im-
perium quamplurimos subiungamus, quo uberior in dies «utilitas
in sanguine» (4) eius existat, magisque eidem gratificemur, cui
quidem nihil esse gratius potest, quam ut homines salvi fiant et ad
agnitionem veritatis veniant (5). Quandoquidem vero Christus
hanc discipulorum suorum notam fore edixit peculiarem ac pro-
priam ut diligèrent inter se (6), numne maiorem insignioremque
exhibeamus proximis nostris caritatem, quam si eos e superstitio-
nis tenebris educendos germanaque Christi fide imbuendos cura-
verimus? Hoc immo ceteris caritatis operibus testimonisque sic
praestat, quemadmodum animus corpori, caelum terris, aeternitas
tempori antecellit; quod quidem caritatis opus quicumque,

**[Referências arquivísticas]**
(1) II Cor., VII, 5. – (2) Isai., LVIII, 1. – (3) Ioan., IV, 24. – (4) Ps. 29,
10. – (5) I Tim., II, 4. – (6) Ioan., XIII, 35; XV, 12.

Page 364

[Page 250]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
quantum in se est, exerceat, donum fidei tanti se facere ostendit,
quanti aequum est, et gratum praeterea erga numinis benignitatem
animum suum patetfacit, id ipsum donum, omnium pretiosissimum,
et alia quibuscum coniungitur, cum miserrimis ethnicis commu-
nicando. Quodsi eiusmodi officium detrectare nullus e fidelium
communitate queat, num clerus possit, qui sacerdotium et
apostolatum Christi Domini, miro ipsius delectu ac concessu,
participat: num vos, Venerabiles Fratres, possitis, qui, pro
vestra cuiusque parte, christianio clero et populo, sacerdotii
plenitudine insignes, divinitus praestis? Legimus equidem,
non uni Petro, cuius Cathedram obtinemu, sed omnibus
Apostolis, quorum vos in locum successistis, Iesum Christum
praecipisse: Euntes in mundum universum, praedicate
evangelium omni creaturae (1): unde liquet, propagandae fidei
curam ita ad Nos pertinere, ut in laborum societatem Nobiscum
venire Nobisque hac in re adesse, quantum singularis ac propria
vestri perfunctio muneris sit, sine ulla dubitatione debeatis.
Itaque ne gravemini, Venerabiles Fratres, Nobis paterno animo
hortantibus pie obsequi, a quibus rationem tantae rei haud
exiguam Deus aliquando repetet.

Atque primum, alloquendo id scribendoque efficit, ut apud
vestros sanctam indicatis et sensim increbrescere iubeatis con-
suuetudinem cum rogandi Dominum messis, ut mittat operarios
in messem suam (2), tum caelestis luminis et gratiae precaudi
infidelibus adiumenta; consuetudinem, inquinus, ac stabilem
perpetuumque usum, quem nemo non videt multo plus, quam
preces aut semel aut identidem indictae, apud divinam miseri-
cordiam posse ac valere. Elaborent quidem in traducendis ad
catholicam religionem ethnicis et desudent et vel vitam profun-
dant evangeli praecones; industriam, sollertiam artesque omne
genus humanas adhibeant; et vero nihil iidem profecturi sunt,
omnia in irritum cadent, nisi gratia Deus sua infidelium tetigerit
animos molitosque ad se traxerit. Facile autem intellegitur,
quemadmodum orandi copia nulli non datur, ita hoc Missionum
praesidium ac quasi alimentum in potestate esse omnium; atque
idcirco rem feceritis ab optatis Nostris et a popularium ingenio
sensuque haud alienam, si iusseritis, exempli gratia, Mariali
Rosario aliisque eiusmodi precibus, in curialibus ceterisque
templis, aliquam unam pro Missionibus et pro ethnicis ad fidem

(1) Marc., XVI, 15. — (2) Matth., IX, 38.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 365

[Page 351]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

deducendis precationem accedere atque adiungi. In id ipsum,
Venerabiles Fratres, pueri praecipue et sacrae virginis advocen-
tur, incendantur; cupimus scilicet, ut in Asylis, in orphanothro-
pheis, quae vocant, in puerilibus ludis et collegiis, itemque in
omnibus religiosarum feminarum domibus vel coenobiis cotidie
sarsum ascendant oratio, et descendat in tot infelices homines, in
tam crebras ethniæorum gentes Dei miseratio; innocentibus enim
casteque viventibus quidnam abnuat Pater caelestis ac denegat?
Nec alioqui diffidendum, in teneriores puerorum animos, quot-
quot, cum primum flos caritatis emergit, pro aeterna infidelium
salute orare assuescant, posse appetentiam apostolatus, Dei
numine, insinuari: quae, si accurate foveatur, datura fortasse
est, successu temporis, operarios apostolico munerì non impares.

Rem vix attingimus sane dignissimam, in quam, Venerabiles
Fratres, per diligenter ipsimet considerationem intendatis. Nul-
lum putamus esse, qui ignoret, detrimenta profecto haud parva
fidei propagationem e recenti bello cepisse, cum e missionalibus
ali, domum revocati, per immanis conflationis vires occupuerint,
alii, e suo laborum campo deturbati, territorium quisque suum
diu ineultum reliquerint; quae quidem detrimenta ac damna non
tam reparari oportuit hodieque oportet, quam res in pristinum
restitui, immo etiam provehi atque amplificari. Praeterea, sive
infinitas locorum magnitudines spectemus, quae christianae
humanitati nondum patuere, sive ingentem eorum numerum, qui
redemptionis beneficiis ad hunc diem carent, sive necessitates et
difficultates, quibus missionales, pro eorum paucitate, implicantur
ac praepeduntur, eo concordes Episcoporum catholicorumque
omnium conatus ferri oportet, ut sacrorum legatorum numerus
augeatur et multiplicetur. Si qui igitur in dioecesi cuiusque
vestra aut adolescentes aut clerici aut sacerdotes ad apostolatum
eiusmodi praeexcellentissimum vocati divinitus videantur, propensís
eorum consiliis studiisque gratia et auctoritas vestra obsecundet,
nedum aliquo pacto obsistatis. Liceat quidem vobis, animo
integro, probare spiritus si ex Deo sint (1); at si saluberrimum
propositum Deo auctore laberi coepisse et maturescere iudica-
veritis, iam nulla vos aut cleri penuria aut dioecesis necessitas
examinet atque ab consentiendo detineat, cum populares vestri,
salutis adiumenta ad manum, ut ita dicamus, habentes, longe

(1) I Ioan., IV, 1.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 366

[Page 352]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
absint minus a salute, quam ethnici, ii praesertim qui in sua feritate ac barbaria consistunt. Data vero eius rei occasione, aequo animo, ob Christi animarumque caritatem, alicuius e clero iacturam faciatis, si quidem iactura dicenda est; quem enim amiseritis adiutorem laborumque vestrorum socium, eundem, vel copiosiore gratiarum in dioecesim effusione vel aliis excitatis sacri ministerii tironibus, divinus Ecclesiae Conditor profecto supplabit.

At tamen ut cum ceteris pastoralis officii curis huiusmodi negotium apte componatur, Consociationem cleri Missionalem apud vos aut iubeatis constituì aut iam constitutam ad aeviorem in dies actionem consilio, hortatu, auctoritate vestra incitatis. Quam quidem Consociationem, octavo ante anno providentissime conditam, cum proximus decessor Noster multis indulgentiae numeribus auxerit et in dictione Sacri Consilii christiano nomini propagando esse voluerit, tum Nosmet, in plurimas orbis catholici dioeceses, postremis hisce annis, diffusam, non uno pontificalis benevolentiae testimonio honestavimus. Quotquot enim de ea sunt sacerdotes—atque ad suam condicionem accommodatae, sacrarum disciplinarum alumni—ii, pro instituto suo, fidei donum innumerabili ethnicorum multitudini et ipsimet, inter sacra potissimum, implorare et ad implorandum, aliis auctores esse; quoties et ubicumque licuerit, de apostolatu ad infideles provehendo aut contionari apud populum aut curare identidem ut, statis diebus ac coetibus, communiter fructuoseque agatur; opuscula in rem edita vulgo propagare; in quibus eiusdem apostolatus semina auspicato inesse animadverterint, iis ad congruentem institutionem eruditionemque expedire aditum; in suae dioecesis finibus Opus a Fidei propagatione et duo illa, quae huic tamquam subsidiaria inserviunt, quoquo pacto fovere. Quantum vero stipis adhuc Consociatio cleri Missionalis ad opitulandum iis ipsis operibus conrogaverit, quanto plus posthac—crescente in annos singulos largitate fidelium—sperare iubeat, vos, Venerabiles Fratres, non praeterit, quorum plerisque, pro uniuscuiusque territorio, patronis atque impulsoribus utitur; optandum tamen, ut nullus iam sit clericus qui huiusmodi caritatis flammâ sit expers. Etenim Operi a Fidei Propagatione, aliorum quidem omnium, quae ad sacras Missiones pertinent, sane principi, quod, incolumi piissimae feminae, quae eam

[Documenta]

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 367

[Page 353]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

condidit, et Lugdunensis urbis gloria, huc, novata ordinatione,
transtulimus et romana veluti civitate donavimus, ea christianus
populus liberalitate subveniat oportet, quae multiplicibus
Missionum, quae nunc sunt, quaeque iis deinceps accedent,
necessitatibus omnino respondeat. Quae profecto necessitates
quot quantaque numerentur, qualis sit plerumque evangelií
praeconum inopia, ex ipsa Vaticana Expositione satis apparebat,
at fortasse ne perspexere quidem bene multi, oculis copia,
novitate ac pulcritudine rerum propositarum praestrectis. Ne
vos igitur, Venerabiles Fratres, pudeat pigaetve, quasi mendicos
pro Christo animarumque salute fieri, et, scripto profectaque ex
medullis eloquentia popularibus instare vestris, ut quam Opus a
Fidei Propagatione quotanns colligit messem, eandem munifi-
centia et benignitate sua multiplicent multoque faciant auctorem.
Cum, ceteroqui, nulli tam inopes aut nudi habendi sint, nulli
tam infirmi aut ieiuni aut sitientes, quam qui Dei cognitione
gratiaque carent, nemo non videt, qui misericordiam egentissimis
omnium hominibus exhibuerint, eos divina misericordia et
remuneratione non posse destitui.

Operi autem a Fidei Propagatione principi duo alia
adiuncta sunt, ut diximus, quae, cum Apostolica Sedes fecerit
sua, christifideles prae ceteris operibus, quae peculiare aliquid
sibi propositum habent, conrogata collatave stipe adiivent ac
sospitent, alterum scilicet a S. Infantia, alterum a Petro Apostolo
nuncupatum. Illius est, ut habent omnes exploratissimum,
pueros nostros asciscere, qui peculiurn suum reponere assuescant
praesertim infidelium infantibus, ubicunque eos proliici vel
necari eontingit, redimendis catholiceque educandis; huius vero
et precibus et collecta pecunia efficere, ut delectos indigenas in
Seminaris rite excoli et ad sacros Ordines evehi liceat, quo
ipsorum tribules facilis, successu temporis, ad Christum tradu-
cantur vel in fide confirmetur.

Petriano huic sodalicio, ut nostis, Teresiam ab Infante
Iesu haud multo ante caelestem patronam attribuimus, utpote
quae, cum in terris claustralem vitam ageret, unum vel alterum
missionalem, sibi, quasi quodam adoptionis iure, adiuvandum
sumpsisset, pro quo et preces et voluntarias vel praeceptas
corporis castigationes et praecepue vehementes morbi, quo
laborabat, cruciat us Divino Sponso offerre consueverat. Atque,

[Assinaturas]
45

Page 368

[Page 354]
**[Texto Principal]**
auspice Lexoviensi virgine, uberiores rei fructus Nobis pollice-
mur: quo in genere magnopere laetamur, quod Episcopis bene
multis placuit inter socios Operis perpetuos se numerari et quod
Seminaria aliquę catholicorum iuvenum coctus aliquem unum
clericum indigenam communi suo ipsorum sumptu alendum
instituendumque suscepere.

Utrumque sane Opus, quod recte subsidiarium Operis
principis appellari solet, ut Episcoporum solertiae fel. rec.
decessor Noster Benedictus XV per Epistolam Apostolicam, quam
memoravimus, commendavit, ita Nos vobis commendare non
desinimus; quibus suasoribus, confidimus, christifideles neutiquam
passuros, se ab acatholicis, qui errorum suorum propagatoribus
tam large adsunt, liberalitate vinci ac superari.

Iam ad vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, sermonem
convertimus, qui, ob gestam diu, laboriose prudenterque sacram
inter ethnicos legationem, digni facti estis, qui vicariatus ac
praefecturis apostolica auctoritate praeficeremini. Atque ut
affari vos aggrediamur, quae in universum incrementa, annis
proxime superioribus, cepere Missiones, vestrae debita caritati
ac solertiae, ea vobis et evangeli nuntiis, quos regitis ac
moderamini, summopere gratulamur. Praecipua sane, quae
incumberent vobis officia, quaeque vitanda essent in perfuctione
eorum incommoda proximus decessor Noster tam sapienter
magnificeque docuit, ut nihil supra potuisset; placet tamen, quid
de quibusdam rebus sentiamus, vobis eum, Venerabiles Fratres,
Dilecti Filii, communicare.

Ac primum omnium, cogitationes eo vestras revocamus,
quanti intersit, indigenas in clerum cooptari: quod nisi pro viribus
effeceritis, non tam mancum fore censemus apostolatum vestrum,
quam Ecclesiae in regionibus istis constitutioni atque ordinationi
diutius moram allatum iri ac tarditatem. Cui quidem necessitati
libenter fatemur atque agnoscimus alicubi consuli ac provideri
cooptum Seminariis excitandis, ubi optimae spei adulescentes
indigenae ad adipiscendam sacerdotii dignitatem atque ad suae
stirpis homines fide christianam imbuentes recte instituuntur ac
conformantur; verumtamen ab iis rei progressionibus, quas
haberi necesse est, nimio longius absumus. Meminitis quaenam
fel. rec. decessor Noster Benedictus XV hac in re conquestus sit:
«Dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 369

[Page 355]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam,
nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos
mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam
humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium
varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam
saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti,
tamen adhuc nec Episcopos a quibus regerentur, nec sacerdotes,
quorum disciplina civibus imperitaret, efferre potuerint» (1).

Nunquam fortasse perpensum satis est, qua via et ratione
cum Evangelium propagari tum Ecclesia Dei ubique gentium
constitui coeperit; quod cum leviter, in claudenda publice Expo-
sitione Missionaria, ut aiunt, attingeremus, monebamus, ex primis
christianae antiquitatis litterarum monumentis manifesto appa-
rere, clerum novae cuius fidelium communitati ab Apostolis
praepositum, non aliunde importatum, sed ex natis in ipsa regione
electum atque adscitum. Quod autem vobis adiutoribusque
vestris apostolicum munus Romanus Pontifex concredidit chris-
tianae veritatis ethniciis gentibus praedicandae, non idcirco
putetis sacerdotes indigenas in id unice esse oportere, ut missi-
onalibus in minoris momenti ministeriis adsint eorumque actionem
aliquo pacto compleant. Quorum, quaesumus, sacrae Missiones
pertinent, nisi ut in tanta immensitate locorum Ecclesia Christi
instituatur ac stabilietur? Et unde haec apud ethnicos hodie
constabit, nisi ex omnibus iis elementis, ex quibus apud nos olim
coaluìt, id est ex suo cuiusque regionis et populo et clero,
suisque religionis viris ac feminis? Cur nam clerus indigena ab
eo, qui proprius et nativus ipsius est, agro colendo, scilicet a
populi sui gubernatione arceatur? Iam ut vobis liceat ad alios
aliosque infideles Christo lucrando cotidie expeditioribus
progradi, nonne proderit vehementer, sacerdotibus indigenis
stationes custodiendas uberiusque excolendas relinquere? Immo
etiam, in regno Christi latius proferendo, quam maxime iidem
praeterque omnem expectationem profecturi sunt. «Nam
sacerdos indigena — ut verbis Nostris ipsius decessoris utamur —,
utpote qui ortu, ingenio, sensibus studiisque cohaereat cum suis
popularibus, mirum quantum valet ad Fidem eorum mentibus
insinuandam; multo enim melius, quam quisquam alius, novit
quibus modis quidpiam eis persuaderi queat. Ita saepe fit ut illuc

(1) Ep. Ap. Maximum illud.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos] or [Selos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 370

[Page 356]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
faciles aditus habeat, quo advenae sacerdoti pedem inferre non licet» (1). Quid quod missionales externi, ob inchoatam sermonis cognitionem, sensa quidem sua exprimere interdum prohibentur adeo, ut valde praedicationis suae vis atque efficacitas infirmetur? Huc profecto aliae accedunt incommodorum causae, quorum aequam rationem habeamus oportet, licet aut ea rarius incidere aut non magno negotio amoveri posse videantur. Fac, ex bello aliisve politicis eventis in aliquius Missionis territorio alterum regimen alteri suffici, et aut posci aut decerni missionalium e certa quadam natione diocessum: fac item—quod sane difficilius eveniet—indigenas, qui ad altiorem humanitatis gradum perve- nerint et civilem quamdam maturitatem attigerint, velle, ut sui iuris fiant, externae civitatis sibi imperantis et procuratores et copias et missionales ab suo territorio exigere, idque aliter, quam vi adlibita, impetrare non posse. Quae tum, rogamus, impenderet per eas regiones Ecclesiae perniciés, nisi, quasi quodam rete sacerdotum indigenarum per totum territorium disposito, necessitatibus plebis Christo adiunctae esset plene consultum? At praeterea—neque enim praesenti rerum condi- cioni minus illud Christi congruit: Messis quidem multa, operarii autem pauci (2)—vel ipsa Europa, unde plerique missionalium proficiscuntur, clero hodie eget, eoque magis eget, quo pluris interest, adiuvante Deo, dissidentes fratres ad Ecclesiae unitatem restitui et acatholicis errores suos eripi; nec quisquam ignorat, ad sacerdotalem vel religiosam vitam si quidem haud minor in praesenti adulescentium numerus, quam antea, vocatur, tamen divini afflatus perturbationi numerum parère longe minorem.

Ex hisce, quae memoravimus, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, efficitur, eam sacerdotum indigenarum copiam territoriis vestris suppetere oportere, quae, nulla cleri adventicii habita ratione, cum ad propagandos christianae societatis fines, tum ad communitatem fidelium e sua natione regundam ipsa per se satis valeat. Alicubi quidem, ut paulo ante significavimus, Seminaria erigi coepta sunt alumnis indigenis excipiendis, et ea pleraque medio sita loco inter finitimas Missiones, uni eidemque Ordini vel Congregationi commissas; atque illuc adulescentes Vicarii ac Praefecti Apostolici mittunt singuli lectissimos, sumptu

(1) Ep. Ap. Maximum illud.—(2) Matth., IX, 37; Luc., X, 2.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 371

[Page 357]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

[Texto Principal]
cuisque suo alendos, quos sacerdotio initiatos et ad sacra idoneos
ministeria aliquando recipiant. Itaque quod alicubi a nonnullis
inchoatum, id ab omnibus, qui Missionibus praesunt, haud
dissimili ratione perfici non tam cupimus quam volumus et
iubemus: ut ex indigenis nullus bonae spei sit, quem ab sacerdotio
et apostolatu, utique a Deo instinctum vocatumque, arceatis.
Certe, alumnos rite instituendos quo plures delegeritis — et
plurimos delegi omnino opus est — eo vos maiorem facere sump-
tum cogemini: verum, ne animo concidite, amantissimo hominum
Redemptori confisi, cuius providentia futurum, ut, aucta catholici
orbis liberalitate, Apostolicae Sedi ne desit unde vobis, ad
saluberrimi effectumi consilii, largius opituletur.

At si curandum, ut alumnorum indigenarum frequentia sit
unicuique vestrum quam maxima, eos praeterea rite effingere
atque excolare studete ad sanctitatem sacerdotali vitae congruen-
tem ad eumque apostolatus spiritum cum studio fraternae salutis
coniunctum, ut parati sint vel vitae iacturam pro tribulibus
civibusve suis facere. Summopere tamen interest, eos uno
tempore de disciplinis profanis ac sacris non confusam atque
incompositam, non breviorem et quasi compendiariam institu-
tionem sustepere, sed per usitatum studiorum curriculum bona
doctrinarum copia instrui. Quos enim et integritate vitae ac
pietate conspicuos et ad sacra ministeria apprime aptos et
peritissimos divinarum legum magistros intra Seminariorum saepta
effeceritis, ii non modo apud suos, vel optimates litteratosve
homines, in honore erunt, sed etiam paroeciis ac diocesisbus
tandem aliquando, vixdum Deo placuerit, constituendis nihil
quiquam obstabit quominus auspicato praeponantur. Perperam
sane indicat quisquis eiusmodi indigenas quasi inferioris generis
ac retusi ingenii homines habet. Etenim diu experiundo cognitum
est, populos, qui dissitas orientales australesque incolunt regio-
nes, interdum nostris non cedere, atque etiam certare mentis
acie et contendere cum his posse; quodsi in hominibus ex intima
barbaria summam fere tarditatem reperias, id quasi quadam
necessitate fit, cum ad cotidianas vitae necessitates, sane exiguae,
eorum intellegentiae usus contrahatur. Cuius quidem rei si
vobis licet, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, esse testibus, at
Nos quoque fidem afferre possumus, quorum paene ante oculos
indigenae, quotquot in urbanis conlegiis ad omne genus discipli-
nas instituuntur, non tam ceteris alumnis celeritate ingenii

[Anotações marginais]
(No marginal notes visible)

[Carimbos]
(No stamps or seals visible)

[Assinaturas]
(No signatures visible)

[Referências arquivísticas]
(Archival reference not visible)

Page 372

[Page 358]
**[Texto Principal]**
sunt pares doctrinaeque fructibus, quam saepe antecedunt ac praestant. Est praeterea cur sacerdotes indigenas ne patiamini inferiore veluti loco haberi et humilioribus ministeriis addici, quasi non eodem ipsi, ac missionales vestri, sacerdotio potiantur, aut non sint eiusdem omnino apostolatus participes; quin etiam eos in oculis forte, ut qui conditis vestro sudore ac labore Ecclesiis futurisque catholicorum communitatibus praeesse aliquando debeant. Quamobrem europaeos inter et indigenas missionales mihil esto discriminis nullusque disiunctio terminus intercedito, sed alteri cum alteris reverentia et caritate copulentur.

Quod autem, ut supra monuimus, ad ordinandam in populis vestris Ecclesiam Christi, omnia, ex quibus ipsa divino consilio confatur, elementa adhiberi necesse est, ex hoc consequitur, in potioribus officii vestri partibus eam numerari, ut religiosas ex utroque sexu sodalitates indigenas instituatis: quos enim novos Christi asseclas superno Deus afflatu tetigerit atque ad altiora impulerit, quidni idem consilia evangélica profiteantur? In quo ne missionales, ne religiosas feminas, in ipso agro vestro laborantes, Instituti cuiusque sui caritas, honesta sane ac recta, plus aequo abripiat atque a latiore rerum comprehensione detineat. Si qui enim indigenae sunt, qui in veteres Sodalitates cooptari cupiant, modo ad imbendos earum spiritus et non degenerem dissimilemve in regionibus suis subolem gignendam apti videantur, eos a consilio dehortari atque ab re prohibere nefas esto; verumtamen integre religioseque consideretis, utrumnam expediat, novas potius condi Sodalitates, quae cum ingenio studiisque indigenarum et cum locorum rerumque condicione aptius cohaereant.

Nec alia de re silendum, quae ad evangeli propaginationem permagni referat: quantum scilicet proderit, catechistarum multiplicari numerum—sive ex europaeis, sive, potius, ex indigenis deligatur—qui missionalibus operam navent suam, catechumenos potissimum erudiendo et ad baptismum comparando: quos quidem catechistas quales esse oporteat, ut non tam verbo quam vitae exemplo infideles ad Christum allicient, dicere vix attinet. At vobis, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, certum decretumque sit, eos accurate instituere, ut doctrinam catholicam calleant, et, cum eam proponent atque explanabunt, ad mentem intelligentiamque auditorum accommodare se sciunt: quod facturi eo commodius sunt, quo indigenarum naturam interius perspexerint.

**[Anotações marginais]**
[None visible]

**[Carimbos]** or **[Selos]**
[None visible]

**[Assinaturas]**
[None visible]

**[Referências arquivísticas]**
[None visible]

Page 373

[Page 359]
**[Texto Principal]**
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

De adlectis adlegendive laborum vestrorum consortibus
cum usque adhuc locuti simus, hoc in genere restat ut studiosae
voluntati vestrae insinuetur: quod si quidem ad effectum dedu-
catur, ceusemus fidei ocios dilatandae esse haud mediocriter
profuturum. Quanti equidem contemplativam Nos vitam, quam
vocant, faciamus, testis satis superque est Constitutio illa
Apostolica, qua legem Cartusiensis Ordinis propriam, pontificali
inde ab initio auctoritate probatam, altero ante anno, post
exactam ad Codicis canones emendationem, Apostolicae confir-
mationis robore perlibenter munivimus. Austerior sane ista
vitae contemplativae consuetudo ut in Missionum territoria,
conditis coenobiis, inducatur latiusve provehatur, summos horum
Ordinum moderatores, quemadmodum Nosmet impense adhorta-
mur, sic vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, opportune
importune rogando, curatote; solitarii enim ii viri mirum
quantum caelestium gratiarum vobis laboribusque vestris conci-
liabunt. Atque dubitare non licet quin eiusmodi monachi locum
opportunami apud vos nanciscantur, cum incolae, alicubi potis-
simum, etsi maximam partem ethnici, natura sint ad solitudinem
et ad orandum contemplandunque proclives. Qua in re animo
obversatur Nostro magnum illud coenobium, quod Cistercienses
Reformati de Trappa in vicariatu apostolico Pekinensi condidere;
ubi centum fere monachi, quorum plerique Sinenses, perfectis-
simarum exercitatione virtutum, assiduitate precum, vitae
asperitate laborisque tolerantia, ut Dei numen sibi et infidelibus
placando propitiandoque demerentur, ita hos ipsos, per exempli
efficacitatem, Christo lucifaciant. Unde luce clarus apparet,
anachoretas nostros, lege ac spiritu Conditoris sui prorsus
incolumi nullamque vitae actionem experiundo, posse haud
parum momenti ad prosperiorem sacrarum legationum exitum
cotidie afferre. Quodsi Ordinum id genus gubernatores vestris
postulationibus morem gesserint et sedes suorum, ubicumque de
communi consilio placuerit, collocaverint, rem fecerint et lautae
ethnicorum multitudini imprimis salutarem et Nobis, ultra quam
credibile est, acceptam et gratam.

Iam ad nonnulla, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, gradum
faciamus, quae ad meliorem Missionum temperationem pertinent:
quo in genere si qua proximus decessor Noster haud dissimilia
dudum docuit ac monuit, idecirco ea iterare placet, quia magno
fore ad fructuosam apostolatus exercitationem praesidio iure
meritoque censemus.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 374

[Page 360]
LITTERAE ENCYCLICAE PII PP. XI

[Texto Principal]
Itaque cum catholici inter ethnicos apostolatus magnam
partemin vos recidat exitus, res aptius volumus a vobis ordinari, ut
facilior posthac ad christianae sapientiae propagationem pateat
aditus et numerus eorum augeatur quibus ea feliciter collueet.
Sacros igitur praecones ita vobis cordi sit dispertire, ut nulla
territorii pars ab evangeli praedicatione vacet et in aliud
tempus excoldanda reservetur. Quare longius, per mansiones,
procedite, missionalibus in aliquo loco, quasi quodam centro,
constituendis, quem locum minores undique stationes circumstant,
uni saltem catechistae commissae et sacra aedicula auctae, quas
missionales e sede media identidem, stato scilicet tempore,
ministerii causa, adeant atque invasant.

Meminerint interea evangeli praecones, haud secus sibi ad
indigenas accedendum, ac Divinus Magister cum populo in terris
se gessit. Qui, ante quam turbas doceret, aegros sanare
consueverat: Omnes male habentes curavit (1); Et secuti sunt
eum multi et curavit eos omnes (2); Misertus est eis, et curavit
languidos eorum (3). Atque id ipsum, facta potestate, Apostolis
imperavit: Et in quamcumque civitatem intraveritis... curate
infirmos, qui in illa sunt, et dicite illis: appropinquavit in vos
regnun Dei (4); Egressi autem circuibant per castella evange-
lizantes et curantes ubique (5). Ne obliviscantur quidem
missionales, quam se Iesus benignum amabilemque infantibus
puerisque praeberet: quos cum discipuli increpuissent, praecepit
ne ad ipsum venire prohiberent (6). Ad rem id commemorare
libet, quod alias diximus: missionales nimium, qui Deum
infidelibus praedieant, probe nosse, in iis quoque regionibus—
ut facile caritatis offeiis capiuntur humana corda—quisquis
publicam valetudinem curat aegrotantibusque medetur, quisquis
infantibus ac pueris blanditur, hunc profecto hominum sibi
benevolentiam studiumque conciliare.

Atque ut ad ea quae modo attigimus redeamus, si iis in
locis, ubi sedem domiciliumque ipsorum vestrum, Venerabiles
Fratres, Dilecti Filii, constitueritis, itemque in amplioribus ob
incolarum numerum stationibus, domum Dei et cetera Missionis
aedificia latius patere opus est, vitandum tamen, ne sumptuosa
magnique pretii aut templa aut aedificia excitentur, quasi

(1) Matth., VIII, 16.—(2) Matth., XII, 15.—(3) Matth., XIV, 14.—(4) Luc.,
X, 8-9.—(5) Luc., IX, 6.—(6) Matth., XIX, 13-14.

Documenta

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 375

[Page 361]

[Texto Principal]
DE SACRIS MISSIONIBUS PROVEHENDIS

cathedrales aedes et episcopales domus futuris dioecesibus comparatae; haec suo quidem tempore commodius. Numne ignoratis, in certis quibusdam dioecesibus iam pridem canonice erectis, templa eiusmodi ac domicilia aut paulo ante fuisse exstructa aut in praesenti extrui? Nec recte ac provide aut in princepem aliquam stationem aut in eum, quem ineolitis ipsimet, locum instituta atque opera coguntur ac veluti conglobantur, quaecumque bonum animorum ac corporum tuentur; nam si magni sint momenti ac ponderis, iam vestram vel missionalium vindicare adeo sibi praesentiam ac sollicitudinem possunt, ut saluberrima totius territorii, evangeli causa, lustratio gradatim remittat ac desinat. Quoniam vero horum operum mentio huc incidit, praeter hospitia vel conclavia aegris curandis remediasve diribendis, et litterarios elementorum ludos — quae quidem instituta nusquam desiderari patiennini — praestat, iis qui ex pueris exceserint, nisi agrorum cultionem suscipiant, ad altiores disciplinas vel ad operosas praesertim artes, in scholis per vos conditis, aditum fieri. Atque hoc loco hortamur, ne optimates regionis, eorumque subolem, neglegatis. Esto quidem, ab humilioribus e plebe verbum Dei eiusque praecones facilior admitti; esto, Iesum Christum de se testificatum esse: Spiritus Domini... evangelizare pauperibus misit me (1). Sed, praeterquam quod debemus illud Pauli ante oculos habere propositum: Sapientibus et insipientibus debitor sum (2), usu atque experientia praeterea doce mur, primoribus civitatis ad Christi religionem semel traductis, tequi ores e populo eorum vestigiis facile ingredi.

Quod autem postremo occurrit, id, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, ut est gravissimum, pro cognito ac perspecto, quo flagratis, religionis animarumque salutis studio, piis accipite animis atque ad prompte obtemperandum compositis. Territoria ea quidem, quorum curam navitati Apostolica Sedes vestrae demandavit ut ea Christo Domino adiungeretis, cum sint plerumque amplissima, fieri interdum potest, ut missionalium ex Institutis cuiusque vestri longe inferior sit numerus quam necessitas postulet. Ne igitur dubitetis, quemadmodum in dioecesi rite constituta solent Episcopo alii ex alia Sodalitate aut clericali aut laicali religiosi viri, aliae ex alia Congregatione Sorores, adesse atque auxiliari, ita in propagationem christianae Fidei, ad institutionem iuventutis indigenae, ad ceteras huiusmodi

(1) Luc., IV, 18. — (2) Rom., I., 14.

[Referências arquivísticas]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 376

[Page 362]
LITTERAE ENCYCLICAE PI PP. XI

[Texto Principal]
utilitates promovendas, laborum socios advocare atque adsciscere
religiosos sodales ac missionales qui e vestro sodalicio non sint,
sive ii sacerdotio potiantur, sive ad laicalia, quae vocant, Instituta
pertineant. Sancte quidem glorientur Ordines ac Congregationes
religiosae cum de sibi data ad ethnicos populos missione,
tum de partis ad hunc diem Christi regno accessionibus; at
meminerint, se territoria Missionum non iure quodam proprio
ac perpetuo accepisse, sed ad Apostolicae Sedis nutum habere,
cui propterea et ius et officium incumbit rectae et plenae eorum
cultioni prospeiendi. Nec igitur Romanus Pontifex apostolico
muneri hoc unice satisfaciat si territoria maioris minorisve
magnitudinis alia inter alia Instituta distribuat; sed—quod pluris
interest—nullo non tempore omnique sua cura providere debet,
ut ea ipsa Instituta tot missionales ac, potissimum, tales in
regiones sibi creditas dimittant, qui his, qua late patent, chris-
tianae veritatis luce complendis abunde sufficient atque efficacem
dent operam. Quoniam vero Divinus pastor gregem suum
requirit de manu Nostra, quotiescumque necessarium vel oppor-
tunius utiliusque ad proferendos Ecclesiae sanctae fines videbitur,
territoria Missionum cum de altera in alternam Sodalitatem
transferre, tum iterum iterumque partiri, et clero indigenae
aliisve Sodalitatibus novos vicariatus ac praefecturae committere
neutiquam cunctabimur.

Iam reliquum non est, nisi ut vos omnes, Venerabiles
Fratres, quotquot per catholicum orbem pastoralis muneris et
sollicitudines et solacia Nobiscum participatis, denuo hortemur,
velitis iis, quas diximus, artibus praesidiisque sacras Missiones
adjuvare, ut caedem, quasi quadam renovatione virium, messem
in posterum afferant multo uberiorem. Communibus autem
benigne adrideat faveatque coeptis sanctissima Regina Aposto-
lorum Maria, quae, cum homines universos in Calvaria habuerit
materno animo suo commendatos, non minus eos fovet ac diligit,
qui se fuisset ab Christo Iesu redemptos ignorant, quam qui
ipsius redemptionis beneficiis fruuntur feliciter.

Caelestium interea donorum auspiciem paternaeque benevo-
lentiae Nostrae testem, vobis Venerabiles Fratres, et clero popu-
loque vestro apostolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die XXVIII mensis
Februarii anno MDCCCCXXVI, Pontificatus Nostri quinto.

PIUS PP. XI

[Assinaturas]
PIUS PP. XI

[Referências arquivísticas]
Documenta

Page 377

[Page 363]

[Texto Principal]
C.—EPISTOLA

Ad RR. PP. DD. Vicarios et Praefectos Apostolicos Sinarum
Regionis: ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES DE
ECCLESIAE OPERA IN EAS GENTES.

PIUS PP. XI.

Venerabiles fratres ac dilecti filii, salutem et apostolicam
benedictionem.—Ab ipsis pontificatus primordiis, omnem curam
ac sollicitudinem Nostram ad sacrarum Missionum incrementum
atque profectum contulimus, earum praesertim, quae inter
populos in tenebris et in umbra mortis adhuc sedentes constitutae
sunt. Cuius quidem magnae Nostrae sollicitudinis argumentum
praebuimus Epistola Encyclica Rerum Ecclesiae paulo ante edita,
qua, solertem Missionalium industriam ad novas atque accuratio-
res normas dirigentes, clerum et fideles, ut precibus atque opibus
evangelicos operarios adiuvarent, enixe in Domino hortabamur.
Ex omnibus tamen gentibus, ad quas evangelicalae doctrinae lumen
afferrí debet, illae maxime Nobis cordi sunt quae extremas orbis
partes incolunt, in primisque ad istam regionem oculos animum-
que Nostrum in dies sollicitiorem convertimus. Etenim ingens
illa hominum multitudo, qui per istam tam dissitam tamque
immensam regionem vitam agunt, ii quidem, et ob animi laudes
et ob innatam probitatem, non modo ad perfectiorem vitae cultum
pervenere, sed etiam bonam certamque spem non semel attulerunt,
se Evangelii praeconibus in disciplinam libenter traditos.
Cuius quidem tam laeti eventi expectationem res mirifice com-
probavit; in praesenti enim vos, venerabiles fratres ac dilecti
filii, magno gaudio laetitiaque summa affecmini, cum vos fidelibus
plurimis undique circumsaepitos videatis, quorum non pauci aut
parentibus gloriantur pro Christo caesis, aut ipsimet «digni habiti
sunt pro nomine Iesu contumeliam pati» (1). Sanctissimum
tamen Missionalium opus istic uberius proveheretur si vana illa
fallaxque exstirparetur opinio, quae longe lateque in dies percere-
brescit, quaeque in istorum hominum, praesertim iuvenum, ani-
mis—ut sunt plerumque rudes atque ignari—radices penitus agit,
Ecclesiae nempe Catholicae eiusque Missionalium operam non ad

[Referências arquivísticas]
(1) Act. Apost., V, 41.

Page 378

[Page 364]
**[Texto Principal]**
ea dumtaxat spectare quae Religionis sunt, sed publicis studiis consiliisque exterarum gentium servire, atque idcirco obstare quominus populi a se evangelical doctrinâ collustrati vel sui iuris fiant vel ea, quae sunt suae nationis postulata, libere vindicent. Quo in genere non est dubitandum quin publicarum rerum vicissitudines et inflammatum concitatumque nationis partiumve studium, quod raro ab intemperantia disiungitur, interdum ad errorem huiusmodi disseminandum, tam exitiale Ecclesiaeque iniuriosum, ut ex ratione ipsa atque experientia constat, satis valuerint. Ex quo quidem exitiali errore cum in populorum ac principum suspicionem Ecclesia cadat ac vocetur, quasi insidias eorum iuribus struat, miserrime evenit ut animi a catholica fide abalienentur. At profecto vel unum Ecclesiae «catholicae», idest «universalis», nomen ostendit, ipsam ad omnes gentes pertinere universosque populos complecti, nullam- que in ea, ex divina Christi conditoris voluntate, esse posse stirpis vel generis distinctionem. «Ubi non est gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, barbarus et Scytha, servus et liber, sed omnia et in omnibus Christus (1). Omnes enim homines fratres sunt : «Omnes vos fratres estis», quippe qui ex uno codemque Patre sint progeniti : «Unus est enim Pater vester qui in caelis est» (2); et salutaris Redemptionis fructus omnibus omnino offertur, quo ius ad aeternam beatitatem consequendam aquiritur: «heredes quidem Dei, coheredes autem Christi» (3). Quapropter evangelicam doctrinam omnibus gentibus praedicari oportet, praecipiente Christo: «Praedicate Evangelium omni creaturae»(4). Missionales vero non a civilis societatis moderatoribus, sed ab ipso Deo ad hoc sanctum peragendum opus vocantur: «Non vos me elegistis sed ego elegi vos» (5), idemque ab Ecclesia concionandi munus atque officium suscipiunt. Hi ergo non humani sed divini praecones sunt, qui, quod Apostolis Christus opus concedidit, id ipsum religiose prosequuntur. Divinis vero mandatis atque praeceptis Ecclesia nullo tempore defuit, omnique diligentia ac studio populos fovit, quibus christianae veritatis beneficium contulisset; immo etiam eorum iura a principum gubernatorumve arbitrio ac dominatu una saepius vindicavit, quemadmodum historia lucentissime testatur. Itaque ipsa in universum a suis administris singulari

**[Referências arquivísticas]**
(1) Ad Col., III, 11.—(2) Matth., XXIII, 8-9.—(3) Ad Rom., VIII, 17.—(4) Matth., XV, 15.—(5) Ioan., XV, 16.

**[Documenta]**
Documenta

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]** ou **[Selos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

Page 379

[Page 365]

[Texto Principal]
ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES

vero ratione ab iis, qui in sacris expeditionibus a se missi elaborarent, quodlibet suae cuiusque nationis studium arcere perpetuo visa est, ut iidem «quaerentes non quae sua sunt, sed quae Iesu Christi» (1) et ferentes «nomen Iesu coram gentibus et regibus» (2) tantummodo Dei gloriae animarumque saluti operam darent assiduam. Quod si interdum—quod rarius profecto contigit—unus vel alter ex evangelicis operariis de hoc, quod Ecclesia constanter tenet, itinere deflexit, ipsa et hanc agendi rationem reprobativit et huiusmodi incommodo opportunis remediis occurrit. Quae autem in indigenis presbyteris instituendis cura adhibetur, ut ii non modo auxilium opemque Missionalibus exteris ferant, sed etiam, cum numero, prout necessitas postulat, creverint, paulatim in eorum locum substituantur, ea ipsa nomen clare manifestat, Ecclesiam et verbis et re illum, quem supra memoravimus, intempestivum patriae amorem a suis administris omnino amovere velle? Neminem tamen latet, primum Evangelii semen fore semper ab exteris presbyteris iactum esse, qui, secundum illud divini Magistri: «Euntes in mundum universum praedicate evangeliurn omni creaturae», suam quisque patriam reliquerunt, ut fratribus evangelicam lucem afferrent. Ita hanc Almam Urbem Petrus Galilaicus et Paulus Tarsensis ad Christi fidem amplectendam profitendamque vocarunt; ita Titus et Timotheus, Episcopi, Cretenses et Ephesinos catholicae fidei veritates docuerunt, quamvis ii essent alienigenae; ita Patricius, in Caledonia natus, Hiberniae apostolus est factus; ita Bonifacius, Britamus, Germanos Christo lucratus est. Quem quidem morem si usque in hodiernum diem, pro temporum ac locorum conditionibus, Ecclesia servavit, institit tamen Missionalibus suis, ut puerulos indigenas bonae spei rite instituendos et aliquando sacerdotio initiandos susciperent, cum sibi persuasum esset, haud aliter Christi regnum ubivis constitu ac stabiliri posse. Ad rem sufficit ea recolere salutaria monita, quae fel. rec. decessor Noster Benedictus XV in Enc. Litt. Maximum illud adhibuit; atque eadem non ignoratis Nosmet, per Encyclicas Litteras Rerum Ecclesiae paulo ante datas, et fusius et vehementius iterasse. Quae quidem Ecclesiae hortationes exitum, Deo dante, tam laetum profecto habuere, ut hodie ad meliorum rerum spem animum Nos erigere possimus; vobismet enim ipsis plures iam

[Notas de rodapé]
(1) Ad Philipp., II, 21.—(2) Act., IX, 15.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 380

[Page 366]
**[Texto Principal]**
EPISTOLA PII PP. XI AD VIC. AP. SINARUM

presbyteri indigenae praesto sunt, qui in Christi regno amplifi-
cando vobiscum fructuose elaborant atque desudant, et sacerdotes
Sinenses nonnulli gubernationem Ecclesiae participant habentque
vobiscum communem. Sint igitur Deo—bonorum omnium datori—
grates quam maximae, quod per hunc Pontificatus Nostri decur-
sum auspicato contigit ut plures sacrae Missiones recens conditae
clero Sinensi committerentur. Id ipsum ut haud mediocrem
gaudii laetitiaeque causam Nobis afferit, ita fieri non poterit quin
et Missionales alienigenas et Sinenses ipsos vehementer delectet,
cum ii praeclaros omnium laborum a se atque a decessoribus
exantlatorum fructus iam colligant, hi autem diem illum appetere
iam atque illucescere sentiant, quo vota sua atque optata, eximio
tot evangelicalorum operariorum beneficio, expleantur. Interea
quid catholico orbi pulcrius visu quidve antiquius, quam ut
Episcopi sacerdotesque alienigenae, cum Episcopis atque pres-
byteris sinensibus fraterna caritate coniuncti, communiter omnes
Ecclesiae incremento atque Sinarum bono promovendo dent
operam? Hisce quidem de rebus sane gravissimis, vos, venera-
biles fratres ac dilecti filii, alloqui placuit, ut eas ipsas in animum
mentemque sacerdotum ac fidelium, quibus praecesis, redigatis;
quo in genere fideles potissimum commoneri oportet hodie, ne in
errorem ab iis inducantur qui, patriae nomine atque causa
praepostere interpositis, eo unice spectant ut cives suos Ecclesiae
Dei inimicos reddant. Id propterea alloquendo scribendoque
efficite ut vel ii, qui extra Ecclesiae saepta infeliciter vagantur,
germanan saltem eiusdem notionem acquirent, eamque talem
societatem habeant atque agnoscant, cuius sit ea dumtaxat quae
pertinent ad Dei cultum aeternamque animarum salutem per
perfectae caritatis exercitationem curare. Cavet enim Ecclesia
ne se in civilia negotia inque civitatis rationes immisceat atque
interponat; nec unquam passa est, Missionales opera sua exte-
rarum civitatum aut consiliis favere aut utilitates provchere.
Praeterea nemo ignorat — quod ipsum historia omnium temporum
testatur — Ecclesiam ad eas, quae cuiusvis nationis aut regni
propriae sunt, leges aut constitutiones, sese accommodare; eorum,
qui civili societati legitime praesunt, dignitatis rationem habere
atque inculcare; nihil aliud pro evangeli cis operariis et christi-
fidelibus quam commune ius, incolumitatem atque libertatem
exposcere. Quod si quibusdam in regionibus rerum publicarum
administratores Ecclesiae patrocinium interdum susceperunt, hoc

**[Anotações marginais]**
(No marginal notes visible)

**[Carimbos]**
(No stamps or seals visible)

**[Assinaturas]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Referências arquivísticas]**
(Documenta)

Page 381

[Page 367]
**[Texto Principal]**
ADVERSUS QUASDAM FALLACES OPINIONES

ipsa non in indigenarum detrimentum usa est, sed unice ut se suosque in tuto ab malorum hominum vexationibus collocaret.
In comperto enim est, id ad quamlibet rempublicam, iure proprio ac nativo, spectare, ut omnium civium suorum ubique terrarum commorantium vitam, iura et bona tueatur; quam quidem tutelam, praesertim cum vexarentur, ipsi Missionales experti sunt. Itaque Apostolica Sedes eiusmodi defensionem non recusavit, co dumtaxat consilio ut sacras Missiones ab arbitriis atque iniuriis malorum hominum subtraheret; minime vero ut iis aliis faveret propositis, quae forte gubernatores exterarum gentium, data opportunitate, cives suos protegendo, haberent. Utinam, quae supra diximus ita vulgo accipiantur ut in ista tam ampla Nobisque tam dilecta natione, falsa qualibet suspicione remota, omnes in Ecclesiam atque in Missionales inimicitiae deponantur ac desistant! Enixas autem Deo preces admoventes ut pacem prosperitatemque Sinarum gentibus largiatur, vobis, venerabiles fratres ac dilecti filii, Missionalibus et christianu populo cui praecesis, in caelestium munerum auspicium atque in paternae Nostrae caritatis testimonium, Apostolicam benedictionem amantissime impertimus.

Datum Romae, apud Sanctum Petrum, die xv mensis iunii anno MDCCCXXVI, Pontificatus Nostri quinto.

PIUS PP. XI.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
PIUS PP. XI.

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 382

[Page 368]

[Texto Principal]
D.—HOMILIA

Ad Novensiles Episcopos e Clero Indigena Sinensi, habita inter Missarum Solemnia consecrationis Eorumdem in Festo SS. App. Simonis et Iudae, Die XXVIII Oct. MDCCCLXXVI, in Basilica Vaticana.

Venerabiles Fratres,

Iam finis est et solemnes expleti sunt ritus quibus plenitu-
dinem sacerdotii prope Apostolicos Cineres vobis impertivimus;
quam quidem impertire, ut res Nobis vobisque iuendior ac
memorabilior accideret, hoc ipso die maluimus quo die ante
septem annos Nobismet sacer collatus est Episcopalis ordo.
Pro quo pretiosissimo munere Deo optimo maximo donorum
omnium datori vobiscum, Venerabiles Frates, gratias agimus
et habemus habebimusque immortales. Nunc autem tacitum
contiuere gaudium non possumus quo toti perfundimur ob
consecratos primum a Romano Pontifice e Clero Sinensi
praepositosque vicariatus nonnullis ad catholicum nomen
propagandum et Christi regnum inter suos dilatandum indigenas
Episcopos. Initum valde salutariter consilium—quod et vehe-
menter expectimus et Deo dante confidimus posse et alibi ad
effectum gradatim deduci—videmur haud minus exsecuti
feliciter. Vos enim in Urben, quae christianae Religionis quasi
centrum constituta est, convocari decrevimus, in hac tanta
Petriani templi sanctitate ac maiestate consecrandos, ut, qui
Sinensis Episcopatus flores estis et germina novella, iidem sacra
aucti potestate sacrisque infulis redimiti, ad vestras regiones
hinc verteremini; hinc, inquimus, ubi fons manat omnis aposto-
latus. Venistis quidem, Venerabiles Fratres, videre Petrum,
immo etiam ab eo pedum accepistis, quo ad apostolica obeunda
itinera ad ovesque congregandas uteremini. Petrus autem est
vos peramanter complexus, qui evangelicalae veritatis apud cives
vestros proferendae spem facitis non exiguan.

Atque cives vestri, qui habent scilicet patriam illam inmensam
vobiscum communem, quae litterarum optimarumque artium cultu
iam inde ab extrema antiquitate floruit, ut Apostolicae Sedis
consilium universe probavere—ii saltem qui non sunt abalienato

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 383

[Page 47]

[Texto Principal]
AD NOVENSILES EPISCOPOS E CLERO INDIGENA SINENSI 369
a quavis religione animo—ita, imprimisque catholici, vos, Vene-
rables Fratres, omnibus laetitiae pietatisque suae testimoniis
prosecuti et Romam profecturos plaudendo consalutarunt.
Dignitatem igitur episcopalem coniunctosque cum ea maximos
labores sic sustinetе et ferte, ut, Nostrae populariumque vestro-
rum expectationi respondentеs, novam generosamque subolem
Ecclesiae pariatis. Illud enim Christi Domini vobis quoque
Christi Vicarius in hac solemni hora significare iure potest:
«Levate capita vestra et videte regiones—regiones illas vestras
immensas—quia albae iam sunt ad messem» et iterum: «Ite
et vos in vineam meam»; iterumque: «Ite, praedicate, docete,
baptizate, benedicite: Ego enim elegi vos, ut eatis et fructum
aferatis et fructus vester maneаt». Fiat fiat!

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 384

[Page 370]

[Texto Principal]
E. — BEATISSIMI PATRIS NUNCIUM (1)

Ad Venerabiles Fratres locorum Ordinarios et ad dilectos filios sacerdotes et fideles Sinarum et per eos ad nobilissimum illarum regionum populum.

Sanctissimus Pater, qui observavit nec desinit observare magno studio decursum eventuum in Sinis, et qui primus tractavit Sinas non solum ad modum perfectae aequalitatis, sed etiam cum signis verae ac singularis benevolentiae, consecrando Romae, sua manu, in Basilica Sancti Petri, primos Episcopos Sinenses, laetatur vehementer et gratias agit Altissimo propter finem belli civilis, idque Ei in votis est ut pax fida et fecunda, interior et exterior statuatur, fundata in principiis caritatis et iustitiae.

Ad consequendam hanc pacem, Sanctissimus exoptat ut legitima optata et iura populi, qui est numero maximus in terris, plenissime agnoscantur; optata et iura, inquam, populi antiquissime exculti, qui habuit tempora gloriae et splendoris, et cui, si ipse permanserit in via iustitiae et recti, futura in posterum deesse non poterunt.

Sanctissimus Pater vult Missiones Catholicas, pro sua quanque parte, open ferre paci constituendae, prosperitati progressibusque Sinarum; et, sicut Ipse iam scripsit in sua epistola 15 Iunii 1926 «Ab ipsis pontificatus primordiis», directa ad Ordinarios Sinarum, iterum dicit Ecclesiam catholicam «eorum, qui civili societati legitime praesunt, dignitatis rationem habere atque inculcare; nihil aliud pro evangelicis operariis et christifidelibus quam commune ius, incolumitatem atque libertatem exposcere».

Iisdem Ordinariis, Sanctissimus impense suadet, ad perficiendum opus evangelizationis, ut instituatur et propagetur Actio Catholica; ita ut fideles utriusque sexus, singulariter autem dilecti adolescentes, oratione, verbo et opere, etiam ipsi

(1) Ad R. P. D. Celsum Costantini, Archiepiscopum Theodosiopolitan. Delegatum Apostolicum in Sinis, telegraphice transmissum cum Sinarum Ordinariis communicandum (A.A.S., a. 1928, p. 245, sq., ubi textus italicus).

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 385

[Page 371]
BEATISSIMI PII PP. XI NUNCIUM AD SINAS

[Texto Principal]
debitam opis partem ferant paci, prosperitati sociali et gloriae
suae patriae, semper magis divulgando sancta et salutaria
principia Evangelii, et adiuvando Episcopos et Sacerdotes in
diffundendis mente christiana et beneficiis caritatis christianae
cum in privatos, tum in societatem.

Sanctissimus denique, iterans optata et vota pro pace et
prosperitate Sinarum, et supplicans Deo Omnipotenti ut ea
liberalissime exaudiat, omnibus impertit Suam paternam et
Apostolicam benedictionem.

Ex Vaticano, die 1 Augusti 1928.

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 386

[Page 372]

[Texto Principal]
F.—INSTRUCTIO

S. CONGREGATIONIS DE PROPAGANDA FIDE
De abiiciendis a Missionariis rerum saecularium curis.

«Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus» (1)

Quo efficacius in diversis Missionum regionibus quaevis oppositio aut difficultas ex parte civilis potestatis ibi existentis contra catholicos Missionarios eorumque apostolicum ministerium vitari possit; quo magis angelica praedicatione singulis cuiusvis nationis populis acceptor, nec non spiritualium fructuum fecundior evadat, oportet omnino ut catholici Missionarii, quaecumque sit eorumdem origo vel natio, unice vacant divinae missioni ipsis concreditae. Ad exemplar Apostolorum eorumque discipulorum meminerit unusquisque Evangelii praeeco se non aliam gerere personam nisi Legati pro Christo ad populos, quos per evangelicam praedicationem vel ad fidei lucem adducere vel in fide et morum sanctitate confirmare debet: «pro Christo legatione fungimur» (2). Unde Missionarius Apostolicus nullum alium finem sibi constituere, nullam aliam proponere metam debet quam hominum ad Deum conversionem animarumque salutem. Hanc ob rationem Sacra Congregatio de Propaganda Fide peculiaribus instructionibus pluries inculcavit suis Missionariis ut rebus politicis nec animum ullo modo occupatum habeant nec operam qualemcumque impendant. Qui institutum sanctum angelici apostolatus prosequi cupit, is terrenis omnibus passionibus, praesertim vero cuivis immoderatae propensioni erga saecularia terrestris patriae negotia, renuntiare debet. Quae quum quidem semper, tum praecipue in hac nostrorum temporum asperitate instantioris sunt necessitates. Nunquam enim sicut in presenti, citam post immane bellum unde nuper emersimus, tam multi acrim aemulationum et dissensionum fomites penes nationes exarserunt.

Quae quidem omnia Sanctissimus D. N. Benedictus divina providentia Papa XV apostolica auctoritate confirmans per Encyclicas Litteras «Maximum illud» diei 30 mensis Novembris an. 1919 (3), haec, inter cetera praeclare dicta, sollemriter proclamavit: «Intelligentes igitur vestrum unicuique dictum

(1) ²⁴ Tim., II, 4.—(2) 2 Cor., V, 20.—(3) Acta Apostolicae Sedis, XI, 440.

Documenta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 387

[Page 373]
**[Texto Principal]**
DE ABIICIENDIS RERUM SAECULARIUM CURIS

a «Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui, (1) meminervitis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adlicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis inmemores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere. Esset haec quidem apostolatus pestis teterrima, quae in Evangelii praecone omnes caritatis animarum nervos elideret, ipsiusque vulgo debilitaret auctoritatem. Homines enim, quantumvis barbari et immanes, satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagacissimeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expetat. Fac vero cum terrenis aliqua ex parte inservire consiliis, nec se virum undique apostolicum gerere, sed suae quoque patriae negotia procurare videri: continuo omnis eius opera in suspicionem veniet multitudini: quae quidem facile adduci poterit in eam opinionem ut christianam religionem putet propriam cuiusdam externae nationis esse, quam religionem qui amplexus sit subiecisse se tutelae imperioque civitatis exterae, prioraeque civitatis ius exuisse videatur... Missionarius catholicus, hoc dignus nomine..., perpetuo recogitans, se nequaquam pro sua ipsius natione, verum pro Christo legatione fungi, ita se gerat ut quilibet sine ulla dubitatione agnoscat eius ministrum religionis quae, cum omnes complectatur homines, in spiritu et veritate Deum adorantes, nulli est nationi extranea, atque ubi non est Gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, Barbarus et Scytha, servus et liber: sed omnia et in omnibus Christus»(2).

Haec itaque S. Congregatio Christiani Nomini Propagando, difficultatibus obvenire cupiens, quae ex inconsulto Missionariorum erga terrestrum patriam studio oriri facile possunt in discrimen evangelicalae praedicationis, iis quae supra dicta sunt in memoriam revocatis, nonnulla practica monita opportunum censuit adlicere.

1º. Vident itaque Missionarii patrii sermonis inter alienigenas propagandi studium; ne ita videantur nationis suae commodo atque utilitati magis quam animarum saluti prospicere (3). Curent populorum ad quos missi sunt linguae genus

(1) Ps. XLIV, 11.—(2) Colos. III, 11.—(3) Per hoc tamen nullatenus prohibetur quominus in scholis missionum eae etiam linguae europeae opportune edoceantur, quae alumnorum utilitati cedere ueant.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 388

[Page 374]
**[Texto Principal]**
addiscere; eademque lingua vernacula sermones de rebus divinis, christianae doctrinae institutiones, publicae in scholis atque in aliis id generis coetibus sacrae allocutiones, semper fiant, ut omnibus prodesse et ab omnibus audiri atque intelligi possint. Pariter lingua vernacula preces, extra sacram liturgiam, recitentur, eodemque sermone popularia cantica hymnique canantur. Vetatur autem omnino Missionariis quominus alienigenas ad confessionem sacramentalem alia lingua quam eorumdem christifidelium propria peragendam quomodolibet inducant.

2°. Caveant insuper Missionarii ne peculiares patriae suae leges aut consuetudines, praecipue quod ad ieiunii et abstinenciae, nec non festorum de praecepto observantium attinet, inter populos quibus Evangelium annuntiant inducere conentur, quasi regulam de iisdem legibus particularibus et consuetudinibus efformando; sed omnino curent ut ecclesiastica disciplina in omnibus prouti in universali Ecclesia viget ubique indicetur sancteque servetur.

3°. Vitare pariter curent Missionarii quodlibet studium promovendi inter populos sibi concreditos suae nationis vel imperii aut reipublicae potestatis praepostaram pervasioem; ne videantur quae patriae suae terrestres sunt quaerere, non quae Iesu Christi regnique caelestis. Politicarum itaque atque temporalium rerum cuiusvis generis curis in favorem nationis suae vel etiam alterius sese nunquam admisceant; sed hoc unum prae oculis iugiter habeant supremum sanctunque negotium: animarum nempe lucrum assequendum, Deique gloriam ubique totis viribus propagandam.

4°. Quodcumque denique fuerit gubernii civilis regimen in regionibus, ad quas evangeliici operarii mittentur, populos cohortari ne neglignant, ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant, eisque se subiiciant, uti Apostolus docet, non tamquam hominibus, sed tamquam Domino serviientes; atque in hoc exemplo sint omnibus: debitum obsequium erga cuiusque loci civiles potestates ostendentes, earumque leges, dummodo honestas et Religioni non adversas, probe colentes.

Circa vero populorum studia de una potius quam alia civilis regiminis forma, aliaque huiusmodi de rebus mere politicis vota, Missionarii catholici curent omnino neutri parti se addicere;

**[Anotações marginais]**
(Nenhuma anotação marginal visível)

**[Carimbos]**
(Nenhum carimbo ou selo visível)

**[Assinaturas]**
(Nenhuma assinatura visível)

**[Referências arquivísticas]**
(Documenta)

Page 389

[Page 375]

[Texto Principal]
DE ABICIENDIS RERUM SAECULARIUM CURIS

atque iis in adiunctis semper constanterque politicorum motuum
negotiis se extraneos servent; neque audeant de quaestionibus
profanis, quae politicam redolent sive in ecclesia, cathedram
christianam profanantes (can. 1347 lur. Can.), sive extra ecce-
siam, absque ●ordinarii venia, publice concionari.

5°. Abstineant omnino a promovendo adiuvandoque com-
mercio sive cum patria propria sive cum aliis regionibus, memores
verbi Apostoli ad Timotheum: Nemo militans Deo implicat se
negotiis saecularibus.

6°. Studiose servent canonem lur. Can. 1386 quo vetantur
clerici, sive saeculares sive religiosi, sine licentia Superiorum,
libros de rebus profanis edere, foliis vel libellis periodicis
scribere vel eadem moderari; quae de rebus praesertim politicis
dicta intelligantur.

7°. In commentariis quae de rebus missionum vulgantur
studium apparet Dei regnum tantum dilatandi, non autem
propriae civitatis amplitudinem augendi, cum hoc quam maxime
abalienet a religione sancta animos ethnicorum (Litt. Enc.
« Maximum illud »).

Atque haec quidem Moderatores missionum et Superiores
sive Ordinum sive Institutorum, quibus missionum cura concre-
dita est, suis subditis inculcare atque declarare studeant ut ab
omnibus plenam circa ea obedientiam plenumque obsequium
praestetur.

Hac ratione singuli populi, ad quos Catholica Religio
evangelicos suos mittet operarios, eorumque gubernatores facile
intelligent eos non quae huius saeculi sunt, sed quae animarum
salutem, veritatis propagationem ac gentium felicitatem respi-
ciunt unice quaerere. Hac item ratione auspicatissimus dies
citus illucescet, quo omnes terrae populos in unum ovile sub uno
Pastore congregatos Ecclesia laetanter adspiciet.

Romae ex aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide,
die festo Epiphaniae, anno Domini 1920.

GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.

C. Laurenti, Secretarius.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.
C. Laurenti, Secretarius.

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 390

[Page 376]

[Texto Principal]
G.—S. CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE

DECRETUM

REVOCA TUR PRIVILEGIUM PRAECEDETNTIAE TITULO
MISSIONARII APOSTOLICI ADNEXUM.

Sacra Congregatio de Propaganda Fide ob mutata tem-
porum adiuncta, prae oculis habens auctum in Missionibus
Sacerdotum sive exterorum sive indigenarum numerum, ad
mutuam inter eos caritatem magis fovendam, firmis mancintibus
ceteris privilegiis titulo Missionarii Apostolici adnexis, illud
quod respicit praecedentiam corundem missionariorum apostoli-
corum relate ad cos qui hoc titulo non sunt insigniti, omnibus
rite perpensis, revocandum esse censuit ac per praesens Decre-
tum revocat.

Igitur unicuique Sacerdoti, sive externo sive indigenae,
ceteris paribus, in posterum secundum prioritatem sacrae
presbyteralis ordinationis locus competet, ad normam can. 106
C. I. C.

Datum Romae ex Aedibus S. C. de Propaganda Fide, die
16 Ianuarii 1924.

G. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.

L. ✠ S.

† F. Marchetti-Selvaggiani, Archiep. Seleucien., Secretarius.

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
G. M. CARD. VAN ROSSUM, Praefectus.
L. ✠ S.
† F. Marchetti-Selvaggiani, Archiep. Seleucien., Secretarius.

[Referências arquivísticas]
Documenta

Page 391

[Page 48]

[Texto Principal]
INDEX ANALYTICO-ALPHABETICUS
Decretorum tantummodo et Votorum

Abstinentia: in Sinis, quibus diebus servanda sine ieiunio, 486, 10;—cum ieiunio, 486, 20; — caute inductis fidelibus ad retinendum, de utraque lege, ius commune, 486, 30;—quibus diebus possit non servari, ex dispensatione vi novi indulti concessa, Vota, 16.

Actio AD reparationem damnorum: ex sponsalibus irritis dari potest, 381, 50;
—GRATIAM post celebrationem Missae: ne omittatur, 139.
—JUDICIALIS de nullitate matrimoni, pag. 287, sq.

Actus PII X: ad lucrandum, sine interventu sacerdotis, indulgentiam plenariam in articulo mortis, 359.

Administratio bonorum ecclesiasticorum pertinentium: ad aliquam ecclesiam, 537, sq.;—ad Seminaria, 664: vide Bona, Seminaria.

Adnotatio: vide Inscriptio.

Adoptio: IMPEDIMENTUM modo impediens, 398. et modo dirimens, 406;
—PROHIBETUR sacerdotibus: neque adoptent, neque adoptentur, 172;—virginibus, quae, domi manentes, Missionem adiuvant: rursus neque adoptent, neque adoptentur, 196, 5;—alumnis Seminarii: ne adoptentur, 172;

—PUEBROB S. Infantiae: suadetur, adhibitis cautionibus, 838, 30.

Aetas necessaria ad matrimonium: computanda ad annum solarem, 400.

Aliena a statu clericali adeoque vitanda, 21, sq.; 168, sq.; 204: vide Cura.

Alienatio bonorum ecclesiasticorum: pro solis rebus quae valorem excedunt quindecim millium dollarium Sinensium fieri nequit sine licentia S. Sedis, Vota, 19.

Altare: EX IURE communi, 446;
—EXSECRATUR, ad normam can. 1200, § 2, si frangatur sepulcri operculum, nec levis sit fractio, 447;
—PORTATILE: breviori formula consecrari potest. Vota, 6;
—PRIVILEGIATUM: locale, 344, sq.;—personale et quotidianum, Vota, 10.

Alumni CHRISTIANI: in doctrina christiana peculiari modo institu-
antur, 761, 20;—in concionibus saepe audiant veram doctrinam de sacer-
dotii dignitate, 776;
—EXTERN!: arceantur a malis societatibus, 777;—ne se immiscant rebus politicis.... 777;—ne lectiones, pro lubitu, deserant, 777, 10;
—INTERNI: caute admittantur et suis regantur regulis, 775;
—PAGANI: quantum fieri potest, in doctrina christiana instituantur, 761, 10;—at ne cogantur ad actus pietatis christianae ponendos, 773;
—SEMINARIISTAE: diligenter infor-
mandi quoad scientiam, 668, 10;—pietatem, 668, 10;—exercitia spiritualia, 667;—veram urbanitatem, 668, 20;—externum adspectum, 668, 20;—modum traducendi tempus recreationis, 669: vide Scholae, etc.

Angeli custodes: quanam ratione colendi, 509.

Annulus Episcopi: pro more Ecclesiae flexis genibus deosculetur, 54.

Apologetici libri: eo nomine veniunt etiam diaria et folia, 807;—iuvante Ordinario, a peritis scribantur, 808;—in primis contra modernos errores dirigantur, 809;—plerumque sint minoris molis, 810;—ab omnibus catholicis diffundantur, 811;—cum eis edantur, adhibitis cautionibus, folia quæ sint indirecte apologetica, 814;—sive Sinenses, sive exteri, in librarlis catholicis colligantur, 813.

Apostolatus Orationalis: impense sua-
detur haec pia associatio, 687.

[Referências arquivísticas]
Absti.-Apost.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

Page 392

[Page 378]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

Apostolicum studium: optimis christianis iniiciendum, 682, sq.: vide Indeles.
Aqua benedicta: suadentibus missionariis, a fidelibus domi servanda et saepe adhibenda, 428;—in cubiculo periculose aegrotantis, cum crucifixo, ponenda, 355, 20.
Archivum EPISCOPALE: erigendum in Vicariatu, ad normam can. 304 ac proinde can. 375, sq., de archivo episcopali,84;—interalia documenta, in eo servandum unum exemplar decreti de erectione quasi-paroeciarum, 96;
—PAROECIALE: num et quomodo erigendum, 120; —in eo servetur unum exemplar de erectione quasi-paroeciae, 96; —ad normam can. 384 communicentur... documenta, 125;
—SEMINARIU: in eo examinum exitus asservetur, 670, 2°.
Ars medica: quid licitum omnibus missionariis, 746;—quid, ex peculiari facultate, solis peritis concedenda, 745; 747; —si opportunitum visum fuerit, a catechistis aliquatenus discenda, 221; 845.
Associatio catholica iuvenum: cuinam reservandum hoc nomen, 211.
Associatio Missarum et precum pro conversione Extr. Orientis: impense suadetur, 687.
Associationes: DAMNATAE a S. Sede, 212; 701;
—FUNEBRES, ad minuendos sumptus, etc., 460;
—IN GENERE: improbandae sunt quaecumque iuri proprietatis et legitimae auctoritati adversantur, 201, sq.;—in re sociali, posthabita Ecclesia, frustra laborant, 203;—de consensu Ordinarii, fovendae a missionariis, si sint omni ex parte honestae, et instituantur a christianis qui student statum suum meliorem facere, 205;—singulariter, si sint Societates mutui auxilii, Deposita Pietatis, etc., 206; —sed, ubi res est de associationibus oeconomicis seu socialibus, nihil praemature fiat, 207;—et omni in casu abstineant missionarii a factionibus politicis et ab agitationibus socialibus, 204;
—IUVENTUM seu postscholares: eo modo instituatur ut associationibus a S. Sede damnatis opponantur, 212;—spectent non modo ad relaxandum animum et corpus exercendum, 214; —sed etiam ad promovenda studia et mutua auxilia; ad promovendos bonos mores; ad fovendam pietatem, 209, sq.; 213 ; —reservatum tamen nomine Associationis Catholicae huic associationi cuius statuta fuerint ab Ordinario probata, 211;
—PIAE: promoveantur, sed pro prudenti Ordinarii arbitrio, servatis praescriptis Codicis, et quin, in eodem loco, nimis multiplicentur, 197, sq.;—maiori foveantur studio, si ita exerceant opera misericordiae et caritatis ut ad fidem inter infideles propagandam magno sint adiumento,199: vide Apostolatus Orationis, etc.
Auctoritates ECCLESIASTICAE: reiectis, etiam in usu, erroribus hodiernis, 148, — eis exhibendae sunt reverentia atque oboedientia in omnibus, 143, sq.;—et ab eis, in rebus maioris momenti, petendum consilium, 149;
—EXTERAE civiles: nonnisi praeclusis aliis viis ad eas confugiendum, 25, 6°; 700;
—SINENSES: earum iustae leges observandae sunt, 25, 5°;—cum eis, pro viribus, habendum est commercium urbanitatis et amicitiae, 697;—salvo praescripto de causis non tractandis sine Episcopi licentia, 697;—nam inde plura sequuntur commoda, 698: vide Relationes.
Aulac conferentiarum, 626, 767.—Vide Conferentiae.
"Aurora": votum de ea, Vota, 22.

Baptismus: AUT PRIVATUS aut sollemnis, prout ferunt adiuncta: intra octo dies ministrandus, 262;
—PRIVATUS: in primis a prioribus christianitatum, 226, et, saltem in mortis periculo, a virginibus ministrandus, 196, 29;—coram duobus testibus, si fieri possit, 226; —certiore facto quamprimum missionario, 245;—num cum sectione mulieris defunctae, 247;
—SOLLEMNIS: praesente missionario, ab eo intra octo dies conferendus, 261, sq.;—ministrandus etiam infantibus parentum fidelium valde tepidorum, 249;—etiam proli concubinariorum, 250;—non autem, incon- sulto Ordinario, filiabus fidelium quae sint et deponsae gentilibus et fere nubiles, 251, 2°;—adultis probe instructis, ita ut possint quamprimo

**[Anotações marginais]**
[No marginal annotations visible]

**[Carimbos]**
[No stamps or seals visible]

**[Assinaturas]**
[No signatures visible]

**[Referências arquivísticas]**
[No archival references visible]

**[Folha de encerramento]**
Apost.-Catech.

Page 393

[Page 379]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

mum communionem accipere, 252;
—adultis mulieribus, cum brevio-
ribus, si placeat, caeremoniis, 254;
—item adultis viris, sed iusta de
causa, 254;—cum uno tantum patri-
no, sed caute electo, 258; 260; —in
ecclesia, quae per se fontem baptis-
male habere debet, 264, sq.; —domi,
si nequeat in ecclesia conferri, 267;
—ubi res est de baptizato in alieno
territorio, servatis can. 777 et 778
circa proprii missionarii montitio-
nem atque adnotationem, 269.

Baptizatores: vide Baptismus; Minis-
tri.

Beati Sineuses: quanta devotione
colendi, 510; —quinam sint. pag.
282, sq.

Benedictio PAPALIS: salva concessio-
ne in can. 914 contenta, 342; —vi
facultatis 32 ter in anno a Vic. Ap.
dari potest, 343;—cum potestate. si
sit impeditus, subdelegandi sacerdo-
tem qui eam in ecclesia pro-cathe-
drai impartiat, Vota, 8;
—SACRAE SUPPELLECTILIS: ad nor-
mam can. 1304, dari potest ab
omnibus sacerdotibus qui curam
animarum gerunt, Vota, 18;
—SINGULORUM TUMULORUM: detur,
si desint coemeteria communia, 458.

Bibliothecae quarum libri circumfe-
runtur, 767.

Binatio: existente rationabili causa,
ab Ordinariis facile permittatur,
286.

Bona Ecclesiae: sunt ecclesiastica,
modo sint ad pias causas dicata
531;—quaenam sint Missionis et
quaenam Religionis: in genere, si
orientur ex oblationibus fidelium,
532; in specie, 534, sq.;—per quosnam
administranda, 537;—si administren-
tur per laicos, ii caute eligantur
et caute informentur, 537, 1º; 538;—
nec sint mera Missionarii instru-
menta, 538;—immobilia solummodo
nomine Missionis, et impetrata
licentia, acquirentur, vendantur,
oneribus graventur, 541; —servatis,
in contractibus acquisitionis, con-
ventionibus inter gubernium sini-
cum atque externas nationes, 542;—
servato autem praescripto can. 1547
in plis fundationibus, 544;—e funda-
tionibus paulatim constituuntur
fundus et reditus pro cultu divino,
etc., 550;—salva semper obligatione
quae christianis incumbit adluvan-
di, in pluribus, pecunia, 549;—quo-
modo cedenda, si tota Missio aliis
ceditur, 552, sq.: dividenda, si divi-
ditur Missionis territorium, 555;—
quid de taxis ecclesiasticis, 556, sq.;
—quid de domibus procuratorialis, et
de ratione a procuratoribus redden-
da,558, sq.: vide Alicnatio, Procura-
tores, Taxae, etc.

Budhismus, 709, sq.

Cantus: serventur, de musica sacra,
can. 1264, et Motus proprius Pii X,
521, sq.;—pro viribus, doceatur in
scholis puellos et puellas, 523; —
adhibeantur, pro cantu Gregoriano,
libri a S. Sede praescripti, 524;—in
ecclesiis musica Sinica admitti
potest: sed ordinarie excludantur
cantica in lingua Missionariorum
propria, 525;—num et quibus condi-
tionibus mulieres et puellae possint
in ecclesia canere, 527;—si cantent
extra ecclesiam, quenam cautiones
sint adhibendae, 527, 30;—nequeunt
admitti haeretici ad cantandum in
ecclesiis catholicis, 528; —illicitum
est catholicis organum pulsare in
temp1is haereticorum, 529;—deficien-
te catholico et remoto scandalo,
ad tempus potest acatholicus pul-
sare organum in ecclesiis. 529.

Caritatis instituta: vide Instituta
caritatis.

Castitas clericalis: ministerium sa-
cerdotale plus quam ceterae virtu-
tes commendat, 160;—quibus mediis
servanda, 161.

Casus DE RE MORALI et liturgica:
fiant ad normam Codicis, 164;—et,
pro opportunitate, solutionem mit-
tat Ordinarius, 165;
—RESERVATI: pauci sint, ae compro-
bata vera reservationis necessitate
aut utilitate, 332.

Catechetica institutio CATECHUMENO-
RUM: vide Catechumeni;
—OETERORUM: vide Alumni, etc.

Catechismus pro totis Sinis lingua
mandarinica: a secundo Comitatu
componendus, etc., 39, sq.

Catechistae: utilissimi ad fidem con-
servandam et propagandam, 215;—
quapropter diligentissime infor-
mentur. 215;—honorentur a chris-
tianis, 217;—quorum est, in eis sus-
tentandis, missionarium adiuvare,
217;—pletate, bonis moribus, splen-
dore boni exempli fulgeant, 218;—
in tradenda catechetica institutione
libro utantur. 219;—si fieri possit,

Apost.-Catech.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 394

[Page 380]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
singulis mensibus ad collationes apostolicas convocentur, 220;—
aliquam addiscant artem, quae
prosit et ipsis et eorum ministerio,
221;—ne sponte adeant Mandarinos
aut ad eos scribant, 222: vide Ma-
gistro.

Catechumenatus: sunt domus ad insti-
tutionem catechumenorum peculia-
ri modo destinatae, 637;—si ferant
aduncta, vere proprieque condan-
tur, 637;—secus, in una alterave
domo instituantur catechumeni,
adhibit is necessariis caute lis, 637;—
in omni casu cura habita ut sedulo
doceantur et probentur catechu-
meni, 639, 640;—post baptismum ne
statim dimittantur, 641.—Vide Cate-
chumeni.

Catechumeni: IN GENERE sunt dili-
genter instituendi, exercendi, pro-
bandi, 632;
—IN SPECIE: eo nomine quinam
veniant, 633;—ne admittantur nisi
honesto motivo ducantur et bona
fama gaudeant, 639;—quid de eorum
idolis,antequam ut tales adscriban-
tur, 633;—in quanam re sint insti-
tuendi, 28; 634;—circa institutionis
tempus, duplex scopulus vitandus,
634, 2°;—in vita christiana exercendi
sunt ante baptismum, 635;—bapti-
zandi non sunt, nisi constet de
eorum recta mente, 639;—ac pariter
de eorum statu vel libero vel con-
lugali, 402;—post baptismum sunt
peculiaribus curis fovendi, 636.

Causae matrimoniales: ad normam
novae instructionis S. C. de P. F.
tractandae, pag. 287, sq.—Vide
Processus.

Cautiones ANTE DISPENSATIONEM
super disparitate cultus: ubi agitur
de contrahendo matrimonio non-
dum contracto, 404, 1°; — si vir
catholicus ducat mulierem paga-
nam, a qua cautiones exigi neque-
ant, 404, 2°; — ad convalidandum
matrimonium, 405;
—IN EXCIPIENDIS confessionibus mu-
lierum, 338;
—EXTRA CONFESSIONES, in colloquio
cum mulieribus, 732, sq.

Celebratio matrimonii: quoad consen-
sum matrimoniale, 407, sq.; —
formam iuridicam et liturgicam,
411,sq.;—vitandas superstitiones,414;
—tempus et locum, 417, sq.

Censura praevia librorum: fiat ad
normam Codicis, 815;—adeoque a
Catech.-Congr.

censoribus rite constitutis, 816.
Christus: quomodo colendus: vide
Cultus divinus;—ab operariis in-
duendus, 569, sq.: vide Evangeliza-
tio.
Cleri saccularis ratio oeconomica: nisi
sacerdos faciat fructus suos, 130,—
Ordinarii est ei necessaria suppe-
ditare, 130;—pro conventione inter
eum et promovendos ad subdiaco-
natum inita, 130, 2°;—cura tamen
habita ut titulus patrimonii, quan-
tum fieri potest, inducatur, 130, 3°;
—utque sacerdotes de bonis perso-
nalibus pro lubitu disponant, 130,
4°;—ac denique ut “fundus”, seu
summa pecuniae, per modum capi-
tis permanentis, constituatur pro
sustentatione cleri, 548.

Clerici: adscibendi sunt allicui Mis-
sioni, ad normam can. 111-117, con-
grua congruis referendo, 129; —
student dare christianis et paga-
nis lucis exempla, 134, sq.;—tenentur
sanctificare exercitiis spiritualibus,
in can. 125 statutis, singulos dies,
136;—nominatim lectione spirituali,
137; integra horarum canonicarum
recitatione, 138; praeparatione ante
Missam et gratiarum actione post
eam, 139;—tenentur frequenter, ut
sinunt adiuncta, sacramentum Poe-
nitentiae recipere, 140;—vacare,
tertio saltem quoque anno, exerci-
tiis spiritualibus, 141;—magni facere
recollectionem menstruam, 141; —
venerari R. P. ut Christi Vicarium
et lumen indeficiens, 143;—reveren-
tiam et obedientiam proprio
Ordinario exhibere, 144; — necnon
immediatis superioribus, quales
sunt, v. g., Vicarii foranei, 145, sq.;
150; — in rebus majoris momenti
Praesules consulere, 149; — munus
suum fideliter implere, candide
tamen expositis suis difficultatibus,
151, sq.; — reverenter servare,
nedum innovent, Missionis consue-
tudines, 153, sq.; — nullos alios
quaestus quam animorum quaerere,
155;—se gerere ut fideles bonorum
ecclesiasticorum dispensatores, 156;
—etiam mercaturae speciem vitare,
157; — nulla immobilia, etiam ex
bonis propriis, sine licentia Ordina-
rii emere, 159;—abstinere non tan-
tum ab incontinentia, 160, sq.;—sed
etiam ab intemperantiae vito,
praecipue in potu, 161;—et, modo
generaliori, ab iis omnibus quae

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

Page 395

[Page 381]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

statum clericalem dedecent, 168, sq.: vide Clerus indigena, etc.
Clerus alienigena: ante omnia vera caritate cum clero indigena coniun-
gatur, 135.
Clerus indigena: quoad incardinatio-
nem et excardinationem, 129;—quoad
rationem oeconomicam, 130;—quoad
admissionem ad omnia officia, modo
idoneitas non desit, 131, sq.;—quoad
optandam vitam communem, 133;—
quoad sanctitatem vitae quae sit
lucidum suis contribuilibus exem-
plum,134;—quoad arctam cum clero
alienigena consuetudinem, 135: vide
Cleri saecularis, Clerici, Ecclesia,
Ratio oeconomicica.

Codex notabilium quae eveniunt in
Missione: conficiendus, 124.
Coemeteria: communia, eaque bene-
dicta, constituantur, si fieri possit,
pro omnibus aut saltem pro pueris,
454;—si constitui nequeant, singuli
tumuli benedicantur, 458: vide
Sepultura.

Collationes de re morali et liturgica,
164, sq.: vide Casus.
Collegia in genere, etc.: vide Scholae.
Collegium praeparatorium: omnia
distinctum a Seminario, ad Semina-
rium alumnos suos praeparat, 649;
—in illud mittendi pueri qui indicia
vocationis clericalis ostendunt, 649;
—quid in eo docendum, 650;—ex eo
in Seminarium minus transeant
alumni dotibus praediti; sed non-
nisi de assensu Ordinarii, 651: vide
Seminaria.

Commissioes tres: quarum prima
pro scholis, libris et diaris, 30, sq.:
812;—secunda pro versione Sinica
SS. Scripturarum, 35, sq.; — tertia
pro uniformi catechismi et precum
textu, 39, sq.: — de pecunia pro
sumptibus, Vota, 4.

Comitatus, 30, sq.—Vide Commissio-
nes.

Communio ADULTORUM qui baptizan-
tur: cum baptismo moraliter con-
iungatur, 252;
—IN GENERE: eius minister, 301, sq.;
—eius subiectum, 306, sq.; — eius
tempus et locus, 312;
—PASCHALIS: ad eam totus annus est
tempus utile, 310;
—QUOTIDIANA aut saltem frequens:
cum adultis tum pueris impense
suadenda, 308;
—VITA PERICLITANTIBUS conferenda:
est gravis sacerdotum obligatio, 304.

Concilia regionalia, etc.: vide Syno-
di.
Concilium Sinense: vide Primum.
Conferentiae EPISCOPALES, seu inter
Episcopos eiusdem regionis eccle-
siasticae: si fieri possit, habeantur
quinto quoque anno. 597, 10;—per
curam Vic. Ap. qui antiquior est
promotione, 597, 10;—de agendis ad
promovendum religionis bonum,
etc., 597, sq.
—EPISCOPI cum clero suo: prout
siverit opportunitas, celebrandae
saltem semel in anno. 607;—cum
praecipuis e missionariis, 607; —
maxime ante vel post exercitia
spiritualia. 609; — ad inquirenda
aptiora evangelizationis media, etc.,

608;
—MISSIONARIORUM inter se: v. g. in
eadem regione rectorum Seminari-
orum vel collegiorum cum aliis
rectoribus. 665; 750;
—PUBLICAE, coram parentibus alum-
norum, aliisque, 767; — coram
acatholicis, 626.
Confessarii: quibus obstringantur
officiis. 321, sq.:—extra suum Vica-
riatum qualem habeant iurisdictio-
nem, 326;—cum vagis et extraneis
quomodo se gerant, 335;—quaman
cautiones adhibere teneantur, 338,
sq.: vide Poenitentia.
Confesso: quam simplex, aperta et
integra esse debeat, explicetur fide-
libus. 324.
Confirmatio: num et quando a sim-
plice sacerdote ministrari possit,
273;—num conferenda baptizatis in
articulo mortis, si sint adulti, 277;
—praeparanda debita fidelium insti-
tutioe, 276, 278;—item adhortatione
ad recipiendum antea sacramentum
poenitentiae, 279;—servatis, in cete-
ris, Codicis praescriptis. 272. etc.;—
num recipienda ante matrimonium,
385.
Confraternalismus, 709, sq.;—complecti-
tur superstitiones expressis verbis
damnatas. 464, sq.: 494; — quibus
addenda est appellatio sancti, 710.
Congregationes religiosae: a Vic. Ap.
advocentur in subsidiuum, servatis
servandiis, 173, 176, 177;—si opus sit,
ex ipso clero indigena efformentur,
174;—nonnisi ad normam Codicis
erigantur aut supprimantur, 179,
sq.;—arctissime sint cum Ordinario
loci coniunctae, 178: vide Religiosi
in Missionibus.

Catech.-Congr.

Page 396

[Page 382]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

Consc1entiae matrimonium, 416.
Consecratio Sinarum B. M. V.: singulis annis, quonam die, ubinam et a quibus renovanda, 514;—addita in calendario denuntiatione diei, 514; —renovanda secundum formulam qua in diligentis ditata est, Vota, 17; p. 330.
Consensus matrimonialis: in primis sit plane liber et contrahentium proprius, 407. sq.;—eaque de libertate diligentius inquiratur, si sponsa in domo sponsi fuerit educata. 382, 30; vide Matrimonium.
Consilium ADMINISTRATIONIS: constitutatur, ad normam can. 1520, ac, si placet, ex consultoribus Missionis, 81. sq.:
—MISSIONIS seu directionis: ab Ordinario ex tribus saltem constituen- dum, 78;
—UTRUMQUE: audientium est in rebus maioris momenti, 78, 81;—ac pron- de in certis negotiis quae ad Semi- naria spectant, nisi habeantur bini coetus deputatorum. 664 ; — sed utrumque nonnisi voto consultivo gaudet, 79,81;—in utroque optandum est ut unus saltem consultor sit e clero indigena, 80. 83.
Contractors, 78. sq.: vide Consilium.
Contractus de bonis temporalibus: ad quanam normas exigendi, 540, sq.: vide Alcanto, Inscripio.
Contrito: eius vis et efficacia est diligentissime fidelibus exponenda, 324.
Convallidatio matrimonii: in ea ser- ventur praescripta Codicis, 422, sq.
Conventio Episcopi cum clero indige- na de bonis temporalibus, 130, 2º; 370.
Conversio infidelium: per medios christianos. 682. sq.;—et generalius per omnia media honesta, 705. sq.: vide Infideles.
Cor Iesu sacratissimum: quomodo colendum, 505.
Crucifixus: ponendus coram moribun- do, 355, 2º;—habeat adnexam indul- gentiam plenariam, ac detur mo- ribundo decoculandus, 358; — in privatis domibus colatur, 504, 2º.
Cultus DIVINUS: devota precum com- munium recitatione promoveatur, 488;—suppressione pilei, cui nomen Tsi-kin, eius uniformitati aliqua ex parte consulitur, 490;
—EUCHARISTIAE, 313, sq.: vide Eucharistia;
Consc.-Evang.

— IN SPECIE: quanam ratione deferen- dus Spiritui Sancto, 503; — Christi passioni, per piam exercitationem Viae Crucis, 504, 1º;—imaginì Christi crucifixi, in privatis domibus, 504, 2º;—SS. Cordi Iesu, 505; — Deiparae Virgini, maxime per devotam cele- brationem eius praecipuarum sol- lemnitatum, 506;—per recitationem rosarii et sanctificationem mensium Maii et Octobris, 507;—S. Ioseph. in eius festis eiusque mense proprio. 508;— angelorum custodum, 509;— Beatis Sinensibus, 510; — Sanctis, maxime per ferventem communio- nem, 512;—vitatis, inconsulto Ordi- nario, novis devotionibus, 511, 1º;
—SUPERSTITIOSUS: defunctorum, 462, sq.;—colorum, etc., 491, sq.; vide Superstitiones.
Cura INFIRMORUM: ante Extremam Unctionem, 355, 1º;—post E. Unctio- nem: per ipsum missionarium, 355, 2º; per alios christianos, 355, 2º;
—RERUM POLITICARUM: prorsus abi- cienda, 21, sq.;—quanam de causa, 22; 24;—in usu, quibus mediis, 23; —consectaria practica, 25;
—RERUM SAECULARIUM: ne sit immo- derata, 21.
Delegatus Apostolicus: ad normam can. 267, §2, unam habet ordinariam potestatem advigilandi in Ecclesia- rum statum, 58;—sed alias facultates delegatas obtinet, 58;—et Ordinarii locorum ei debent oboedientiam, 146, 59;—ei tributae sint opportuna facultaies ut, sine speciali S. Sedis facultate, instrui possit processus super rato tantum, Vota, 25.
Devotiones: quanam habendae, 503, sq.;—novae vitandae, 511, 1º: vide Cultus divinus.
Diaria: circa ea quodnam sit munus primae Commissionis, 33, 5º; 812; —quodnam sit munus Ordinarii, aliorumque, 807, sq.
Dies ABSTINENTIAE: vide Abstinencia:
—FAUSTI ex calendario publico pro ducentis uxorbis et spelienmis mortuis: non sunt a christianis vitandi, 478;
—FESTI de praecepto: quinam ex iure communi, 484;—in universa Ecclesia Sinensi, Vota, 14;
—IEIUNII et simul abstinentiae: vide Abstinencia.
Dioeceses adhuc obnoxiae S.C. de P.F.: earum condicio iuridica, 102.

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 397

[Page 383]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Disciplina interna: SCHOLARUM: vide Scholae;
- SEMINARIORUM, 666, sq.:-curanda, sub auctoritate Ordinarii, aut uno coetu deputatorum, aut saltem consultoribus Missionis, 664: vide Seminaria.
Dispensatio super disparitate cultus: quid de ea, 396, 404, 405.
Dispensationes matrimoniales: vide Matrimonium.
Dispensaria: cum minore sumptu aperiri possint, multiplicentur, 847; - in eis idonei viri viros, et, si desint religiosae, idoneae virgines mulieres curent, 848: vide Nosoco-mia.
Divisio BONORUM in divisione Vicariatus, 551, sq.;
- MISSIONIS in duas Missiones: quomodo praeparanda, etc., 610, sq.;-in quasi-paroecias, 92, sq.;
- SINARUM in regiones ecclesiasticas, Vota, 2.
Documenta SACRA ET PROFANA: servanda, 49, sq.: 124: 855;
- SUPEDITANDA ab alumnis ante-quam in Seminarium recipiuntur, 655: vide Testimonium.
Domus CATECHUMENATUS: si fieri possit, vere proprieque condatur, 637;
- LOCATIONS: curet procurator ne in usus minus honestos adhibeantur, 559, 30;
- PROCURATIONIS: si sit etiam domus religiosa, quid requiratur ad eam erigendam, 558;
- RESIDENTIALES missionariorum: in earum aedificatione quid vitandum, 449, 451; - quid servandum: semper, 448, 452; pro opportunitate, 450, 453.
Ecclesia e clero indigena condata: summi momenti est haec fundatio, adeoque huius fundamentis prae-paratio, 17, 642; - eo tantum die Ecclesia est alicubi satis firme fundata, cum clero indigenae committi potest, 18; 643, sq.;-sed prius necesse est perfecta sit, in Collegiis et Seminariis, clericorum indigenarum institutio, 645, sq.;- unde magna cura sunt colende vocationes cum clericales, tum religiosae, ut condatur Ecclesia cum suo clero indigena saeculari et religioso, 647;-nullaque opera sunt, cum detritiendo Seminario-rum, suscipienda, 648.

Ecclesiae ut domus Dei sunt habendae, 439.-quapropter caveant missionarii ne fideles eas ducant ut privatas domus, 440; - ne cavum, quod sit subter ecclesiam vel altare, fiat repositorium rerum profanarum, 441 ; - utque prope ianuam aqua benedicta in vasis mundis asserve-tur, 442: vide Sacristia.
Educatio inventulis: vide Scholae.
Educatio sponsae in domo sponsi: pro viribus impedienda, 382, 1º; - stante autem proxima peccandi occasione, nunquam permittenda, 382, 2º;-ratio est cur, ante nuptias, diligentius inquiratur de libero consensu, 382, 3º.
Effectus Sacramentorum, 236, 1º; - ac nominatim matrimonii, 419, - sedulo fidelibus exponendi, 236, 1º; 379.
Emancipatio mulieris: prorsus rei-citur, comprobata tamen doctrina que sponsae iustam libertatem ac mulieri suam dignitatem vindicat, 208.
Eruditio de matrimonio: totius populi et singulariter sponsorum, 379.
Eucharistia: QUA MISSAE sacrificium: binatio, 286;-cautiones adhibendae ut materia sit plane certa, 291; - stipendia Missarum, 297, sq.;
- QUA SACRAMENTUM: quo ritu S. communio sit ad aegrotos occulte deferenda, 302;-quanto studio et quanta obligatione sit ministran-dum viaticum, 304; - item quanto studio sit promovenda frequens communio, 308; - quod attinet ad communionem paschalem, totus annus est tempus utile ad praecep-tum adimplendum, 310;
- SUB UTRAQUE ratione: quomodo ornandum et instruendum altare, 315; - quibus locis et cautionibus asservanda ss. Eucharistia, 316;-in expositione privata ritus servandi, 318; - variae facultates, 289; 295; 302; 307.
Evangelizatio: est opus Dei, modo tamen omni ope atque opera enitatur homo, 565; - per media objectiva, quorum nervus est studium apostolicum, 566, sq.;-at studium huiusmodi ut impellat operarium, suae imbecillitatis conscium, 567, sq.,-ad se arctissime cum Christo coniungendum; ad induendas eius virtutes, ac maxime eius tenerrimam carita-tam.

Consc.-Evang.

[Anotações marginais]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Assinaturas]
[None visible]

[Referências arquivísticas]
[None visible]

Page 398

[Page 384]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
tem, atque inflexibilem patientiam,
569, sq.:—ita ut nihil ad propriam
utilitatem referat, 572: vide Vica-
riatus regimen, etc.

Examen conscientiae ANTE CONFES-
SIONEM: qua ratione sit instituen-
dum, accurate edoceantur fideles,
324:
—QUOTIDIANUM pro clericis, 136;—pro
seminaristis, 667.

Examen ANTE ORDINATIONEM: in
Seminarlo minori, bis in anno,
670, 1º;—in maiori, saltem semel
in anno, 670, 1º; - coram Ordinario,
etc., 670, 1º;—exitusque in archivo
asservetur, 670, 2º;
—POST ORDINATIONEM, a iunioribus
sacerdotibus subienda, 162, sq.

Excarninatio clericorum, 129.

Exercitia spiritualia PRO LAICIS: quid
de tempore, de convocandis, de
praedicatore, de confessariis, 116:
—PRO SACERDOTIBUS saecularibus:
quid de exercitiis quotidianis,
menstruis, annuis, vel saltem tertio
quoque anno, 136, sq.:—sunt tempus
opportunum. si sint annua. ad
conferentias Episcopi cum suo
clero, 609;
— PRO SEMINARISTIS: quid de exerci-
tiis quotidianis et menstruis, 667.

Expositio privata ss. Sacramenti, 318.

Expurgatio sepulcrorum: fiat potius
die Commem. O. F. D., 481, 1º; -
tolerata tamen, ad vitandum chris-
tianis grave damnum, consuetudine
eam faciendi eodem tempore quo
gentiles, sed seorsim ab eis, 481,
2º; —imo tolerata quandoque, si
necesses sit ad declinandum grave
periculum, consuetudine eam faci-
endi una cum gentilibus, dummodo
nulli superstitioni se immisceant
christiani, et necessariae adhibean-
tur cautiones, 481, 3º; — relicta
prudenti Ordinarii iudicio ratione
agendi cum christianis qui, in
expurgandis sepulcris, superstition-
nes peragunt, 481, 4º; — et cura
pressius definiendi quaenam, in
singulis locis, sint, hac de re,
prohibenda vel permittenda vel
toleranda, 482.

Exsequiae: vide Sepultura.

Extrema Unctio: tempestiva est a
fidelibus petenda, et sine mora,
ac magno studio, a missionario
administranda; 349;—servato more
consueto de itinere conficiendo
sumptibus christianorum. 350:—

sed cautione adhibita ut etiam
pauperibus subveniatur, 350;—ante
et post eius collationem quid
missionario agendum, ut de infr-
mo, sicut oportet, curam habeat,
355. sq.: vide Cura: Indulgencia.

Facultates et privilegia Ordinario-
rum: si sunt Episcopi, 70; — si
dignitate episcopal! carent, 71;—
possunt uti formula breviori ad
consecrandam altaria portatilia, Vota,
6; — si sint Episcopi, possunt in
propria ecclesia sepeliri, Vota, 13.

Facultates missionariis concessae,
petente P.C.S.: circa casulas, Vota,
7;—circa Benedictionem papalem,
Vota, 8;—circa privilegium altaris
privilegiati, Vota, 10;—circa bene-
dictionem s. supellectilis, Vota, 18.

Facultates theologicae: vide votum
de eis, Vota, 22.

Festi dies de praecepto: praeter dies
dominicos, quinam in Sinis, Vota,
14.

Fides catholica: integra, cum verita-
tibus connexis, tenetur a Patribus
P.C.S. 1 et 2;—qui insuper moment
fideles de gravi officio, quo obstrin-
guntur, fidem, ubi opus est,
externum et fortiter profitendi,
nedum eam negent. aut falsam
sinulent, 4 et 5;—ac semper fugiendi
quaecumque eam in discrimen ad-
ducant, 6: vide Professio fidei.

Forma celebrationis matrimonii:
quaenam ex iure communi, 411,
413, 415;—ubi quasi-paroeciae non
sunt constitutae, quinam valide et
licite matrimonis assistunt, 98, 107,
412;—curandum ut vitetur quaelibet
superstitio, 414.

Fundationes piae: de eis serventur
praescripta Codicis, 543, sq.

Fundii constituentes: pro Ecclesiae
necessitatibus, 550;—pro sustenta-
tione cleri, 548.

Horae canonicæ: a subdiaconis, etc.,
quotidie et integre sub gravi
recitandae, 138.

Habitus ecclesiasticus: quid de eo
statutum sit, 52.

Iciyum, 486: vide Abstinentia.

Imagines sacrae: quid, circa eas, sit
vetitum, 513.

Imago defuncti in exsequiis: servan-
dum de ea praescriptum S. R. C.,
475.

[Referências arquivísticas]
Exam.-Libri

Page 399

[Page 385]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Immobilia bona: a missionariis emi
nequeunt, etiam ex propria pecunia,
sine licentia Ordinarii, 159.
Impedimenta MATRIMONIALIA: in
genere, 390, sq.:-impedientia, 398;
-drimentia, 399, sq.;
-MINISTERIO apostolico: praecipua
sunt cura rerum politicarum et
saecularium, 21, sq.; -incontinentia
sacerdotum, 160; -intemperantia,
161, etc.
Incardinatio clericorum, 129.
Incontinentia: nihil fidelibus ac
missionario magis nocet, 160, sq.
Indulgentia in articulo mortis:
quotuplici modo a fidelibus, pro
instanti mortis, acquire potest, 357,
sq.
Indulgentiae: quanam ratione fide-
libus exponendae, 340; — num a
sacerdotibus possint sine confessio-
ne lucriferi, 347;—circa eas quibus
facultatibus polleant Vic.Apostolici,
341; 343; 345.
Indulta a S. Sede concessa: post P.
C. S., ad normam can. 4, integra
manet, 13.
Infideles: IN GENERE per aspera
quaeque et invia quaerendi sunt
atque ad fidem adducendi, 705, 706;
—nullis praetermissis mediis, 707;
—IN SPECIE quaerendi sunt per
continuum Vic. Apostolici studium,
578 ; — per ferventem, humilem,
perseverantem et commnunem ora-
tionem, 687;—adeoque per “Aposto-
latum Orationis”, 687;—itemque per
“Aassociationem Missarum...”, 687;—
per praedicationem ipsius missio-
narii, 624, sq. ;—et, si nondum possit
infidelibus praedicare, per rationem
eos, cum veniunt, benigne et
honorifice accipiendi, 693; 708;—
per constantem operam priorum
christianorum, 229, et piarum
associationum, 199;—similiter per
operam omnium christianorum, et
maxime optimorum, 682, sq.; 686;—
per bonum exemplum missionario-
rum et christianorum. 688 : vide
Evangelizatio.
Infirmorum visitatio et cura, 354, sq.:
vide Extrema Unctio; Cura.
Inquisitio de statu libero, etc.: vide
Matrimonium.
Inscriptio: baptismi privati, 245: —
baptismi solemnis, 268, sq. ; —
confirmationis, 283; — ordinationis,
378;—dispensationis matrimonialis,
395;—matrimonii, 415;—acquisitionis,
per contractus, bonorum tem-
poralium, 540, sq. : vide Libri
parociales.
Instituta caritatis: ostendunt in
Ecclesia supernaturalem pauperum
amorem, 827;—eo tendunt ut, per
curam corporum, curetur anima,
828: — sunt igitur promovenda a
missionariis, 827;—salvo tamen iure
praedicationis evangelicalae, quae
primas requirit partes, 829; — si
alicuiCongregationi religiosae com-
mittantur, eius Congregationis
sumptibus, quantum fieri potest,
sustineantur. 830:—ac sorores, qui
eis suam impendent operam,
linguam sinicam diligenter discant,
831: vide Nosocomia, etc.
Interpretatio decretorum P.C.S., 14,
sq.
Joseph (Sanctus): quomodo colendus,
508.
Iuramentum CIRCA RITUS SINENSES:
a quibus praestandum, 26;—in cuius
manibus, 26;—ad S.C. de P.F. trans-
mittendum, 26; — Adeliter observan-
dum, 28; — nullis poenis jam
munitur, 27;
—IN IUDICIIS ecclesiasticis: minus
quam alibi conduit ad veritatem
eruendam, Vota, 25;
—ORDINATIONI titulo Missionis prae-
mittendum, 369.
Iurisdictio: ubi quasi-paroeciae non
sunt constitutae, est, in foro interno,
delegata. 326;—quaenam sit, extra
proprium Vicariatium: ad excipien-
das confessiones, 326: — ad alia
ministeria, 326;—quibusnam dene-
ganda, 167: vide Confessarii, Lingua
sinica.
K'o-t'ow: coram missionariis, 54: —
coram tabella defunctorum, 472,
70; 474, etc.
Lectiones: peculiaris modo utiles
tempore secessuum spiritualium,
142.
Leges particulares: non abrogantur,
nisi sint praescriptis P. C. S. vere
oppositae, 13.
Liber HISTORICUS factorum quae in
Missione sint memoratu digna:
conficiendus, 124;
—PRECUM communium: a tertio
Comitatu componendus, 39, sq.
Libri APOLOGETICI, 807, sq. : vide
Apologetici, etc.
—PAROECIALES: conficiendi, servandi

[Anotações marginais]
[No texto principal, não há anotações marginais visíveis]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível na imagem]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Não há referências arquivísticas visíveis na imagem]

Page 400

[Page 386]
**[Texto Principal]**
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

et tradendi successoribus ad normam can. 470 atque aliorum cano-
num, 120. sq.,
– PROHIBITI, 817, sq.: vide Prohibitio:
– SCRIBENDI et diffundendi a prima Commissione, 30, sq.: 812.
Lingua Sinica: A MISSIONARIIS, qui in Sinas adventunt, diligentissime discatur, 166; – per unum saltem annum, duce magistro designato, 166; – si fieri possit, per alterum annum, “sub disciplina antiqui Missionarii”, habita tamen, sub eo, cura animarum, 166; – a magis idoneis, per longius tempus, si ferant adiuncta, 166;–non collata iurisdictione nisi iis qui, rite examinati, inventi sint apti “ad exercenda cum fructu sacra ministertia”, 167;
– A SORORIBUS, quae in Institutis caritatis operam navant, per unum annum, a munere impediante libe-
rum, discatur, 831.
Loca sacra: quaenam sint, 438.
Locus: baptismi conferendi, 263, sq.;
– confirmationis conferendae, 281; – Missae celebrandae, 296 ; – distri-
buendae s. communionis, 312;–cus-
todiendae ss. Eucharistiae, 313, sq.;
– excipiendae confessionis sacra-
mentalis, 337, sq.; – declarandi unum altare privilegium., 344, sq.; – asservandi sacra olea, 240, sq.; – ordinationis, 377; – celebrationis matrimonii, 417, sq.; – sepulturae ecclesiasticae, 456, sq.: – renovandi consecrationem Sinarum B. M. V., 514;–habendi conferentias publicas, 626, 767;–instituendi catechumenos, 637;–colloquendi cum mulieribus, 732 ; – condendi scholas maioris momenti, 768: primarias, 796; secundarias, 797; normales, 798; – instituendi typographiam, 826; – erigendi nosocomium, 844; dispen-
saria, 847; – constituendi tribunal secundae instantiae, Vota, 26.

Magisterium ecclesiasticum: independens est a qualibet civili potestate, 20.
Magistri IN SCHOLIS: quid de catholicis, 779;–de acatholicis 780;
– de pertinentibus ad alium Vicariatum, 781;
– IN SEMINARIO MAIORI: ceteris paribus, quinam praeferendi, 675, 10;–si fieri possit, curandum ut quatuor sint, 675, 30;–si philoso-
phiam aut theologiarn doceant, S. Thomam sequantur, 675, 20.
Manuale precum a Sacra Liturgia desumptarum: cura tertiae Com-
missionis conficietur, 45.
Maria mater Dei et mater nostra: tenerima devotione colenda, 506, 507; – de consecratione Sinarum, 514; pag. 330.
Matrimonium: AD NORMAM can. 1018, populo, et, ad normam can. 1033, ipsis sponsis exponendum, 379;
– PRAEPARATUR AD LIBITUM et remote per sponsalia, quæ debent esse libera, 381;–reprobatis spon-
salibus initis a parentibus: pro filiis infantibus; imuberibus, sed insciis; puberibus, sed non consen-
tientibus, 381, 10 et 20;–improbatis quoque missionariis qui intempes-
tive se immiscant negotiis sponsa-
lium et matrimoniorum, 381, 30;–
aut indiscriminatim suadent dis-
solutionem sponsalium, eo solo praetextu quod sponsae virginita-
tem servare velint, 381, 40;–aut facilis audiant puellas quae sponsalia mere civilia rescindere volunt: moneantur etiam ex eis posse dari actionem ad petendam, si qua debeat ur. reparationem damorum, 381, 50;
– PRAEPARANTUR EX MORE PRAVO per educationem sponsae in domo sponsi, eamque, pro viribus, impe-
diendam, 382, 10; – nec unquam, exstanti occasione proxima pec-
candi, permittendam, 382, 20; – cura peculiariter habita, tempore matrimonii, ut puella, sic enutrita, libere consentiat, 382, 30;
– PRAEPARATUR MAGIS PROXIME, et ex praecepto, per inquisitionem missionarii, qui, proinde, de futuro matrimonio est protective monen-
dus, 384;–item, ubi mos est, per publicationes, quae, ubi non vigent, introducendae sunt, si fieri possit, 386 ; – rursus per licentiam ab Ordinario impetratam, si de vagis agatur, 388;
– PRAEPARATUR PROXIME, si opus sit, per dispensationes super impedimentis obstantibus, 390; – quae dandae sunt a missionario probe cognitis et caute servatis finibus potestatis sibi subdelegatae, 392; – atque scripto, si pro foro externo concedatur, 394;–intellecto canone 1053 de sola S. Sede, 396; –

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo ou selo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 401

[Page 387]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

habita pro virtuali, sicut in veteri
iure, dispensatione super dispari-
tate cultus, 396;—computata aetate
secundum annum solarem..., 400;
— diligentissime instituta, ante
baptismum catechumenorum, in-
quisitione de eorum statu..., 402;
— ubi dispensatur a disparitate
cultus, servatis decreto S.C.S.O.
12 jun. 1912; dispensatione pro
Sinis, si mulier sit infidelis; mi-
tioribus regulis, quae, matrimonio
contracto, ad cautiones spectant.
404, 405;
— SIC PRAEPARATUM, est contrahen-
dum plena libertate, 408;—eradicato,
pro viribus, pravo parentum more,
qui student, maiore quo possunt
pretio, veluti vendere puellam. 409;
—praesente missionario, qui, nisi sit
quasi-parochos, cum licentia gene-
rali ab Ordinario concessa, valide
et licite assistit, 98, 107, 412;—sedulo
vitatis, etiam in matrimonio inter
cultu dispares, quibuslibet super-
gtionibus. 414: — ubi non sunt
oratoria publica, data, in aedibus
privatis, benedictione. 418;
— SOLVITUR improprie per declara-
tionem nullitatis, quae saepe ad
normam can. 1990 pronuntiari
potest, 425.

Mercatura: EST A CLERICIS, ad
normam can. 142, peculiari de
ratione, in Sinis, vitanda, 157. sq.;
— REAPSE NON FIT in scholis nostris
technicis artium manualium, neque,
eo ipso, in orphanotrophiis, 843.

Ministri baptismi privati: in primis
quinam laici constituendi, 196; 226;
— tempore visitationis annuae, a
missionario sedulo exercendi, 115:
vide Baptismus.

Missa, 285, sq.: vide Eucharistia.

Missio QUAE LIBET: duplicem habens
finem, eo spectat ut evangelizentur
infideles, et praeparetur Ecclesia
ex clero indigena constans, 17;
— inde conectaria, 18. sq.;
— UT EST VISITATIO annua, 111, sq.:
vide Visitationes.

Missionarii: LATO SENSU eo nomine
veniunt, nisi aliter caveatur, etiam
Sacerdotes indigenae, 90;—lique, in
omnibus, missionaris stricte sump-
tis aequiparantur, 91;
— PRESSO SENSU sunt sacerdotes
immediate vel mediata a Sede
Apostolica in Sinas missi, 89;—ac
proinde a clero indigena distincti,

90;
— QUOCUMQUE SENSU accepti, eis est
officium: abiicendi curam rerum
saecularium, patriarum, politica-
rum, ita ut perspicue fulgeat
Ecclesiae catholicitas, 21, sq.;—nec
se intempestive immiscendi in
negotiis sponsalium et matrimo-
niorum, 381, 39. sq.;—dandi operam
ut in pueris germen vocationis
clericalis foveatur, 110;
— RURSUS QUOCUMQUE SENSU intel-
lecti, dividuntur in quasi-parochos
qui quasi-paroecias regunt. 106;—et
in missionarios qui, cum non sint
quasi-parochi, censendi sunt Vi-
carii Apostolici cooperatores. 98.
107;—delegata iurisdictione confes-
siones excipiunt. 326;—cum licentia
generalì, ab Ordinario concessa,
valide et licite adsistunt matrimo-
nis. 98, 107, 412.

Missiones ANNUAE, 111, sq.: vide
Visitationes;
— NOVAE: sedulo praeparandae, 610,
sq.: vide Praeparatio.

Moderatores in Seminaritis, 660, sq.;
668, sq.: vide Seminaria.

Modernismi abluratio: ad tempus
praecepta, 8, 40.

Moniales: eo nomine veniunt religio-
sae quarum vota sunt reapse, aut
saltem ex instituto, sollemnia, 189;
—ad normam can. 580, § 3, mutare
possunt eam dispositionem qua,
ante professionem votorum simpli-
cium, bonorum suorum administra-
tionem cul maluerint cedunt, 190;
—servent praescripta can. 1267 de
custodia ss. Eucharistiae, 191;—ac,
si eorum vota sint sollemnìa,
clausuram papalem servent, 192.

Monumenta servanda: si sint sacra,
49, sq.; 855;—imo, si sint profana, 51.

Multae pecuniariae: inconsulta Or-
dinario, eiusve delegato, ne irro-
gentur, 712.

Musica sacra, 522: vide Cantus.

Musea ex profanis et sacris antiqui-
tatum reliquiis: laudatur proposi-
tum ea in Sinis constituendi. Vota,
5.

Nomen religionis catholicae: officiale
probatumque est, in lingua sinica,
"Tien Chu Kiao". 25, 10;—non
reprobatis aliis nominibus "quae
essentialia Ecclesiae attributa refe-
runt", 25, 10.

Nomina LATINA: a precibus sinicis,
Ling.-Nom.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 402

[Page 388]
**INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM**

[Texto Principal]
cura tertii Comitatus et Ordinario-
rum, excluduntur, 47;
- LOCORUM Sinensia: litteris latinis
juxta "romanizationem" Officiorum
postalium scribantur, 29;
- MISSIONUM : regulariter sunt
ipsissima nomina residentiarum
episcopalium, Vota, 3;
- RELIQUA, id est apponenda in fronte
ecclesiarum; usurpanda pro missio-
num domibus; inscribenda in capite
epistolarum, etc., 25. 2º, sq.:
- SANCTORUM lingua sinica, 47.
Nosocomia CATHOLICA: tantae sunt
utilitatis ut, in unoquoque Vicaria-
tu, unum, si fieri possit, consti-
tutur, 844;—si desint religiosae,
committantur aut mulieribus viduis,
aut virginibus probatae virtutis,
modo sint idoneae ad curandos
negros, 845;—nisi timeantur incom-
moda, in eis aliquid artis medicae
discant catechistae, 845;
- PUBLICA: si fieri possit, sint in eis
sorores, 846;—saltem curandum ut
aditus ad ea sit apertus missiona-
rio et catechistis, 846: vide Dispen-
sarla.

Opium: in Sinis est teterrimus abusus,
quoquo modo extirpandus, 431 ; -
unde vetantur, ob abusum, opi
cultura, commercium et usus, 432;
— nomine tamen medicinae, et
adhibitis cautelis, usus medicus
permitti potest iis qui opio valde
indigent, 433 ; — rursus absolvi
possunt filiifamilias aliique qui,
inviti et ad vitandum grave dam-
num, opium colunt, 434 et 437;—item,
absolvi potest mulier cuius maritus
et filii opium colunt; sed monenda
est ut eos ab hac cultura deterreat,
435;—inquietandi non sunt christiani
qui, pagani agros locantes, praevid-
dent quidem opi culturam, sed
ipsurn opium pro pretio non reci-
piunt, 436.
Oratio MENTALIS: huic quotidie
vacent sacerdotes, 136:—seminaris-
tae, 666;
- PRO ROM. PONTIFICE : christianis
enixe suadenda, 56;
- VOCALIS aut mentalis, antequam
excipiantur confessiones, 321 ; —
ministrantur sacramenta, 234, sq.:
- UTILISSIMA ad convertendos
infideles, 617, sq.
Oratoria ex Codice, 445.
Ordinarii locorum : quaenam sint
Nosoc.-Prec.

eorum facultates, 70, sq.:—debent
nominare Pro-vicarium, 72, sq.:—
Vicarium Delegatum nominare
possunt, 76, sq.;—tenentur consti-
tuere Consilium Missionis, 78, sq.;
—et Consilium administrationis, 81,
sq.;—debent archivum episcopale
constituere, 84;—student ant dividere
Vicariatum in quasi-paroecias, 92,
sq.: 103;—de ratione oeconomica
cleri saecularis aequa condant
statuta, 130, 2º;—curum habeant ut
novae praeparantur Missiones, 610;
—cum visitationibus tum epistolis
christianis suis opem ferant, 579,
sq., etc. : vide Vicariatus
regimen.
Ordo: ACCURATE praeparandus in
Seminarlo per longam probationem,
373 ; — et insuper, pro prudenti
Ordinarii arbitrio, per probationem
extra Seminarium, 373;
- CONFERENDUS solis idoneis, 360;—
rogatis, paulo ante ordinationem,
fidelibus ut orent et pro Episcopo
ordinante et pro ordinandis, 360;—
adhibitis, quantum opus est,
peculiaribus facultatibus, 365, 367,
376; - ac, de ceteris, servatis iuris
canonici praescriptis, 361, sq.:
- RECIP.ENDUS, praegertim si sit
ordo sacer, magna cum humilitate,
363 ; — postquam ordinandi titulo
missionis iuramentum emiserint,
369 ; — et clerici indigenae monti
fuerint de conditionibus quae, in
Vicariatu, eorum statum tempora-
lem respiciunt, 370.
Organum: nequit pulsari a catholico
in templis haereticorum, 529 ; —
potest, certis conditionibus, pulsari
ab acatholico in ecclesiis catholicis.
529: vide Cantus.
Orphanotrophia: COMMITTANTUR in
primis iis Congregationibus, quae-
rum peculiare munus est puerorum
educatio, 833;
- CONTENT PER SE ex solis orphanis,
non autem, inconsulto Ordinario,
ex mulieribus vel puellis quae, ad
longum tempus, praesidium quae-
runt, 839;
—DIRIGANTUR eo modo ut edocean-
tur: omnes, in doctrina christiana.
in pietate, ac, pro facultatibus, in
litteris, 834: — minus idonei ad
discendum, in solis artibus manua-
libus, 836;—magis idonei, ea ratione
quae eos praeparat ad altius munus,
835;

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 403

[Page 389]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

—IUVENTUR adoptione, sed adhibitís debitis cautionibus, 838;
—PERPICIA TUR eorum opus, cum puellae nubunt, electione familiae vere christianae, nec nimis indigentis: huiusmodi enim nuptiis saluti animae et corporis consulitur, 837, 20.

Patrini: in baptismo, 258, sq.; — in confirmatione, 282.
Poena: quibusnam ab Ordinario irrogandae, 858, sq.;—quaenam sint abrogatae, 860;—quaenam manent, 861.
Poëntenta: DOTES in ministro, easque plurimas, exigít, ut rite confé- ratur, 320;—maxime scientiam, pru- dentiam, vitae sanctitatem, 320;— continuum theologiae moralis studium, 321; — constantem usum relinquendi fidelibus plenam liber- tameadundi alium confessarium, 322;—diligentiam ad docendos fideles de iis omnibus quae ad sacramen- tum fructuose recipiendum condu- cunt, 324; — ferventem orationem, antequam excipiuntur confessiones, 321;
— IURISDICTIONEM requirit, 326; — quae, in missionariis, nisi sint quasi-parochi, est delegata, 326;— sed huiusmodi ut possint: ubique in Sinis, confessiones sacerdotum excipere, 326;—atque, in vicina mis- sione, si pro quodam infirmo vocati fuerint, audire omnium confessio- nes fidelium, 326;
— MINISTRANDA sub gravi rationabi- liter petentibus ab eis qui curam animarum habent, 330: — habita ratione casuum reservatorum, qui pauci omnino ac pro utilitate esse debent, 332;—sine discrimine perso- narum, id est quin postuletur, absque gravi ratione, a vagis et ab extraneis testimonium baptismi, 335;—verum adhibitís certis cautio- nibus, praesertim si excipiuntur confessiones mulierum, puellarum et puerorum, 338.
Poëntentiae publicae: inconsulto Ordinario, eiusve delegato, ne imponantur, 712.
Polygami ante baptísmum: possunt baptizari cum secunda vel ulteriore uxore, "data eis insuper facultate ut in eodem matrimonio tanquam legitimo permanere valeant, abso- lute et sine ulla interpellatione primæ uxoris", Vota, 12.
Praecedentia: canone 106 regitur. 53.
Praecepta Dei et Ecclesiae: in Sinis magis urgent, ut infidelibus detur bonum exemplum, ac demonstretur efficacia religionis christianae, 430.
Praedicatio verbi divini: IN GENERE inter media fidei conservandae et propagandae primum obtinet locum, 617;—imo est prorsus neces- saria, 621;—sed oportet ut sit con- iuncta cum ferventi et continua oratione, 617. sq.;—fiat non modo per auxiliatores missionarii, 619, sq.;—sed saepe saepius per ipsum missionarium, non tantum, cum offertur, arrepta, sed quaesita occasione, 619, sq.;—et etiam ad infideles dirigatur, 621:
UT RESPICIANT INFIDELES: ne con- iungatur cum artibus quae cogant ad amplexandam fidem, 624;—vim et efficaciam suam e lucis exemplis adaugeat, 625;—si ferant adjuncta, fiat, a viris idoneis, per conferentias publicas, 626; — non autem, sine Superiorum licentia, sub dio, 626; — unitatem Ecclesiae catholicae innu- meris sectis opponat, 627;—simpli- citatem prae se ferat, 628, 2º;—com- pleatur, si opus sit, commodatae quorumdam librorum, 628. 2º; — praeparetur, in colloquiis privatis, benignitate cum pagani, et debito honore qui eis exhibetur, 625: 628. 1º;
— UT SPECTANS AD FIDELES: in eo sit ante omnia, ut de credendis et de agendis doceantur fideles, 630;—non autem in eo ut fere unice reprehendantur eorum vitia, 630;—eo quoque tendat ut christiani pacifice cum paganis vivant, 629; — sintque eis bono exemplo, 629;—his de causis magna diligentia a praedicatoribus praeparetur, 631: vide Catechicem.
Praeparatio NOVARUM MISSIONUM: valde laudanda, 610; — si opus sit, iuvanda, accessendo in Vicariatum novas familias religiosas, 610, sq.; —ubi matura est, proponenda S. C. de P. F., indicatis indicandis, 613;— ac ratione habita limitum admini- strationis civilis, 614;—exorto, post divisionem, dubio de finibus novae Missionis, consulatur S. Sedes, 616: vide Divisio;
—PRAEDICATIONIS, 631: vide Praedi- catio.
Preces COMMUNES IN ECCLESIA: quae-
Nosoc.-Prec.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 404

[Page 390]
**[Texto Principal]**
nam sint, 45;—quales esse debeant,
45, sq.; — circa eas munus tertii
Comitatus, 39, sq.;—pie recitandae,
488;
—COMMUNES IN FAMILIA: earum usus
introductur aut firmetur, 115.
Presbyteria, 448, sq.: vide Domus.
Primum Concilium Sinense: convoca-
tio, 9;—vis obligandi post recogni-
tionem, promulgationem, sex men-
ses a die promulgationis, 10; —
materia, 11;—fontes decretorum, 12;
—quid abrogat et quid integrum
relinquat, 13;—interpretatio, 14, 15;
—norma agendi, si certa de re desit
praescriptum, 16: vide Synodi.
Prl ores christianitatum: eo nomine
veniunt christiani qui, sub auctori-
tate missionarii, sint custodes,
praesides et quasi capita allicius
christianitatis, 223;—misiam inscri-
pta sint, referant in catalogum
christianitatis nomina baptizato-
rum, imo catechumenorum, 225;—
diebus dominicis et festis de prae-
cepto, christianos in ecclesiam con-
vocent, 224;—tempore annuae visi-
tationis, adhortentur omnes ad
sacramenta recipienda, 225;—absente
missionario, baptismum, ut oportet,
conferant, 226;—ac. si fieri possit,
coram duobus testibus, 226;—mone-
ant missionarium de baptismis a se
collatis, necnon de iis omnibus quae
ad matrimonia mox celebranda per-
tinent, 226;—periculoose aegrotantes
visient et confortent, cura habita
ut tempestive arcessatur missiona-
rius, 227;—curent ut exsequiae sint
omni ex purte christianae, 228; —
infideles ne negligant, 229;—si ferant
adiuncta. ad exercitia spiritualia
convocentur, 230.
Processiones sacrae: definitio et divi-
sio, 515;—de eis servandus usus, 515;
—de eis fideles tempestive monean-
tur, 516;—ordinarie procedant, 517.
Processus AD BEATIFICATIONEM iter
apparans: de martyribus et de
Servis Dei maturo tempore instrua-
tur, 851; — huiusmodi sit ut ex eo
constet fama sanctitatis, 852; —col-
lectis et delatis ad Ordinarium
scriptis cum Servorum Dei tum de
Dei Servis 855;
—ANTE DECLARATIONEM nullitatis
matrimonii: in Sinis cur et quanam
ratione sit, si fieri possit. vitandus,
849;—coram uno tantum iudice est
instruendus, Vota, 25;—pro secunda
instantia constituetur in Sinis tri-
bunal, Vota, 26; pag. 287;
—SUPER RATO TANTUM: sine facultate
S. Sedis instrui potest, "tributis
Delegato Apostolico opportuni s fa-
cultatibus", Vota, 25.
Procurations domus, 558: vide Procu-
ratores.
Procuratores: sine beneplacito S. Se-
dis, et consensu scripto Ordinarii,
nequeunt erigere domum, quae sit
simul domus religiosa, 558;—sedulo
et prudenter curent de gestione
bonorum, 559, 1°; — negotiationem
vivent, et curam habeant ne domus,
quas locant, in usus minus honestos
usurpentur, 559, 2° et 3°; — statuto
tempore, rationem Superiori com-
petenti fideliter reddant, 560; — ne
permittant ut christiani untantur
nomine Missionis ad bona sibi
emenda, etc., 561;—sine expressa
licentia, ne aere alieno Missionem
onerent, 563;—ad servandum ani-
mum vere sacerdotalem efficacia
adhibeant media, 564;—ad alienan-
das res quae valorem quindecim
millium dollarium Sinensium exce-
dunt, licentiam S. Sedis petant,
Vota, 19.
Professio catholicae fidei: in Sinis, a
quibus facienda, 8.
Prohibitio librorum: in usu spectat
etiam ad eos libros, periculi plenos,
qui, de religione tractantes, idem
falsum criterium erga quaslibet
religionés adhibent, 824.
Promulgatio: necessaria ut vim ha-
beant decreta P. C. S., 10; — reape
a Delégato Apostolico facta, pag. 20.
Prostrationes CORAM MISSIONARIIS:
abolitae sunt, salvo more deoscu-
landi, flexis genibus, Episcopi an-
nulum, 54;
—SUPERSTITIOSAE, 472, 5° et 7°; 477,
494.
"Protectoratus": designat eas leges
quae iura protectionis in catholicos
aliis nationibus agnoscent. 25, 5°:
—ab omnibus serventur hae leges,
non minus atque aliae, 25, 5°; — re-
servatis supremo S. Sedis iudicio
quaestionibus quae huiusmodi pro-
tectoratum respiciunt, 25, 5°.
Pro-vicarius: a quo et quando nomi-
nandus, 72;—vivente Vic. Apostolico,
quid nequeat, 72;—mortuo Vic. Apos-
tolico, quid possit, 72; assumpto
Vicariatu regimine, quaeam sint
eius officia, 72; 75;—si designantus

**[Anotações marginais]**
[No marginal notes visible]

**[Carimbos]**
[No stamps or seals visible]

**[Assinaturas]**
[No signatures visible]

**[Referências arquivísticas]**
[No archival references visible]

Page 405

[Page 391]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

non fuerit, quid de seniore, 73, sq.
Publicationes matrimoniales, 386: vide
Matrimonium.

Quasi-parochi: aequiparantur paro-
chis cum omnibus iuribus et obli-
gationibus paroecialibus, 106, 108;
—salvo tamen miore canonis 306
praescripto, 108;—unde necesse est
canones 1095 et 1096 servent, 98; 412;
—peculiari modo carent de pueris
qui germen vocationis clericalis
ostendant, 110: vide Quasi-paroc-
clae.

Quasi-paroeciae: num sint, in Sinis,
erigendae, 92, sq.; 103; — quomodo
sint erigendae, 95;—postquam erec-
tae sunt, quaenam consecutaria se-
cum ferant, 97, sq.: vide Quasi-pa-
rochi.

Ratio oeconomica CLERI SAECULARIS,
130, sq.; 547, sq.: vide Cleri saecula-
ris;
—REDDENDA DE BONIS alicuius asso-
ciationis: ne eam missionarii in se
recipiant, 205;
—REDDENDA LEGITIMO Superiori: a
procuratoribus ne negligatur, 560;
—quid de missionariis, 126, sq.;
—RENDENDA OB CAUTIONEM pro alio
praestitam: prohibetur, inconsulto
Ordinario, 170;
—UBI RES EST de scholis, 785, sq.:—
de Seminariis, 664: vide Relatio.
Recollecto menstrua: impense sua-
denda seminaristis, 667;—et sacer-
dotibus saecularibus, 141.

Rector Seminarii: de interna discipli-
na curam habeat, 668;—nonnisi ad
normam can. 891 alumnorum con-
fessiones excipiat, 663: — cum aliis
eiusdem regionis rectoribus, ha-
beat, si fieri possit, conventus, 665.

Regimen scholarum, 758, sq.:— Semi-
nariorum, 666, sq.; — Vicariatus in
genere, 674, sq.: vide Vicariatus.
Regioncs ecclesiasticae: ad normam
novae divisionis, Vota, 2.

Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM: ab
Ordinario conficienda, 67, sq.:—quid
de quinquennali, 67;—quid de annu-
ali, 68;—conuingenda, si sit quin-
quennalis, cum visitatione ad limi-
na, 69;
—AD ORDINARIUM: quotannia a sin-
gulis missionariis conficienda, 126;
— sit duplex: una spiritualis, de
statu animarum: et altera tempo-
ralis, seu de bonis temporalibus,
126. sq.: vide Ratio oeconomica.
Relationes CUM ALIIS Missionibus: in
vinculo fraternae caritatis fundan-
tur, 689, sq.;—foventur mutuis auxi-
liis et maxime hospitalitate; mutuo
de alienis malis silentio;cura habita
ut nulli edantur libri qui caritati
fraternae officiant, 691;—servatis, in
omnibus, Apostoli praescriptis, 692;
—CUM AUCTORITATIBUS: sint com-
merciurn urbanitatis et amicitiae,
697, sq.; 699;—at missionarii: ne de-
ferant causas ad Auctoritates Sine-
ses, sine licentia Episcopi, 697;—imo
ne adeant Auctoritates externas sine
eadem licentia, et antea omnes vias
persequantur ad rem cum Auctori-
tatibus Sinensibus componendam,
700;
—CUM INFIDELIBUS: huiusmodi sint
ut, reprobato errore, personis par-
catur, 709, sq.: vide Infideles;
—CUM MINISTRIS haereticis: ne sint,
quod attinet ad missionarios, nimis
arctae, 704;—deterrentur fideles a
ministris haereticis, etiam in loco
profano, audiendis, 701;—salva sem-
per caritate et adhibita prudentia,
704;
—CUM MULIERIBUS: huiusmodi sint
ut missionarii cum nulla muliere
cohabilent,730;—in colloquiis neces-
sariis, adhibeant cautiones quae
etiam mali speciem removeant, 732;
— cum domo virginum aliarumve
mulierum, nullus sit connexus ex
domo missionarii, ex ejus horto, ex
ecclesia, 733;
—CUM OMNIBUS fidelibus: gre gem
cognoscere studeant, vitata tamen
immodica et inconsulta inquisi-
tione, 711; —inconsulto Ordinario,
ne imponent poenitentias publicas
aut multas pecuniarias, 712; — ne
recusent excipere confessionem eo-
rum qui absolutione sunt publice
indigni, 712; — declinent nimiam
credulitatem, 713; nimiam familia-
ritatem, 714: nimiam severitatem,
715: quidquid procedit ex odio, vin-
dicta, nimio studio timorem incu-
tiendi, 717;—sed caveant pariter ab
ea facilitate animi quae omnia to-
lerat, 718;—ne facile, etiam rogati,
se immiscant in quaestiones inter
fideles, 720, sq.: — nisi delegati sint
ab Ordinario, ne deferant ad
tribunalia ullas causas, etiam eas
quae directe et certe religionem
spectant, 724, sq.; — de exteris in

Prec.-Relat.

[Anotações marginais]
[No topo, à esquerda] [ILLEGIBLE: ~3 chars]
[Na margem direita, ao lado do texto "Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM"] [UNCLEAR: possível marca ou número]

[Carimbos]
[Não identificados na imagem]

[Assinaturas]
[Não identificadas na imagem]

[Referências arquivísticas]
[Não identificadas na imagem]

Page 406

[Page 392]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
Sinis diligentem curam habeant, 741, sq.:
– CUM SINENSIBUS IN GENERE: nemi-
ni dent missionarii ullam offensi-
onem, 694;–adeoque ne vituperent
instituta quae non sint aperte ma-
la, 694;–ne denuntient, verbis aut
scriptis, Sinensium defectus, 694;–
malas consuetudines ita reprehend-
ant ut appareat eos duci sincero
amore, 694;–ne vitia paucorum in
omnes difundant, 696;–sine expres-
sa licentia proprii Ordinarii ne
scribant, in ephemeridibus, de rebus
sinensibus, 694;–incauta verba aut
facts, ne unquam causa sint cur
odio habeantur Missiones, 696;
– CUM SINENSIBUS VIVENTIBUS extra
Sinas: si sint catholici, 734, sq.;–si
sint acatholici, 739, sq.

Religiosae mulieres: in Missionibus
quantaes sint utilitatis, 187, sq.: vide
Religiosi.

Religiosi IN GENERE: a Praesulibus
Missionum foveantur, 173; – si in
Missione suum Institutum habeant,
possint in illud admittere indigenas,
qui certam ostendunt vocationem,
175;–si fieri possit, efformentur ex
clero indigena, per modum congre-
gationis veluti dioecesanae, 174;–si
nondum sint in Missione, advocen-
tur, quantum opus est et cum bene-
placito S. C. de P. F., 176; – ipsi
autem cum Ordinario et missiona-
riis sint “cor unum et anima una”,
178;
– SPECTATO ORDINE ad Ordinarium
loci: si sint pontificii iuris, pen-
dent et a Vicario Apostolico et a
Superiore suo religioso, quorum
aliae et aliae sunt partes, 181;–si
sint iuris dioecesani, totaliter pen-
dent a loci Ordinario, 182;–tenentur
probare suas exceptiones et sua
privelegia, 184; – quid, si insuper
sint parochi, 185.

Residentia: a missionariis quomodo
servanda, salvis diebus feriatis quos
loci Ordinarius concedere potest,
117, sq.

Residentiae missionariorum: si fieri
possit, ita designandae ut missio-
narii possint se mutuo inviseré,
saltem semel in mense, 101: vide
Domus residentiales.

Romans Pontifex: potestate ordina-
ria et propria omnes evangelizat
gentes, 55;–a missionariis, et, cura
eorum, a christianis quanti facien-
dus, 56;–pro eo saepe orandum, 56;
–de quaestionibus quae ad “protec-
toratum” spectant, solus judicat,
25, 5°.

S.C. de Prop. Fide: decretis... quorum
ratio habenda est regi missiones
Sinaram, 57; – Instructionem de
causis matrimonialibus a.1929 dedit,
p. 287, sq.

Sacramenta in genere: ministrantur
in statu gratiae, recta mente ac
praemissa brevi oratione, 234, sq.;
–servatis ritibus qui in libris ritua-
libus praescribuntur, quosque mis-
sionarii saepe relegent. 239; – ita
explicentur fidelibus ut ii de fructu-
bus, de dispositionibus ad fructum,
de significatione caeremoniarum do-
ceantur, 236; – et viri et mulieres
sciant quomodo, pro more, in eccle-
sia se gerant, 236, sq.;–quod attinet
ad materiam et maxime ad s. olea
domi asservata, reverenter tracten-
tur, 241.

Sacramentalla, et praecipue aqua
benedicta: doctrina ac potissimum
exemplo fidelibus suadenda, 426, sq.

Sacristia: in ea, ab omnibus, vitanda
vana colloquia, 443.

Scholae in genere: OMNI TEMPORE, si
sint catholicae, quadruplicem afte-
runt utilitatem, licet, ex earum
alumnis paganis, pauci forte con-
vertantur, 748;
– TEMPORE NOSTRO, quo, in scholis,
fere omnia novantur, maioris sunt
momenti, ne rerum mutatio contra
nos fiat, 749;
– UNDE, pro viribus, sunt et multipli-
candae, et quam perfectissime con-
stituendae, ut pravis scholis effica-
cius occurrant, 748; 756, sq.;
– UT VERÒ quam perfectissime insti-
tuantur, haec sunt praecipua media:
quatenus fieri potest, condantur
prope residentiam missionarii, qui
eas dirigit, 763; – si sint maioris
gradus, in maioribus christianitati-
bus condantur, 768;–institutio in
doctrina christiana sit: christianis
obligatoria et peculiars; paganis,
saltem libera, 761, sq.;–a sacerdote,
aut saltem a catholico magistro
tradatur, 766;–curet missionarius
ut omnes pueri frequentent saltem
scholas catecheticas, 764;–ipse eas
quam saepissime visitet, 765; – ubi
fieri potest, constituatur inspector
omnium scholarum Vicariatus, 762;

[Assinaturas]
Relat.-Semin.

[Referências arquivísticas]
[None visible]

[Carimbos]
[None visible]

[Anotações marginais]
[None visible]

Page 407

[Page 393]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE
—si ferant adiuncta, sint bibliothecae quarum libri circumferantur, 767;—item sint magnae aulae pro habendis, coram parentibus, conferentiis, 767; — etiamsi non petatur a Guberno recognitio, serventur, quantum fieri potest, eius program mata, 782, sq.;—pro solo casu verae necessitatis adhibeantur magistri acatholici, 779, sq.;—ne novus missionarius immutet, sine facultate Ordinarii, quae a decessoribus, probante Ordinario, statuta sunt, 764; —moneantur christianai ne omitterint adiutricem conferre operam in catholicas scholas condendas et sustentandas, 785. sq.: vide Alumni, etc.
Scholae in specie: CATECHETICAE: eae sunt in quibus pueri praecipue de doctrina christiana et de precibus edocentur, 790;—unde sunt idoneum instrumentum ad fidem conservandam, 791;—sed cura habeatur ut pueri intelligent quae nam sit vocibus subjecta sententia, 792;—insuper addantur aliquae notiones litterariae, ne liberi fidelium magistros gentiles adeant, 793;— nisi parentes possint et velint catechismum et preces liberos suos docere, strictissima obligatione tenentur mittendi ad eas scholas filios suos ac suas filias, 794;—quid de lectione librorum latinorum et de cantu liturgico, 795;
—CATECHISTARUM: distinctae a scholis normalibus, eae sunt in quibus boni catechistae formantur, 802; — unde, pro magno suo momento, fovendae sunt, 803;—at in eas soli idonei admittantur, 804;—et ita informentur ut fiat proxime apti cum ad docendam, verbis et exemplo, doctrinam christianam, tum ad confutandos vulgares ethnichorum errores, 805;—aliae sint pro viris et aliae pro mulieribus, 806;
—DIVERSI GRADUS in eadem Missione: in unoquoque Vicariatu, multiplicatis scholis primariis, aperiatür, si fieri possit, saltem una schola secundaria seu media. 796, sq.;
—MIXTAE: id est pro pueris et puellis tenerimae aetatis, 770; — aut pro catholicis et paganis, sed separatis, 771, 773;
—NORMALES: eae sunt in quibus informantur magistri, 798; — prope scholas primarias erigantur, 800;—
si fieri possit cura habeatur ut concedatur a Guberno diploma magistri, 799;
—PAGANAE: ubi eiusdem gradus scholae catholicae apertae sunt, christianis omnino prohibentur, 772; — idem dicatur de scholis acatholicorum baptizatorum, 772: vide Alumni.
Scholae technicae: eo spectant ut in artibus manualibus informetur cum opifices tum operum magistri, 840;—in eas, adhibit is cautionibus, admittantur etiam pagani, 841; — cura habeatur ut idoneus magister doctrinam christianam et preces omnes doceat, 842; — de mercatura, quae in eis exerceri videtur, securi sint animi missionarii: canone 142 vetita non est, 843.
Secundae nuptiae, 424.
Seminaria in genere: BINA sint, id est minus et maius. 652;—quinam in ea nequeant,inconsultà S.C.de P.F., admitti, 653; — contra studendum ut in ea ingredientur etiam filii ex honestioribus familiis oriundi, 654; —quaenam documenta sint ante ingressum exhibenda, 655;
—HABEANT suas leges scriptas et ab Ordinario approbatae, ac spectantes cum ad seminariatas tum ad eos qui institutioni dant operam, 658;—habeant pariter, ab Ordinario statuta, scientiarum ordinem, textus et auctores. 659;—quid de excipiendis a Superiore Seminarii seminaristarum confessionibus, 663;—pro disciplina et administratione bonorum temporalium suis consultoribus utatur Ordinarius, 664; — quid de conventibus rectorum pro Seminaris eiusdem regionis, 665;—quid de interna disciplina, 666, sq.;—quid de examinibus annuis, 670, sq.
Seminarium minus: ad magistri munus, ceteris paribus, praeferantur qui laurea doctorali potiti sunt, 675, 1°;—S. Thomae methodum, doctrinam et principia sequantur professores, 675, 2°;—qui, si fieri possit, sint quatuor numero. 675, 3°;—quid de alumnis extra Seminarium morantibus, 676;—de parentibus alumnorum, 677;—de benefactoribus, 678; —quandonam in aliud Seminarium mittendi alumni, 680.
Seminarium minus: in eo curriculum studiorum, quod attinet ad tempus, definiat loci Ordinarius, 671;

[Assinaturas]
Relat.-Semin.

[Referências arquivísticas]
50

Page 408

[Page 394]
**[Texto Principal]**
praeter religionis disciplinam, dis-
cant seminariatae: linguam latinam,
modo qui eos ad studium philoso-
phiae et theologiae praeparet, 672,
20; — linguam patriam, 672, 20; — e
ceteris disciplinis, ea quae conve-
nunt statui clericorum in regione
Sinensi, 672, 30.

Seminarium regionale: iuxta Institu-
tiones et Normas S. C. de P. F.
regitur, 681;—de professoribus nihil
innovandum, Vota, 21.

Senior in Vicariatu: deficientibus et
Vic. Ap. et Pro-vicario, eius potes-
tas, 73, sq.

Separatio conjugum, 420, sq.

Sepultura CHRISTIANORUM: sit, omni
ex parte christiana, 454; — caute
vitatis quibuslibet superstitionibus,
462, sq.;—ac servato, de imagine
defuncti, praescripto S. R. C., 475;—
quatenus consistit in exsequiis, fiat
in ecclesia, aut saltem in loco de-
centi et decenti modo, 456;—si mis-
sionarius comitetur cadaver ad
locum depositionis in terra, prae-
viae adhibeant cautiones, ut omnia
rite fiant, 457; — declinentur nimia
sumptus, et, hac de re, missionarii
exemplum praebeant, 460, 461: vide
Coeneteria.

—ORDINAKII LOCI: in propria ecclesia
feri potest, si loci Ordinarius sit
episcopus, Vota, 13.

Sorores: sunt religiosae votorum ex
instituto simplicium, 193;—ita iuven-
tur ab Ordinariis locorum ut in
eas adscisci possint, servatis Codi-
cis praescriptis, feminae indigenae,
194;—non semper ius habent ut, pro
earum communitate, designetur
confessarius ordinarius, 195.

Sponsalia, n. 381, sq.: vide Matrimo-
nium.

Status liber: ante nuptias per
diligentem inquisitionem constet,
383, sq.; — item ante baptismum
catechumenorum, qui negant se
esse conjugatos, 402.

Studia Missarum, 297, sq.

Studia ecclesiastica: ante et post
ordinationem, sint, quantum fieri
potest, ad praescripta Codicis
accommodata, 162;—in Sinis quid
complectantur, 163.

Supellex sacra: servetur omni ex
parte munda, 519 ;—ad normam
can. 1304 benedici potest ab eis qui
curam animarum habent, Vota, 18.

Superiores regulares: quomodo se
habeamt ad Ordinarium loci, 181,
sq.

Superstitiones contra cultum divi-
num: in primis damnantur quae a
Benedicto XIV damnatae sunt, 491;
— relicitur nomina quae verum
Deum congrue non significant, 492,
sq. ; — item artes adhibitae ad
exhibendum cultum: exterius crea-
turae, et interius Deo, 494 ; —
prohibentur superstitionosa quae pro
foribus aut in aedibus appendi
solent a gentilibus, 495 ; — quid
licitum sit christianis qui paganis
domos suas locant, aut contra
domos paganorum conducunt, 496,
sq.;—num christiani possint aliquid
solvere pro comodiis, 498;—aut pro
rebus quarum aliae sint licitae et
aliae superstitionosae, 499 ; — num
possint emere territoria, super
quae sint idola aut parva idolorum
oratoria, 500; — nequeunt unquam
altaria vel tempia idolis fabricare,
501.

Superstitiones in funeribus et cultu
defunctorum: totis viribus sunt
evellendae, 462; 474, 10;—permis sis,
etiam in Sinis, omnibus ritibus qui
a christianis perfici solent, 474,
30 ; — quanam sint praedictae
superstitiones ad mentem Clemens
tis XII et Benedicti XIV, 463-473;—
quaenam ad mentem S.C. de P.F.,
474;—in specie nequeunt christiani
assistere conviviis gentilium in
memorian defunctorum, 476 : —
nequeunt se prosternere coram
feretro, etiamsi ad ejus latus
positus sit crucifixus..., 477; — ne-
queunt portare, in suis funeribus,
signum quod dicitur Fan, aut
Lim-ma, aut Lim-Kiao, 479 ; — ex
regulis liturgicis, nequeunt, dum
flunt exsequiae, exponere defuncti
imaginem, 475;—at possunt eligere
pro funeribus eos dies qui, in
calendario publico, fausti nuncu-
pantur, 478;—possunt, cum protes-
tatione, concurrere ad caeremoniam
quae vulgo dicitur Ly, 480.

Sustentatio cleri: fiat, tempore
visitationis, sumptibus christianor-
um, 547;—relIquotempore, expensis
Ecclesiae, 547; — monitis christianis
de suo officio adiuvandi ad congruam
clericorum sustentationem, 549: vide
Cleri... ratio oeconomica.

Synodi: quantae sint utilitatis, et
quanti intersit eas, per Conferentias

**[Anotações marginais]**
[Nenhuma anotação marginal visível]

**[Carimbos]**
[Nenhum carimbo visível]

**[Assinaturas]**
[Nenhuma assinatura visível]

**[Referências arquivísticas]**
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 409

[Page 395]

[Texto Principal]
INDICANTUR NUMERI NON AUTEM PAGINAE

Episcopales, praeeparare, 585, sq.:—
quinam assistere debeant Concilio
plenario, 588 ; — vicesimo saltem
quoque anno celebretur Concilium
regionale, 589:—huc Concilio regio-
nali quinam praesit, et quinam
sint ad illud vocandi, 590. sq.:—in
utroque casu: officium impediti,
592; munus praesidis, 593. obligatio
assistentium, 594; materia tractan-
da, 595; — necessitas recognitionis,
596. 1º;—vis obligatoria decretorum,
596. 2º ;—habean tur quinto quoque
anno Conferentiae Episcopales, 597;
—in eis quaenam materia sit trac-
tanda, 598: vide Conferentiae.

Synodus Vicariatus: celebranda deci-
mo saltem quoque anno, 599 ; —
convocante et praesidente Vicario
Apostolico, 600;—ad eam quinam
sint vocandi, quin suo loco procu-
ratorern mittcre possit, 601. sq.:—
praeeparanda per commissioncs et
per missionem schematis, 603; — in
sessionibus praeparatoriis libera sit
disceptatio, 604; — unicus legislator
est Vicarius Apostolicus, cuius
decreta, in Synodo promulgata.
statim vim obtinent, 605; — quid
optandum post P.C.S. promulgatio-
nem, 606;—num possit sine sollem-
nitatibus celebrari, Vota, 20.

Taximus: 709, sq.
Tuxne ecclesiasticae, 556, sq.
Tempora sacra, 483.

Tempus: emittendi professionem fidei,
8: — emittendi iuramentum circa
ritus Sinenses, 26;—visitandi Vica-
riatum, 64; — mittendi ad S. Sedem
relationem de statu Vicariatus, etc.,

67. sq.;— nominandi Pro-vicarum,
72 ; — erigendi quasi-paroecias, 94,
103; — peragendi "missionem", 112;
—dandi laicis exercitia spiritualia,
116;—mittendi ad Ordinarium rela-
tionem, 126. sq.: — vacandi, pro
clerlcis, exercitiis spiritualibus, 136,
sq.: — subeundi. explcto studiorum
curriculo, examina, 162:—assistendi
collationibus de re morali et liturgi-
ca, 164:—incumbendi studio linguae
sinicae, 166;—administrandi baptis-
mum, 261, sq.: confirmationem, 251;
Missae celebrandae, 294, sq.: 300;
distribuendae ss. Eucharistiae, 312;
adimplendi praeceptum paschale,
310 : excipiendi confessiones, 338,
5º; exp1endi condicioncs quae exi-
guntur ad indulgentias lucrandas,
346, sq.: petendi aut ministrandi
Extremam Unctionem, 349: confe-
rendi ordines, 375, sq.; celebrandi
matrimonium, 417 ; — expurgandi
sepulcra, 481; —servandi abstinen-
tiam, etc., 486;—renovandi conse-
crationem Sinarum B.M.V., 514;—
celebrandi Synodos, etc., 589, 597. 599;
607;—protrahendi catechumenatum,
634;—instituendi examina in Semi-
nariis, 670.

Testimonium BAPTISMI: EXIGENDUM
a nupturientibus in alieno territorio
baptizatis, 385:—ab alumnis, ante-
quam in Seminarium recipiuntur,
655:—non autem per se a vagis et
extraneis, antequam earum confes-
sio excipitur, 335:
— DE LEGITIMITATE natalium, etc.,

655.

Tsí Kin: vetitum, 490.

Typographia: in unoquoque Vicariatu,
aut saltem in uno e Vicariatibus
ciudetn familiae religiosae, insti-
tuatur, si fieri possit, 826 ; — sin
minus, pro libris sinicis per litho-
graphiam supplcatur, 826.

Venditio seu quasi-venditio puellae
nubilis, eaque maiori pretio: est
abusus, pro virili parte, ab Ordina-
ris extripandus, 409.

Versio sinica: Sacrarum Scriptura-
rum, necnon actorum et decretorum
P.C.S., 35. sq.

Vexilla nationalia intra Ecclesiae
septa: Vota, 1.

Viaticum: gravis est obligatio cum
periculo se agrotantium tum mis-
sionariorum, 304.

Vicariatus: est territorium non erec-
tum in dioecesim, 85:—subiectum
privative S. Sedii quoad erectionem,
mutationem et suppressionem, 88;
— dividendum, si fieri possit, in
quasi-paroecias, 92. sq.; 103:—atque
in vicariatus foraneos, 100;—divi-
sione eo modo facta ut missionarii
possint, saltem semel in mense, se
mutuo inviseré, 101. — Vide Missio-
narii; Vicarii foranei, etc.

Vicariatus regimen: IN GENERE esse
debet et rectum et vitale: rectum,
seu ad normam legum; vitale, seu
invicto studio ilagrans, 574:—itaque
Vic. Ap. se praebcat officiosissimum
erga suos missionarios: eis animum
addat; eorum perpendat difficulta-
tes: eis proponat opportuna reme-
dia, 575. sq.:—pro viribus, omnes

Semin.-Vicar.

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 410

[Page 396]
INDEX ALPHABETICUS DECRETORUM ET VOTORUM

[Texto Principal]
suos christianos tueatur, ne ullus pereat, 577; — ac studeat infidèles convertere, 578; — qua de causa, per se ipsum missionem visitet, 579; — breves epistolae pastorales ad christianos saepe mittat, 580; — ne omittat consultores suos audire, 581; — in materialibus aedificii nemiam expendat pecuniam, 582; — novae familiae religiosae operam libens recipiat, 583;
— IN SPECIE: perfectius administratur Vicariatus: per Synodos et Conferentias episcopales, 584; — per cleri conventus et conferentias, 584; — per diligentem novarum Missionum praeparationem, 584.—Vide Synodi, etc.

Vicarii Apostolici: nomine R. P. Vicariatum regunt, 55, 60; — post captam legitime possessionem, 61; — eorum igitur est constituere cum Vicariatus foraneos tum centrales Stationes, 62; — quin tamen possint expellere missionarios a S. Sede immediate missos, 63.—Vide Vicariatus regimen.

Vicarii foranei: eo nomine, lato tamen sensu, veniunt missionarii qui plures quasi-paroecias regunt, 100, 104, 105.

Vicarius Delegatus: vivente Vicario Ap., qui eum nominavit, Vicario Generali par habetur, 76; — quid, Sede vacante, 77.

Virgines domi manentes, NEC ADIUVANTES missionarios: de eis silet Concilium, 196;
— SED ADIUVANTES missionarios, sive in scholis, sive per pia opera, serventur, usque dum exsuccedant

religiosae, 196; — certis conditionibus in coetus virginum admitti possunt, 196; — ne se immisceant rebus saecularibus, 196; — neque adoptentur neque adoptent, 196; — suas habeant regulas, 196; — si velint nubere, ne a patre a nuptiis arceantur, 196.

Visitati ab Ordinario: quaenam sint eorum officia, 66.

Visitatio infirmorum, 354, sq.: vide Extrema Unctio; Cura.

Visitatio Ordinarii: AD LIMINA, 69;
— DOMORUM RELIGIOSARUM: serventur Codicis praescripta, 186;
— VICARIATUS: necessitas, 64, 579; — obiectum seu finis, 64; — modus procedendi, 65; — inquisitio de statu christianitatis, 66; — inspectio librorum paroecialium, 66: vide Visitati.

Visitatio scholarum a proprio missionario: quantum sit et necessaria et efficax, 765.

Visitationes annuae: peractae quotanis a missionario, praedicante et sacramenta administrante, saepe veniunt nomine Missionum, 111, sq.;
— aliis, si fieri possit, in anno visitationibus confirmetur earum bonus exitus, 112; — si ferant adiuncta, a binis missionariis peragantur, 113; — in eis serventur normae ab Ordinario constitutae, 114, sq.; — de recto baptizandi, modo nonnulli sedulo doceantur, 115; — ubique introducatur aut firmentur usus preces in familia recitandi, 115.

Vocatio clericalis: diligentissime fovenda, 110; 649.

Y. M. C. A. et Y. W. C. A.: a S. C. S. Officii damnatae sunt, 212, 701.

[Anotações marginais]
[No centro inferior esquerdo, sobreposto ao texto:]
DISCARDED

[Carimbos]
[Na parte inferior direita, retangular, com bordas pretas:]
澳門利氏學社圖書館
中國 - 澳門 - 花園圍花街 95 號 B
Tel: 853 532 538 Fax: 853 568 274
INSTITUTO RICCI de MACAU
Av. Cons. Ferreira d'Almeida, No. 95-E
Macau - China

[Assinaturas]
[Não visível]

[Referências arquivísticas]
[Não visível]

[Vicar.-Y.M.C.A.]
[Na parte inferior esquerda, abaixo do texto principal:]
Vicar.-Y.M.C.A.

Page 411

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Page 412

[Page 1]

[Texto Principal]
ENTREGUE ESTE LIVRO NA BIBLIOTECA DA
RESIDÊNCIA DA COMPANHIA DE JESUS, ANTES
DA ÚLTIMA DATA MARCADA

[Anotações marginais]
[No canto inferior esquerdo: pequena mancha ou marca indistinta]
[Na margem direita, próximo ao topo: traço irregular, possivelmente rasura ou dano marginal]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

Page 413

[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto superior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [Na margem esquerda, próximo ao topo]

[Carimbos]
[UNCLEAR: marca retangular com texto parcialmente visível] [No centro da página, ligeiramente abaixo do meio]

[Assinaturas]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [Na parte inferior esquerda]

[Referências arquivísticas]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [Na margem direita, próximo à base]

Page 414

[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

Translation (Pages 1-92)

Page 1

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] – [Bottom right corner]

[Seals]
[Illegible seal] – [Centre left]
[Wax seal bearing heraldic arms] – [Top right corner]

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] – [Bottom left corner]

[Archival references]
[UNCLEAR: AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84] – [On the right edge, written on a white label]

Page 2

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: ~5 chars] [Bottom right corner]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [Bottom left corner]

[Stamps]
[ILLEGIBLE: ~8 chars] [Centre, right-hand side]
(Illisible seal) [Top right]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

---

TRANSLATION
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: approximately 3 characters] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: approximately 5 characters] [Bottom right corner]
[ILLEGIBLE: approximately 4 characters] [Bottom left corner]

[Stamps]
[ILLEGIBLE: approximately 8 characters] [Centre, right-hand side]
(Illegible seal) [Top right]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

---

NOTE: The original document contains significant lacunae and illegible sections. Where text could not be deciphered due to damage, fading, or handwriting, this has been indicated using standard archival notation ([UNREADABLE], [ILLEGIBLE]). No interpretive reconstruction has been undertaken in accordance with scholarly best practice for the transcription of primary historical sources. The structure, layout, and paratextual elements (marginalia, stamps, signatures, and archival markings) have been preserved as closely as possible to reflect the physical characteristics of the original manuscript.

Page 3

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 6-B]

[Main Text]
(No visible content)

[Marginal Annotations]
(No visible content)

[Stamps]
[Top right]: [Circular seal with legible text: "EX LIBRIS MISSIONE J.H.E. SOC. JES. SHIU HING"]

[Signatures]
(No visible content)

[Archival References]
(No visible content)

Page 4

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[ILLEGIBLE: ~3 chars] [No canto inferior esquerdo]
[ILLEGIBLE: ~2 chars] [No canto inferior direito]
[ILLEGIBLE: ~4 chars] [No topo, à direita]

[Carimbos]
[UNREADABLE] [No centro, à esquerda]
(Selo ilegível) [No canto superior direito]

[Assinaturas]
[UNREADABLE] [No canto inferior direito]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[ILLEGIBLE: ~3 characters] [Lower left corner]
[ILLEGIBLE: ~2 characters] [Lower right corner]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] [Top right corner]

[Stamps]
[UNREADABLE] [Centre left]
(Illegible seal) [Upper right corner]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Lower right corner]

[Archival references]
[UNREADABLE]

Page 5

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
PRIMUM
CONCILIIUM SINENSE
ANNO 1924
A DIE 14 MAII AD DIEM 12 IUNII
IN ECCLESIA S. IGNATII DE ZI-KA-WEI
CELEBRATUM
ACTA—DECreta ET NORMAE—VOTA, etc.
ZI-KA-WEI
TYPOGRAPHIA MISSIONIS CATHOLICAЕ (T'OU-SÈ-WÈ)
1929

[Margin Notes]
No. Registo 5305
書本登記號碼:
Cota —
書本編號:

[Seals]
[Top left] (Illegible seal)
[Centre right] 澳門利氏學社國書館 * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[Centre left] 耶穌會藏書 BIBLIOTECA * MACAU
[Bottom right corner] EX LIBRIS I S I JHS SOC.JES. SHIU HING

[Signatures]
[Archival References]
(Discreto) 4.002

---

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
THE FIRST CHINESE
PLURALISTIC COUNCIL
HELD IN 1924
FROM 14 MAY TO 12 JUNE
IN THE CHURCH OF ST IGNATIUS, ZI-KA-WEI
PROCEEDINGS—DECREES AND REGULATIONS—VOTES, ETC.
ZI-KA-WEI
PRINTED AT THE CATHOLIC MISSION PRESS (T’OU-SÉ-WE’)
1929

[Margin Notes]
Registration No. 5305
Book Registration Number:
Shelfmark —
Volume Number:

[Stamps]
[Top left] (Illegible stamp)
[Centre right] Ricci Institute Library, Macau * INSTITUTO RICCI DE MACAU *
[Centre left] Jesuit Library Collection * MACAU
[Bottom right corner] EX LIBRIS I S I JHS SOC. JES. SHIU HING

[Signatures]
[Archival References]
(Classmark) 4.002

Page 6

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] [Bottom left corner]
[UNCLEAR: possible number or abbreviation] [Top right corner]

[Seals]
[UNCLEAR: seal mark with partially visible text, possibly "ARQUIVO"] [Centre, slightly to the right]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] [Top, centred]

[Signatures]
[UNREADABLE] [Bottom right corner]

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~6 characters] [Left margin, near top]

Page 7

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
ACTA
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 8

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[ILLEGIBLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE]

[Seals/Stamps]
[ILLEGIBLE]

[Signatures]
[ILLEGIBLE]

[Archival References]
[ILLEGIBLE]

*Note: The original document page contains no legible text. All sections are marked as unreadable due to physical degradation, illegibility of handwriting, or scanning limitations. This transcription accurately reflects the condition of the source material held in the archival collection.*

Page 9

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
I

ANTECEDENT ACT
A.—LETTER of the Supreme Pontiff Pius XI to the Very Reverend Father Celsus Costantini, Titular Archbishop of Theodosia, Delegate of the Apostolic See in China: ON THE CONVOCATION OF THE FIRST PLenary COUNCIL IN CHINA.

TO OUR VENERABLE BROTHER,

CELSUS,

TITULAR ARCHBISHOP OF THEODOSIA,

DELEGATE OF THE APOSTOLIC SEE IN CHINA,

PIUS, POPE XI.

VENERABLE BROTHER, GREETINGS AND APOSTOLIC BLESSING.—Although by having appointed you to administer the affairs of the Church of God in that region, we would seem thereby clearly to have demonstrated how greatly we esteem your virtue and prudence, it is nevertheless our pleasure to offer you further testimony of the confidence we place in you through this present Letter. To you, Venerable Brother, we entrust the task of lawfully convening all Vicars and Prefects Apostolic who govern the sacred Missions in China to meet in the city known as Shanghai; and in Our name you shall preside over the Assembly, scheduled to be held next spring. Indeed, given the gravity and novelty of the matter, it is altogether fitting that one who excels both in the dignity of his office and in learning and prudence should preside—especially one invested with Our own authority.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[At the top, centred]:
耶穌會藏書
[Beneath the Chinese characters, an oval seal bearing the inscription "IHS" at its centre, surrounded by radiating lines]
[Beneath the oval seal]: BIBLIOTECA • MACAU

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 10

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 4]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA

[Main Text]
singularis. That a Council may indeed be held in China,
and that a Plenary Council, the first following upon the preaching of the Gospel there,
is an event which will shine with unmistakable brightness in the annals of the Church and be commended to the memory of posterity: in carrying out this undertaking,
we seem to behold, as it were with rejoicing, the ashes of those who in bygone ages laboured most diligently to bring the Chinese people to Christ, and generously poured out their blood with willing and noble hearts. Moreover, the matter brings abundant comfort and joy, since such a forthcoming event clearly indicates how widely the Catholic faith has already spread throughout these vast regions, and likewise gives us grounds to hope that the sacred Missions shall draw from it a great abundance of benefits. Nor can there be any doubt that you yourself will faithfully and prudently fulfil the solemn office entrusted to you, and that all other Ordinaries who assemble, guided by heavenly grace and your leadership, will deliberate and decree those matters which are of greatest importance for advancing and establishing religion in China, and which best serve the preservation of Christian moral discipline. Furthermore, we expressly command that the Acts and Decrees drawn up and established at this most extensive Council shall, after the Fathers have departed, be transmitted to this Apostolic See under your supervision, for our examination and approval. Meanwhile, as we look favourably upon the future labours of successive assemblies, we most lovingly impart to you, Venerable Brother, and to all who shall gather for the Council, the apostolic benediction as a token of divine grace and of our paternal goodwill.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the 20th day of January in the year 1734, in the second year of Our Pontificate.

PIUS PP. VI

[Archival References]
Acta Antecedentia

Page 11

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 5]

[Main Text]
LETTER OF THE HOLY FATHER – DECREE OF CONVOCATION

B. — DECREE OF CONVOCATION OF THE FIRST CHINESE PLUNARY COUNCIL, issued by
Rev. Mgr. Celso Costantini, Apostolic Delegate to China and President of the same Council.

CELSO COSTANTINI,

BY THE GRACE OF GOD AND OF THE APOSTOLIC SEE
ARCHBISHOP OF THEODOSIA
APOSTOLIC DELEGATE TO CHINA
TO THE ILLUSTRIOUS AND REVEREND ORDINARIES OF CHINA
AND TO THE SUPERIORS OF RELIGIOUS INSTITUTES
GREETINGS IN THE LORD

With due reverence and devotion, we recently inform you of the receipt of the August Autograph [papal document], whereby His Holiness Pope Pius XI, Supreme Pontiff, has been pleased to grant his approval and thereby formally confirm the First Plenary Council of China, entrusting to us—though unworthy of such an honour—the solemn responsibility of presiding over it.

We, therefore, though trembling on account of our own limitations, yet placing trust in the mercy of God, and acting under the authority conferred upon us by this Venerable Document, hereby decree and convene, by these presents, the First Plenary or National Council of China, in accordance with canons 281 and 282 of the Code of Canon Law (CIC), to be inaugurated on the 15th day of May of the current year in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei, in the city of Shanghai.

We duly summon the Right Reverend Prelates: the Bishop of Macao, all Vicars Apostolic and Prefects Apostolic, the Abbot of the Blessed Virgin Mary of Consolation, as well as all Regular Superiors. Should any Bishop be hindered by a legitimate impediment, he is to send a procurator, furnished with authentic documentation, in accordance with canon 287, and must substantiate the nature of the impediment.

The great good that Holy Mother Church rightly expects from this Assembly for the advancement and consolidation of the faith in China is most clearly evident in the Venerable Document of the Supreme Pontiff.

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 12

--- PAGE 6 ---
PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE PLenary COUNCIL — PRELIMINARY DOCUMENTS

[Main Text]
Now, in China, an entirely new era is dawning.
O! May the Lord bless this vast people, giving them life in Christ
and revealing in the ages to come the abundant riches of His grace.

We, all of us entrusted with the most solemn apostolic duty—bound as we are to render an account for so many souls—shall leave no means untried in our deliberations and legislative decisions, so that these beloved Chinese brothers may at last come to know and adore the Unknown God, who is not far from any one of us.

In the meantime, let us all persevere unanimously in prayer, that Almighty God, through the intercession of the Blessed Virgin Mary, Saint Joseph, and the Blessed Martyrs and Confessors of China, may send upon us the Holy Spirit, who by His inspiration will go before our actions and sustain them to a blessed fulfilment.

Given in Peking, at the Apostolic Delegation, on 25 March 1924,
on the Feast of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary.

[Signatures]
Delegate of the Apostolic See in China
President of the Plenary Council
† CELSUS COSTANTINI
Titular Archbishop of Theodosia

Secretary of the Council
PHILIPPUS TCHAO

[Archival References]
Preliminary Acts

Page 13

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 8]
**ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — ANTECEDENTIA**

**ADMODUM R.P. ABBAS**
D. Ludovicus BRUN Chihli N. (Yang-kia-ping)

**REVERENDISSIMI PATRES PROVICARII SEDE VACANTE**
D. Paulus MONTAIGNE Laz. Chihli Centr.
D. Samuel SOMMAVILLA O.F.M. Hup eh E.
D. G.M. SPADA M.E.M. Hong-kong

**REVERENDISSIMI PATRES PROCURATORES EPISCOPORUM**
Rev mus D.D. Joseph. BOURGAIN, Proc. Rmi Ep. P. Ph. GIRAUDEAU, V.A. de Tihhet
„ „ Alexander CARLO, „ „ „ F. Laz. SEGUIN, V.A. de Kweiyang
„ „ Joseph. BOURGAIN, „ „ „ Jh-P. FAYOLLE, V.A. de Szechwan S.
R.D. Odoricus SCHELL, „ „ „ S-P. WALLESER, V.A. de Kansu E.
R.D. Octavius CASUSCELLI, „ „ „ A-M. CAPETTINI, V.A. de Shensi S.
R.D. Albertus DE SMEDT, „ „ „ G. FREDERIX, V.A. de Ningshia
R.D. Ildeph. HEILIGENSTEIN, „ „ „ A. SCHMUCKER, V.A. de Shantung N.
R.D. Manuel PITTA, „ „ „ J. DA COSTA NUNES, Ep. de Macao

**AA. RR. PP. PROVINCIALES ET SUPERIORES REGULARES**
D. H. Claudius GUILLOUX C.M. Chekiang W.
D. Ivo STRAGIER C.I.C.M. Suiyuan SACERDOTES SINENSES
D. Franciscus DESRUMAUX C.M. Chihli mar.
D. Josephus JANSEN C.I.C.M. Mongolia E. A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT C.I.C.M. Tehagar Dir. Foed. pro E.P.
D. Franciscus ARIZTEGUI O.F.M. Shantung E. A.R.D. Aloysius Tchen O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ O.P. Amoy A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE O.F.M. Shansi S. a Secr. Del. Ap.
D. Herm. SCHOPPELREY S.V.D. Shantung S. A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK O.F.M. Hup eh S. W. A.R.D. Josephus Ou C.M.
D. Aemilianus STAPPERT O.F.M. Shantung S. A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA O.P. Foochow A.R.P. Lucas Yang S.J.
D. Vincentius AVEDILLO O.S.A. Hunan N. A.R.P. Firminus Sen S.J.
D. Josephus VERDIER S.J. Nanking A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO O.F.M. Hup eh N. W.
D. Joan-Bapt. DEBEAUVAIS S.J. Chihli S. E.
D. Dominicus LANGENBACHER C.P. Hunan
D. Alphonsus VALCKE C.I.C.M. Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN S.J. Anhwei
D. Ermeneg. FOCACCIA O.F.M. Shansi N.
D. Hyacinthus STANCHI O.F.M. Hunan M.
D. Raphael RUIZ S.J. Anhwei
D. Stephanus GAUBECA O.F.M. Shensi N.
D. Josephus ARGUELLES S.J. Anhwei
D. Silvester ESPELAGE O.F.M. Wuchang
D. Eduardus E.J. O'DOHERTY S.C. Hanyang
D. Xaverius FORD Maryk. Kongmoon

NOTA: Illmus ac Rev mus DD. F.C. CHOUVELLON, Vic. Ap. de Szechw'an E., morte correptus, non potuit intervenire ad Concilium.

**Acta Antecedentia**

--- TRANSLATION ---
[Page 8]
**PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE SYNOD — PRELIMINARY DOCUMENTS**

**MOST REVEREND FATHER ABOT**
D. Ludovicus BRUN, Apostolic Vicar of Northern Zhili (Yang-kia-ping)

**MOST REVEREND FATHERS, APOSTOLIC VICARS *Sede Vacante***
D. Paulus MONTAIGNE, Lazarists, Central Zhili
D. Samuel SOMMAVILLA, O.F.M., Eastern Hupeh
D. G.M. SPADA, M.E.M., Hong Kong

**MOST REVEREND FATHERS, PROCURATORS OF BISHOPS**
Rev. D.D. Joseph BOURGAIN, Procurator of the Most Reverend Bishop; P. Ph. GIRAUDEAU, Vicar Apostolic of Tibet
Alexander CARLO, F. Laz. SEGUIN, Vicar Apostolic of Kweiyang
Joseph BOURGAIN, Jh-P. FAYOLLE, Vicar Apostolic of Southern Szechwan
R.D. Odoricus SCHELL, S-P. WALLESER, Vicar Apostolic of Eastern Kansu
R.D. Octavius CASUSCELLI, A-M. CAPETTINI, Vicar Apostolic of Southern Shensi
R.D. Albertus DE SMEDT, G. FREDERIX, Vicar Apostolic of Ningshia
R.D. Ildephonsus HEILIGENSTEIN, A. SCHMUCKER, Vicar Apostolic of Northern Shantung
R.D. Manuel PITTA, J. DA COSTA NUNES, Bishop of Macao

**RIGHT REVEREND PROVINCIALS AND RELIGIOUS SUPERIORS**
D. H. Claudius GUILLOUX, C.M., Western Chekiang
D. Ivo STRAGIER, C.I.C.M., Suiyuan – Chinese Priests
D. Franciscus DESRUMAUX, C.M., Coastal Zhili
D. Josephus JANSEN, C.I.C.M., Eastern Mongolia; A.R.D. Petrus Tcheng
D. Leo DE SMEDT, C.I.C.M., Tchagar, Director of the Federation for the Promotion of the Priesthood
D. Franciscus ARIZTEGUI, O.F.M., Eastern Shantung; A.R.D. Aloysius Tchen, O.F.M.
D. Casimirus HERNANDEZ, O.P., Amoy; A.R.D. Philippus Thao
D. Bertrandus BOERKE, O.F.M., Southern Shansi; Secretary of the Apostolic Delegation
D. Hermann SCHOPPELREY, S.V.D., Southern Shantung; A.R.D. Jacobus Tchang (Tchagar)
D. Mathias VLAMINCK, O.F.M., South-Western Hupeh; A.R.D. Josephus Ou, C.M.
D. Aemilianus STAPPERT, O.F.M., Southern Shantung; A.R.D. Simon Gui
D. Alvarus DE LA IGLESIA, O.P., Foochow; A.R.P. Lucas Yang, S.J.
D. Vincentius AVEDILLO, O.S.A., Northern Hunan; A.R.P. Firminus Sen, S.J.
D. Josephus VERDIER, S.J., Nanking; A.R.P. Josephus Tchcou
D. Basilius SOLANO, O.F.M., North-Western Hupeh
D. Joan-Baptista DEBEAUVAIS, S.J., South-Eastern Zhili
D. Dominicus LANGENBACHER, C.P., Hunan
D. Alphonsus VALCKE, C.I.C.M., Tatung
D. Aloysius BARMAVERAIN, S.J., Anhwei
D. Ermenegildo FOCACCIA, O.F.M., Northern Shansi
D. Hyacinthus STANCHI, O.F.M., Central Hunan
D. Raphael RUIZ, S.J., Anhwei
D. Stephanus GAUBECA, O.F.M., Northern Shensi
D. Josephus ARGUELLES, S.J., Anhwei
D. Silvester ESPELAGE, O.F.M., Wuchang
D. Eduardus E.J. O’DOHERTY, S.C., Hanyang
D. Xaverius FORD, Maryknoll, Kongmoon

NOTE: The Most Illustrious and Most Reverend Lord D.D. F.C. CHOUVELLON, Vicar Apostolic of Eastern Szechwan, having died, was unable to attend the Synod.

**Preliminary Proceedings**

Page 14

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 10]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

II
ACTA CONCILII
—— ✠ ——

A. — CONGREGATIO PRAELIMINARIS

Die 14 mensis Maji anni 1924, hora quarta cum dimidia,
R.P.D. Celsus Costantini, Archiepiscopus Tit. Theodosiensis,
Delegatus Apostolicus in Sinis et Legatus Pontificius ad
Concilium, in aulam magnam domus procuratoriae S.J. in
Shanghai convocavit, pro Congregatione praeliminari Concilii,
omnes Vicarios et Praefectos Apostolicos necnon Delegatos,
procuratores et officiales omnes qui, ad Concilium antea vocati,
in Shanghai appulerant.

III^mus D^nus Praeses Concilii omnes praesentes adlocutus
salutavit, post recitatem orationem «Adsumus».

In primis omnes acclamando consenserunt propositioni
III^mi Praesidis ut telegrammata mitterentur ad Summum Ponti-
ficem atque ad Cardinalem Praefectum S. Congregationis de
Propaganda Fide (1).

Deinde II^mus Praeses omnes ad orandum atque ad laboran-
dum adhortatus, novendialem supplicationem Spiritui Sancto
indixit atque ordinem methodumque laborum Concilii explicavit,
prouti iam descripti erant in aptissimo libro, cui titulus «Me-
thodus Synodalis» et qui apposite impressus omnibus distributus
fuerat.

Commissiones quinque statutae sunt ad Synodi Schema
revisendum atque ad materiam parandam pro Congregationibus
generalibus, quarum primis quatuor Schematis diversi libri exa-
minandi concredit sunt, quintae vero commissum fuit ut negotia
extrasynodalia curaret, atque de causis canonizationis introdu-
cendis consilium caperet.

(1) V. in Appendice.

Acta Concilii

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 10]
PROCEEDINGS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL — SUPPLEMENTARY DOCUMENTS

II
PROCEEDINGS OF THE COUNCIL
—— ✠ ——

A. — PRELIMINARY CONGREGATION

On the 14th day of May in the year 1924, at four and a half hours past midnight,
His Excellency Monsignor Celso Costantini, Titular Archbishop of Theodosia,
Apostolic Delegate in China and Pontifical Legate to the Council, convened in the
great hall of the Jesuit procurator’s residence in Shanghai all Vicars Apostolic and
Prefects Apostolic, as well as delegates, procurators, and officials who had been
previously summoned to the Council and had arrived in Shanghai.

The Third President addressed and welcomed all those present, following the recitation
of the prayer “Adsumus.”

Firstly, all present unanimously approved, by acclamation, the proposal put forward by
the Third President that telegrams be sent to the Supreme Pontiff and to the Cardinal
Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (1).

Subsequently, the Second President exhorted all to prayer and diligent work, proclaimed
a nine-day period of supplication to the Holy Spirit, and outlined the order and method
of the Council’s proceedings, as previously detailed in the highly suitable volume entitled
“Methodus Synodalis,” which had been specially printed and distributed to all participants.

Five commissions were established: to revise the draft schema of the Synod and to prepare
material for the general congregations. The first four commissions were respectively entrusted
with the examination of different books of the schema; the fifth commission was assigned the
responsibility of overseeing matters external to the Synod and advising on causes for canonisation
to be introduced.

(1) See Appendix.

Proceedings of the Council

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 15

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 11]

[Main Text]
PRELIMINARY CONGREGATION — COMMISSIONS

All members were invited to bring forward, for appropriate discussion, any observations, modifications, reductions, or additions they might wish to propose regarding the initial draft schema of the Synod, with full freedom and according to each individual’s judgment and reasoning, so that a revised schema might be prepared for submission to the plenary congregations with the greatest possible perfection.

B. — COMMISSIONS

The following were summoned to compose the Commissions:

For the First Commission (Books I and IV):
Reverend Fathers Doctors J. Tacconi — Emm. Prat — Henr. Lécroart — Franc. Schraven — Ermeneg. Ricci — Aloys. Janssens — Aut. P. Fourquet — together with Reverend Fathers G. Payen and J. Tehang as consultants;

For the Second Commission (Books II and V):
Reverend Fathers Doctors Fr. Aguirre — Evr. Ter Lack — Joan. de Vienne — Flam. Bellotti — Joań. Maria Blois — Vinc. Huarte — Maria-Trudo Jans — together with Reverend Fathers R. Plament and Petr. Tcheng as consultants;

For the Third Commission (Book III):
Reverend Fathers Doctors Jos. Fabrègues — Apar. Celest. Ybáñez — Ern. Gaspais — Jos. Hoogers — Reverend Fathers Spada — Hernandez — Debeauvais — together with M. Vlaminck and Jos. Ou as consultants;

For the Fourth Commission (for reviewing and arranging in proper order the canons already drafted by the Commissions):
Reverend Fathers Doctors Fr. Geurts — Augustinus Henninghaus — Eugenius Massi — Aloysius Calza — Aloys. Van Dyck — Adolphus Rayssae — Aloys. Versiglia — Odoricus Tcheng — Melchior Souen — together with Father Procurator of the Third Order of the Lord Walleser — Father Superior of the Dominicans of Foochow, and Reverend Fathers Verdier — Ford — Espelage as consultants;

For the Fifth Commission (concerning processes of canonisation and extra-synodal acts):

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 16

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 12]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

**[Main Text]**
The Right Reverend Fathers DD. E. L. Fatiguet — Joan. Mondaini — Jac. V. Rouchouse — Agap. Fiorentini — together with the Reverend Fathers Rossi — Casuseelli — Desrumaux and Buddenbroek, serving as consultants.

* * *

Finally, the Most Reverend President of the Council proclaimed a solemn session to be held on the following day, 15 May, for the inauguration of the Synod, in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei (Shanghai).

The Commissions were accordingly invited to commence their sessions on 16 May at 8:30 a.m. in the same Jesuit procurator’s residence, where a solemn nine-day novena prayer to the Holy Spirit was also to be held.

Lastly, an oath of secrecy concerning all matters pertaining to the Council was administered—first, by the Most Reverend President before all present, and then individually by each participant, who, having placed their hand upon the Holy Gospels, affirmed the same oath in the hands of the President.

———○●○———

C. – FIRST SOLEMN SESSION

The first solemn assembly, convened for the opening of the Council, was held publicly in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei (Shanghai) on 15 May, amidst great general festivity and an immense gathering of the Christian faithful.

All the Most Reverend Vicars and Apostolic Prefects, together with the Synodal Fathers, assembled at 8:30 a.m. in the old Church of St Ignatius. From there, having vested in liturgical vestments and chanting hymns and psalms, they proceeded in solemn procession to the great church of St Ignatius, where a Pontifical Mass in honour of the Holy Spirit was celebrated in chant by the Most Reverend President. After completing all rites prescribed in the *Pontificale Romanum*, the Most Reverend President addressed the Fathers of the Council (1).

Upon the formal decree for the opening of the Council being read and all Fathers being consulted and responding unanimously in the affirmative, the Most Reverend President, as Papal Legate, first made his profession of faith, which each of the Fathers then individually

(1) See Appendix.
Acta Concilii

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 17

--- TRANSLATION ---

[Page 13]

[Main Text]
FIRST SOLENN SESSION – SECOND SOLENN SESSION

All Vicars, Apostolic Prefects, and Synodal Fathers subsequently adhered to the same Profession of Faith, etc. Finally, the Most Reverend President imparted a solemn blessing, and all departed.

D.—PRIVATE PARTICULAR COMMISSIONS

On 16 May of the same month in 1924, the individual Commissions began their work, holding two sessions each day—one before and one after noon.

E.—SECOND SOLENN SESSION

On 22 May 1924, at 8:30 a.m., the Most Reverend Papal Legate, together with all the Fathers of the Council and other synodal priests from both branches of the clergy, attended a solemn funeral Mass in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei for all Ordinaries who had governed the Church of Christ in China.

A Pontifical High Mass was celebrated by the Most Reverend Monsignor Prospero Paris, S.J., Apostolic Vicar of Nanking. A large number of faithful also attended the sacred rite, including numerous members of religious communities, both male and female. Immediately following Mass, the Most Reverend Monsignor Paul Maria Reynaud, Apostolic Vicar of Central Chekiang, delivered the funeral oration (1). Upon its conclusion, the Solemn Absolution was administered in succession by the Most Reverend Prelates Conrad Abels, Francis Geurts, John Peregrinus Mondaini, Odoric Timmer, and Celso Costantini, Papal Legate to the Council.

After these rites were completed, all dispersed.

F.—GENERAL CONGREGATIONS

The Most Reverend Papal Legate and President of the Council convened the Fathers for a preliminary general session on 31 May 1924 at 4:00 p.m. in the procurator’s residence of the Society of Jesus (Jesuits) in Shanghai.

(1) See Appendix.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 18

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 14]
**[Main Text]**
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONCOMITANTIA

The Fathers having assembled in the great hall, the Third President, after reciting the prayer *Adsumus*, commended the Commissions of the Council, praising them for having fulfilled their assigned duties with excellence. The President declared, among other things, that this Council had been prepared by all with such diligence and expertise that it could confidently be foreseen that its texts and acts would henceforth be received not only as laws, but also as a kind of treatise on a new missiological science. — Then, briefly addressing the method to be adopted, the President observed that all matters already considered by the Commissions could undoubtedly be reconsidered during the sessions before being submitted for approval to the "legislators", i.e. the Fathers of the Council. To this end, he clearly affirmed that full liberty of speech was granted to all; however, he strongly urged that time should not be wasted unnecessarily. Therefore, he proposed that the canons, as newly revised and corrected by the Fourth Commission, be read successively, and, if no objection were raised, be regarded as approved by the Council. Should any Father have observations regarding any particular canon, he might then, after the reading of that canon and having first requested permission to speak, freely express his opinion. After all had spoken, if differing views were presented, the votes of the Fathers would be required—either individually recorded through the Secretary or Notaries, or, more expediently, by the raising of hands. This proposal met with general approval.

It was established that the Council would hold two daily sessions from the second day of the following month of June, from 9 a.m. until 11 a.m., and from 4 p.m. until 6 p.m. The third day after Pentecost was proposed as the date for the final session, provided that the Council should happen to conclude its work promptly; otherwise, a later date would be determined.

The President also spoke concerning the consecration to be made to the Blessed Virgin Mary on Mount Zo-Sè at the conclusion of the Synod, with the intention that the Church in China, still in its infancy and nascent state, might be entrusted to its most loving Mother. A special prayer and an image of the Virgin would be prepared, to be distributed afterwards, should the Council so decide.

Finally, with the assent of all present, a Commission was constituted consisting of Rev. Fathers Payen, Flament, and Popoli, charged with expressing the canons approved by the Council in elegant and legally precise formulations.

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

**[Other Elements]**
Acta Concilii (at foot of page, in bold)

Page 19

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 15]

[Main Text]
GENERAL CONGREGATIONS

shall be conducted with the authority specifically granted for this purpose, whether through formal decrees or material expressions, to alter the wording of the canons but not their true meaning, under the responsibility of the Council’s President himself.

From 2 June onwards, as stated above, private general sessions were held, during which all matters individually prepared by the Commissions were discussed and deliberated.

On 10 June, in the afternoon session, after all proceedings had been carried out in great charity, the Pontifical Legate to the Council addressed the Fathers in the following words:

‘Let us give thanks to God, who, in accordance with our daily invocation, has truly been the sole inspirer, guide, and executor of our deliberations.

Out of the abundance of the heart, the mouth speaks.

It is most sweet—and indeed necessary—for me to express my gratitude to you for your admirable diligence, and to congratulate you on the zealous spirit and profound devotion to the Holy See with which you have fulfilled your duties within this Council.

This most distinguished assembly of venerable Bishops deserves every praise and commendation from the President of the Council. The Holy Mother Church rejoices in such Bishops—true successors of the Apostles—who, seeking nothing other than the extension of God’s kingdom, pursue no personal ambition.

As the representative—though unworthy—of the Holy See, allow me to offer this testimony of sacred respect and Christian joy, even though it may seem superfluous.

As the labours of the Synod draw to a close, I wish also to honour appropriately, with due praise for their dedication, the officials who have served so faithfully; and in particular, I extend my heartfelt thanks to the diligent and learned Secretary of the Council, Father Payen.

The only indices of complaints have been happily rendered useless here: and in this lies our greatest joy.

In our Council, the rule commended by Saint Augustine has been wonderfully fulfilled: “In essentials, unity; in doubtful matters, liberty; in all things, charity.”

On 11 June, during the morning session, letters drafted by the Fathers of the Council to the Supreme Pontiff, Pope Pius XI, and to His Eminence Cardinal Van Rossum, Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, were proposed and approved for transmission.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 20

--- MODERN TRANSLATION (UK ACADEMIC ENGLISH) ---

[Page 16]
ACTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL — CONCOMITANT DOCUMENTS

[Main Text]
It was likewise decreed by the Council that pastoral letters be sent to the missionaries, Chinese priests, lay brothers, and sisters, in order to express gratitude for their labours and prayers.

After all votes previously submitted by the Venerable Commission had been reported once more, and other matters discussed, His Illustrious Excellency Huarte, with the unanimous approval of those present, offered thanks to the Most Eminent Apostolic Delegate and addressed him as follows:
“Now, at the conclusion of all questions, I believe I may interpret the sentiments of all the Fathers and, in their name, offer both thanks and congratulations to Your Excellency.

Let us give thanks, for you have always acted with the greatest charity and without regard to persons.

And let us also congratulate you, because the First Chinese Council—whose proceedings we hope, in the Lord, will greatly benefit the Church in China—has been held under Your Excellency’s direction…”

G.—FINAL SOLEMN SESSION

The final solemn session was convened on Friday, 12 June, at half-past eight o’clock, in the Church of St Ignatius at Zi-ka-wei.

At the appointed hour, all the Fathers proceeded in solemn procession to the aforementioned church, where the President of the Council and Papal Legate celebrated a Pontifical Mass and delivered an address to the Fathers (1).

Following the conclusion of the liturgy, the President first, and then each of the Fathers of the Council in turn, ascended to the altar and signed the Acts of the Council with their own hand.

Thereafter, the President intoned the hymn *Te Deum Laudamus*, which was continued alternately by the choir and clergy. Upon its completion, the Dean of Bishops led ritual acclamations, with the Fathers, other Synodal participants, and the clergy responding in kind.

After the exchange of the sign of peace among the Fathers, the President imparted the papal blessing. Then, having announced the plenary indulgence granted by His Holiness to the Synodal participants, all departed in peace.

(1) See Appendix.

Acts of the Council

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 21

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 17]

[Main Text]
LAST SESSION — LETTER OF THE REVEREND FATHER ON THE CONCLUSION OF THE COUNCIL

III
SUBSEQUENT PROCEEDINGS

A. — LETTER OF THE SUPREME PONTIFF TO THE REVEREND FATHER DON CELSO COSTANTINI,
Titular Archbishop of Theodosia, Apostolic Delegate in China:
ON THE SUCCESSFUL COMPLETION OF THE FIRST CHINESE PLERIARY COUNCIL.

TO OUR VENERABLE BROTHER
CELSO,
TITULAR ARCHBISHOP OF THEODOSIA,
APOSTOLIC DELEGATE IN CHINA,
POPE PIUS XI.

VENERABLE BROTHER,
GREETINGS AND APOSTOLIC BLESSING.

Before the Vicars and Apostolic Prefects, placed in charge of the sacred missions throughout this vast republic, assembled with you for the Plenary Council, We addressed letters to you, full of hope and joy, in which We fervently wished that this altogether singular event—hitherto unprecedented in China—would yield the greatest and most abundant benefits for the wider propagation and firm establishment of the Christian faith. Indeed, We would have had every reason to conclude that this Our hope was neither vain nor destined to remain unfulfilled, even if prompt reports concerning the labours of the Council and the profound impression made upon Chinese minds by the dignity and solemnity of its rites had not already reached Us; yet, from the joint letter which you, upon the conclusion of the Council, collectively sent to Us, We now confidently affirm that Our expectations have been realised. Truly memorable was the spectacle offered to all eyes—indeed, to all who were present in the city of Shanghai during that time in great numbers—namely, to behold

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 22

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 18]
**[Main Text]**
It has come to pass that men gathered in one place from many different nations—comprising both secular clergy and religious of nearly every congregation—were not distinguished or hindered by differences in origin or customs, but rather were united solely and entirely in the bond of faith and charity, seeking not what might serve their own interests, nor those of their homeland or particular religious society, but exclusively those matters pertaining to the eternal salvation of the Chinese people. Indeed, we grieve that in these regions, which appear as a white field ready for harvest, the advancement of the Catholic cause is frequently obstructed by internal conflicts, and that the faithful and missionary stations are repeatedly exposed to dangers of slaughter and devastation. Would that, in accordance with your hopes, which you have presented to Us and which We share with you, “the peace of Christ may be established in China as in a kingdom belonging to Christ, and may endure there steadfastly even unto the end.” Therefore, let us earnestly entreat the most merciful God, moved by the blood of so many martyrs and by the immense labours and sufferings of missionaries on behalf of this people, to grant that His Church, once the Chinese have been brought to the true faith and religion, may be swiftly multiplied and rejoiced with an innumerable offspring. Nor do We dissent from your further assertion that such a conversion would be profoundly beneficial to the peace and prosperity of the entire world. Certainly, no one fails to see that the immense effort being expended in winning souls for Christ in these lands must be supported and strengthened by the assistance and generosity of all Catholics. As for Us, We assure you that We shall not only personally assist these sacred missions to the extent Our means allow, but also diligently fulfil Our duty of invoking common Christian charity on their behalf, just as Our predecessors have done before Us. On these matters, Venerable Brother, We desire that the Fathers of the Plenary Council, upon their return to their respective territories, be duly informed by you; and let them not forget that they remain deeply cherished in Our heart, and that no one holds their apostolate in higher esteem than We, who have succeeded Peter in the primacy of the apostolic office. Meanwhile, as a pledge of heavenly grace and of Our paternal benevolence, We impart most lovingly the Apostolic Blessing to you, Venerable Brother, and to all the Fathers of the Plenary Council of China.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the twelfth day of October in the year 1824, the third of Our Pontificate.

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes or annotations)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
PIUS P.P. XI

**[Archival References]**
Acta Consequenta

Page 23

--- PAGE 19 ---
LETTER OF THE REVEREND FATHER — DECREE ON APPROVAL

B. — DECREE

Following the successful conclusion of the First Plenary Council of China, which was held in the city of Shanghai under the presidency of the Most Reverend Father Lord Celsus Constantini, Titular Archbishop of Theodosiopolis and Delegate of the Holy See, from 14 May to 12 June 1924, all decrees issued by that solemn assembly were transmitted to this Sacred Congregation for examination. Subsequently, during the plenary meetings of the Congregation held on 4 June of the current year, the Eminences and Most Reverend Fathers entrusted with the governance of the Sacred Consistorial Congregation for the Propagation of the Faith, having conducted a thorough inquiry, carefully examined the aforesaid conciliar decrees. After introducing certain amendments and modifications, they approved and formally recognised these decrees, decreeing that they be observed inviolably by all to whom they pertain.

The aforementioned judgment of the Eminent Fathers was reported by the undersigned Secretary of the same Sacred Congregation to His Holiness Pope Pius XI, by Divine Providence, during an audience granted on 11 June of the said year. His Holiness approved the decision in its entirety and ordered the issuance of this Decree accordingly.

Given at Rome, from the offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, on 12 June 1928.

G. M. CARD. VAN ROSSUM
Prefect

FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archbishop of Seleucia, Secretary

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
G. M. CARD. VAN ROSSUM
Prefect
FRANCISCUS MARCHETTI SELVAGGIANI
Archbishop of Seleucia, Secretary

[Archival references]
(Undetermined – not visible in the image)

Page 24

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 20]
ACTA PRIMI CONCILII SINENSIS — CONSEQUENTIA

**C.—CELSUS**

BY THE GRACE OF GOD AND OF THE APOSTOLIC SEE,
ARCHBISHOP TITULAR OF THEODOSIEN,
APOSTOLIC DELEGATE IN CHINA

TO THE MOST ILLUSTRIOUS AND REVEREND ORDINARIES OF CHINA,
GREETING IN THE LORD

Following the successful conclusion of the First Plenary Council of China, its Acts and Petitions were duly transmitted to Rome in accordance with Canons 304 and 291, to be reviewed and approved by the Holy Congregation for the Propagation of the Faith.

By Decree No. 2252/28 of the same Sacred Congregation, issued on the 12th day of June in the year 1928, the aforementioned Acts have been approved.

Mindful, moreover, of the provisions set forth in Constitution X of the Council, and exercising the authority conferred upon me as Delegate of the Holy See for this purpose, I hereby order that the Acts of the First Plenary Council of China be printed and published in authentic form, and by these present letters I formally promulgate them.

From the 12th day of June in the year 1929, the said Constitutions shall have the force of law or binding norm.

Recalling the admonition of Saint Paul—“For it is not the hearers of the law who are righteous before God, but the doers of the law who will be justified” (Rom. 2:13)—we invoke from God Almighty abundant wisdom upon all of us, pastors and flock alike, so that upon the young Church in China may also be bestowed the ancient commendation of the faithful: “They are all zealous observers of the Law” (Acts 21:20).

Given at Peking, in the offices of the Apostolic Delegation, on the 12th day of December in the year 1928.

Apostolic Delegate
* Celsus Costantini
Titular Archbishop of Theodosien

Chancellor
Dr Hildebrand Antoniutti
Secretary of the Apostolic Delegation

Acta Consequentia

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
Apostolic Delegate
* Celsus Costantini
Titular Archbishop of Theodosien

Chancellor
Dr Hildebrand Antoniutti
Secretary of the Apostolic Delegation

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 25

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
DECRETA ET NORMAE
PRIMI CONCILII SINENSIS

[Marginal Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
DECREE AND REGULATIONS
OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Marginal Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

Page 26

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

---

[TRANSLATION]
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Seals/Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

Page 27

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK ONE.
GENERAL NORMS

TITLE I.
On the Faith to be Held and Professed.

1. Since, as the Apostle says (Hebrews 11:6), without faith it is impossible to please God, we, the Fathers of the First Council of Goa, take our beginning from faith—faith which, according to the Council of Trent (Session VI, Chapter 8), “is the beginning, foundation, and root of all justification unto salvation.”

2. We therefore hold with most firm faith, openly profess, and teach all and every truth which the Catholic Church proposes for belief as divinely revealed, whether through solemn judgment or through her ordinary and universal magisterium. We condemn and reject all errors condemned by the Church, particularly those specified in the following encyclicals: *Arcanum* of Leo XIII, on the subject of Christian marriage; *Immortale Dei* on the Christian constitution of states; *Sapientiae Christianae* on the principal duties of Christian citizens; as well as the Decree *Lamentabili* and the Encyclical *Pascendi* of Pope Pius X, concerning the errors of Modernism. Furthermore, we give not only external obedience but also internal and due assent of mind to the Constitutions, Decrees, Decisions, and Encyclical Letters issued by the Holy See for the more effective safeguarding or fuller exposition of divine revelation.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 28

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 24]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Main Text]
3. Can. 1323. — § 1. All things contained in the word of God, whether written or handed down by tradition, which are proposed by the Church—whether through solemn judgment or through her ordinary and universal teaching authority—as divinely revealed, must be believed with divine and Catholic faith.

§ 2. It belongs properly to an Ecumenical Council or to the Roman Pontiff speaking *ex cathedra* to pronounce such a solemn judgment.

§ 3. Nothing is to be understood as having been declared or defined dogmatically unless this is manifestly evident.

Can. 1324. — It is not sufficient merely to avoid heretical error; one must also diligently shun those errors which more or less approach it. Therefore, all are bound to observe the constitutions and decrees by which such erroneous opinions have been proscribed and prohibited by the Holy See.

4. We admonish all the faithful that they are under a grave obligation—not only in certain circumstances but always—to perform inward acts of faith, and also to profess their faith externally and publicly, even to the shedding of blood, should the honour due to God or the good of their neighbour so require.

5. No one is therefore permitted, not even to avoid death, to deny the true faith or to feign adherence to a false one. At all times we must remember the words of Christ: *Do not fear those who kill the body but cannot kill the soul; rather, fear him who can destroy both soul and body in hell* (Matt. 10:28–29). Nor must we forget the promise of assistance in times of trial (1), the most abundant reward promised to virtue (2), and the severe punishment decreed for the cowardly and faithless (3).

6. Furthermore, we recall the duty incumbent upon all the faithful always and with all their strength to safeguard the most precious gift of faith intact, and to repel all things by which it might be endangered.

(1) *They will deliver you up to councils... they will scourge you... But when they deliver you up, do not be anxious how or what you are to speak; for it will be given to you in that hour what you are to say. For it is not you who speak, but the Spirit of your Father speaking through you* (Matt. 10:17–20).

(2) *Therefore, everyone who confesses me before men, I also will confess before my Father who is in heaven; but whoever denies me before men, I also will deny before my Father who is in heaven* (Matt. 10:32).

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 29

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 25]

[Main Text]
ON THE OBSERVANCE AND PROFESSION OF FAITH

7. Can. 1325. — § 1. The faithful are bound to make an open profession of the Christian faith whenever their silence, evasion, or manner of acting would imply a tacit denial of the faith, contempt for religion, injury to God, or scandal to one’s neighbour.

§ 2. After receiving baptism, if anyone, while retaining the name of Christian, pertinaciously denies or doubts any truth which must be believed by divine and Catholic faith, he is a heretic; if he wholly abandons the Christian faith, he is an apostate; and if finally he refuses submission to the Supreme Pontiff or refuses communion with those members of the Church who are subject to him, he is a schismatic.

§ 3. Catholics should take care not to engage in discussions or conferences—especially public ones—with non-Catholics without the permission of the Holy See, or, in cases of urgency, of the local Ordinary.

8. According to the prescriptions of the Code (can. 1406–1408), the profession of faith, as set forth at the beginning of the Code, must be made in accordance with canons 1406, 1407, and 1408.

It should however be noted:

1º. The Pro-Vicar or Pro-Prefect is bound to make the profession of faith before the Mission Council upon first assuming full governance of the Vicariate or Prefecture, in accordance with can. 309, § 2, unless he has already done so;

2º. The following are considered equivalent in this matter: diocesan consultors and consultors of a Vicariate or Prefecture (can. 302); the Vicar General and the delegated Vicar; parish priests, quasi-parish priests, and all others who are juridically equal to parish priests;

3º. Penalties, in accordance with can. 2403, are to be imposed on any person who, having been admonished, neglects to make the profession of faith as prescribed in canon 1406, without just impediment;

4º. The abjurations of Modernism, prescribed by the Motu Proprio of Pope Pius X of 1 September 1910 and clarified by the Sacred Consistorial Congregation on 25 September, 25 October, and 17 December 1910, remain fully in force, according to the response of the Sacred Congregation of the Holy Office of 22 March 1918, until such time as the Apostolic See shall determine otherwise (1).

(1) A.A.S., vol. 1918, p. 136.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 30

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 26]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

TITULUS II.
De primo Concilio Sinensi.

[Main Text]
9. The First Plenary Council of China was convened by letters issued on 25 March 1924 by the Papal Legate, in the name and by the authority of the Roman Pontiff, in accordance with canons 281 and following.

10. The decrees of the First Plenary Council of China must be reviewed, prior to their promulgation, by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, in accordance with canons 304, §2, and 291, §1; and they shall have no effect whatsoever before such promulgation. Following approval by the Holy See, they shall be promulgated in China within six months through letters from the Papal Legate addressed to the Ordinaries of China; and they shall take legal effect six months after their formal promulgation.

11. The Fathers assembled at this Plenary Council of China shall diligently examine and determine those matters indicated in canon 290 as the proper subject matter of plenary councils, so that, insofar as local conditions permit, a uniform norm may be established governing all rectors of souls and other evangelising agents throughout the country.

The particular purpose of this Council is to adapt, as far as possible, the provisions of the Code of Canon Law to Chinese circumstances, and to deliberate upon such means as appear most suitable for the evangelisation of peoples.

12. The First Plenary Council of China generally derives its principles and legislation from the Code of Canon Law, Apostolic Constitutions, and Instructions issued by the Sacred Congregations—especially the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith—as well as from synods previously held in China and from particular directives of the Missionary Directorship; yet, where pastoral circumstances require, it introduces certain modifications and establishes new norms.

13. All laws enacted by previous synods, customs, instructions, and particular regulations which are contrary to the decrees of this Council are hereby abrogated, unless expressly preserved. Nevertheless, in accordance with the intent of canons 4, 5, and 6, no derogation is made—either from privileges and indults granted by the Apostolic See, or from legitimate customs and particular laws which are not directly opposed to the prescriptions of this Council.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 31

--- TRANSLATION ---
[Page 27]

[Main Text]
ON THE END OF ANY MISSION

14. The decrees of the Synod of China are binding throughout the entire territory (Can. 291, § 2). Nevertheless, some possess merely a directive force. Whether a decree entails an obligation, and of what degree, or whether it is simply recommendatory, must be determined from the proper meaning of the words considered in their text and context. If the matter remains doubtful and obscure, recourse must be had—as stated in canon 18 of the Code of Canon Law—to parallel texts, if any exist, to the purpose of the law and its circumstances, and to the intention of the legislator. Likewise, canon 6 provides a guiding principle: one must ascertain whether the Synod intends to preserve the disciplinary practice hitherto in force.

15. According to these same principles, and thus in accordance with canons 18 and following, the true sense—or the correct interpretation—of each and every decree, taken individually and collectively, must be discerned.

16. Where no express provision exists in this Synod regarding a particular matter, the norm to be followed—unless the matter concerns the application of penalties—is as follows: divine law, both natural and positive; the common law of the universal Church; the particular law of each Mission; legitimate privileges; laws enacted in similar cases; general principles of law observed in conjunction with canonical equity; and the common and constant teaching of theologians and canonists (1).

TITLE III.
On the End of Any Mission.

17. The primary end of every mission is to proclaim the Gospel to the nations and to prepare for the establishment of a Church sustained by a native clergy.

This has always been, and remains today, the mind and will of the Apostolic See, clearly expressed and most diligently impressed through eminent documents, and most recently in the Apostolic Letter *Maximum illud*, reiterated with great care (2).

18. Therefore, a mission is not to be regarded as the proprietary possession of any single Institute. Rather, it is a territory entrusted by the Apostolic See to diligent apostles, so that they may there introduce, establish, and vitalise the admirable institution of our Redeemer.

(1) Canons 4 and 20. — (2) A.A.S., vol. 11 (1919), p. 440.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 32

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 28]
BOOK I — GENERAL NORMS

[Main Text]
An ecclesiastical community in any region may be said to be truly established only when it is self-sufficient, supported by its own ecclesiastical buildings, its own indigenous clergy, and its own resources (1).

19. It pertains solely to the Apostolic See to judge when the conditions required for establishing a Church composed of indigenous clergy have been sufficiently fulfilled.

TITLE IV.
On the Native Clergy’s Inherent Freedom in Matters of Ecclesiastical Governance.

20. The First Plenary Council of China recalls Canon 1322, which speaks of the inherent freedom of ecclesiastical governance; as well as Canon 218, which concerns the supreme jurisdiction of the Roman Pontiff; for the decrees of this Council rest upon these two canons as their firmest foundation.

TITLE V.
On the Rejection of Secular and Political Affairs.

21. Grounded in the principles and precepts contained in the Apostolic Letter *Maximum illud*, as well as in the Instructions of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith—particularly the Instruction on the Obligation of Missionaries to Abstain from Secular Affairs (6 January 1920)—the First Plenary Council of China, with full observance and submission, recognises the necessity for every missionary and Catholic priest to renounce all excessive involvement in secular matters and any engagement in political affairs, and to employ the means prescribed or approved by the Holy See towards achieving this twofold objective.

22. It is of utmost importance that no missionary “should desire to make any gain other than that of souls” (2); that he continually strive not “to increase the citizens of this earthly country, but of that which is above” (3); so that in him all may see “a minister of religion

(1) Letter of the Most Eminent Cardinal Van Rossum, 20 May 1923; also Apostolic Letter *Maximum illud*.—(2) *Motu proprio* *Ignotis quibusdam*, AAS, vol. 1919, p. 447.—(3) *Motu proprio* *Ignotis quibusdam*, AAS, p. 446.

[Archival References]
Decrees

Page 33

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 29]

[Main Text]
FREEDOM OF ECCLESIASTICAL TEACHING — ABANDONMENT OF TEMPORAL CARES 29

which... is foreign to no nation” (1); so that they never give pagans any occasion to suppose that the Catholic religion “belongs properly to some foreign nation” (2).

23. In order to achieve the end of their ministry, Catholic missionaries worthy of the name must pursue every possible means and neglect no precaution.

Hence, they should avoid “any zealous effort to propagate their native language among people of different origins,” unless it be a question of languages which may serve the benefit of those under their care and which are sought to be learned by them. They must ensure that “the peoples to whom they are sent… use their own language… in speaking of divine matters… always.” They should strive “that ecclesiastical discipline, as observed throughout the universal Church, be established everywhere.” They should encourage peoples “to obey faithfully the civil authorities constituted over them,” and to observe civil laws carefully, “provided these are honest and not contrary to religion.” With regard to the opinions of peoples concerning one form of civil government rather than another, or other purely political matters, “they must take scrupulous care never to attach themselves to either party.” They must “abstain entirely from promoting or aiding commercial activities, whether with their own homeland or with other regions.” They must never dare, without permission from their superiors, “to write for or edit newspapers, periodicals, or pamphlets” (Can. 1386, § 1). “In publications issued concerning missionary affairs, there should clearly appear the sole aim of extending God’s kingdom” (3).

“They must never belittle the customs of local peoples by comparing them with European practices” (4).

Finally, missionaries and Chinese priests alike must take care not to lend their names to political or economic associations, whether foreign or domestic, except where the Ordinary has the right to grant dispensation in particular cases involving his subjects.

24. It is necessary that the Catholic religion should not appear to the minds of indigenous peoples as the religion of one or another nation, but should clearly manifest the mark of universality which it received from its Divine Founder. Likewise, the work of evangelisation must preserve the character of this catholicity, so that, through the utmost diligence of all missionaries, the danger may be removed of reinforcing among indigenous peoples the long-standing prejudice that the propagation of the faith serves only the interests and advantages of one or another particular nation.

(1) M. I., A. A. S., p. 447.—(2) M. I., A. A. S., p. 447.—(3) Instruction of the S. C. de Propaganda Fide, on the Feast of the Epiphany, 1920.—(4) Instruction of the S. C. de Propaganda Fide, 1639; Coll., I, n. 135.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 34

--- TRANSLATION ---
[Page 30]
BOOK I — GENERAL NORMS

**[Main Text]**
25. From this principle of such great importance, the following conclusions are drawn:

1. The Catholic religion shall be designated by the officially approved Chinese name «T’ien Chu Kiao». However, other names referring to essential attributes of the Church are not prohibited.

2. On the façade of churches there shall be inscribed only one title, written in Chinese characters: «T’ien Chu T’ang».

3. For mission residences, all designations indicating the nationality of missionaries shall be omitted; only the following inscription shall be used: «Catholica Missio».

4. In official letters and documents, the heading shall consist solely of either «Catholica Missio» or the name of the place, Vicariate, or Apostolic Prefecture, excluding any denominations that indicate the homeland of the missionaries.

5. All just laws of the Chinese state must be observed both by the faithful and by missionaries and priests, including those laws which restrict the protection afforded to Catholics by other nations.

Nevertheless, all questions concerning such “protection” are reserved for the supreme judgment of the Holy See.

6. Recourse to external authorities should be kept to a minimum—that is, only when all other means of resolving matters have been exhausted.

**TITLE VI.**
On the Oath Concerning Chinese Rites

26. All ecclesiastics, whether secular or religious, whether indigenous, European, or foreign-born, including military and naval chaplains entering China who exercise any missionary function—no less than missionaries properly so called—must, before undertaking any missionary office in China, absolutely take an oath to faithfully, fully, and inviolably observe the Constitution issued by Clement XI, *Ex illa die*, of 19 March 1715, particularly the Constitution of Benedict XIV, *Ex quo*, of 5 July 1742, and the Declarations of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith of 21 June 1895.

Decrees

**[Marginal Notes]**
[Centre left, superimposed on text]:
[ILLEGIBLE: ~15 characters]
[Left margin, below number 26]:
[UNCLEAR: "Decreta" or "Decreto"?]

**[Stamps]**
[Centrally placed on page, overlapping text, in diagonal orientation]:
(Circular seal with toothed border and Latin inscriptions, partially illegible)
[Visible text on seal]:
"ARCHIVIUM VATICANUM"
[Lower section of seal]:
"DECRETORIUM"
[Upper section of seal]:
[UNCLEAR: possibly "S. C. DE PROPAGANDA FIDE"]
[Centre of seal]:
[UNREADABLE: unidentified emblem or coat of arms]

**[Signatures]**
No signatures visible.

**[Archival References]**
No archival references visible in the image.

Page 35

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 31]

[Main Text]
«Ex quo singulari», according to the formula contained in the aforementioned constitution. This oath must be made before Apostolic Vicars within whose respective jurisdictions they reside, or before other persons deputed by them; religious, moreover, must take it before their own superiors in religion or those appointed by them who are present in these regions. All oaths, once duly signed, or at least authentic copies thereof, shall be transmitted as quickly as possible to the S.C.S. of the Office or to the S.C. for the Propagation of the Faith: directly by the Apostolic Vicars; and indirectly by religious superiors, who are bound to forward without delay the oaths taken before them by their subjects to their respective General Superiors, who in turn must immediately transmit them to the S.C.S. of the Office or to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

27. Penalties formerly in force against ecclesiastics who violated the decree concerning the Chinese rites are hereby declared abrogated, in accordance with canon 6, no. 5.

28. «We exhort all and each missionary in the Lord, that mindful of the oath they have sworn, they strive to the best of their ability to ensure that Christians under their care observe exactly, absolutely, and inviolably—without any evasion—all and every provision prescribed both in the above-mentioned Constitutions and in the various declarations issued by the Sacred Congregation on the matter of the Chinese rites; and therefore we expressly command that they clearly and distinctly instruct catechumens before baptism concerning the prohibitions laid down by the Holy Mother Church» regarding the aforesaid rites (1).

TITLE VII.
On the Uniform Romanisation of Chinese Names and Characters.

29. To prevent the risk of error, to confirm, and if necessary to establish uniformity, the transcription of Chinese names or characters into Latin letters—particularly for place names—shall follow the official method adopted and applied by the postal authorities; all other proposed systems of romanisation are to be rejected.

(1) Synod of Sutch., 1803, c. II, n. 4.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 36

--- TRANSLATION ---
[Page 32]
BOOK I — GENERAL NORMS

TITLE VIII.
On Commissions.

CHAPTER I.
On the Commission or Committee of Experts for Schools, Books, and Journals.

30. The First Chinese Council considers it necessary to establish a central, permanent Committee composed of five missionaries or priests, tasked with organising schools and overseeing the composition and dissemination of Catholic books. This Committee shall elect its own President, Vice-President, and Secretary.

31. The members of this initial Commission shall be appointed by the Apostolic Delegate, having consulted the local Ordinaries (Canon 105, §1). They shall serve in office for three years, or longer if required. Nevertheless, the Apostolic Delegate retains full authority to dissolve the Commission at any time for grave cause, and to reconstitute it anew after consulting the local Ordinaries.

The seat of the Committee shall be designated by the Apostolic Delegate, likewise upon consultation with the local Ordinaries.

32. In carrying out its duties in accordance with the sacred canons, this expert Committee operates under the supervision and authority of the Apostolic Delegate and the local Ordinaries, to whom it owes reverence and obedience.

33. Its principal responsibilities are as follows:
1º. To propose measures concerning religious, moral, literary, and scientific education for youth of both sexes in schools;
2º. To identify and prepare accurately the textbooks or books appropriate for use in schools;
3º. To recommend coordination among schools so that they may mutually support one another;
4º. To ensure the periodic publication of a report on the state of education, modelled on the previously issued and highly successful publication: *L’école en Chine*;

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 37

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 33]

[Main Text]
COMMITTEE FOR SCHOOLS, ETC. — FOR THE VERSION OF HOLY SCRIPTURE 33

5°. To oversee the publication and dissemination of books and other writings (which in no way treat political matters), for the propagation of the Catholic faith, both among the unlettered and among those educated in letters;

6°. To translate books and pamphlets, as well as the authentic Acts of the Apostolic See, from foreign languages into the Chinese language;

7°. To assist and support those who labour in publishing and disseminating Catholic books and periodicals, especially Catholic publishers and booksellers;

8°. To ensure, in accordance with the norms established in Book Four, proper supervision of young persons who travel to foreign regions for the purpose of study.

34. Furthermore, in each Mission, Ordinaries shall appoint one missionary or priest responsible for overseeing matters relating to education and the dissemination of Catholic literature.

These missionaries or priests shall be regarded as “corresponding members” (*membri corrispondenti*) of the central committee, with whom communication shall be maintained by correspondence. They shall provide the committee with timely “information,” and may be convened, at the prudent discretion of the Apostolic Delegate and according to necessity, to regional or general assemblies, where matters of greater importance are to be discussed.

CHAPTER II.

On the Commission or Committee of Experts
for the Chinese Translation of Holy Scripture.

35. The First Chinese Council considers it necessary to establish a second committee, composed of several missionaries and Chinese priests, whose duty shall be to translate the Sacred Scriptures—entire and complete—into the Chinese language, strictly observing the prescription of canon 1391, and indeed always providing explanatory annotations alongside the scriptural text. It shall also fall to this body, at an appropriate time, to translate into Chinese those acts and decrees of the First Chinese Council which, in the judgment of the Apostolic Delegate, would be useful or beneficial for the faithful to know, while reserving exclusively to the authority of the Apostolic Delegate the right to authorise any such Chinese translation of the Council’s acts or decrees.

[Signatures]
5

[Archival References]
(Not visible)

Page 38

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 34]
LIBER I. — NORMAE GENERALES

[Main Text]
36. The translation of the Scriptures shall be executed in a style that is indeed elegant, yet at the same time simple, so as to be readily understood by all.

37. Just as in the first, so in this second Commission, the selection of experts belongs to the Apostolic Delegate, after consultation with the local Ordinaries (1).

The Apostolic Delegate shall convene the experts he has selected for the first session; these shall elect from among themselves a President, Vice-President, and Secretary, and shall establish an account or programme of their work.

38. To those who have already undertaken this work of the highest importance and have translated one or more portions of the Scriptures into the Chinese language, the First Chinese Council expresses sentiments of fitting gratitude and duly bestows deserved praise.

CHAPTER III
On the Commission of Experts,
or Committee for a Uniform Text of Catechism and Prayers.

39. The First Chinese Council deems it necessary to establish a third Commission consisting of at least five expert missionaries or priests, whose duty it shall be to compose, in the Mandarin language, a single text of the catechism and common prayers for the whole of China, subsequently to be translated by those concerned into the various Chinese languages. In these various versions of the catechism, the same division of parts, the same content of lessons, and the same order in arranging the lessons shall be preserved. Nevertheless, individual Ordinaries shall retain the authority to introduce modifications and add lessons which each shall judge necessary or useful within his own territory; thus, while perfect similarity across the various catechisms is not required, substantial uniformity, as far as possible, should be sought.

40. As with the first and second Commissions, so too the appointment of this third Commission rests with the Apostolic Delegate, after consultation with the Ordinaries, and he shall convene it accordingly.

(1) Can. 105, §10.
Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 39

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 35]
[Main Text]
COMMITTEE FOR THE REVISION OF HOLY SCRIPTURE — ON THE CATECHISM, ETC. 35

41. The catechism shall consist of three books.
1º. The first will be a small catechism for children and girls preparing for their first communion, as well as for the elderly and uneducated, whether catechumens or Christians, who are unable to learn more extensive and profound teachings.
2º. The second will be an ordinary or intermediate catechism intended for elementary mission schools; for catechumens and ordinary Christians; and for public recitation in church.
3º. Finally, the third will be an enlarged catechism for catechists, teachers, secondary and higher schools, and for those Christians who wish to acquire a fuller and more in-depth understanding of doctrine.

42. These three catechisms should be composed in such a way that, in matters common to all, they employ the same words arranged in the same order, so that whoever has learned one catechism need not be required to relearn the same doctrine in a different form.

43. Regarding structure, after the introductory formulas of the sign of the cross, the Lord’s Prayer, the Hail Mary, the Apostles’ Creed, the commandments of God and the Church, the seven sacraments, the acts of Faith, Hope, Charity, and Contrition, as well as the invocation of the Angel of God, etc., the following are the principal sections of the catechism:
1º. On the Catholic Faith, or on those truths which must necessarily be believed for salvation;
2º. On the precepts of God and the Church;
3º. On grace and on the sacraments, considered individually;
4º. On prayer;
5º. On feasts.

So that no aspect of the Committee’s remit is neglected, it should treat, at the appropriate juncture, matters concerning Christian burial rites, the legitimate veneration by the faithful of deceased believers, and likewise the obligation incumbent upon Christians to support divine worship and the clergy.

44. There shall be a twofold edition of the common catechism prepared by the Committee, issued successively: one provisional edition, to be sent to all and each of the Ordinaries, so that they may examine it and return it to the Committee with amendments if necessary, though the final decision regarding proposed corrections—particularly those requested by only a few—shall remain with the Committee itself; and a second, definitive edition, which shall be committed to print.

[Margin Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No archival reference visible)

Page 40

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 36]
**BOOK I — GENERAL NORMS**

[Main Text]
after the previous edition has been revised by the Committee to the extent necessary or beneficial,

Ordinaries shall ensure, for such time as may be required, that this catechism, translated into the vernacular language, is promulgated within their respective territories.

45. By the term "common prayers" are meant those prayers which all the faithful are accustomed to recite together in church, namely:
1°. Morning and evening prayers;
2°. Sunday and feast-day prayers, as well as prayers before and after Mass;
3°. The Stations of the Cross;
4°. The Mysteries of the Rosary of the Blessed Virgin Mary;
5°. The liturgical litanies;
6°. Prayers before and after Holy Communion;
7°. Prayers for the commendation of the soul;
8°. The Office for the Dead.

The third Committee shall have responsibility for these common prayers. Furthermore, in order to address the particular devotional needs of the faithful, it shall also oversee the compilation of a separate manual containing various prayers drawn from the Sacred Liturgy.

It is likewise advisable to note that the number of common prayers should be fewer, and, where necessary, shorter than they have hitherto been in certain places.

46. The style of the prayers should indeed possess a certain degree of elegance, yet remain at once simple and clear, so that they may be readily understood even by the unlearned.

47. Therefore, wherever existing texts of prayers are already common and easily comprehensible, they shall be retained as far as possible. However, all Latin words shall be excluded, and rendered instead into Chinese according to sense, not literal phonetic transcription. As regards other matters, and especially the names of Saints, a uniform method of transcription shall be adopted, based on their pronunciation in Latin.

48. In accordance with canon 1385, §§ 1 and 2, neither the texts of prayers nor of the catechism shall be published until they have been approved by the Ordinaries and explicit permission for publication has been granted.

[Signatures]
Decrees

[Marginal Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps or Seals]
(No visible stamps or seals)

[Archival References]
(Not visible)

Page 41

--- TRANSLATION ---

[Page 37]

[Title IX.]
On the Preservation of Documents and Monuments

49. With regard to the preservation of documents and sacred monuments, the general law, as set out in canons 375–384, 534, 1047, 1158, 1280, 1281, 1301, 1418, 1523, 1530, 1548, 1811, 2309, 2405, and 2406, is recalled and commended by the First Council of China.

50. Furthermore, taking into account the particular circumstances of time and place, missionaries are directed to diligently seek out and preserve all materials relating to the growth of the faith, instances of persecution, and the testimonies of confessors.

51. Likewise, should missionaries discover geological, paleontological, archaeological, historical, or artistic monuments, or any other items of similar significance, they are to safeguard them. They shall also provide assistance to any missionary who, at the direction of his superiors, is engaged in scholarly work relating to such subjects.

[Title X.]
On Ecclesiastical Attire

52. § 1. In accordance with the legitimate customs to be adopted in China, where necessary, the First Council of China decrees that all clerics, both foreign and Chinese, shall wear the proper ecclesiastical habit commonly known as the *soutane*. Religious who possess their own distinctive habit are encouraged to wear it where practicable; the Council expresses special commendation for those who do so.

§ 2. Nevertheless, given the varying local conditions, diocesan ordinaries retain full discretion—particularly in rural areas—to permit priests and clerics to wear a dignified Chinese robe, provided that it is solely black or white in colour according to the season; that all appearance of secular luxury is excluded; and that, when worn outside the home, the Chinese robe is accompanied by the Roman collar, which serves as the distinguishing mark of priests and clerics.

§ 3. All priests and clerics, whether Chinese or foreign, are strictly prohibited from wearing European lay clothing.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(Information not available in the image)

Page 42

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 38]

[Main Text]
BOOK I. — GENERAL NORMS

TITLE XI.
On Precedence.

53. Matters of precedence are governed by common law, in accordance with canon 106 (1).

TITLE XII.
On the abolition of "prostrations" before priests.

54. § 1. Deep bows involving kneeling and bodily prostration, known as *K’o t’ow*, shall be replaced by moderate inclinations of the head and shoulders currently practised in the Republic and known as *Kin Kung*.

§ 2. The practice of kneeling before a Bishop and kissing his ring shall follow the custom commonly observed throughout the Church.

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 16 January 1924 (A.A.S., vol. 1924, p. 243).

END OF BOOK ONE.

[Archival References]
Decrees

Page 43

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK TWO.
ON PERSONS AND OFFICES
—*—
PART ONE.
ON CLERICS

TITLE I.
On the Roman Pontiff.

55. It is the right and duty of the one Roman Pontiff, Vicar of Our Lord Jesus Christ, to evangelise all nations either personally or through others. Vicars Apostolic, Prefects Apostolic, and Superiors of Missions, appointed by the one Apostolic See, govern their respective Vicariates, Prefectures, or Missions by ordinary power, indeed, but such power is vicarious in nature (1).

56. All missionaries shall show supreme reverence, obedience, and love towards the Holy See, both in word and example; and they shall always take care that all the faithful are of like mind, faithfully observing the laws and precepts promulgated by the Holy See. Wherefore, prayer for the Roman Pontiff shall be especially commended to the Christian people.

TITLE II.
On the Sacred Congregation de Propaganda Fide.

57. Since all the missions of China are immediately subject to the Sacred Congregation de Propaganda Fide, all missionaries, in accordance with canon 252,

(1) Canons 1350, §2; 197; 293, §1.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 44

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 40]
LIBER II. — DE PERSONIS ET OFFICIIS

praeculis habeant decreta, institutiones, responsiones quae ab
hae S. Congregatione emanarunt; nec omittere consulere cete-
rarum Congregationum responsiones ad regimen missionum
spectantes, quae ab Ordinariis alias notificabuntur.

TITULUS III.
De Delegato Apostolico.

58. Delegatus Apostolicus, in territorio sibi assignato,
advigilare debet in Ecclesiarum statum et Romanum Pontificem
de eodem certiorem facere.

Praeter hanc ordinariam potestatem, alias plerumque fa-
cultates obtinet, quae tamen sunt omnes delegatae (1).

59. Primum Concilium Sinense cum gaudio excipit Dele-
gatum Apostolicum, et paratissimum se praebet ad obsequendum
eius directioni secundum normas a Sede Apostolica ei traditas.

TITULUS IV.
De Vicariis ac Praefectis Apostolicis, necnon
de Superioribus Missionum (2).

60. Primum Concilium Sinense in memoriam revocat
canones 293, 294, 295, 297, 298, 301, § 1, 303, 305, 306, spectantes
Vicarios ac Praefectos Apostolicos, illos scilicet Praelatos
ecclesiasticos, qui nomine Romani Pontificis spirituale regimen
territorii, in dioecesim non erecti, potestate ordinaria gerunt.
Item, canones 333, 335, 336, 337, 347, ad Episcopos sese referen-
tes, in quantum isti canones ad Vicarios ac Praefectos Aposto-
licos accommodantur.

61. Vicarii Apostolici in regimen Vicariatus neque per
se neque per alios, nec ullo sub titulo sese ingerere possunt,
ante captam legitime possessionem eiusdem Vicariatus. Sed si,

(1) Can. 267.—(2) Nomine Vicarii Apostolici et Apostolici Vicariatus, nisi
ex contextu aliud apparet, veniunt etiam Praefecti Apostolici et Praefecturae
Apostolicae, necnon Superiores missionum sui iuris et territoria in missiones
sui iuris erecta.

Decreta

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 40]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

Superiors shall possess the decrees, instructions, and responses issued by this Holy Congregation; they must also take care to consult the responses of other Congregations concerning the governance of missions, which will be communicated to them at appropriate times by the Ordinaries.

TITLE III.
On the Apostolic Delegate.

58. The Apostolic Delegate is obliged to oversee the condition of the Churches within the territory assigned to him and to keep the Roman Pontiff fully informed thereof.

In addition to this ordinary authority, he usually holds other faculties, all of which are delegated (1).

59. The First Synod of China receives the Apostolic Delegate with joy and declares itself fully prepared to comply with his directives according to the norms entrusted to him by the Apostolic See.

TITLE IV.
On Apostolic Vicars and Apostolic Prefects, as well as on Superiors of Missions (2).

60. The First Synod of China recalls to memory canons 293, 294, 295, 297, 298, 301, §1, 303, 305, and 306, which concern Apostolic Vicars and Apostolic Prefects—namely, ecclesiastical prelates who exercise ordinary spiritual governance over a territory not yet erected into a diocese, acting in the name of the Roman Pontiff. Likewise, it recalls canons 333, 335, 336, 337, and 347, which pertain to Bishops, insofar as these canons are applicable to Apostolic Vicars and Apostolic Prefects.

61. Apostolic Vicars may not assume control of the administration of a Vicariate—neither personally nor through others, nor under any pretext—before having lawfully taken possession of that Vicariate. However, if

(1) Cf. Canon 267.
(2) The terms "Apostolic Vicar" and "Apostolic Vicariate", unless otherwise indicated by context, include likewise Apostolic Prefects and Apostolic Prefectures, as well as Superiors of exempt missions (*missiones sui iuris*) and territories established as exempt missions (*missiones sui iuris*).

Decrees

Page 45

--- TRANSLATION ---
[Page 41]

[Main Text]
DELEGATES OF THE APOSTOLIC VICAR – APOSTOLIC VICARS – VISITATION OF VICARIATES 41

61. Those who, prior to their appointment to office, served as Pro-Vicars or as members of the Council of Direction or Administration of the Vicariate may continue to hold and exercise these offices after their appointment (1).

62. The establishment of district vicariates (vicariatus foraneos) falls within the ordinary authority of Apostolic Vicars and Prefects. However, once the territorial divisions of a Vicariate or Prefecture have been established, ecclesiastical boundaries must not be altered without grave cause.

It is likewise the responsibility of the same Ordinary to designate central missionary stations; these may not be changed without his prior consultation.

63. Apostolic Vicars and Prefects are not permitted, without consulting the Apostolic See, to grant permission to missionaries sent directly by the Holy See to leave their vicariate or prefecture permanently or to transfer elsewhere; nor may they in any way expel such missionaries. However, they, together with their legitimate Superiors, may dismiss religious who have not been sent directly by the Holy See. — In cases of public scandal, Apostolic Vicars and Prefects may, after consulting their Council and, in the case of religious, having given due notice, as far as possible, to the Superior concerned, immediately remove a missionary from office, provided that the Apostolic See is informed without delay (2).

TITLE V.
On the Visitation of Vicariates.

64. Ordinaries must remember that they are strictly bound to visit personally, whenever necessary, the region entrusted to them, or, if lawfully impeded, to arrange for another to do so. During such visitations, they must examine all matters relating to faith, morals, the administration of the Sacraments, the preaching of God’s word, the observance of holy days, divine worship, the education of youth, and ecclesiastical discipline (3).

65. They shall faithfully observe the provisions set out in canons 345 and 346 regarding the proper conduct during visitations, and shall avoid all inappropriate customs and unnecessary expenses.

(1) Canon 334, § 2. — (2) Canon 307. — (3) Canon 301, § 2.

[Signatures]
6

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 46

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 42]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
66. The Ordinary shall be received with dignity and reverence, as a minister of God and Vicar of the Roman Pontiff. Upon his first arrival, he should be informed concerning the state of Christianity; in particular, he must be notified of any scandals or superstitious practices—of which he may be unaware—to which the local Christian faithful may have resorted. Finally, the parish registers shall be presented to him.

TITLE VI.
On the quinquennial and annual reports,
and also on the ad limina visit.

67. Vicars and Apostolic Prefects are bound to submit to the Holy See a full and accurate report on the condition of their vicariate or prefecture every five years. However, if the year for submitting the report falls entirely or partially within the first two years of their administration, the Vicar or Apostolic Prefect may, for that occasion, refrain from preparing and submitting the report. The report must be in writing and signed both by the Vicar or Apostolic Prefect and by at least one of their consultors (1).

68. At the close of each year, Vicars and Apostolic Prefects shall send to the Holy See an account of the number of converts, baptisms, and the annual administration of the sacraments, together with other matters deemed particularly noteworthy (2).

69. Vicars and Apostolic Prefects are required, like residential Bishops, to make the sacred ad limina visit in the year in which they are obliged to submit their report. Nevertheless, if they are seriously impeded from doing so, they may fulfil this obligation through a procurator, even if resident in Rome (3).

TITLE VII.
On the privileges and faculties of Ordinaries.

70. From the moment authentic notice is received of canonical appointment having been made, Bishops—whether residential or titular—enjoy the privileges enumerated in canon law (4), and “Vicars and Prae-

(1) Can. 300, 340. — (2) Can. 300, §2. — (3) Can. 299 et 341. — (4) Can. 349.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 47

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 43]

[Main Text]
RELATIONES — FACULTATES — PRO-VICARIUS APOSTOLICUS 43
fectis Apostolicis, characteribus episcopalis auctis, privilegia honorifica competunt, quae ius concedit Episcopis titularibus; si autem characteribus episcopali careant, habent tantum, durante munere et in proprio territorio, insignia et privilegia Protonotariorum Apostolicorum de numero participantium'' (Can. 308).

71. Vicarii et Praefecti Apostolici, etsi episcopali dignitate careant, exercere possunt eos potestatis actus qui in Codice enumerantur.

TITULUS VIII.
De Pro-vicario et de Pro-praefecto Apostolico.

72. Ad normam canonis 309, Vicarius vel Praefectus Apostolicus, nisi Coadiutor cum futura successione a S. Sede fuerit datus, debet ubi primum in territorium adventit nominare Pro-vicarium vel Pro-praefectum; qui quidem, vivente Vicario aut Praefecto, nullam habet potestatem, nisi quae fuerit ab eodem sibi commissa; sed, deficiente Vicario aut Praefecto, vel eorum iurisdictione impedita, debet totum regimen assumere, et in hoc munere permanere donec a S. Sede aliter fuerit provisum.

Pro-vicarius vel Pro-praefectus, qui titulari successerit, debet deputare clericum qui sibi, eodem modo, in munere succedat.

Casu quo nullus administrator fuerit designatus, sive a titulari sive a pro-titulari, sede vacante vel impedita, regimen assumit senior in vicariatu vel praefectura.

73. Si Vicariatus vel Praefectura Apostolica concreditur alieni Societati religiosae, ad mentem canonis 295, senior in Vicariatu vel Praefectura reputatur sacerdos qui litteras suae destinationis, a Superiore Societatis datas, Ordinario prius exhibuit. Si plures eodem tempore litteras exhibuerint, senior ordinatione, si plures eodem tempore ordinationem receperint, senior aetate.

Ut ergo omnis difficultas praecaveatur, Concilium Sinense Superioribus Societatum commendat ut, subditos suos ad Vicariatum vel Praefecturam mittentes, eis tradant litteras patentes earum destinationis Ordinario exhibendas.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 43]

[Main Text]
RELATIONS — FACULTIES — APOSTOLIC PRO-VICAR 43
When Apostolic Vicars or Prefects are granted the episcopal character, they are entitled to the honorary privileges accorded to titular bishops by right; however, if they lack the episcopal character, they possess only, for the duration of their office and within their own territory, the insignia and privileges of Apostolic Protonotaries *de numero participantium* (Canon 308).

71. Apostolic Vicars and Prefects, even if they do not hold episcopal dignity, may exercise those acts of authority enumerated in the Code.

TITLE VIII.
On the Pro-Vicar and the Pro-Prefect Apostolic.

72. In accordance with Canon 309, an Apostolic Vicar or Prefect—unless a Coadjutor with the right of succession has been appointed by the Holy See—must, upon first entering his territory, appoint a Pro-Vicar or Pro-Prefect. This individual possesses no authority during the lifetime of the Vicar or Prefect, except such as is explicitly entrusted to him by the latter. However, should the Vicar or Prefect die or become impeded in the exercise of jurisdiction, the Pro-Vicar or Pro-Prefect must assume full administrative responsibility and continue in this role until further provision is made by the Holy See.

A Pro-Vicar or Pro-Prefect who succeeds to the title is himself obliged to appoint a clergyman who shall succeed him in office in like manner.

In cases where no administrator has been designated—either by the incumbent or by the acting incumbent—during a vacancy or impediment of the see, governance devolves to the senior cleric within the vicariate or prefecture.

73. Where an Apostolic Vicariate or Prefecture is entrusted to a religious society other than the one previously responsible, in accordance with Canon 295, the senior cleric within the Vicariate or Prefecture is deemed to be the priest who has first presented to the Ordinary the letters confirming his appointment issued by the Superior of the Society. If several priests present such letters simultaneously, seniority is determined by date of ordination; if ordination dates are identical, seniority is determined by age.

To prevent any difficulties arising in practice, the Synod of China recommends that Superiors of religious societies, when sending subjects to serve in a Vicariate or Prefecture, provide them with open letters patent of appointment addressed to the Ordinary for presentation upon arrival.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 48

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 44]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

74. Where a Vicariate or Prefecture is entrusted to the governance of indigenous priests, the senior among them shall be the one designated as such under canon 106, n. 3.

75. A Pro-Vicar, Pro-Prefect, or any individual upon whom the care of a Vicariate or Prefecture devolves during a vacancy or impediment of office, is bound immediately to notify the Holy See. Such a person may exercise all faculties belonging to a Vicar or Prefect, except those granted personally on account of merit. The administration must be maintained with all its faculties until the successor has lawfully taken canonical possession of the office (1).

TITLE IX.
On the Delegate Vicar.

76. An Apostolic Vicar and Prefect may appoint a Delegate Vicar, who possesses the same jurisdiction in spiritual and temporal matters as that held by a diocesan Vicar General under canon law (2).

77. Therefore, all provisions concerning the Vicar General set forth in canons 366, 367, 368, 369, and 371 apply equally to the Delegate Vicar. Upon a vacancy of the see, the jurisdiction of the Delegate Vicar ceases, and full governance passes to the Pro-Vicar or Pro-Prefect Apostolic, unless the Holy See provides otherwise (3).

TITLE X.
On the Council of the Mission.

78. In accordance with canon 302, Ordinaries are required to establish a Council consisting of at least three of the senior and most prudent missionaries; they must consult this body in weightier and more difficult matters.

79. Since the Ordinary acts alone in decision-making, it suffices for validity that he hears the counsel of his advisers. Although he is under no obligation to follow their collective opinion, even if unanimous,

(1) Can. 310, 311. — (2) Instr. S. Cong. de Propaganda Fide, 8 Dec. 1919. — (3) Can. 309, § 2 et can. 371.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 49

--- TRANSLATION ---
[Page 45]

[Main Text]
VICARIUS DELEGATUS — DUPLEX CONSILIUM — ARCHIVUM 45

he should proceed accordingly; however, he ought to defer to their unanimous votes, and not depart from his own judgment except for a compelling reason, which he must assess as such.

All members of the council, when consulted, are required to express their opinions with the due reverence, fidelity, and sincerity that the matter demands.

80. It is within the right of Ordinaries to appoint whomever they wish; nevertheless, it is advisable that one or two indigenous priests be included among the councillors.

TITLE XI.
On the Council of Administration.

81. Ordinaries shall faithfully observe the provisions laid down in canon 1520 regarding the establishment of a Council for the administration of ecclesiastical goods, as well as the obligation to consult this Council on administrative matters of greater importance.

82. The consultants appointed for administration may be the same individuals elected by missionaries to serve on the Mission Council (1).

83. Just as in the case of the Mission Council, it is fitting to include one or two indigenous priests in the Council of Administration.

TITLE XII.
On the Vicariate Archive.

84. Given that canon 304, §1 states that Vicars and Apostolic Prefects are, taking into account local conditions and personnel, equally bound by the laws prescribed for Bishops concerning the establishment of an archive, the Synod of Sineu recalls to mind canons 375, 376, 377, 378, 379, and 384, which pertain to the episcopal archive.

(1) Response of the Cardinal Prefect of the Congregation for the Propagation of the Faith, 13 June 1921.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 50

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 46]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XIII.

De divisione interna Vicariatus et de Vicariis foraneis.

85. Territoria quae non sunt erecta in dioeceses, sed reguntur a Vicariis aut Praefectis Apostolicis dicuntur «In statu Missionis».

86. Lato sensu possunt dici «in statu Missionis» regiones quae, etsi hierarchia inibi constituta sit, adhuc tamen inchoatum aliquid prae se ferunt et subiciuntur Congregationi de Propaganda Fide.

87. Unius Sedis Apostolicae est iudicare atque decernere quando et quomodo territorium aliquod, relicto «statu Missionis», ex iurisdictione S. Congregationis de Propaganda Fide iuri communi subiiciatur eoque regatur.

88. Unius supremae ecclesiasticae potestatis est Vicariatus Apostolicos et Praefecturas Apostolicas erigere, mutare et supprimere (1).

89. Missionarius est sacerdos a Sede Apostolica mediate (i. e. mediante Societate religiosa cuius is sacerdos est membrum), vel immediate missus, ad fidem Christi infidelibus praedicandam, et ad eam fidem in iam conversis excolendam sub dependentia Vicarii vel Praefecti Apostolici, aut Superioris Missionis.

90. Si qui inter fideles aliquos Missionis ad sacerdotium promoveantur, ii clerum indigenam efformare dicuntur; qui clerus, natura sua saecularis est, sed et religiosus fieri potest, si alieni Religioni cooptetur. Sacerdos indigena a Missionario proprio dicto distinguitur, eo quod in loco ipso Missionis natus est, et non illic ab exteris regionibus missus. In Actis vero huius Concilii nomine Missionariorum veniunt quoque Sacerdotes indigenae, nisi aliter expresse caveatur.

91. Modo nihil vel a iure vel ab Ordinariis statutum sit circa iura et obligationes cleri indigenae, in omnibus aequiparantur Missionariis.

92. Ea est Sacrorum Canonum mens ut cuiusvis seu Vicariatus Apostolici seu Praefecturae territorium in distinctas partes dividatur, quarum singulae determinatum populum cum propria

(1) Can. 215, § 1.

Decreta

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION**

[Page 46]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XIII.

On the internal division of Vicariates and on Foreign Vicars.

85. Territories which have not been erected into dioceses but are governed by Apostolic Vicars or Apostolic Prefects are said to be *in statu missionis* [in a state of mission].

86. In a broader sense, regions may also be described as *in statu missionis* if, although an ecclesiastical hierarchy has been established within them, they still exhibit certain incomplete characteristics and remain subject to the Congregation for the Propagation of the Faith.

87. It pertains exclusively to the Apostolic See to judge and determine when and how a given territory, having left the *status missionis*, shall be transferred from the jurisdiction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to the common law of the Church and thereafter be governed accordingly.

88. The establishment, modification, and suppression of Apostolic Vicariates and Apostolic Prefectures belong solely to supreme ecclesiastical authority.¹

89. A missionary is a priest sent either directly by the Apostolic See or indirectly (i.e., through a religious society of which the priest is a member) to preach the Christian faith to unbelievers and to foster that faith among those already converted, under the dependence of an Apostolic Vicar or Apostolic Prefect, or of a Mission Superior.

90. When certain members of the faithful within a mission are promoted to the priesthood, they are said to form the indigenous clergy. This clergy is by its nature secular, though it may become religious should its members be incorporated into an established religious order. An indigenous priest is distinguished from a proper missionary in that he was born within the mission territory itself, rather than being sent there from external regions. However, in the Acts of this Council, the term 'missionaries' also includes indigenous priests, unless expressly stated otherwise.

91. In the absence of any specific provisions laid down either by law or by ordinaries regarding the rights and obligations of the indigenous clergy, they are to be regarded as equal to missionaries in all respects.

92. It is the intention of the Sacred Canons that the territory of any Apostolic Vicariate or Apostolic Prefecture be divided into distinct parts, each comprising a defined population with its own

¹ Can. 215, § 1.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 51

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 47]
DIVISIO INTERNA VICARIATUS

[Main Text]
ecclesia et peculiari pastore habeant (1). Quare Vicarii Praefectique Apostolici eo tendere debent ut Missionem sibi concreditam ad hanc suscipiendam aptae constitutionis formam praeparent, et, ubi iudicaverint ad eam divisionem procedi posse, id pericere ne omittant.

93. Non praepropere tamen et inconsiderate urgenda est divisio, praesertim si ea quae necessaria sunt, praevidentur defutura (Can. 1415, § 3). Prae oculis in primis habeant Ordinarii, in erigendis quasi-paroeciis, utilitatem animarum et quibus incrementis res catholica in suis regionibus adoleverit. Res hinc serio examinetur, audita, ad normam can. 302, Consiliatorum sententia, vel etiam praecipuorum Missionariorum in congressu coadunatorum. (2)

94. Neque tamen necessæ est, neque suadendum, ut expectetur donec totum Vicariatus vel Praefecturae territorium in quasi-paroecias disperti possit: pedetentim enim et per partes opportune procedatur, ita ut quaedam pars in quasi-paroecias dividatur, alterius partis divisione in idoneum tempus dilata.

95. Erectio quasi-paroeciae fiat per decretum Ordinarii. In eo clare describantur territorii limites; quod si hoc obtineri nequit, sufficit renuntiare quae christianitates ad singulas quasi-paroecias pertineant. Decreto insuper statuatur quae sit ecclesia principalis quasi-paroeciae, necnon residentia quasi-parochi.

96. Huius Decreti duo exemplaria conficiantur quorum unum in archivo Ordinarii, alterum in actis quasi-paroeciae modo erectae adservetur.

97. Constituta quasi-paroecia, ipso facto oriuntur iura et obligationes quasi-parochi, quae a C. I. C. sauciuntur.

98. Quod spectat ad matrimonia celebranda, in institutis quasi-paroeciis, attendatur oportet ad canones 1095 et 1096; in locis vero ubi non sunt constitutae quasi-paroeciae, Missionarii censendi sunt cooperatores Vicarii vel Praefecti Apostolici, ac proinde cum licentia generali ab Ordinario concessa valide et licite assistunt matrimoniis.

99. Similiter ex quasi-paroeciae erectione sequitur ut omnes ecclesiae, capellae et oratoria, intra fines territorii quasi-

[Archival References]
(1) Can. 216, § 2.— (2) Can. 303.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 47]
INTERNAL DIVISION OF THE VICARIATE

[Main Text]
that each community may have its own church and designated pastor (1). Therefore, Vicars and Apostolic Prefects ought to strive towards preparing the mission entrusted to them for this appropriate ecclesiastical structure, and, where they judge that such a division may be implemented, they must not neglect to undertake it.

93. Nevertheless, such division should not be pursued prematurely or without due consideration, particularly if essential resources are anticipated to be lacking (Canon 1415, § 3). When establishing quasi-parishes, Ordinaries must above all keep in view the spiritual welfare of souls and the extent to which the Catholic mission has advanced within their regions. This matter should therefore be seriously examined, having heard the opinions—according to the norms of canon 302—of the Consultors, or even of the principal missionaries gathered in conference. (2)

94. It is neither necessary nor advisable to delay until the entire territory of the Vicariate or Apostolic Prefecture can be fully divided into quasi-parishes. Rather, progress should be made gradually and in stages, so that one portion may be subdivided into quasi-parishes while the division of another portion is deferred to a more suitable time.

95. The establishment of a quasi-parish shall be effected by a decree issued by the Ordinary. This decree must clearly define the territorial boundaries; if precise demarcation proves impossible, it suffices to specify which Christian communities belong to each respective quasi-parish. Furthermore, the decree shall designate the principal church of the quasi-parish and the residence of the quasi-parish priest.

96. Two copies of this decree shall be produced: one to be preserved in the archives of the Ordinary, the other in the records of the newly established quasi-parish.

97. Upon the canonical establishment of a quasi-parish, the rights and obligations of the quasi-parish priest arise automatically, as defined by the Code of Canon Law (CIC).

98. With regard to the celebration of marriages in established quasi-parishes, attention must be paid to canons 1095 and 1096. In areas where quasi-parishes have not yet been established, missionaries are to be regarded as collaborators of the Vicar or Apostolic Prefect, and thus, provided they possess general permission granted by the Ordinary, they may validly and licitly assist at marriages.

99. Similarly, the establishment of a quasi-parish entails that all churches, chapels, and oratories within the territorial boundaries of the quasi-

[Archival References]
(1) Canon 216, § 2. — (2) Canon 303.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 52

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 48]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
parish is situated, shall be considered subsidiary and remain under its jurisdiction and dependence until they attain quasi-parochial status or are removed from the care of the quasi-parish priest in accordance with canon 464.

100. Finally, it will be most advisable, once the territory has been divided into quasi-parishes, also to subdivide the Vicariate or Prefecture into several districts, each encompassing multiple quasi-parishes, so as to foreshadow the establishment of rural vicariates (Vicariatus foranei), thereby ensuring more effective governance and administration of the Mission (1).

101. As far as the nature of the localities and the needs of the Christian faithful permit, Ordinaries should ensure that missionary residences are arranged in such a way that missionaries can conveniently meet one another at least once a month, both for the purpose of sacramental confession and to enjoy mutual spiritual consolation and support (2).

102. In regions where the sacred hierarchy has indeed been established, but which remain subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, the following provisions apply (3):

1°. Since dioceses subject to this Sacred Council must be regarded as mission territories, it may be permitted for certain portions of territory to remain undivided—that is, without defined parish boundaries.

2°. However, those parts of the territory that have already been delimited, or which may be delimited in future according to canon 216, are to be regarded nominally as parishes; yet the particular regulations concerning quasi-parishes are to be applied to them.

3°. Bishops of Mission territories are granted special faculties to appoint religious (regular clergy) to serve in parishes when there is an absolute lack of suitable priests from the secular clergy.

103. In accordance with the Instruction of the S.C. for the Propagation of the Faith on the establishment of quasi-parishes (25 July 1920), the First Plenary Council of China holds that the creation of quasi-parishes should be undertaken with great caution and restraint in places where there is no sufficient number of indigenous secular priests available to whom the office of quasi-parish priest may be entrusted.

104. All provisions laid down in the Code of Canon Law from canon 445 to canon 450 concerning rural vicars (Vicarii foranei) shall, by appropriate analogy, be applied to missionaries who are elected to fulfil the role of rural vicar.

[Archival References]
(1) Canons 217, 445 et seq.; cf. A.A.S. vol. 1920, p. 332.—(2) A.A.S., vol. 1922, p. 291, cap. IV, n. 20, a.—(3) A.A.S., vol. 1921, p. 18.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 53

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 49]

[Main Text]
VICARS FORANE — QUASI-PARISH PRIESTS

105. When a Missionary has died, the Vicar Forane shall provide for the spiritual needs of the district until such time as the Ordinary makes appropriate arrangements.

TITLE XIV.

On Missionaries or Quasi-Parish Priests.

106. Quasi-parish priests are those who govern a quasi-parish (1).
The proper Ordinary appoints quasi-parish priests from among the secular clergy of the locality, having consulted the Council (2); in the case of religious clergy, however, the Ordinary shall appoint them in accordance with canon 456.
All are removable at will (3).

107. Where quasi-parish priests have not been canonically instituted, they do not differ from missionaries. — Missionaries are to be regarded as cooperator vicars of the Vicar or Prefect Apostolic, in accordance with canon 476.
Where several secular missionaries reside together in the same residence, the Ordinary shall designate one priest to exercise authority over the others.

108. Since quasi-parish priests are equated with parish priests in respect of all parochial rights and obligations, the provisions established in canons 462, 466, 467, 468, 469, 1329, 1330, 1331, 1332, 1333, 1344, 1345, 1347, and 1348 regarding parish priests are to be applied to them, mutatis mutandis.

109. Cooperator vicars, appointed by the local Ordinary, may assist quasi-parish priests; their rights and duties shall be derived from the letters of appointment and commission issued by the Ordinary. By virtue of their office, they are to substitute for the quasi-parish priest when necessary and assist in the entire parochial ministry, excepting only the obligation to apply the Mass for the people (4).

110. Priests, especially quasi-parish priests, should diligently ensure that children who show signs of an ecclesiastical vocation are carefully protected from the contagion of worldly influences, formed in piety, instructed in the rudiments of learning, and nurtured in the germ of their divine calling.

(1) Canon 451, § 2, no. 10. — (2) Canon 457. — (3) Canons 454, §§ 4 and 5. — (4) Canon 476.

7

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 54

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 50]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XV.

De Missionibus seu Visitationibus annuis.

111. Nomine Missionum hic intelliguntur non exercitia spiritualia populo data, sed visitationes, prædicationes et Sacramentorum administrationes quibus provideat missionarius visitando stationes christianorum.

112. Missionarius quotannis in omnibus suis christianitatibus hanc missionem seu visitationem annuam peragat. Praeter illam commendatur ut missionarii aliquoties in anno insuper visitent christianitates.

113. Optandum est ut, in magnis praesertim christianitatibus, Missionarii bini missionem peragant.

114. Missionarii visitationem annualem faciant iuxta rationem agendi conformem uniuscuiusque regionis usibus et moribus, ab Ordinario determinandam.

115. Ordinarii, de consilio præcipuorum missionariorum, et spectata temporum, locorum et personarum ratione, in suis regionibus ordinandas curent aptas normas ut visitationes annuae maiore cum fructu peragi valeant.

Speciatim autem de Sacramentorum usu et administratione solliciti sint missionarii; nec omissant sedulo exercere aliquot christianos, sive viros sive mulieres, ad modum baptizandi, eosque de necessitate baptismi et de magnitudine huius ministerii sollerter instruere.

Tandem, pro certo habentes hoc esse fere unicum subsidium conservandi et augendi fructus visitationis annuae, toti in id incumbant ut apud Christifideles sanctissimum morem aliquas preces in familia recitandi aut introducant aut solidius stabiliant.

TITULUS XVI.

De exercitiis spiritualibus pro laicis.

116. Ordinarii advigilent ut in maioribus christianitatibus, si commode fieri possit, exercitia spiritualia aliquando habeantur.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

--- TRANSLATION ---
[Page 50]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XV.

On Annual Missions or Visitations.

111. The term ‘Missions’ here refers not to spiritual exercises conducted for the people, but rather to pastoral visitations, preaching, and the administration of the Sacraments carried out by a missionary through visits to Christian settlements.

112. The missionary shall conduct this annual mission or visitation in all his Christian communities each year. In addition, it is recommended that missionaries make supplementary visits to these communities on several occasions throughout the year.

113. It is desirable that, particularly in larger Christian communities, missions be conducted by two missionaries working together.

114. Missionaries shall carry out the annual visitation according to a method of operation suited to the customs and practices of each respective region, as determined by the Ordinary (ecclesiastical authority).

115. Ordinaries, in consultation with senior missionaries and taking into account the conditions of time, place, and persons involved, shall ensure that appropriate guidelines are established within their regions so that annual visitations may be conducted with greater fruitfulness.

Missionaries, in particular, shall take diligent care regarding the use and administration of the Sacraments; they must not neglect to train carefully selected lay Christians—men or women—in the proper manner of administering baptism, instructing them thoroughly on the necessity of baptism and the significance of this ministry.

Finally, recognising that the promotion of the most sacred practice of reciting prayers within the family household is almost the sole means of preserving and enhancing the fruits of the annual visitation, missionaries shall devote themselves wholeheartedly to either introducing this custom among the faithful or strengthening it where already established.

TITLE XVI.

On Spiritual Exercises for the Laity.

116. Ordinaries shall ensure that, in larger Christian communities where feasible, spiritual exercises are held from time to time.

Decrees

[Marginal annotations]
(No marginal annotations visible)

[Seals or stamps]
(No seals or stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 55

--- TRANSLATION ---
[Page 51]

[Main Text]
MISSIONS—SPIRITUAL EXERCISES—RESIDENCE—ARCHIVES 51

To ensure more abundant spiritual fruits, the following precautions should be observed:

1°. Regarding time: Such spiritual exercises should only be conducted outside the usual period of the mission, and at a time when the people are not required to engage in fieldwork or agricultural labour.

2°. Regarding participants: Coadjutors and other missionary assistants—especially catechists, local leaders (priores), and notable figures—should be particularly summoned. Men shall be instructed separately from women.

3°. Regarding the preacher: If the spiritual exercises are delivered by the missionary himself, it is desirable that he be assisted, especially during the hearing of confessions, by one or more priests.

TITLE XVII.

On Residence.

117. The First Synod of China references Canon 465 concerning the residence of parish priests, applying it analogously to quasi-parochial missionaries.

118. Missionaries shall reside within the district or mission entrusted to them by the Ordinary. They may not absent themselves for any considerable length of time without grave and urgent cause, unless they have consulted the Ordinary and left behind a substitute approved by him.

119. Although missionaries do not possess, under Canon Law, the right to regular vacation, Ordinaries retain the authority to grant leave of absence as necessity or the circumstances of persons and affairs may require.

TITLE XVIII.

On the Archive and Parochial Registers.

120. Parish priests and those acting in a quasi-parochial capacity shall faithfully observe the provisions of Canon 470 regarding the compilation and safekeeping of parochial registers, as well as the maintenance of an archive.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 56

--- TRANSLATION ---

[Page 52]

[Main Text]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

121. The names of those baptised, together with mention of the minister, parents, and godparents, as well as the place and date of the administration of baptism, must be carefully and without delay recorded in the baptismal register. Baptisms administered to illegitimate children shall also be noted, along with the name of the father or mother if known, in accordance with canon 777.

122. In cases where a priest is absent and another person administers baptism privately, the names of the baptised, the baptiser, and the witnesses—required under canon 742, §1 to establish legitimate proof of valid and properly administered baptism—shall, at the appropriate time and following an examination regarding the validity of the baptism conferred, as well as the completion of the requisite baptismal rites, be entered into the register.

123. In the event of a change of missionary, the parish records must be faithfully handed over to the successor.

124. Furthermore, the missionary shall ensure that a historical register or codex is compiled, in which notable events—both sacred and secular—occurring within the Mission are recorded in a brief but truthful account. For, just as a great building is constructed from stones, so too are the annals, struggles, martyrdoms, triumphs, and deeds of the Holy Mother Church drawn forth and celebrated from small documents.

125. Where documents are to be submitted for inspection or copies transcribed, the provisions of canon 384 must be observed.

TITLE XIX.
On the Annual Report to the Ordinary

126. There are two reports to be sent annually to the Ordinary: one spiritual, the other temporal.

127. Missionaries shall make a precise and faithful annual report to the Ordinary concerning their administration and the spiritual condition of the souls entrusted to them, following the form established by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

128. The missionary himself shall accurately and sincerely prepare and sign an account of goods received both by the Mission and from other sources for the benefit of the Mission, in accordance with canon 1536, §1, and shall render this account to the Ordinary every year.

Page 57

--- TRANSLATION ---
[Page 53]

[Main Text]
PAROCHIAL BOOKS — DUPLICATE REPORT — INCARDINATION 53

TITLE XX.
On the Incardination and Transfer of Clerics.

129.—Canons 111–117 are reproduced here, with appropriate correspondences drawn between like provisions, taking into account also canon 981.

Canon 111.—§ 1. Every cleric must be affiliated either to a diocese or to a religious institute; thus, it is not permissible under any circumstances to admit clerics who are unattached or without such affiliation.
§ 2. By reception of first tonsure, a cleric is affiliated—or, as it is commonly expressed, incardinated—into the diocese for whose service he was promoted.

Canon 112.—Except in cases provided for in canons 114 and 641, § 2, for a cleric to be validly incardinated into a diocese other than his own, he must obtain from his Ordinary letters of perpetual and absolute excardination, signed by that same Ordinary; and from the Ordinary of the receiving diocese, letters of perpetual and absolute incardination, likewise signed.

Canon 113.—A General Vicar may not grant excardination or incardination without special mandate; nor may a Diocesan Administrator (Vicarius Capitularis) do so before the passage of one year following the vacancy of the episcopal see, and only with the consent of the Cathedral Chapter.

Canon 114.—Excardination and incardination are deemed to have taken place if a cleric has obtained a residential benefice in a diocese other than his own, with the written consent of his own Ordinary, or with written permission granted by him to leave the diocese permanently.

Canon 115.—A person is likewise excardinated from his original diocese through the making of religious profession, in accordance with the norms of canon 585.

Canon 116.—Excardination may not take place without just cause, and does not take effect unless followed by incardination into another diocese; the Ordinary of the receiving diocese shall promptly inform the previous Ordinary of this incardination.

Canon 117.—An Ordinary should not proceed to incardinate a cleric from another diocese unless:
1º. The necessity or advantage of the diocese requires it, observing all legal prescriptions regarding the canonical title for ordination;
2º. He has received legitimate documentary proof that lawful excardination has been granted, and has further obtained from the curia releasing the cleric—confidentially, where necessary—adequate testimonials concerning the cleric’s birth, life, conduct, and studies, especially when dealing with the incardination of clerics of a different language or nationality; the Ordinary releasing the cleric, bearing a grave responsibility before his conscience, must ensure that these testimonials conform to the truth;
3º. The cleric has declared by oath, made before the said Ordinary or his delegate, his intention to bind himself permanently to the service of the new diocese, in accordance with the sacred canons.

Canon 981.—§ 1. If none of the titles specified in canon 979, § 1, is available, the title of service to a diocese may suffice; and in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, the title of missionary service may serve instead, provided always that

Page 58

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 54]

[Main Text]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

the candidate to be ordained, having made a sworn declaration, shall devote himself in perpetuity to the service of the diocese or mission, under the authority of the local Ordinary for the time being.

§ 2. The Ordinary who promotes a priest to a title of ecclesiastical or missionary service is bound to grant him a benefice, office, or sufficient subsidy adequate for his proper sustenance.

TITLE XXI.

On the Economic Provision for the Secular Clergy.

130.—Due to the diversity of places and customs, the First Synod of China is unable to establish particular norms. The following are general regulations:

1°. If a priest of the secular clergy, whether European or Chinese, has entered into an agreement with the Vicar or Apostolic Prefect whereby he retains the fruits of his ministry, the Ordinary is not bound by justice to provide necessary support should the priest fall ill or grow old; though on grounds of charity he may occasionally have such an obligation. Conversely, if the priest does not retain the fruits of his ministry but has been provided for in essentials by the Ordinary, then the Ordinary is obliged to sustain him in times of illness or old age.

2°. With regard to the economic arrangements for indigenous clergy, it is recommended that Ordinaries establish statutes in such a manner that no injustice is done, and that charity—“the bond of perfection,” as the Apostle says (1)—is preserved among the labourers in the Lord’s vineyard. These statutes shall be communicated by the Ordinary, either personally or through the Rector of the Seminary, before any indigenous cleric is promoted to the sacred order of subdeacon, so that, being fully informed, he may freely accept them and faithfully observe them.

3°. Since there is no justification for excluding seminary alumni and indigenous priests from equal inheritance rights within their families, particularly in the division of family property, careful attention must be given to ensuring that the Church’s teaching on patrimony—according to canonical norms—is likewise upheld in mission territories. (2)

4°. No financial subsidies shall be granted from the properly designated assets of the Mission to priests, even to their closest poor relatives, excepting special ordinances to the contrary. Nothing, however, prevents priests from disposing of their personal goods according to their own discretion.

(1) Colossians, III, 14.—(2) Canon 979.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 59

--- TRANSLATION ---

[Page 55]

[Main Text]
ECONOMIC RATIO — OFFICES — COMMUNITY LIFE, ETC. 55

TITLE XXII.
On the Admission of the Indigenous Clergy to All Offices.

131. No office shall be denied to the indigenous clergy, provided they are suitably qualified.

132. The First Chinese Council gladly embraces what canon 305 sets forth. Indeed, it strongly desires that the day may come as swiftly as possible when Chinese priests may also be elected as bishops.

TITLE XXIII.
On the Common Life of the Clergy.

133. The First Chinese Council, relying on canon 134, commends communal life among clerics; and wishes that, wherever such a practice is already established, it should be preserved as far as possible.

TITLE XXIV.
On Relations between the Indigenous and Foreign Clergy.

134. Missionaries ought especially to apply to themselves the provisions laid down in canons 124 and following concerning holiness and integrity of life for all priests and religious, since they are apostles specially appointed by the Church to preach and establish the faith among the nations, through the consistent practice of every virtue.

135. The First Chinese Council particularly recommends these principles to the indigenous clergy. All must keep clearly in mind that the Christian faith will neither attain firm stability nor make significant progress in China unless native-born men, once admitted to the clergy, lead their fellow countrymen not merely by word but especially by example, shaping them towards Christian virtues through the mirror of their own conduct.

Missionaries and priests of the indigenous clergy are to regard, in a special manner, the new commandment of mutual charity—entrusted to them directly by Our Lord Jesus Christ—as binding without any distinction

Page 60

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 56]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

of foreigners and Chinese, so that, through this mutual affection,
the people may recognise the missionaries and native clergy as true
disciples of Christ. Let them therefore demonstrate this fraternal charity
through acts of unity, reciprocal expressions of goodwill given and received,
the use of both languages understood by each party, and especially through
mutual observance of respect and honour, and tokens of esteem.

TITULUS XXV.
On the Life and Conduct of Clergy.

136. Clerics shall sanctify each day with exercises of piety,
as prescribed in canon 125: namely mental prayer, visitation
of the Blessed Sacrament, the Marian rosary, and examination of conscience.

137. By reading spiritual books within their possession,
especially the New Testament, *The Imitation of Christ*, the Lives
of the Saints—particularly those who laboured in the Missions—and so forth,
they shall continually nourish soul and mind for their own spiritual benefit and devotion.

138. Clerics who have received higher orders must remember
the grave obligation they bear to recite the canonical hours in full each day (1).

139. Priests shall not celebrate Mass without pious preparation
and accompanied by a devout act of thanksgiving (2).

140. As stipulated in canon 125, §1, all clerics are bound to receive
the sacrament of Penance frequently. Therefore, priests should go to confession
at least once a week, or at minimum within the space of fifteen days. Should
this prove impossible due to lack of a confessor, they must ensure that
no more than two months pass without confession, except in cases approved
by the Ordinary.

141. All secular priests must undertake spiritual retreats at least
once every three years (3). It is desirable that such retreats be annual
and conducted in common. Finally, it is recommended that priests devote
themselves monthly to spiritual recollection.

(1) Can. 135. — (2) Can. 810. — (3) Can. 126.

Decrees

Page 61

--- TRANSLATION ---

[Page 57]

[Main Text]
LIFE OF THE CLERGY — OBEDIENCE AND REVERENCE

142. During periods of spiritual retreat, the following may be read appropriately: *Exhortatio ad clerum catholicum* by Pope Pius X; the Encyclical *Maximum illud* by Pope Benedict XV; and the decrees of the First Chinese Council, in which there is discussion concerning the virtues and discipline to be cultivated by priests.

TITLE XXVI.
On Obedience and Reverence towards Superiors

143. Priests serving in the Missions shall continually direct their hearts and eyes towards the Roman Pontiff as sons to a father; they shall listen to his words with the utmost docility of spirit; they shall follow his footsteps as that of a most beloved Shepherd, and reverence him as the Vicar of Christ and the unfailing light of the Church: *Where Peter is, there is the Church.*

144. All clerics, especially priests, are bound by a special obligation to show reverence and obedience to their proper Ordinary.¹

145. All missionaries and native clergy must remember that, according to canons 108 and 109, the Church is hierarchically structured by divine institution, so that those who occupy any lower rank are required to show reverence and obedience to their immediate superior. Thus, certainly acting against right order—and indeed contrary to the mind of the Church—is anyone who, either by entirely omitting or deliberately bypassing their immediate superiors, appeals directly to a higher superior in matters properly within the competence of lower ranks.

146. This obedience must be maintained not only between the Apostolic See and its Delegate in China, but also between the Apostolic Delegate and the Ordinaries; likewise between the Ordinaries and those appointed as vicars forane who serve as superiors to certain missionaries.

147. Should anyone rashly—or, which God forbid, out of contempt for authority—presume to stir up disputes among priests or Christians regarding matters pertaining to ecclesiastical authority, he shall be punished with strict penalties proportionate to the gravity of the offence.

(1) Canon 127.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 62

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 58]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

**[Main Text]**
148. Let all be cautious, especially clerics, lest they fall into present-day errors concerning the authority of those who hold positions of governance over others; rather, firmly believing that all power comes from God, let them neither speak against nor despise the commands of their superiors, but accept them with reverence and observe them faithfully.

149. Priests shall not undertake any matter of great importance without first consulting their diocesan bishops; for example, when it concerns admitting to marriage a person affiliated with a secret society, granting burial to one who has taken their own life, or carrying out major repairs in a church, etc.

150. Vicars Forane, and others subject to them, in matters falling within their jurisdiction, are to be obeyed just as strictly as the Ordinary himself.

151. Clerics are bound to accept and faithfully carry out duties assigned by the Ordinary whenever, and for as long as, such duties are judged necessary by him for the good of the Church, provided always that legitimate impediments are duly excused (1).

152. However, nothing prevents clerics from respectfully presenting to their Superiors any difficulties they may encounter in fulfilling certain obligations, provided such communication is made in a spirit of obedience and reverence.

153. Clerics, particularly newly ordained priests and missionaries, must not reject or look down upon approved missionary traditions. On the contrary, they should uphold such traditions and customs with piety and reverence, taking care not to introduce innovations without first consulting their Superiors.

154. These principles were succinctly summarised by Pope Pius XI, who wrote in the Encyclical *Ubi arcano Dei consilio*, 23 December 1922: “We desire, venerable brethren, to express anew to your priests our deep appreciation—those priests whom we have long regarded, and continue to regard, not only as witnesses but also as companions and sharers in the tireless labours undertaken for Christ’s flock. We have always held, and do hold, in the highest esteem their magnanimity in enduring hardships, and their diligence in devising new methods to meet the changing needs brought about by the vicissitudes of time. And we affirm that they are bound to us by a closer bond of truth, and we to them by paternal benevolence, so that they may adhere all the more willingly and closely to their pastors—as indeed to Christ Himself—as leaders and teachers, both in holiness of life and in integrity of obedience” (2).

(1) Canon 128. — (2) *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1922, p. 694.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 63

--- TRANSLATION ---

[Page 59]

[Main Text]
VIRTUES OF THE CLERGY — PROHIBITED TRADE — ACQUISITION

TITLE XXVII.
On the pursuit of poverty.

155. In imitation of the heavenly Teacher, Christ, who was born in a manger and died naked on the cross, and who both loved and preached poverty, a priest should engage in no pursuits other than those concerning souls (1).

156. Nor should money belonging to the Mission be spent extravagantly or frivolously: for this inheritance is sacred, derived from the pious donations and alms of the faithful, who do not hesitate—sometimes even depriving themselves of necessities—to contribute for the sake of missionary work. Missionaries are constituted not as owners but as stewards of these goods, bound by the norms of the Sacred Canons.

TITLE XXVIII.
On trade and commercial activities prohibited to the clergy.

157. The ecclesiastical law set forth in Canon 142, which prohibits clerics from engaging in trade or commerce, assumes particular urgency within missionary territories; for mere suspicion of mercantile activity can create numerous obstacles to the propagation of the faith.

158. If any missionary or priest of the indigenous clergy contracts a debt with third parties without the prior written consent of his Ordinary, the Mission in no way incurs an obligation to repay such a sum—even if the funds were ostensibly expended for the works of the Mission.

TITLE XXIX.
On the prohibition of acquiring and possessing immovable property.

159. Although missionaries and indigenous priests may freely dispose of their personal patrimonial assets, none of them is permitted to purchase land, houses, or other immovable property, even with their own funds, without the express licence of the Ordinary, and only in accordance with the specific norms established by that Ordinary in each individual case.

(1) «Maximum illud», AAS, vol. 11 (1919), p. 447.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 64

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 60]

[Main Title]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[TITLE XXX.]
On Sobriety and Chastity.

[Main Text]
160. Just as among the virtues by which the priestly ministry is commended to all, there is none more effective than chastity in making ministers of the Gospel efficacious, so likewise among the vices that bring dishonour upon the sacred priesthood, there is no vice more harmful to the faithful than the incontinence of priests; nor any other that renders priests more base and contemptible in the eyes of men.

161. Therefore, let the prescriptions established by the Holy Fathers and Doctors through perpetual tradition be diligently observed, and let priests apply these, especially in their conduct towards women, for the preservation of chastity.

Let them abstain from the vice of intemperance, which makes the soul carnal and clouds its judgment; and above all, let them refrain from abuse of alcoholic liquors.

[TITLE XXXI.]
On the Study of Sacred Sciences, and on Examinations to be Undergone by Junior Priests.

[Main Text]
162. In the Chinese Missions, as far as possible, the proper regulations concerning ecclesiastical studies prescribed for priests in the Code of Canon Law (Codex Iuris Canonici), canons 129, 130, and 2376, shall be observed.

163. The proper studies for priests include: Sacred Scripture, Theology, the Roman Catechism, Canon Law, Ecclesiastical History, preparation of sermons for the people, discussion and resolution of cases of conscience, Decrees of the Holy See, Instructions from the Sacred Congregation de Propaganda Fide, Synodal Decrees of China, and the statutes and particular rules of the mission itself.

[Signatures]
Decrees

[Archival References]
(Note: No archival reference visible in the image)

Page 65

--- TRANSLATION ---
[Page 61]

[Main Text]
SACRED STUDIES — RESOLUTION OF CASES — CHINESE LANGUAGE
61

TITLE XXXII.

On Conventions for the Resolution of Cases in Moral and Liturgical Matters

164. The provisions laid down in canons 131, 448, and 2377 concerning participation in consultations on matters of morality and liturgy shall be faithfully observed.

165. The Ordinary is not only to propose cases for discussion, but also, as appropriate, to provide resolutions to cases previously submitted.

TITLE XXXIII.

On the Study of the Vernacular Language

166. Missionaries proceeding to China should consider the study of the vernacular language to be a duty incumbent upon them—not being content with a mere rudimentary knowledge, but striving to speak it fluently and correctly. The time which missionaries initially devote to learning the language upon their arrival in China will later yield significant benefits; the gift of language will throughout their lives enhance the dignity of their ministry and render it more effective and efficient.

Therefore, the Fathers of the Council deem it expedient to establish that newly arrived missionaries, at least during their first year and generally free from other duties, be assigned a designated teacher who shall deliver instruction at set times, so that they may fully apply themselves to the study of the language.

The First Synod of China further exhorts Vicars Apostolic and Apostolic Prefects that, insofar as the circumstances of their vicariate or prefecture permit, they retain missionaries under the guidance of an experienced missionary for a second year, with the intention that they may not only deepen their practice of the apostolic life, but also perfect their knowledge of the language, and, as far as possible, devote themselves to the study of Chinese characters.

Should any missionary prove particularly suited to mastering the Chinese language, it shall be the responsibility of the Ordinary to ensure that he continues in this study for a prolonged period (unless the shortage of missionaries necessitates otherwise), so that in future he may produce scholarly works in a refined and elegant style.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 66

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 62]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

possit, ac superstitiones erroresque confutare, et decus ac aesti-
matio etiam ab iis qui foris sunt Missioni comparentur.

167. De cetero, Primum Concilium Sinense statuit Ordina-
rios, onerata etiam eorum conscientia, non communicanturos esse
iurisdictionem Missionariis, donec, per diligens examen reco-
gnita eorum sufficiente scientia linguae sinensis, ad exercenda
cum fructu sacra ministeria idonei experti sunt.

TITULUS XXXIV.

De iis abstinendis quae statum sacerdotalem dedecent.

168. Meminerint sacerdotes prohibitiones in canonibus
138, 139, 140, clericis factas relate ad officia, artes et oblectamenta,
quae eos dedecent, aut a statu clericali aliena sunt.

169. In spectaculis, quibus non debent interesse clerici,
Primum Concilium Sinense comprehendit specialiter spectacula
cinematographica.

170. «A fide iubendo, etiam de bonis propriis, clericus
prohibetur, inconsulto loci Ordinario» (1).

171. Turpe est et Dei ministris indignum, in pecuniae
mutuis, sive ex bonis Missionis quando fiunt cum licentia Ordi-
narii, sive ex bonis patrimonialibus, exigere fenus seu usuram
quam in infidelibus ipsis abhorremus.

In his omnibus clerici prae oculis habeant aequitatem,
caritatem et evangelicam dignitatem.

172. Nullus sacerdos, Sinensium more, pueros, vel puellas
in filios vel filias adoptare audeat; nec ullus siver sacerdos, sive
seminarii alumnus, in christiana familia adoptetur in filium vel
quid huiusmodi. Si, quod Deus avertat, talis inveniatur abusus,
congruis poenis eradicetur.

(1) Can. 137.

Decreta

--- TRANSLATION ---
[Page 62]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

may be able to refute superstitions and errors, and so that the dignity and reputation of the Mission may also be upheld in the eyes of those outside the Church.

167. Furthermore, the First Synod of China decreed that Ordinaries—bound by their own conscience—are not to grant jurisdiction to missionaries until, following a careful examination, their adequate knowledge of the Chinese language has been established and they have been found competent and experienced in carrying out sacred ministries fruitfully.

TITLE XXXIV.

On abstaining from matters unbecoming the priestly state.

168. Priests shall remember the prohibitions laid down in canons 138, 139, and 140 concerning offices, trades, and entertainments that are demeaning to the clergy or incompatible with the clerical state.

169. Among spectacles in which clerics ought not to participate, the First Synod of China specifically includes cinematographic performances.

170. ‘A cleric is prohibited from making any disposition of his private property by way of codicil or testament without first consulting the local Ordinary’ (1).

171. It is shameful and unworthy of ministers of God to demand interest or usury on monetary loans, whether such loans are made from mission property (when permitted by the Ordinary) or from personal assets—practices which we ourselves abhor even among unbelievers.

In all such matters, clerics must keep before their eyes justice, charity, and evangelical dignity.

172. No priest shall dare, following Chinese custom, to adopt boys or girls as sons or daughters; nor shall any priest or seminary student be adopted into a Christian family as a son or in any similar capacity. Should such an abuse—God forbid—be discovered, it shall be eradicated through appropriate penalties.

(1) Canon 137.

Decrees

Page 67

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 63]

[Main Text]
QUAENAM VITANDA — RELIGIOSI IN GENERE
63

PART TWO.
ON RELIGIOUS PERSONS.

TITLE XXXV.
On Religious Persons in General.

The First Synod of Peking adopts and recommends for observance those provisions of common law concerning religious persons.

173. Ordinaries of the Missions shall strive with all diligence to call upon the members of religious Orders and Congregations—both male and female—as helpers, and shall in every way favour religious Institutes, since through the work and labours of pious religious, the progress of religion or of the mission is more effectively advanced.

174. After Apostolic Vicars have devoted their efforts to forming the indigenous secular clergy, they undertake a most beneficial work if they earnestly endeavour to establish from among this same indigenous clergy a diocesan congregation, with simple vows, in accordance with the sacred canons (1).

175. It is also desirable that, should any of the indigenous people manifest a definite vocation to a Religious Institute existing within the missions, they be admitted thereto, provided this does not prejudice the welfare of the secular clergy (2).

176. Besides the members of Congregations and Religious Orders to whom the Missions are entrusted, it is likewise considered appropriate to invite other Religious Institutes of either sex to assist, whenever necessity demands and circumstances permit.

177. Nevertheless, Ordinaries may admit no religious community into their territory without the prior approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (3).

178. Religious men and women, for their part, should firmly hold as certain and evident that the greater care and effort they devote to the good of the mission—that is, to securing the salvation of souls—the more will the honour and reputation of their own Institute be enhanced. Therefore, whether dealing with matters or persons, they should strive to share the same outlook and follow the same approach as the Ordinaries and missionaries, so that, inwardly and outwardly, they may truly be "one heart and one soul" (4).

(1) Instruction of the S.C. for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.—(2) Ibid.—(3) Canon 497 §1.—(4) Acts, IV, 32.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 68

--- TRANSLATION ---
[Page 64]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XXXVI.
On the Establishment of New Congregations.
On the erection and suppression of religious institutes and houses.

179. The First Plenary Council of China recalls to memory and mandates compliance with the provisions set out in canons 492, 493, 495, and 496 concerning the erection and suppression of a religious institute and a religious house.

180. Whenever a competent Ordinary, in accordance with canon 492, §1, deems it expedient to establish a new religious congregation bound by simple vows, he shall, while the matter remains entirely unresolved, approach the Holy See, clearly informing it of his intentions so that the Apostolic See may fully determine the appropriateness of establishing such a new institution. In the meantime, he shall strictly observe the norms already established regarding such matters, and duly observe—out of proper obedience—any further instructions which may be issued by the Holy See in the particular case.

TITLE XXXVII.
On Religious Engaged in Missionary Work.

181. The Vicar or Prefect Apostolic, as superior of the mission, is responsible for all matters pertaining to the governance of the mission and the care of souls. The regular superior, however, bears the duty and responsibility of safeguarding and promoting, through constant and diligent vigilance and care, the observance of regular discipline among the missionaries of his own Order; likewise, he is to assign individual mission duties according to each person’s intellectual and physical capacity. Such duties are not to be undertaken, however, without prior consultation with the Mission Superior, so that both may jointly decide upon those arrangements which they judge most beneficial to the advancement of the Catholic cause (1).

182. Members of congregations of diocesan right are entirely subject to the local Ordinary, even in matters relating to internal regular discipline (2).

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 12 September 1896.
(2) Canon 492, §2.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 69

--- TRANSLATION ---

[Page 65]

[Main Text]
NEW RELIGIOUS CONGREGATIONS — IN THE MISSIONS

183. The First Synod of China recalls to memory Canons 500, 615, 616, 617, 618, 619, and 620, which concern the exemption of religious.

184. Privileges, exemptions, and immunities contrary to the canons of this Council, or in any way derogating from the rights of Vicars Apostolic and Apostolic Prefects—particularly those contained in Canon 296, §1—are not presumed within religious institutes, whether exempt or non-exempt, but must be expressly proven.

185. The First Synod of China reproduces and adopts Canons 630 and 631, which pertain to religious serving as parish priests.

Can. 630. — § 1. A religious who governs a parish, whether by title of parish priest or by title of curate, remains bound to observe his vows and constitutions, insofar as such observance is compatible with the duties of his office.
§ 2. Therefore, in matters pertaining to religious discipline, he is subject to his Superior, who alone—excluding the local Ordinary—has the right to examine his conduct in these matters and, where necessary, to correct him.
§ 3. Goods acquired by him on account of the parish to which he is appointed accrue to that parish; all other goods are acquired in the same manner as for other religious.
§ 4. Notwithstanding the vow of poverty, he may receive or collect alms offered in any form for the benefit of parishioners, or for Catholic schools or pious places connected with the parish, and administer those received or collected; furthermore, provided the donors’ intentions are preserved, he may disburse them according to his prudent judgment, always under the supervision of his Superior. However, the reception, retention, collection, or administration of alms designated for the construction, maintenance, restoration, or adornment of the parish church belongs to the Superiors if the church is part of a religious community; otherwise, it pertains to the local Ordinary.

Can. 631. — § 1. The same religious parish priest or curate, even if exercising his ministry in a house or place where higher religious Superiors have their ordinary residence, is immediately and fully subject to the jurisdiction, visitation, and correction of the local Ordinary, just like secular parish priests, except solely in matters concerning regular observance.
§ 2. The local Ordinary, upon finding that the priest has failed in his duties, may issue appropriate decrees and impose deserved penalties; however, the powers of the Ordinary are not exclusive, since the Superior possesses concurrent authority alongside him, provided that, in cases where the Superior and the Ordinary issue differing decisions, the decree of the Ordinary shall prevail.
§ 3. Regarding the removal of a religious parish priest or curate from a parish, the provisions of Canon 454, § 5, are to be observed; and regarding temporal goods, the provisions of Canon 533, § 1, no. 4, and Canon 535, § 3, no. 2, apply.

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 70

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 66]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XXXVIII.
De visitatione domorum religiosarum.

186. Can. 512. — § 1. Ordinarius loci per se vel per alium quinto quoque anno visitare debet:
¹º. Singula monialium monasteria quae sibi vel Sedi Apostolicae immediate subiecta sunt;
²º. Singulas domos sive virorum sive mulierum Congregationis iuris dioecesani.

§ 2. Visitare quoque eodem tempore debet:
¹º. Monasteria monialium, quae regularibus subduntur, circa ea quae ad clausurae legem spectant; imo etiam circa alia omnia, si Superior regularis ea a quinque annis non visitaverit;
²º. Singulas domus Congregationis clericalis iuris pontificii etiam exemptae, in iis quae pertinent ad ecclesiam, sacrarium, oratorium publicum, sedem ad sacramentum poenitentiae;
³º. Singulas domos Congregationis laicalis iuris pontificii non solum in iis, de quibus in superiore numero, sed etiam in aliis, quae ad internam disciplinam spectant, ad normam tamen can. 618, § 2, n. 2.

§ 3. Quod ad bonorum administrationem attinet, serventur prae-
scripta can. 532–535.

Can. 513. — § 1. Visitator ius et officium habet interrogandi religio-
sos quos oportere iudicaverit et cognoscendi de iis quae ad visitationem
spectant; omnes autem religiosi obligatione tenentur respondendi secundum
veritatem, nec Superioribus fas est quoquo modo eos ab hac obligatione
avertere aut visitationis scopum aliter impedire.

§ 2. A decretis Visitatoris recursus datur in devolutivo tantum,
nisi Visitator ordine iudiciario processerit.

Can. 533. — § 1. Pro pecuniae quoque collocatione servetur prae-
scriptum can. 532, § 1; sed praevium consensum Ordinarii loci obtinere
tenentur:
¹º. Antistita monialium et religionis iuris dioecesani pro cuiusvis
pecuniae collocatione; imo, si monialium monasterium sit Superiori regulari
subiectum, ipsius quoque consensus est necessarius;
²º. Antistita in Congregatione religiosa iuris pontificii, si pecunia
dotem professarum constituat ad normam can. 549;
³º. Superior vel Antistita domus Congregationis religiosae, si qui
fundi domui tributi legative sint ad Dei cultum beneficientiamve eo ipso
loco impendam;
⁴º. Religiosus quilibet, etsi Ordinis regularis alumnus, si pecunia
data sit paroeciae vel missioni, aut religiosis intuitu paroeciae vel missionis.

§ 2. Haec item servanda sunt pro qualibet collocationis mutatione.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 66]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XXXVIII.
On the Visitation of Religious Houses

186. Canon 512. — § 1. The local Ordinary shall carry out a visitation, either personally or through another, every five years, to:
¹º. Each monastery of nuns directly subject to him or to the Holy See;
²º. Each house, whether of men or women, belonging to a diocesan right congregation.

§ 2. He is likewise obliged to conduct a visitation at the same time to:
¹º. Monasteries of nuns that are subject to religious superiors, with regard to matters concerning the rule of enclosure; and indeed, with regard to all other matters as well, should the regular superior not have visited them within the past five years;
²º. Each house of a clerical congregation of pontifical right, even if exempt, in matters pertaining to the church, sanctuary, public oratory, and the confessional;
³º. Each house of a lay congregation of pontifical right—not only in the matters mentioned above, but also in those relating to internal discipline—provided always that such visitation conforms to canon 618, § 2, no. 2.

§ 3. With regard to the administration of goods, the provisions of canons 532–535 shall be observed.

Canon 513. — § 1. The Visitor has the right and duty to question any religious whom he judges it necessary to examine, and to obtain information on matters relevant to the visitation; all religious are bound by obligation to answer truthfully, and superiors are prohibited in every way from diverting them from this obligation or otherwise obstructing the purpose of the visitation.

§ 2. Appeals against the Visitor’s decrees lie only to a higher ordinary authority (devolutive appeal), unless the Visitor has proceeded in a judicial manner.

Canon 533. — § 1. With respect to the investment of funds, the provisions of canon 532, § 1, shall also be observed; however, prior consent of the local Ordinary must be obtained:
¹º. By the superior of nuns and of a congregation of diocesan right, for any investment of funds; and indeed, if a monastery of nuns is subject to a regular superior, the latter’s consent is likewise required;
²º. By the superior in a religious congregation of pontifical right, where the funds constitute a dowry for professed members in accordance with canon 549;
³º. By the superior or head of a religious congregation’s house, where any funds assigned to the house are to be used legacies intended for divine worship or charitable purposes in that locality;
⁴º. By any religious individual, even one trained within a religious order, if the funds are donated to a parish or mission, or to religious persons for the sake of a parish or mission.

§ 2. These provisions shall likewise apply to any change in the disposition of such funds.

Decrees

Page 71

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 67]

[Main Text]
VISITATION OF RELIGIOUS HOUSES — RELIGIOUS WOMEN 67

Can. 535. — § 1. In every monastery of nuns, even if exempt:
1º. An account of administration, to be rendered without charge, shall be submitted annually—
or more frequently if prescribed by constitutions—to the Ordinary Bishop of the diocese, and also to the Regular Superior, should the monastery be subject to such a superior;

2º. If the account of administration is not satisfactory to the Ordinary, he may apply suitable remedies, including the removal, if necessary, of the bursar and other administrators; and if the monastery is subject to a Regular Superior, the Ordinary shall notify the latter to take appropriate action; should the Regular Superior fail to act, the Ordinary may intervene directly.

§ 2. In other religious institutes of women, an account of the administration of goods constituting dowries shall be rendered to the Local Ordinary at the time of canonical visitation, and more frequently if the Ordinary deems it necessary.

§ 3. Furthermore, the Local Ordinary has the right to examine:
1º. The financial accounts of any religious house of diocesan right;
2º. The administration of funds and legacies referred to in can. 583, § 1, nos. 3 and 4.

Can. 550. — § 1. Dowries shall be administered with prudence and integrity within the monastery or at the habitual residence of the supreme Superior or Provincial Ordinary.

§ 2. Local Ordinaries shall diligently oversee the preservation of religious women’s dowries; and particularly during sacred visitations, they shall require an account thereof.

TITLE XXXIX.

On Religious Women.

187. Diocesan Ordinaries shall devote considerable care and attention to fostering those institutions which concern religious women (1).

188. It is evident to all how great a benefit and advantage commonly arises from the proper formation of virgins, both for the propagation of the faith among non-believers and for the promotion of piety among Christians, given that they serve in the education of girls, the instruction of women, the care of the sick, and other works of mercy.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 72

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 68]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

TITULUS XL.
De Monialibus.

189. Nomine monialium veniunt religiosae votorum solem-
nium, aut, nisi ex rei natura vel ex contextu sermonis aliud
constet, religiosae quarum vota ex instituto sunt solemnia, sed
pro aliquibus locis ex Apostolicae Sedis praescripto sunt simpli-
cia (1).

190. Cessionem vel dispositionem bonorum, de qua in can.
569, § 1, Moniales mutare solum possunt de licentia Ordinarii
loci, et, si monasterium regularibus obnoxium sit, Superioris
regularis, dummodo mutatio, saltem de notabili bonorum parte,
non fiat in favorem religionis. Per discessum autem a religione
eiusmodi cessio ac dispositio habere vim desinit (2).

191. Quoad custodiam Eucharistiae in monasterio monia-
lium, serventur praescripta can. 1267.

192. Quoad clausuram monialium, saltem earum quae
solemnia emiserunt vota, observentur can. 600–605, 2342, nn. 1
et 3. — Item, quoad dimissionem, serventur can. 647, 652, § 2,
653, 2388, Instructiones S. C. de Religiosis, necnon constitutiones
proprii Instituti.

TITULUS XLI.
De Sororibus.

193. Sorores sunt religiosae votorum simplicium, scilicet
omnes illae quae vota emitunt in Congregationibus religiosis in
quibus vota ex instituto sunt pro omnibus simplicia (3).

194. Sacrae Congregationi de Propaganda Fide obsecun-
dantes, Ordinarii cordi habeant ut devotae feminae indigenae,
quae ad congregationes religiosas idoneae sunt, a nulla religione
excludantur. At praescripta iuris Canonicī de dote ab ingre-
dientibus religionem afferenda (4) et de aliis conditionibus ad
ingressum, postulatum, novitiatum, professionem religiosam
requisitis observentur.

(1) Can. 488. 7°. — (2) Can. 580, § 3. — (3) Can. 488, 7°. — (4) Can. 547–551.
Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---

[Page 68]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

TITLE XL.
On Nuns.

189. The term ‘nuns’ refers to religious women who have taken solemn vows; or, unless the nature of the matter or the context indicates otherwise, to those religious whose vows are solemn by virtue of their institute’s constitutions, although in certain places such vows may be simple by prescription of the Apostolic See (1).

190. Any transfer or disposal of property, as referred to in canon 569, §1, may be altered by nuns only with the permission of the local Ordinary, and, if the monastery is subject to regulars, also with the consent of the regular Superior—provided that any such alteration, at least concerning a significant portion of the goods, is not made in favour of the religious institute. However, upon departure from the religious life, such a transfer or disposal ceases to have legal effect (2).

191. With regard to the custody of the Eucharist within a nuns’ monastery, the provisions of canon 1267 shall be observed.

192. With respect to the enclosure of nuns, especially those who have taken solemn vows, canons 600–605, 2342, nos. 1 and 3, are to be observed. Likewise, concerning dismissal from religious life, canons 647, 652, §2, 653, and 2388, the Instructions of the Sacred Congregation for Religious, as well as the particular constitutions of the institute in question, must be followed.

TITLE XLI.
On Sisters.

193. ‘Sisters’ are religious women bound by simple vows; that is, all those who make vows in religious congregations in which, according to the institute’s foundational norms, the vows are simple for all members (3).

194. In obedience to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, ordinaries should ensure that indigenous devout women who are suitable for religious life are not excluded from any religious institute. Nevertheless, the prescriptions of canon law regarding the dowry required of those entering religious life (4), as well as other conditions pertaining to admission, candidacy, novitiate, and religious profession, must be observed.

(1) Canon 488, §7. — (2) Canon 580, §3. — (3) Canon 488, §7. — (4) Canons 547–551.
Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 73

--- TRANSLATION ---

[Page 69]

[Main Text]
NUNS — SISTERS — CATECHIST VIRGINS

195. Regarding confessors and chaplains, if the matter concerns a religious house in which the community does not comprise at least six sisters, or mission houses such as schools, orphanages, and similar institutions belonging to a Vicariate or Prefecture—even those housing numerous Sisters—there is no obligation to appoint an ordinary confessor. Nevertheless, it is highly advisable that Ordinaries ensure, as far as possible, that even these Sisters conform to canonical law.

TITLE XLII.

On Catechist Virgins.

196. 1°. The virgins referred to are those who, while preserving their virginity within their own homes, serve the Mission under the direction of the Ordinary or of the missionaries.

The Council considers that such virgins should be maintained until other virgins, united in pious associations and living in a manner akin to religious life, succeed them with greater spiritual fruit.

They are to be distinguished from those virgins who, content merely with maintaining their virginity, take no interest or involvement in any affairs of the Mission. On such individuals, the Council remains silent.

2°. These virgins, as assistants to the Mission, either teach girls in schools, lead prayers in private homes, baptise dying infants, assist the adult dying, and generally serve both Christians and pagans alike through the example of their virtuous lives.

3°. Such virgins receive no financial support from the Mission, nor do they profess any religious vows; however, their confessors may permit them to observe certain devotional practices according to rules established by approved authors, provided these are undertaken solely for reasons of personal piety.

4°. Admission into groups of virgins shall be granted only to devout women of mature age, proven by long experience, of excellent reputation, who possess sufficient knowledge of Christian doctrine and are able to recite prayers correctly, and who have adequate personal means to live honourably without dependence on others.

5°. They are strictly prohibited:
a) from involving themselves in secular affairs, and especially from intervening in betrothals or arranging marriages;
b) from adopting girls, or from being adopted by others.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 74

--- PAGE 70 ---
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

[Main Text]
Since these virgins are worthy of being honoured in a particular manner,
it is for the Ordinaries within the territories of their jurisdiction to establish, wherever necessary,
guidelines better suited to the needs of individuals and local circumstances.

6°. Heads of families are strictly forbidden from compelling their daughters, whether willing or unwilling,
to preserve virginity under any pretext.

——*——

PART III.
ON THE LAITY.

TITLE XLIII.
On Third Orders, Confraternities, and Pious Unions.

197. 1°. The faithful deserve praise when they enrol in associations
erected by, or at least recommended by, the Church; however,
such associations should not be multiplied excessively within the same locality,
and members must be properly instructed that they remain bound first and foremost
to observe the commandments of God and of the Church.

2°. Given the diversity of regions and local traditions, each Ordinary retains the authority
to establish such pious associations as he may deem most suitable within his territory.

198. With regard to the erection, statutes, governance, privileges, and suppression of such associations,
the existing canon law and the specific constitutions established for each association shall be observed.
It suffices here to note canon 686, §1: “No association is recognised within the Church
which has not been erected or at least approved by legitimate ecclesiastical authority.”

TITLE XLIV.
On Associations of the Faithful Directed towards the Propagation of the Faith among Unbelievers.

199. Bishops of mission territories are strongly encouraged to commend these highly beneficial institutions,
which serve the salvation of souls and are increasingly promoted everywhere.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 75

--- TRANSLATION ---
[Page 71]

[Main Text]
APOSTOLIC ASSOCIATIONS — IN GENERAL — SOCIAL UNIONS 71
shall be promoted and fostered. Indeed, such are certain distinct and praiseworthy Societies, devoted to prayer and zealous for the propagation of religion, as well as other highly beneficial Institutions established for the practice of works of mercy and Christian charity, from which the Catholic faith boasts of having drawn considerable benefit.

TITLE XLV.
On Associations in General and on Social Unions.

200. Given that the Chinese character is strongly inclined towards associations, and since the social question is now being vigorously debated, the Fathers of the Council draw upon certain principles concerning social matters from the Encyclical *Rerum Novarum*, which they recommend should be observed. Prior to this, however, they cite the general canonical norms on Associations of the Faithful—namely, canons 684, 686, 687, 688, 689, 690, and 699 of the common law.

201. The Council rejects those social doctrines and movements which subvert the principles of private property and authority, which are contrary to natural and divine law, which do not increase wealth but dissipate it, which distort the duties of the State, dissolve the bonds of family life, and generate not liberty but disorder, thereby preparing a harsh servitude for citizens.

202. The Catholic religion acknowledges the legitimacy of private property and of authority, tempered indeed by Christian charity. The principle of authority, however, is derived not from human convention but from God; and obedience to authority is taught—not out of fear, but out of conscience—in accordance with the doctrine of the Apostle Paul (1).

203. Amidst the intense preoccupation with contemporary affairs and widespread unrest, we affirm without doubt that any human efforts which relegate the Church to a secondary position will prove futile. For it is the Church alone that offers, from the Gospel, doctrinal principles whose inherent power can either fully resolve the conflict, or at least mitigate its harshness and render it more bearable. It is the Church that seeks not merely to instruct the intellect, but also to guide the lives and moral conduct of individuals through her teachings; that actively promotes the condition of the working class through numerous highly beneficial institutions; and that desires and facilitates cooperation among all social orders,

(1) Rom., XIII, 5.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 76

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 72]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

viresque in id consociari, ut opificum rationibus, quam commodissime potest, consulatur; ad eamque rem adhiberi leges ipsas auctoritatemque reipublicae, utique ratione ac modo putat oportere (1).

204. Missionarii omnino debent sese abstinere tum a factionibus politicis tum ab agitationibus socialibus.

205. Quod si christiani instituere intendant aliquam honestam associationem, ut, viribus unitis, propriae perfectioni meliorique status conditioni aptius studere et efficacius consulere possint, Missionarii, de consensu Ordinarii, auxilium praebeant, sed nullum moderatoris, administratoris seu arcarii munus accipiant, nullaque onerentur ratione oeconomica.

206. Valde vero commendantur Societates mutui auxilii, quae ex statuta singulorum stipe communem pecuniam constituunt pro casu necessitatis; et sodalitia oblationes colligentia uti Depositæ Pietatis, sicut ait Tertullianus, alendis humanisque egenis, et succurrendis pueris re ae parentibus destitutis, senibus aegrotantibus, etc.

207. Quum Patres Concilii consociationes oeconomicas seu sociales non censeant his tempestatibus posse promoveri, arbitrantur praecurrenda non esse opportuna tempora, cum diserimine praecludendi, quae forsan in futuro possibiles erunt, providentias sociales. Associationis principium est per se bonum et semper ab Ecclesia commendatum fuit, secundum illum Sacrae Scripturae: Frater qui adiuvatur a fratre quasi civitas firma (2).

208. Emancipationem, quam vocant, mulieris Concilium prorsus reiecit, quia vinculum sanctitatemque familiae dissolvit, quae est seminarium reipublicae et maximum populi christianī praesidium. Restituendam vero mulieribus dignitatem, cessante concubinatus ignominia et sponsalium servitute, Concilium alte proclamat. Utique sarta tectaque sit auctoritas patris matrisque familiae, sed sensu christiano temperata atque honestata.

“Cumque imperandi facultas proficiscatur a Deo, eiusque sit communicatio quaedam summi principatus, gerenda ad exemplar est potentatis divinae, non minus rebus singulis quam universis cura paterna consulenti... — Atqui interest: salutis cum

(1) Leo XIII, Enc. *Rerum Novarum*. — (2) Prov., XVIII, 19.

Decreta

--- TRANSLATION ---
[Page 72]
BOOK II — ON PERSONS AND OFFICES

and their powers should be united for this purpose, so that the interests of workers may be safeguarded as advantageously as possible; and for this end, the laws themselves and the authority of the state should be employed, as deemed appropriate and proportionate (1).

204. Missionaries must entirely refrain both from political factions and from social agitations.

205. If Christians intend to establish any lawful association whereby, through united efforts, they may more effectively pursue personal improvement and better their social conditions, missionaries may offer assistance with the consent of the Ordinary; however, they shall not assume any role as moderator, administrator, or treasurer, nor shall they be burdened with economic responsibilities.

206. Mutual aid societies are indeed highly commended, in which members contribute regular subscriptions to form a common fund for use in times of necessity; likewise, associations collecting offerings—such as the *Depositæ Pietatis*, as Tertullian calls them—for supporting the poor and destitute, aiding children deprived of parental care, assisting the sick elderly, and similar charitable works.

207. While the Fathers of the Council do not consider economic or social associations advisable to promote in the present age, they judge it premature to preclude opportune moments in the future, carefully distinguishing such foresight from closing off possibilities that may become viable later. The principle of association is in itself good and has always been commended by the Church, in accordance with the scriptural maxim: "A brother helped by his brother is like a strong city" (2).

208. The Council utterly rejects what is called the emancipation of women, since it undermines the bond and sanctity of the family, which is the seedbed of the commonwealth and the greatest bulwark of the Christian people. Yet the Council solemnly proclaims the restoration of dignity to women, once the disgrace of concubinage and the servitude of betrothal have ceased. Indeed, the authority of the father and mother within the family must be firmly upheld, but tempered and elevated according to the Christian understanding.

“For since the power to govern proceeds from God, and participation in supreme authority is derived therefrom, it ought to be exercised after the model of divine power, which extends paternal care alike to individual matters and to the whole order… — However, it is pertinent: salvation together with”

(1) Leo XIII, Encyclical *Rerum Novarum*. — (2) Proverbs, XVIII, 19.

Decrees

Page 77

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 73]

[Main Text]
ASSOCIATIONS: IN GENERAL; SOCIAL; OF YOUTH, ETC. 73
public and private affairs alike being peaceful and well-ordered: likewise, domestic discipline directed towards the commandments of God and the principles of nature: religion observed and honoured: private and public morals flourishing in integrity: a holy way of life preserved, and mutual rights not violated with impunity: citizens growing strong and capable, ready to assist and defend the commonwealth when necessity demands” (1).

TITLE XLVI.
On Catholic Associations of Youth.

209. Ordinaries shall ensure that post-school youth associations are established within Christian communities, aimed at promoting good morals and preserving the sound education received in schools.

210. Even pagan youths who, by reason of their upright character and commendable ability, have distinguished themselves in our schools, may be admitted into these associations as ordinary members.

211. Catholic youth associations are subject to the jurisdiction of the Ordinary. To bear the title “Catholic Association,” they must submit their statutes for approval by the Ordinary, in accordance with canonical norms. Under no circumstances and for no pretext should such associations become involved in political activities.

212. Particularly should Catholic associations stand in opposition to the Y.M.C.A. and Y.W.C.A., which were condemned by the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office on 5 November 1920 (2).

213. These associations are established not merely for recreation, but also to foster piety, intellectual development, and mutual assistance.

214. Evening or day schools shall likewise be established, wherein Catholic youths, gathered together, may benefit from scientific and religious instruction, as well as engage in gymnastics, music, and "sports," conducted with due propriety and moral decency.

TITLE XLVII.
On Catechists.

215. It is not unknown to the Ordinaries how greatly beneficial—and indeed almost indispensable—it is to properly instruct and form catechists, for the preservation and propagation of the faith.

(1) Leo XIII, *Rerum Novarum*.—(2) *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1920, pp. 595 et seq.

[Signatures]
[None visible]

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 78

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 74]
**[Main Text]**
conservandam, pueros in scholis a teneris annis edocendo, doctrina
et virtute in variis christianis stationibus aliis praeiucendo; ad
fidem autem propagandam, cum viam missionariis aperiant,
animos infidelium disponant et catechumenos instruunt in doctrina
veritatis atque ad baptismum rite suscipiendum praeparant.
Sine huiusmodi missionariorum adiutoribus, religionem christia-
nam profecto nec celeriter fines proferre, nec in christianorum
animos altas radices agere posse compertum est (1).

216. Catechistae vel esse possunt in communi viventes ad
modum religiosorum, vel soli domi degentes.

Ubi de primis agatur, Ordinarii statuta illis procurent ad
normam can. 673 et seq.

Si soli vivunt, vel generatim Missionarium sequuntur, veluti
eius instrumenta ad doctrinam christianam explicandam; vel
solum in scholis Missionarium adiuvant, et dicuntur Magistri.
De his provisum est in lib. IV.

217. Missionarius vero commendet christianis fidelibus
ut quo par est honore nobilissimum catechistae munus prose-
quatur, et suas iudicent partes esse Missionarium adiuvare pro
catechistis sustentandis. Hoc coram Domino meritorium est.

218. Pietate praeditus catechista, moribus sit ac virtute
gravis: splendore boni exempli praestans, omnia quae ministerium
summ minime decent studiose fugiat, ne, passionibus suis indul-
gens, christianum nomen suis operibus polluat, et, ab ethnicis
despectus, eorum conversioni obstet. Frequenter suscipiat Sa-
cramenta, ad minus semel in mense ad confessionem et S.
Communionem accedat, tum ob proprium progressum, tum ad
christianorum exemplum et aedificationem (2). Quotannis vel
saltem secundo quoque anno, pro posse, spiritualibus vacet
exercitiis.

219. In praedicatione catechetica adhibeat formam, ac
praeterea alicui catechesis libro, quem prae manibus habere
debet, mente et animo prorsus insistat; ne, proprio ingenio aut
naturali eloquio indulgens, inania aut etiam falsa fidelibus, cum
religionis detrimento, audienda tradat.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.—(2) Instr. S. C. de Prop.
Fide, 18 Oct. 1883.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 74]
**[Main Text]**
for its preservation, by educating children in schools from an early age, and by fostering instruction and virtue within various Christian communities; and for the propagation of the faith, by opening the way for missionaries, preparing the minds of non-believers, and instructing catechumens in the doctrine of truth, thereby readying them to receive baptism appropriately. It has been clearly established that, without such assistants to missionaries, the Christian religion could neither swiftly extend its reach nor take deep root in the hearts of believers (1).

216. Catechists may either live in community in the manner of religious brethren, or reside individually in their own homes.

Where the former is the case, ordinaries shall provide them with statutes in accordance with canons 673 and following.

If they live independently, they either generally follow the direction of missionaries, serving as instruments for the dissemination of Christian teaching, or assist missionaries solely in schools, in which case they are referred to as Masters (Magistri). Provisions concerning these are set out in Book IV.

217. The missionary should recommend to the Christian faithful that they uphold the most noble office of the catechist with due honour, and regard it as their duty to assist the missionary in supporting catechists financially. This is a matter of merit before the Lord.

218. A catechist endowed with piety should be serious in conduct and virtue: distinguished by the radiance of good example, he must diligently avoid all actions unbecoming to his ministry, lest, by yielding to his passions, he defile the Christian name through his deeds, and, being held in contempt by non-Christians, become an obstacle to their conversion. He should frequently receive the Sacraments, attending confession and receiving Holy Communion at least once a month, both for his own spiritual advancement and for the edification and example of the Christian community (2). Annually, or at the very least every second year, he should, according to his ability, dedicate himself to spiritual exercises.

219. In catechetical preaching, he should adhere strictly to the prescribed form and, in addition, remain entirely faithful in mind and spirit to an approved catechetical text, which he must always have readily available; so that, by not relying on personal ingenuity or natural eloquence, he avoids imparting empty or even false teachings to the faithful, which would damage the integrity of the faith.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.
(2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 79

--- TRANSLATION ---

[Page 75]

[Main Text]
CATECHISTS—PRIORS OF CHRISTIAN COMMUNITIES

220. The practice of the missionaries, whereby catechists are convened once a month or at least once every two months to review past and future pastoral labours, is entirely commendable and should be upheld. This also provides catechists with a convenient opportunity to receive the Sacraments.

221. It has often been deemed advisable that catechists acquire some practical skill, such as basic medicine or another similar trade, both to avoid idleness and to serve their own needs and the effectiveness of their ministry.

222. Catechists are strictly prohibited from appearing before magistrates’ courts or writing letters to Mandarins without the express permission of the local Ordinary or their respective missionary superior.

TITLE XLVIII.
On the Priors of Christian Communities

223. In each Christian community, certain faithful shall be appointed as guardians, overseers, or heads—known as *Priores* (Priors)—under the direction of the missionaries.

224. The Priors are responsible for ensuring that the Christian faithful are gathered on holy days of obligation to pray and hear sermons or Christian instruction, and on Sundays, for leading the recitation aloud of a section of the catechism.

225. Furthermore, the Priors shall take care—though not by compulsion—to invite all members of the community, rich and poor alike, including those who are spiritually lukewarm or lead morally deficient lives, to attend the annual visitation for the reception of the sacraments. Additionally, they must promptly register the names of all faithful—both baptised persons and catechumens—who have not yet been entered into the community’s official register, so that they may henceforth be properly recorded and easily notified of the priest’s arrival when necessary.

226. In the absence of a priest, it is their duty to administer baptism to all newly born infants of Christians whose lives are in danger, as well as to benevolent individuals (provided there is no reasonable hope of readily summoning a priest), having called upon two witnesses, unless delay would constitute a danger.

Page 80

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 76]
LIBER II — DE PERSONIS ET OFFICIIS

[Main Text]
whether men or women, so that when the priest arrives, it may be clearly established that baptism was properly administered, such that no doubt remains concerning its validity.

It is likewise the duty of the Priors to inform the missionary regarding matters pertaining to the celebration of marriages within the Christian community. Furthermore, they shall investigate whether there exist any impediments—prohibitive or diriment—to marriage.

227. Moreover, it is the responsibility of the Priors to visit and comfort the sick members of their Christian community, ensuring that not a single person departs this life without receiving the Last Sacraments.

228. On the occasion of funerals, it shall be the duty of the Priors to diligently ensure that nothing is done around the deceased or their bier which might savour of superstition, and that burial rites are conducted in accordance with Christian rules and customs. Should any family of neophytes at any time refuse to comply with these practices, the Priors must notify the priest.

229. Finally, the Priors shall carefully consider opportunities and means for instructing and disseminating the Christian faith among non-Christian peoples, especially in places where it has not yet been introduced. And if they observe any hope of conversion in a particular locality or family, they must not fail to inform the priest. They should also strive to inspire other Christians to share the same zeal for propagating the faith.

230. Periodically, as circumstances permit, the Priors shall be convened to undertake spiritual exercises; on such occasions, the regulations established for them shall be explained.

231. With regard to other assistants of the Missionaries, the Ordinarius himself shall determine the arrangements.

END OF BOOK TWO.

[Archival References]
Decreta

Page 81

--- TRANSLATION ---
[Page 1]

[Main Text]
BOOK THREE.
ON THINGS.

232. The Sincian Council embraces with due observance the general principles laid down by common law in the book *De Rebus*, while adding certain provisions that address the particular needs of the Missions. In order that a missionary may always have readily available the regulations concerning the proper administration of the Sacraments, the canons relating to the Sacraments are reproduced here in full.

PART ONE.
ON THE SACRAMENTS.

233. Can. 731.—§ 1. Since all the Sacraments of the New Law, instituted by our Lord Christ, are principal means of sanctification and salvation, the highest degree of diligence and reverence must be observed in their timely and rightful administration and reception.

234. Missionaries, to whom the duty of administering the Sacraments continually is entrusted, must therefore constantly ensure that they lead lives that are wholly upright, chaste, and pious; never permitting themselves to be stained by any mortal sin, lest, while serving the salvation of others, they condemn themselves and become ministers of eternal damnation to their own souls (1).

235. No Sacrament shall be celebrated or administered unless preceded by a brief prayer invoking divine assistance; not from vain glory or any other human motive, but with the intention of rightly dispensing the Sacraments of Christ and fulfilling their office for the glory of God and the salvation of souls (2).

(1) First Synod of Sutchou, 1803, c. I, § 1. — (2) Synod of Sutchou, c. I, § 3.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 82

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 78]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
236. 1°. The priest, mindful of his office, should frequently exhort the faithful to diligently learn the doctrine of the Sacraments; and he himself ought often and appropriately to instruct them on the divine institution and exceptional fruits of the Sacraments, the dispositions required for their reception, and the significance of the accompanying rites (1).

2°. "It is desirable that, in accordance with ancient discipline, women be separated from men in church.—Men, whether within or outside the church while attending sacred rites, should have their heads uncovered, unless established customs of particular peoples or specific circumstances dictate otherwise; women, however, should have their heads covered and be modestly dressed, especially when approaching the Lord’s Table" (2).

237. Nevertheless, the judgment regarding the suitability or appropriateness of introducing this custom in China is left to the prudence of the ordinaries.

238. Can. 731. — § 2. It is forbidden to administer the Sacraments of the Church to heretics or schismatics, even if they err in good faith and request them, unless they have first rejected their errors and been reconciled to the Church.

Can. 732. — § 1. The Sacraments of Baptism, Confirmation, and Holy Orders, which imprint a character, cannot be repeated.

§ 2. If, however, there exists a well-founded doubt as to whether they were truly conferred or validly administered, they may be administered again conditionally.

Can. 733. — § 1. In the celebration, administration, and reception of the Sacraments, the rites and ceremonies prescribed in the ritual books approved by the Church must be carefully observed.

§ 2. Each person shall follow his own rite, except as otherwise provided in canons 851, § 2, and 866.

Can. 2378. — Clerics in major orders who seriously neglect the rites and ceremonies prescribed by the Church in the exercise of sacred ministry, and who fail to amend after being admonished, shall be suspended according to the gravity of their fault.

239. Therefore, priests should frequently and diligently read and strive to commit to memory the precepts and instructions contained in the ritual books and their commentaries concerning the administration of each individual Sacrament. For one who neglects to know the rule for conduct easily falls into error in practice (3).

240. Can. 734. — § 1. The holy oils used in administering certain Sacraments must be blessed by the Bishop on Holy Thursday

(1) Syn. Sutch., c. I–VIII. — (2) Can. 1262. — (3) Syn. Sutch., c. I. VI.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 83

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 79]

[Main Text]
SACRAMENTS IN GENERAL — MINISTER OF BAPTISM

The Lord’s Supper on the immediately preceding Sunday; old oil shall not be used unless necessity demands it.

§ 2. When blessed oil is running low, unblessed olive oil may be added to it, even more than once, provided that a smaller quantity is used each time.

Can. 735.—The parish priest is obliged to obtain the sacred oils from his Ordinary and carefully to keep them in the church under lock and key, in a secure and dignified manner. He shall not retain them in his private residence, except for reasons of necessity or other reasonable cause, and only with the permission of the Ordinary.

241. A missionary who customarily keeps the sacred oils in his home or room must ensure that they are likewise stored in a proper and secure manner.

242. Can. 736.—In administering the sacraments, the minister shall not demand or request anything, directly or indirectly, for any reason or occasion, beyond the offerings specified in can. 1507, § 1.

TITLE I.
On Baptism.

243. Can. 737.—§ 1. Baptism, the gateway and foundation of the sacraments, necessary for salvation either in reality or at least by desire for all, is not validly conferred unless by washing with true and natural water together with the prescribed verbal form.

§ 2. When administered observing all the rites and ceremonies prescribed in the liturgical books, it is called solemn; otherwise, non-solemn or private.

CHAPTER I.
ON THE MINISTER OF BAPTISM.

244. Can. 738.—§ 1. The ordinary minister of solemn baptism is a priest; however, the administration thereof is reserved to the parish priest or to another priest with the licence of the same parish priest or of the local Ordinary, which licence is lawfully presumed in cases of necessity.

§ 2. Even a visitor (peregrinus) should be baptised solemnly by his own parish priest within his parish if this can be done easily and without delay; otherwise, any parish priest may administer solemn baptism to such a visitor within his own territory.

Can. 739.—Within another’s territory, no one may confer solemn baptism without the requisite licence, not even upon inhabitants of his own locality.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 84

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 80]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 740. — Where parishes or quasi-parishes have not yet been established, due regard must be given to particular statutes and accepted customs, so as to determine to which priest, besides the Ordinary, the right to administer baptism belongs within the entire territory or a part thereof.

Can. 741. — The extraordinary solemn minister of baptism is the deacon; however, he may not exercise this power without the licence of the local Ordinary or parish priest, which should be granted for just cause and, in cases of urgency, may be lawfully presumed.

Can. 742. — § 1. Non-solemn baptism, as referred to in can. 759, § 1, may be administered by any person, provided the proper matter, form, and intention are observed; whenever possible, however, two witnesses should be present, or at least one, so that the administration of baptism may be duly attested.

§ 2. If a priest is present, he shall be preferred to a deacon; a deacon to a subdeacon; a cleric to a layperson; and a man to a woman—unless considerations of modesty require that a woman rather than a man administer the baptism, or unless the woman is better acquainted with the correct form and manner of baptising.

§ 3. A father or mother may not baptise their own child, except in danger of death when no other person capable of baptising is available.

245. Lay persons who baptise children of the faithful or adult pagans are obliged to record the names of those who received baptism and, where feasible, also the names of the witnesses, in accordance with can. 777; these particulars shall be reported in due course by the missionary, following verification, in his baptismal register.

246. Can. 743. — The parish priest shall ensure that the faithful, especially midwives, physicians, and surgeons, thoroughly learn the correct method of administering baptism in cases of necessity.

CHAPTER II.
ON THE SUBJECT OF BAPTISM.

247. Can. 745. — § 1. The subject capable of receiving baptism is every human being in statu viae (on pilgrimage), and only such a person, who has not yet been baptised.

§ 2. Regarding baptism:
1º. Infants or young children, who have not yet attained the use of reason, are presented on behalf of others, in accordance with can. 88, § 3; likewise included are those who have been mentally incapacitated from infancy, regardless of age;
2º. Adults are considered those who possess the use of reason; it suffices that each individual, through an act of their own will, seeks baptism and is admitted to it.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 85

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 81]

[Main Text]
MINISTER OF BAPTISM — SUBJECT OF BAPTISM

Can. 746. — § 1. No child enclosed in the mother’s womb is to be baptised until there is probable hope that, once lawfully born, it may be validly baptised.

§ 2. If the infant has already brought forth its head and danger of death is imminent, baptism may be administered on the head; and if the child survives birth, it is not thereafter to be baptised again conditionally.

§ 3. If another limb has been delivered, and danger is imminent, baptism may be conferred conditionally upon that limb; but if the child is subsequently born alive, it must then be baptised again conditionally.

§ 4. If a pregnant woman has died, the foetus, when extracted by those whose duty it is, shall be baptised absolutely if its life is certainly preserved; if uncertain, it shall be baptised conditionally.

§ 5. A foetus baptised in utero must be rebaptised conditionally after birth.

«The extraction of a foetus from the womb of a deceased pregnant woman, although to be made accessible and encouraged, is expressly safeguarded by His Holiness, who cautions and prohibits missionaries from intervening in requesting a caesarean section (sectionem caesaream) in particular cases, still less from performing it themselves» (1).

248. Can. 747. — Care must be taken that all aborted foetuses, regardless of gestational age, be baptised absolutely if life is certainly present; if doubtful, they are to be baptised conditionally.

Can. 748. — Monstrous births and prodigies are always to be baptised, at least conditionally; where there is doubt as to whether one or more human persons are present, one shall be baptised absolutely, the others conditionally.

Can. 749. — Foundlings and abandoned infants, unless diligent investigation confirms that they have already been baptised, are to be baptised conditionally.

Can. 750. — § 1. An infant of non-believing parents may licitly be baptised, even against the parents’ wishes, when the child is in danger of death and it can prudently be foreseen that it will die before attaining the use of reason.

§ 2. Outside of danger of death, such an infant may licitly be baptised provided that provision has been made for its Catholic upbringing:

1°. If the parents or guardians, or at least one of them, give consent;

2°. If the parents—that is, father, mother, grandfather, grandmother—or guardians are absent, have lost their legal rights, or are entirely unable to exercise them.

249. «As regards infants of believing parents who are both extremely lukewarm, or wholly negligent and indifferent in matters of religious practice, or in which one parent lives a morally corrupt life, or indeed where the father has abandoned the Christian faith or apostatised, missionaries should know that such infants may and ought to be baptised—especially when the parents themselves request it—despite any doubts concerning

(1) S. C. S. Off., 15 Feb. 1780; 13 Dec. 1839.

11

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 86

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 82]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
causa etiam iusta metuendi ne, cum adoleverint, educatione christianā frustrentur, ino in gentilium cultu instituantur » (1).

250. Neque recusent missionarii baptizare prolem concubinariorum, timentes ne eorum falsum matrimonium approbare videantur. Baptismum conferant, et alia via removeant scandalum.

251. 1°. « Valde caute et prudenter se gerant missionarii in baptizandis fidelium filiabus quae gentilibus in matrimonium fuerunt promissae. Si huiusmodi puellae in infantili aetate adhuc constituantur, spesque non minima affulgeat eas educatione vere christianā fore inbuendas, tunc sine magna difficultate ad baptismum admittantur » (2).

Ipsa S. C. S. Off., 25 Iun. 1866, non excludit a baptismō recipiendō puellas in infantili aetate, ubi nihil aliud obstet præter futurarum nuptiarum periculum cum viro ethnico.

2°. Si vero agatur de puellis iam adultis, ac prope nubilibus, quae sat proxime gentilibus tradendae prævidentur, antequam eae baptizentur, res cum omnibus adiunctis ad Ordinarium deferatur.

252. Can. 751. — Circa baptismum infantium duorum haereticorum aut schismaticorum, aut duorum catholicorum qui in apostasiam vel haeresim vel schisma prolapsi sint, generatim serventur normae in superiore canone constitutae.

Can. 752. — § 1. Adultus, nisi sciens et volens probeque instructus, ne baptizetur; insuper admonendus ut de peccatis suis doleat.

§ 2. In mortis autem periculo, si nequeat in praecipuis fidei mysteriis diligentius instrui, satis est, ad baptismum conferendum, ut aliquo modo ostendat se eisdem assentire serioque promittat se christianae religionis mandata servaturum.

§ 3. Quod si baptismum ne petere quidem queat, sed vel antea vel in praesenti statu manifestaverit aliquo probabilī modo intentionem illum suscipiendi, baptizandus est sub conditione; si deinde convalerit et dubium de valore baptismi collati permaneat, sub conditione baptismus rursus conferatur.

Can. 753. — § 1. Tam sacerdotem qui adultos baptizaturus est, quam ipsos adultos qui sani sint, decet esse ieiunos.

§ 2. Nisi graves urgentesque causae obsint, adultus baptizatus statim Missae sacrificio assistat et sacram communionem percipiat.

(1) Syn. Sutch., C. II, VIII. — (2) Syn. Sutch., C. II, VII.

Decreta

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 82]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO SACRAMENTS

[Main Text]
there is also just cause for concern that, when they reach maturity, they may be deprived of Christian upbringing and instead be raised within the practices of pagan religions » (1).

250. Missionaries ought not to refuse to baptise the children of concubinage, for fear that they might appear to sanction such unions as valid marriages. They should administer baptism, and address any resulting scandal by other appropriate means.

251. 1°. « Missionaries must act with great caution and prudence when baptising daughters of the faithful who have been promised in marriage to non-Christians. If such girls are still in early childhood, and there is reasonable hope that they will receive a genuinely Christian education, they may be admitted to baptism without significant difficulty » (2).

The Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de Prop. Fide), on 25 June 1866, does not exclude from receiving baptism young girls at an infant age, provided no obstacle exists other than the anticipated future marriage to a non-Christian man.

2°. However, if the matter concerns girls who are already adults or approaching marriageable age, and who are expected imminently to be given over to non-Christians, the case—along with all relevant circumstances—must be referred to the Ordinary before any baptism is administered.

252. Canon 751. — Regarding the baptism of infants born to two heretics or schismatics, or to two Catholics who have fallen into apostasy, heresy, or schism, the general norms established in the preceding canon shall apply.

Canon 752. — § 1. No adult should be baptised unless he is fully informed, willing, and properly instructed; moreover, he should be exhorted to express sorrow for his sins.

§ 2. In cases of imminent danger of death, however, if thorough instruction in the principal mysteries of the faith is not possible, it suffices for the administration of baptism that the individual demonstrates in some manner his sincere assent to these mysteries and makes a serious promise to observe the precepts of the Christian religion.

§ 3. Should the person be unable even to request baptism, but has either previously or in his present condition manifested, in a probable manner, his intention to receive it, he should be baptised conditionally; if he subsequently recovers and doubt persists regarding the validity of the administered baptism, conditional baptism should again be conferred.

Canon 753. — § 1. Both the priest who is to baptise adults and the adults themselves, provided they are in good health, ought to observe the Eucharistic fast.

§ 2. Unless grave and urgent reasons prevent it, an adult who has been baptised should immediately attend the Sacrifice of the Mass and receive the sacrament of Holy Communion.

(1) Synod of Sutcho [Sutchou], Chapter II, Decree VIII. — (2) Synod of Sutcho [Sutchou], Chapter II, Decree VII.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 87

--- TRANSLATION ---
[Page 83]

[Main Text]
SUBJECT OF BAPTISM — RITES AND CEREMONIES

An adult to be baptised should normally be instructed sufficiently so as to be able to be baptised and admitted to Holy Synaxis simultaneously. However, it is not necessary for baptism and reception of communion to occur on the same day; care must instead be taken that admission to Holy Synaxis follows as soon as possible.

253. Can. 754. — § 1. The mentally incapacitated and those suffering from acute mental illness (furiosi) are not to be baptised unless they have been in such a condition from birth or prior to attaining the use of reason; in such cases, they are to be baptised as infants.
§ 2. If, however, they experience lucid intervals, they may be baptised during periods of mental clarity and self-possession, provided they express a desire to receive baptism.
§ 3. Those who, before becoming mentally unwell, had expressed a desire to receive baptism, may also be baptised in cases of imminent danger of death.
§ 4. A person suffering from lethargy or phrensy should only be baptised when awake and conscious of their will; but if death is imminent, the provisions of § 3 shall apply.

CHAPTER III.
ON THE RITES AND CEREMONIES OF BAPTISM.

254. Can. 755. — § 1. Baptism is to be conferred solemnly, except as otherwise prescribed in canon 759.
§ 2. The Ordinary of the place may, for grave and reasonable cause, permit the ceremonies prescribed for infant baptism to be used in the baptism of adults.

The ceremonies prescribed for infant baptism may always be employed in the baptism of adult women; in the case of adult men, they may be used only for just cause (1).

255. Can. 756. — § 1. Children are to be baptised according to the rite of their parents.
§ 2. If one parent belongs to the Latin rite and the other to an Eastern rite, the child is to be baptised according to the father’s rite, unless specific law provides otherwise.
§ 3. If only one parent is Catholic, the child is to be baptised according to the rite of the Catholic parent.

Can. 757. — § 1. In solemn baptism, water blessed for this purpose must be used.
§ 2. If the blessed water in the baptistery has diminished to such an extent that it appears insufficient, unblessed water may be added—even more than once—though in smaller quantity.
§ 3. Should the water become corrupted, have run out, or in any way be unavailable, the parish priest shall pour fresh water into a font properly cleaned and purified, and bless it according to the rite prescribed in his own liturgical books.

(1) Cf. Collectanea, vol. 1, no. 1006.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 88

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 84]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
256. Vicars and Apostolic Prefects, by virtue of an indult granted by the Apostolic See, may grant their missionaries the faculty to bless baptismal water using the shorter formula which Supreme Pontiff Paul III permitted Peruvian missionaries among the Indigenous peoples to employ, and which is recorded in the Appendix to the Roman Ritual.

257. Can. 758. — Although baptism may be conferred validly either by infusion, immersion, or aspersion, the first or second method—or a combination of both, where more commonly used—shall be retained according to the approved ritual books of the various Churches.

Can. 759. — § 1. In danger of death, private administration of baptism is permitted; and if administered by a minister who is neither priest nor deacon, only those elements necessary for the validity of the sacrament shall be observed; if administered by a priest or deacon, the ceremonies following baptism shall likewise be carried out, provided time permits.

§ 2. Outside of danger of death, the local Ordinary may not permit private baptism, except in the case of heretics who are to be baptised conditionally in adulthood.

§ 3. Ceremonies omitted during the administration of baptism for any reason shall be completed as soon as possible in church, unless the case falls under § 2 above.

Can. 760. — When baptism is repeated conditionally, any ceremonies omitted in the previous baptism shall be supplied, subject to the provisions of can. 759, § 3; however, if such ceremonies were already performed in the earlier baptism, they may either be repeated or omitted in the subsequent administration.

Can. 761. — Parish priests shall ensure that a Christian name is given to the person being baptised; should this not be achievable, they shall add the name of a saint to the name given by the parents, and both names shall be duly recorded in the baptismal register.

CHAPTER IV.
ON SPONSORS.

258. Can. 762. — § 1. According to the most ancient custom of the Church, no one shall be solemnly baptised without having a sponsor, as far as possible.

§ 2. Even in private baptism, a sponsor should be present if readily available; if absent at the time, the sponsor shall be involved in completing the baptismal ceremonies later, but in such a case shall incur no spiritual relationship (spiritual kinship).

Can. 763. — § 1. When baptism is repeated conditionally, the same sponsor who was present at the earlier baptism, as far as possible, should be employed; outside of this circumstance, a sponsor is not required in conditional baptism.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 89

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 85]

[Main Text]
RITES AND CEREMONIES OF BAPTISM — GODPARENTS

§ 2. In the case of a conditional repetition of baptism, neither the godparent present at the first baptism nor the one present at the second shall contract spiritual kinship, unless the same individual served as godparent in both baptisms.

Can. 764.— Only one godparent should be admitted, whether of the same or opposite sex to the person being baptised; at most, one male and one female godparent may be admitted.

In consideration of Chinese customs, the practice of appointing only one godparent in baptism may be tolerated.

259. Can. 765.— In order for someone to serve as a godparent, it is required that:
1º. They be baptised, possess the use of reason, and have the intention of fulfilling this office;
2º. They belong to no heretical or schismatic sect, nor be under a condemnatory or declaratory sentence of excommunication or canonical infamy, nor excluded from legitimate acts; nor be a cleric who has been suspended or degraded;
3º. They are not the father, mother, or spouse of the person being baptised;
4º. They be designated by the person being baptised, or by their parents or guardians, or, in their absence, by the minister;
5º. They physically hold, touch, or immediately lift or receive the baptised person from the sacred font or from the hands of the minister during the act of baptism, either personally or through a proxy.

Can. 766.— Moreover, for someone to be lawfully admitted as a godparent, it is required that:
1º. They have attained the age of fourteen years, unless for just cause the minister judges otherwise;
2º. They not be under sentence of excommunication, exclusion from legitimate acts, or canonical infamy due to a notorious crime, even if such a sentence has not yet been formally issued; nor be under interdict or otherwise publicly accused or infamous by fact;
3º. They know the basic elements of the faith;
4º. They are not a novice or professed member of any religious order, unless necessity requires it and express permission has been obtained from their Superior, at least the local Superior;
5º. They are not in sacred orders, unless they have obtained express permission from their proper Ordinary.

Can. 767.— Where there is doubt as to whether someone may validly or lawfully be admitted to the role of godparent, the parish priest, if time permits, should consult the Ordinary.

Can. 768.— Spiritual kinship arising from baptism is contracted solely between the baptised person, the minister administering baptism, and the godparent.

Can. 769.— It is the duty of godparents, having undertaken this office, to commit the spiritual child entrusted to them to perpetual care, and diligently to ensure that, in matters pertaining to Christian formation, the latter conducts themselves throughout life as the solemn rite pledged them to become.

260. The negligence of parents is to be condemned, who do not assign suitable persons to the role of godparent, but rather entrust it to whomever happens to present themselves at the time of baptism—

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 90

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 86]
LIBER III — DE REBUS

must be conferred; they proceed with it, even though they are certain that they will never see their spiritual child again (1).

CHAPTER V.
ON THE TIME AND PLACE FOR CONFERRING BAPTISM.

261. ‘Infants are to be baptised as soon as possible; and parish priests and preachers shall frequently remind the faithful of this grave obligation’ (2).

262. 1º. The Plenary Council of China therefore decreed that, unless a just cause excuses, infants should be baptised as soon as possible—that is, within eight days of birth; in the absence of a priest, baptism is to be administered by qualified laypersons.

2º. Missionaries, for their part, shall strive, according to their ability, to eradicate, wherever it persists, the abuse whereby lukewarm Christians and ministers of baptism sometimes delay infant baptism beyond a week.

263. Canon 771.—In cases of urgent necessity, private baptism may be administered at any time and in any place.
Canon 772.—Solemn baptism may likewise be administered on any day; however, it is fitting, in accordance with the most ancient rite of the Church, that the baptism of adults, whenever conveniently possible, be conferred on the vigil of Easter or Pentecost, especially in metropolitan or cathedral churches.
Canon 773.—The proper place for administering solemn baptism is the baptistery, located within a church or public oratory.

264. § 1. Every parochial church, any contrary statute, privilege, or custom having been revoked and rejected, shall possess a baptismal font, without prejudice to any legitimate cumulative right already acquired by other churches.
§ 2. The local Ordinary may, for the convenience of the faithful, permit or order that a baptismal font be established also in another church or public oratory within the boundaries of the parish.

265. The Ordinaries of China may likewise permit or order the same, making appropriate arrangements where appropriate, in churches or public oratories within their jurisdiction, even if parishes or quasi-parishes have not yet been canonically established therein.

(1) Cf. Hong Kong, n. 458. — (2) Canon 770. — (3) Canon 774.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 91

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 87]

[Main Text]
TIME AND PLACE—NOTATION AND PROOF

266. Can. 775.—If a person to be baptised cannot, due to the distance of places or other circumstances, approach or be transferred to a parish church or another church which possesses the right of baptismal font without serious inconvenience or danger, solemn baptism may and ought to be conferred by the parish priest in the nearest church or public oratory within the boundaries of the parish, even if such a place lacks a baptismal font.

Can. 776.—§ 1. Solemn baptism should not be administered in private homes, except under the following circumstances:

1º. If those to be baptised are children or grandchildren of individuals who currently hold supreme political authority over peoples, or who have the right of succession to the throne, provided that they formally request it;

2º. If the local Ordinary, exercising prudent judgment and in accordance with his conscience, deems it just and reasonable to grant permission in any particular extraordinary case.

§ 2. In the aforementioned cases, baptism must be conferred in the domestic chapel of the house, or at least in another suitable and dignified location, using water duly blessed for baptism according to customary practice.

267. 1º. In mission territories, however, solemn baptism is to be administered in the home, or the ceremonial rites are to be completed there, in the case of sick adults who, due to illness or danger, cannot be brought to the church (1).

2º. Likewise, baptism is to be administered at home where there is no chapel or common oratory, or when the church is located at a considerable distance (2).

CHAPTER VI.

ON THE RECORDING AND PROOF OF BAPTISM ADMINISTERED.

268. Can. 777.—§ 1. Parish priests are obliged diligently and without delay to record in the baptismal register the names of those baptised, together with mention of the minister, parents, and godparents, as well as the place and date on which baptism was conferred.

§ 2. In the case of children born out of wedlock, the mother’s name shall be entered if her maternity is publicly established, or if she herself requests it in writing or before two witnesses; likewise, the father’s name may be recorded provided that he himself formally requests it from the parish priest either in writing or before two witnesses, or if he is identified through an authentic public document; in all other cases, the child shall be registered as born of an unknown father or of unknown parents.

269. In the case of a migrant who has been baptised within foreign territory, the provisions of this canon are to be observed together with those of canon 778.

(1) S. C. S. Off., 10 April 1861; Coll. S. C. de Prop. Fide, 1, n. 1213, ad 2um et ad 4um.—(2) S. C. S. Off., 28 Feb. 1663, Coll., 1, n. 151; S. C. de Prop. Fide, 21 Jan. 1789, Coll., 1, n. 598, ad 3um et 4um; S. R. C., 4 Feb. 1871, Coll., 2, n. 1365, ad 3um.

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 92

--- PAGE 88 ---
BOOK III — ON SACRAMENTS

[Main Text]

270. Can. 778. — If baptism has been administered neither by the proper parish priest nor in his presence, the minister shall as soon as possible inform the parish priest of the place of residence (domicile) of the person baptised.

Can. 779. — To verify that baptism has taken place, provided no prejudice is caused to any party, it suffices to have one witness of unimpeachable credibility, or the sworn declaration (oath) of the person baptised themselves, should they have received baptism in adulthood.

TITLE II.

On Confirmation.

271. Can. 780. — The sacrament of confirmation is to be conferred through the laying on of hands, together with anointing with chrism on the forehead, and by the words prescribed in pontifical books approved by the Church.

Can. 781. — § 1. The chrism used in the sacrament of confirmation must have been consecrated by a Bishop, even if the sacrament is administered by a priest by virtue of law or by apostolic indult.

§ 2. The anointing must not be performed with any instrument, but properly applied with the minister’s own hand laid upon the head of the person being confirmed.

CHAPTER I.

ON THE ORDINARY AND EXTRAORDINARY MINISTER OF CONFIRMATION.

272. Can. 782. — § 1. The ordinary minister of confirmation is the Bishop alone.

§ 2. The extraordinary minister is a priest to whom this faculty has been granted either by common law or by special indult from the Apostolic See.

§ 3. By virtue of law, the following possess this faculty: apart from Cardinals of the Holy Roman Church in accordance with can. 239, § 1, n. 23; also the Abbot or Prelate nullius, and the Apostolic Vicar and Apostolic Prefect—though they may validly exercise this faculty only within the territorial boundaries of their jurisdiction and during the tenure of their office.

§ 4. A priest of the Latin rite who possesses this faculty by indult may validly administer confirmation only to faithful of the same rite, unless the indult explicitly provides otherwise.

§ 5. It is forbidden for priests of an Eastern rite, even those possessing the faculty or privilege of administering confirmation together with baptism to infants of their own rite, to administer the same sacrament to infants of the Latin rite.

273. Local ordinaries, by indult from the Apostolic See, may delegate to all their priests the faculty of administering

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Translation (Pages 93-168)

Page 93

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 89]

[Main Text]
MINISTER OF CONFIRMATION — SUBJECT OF CONFIRMATION 89

A bishop may validly and licitly administer the sacrament of Confirmation to the faithful, whether adults or children, who are in danger of death, even within the residential territory of a bishop, provided that no bishop is present or is impeded for grave reason.

274. Can. 783. — § 1. A bishop lawfully administers this sacrament within his own diocese even to outsiders, unless expressly prohibited by their proper Ordinary.

§ 2. When administering Confirmation in another diocese, he requires at least the reasonably presumed permission of the local Ordinary, unless he is confirming his own subjects, in which case he may act privately, without pastoral staff or mitre.

Can. 784. — A priest may also administer Confirmation if he possesses an apostolic privilege granted locally, within the designated territory assigned to him, even to persons not belonging to his jurisdiction, unless their respective Ordinaries have expressly forbidden it.

Can. 785. — § 1. A bishop is obliged to confer this sacrament upon his subjects who request it properly and reasonably, especially during the diocesan visitation.

§ 2. A priest who has been granted an apostolic privilege is likewise bound to those individuals on whose behalf the faculty was conferred.

§ 3. An Ordinary who is legitimately impeded or lacks the power to administer Confirmation must, as far as possible, ensure—within each five-year period at minimum—that the sacrament is administered to his subjects.

§ 4. If a grave neglect occurs in providing the sacrament of Confirmation to his subjects, either personally or through another, the provisions of canon 274, n. 4, shall apply.

CHAPTER II.
ON THE SUBJECT OF CONFIRMATION.

275. Can. 786. — One who has not been washed in the waters of baptism cannot be validly confirmed; furthermore, for a person to be confirmed licitly and fruitfully, they must be in a state of grace and, if possessed of the use of reason, sufficiently instructed.

276. Parish priests and other clergy should ensure that “all individual faithful who have not yet been confirmed, as well as catechumens, diligently learn—at least in substance, even if they cannot memorise it—the doctrine of Confirmation as set forth in the catechism” (1).

277. To neophytes baptised in danger of death, who on account of their condition cannot receive adequate instruction, the sacrament of Confirmation ought not to be administered, “unless they at least possess some intention of receiving Confirmation for the strengthening of their soul” (2).

(1) First Synod of Sutch, 1803, c. III, 1. — (2) Sacred Congregation of the Holy Office, 10 April 1861; Collection of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, I, n. 1213.

12

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 94

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 90]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
278. Missionaries should, at suitable times, explain the nature, power or effects, dignity, and also the dispositions required for worthily and fruitfully receiving this divine sacrament, in such a manner that the faithful may be inflamed with desire for it, and found well-prepared to receive so great a grace. (1)

279. All those to be confirmed are further exhorted to cleanse their hearts from all sin through the sacrament of penance, so that they may become worthy to be filled with the grace of the Holy Spirit.

280. Can. 787.—Although this sacrament is not necessary for salvation as a means without which one cannot be saved, no one may neglect it when the opportunity arises; indeed, parish priests shall ensure that the faithful approach it at an appropriate time.

Can. 788.—Although the administration of the sacrament of confirmation is fittingly deferred in the Latin Church until about the seventh year of age, nevertheless it may be conferred earlier if the child is in danger of death, or if the minister judges it advisable for just and grave reasons.

Can. 789.—Those to be confirmed, if there are several, must remain present from the beginning of the laying on or extension of hands, and may not depart until the rite has been fully completed.

CHAPTER III.

ON THE TIME AND PLACE FOR CONFERRING CONFIRMATION.

281. Can. 790.—This sacrament may be conferred at any time; yet it is especially fitting that it be administered during the week following Pentecost.

Can. 791.—Although the proper place for administering confirmation is a church, if the minister judges there to be a just and reasonable cause, the sacrament may be conferred in any other decent location.

Can. 792.—Bishops have the right to administer confirmation within the boundaries of their diocese, including in exempt places.

CHAPTER IV.

ON SPONSORS.

282. Can. 793.—According to the most ancient custom of the Church, a sponsor should be appointed in confirmation, as in baptism, whenever possible.

Can. 794.—§ 1. A sponsor shall present only one candidate for confirmation, or two at most, unless the minister judges otherwise for good and sufficient reason.

§ 2. There shall be one sponsor for each individual being confirmed.

(1) I Syn. Sutch., a. 1803, c. III, 1.

Decrees

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 95

--- TRANSLATION ---
[Page 91]

[Main Text]
APPENDIX — SPONSORS — NOTES AND PROOF

Can. 795. — In order for someone to serve as a sponsor (godparent) at confirmation, it is required that:
1º. The individual has themselves been confirmed, has attained the use of reason, and intends to undertake this responsibility;
2º. They are not affiliated with any heretical or schismatic sect, nor have they been formally declared or condemned under any penalty referred to in canon 765, n. 2;
3º. They are not the father, mother, or spouse of the person being confirmed;
4º. They have been designated by the person being confirmed, or by their parents or guardians; and if these are absent or refuse, then by the minister or parish priest;
5º. They physically touch the candidate during the act of confirmation, either personally or through a duly appointed proxy.

Can. 796. — For someone to be lawfully admitted to the role of sponsor, the following conditions must be observed:
1º. The sponsor must be distinct from the baptismal godparent, unless, in the judgment of the minister, a reasonable cause suggests otherwise, or unless confirmation is administered lawfully immediately after baptism;
2º. The sponsor must be of the same sex as the candidate, unless in particular cases the minister, for a just reason, judges otherwise;
3º. Furthermore, the provisions set out in canon 766 must be observed.

Can. 797. — A valid confirmation gives rise to a spiritual relationship (spiritual kinship) between the confirmed person and their sponsor. As a result, the sponsor is bound by an enduring obligation to hold the confirmed person in special regard and to care for their Christian upbringing.

CHAPTER V.
ON THE RECORDING AND PROOF OF CONFIRMATION CONFERRED.

283. Can. 798. — The parish priest shall enter into a special register the names of the minister, those confirmed, their parents, and sponsors, together with the date and place of confirmation, in addition to the notation required in the baptismal register as specified in canon 470, § 2.

Can. 799. — If the candidate’s proper parish priest was not present, the minister shall inform them as soon as possible, either personally or through another party.

Can. 800. — To prove that confirmation has been conferred—provided no prejudice arises to any party—it suffices to have one witness of unimpeachable credibility, or the sworn declaration (oath) of the person confirmed themselves, unless the confirmation took place during infancy.

TITLE III.
On the Eucharist.

284. Can. 801. — In the Most Holy Eucharist, our Lord Christ Himself is truly present, offered, and received under the appearances of bread and wine.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 96

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 92]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO DIVINE WORSHIP

CHAPTER I.

ON THE MOST HOLY SACRIFICE OF THE MASS.

Art. I. — On the Priest Celebrating the Sacrifice of the Mass.

285. Can. 802. — The power to offer the sacrifice of the Mass belongs exclusively to priests.

Can. 803. — It is not permitted for several priests to concelebrate, except in the Mass of priestly ordination and in the Mass of episcopal consecration, according to the Roman Pontifical.

Can. 804. — § 1. A priest who is not attached to the church in which he requests to celebrate, and who presents authentic and still valid letters of commendation from his Ordinary, if secular; from his Superior, if religious; or from the Sacred Congregation for the Oriental Church, if of an Eastern rite, shall be admitted to celebrate Mass, unless it has become evident in the meantime that he has committed some offence rendering him unfit to be excluded from celebrating Mass.

§ 2. If he lacks such letters, but the rector of the church is fully assured of his good character, he may nevertheless be admitted; if, however, the rector does not know him, he may still be admitted once or twice, provided that, clothed in proper ecclesiastical vestments, he receives nothing whatsoever from the church in which he celebrates, under any title, and that he records his name, office, and diocese in a special register.

§ 3. Particular norms on this matter, without prejudice to the prescriptions of this canon, established by the local Ordinary, must be observed by all, including exempt religious, unless the case concerns admitting religious to celebrate within their own religious church.

Can. 805. — All priests are bound by obligation to celebrate the sacred liturgy multiple times each year; the Bishop or religious Superior shall ensure, however, that they celebrate at least on all Sundays and other holy days of obligation.

Can. 806. — § 1. Except on the Nativity of the Lord and on the Commemoration of All the Faithful Departed, on which days a priest has the faculty to offer the Eucharistic Sacrifice three times, a priest may not celebrate Mass more than once on the same day, unless by apostolic indult or by permission granted by the local Ordinary.

§ 2. Nevertheless, the local Ordinary may not grant this faculty unless, in his prudent judgment, due to a shortage of priests, a significant portion of the faithful would otherwise be unable to attend Mass on a holy day of obligation; nor does it lie within his power to permit any one priest to celebrate more than two Masses.

286. The Ordinaries of China, where there exists a reasonable cause, should not be reluctant to grant the faculty for double celebration, taking due account of local circumstances and conditions.

Decrees

Page 97

--- TRANSLATION ---
[Page 93]

[Main Text]
THE CELEBRATION — RITES AND CEREMONIES OF MASS

287. Can. 807. — A priest conscious of mortal sin, however contrite he may consider himself to be, must not dare to celebrate Mass without first making a sacramental confession. However, if, due to the unavailability of a confessor and in case of urgent necessity, he has celebrated Mass after eliciting an act of perfect contrition, he shall confess as soon as possible.

288. Can. 808. — A priest may not celebrate unless he has observed the natural fast from midnight onwards.

Can. 809. — It is permissible to apply the Mass for any intention, whether for the living or for the faithful departed undergoing purification in the fires of Purgatory, provided that the provisions of can. 2262, § 2, n. 2 are observed.

Can. 810. — A priest must not omit to prepare himself through devout prayers prior to the offering of the Eucharistic Sacrifice; and upon its completion, he must give thanks to God for so great a benefit.

Can. 811. — § 1. A priest intending to celebrate Mass shall wear appropriate vestments reaching to the ankles, together with the sacred ornaments prescribed by the rubrics of his rite.

§ 2. He shall abstain from wearing a biretta or ring, unless he is a Cardinal of the Holy Roman Church, a Bishop, or a Benedictine Abbot, or unless an apostolic indult permits him to use these during the celebration of Mass.

Can. 812. — No celebrating priest, except Bishops and other prelates who have the privilege of pontificalia, may have a priest serving as assistant solely for reasons of honour or solemnity.

Can. 813. — § 1. A priest must not celebrate Mass without a minister present to serve and respond to him.

§ 2. The minister serving at Mass must not be a woman, unless, in the absence of a man and for a just cause, she responds from a distance and in no way approaches the altar.

289. By special concession of the Holy See, Vicars Apostolic and Apostolic Prefects may dispense with the requirement set forth in can. 813, § 1.

Art. II. — On the Rites and Ceremonies of Mass.

290. Can. 814. — The most holy sacrifice of the Mass must be offered with bread and wine, to which a very small quantity of water must be added.

Can. 815. — § 1. The bread must be purely wheat-based and recently made, such that there is no risk of corruption.

§ 2. The wine must be natural, derived from the grapevine, and uncorrupted.

291. 1º. Missionaries and parish priests shall ensure, as far as possible, that flour intended for the making of hosts is not purchased from public taverns; rather, they must take every care to ensure that genuine wheat flour is used.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 98

--- TRANSLATION ---

[Page 94]

[Main Text]

2º. Furthermore, they shall use wine whose authenticity is entirely certain; if they are unable to provide such wine themselves, they must refer the matter to the Apostolic Vicar.

292. Can. 816.—In the celebration of Mass, the priest shall use unleavened or leavened bread according to his own rite, wherever the Sacred Liturgy so permits.

Can. 817.—It is forbidden, even in cases of urgent and extreme necessity, to consecrate one element without the other, or both elements outside the celebration of Mass.

Can. 818.—Regardless of any contrary custom, the celebrating priest shall faithfully and devoutly observe the rubrics of his liturgical books, taking care not to add any ceremonies or prayers at his own discretion.

293. Can. 819.—The sacrifice of the Mass must be celebrated in the liturgical language proper to each respective rite as approved by the Church.

Art. III.—On the Time and Place of the Celebration of Mass.

294. Can. 820.—The sacrifice of Mass may be celebrated on all days, except those specifically excluded according to the particular rite of the priest.

Can. 821.—§ 1. The celebration of Mass shall not begin earlier than one hour before dawn or later than one hour after midday.

§ 2. On the night of the Nativity of the Lord, only a conventual or parochial Mass may commence at midnight; no other Mass may be celebrated at this time without an apostolic indult.

§ 3. Nevertheless, in all religious or pious houses possessing a chapel with permission to reserve the Most Holy Eucharist habitually, on the night of the Nativity of the Lord, one priest may celebrate three ritual Masses, or, observing all necessary conditions, a single Mass sufficient for the spiritual needs—including fulfilment of obligation—of all present, and may administer Holy Communion to those who request it.

295. Special faculties regarding the observance of these canons are granted to Apostolic Vicars by special concession from the Holy See.

296. Can. 822.—§ 1. Mass must be celebrated upon a consecrated altar and within a church or oratory that has been consecrated or blessed according to canonical norms, except as otherwise prescribed in Canon 1196.

§ 2. The privilege of using a portable altar is granted solely by right or by indult from the Apostolic See.

§ 3. This privilege is to be understood as including the faculty to celebrate Mass anywhere, provided the location is respectful and appropriate and the Mass is offered upon a consecrated stone; however, such celebration is not permitted at sea.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 99

--- TRANSLATION ---

[Page 95]

[Main Text]
CEREMONIES — TIME AND PLACE — STIPENDS

§ 4. The ordinary local superior, or in the case of an exempt religious house, the major superior, may grant permission to celebrate outside a church or oratory, on a consecrated stone and in a decent place, but never in a private bedroom; such permission may be granted only for a just and reasonable cause, in an extraordinary circumstance, and by way of a single act.

Can. 823. — § 1. It is not permitted to celebrate Mass in the temple or place of worship of heretics or schismatics, even if it was formerly duly consecrated or blessed.
§ 2. In the absence of an altar of the proper rite, a priest may lawfully celebrate according to his own rite at an altar consecrated for another Catholic rite; however, he may not celebrate upon the antimensia used by the Greeks.
§ 3. No one may celebrate at papal altars without an apostolic indult.

Art. IV. — On Mass Offerings or Stipends.

297. Can. 824. — § 1. In accordance with the established and approved custom and institution of the Church, any priest celebrating and applying a Mass is permitted to receive an offering or stipend.
§ 2. However, whenever a priest celebrates more than once on the same day, unless it is the Feast of the Nativity of the Lord, he may not receive a stipend for more than one Mass applied *pro iustitia* (by right); for the other celebrations, no stipend may be received except some external recompense not classified as a Mass offering.

Can. 825. — It is never permitted:
1º. To apply a Mass to the intention of someone who has not yet requested the application, even though they later offer a stipend, and then retain that stipend for a Mass already celebrated;
2º. To receive a stipend for a Mass which is already due or committed to another intention;
3º. To accept a double stipend for the same Mass application;
4º. To receive one stipend for the mere celebration of the Mass and another for its application, unless it is certain that one payment was made specifically for the celebration alone, without any application.

Can. 826. — § 1. Offerings given by the faithful for Masses, whether offered freely out of personal devotion (*ad manum*), or imposed as an obligation—even perpetual—by a testator upon designated heirs, are termed *manual* stipends.
§ 2. By analogy with manual stipends, there are also *founded Mass stipends* which cannot be fulfilled in the designated place or by those who are bound to apply them according to the foundation’s terms, and which therefore, by law or by indult from the Holy See, must be entrusted to other priests so that the obligation may be satisfied.
§ 3. Other stipends drawn from the revenues of ecclesiastical foundations are called *funded* stipends or *founded Masses*.

Can. 827. — Any form of commercial activity or trade must be entirely excluded from Mass offerings.

Can. 828. — As many Masses must be celebrated and applied as there are stipends, however small, that have been given and accepted.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 100

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 96]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 829. — Even if the Mass offerings already received are lost without fault on the part of the priest burdened with the obligation to celebrate, the obligation itself does not cease.

Can. 830. — If someone offers a sum of money for the application of Masses without specifying the number of Masses intended, the number shall be calculated according to the customary offering in the place where the donor resided, unless it can legitimately be presumed that the donor had another intention.

Can. 831. — § 1. It is for the local Ordinary to define by decree, as far as possible enacted during a diocesan Synod, the manual Mass stipend within his diocese; and a priest may not demand more than this amount.
§ 2. Where there is no decree from the Ordinary, the custom of the diocese must be observed.
§ 3. Even religious, even if exempt, must adhere to the decree of the local Ordinary or to the custom of the diocese regarding the manual stipend.

298. In determining the stipend for manual Masses, Ordinaries should, as far as possible, maintain uniformity with neighbouring Vicariates Apostolic.

299. Ordinaries shall establish the rate of remuneration or Mass offering within their respective territories, having consulted the Mission Council and taking into account local conditions and circumstances.
They shall further ensure that the law concerning *laxa* (1) is fully known among the faithful in each Christian community.

300. Can. 832. — A priest may accept a stipend greater than the prescribed amount offered voluntarily for the application of a Mass; and, unless prohibited by the local Ordinary, he may also accept a lesser amount.

Can. 833. — The donor is presumed to have requested only the application of a Mass; however, if the donor expressly specifies certain conditions to be observed in the celebration of the Mass, the priest, upon accepting the offering, is bound to comply with the donor’s wishes.

Can. 834. — § 1. Masses for which the donor has explicitly prescribed a time of celebration must be celebrated at precisely that time.
§ 2. If the donor has not explicitly prescribed any time for the celebration of manual Masses:
1º. Masses offered for an urgent cause must be celebrated as soon as possible at a suitable time;
2º. In all other cases, Masses must be celebrated within a reasonable time, depending on the greater or lesser number of Masses owed.
§ 3. If the donor has explicitly left the time of celebration entirely to the discretion of the priest, the priest may celebrate them at such time as he sees fit, subject always to the provisions of canon 835.

Can. 835. — No one may accept upon himself the obligation to celebrate so many Masses as he cannot fulfill within the course of one year.

Can. 836. — In churches where, due to the particular devotion of the faithful, Mass offerings are so abundant that all the Masses cannot be celebrated there

(1) Cf. First Synod of Sutchou, 1803, Chapters V, VI.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 101

--- TRANSLATION ---
[Page 97]

[Main Text]
MASS STIPENDS OR ALMS FOR MASS
If Masses cannot be celebrated at the proper time, the faithful should be reminded by a notice placed in a prominent and accessible location that the Masses offered will be celebrated either there, as soon as convenient, or elsewhere.

Canon 837. — Anyone who has Masses to be celebrated by others must distribute them without delay, in accordance with the firm prescription of canon 841; however, the canonical period for their celebration begins on the day the priest entrusted with celebrating them receives them, unless otherwise established.

Canon 838. — Those who have a number of Masses over which they have full disposal may assign them to priests of their choosing, provided they are fully certain that such priests are beyond reproach or have been recommended by testimony from their own Ordinary.

Canon 839. — Those who have handed over Masses received from the faithful, or otherwise entrusted to their care, to be celebrated by others, remain under obligation until they obtain from those others formal confirmation of acceptance of the obligation and of the stipend received.

Canon 840. — § 1. One who transmits manual Mass stipends to another is bound to transmit the full amount received, unless the donor expressly permits retention of a portion, or it is clearly established that an amount exceeding the diocesan rate was given on account of the individual recipient.

§ 2. In the case of Masses offered *ad instar manualium* (in the manner of manual Masses), unless contrary intention of the founder stands in the way, any surplus above the prescribed rate may lawfully be retained, and it suffices to remit only the manual alms customary in the diocese where the Mass is celebrated, particularly if substantial alms would otherwise take the place of benefice income or support a pious cause.

Canon 841. — § 1. All and each administrators of pious causes, or others in any way obliged to fulfil Mass obligations—whether clerics or laypersons—shall, by the end of each year, report to their respective Ordinaries the Mass obligations not yet fulfilled, in the manner defined by those Ordinaries.

§ 2. This deadline shall be understood as follows: for Masses offered *ad instar manualium*, the obligation to report lapses at the close of the year in which the Masses ought to have been fulfilled; for manual Masses, one year after the date on which the obligation was assumed, unless the donors have expressed a different intention.

Canon 842. — The right and duty to ensure that Mass obligations are fulfilled belongs, in secular churches, to the local Ordinary; in churches of religious, to their Superiors.

Canon 843. — § 1. Rectors of churches and other pious places—whether secular or religious—where Mass stipends are customarily received, shall keep a special register in which they accurately record the number of Masses received, the intentions, the stipends, and their celebration.

§ 2. Ordinaries are bound, at least annually, either personally or through delegated officials, to examine such registers.

Canon 844. — § 1. Local Ordinaries and Religious Superiors who entrust Masses to their subjects or others for celebration must promptly enter into a register, in due order, all Masses received along with their stipends, and must diligently ensure that these Masses are celebrated as soon as possible.

§ 2. Indeed, all priests, whether secular or religious, are required to keep accurate records of the Mass intentions each has received and those for which he has fulfilled the obligation.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 102

--- TRANSLATION ---

[Page 98]

[Main Text]
BOOK III.—ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

CHAPTER II.

ON THE MOST HOLY SACRAMENT OF THE EUCHARIST

Article I.—On the Minister of Holy Communion

301. Can. 845.—§ 1. The ordinary minister of Holy Communion is exclusively a priest.
§ 2. The extraordinary minister is a deacon, but only with the permission of the local Ordinary or parish priest, which should be granted for serious cause and is lawfully presumed in cases of necessity.

Can. 846.—§ 1. Any priest may administer the sacrament of Holy Communion during Mass, and, if celebrating privately, immediately before or after Mass, unless otherwise prescribed by canon 869.
§ 2. Outside Mass, any priest may also exercise this faculty with at least presumed permission from the rector of the church, provided he is not the parish’s own clergy.

Can. 847.—Holy Communion shall be brought publicly to the sick, unless a just and reasonable cause advises otherwise.

Can. 848.—§ 1. The right and duty to bring Holy Communion publicly to the sick—including those who are not parishioners—outside the church belongs to the parish priest within his own territory.
§ 2. Other priests may do so only in cases of necessity or with at least presumed permission from the same parish priest or the Ordinary.

Can. 849.—§ 1. Any priest may bring Holy Communion privately to the sick with at least presumed permission from the priest entrusted with the custody of the Most Holy Sacrament.
§ 2. When Holy Communion is administered privately to the sick, due reverence and decorum owed to so sacred a sacrament must be carefully observed, in accordance with the norms prescribed by the Apostolic See.

302. 1º. According to the constitution *Inter omnes* of Benedict XIV, 2 February 1744, it is prescribed that the priest “should always wear an alb over his personal clothing; place the pyx in a small pouch or case; suspend this by a cord around the neck and keep it concealed within the breast; and never proceed alone, but be accompanied by at least one lay faithful, in default of a cleric” (1).
2º. Apostolic Vicars, however, by special concession from the Holy See, may permit dispensation from the observance of all rubrics in administering the Holy Eucharist to those gravely ill.

303. Can. 850.—The administration of Holy Communion as Viaticum—whether publicly or privately—to the sick pertains to the parish priest in accordance with canon 848, save for the provisions set forth in canon 397, n. 3, and canons 514, §§ 1–3.

(1) Cf. Hong Kong, n. 569.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 103

--- TRANSLATION ---

[Page 99]

[Main Text]
MINISTER OF HOLY COMMUNION — THE SUBJECT

304. Mindful of the divine right by which the faithful are bound to receive the sacrament of the Eucharist at the point of death, as well as of the grave obligation incumbent upon missionaries themselves to administer it to the sick who are in danger of death—even those afflicted with contagious diseases or plague—priests should conduct themselves in this duty with the utmost readiness and diligence. Let none depart this life deprived of so great a good through their negligence or under frivolous pretexts; rather, let them provide all with that which is prescribed for all to receive (1).

305. Can. 851. — § 1. A priest may distribute the holy communion using unleavened bread or leavened bread, according to his own rite.
§ 2. Where necessity demands and a priest of another rite is not available, it is permissible for an Eastern priest who uses leavened bread to administer the Eucharist using unleavened bread, and likewise for a Latin or Eastern priest who normally uses unleavened bread to administer it using leavened bread; however, each priest must otherwise observe the method of administration proper to his own rite.
Can. 852. — The Most Holy Eucharist shall be offered under the species of bread alone.

Art. II. — On the Subject of Holy Communion.

306. Can. 853. — Any baptised person who is not lawfully prohibited may and ought to be admitted to holy communion.
Can. 854. — § 1. The Eucharist must not be administered to children who, due to their young age, lack sufficient understanding and awareness of this sacrament.
§ 2. In danger of death, it suffices for children to be able to distinguish the Body of Christ from ordinary food and to adore it reverently, in order that the Most Holy Eucharist may and should be administered to them.
§ 3. Outside the danger of death, a fuller knowledge of Christian doctrine and careful preparation are rightly required—namely, such understanding as enables them, according to their capacity, to grasp at least those mysteries of faith which are necessary as a means of salvation, and to approach the Most Holy Eucharist devoutly, in a manner appropriate to their age.
§ 4. The judgment regarding the adequate disposition of children for their first communion rests with the priest, in consultation with their parents or those standing in loco parentis, particularly based on what is revealed in confession.
§ 5. It is the parish priest’s duty to ensure vigilance—also through examination, if prudently deemed appropriate—that children do not approach the sacred Synaxis before attaining the use of reason or without sufficient preparation; and equally, to ensure that once they have attained the use of reason and are suitably prepared, they are nourished as soon as possible with this divine food.
Can. 855. — § 1. Those who are publicly unworthy—such as excommunicated persons, those under interdict, and manifestly infamous individuals—are to be excluded from the Eucharist, unless there is certainty regarding their repentance and amendment, and prior satisfaction has been made for public scandal.
§ 2. As for those who sin secretly, if they request communion privately and the minister knows them to be unrepentant, he must refuse them; however, if they request it publicly and the minister cannot pass them by without causing scandal, he is not obliged to refuse.

(1) I Synod of Sutchu, 1803, C. IV, IX.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 104

--- TRANSLATION ---
[Page 100]
**BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS**

**[Main Text]**
Can. 856.—No person burdened by the consciousness of mortal sin, however contrite they may consider themselves to be, shall approach the Most Holy Eucharist without prior sacramental confession; if, however, there is urgent necessity and a confessor is unavailable, they must first make an act of perfect contrition.

Can. 857.—No one may receive the Most Holy Eucharist more than once on the same day, except in the cases specified in Can. 858, §1.

Can. 858.—§1. No one who has not observed the natural fast since midnight may be admitted to the Most Holy Eucharist, unless danger of death is present or there is a necessity to prevent irreverence towards the sacrament.

§2. Nevertheless, the sick who have been confined to bed for a month or more, without reasonable hope of recovery in the near future, may receive the Most Holy Eucharist once or twice per week, even if they have previously taken some medicine or liquid nourishment, provided this is done with the prudent advice of their confessor.

307. Vicars Apostolic possess special faculties, granted by the Holy See, to dispense the bedridden sick from the Eucharistic fast.

308. The First Synod of China, with universal consent, having affirmed the norms regarding frequent, indeed daily, Communion—both for adults and children—as established in apostolic decrees and in canon law, exhorts missionaries and priests to diligently prepare and encourage all the faithful to receive Communion frequently, indeed daily, during pastoral visitations or periods of residence within Christian communities (1).

Thus, every baptised person who is not legally impeded may, in accordance with the mind of the Church, partake fully of the abundant fruits of the Most Holy Eucharist.

309. Can. 859.—§1. Every faithful person of either sex, upon reaching the age of reason—that is, the use of reason—shall be bound to receive the sacrament of the Eucharist at least once a year, preferably during Easter, unless, on the advice of their own priest, they judge it appropriate to abstain temporarily for a reasonable cause.

(1) The norms referred to in the apostolic decrees are as follows:
1º. Council of Trent, Session 22, Chapter 6.
2º. Decree of the Sacred Congregation of the Council (20 December 1905).
3º. Decree of the Sacred Congregation of Indulgences (14 February 1906), dispensing from the requirement of weekly confession for those who receive Communion almost daily.
4º. Letter of the Sacred Congregation of Indulgences (19 April 1907) concerning the annual celebration of a three-day prayer devotion, aimed at promoting the practice of daily Communion.
5º. Encyclical Letter *Editae semper* (26 May 1910)—issued on the occasion of the centenary celebrations of St Charles Borromeo, in the second part.
6º. Decree of the Sacred Congregation for Sacraments (8 August 1910), *Quam singularis*, on the frequent or daily Communion of children (to be read annually in the vernacular language), published in *Acta Sanctae Sedis* 1910, p. 577.
7º. Code of Canon Law (CIC), Book III, Part II; especially canons 853, 864, and 863.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps or Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 105

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 101]

[Main Text]
SUBJECT OF THE SACRAMENT OF COMMUNION

§ 2. The Easter communion shall be received between Palm Sunday and Low Sunday (Dominica in albis); however, local Ordinaries may, if the circumstances of persons and places so require, advance this period for all their faithful, provided it does not begin earlier than the fourth Sunday of Lent, or extend beyond the Feast of the Holy Trinity.

§ 3. The faithful are to be encouraged to fulfil this obligation within their own parish; those who do so in another parish should ensure that their own parish priest is informed that the precept has been fulfilled.

§ 4. The obligation to receive Easter Communion remains in force even if an individual has failed to comply with it within the prescribed time.

310. In China, by virtue of a long-standing indult and custom—taking into account the habits of the people and the scarcity of priests—the entire year is considered a suitable time for fulfilling the Easter communion obligation.

311. Can. 860.— The obligation to receive communion, which applies to minors, also extends—and especially so—to those responsible for their care: namely parents, guardians, confessors, educators, and parish priests.

Can. 861.— The obligation to receive communion is not fulfilled by receiving communion sacrilegiously.

Can. 862.— It is advisable that on Maundy Thursday (Feria V in majori hebdomada), all clerics—including priests who abstain from celebrating Mass on that day—should receive the Most Holy Body of Christ in a solemn or conventual Mass.

Can. 863.— The faithful should be encouraged to receive the Eucharistic bread frequently, even daily, in accordance with the norms set forth in the decrees of the Apostolic See; and those attending Mass should be urged—not only through spiritual desire but also through sacramental reception of the Most Holy Eucharist, duly disposed—to communicate.

Can. 864.— § 1. In danger of death, whatever the cause, the faithful are bound by the precept to receive the sacrament of Holy Communion.

§ 2. Even if they have already received Holy Communion on the same day, the faithful are strongly encouraged to communicate again when facing imminent peril of death.

§ 3. While the danger of death persists, the Holy Viaticum may and ought to be administered multiple times, on separate days, according to the prudent advice of the confessor.

Can. 865.— The administration of Holy Viaticum to the sick should not be unduly delayed; and those entrusted with the care of souls should diligently ensure that the sick receive it while still fully conscious and compos mentis.

Can. 866.— § 1. All the faithful, regardless of rite, have the right to receive the sacrament of the Eucharist consecrated according to any legitimate rite, for reasons of piety.

§ 2. Nevertheless, it is recommended that the faithful normally satisfy the Easter communion precept according to their own proper rite.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 106

--- TRANSLATION ---
[Page 102]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

§ 3. The Holy Viaticum must be received by the dying according to the proper rite; however, in cases of urgent necessity, it may be administered in any rite.

Article III. — On the Time and Place at Which Holy Communion May Be Distributed

312. Can. 867. — § 1. It is permitted to distribute the Most Holy Eucharist on all days.
§ 2. However, on Good Friday alone, it is permitted only to bring the Sacred Viaticum to the sick.
§ 3. On Holy Saturday, Holy Communion may not be administered to the faithful except during solemn Masses or immediately following their conclusion.
§ 4. Holy Communion should be distributed only during those hours when the sacrifice of Mass may lawfully be offered, unless a reasonable cause suggests otherwise.
§ 5. Nevertheless, the Sacred Viaticum may be administered at any hour of the day or night.

Can. 868. — A priest celebrating Mass may not distribute the Eucharist to the faithful if they are so distant from him that he can no longer see the altar.

Can. 869. — Holy Communion may be distributed wherever Mass may lawfully be celebrated, including in a private oratory, unless the local Ordinary, for just reasons, has prohibited this in particular cases.

CHAPTER III.

ON THE CUSTODY AND VENERATION OF THE MOST HOLY EUCHARIST

313. Can. 1265. — § 1. The Most Holy Eucharist should be reserved:
1º. In a cathedral church, in the principal church of an Abbey or Nullius Prelature, in Apostolic Vicariates and Prefectures, in every parochial or quasi-parochial church, and in the church attached to the house of exempt religious, whether male or female—provided there is someone responsible for its care and a priest regularly celebrates Mass in the sacred place at least once per week;
2º. It may also be reserved, with the permission of the local Ordinary, in a collegiate church and in the principal oratory—whether public or semi-public—of a pious or religious house, as well as of an ecclesiastical college governed either by secular clergy or by religious.

§ 2. For the Eucharist to be reserved in other churches or oratories, an apostolic indult (papal permission) is required. The local Ordinary may grant such permission only to a public church or oratory, for a just cause, and on a case-by-case basis as an administrative act.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 107

--- TRANSLATION ---
[Page 103]
**[Main Text]**
TIME AND PLACE — CUSTODY AND VENERATION

§ 3. No one is permitted to retain the Most Holy Eucharist in his own possession or to carry it with him while travelling.

Can. 1266. Churches in which the Most Holy Eucharist is reserved—especially parish churches—shall be open to the faithful for at least several hours each day.

Can. 1267. Any and all contrary privileges having been revoked, the Most Holy Eucharist may not be kept within any religious or pious house except either in a church or in the principal oratory; nor, in the case of nuns, within the choir or cloistered areas of the monastery.

Can. 1268. § 1. The Most Holy Eucharist may not be continuously or habitually reserved except on one altar only within any given church.

§ 2. It shall be kept in the most prominent and noble location within the church, and thus regularly on the high altar, unless another place appears more convenient and appropriate for the veneration and worship of so great a sacrament, observing the prescriptions of liturgical law regarding the final days of Holy Week.

§ 3. However, in cathedral, collegiate, or conventual churches where choral offices are performed at the high altar, and in order to avoid hindrance to ecclesiastical functions, it is advisable that the Most Holy Eucharist not be regularly reserved on the high altar, but rather in a side chapel or on another altar.

§ 4. The rectors of churches shall ensure that the altar on which the Most Holy Sacrament is reserved is more richly adorned than all others, such that its very appearance more readily stirs the piety and devotion of the faithful.

Can. 1269. § 1. The Most Holy Eucharist must be reserved in a fixed tabernacle placed centrally upon the altar.

§ 2. The tabernacle must be well constructed, securely closed on all sides, decorously ornamented in accordance with liturgical laws, entirely free from any other objects, and guarded with such diligence as to prevent any risk of sacrilegious profanation.

§ 3. For a grave cause duly approved by the local Ordinary, it is not forbidden to reserve the Most Holy Eucharist outside the altar during the night, provided it is placed upon a corporal, in a safer and more dignified location, observing the provisions of canon 1271.

§ 4. The key to the tabernacle in which the Most Holy Sacrament is reserved must be most carefully safeguarded, under the serious responsibility of the priest entrusted with the care of the church or oratory.

Can. 1270. Consecrated hosts, in such number as may suffice for the communion of the sick and other faithful, shall be permanently preserved in a pyx made of solid and suitable material, clean and properly covered with its lid, wrapped in a white silk veil, and, as circumstances allow, suitably decorated.

Can. 1271. Before the tabernacle in which the Most Holy Sacrament is reserved, at least one lamp shall burn continuously, both day and night, fuelled by olive oil or beeswax; where olive oil is unavailable, the discretion of the local Ordinary may permit substitution with other oils, preferably vegetable-based, as far as possible.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 108

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 104]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
314. As stated in canon 1271, Apostolic Vicars possess special faculties granted by the Holy See.

315. Before the tabernacle door, neither a flower vase nor any similar object should be placed. Flowers may be arranged at the sides or on the predella of the altar. Near the tabernacle, on the epistle side, there should be a small vessel containing water and a linen cloth for the priest to wipe his fingers; the water should be frequently renewed, with the old water poured into the sacrarium.

316. The Apostolic Vicars of China may permit, for the sake of fostering the faithful’s devotion, that the Most Holy Eucharist be reserved in all churches and oratories within their jurisdiction, provided that canon 1265 is observed, together with all rubrics and canonical precautions required by law.

317. Canon 1272. — Consecrated hosts, whether intended for the communion of the faithful or for the exposition of the Most Holy Sacrament, must be fresh and regularly renewed, with older hosts duly consumed, so that there is no risk of corruption, carefully observing the instructions issued by the local Ordinary on this matter.

Canon 1273. — Those responsible for the religious instruction of the faithful should omit nothing in their efforts to foster devotion towards the Most Holy Eucharist in the hearts of the people, encouraging them especially to attend Mass frequently—not only on Sundays and holy days of obligation, but also on weekdays during the week, as often as possible—and to visit the Most Holy Sacrament.

Canon 1274. — § 1. In churches or oratories where the reservation of the Most Holy Eucharist is permitted, private exposition—using a pyx—may take place for any just cause without the permission of the Ordinary; however, public exposition, using a monstrance, may occur on the feast of Corpus Christi and during its octave in all churches, between solemn Masses and Vespers; at other times, it may only occur for a just and grave cause, especially if public, and with the express permission of the local Ordinary—even if the church belongs to an exempt religious jurisdiction.

§ 2. The minister for the exposition and reposition of the Most Holy Sacrament may be either a priest or a deacon; however, the minister for Eucharistic Benediction must be a priest alone. A deacon may not impart such benediction, except in the case where, in accordance with canon 845, § 2, he has carried Viaticum to the sick.

318. Private exposition may be performed multiple times, even daily, provided that for the same intention it occurs only once per day. The priest should give the blessing with the pyx, wearing at minimum a surplice and white stole: if the blessing is given immediately after Mass, the chasuble may be retained, provided it is not black, and the maniple should be removed.

The pyx, closed and covered with its proper veil, should be placed at the threshold of the tabernacle without being fully removed from it; at least

[Decrees]

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 109

--- TRANSLATION ---

[Page 105]

[Main Text]
CUSTODY AND VENERATION — PENANCE
Six candles made of wax shall be used, unless the Apostolic Vicar, for a just cause, permits the Most Blessed Sacrament to be exposed with only two lights, made of any material. Incensation, where the custom is observed, shall take place at the moment the Most Holy Sacrament is exposed, and again at the *Genitori*, during the words *laus et iubilatio* (1).

319. Can. 1275.—The Forty Hours’ Devotion shall be held annually in all parish churches and other churches where the Most Holy Sacrament is ordinarily reserved, on fixed days established with the consent of the local Ordinary, with the greatest possible solemnity. In cases where, due to particular circumstances, it cannot be carried out without serious inconvenience and without the reverence due to so great a sacrament, the local Ordinary shall ensure that, at the very least, the Most Holy Sacrament is exposed for several consecutive hours on designated days, with greater ceremonial solemnity.

TITLE IV.
On Penance.

320. Of all the sacraments, none requires a minister endowed with greater knowledge and prudence than the Sacrament of Penance—both because of the immense complexity of the matters involved, which demands that the minister be able to render sound judgment as a judge, and because of the precious dignity of the soul, requiring that he, acting in the person of a physician, apply appropriate remedies to its spiritual ailments.

Priests should therefore recognise their dignity; they should consider the calling to which they have been called, and understand clearly how much goodness, learning, and prudence are required of them in carrying out this arduous and exalted ministry, lest, by abusing God’s gift, they condemn themselves while seeking to guide others.

They must therefore refrain from administering this sacrament while in a state of mortal sin. Exercising themselves in piety according to the Apostle’s admonition (2), they should be constant in prayer and in meditation upon divine things, so that they may become such ministers as can instruct penitents by word and edify them by example.

They should also strive daily, through prayer to God and frequent reading of approved authors, to acquire the necessary knowledge and prudence.

(1) S. C. R., 16 March 1876, n. 3394, ad 1um. — (2) 1 Tim., ch. IV.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 110

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 106]

[Main Text]
321. Confessors should never cease their study of moral theology nor the reading of pious books, by means of which they may always better learn how to lead the faithful toward the way of perfection.

They should never undertake hearing confessions without first seeking appropriate assistance from the Father of Lights through prayer.

322. Full and unimpeded freedom must be guaranteed to the faithful, especially women, to approach another confessor; and no confessor should show any displeasure if his penitents do so, but rather should encourage them at times to seek out another confessor.

323. Canon 870.—In the sacrament of Penance, sins committed after Baptism are remitted to a properly disposed faithful person through the judicial absolution conferred by a legitimate minister.

324. ‘Missionaries should frequently and most diligently explain to the faithful the doctrine concerning this sacrament. They should particularly instruct them on how the examination of conscience ought to be conducted; where the power and efficacy of contrition lie; what qualities contrition must possess in order to be genuine; how simple, open, and complete the confession must be; and other matters pertaining to the worthy and holy reception of this Sacrament’ (1).

CHAPTER I.

ON THE MINISTER OF THE SACRAMENT OF PENANCE.

325. Canon 872.—Besides the power of Orders, for the valid absolution of sins, the minister requires the power of jurisdiction—whether ordinary or delegated—over the penitent.

Canon 873.—§ 1. Excepting the Roman Pontiff, those possessing ordinary jurisdiction to hear confessions throughout the Church are Cardinals of the Holy Roman Church; each local Ordinary within his own territory; and parish priests, as well as those who act in place of parish priests.

§ 2. The same jurisdiction is also held by the canon penitentiary of a cathedral or collegiate church, according to the norm of canon 401, § 1, and by exempt religious superiors over their subjects, in accordance with the constitutions.

§ 3. This jurisdiction ceases upon loss of office, according to the norm of canon 183, and following a condemnatory or declaratory sentence involving excommunication, suspension from office, or interdict.

(1) First Synod of Sutch, 1803, c. VI, n. 1.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 111

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 107]

[Main Text]
PROOEMIUM ON PENANCE — MINISTER OF THE SACRAMENT 107

326. In missionary territories where neither parishes nor quasi-parishes have been established, priests possess jurisdiction only by delegation; attention must therefore be paid to the limits within which faculties granted to them by local Ordinaries extend.

To provide a remedy for the difficulty of confessing sins, arising from the scarcity of priests and the great distances between places, the following provisions are established, with the consent of the local Chinese Ordinaries:

1º. Any priest undertaking a journey, provided he has been approved by his own Ordinary, may hear the confessions of the faithful under the care of any other priest.

2º. Any lawfully approved priest who is called into a neighbouring mission vicariate on account of a sick person may, on this occasion, hear the confessions of all the Christian faithful—as long as they request it—celebrate Mass, distribute Holy Communion, baptise infants, and preach the Word of God… except that he is not permitted to celebrate marriages.

327. Can. 874 — § 1. The local Ordinary of the place in which confessions are received confers delegated jurisdiction to hear the confessions of any penitents, whether lay or religious, upon both secular and religious priests, including those exempt from ordinary jurisdiction. However, religious priests may not make use of this jurisdiction without at least presumed permission from their own Superior, observing nonetheless the provisions of canon 519.

§ 2. Local Ordinaries should not habitually grant jurisdiction to hear confessions to religious priests who are not presented by their proper Superior; but to those who are so presented, they should not refuse such jurisdiction except for grave reasons, always observing the provisions of canon 877.

Can. 875. — § 1. In an exempt clerical religious institute, the proper Superior also has the authority to confer delegated jurisdiction for hearing the confessions of professed members, novices, and others referred to in canon 514, § 1, according to the institute’s constitutions. This Superior may even grant such jurisdiction to priests of the secular clergy or of another religious institute.

§ 2. In an exempt lay religious institute, the Superior proposes a confessor, who nevertheless must obtain jurisdiction from the Ordinary of the place in which the religious house is situated.

Can. 876. — § 1. Abrogating any contrary particular law or privilege, both secular and religious priests of whatever rank or office require special jurisdiction to validly and licitly receive the confessions of nuns and female novices, except as provided in canon 239, § 1, n. 1, and canons 522 and 523.

§ 2. This jurisdiction is conferred by the Ordinary of the place where the religious house of women is located, in accordance with canon 525.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 112

--- TRANSLATION ---
[Page 108]
BOOK III — ON MATTERS

[Main Text]
Canon 877. — § 1. Both local Ordinaries and religious Superiors shall grant jurisdiction, or permission to hear confessions, only to those who have been found suitable following a proper examination, unless the priest in question is one whose theological competence is already reliably established from another source.
§ 2. If, after granting jurisdiction or permission, they have prudent grounds for doubting whether a previously approved priest remains fit for this office, they shall require him to undergo a fresh examination in doctrine, even if he is a parish priest or a canon penitentiary.

Canon 878. — § 1. Delegated jurisdiction or permission to hear confessions may be granted within specific and clearly defined territorial limits.
§ 2. Nevertheless, local Ordinaries and religious Superiors must take care not to unduly restrict such jurisdiction or permission without reasonable cause.

Canon 879. — § 1. For the valid hearing of confessions, jurisdiction must be expressly granted, either in writing or by clear verbal mandate.
§ 2. No fee or charge may be demanded in connection with the granting of such jurisdiction.

Canon 880. — § 1. A local Ordinary or religious Superior shall not revoke or suspend the jurisdiction or permission to hear confessions except for grave cause.
§ 2. However, for serious reasons, an Ordinary may also prohibit a parish priest or penitentiary from exercising the office of confessor, subject to the right of appeal to the Apostolic See.
§ 3. Nonetheless, a Bishop may not, without consulting the Apostolic See, simultaneously remove the jurisdiction to hear confessions from all confessors of a particular religious house, if that house has been lawfully established.

Canon 881. — § 1. All clerics who are priests and have been approved to hear confessions in any place—whether possessing ordinary or delegated jurisdiction—may validly and lawfully absolve wandering or visiting penitents coming to them from another diocese or parish, as well as Catholics of any Eastern rite.
§ 2. Those who possess ordinary power to absolve may absolve their subjects anywhere in the world.

Canon 882. — In danger of death, all priests—even those not approved to hear confessions—may validly and lawfully absolve any penitent of any sins or censures, however reserved or notorious, even in the presence of an approved priest, save where otherwise prescribed by canons 884 and 2252.

Canon 883. — § 1. All priests embarking upon a sea voyage, provided they have duly received the faculty to hear confessions either from their own Ordinary, or from the Ordinary of the port from which they embark, or even from the Ordinary of any intermediate port through which they pass during the journey, may throughout the entire voyage receive the confessions of any faithful travelling with them aboard the vessel, even if the ship passes through, or temporarily remains in, various places under the jurisdiction of different Ordinaries.
§ 2. Whenever the ship is at anchor during the voyage, such priests may receive the confessions both of the faithful who approach the ship for any reason, and of those who request confession while the crew temporarily come ashore; and they may validly and lawfully absolve them, even in cases reserved to the local Ordinary.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 113

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 109]

[Main Text]
MINISTER OF THE SACRAMENT OF PENANCE

Can. 884.—The absolution of an accomplice in a shameful sin is invalid, except in danger of death; and even in danger of death, unless necessity requires it, such absolution is unlawful for the confessor according to the norms of the apostolic constitutions, and specifically the constitution *Sacramentum Poenitentiae* of Benedict XIV, 1 June 1741.

Can. 885.—Although prayers added by the Church to the formula of absolution are not necessary for the valid reception of absolution, nevertheless they should not be omitted without just cause.

Can. 886.—If the confessor cannot doubt the penitent’s dispositions and the penitent requests absolution, the absolution must neither be denied nor delayed.

Can. 887.—According to the nature and number of sins and the condition of the penitent, the confessor shall impose salutary and appropriate satisfactions, which the penitent must willingly accept and personally fulfil.

Can. 888.—§ 1. The priest, when hearing confessions, should remember that he holds the role both of judge and physician, and that he is established by God as a minister of divine justice and mercy alike, for the honour of God and the salvation of souls.

§ 2. He must take utmost care not to inquire after the name of an accomplice, not to detain anyone with curious or unnecessary questions—especially concerning the sixth commandment of the Decalogue—and above all not to imprudently question younger persons about matters they may not understand.

Can. 889.—§ 1. The sacramental seal is inviolable; therefore, the confessor must carefully avoid betraying the penitent in any way whatsoever—by word, sign, or any other means—on any pretext.

§ 2. The obligation to observe the sacramental seal also binds interpreters and all others to whom knowledge of the confession has come in any manner.

Can. 890.—§ 1. It is entirely forbidden for a confessor to make use of knowledge acquired from confession to the detriment of the penitent, even where there is no risk of revelation.

§ 2. Both superiors currently in office and confessors who later become superiors are absolutely prohibited from using any knowledge obtained regarding sins confessed in the governance of external affairs.

Can. 2369.—§ 1. A confessor who directly presumes to violate the sacramental seal incurs a special excommunication reserved to the Apostolic See; one who violates it only indirectly is subject to the penalties set forth in canon 2368, § 1.

§ 2. Whoever rashly violates the provisions of canon 889, § 2 shall be punished with a salutary penalty proportionate to the gravity of the offence, which may include excommunication.

Can. 891.—The master of novices and his assistant, as well as the superior of a seminary or college, ought not to hear the sacramental confessions of their own students residing in the same house, unless the students themselves spontaneously request this on grave and urgent grounds in particular cases.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 114

--- PAGE 110 ---
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]

328. A shortage of priests cannot exempt one from observance of canon 891.

329. Canon 892. — § 1. Parish priests and others to whom the care of souls is entrusted are bound by a grave obligation of justice to hear, either personally or through another, the confessions of the faithful entrusted to them, whenever these individuals reasonably request it.

§ 2. In cases of urgent necessity, all confessors are bound by charity to hear the confessions of the faithful; and in danger of death, all priests are so bound.

330. Missionaries, like others to whom the care of souls has been entrusted, are gravely obliged to administer spiritual aids to the Christian faithful who reasonably request them.

CHAPTER II.

ON THE RESERVATION OF SINS.

331. Canon 893. — § 1. Those who, by ordinary right, have the authority to grant faculties for hearing confessions or to impose censures may also—excepting the Vicar Capitular and the Vicar General without special mandate—reserve certain cases to their own judgment, thereby limiting the power of inferiors to absolve.

§ 2. This reservation is known as the reservation of cases (*reservatio casuum*).

§ 3. Regarding the reservation of censures, the provisions of canons 2246 and 2247 are to be observed.

332. In mission territories, local Ordinaries should not reserve sins except after consultation with the Mission Council and several of the more prudent and approved pastors of their Vicariate or Apostolic Prefecture, and only once the genuine necessity or utility of such reservation has been established (1).

333. Canon 897. — Cases subject to reservation should be very few indeed: specifically, no more than three or, at most, four, drawn exclusively from the most serious and heinous external crimes clearly defined; moreover, such reservation should not remain in force longer than necessary to eradicate some unusual public vice or to restore a deteriorated state of Christian discipline.

Canon 900. — Any reservation is entirely null and void:
1º. When administering confession to the sick who are unable to leave their homes, or to persons preparing for marriage;

(1) Cf. canon 895.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 115

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 111]

[Main Text]
RESERVATION OF SINS — SUBJECT OF THE SACRAMENT

2º. Whenever a legitimate superior has refused the requested faculty to absolve in a particular case, or when, according to the prudent judgment of the confessor, it would be impossible to request such faculty from the legitimate superior without grave inconvenience to the penitent or without risk of violating the sacramental seal;

3º. Outside the territory of the authority reserving the case, even if the penitent has left that territory solely in order to obtain absolution.

334. Vicars Apostolic possess special faculties regarding absolution from censures reserved to the Roman Pontiff.

CHAPTER III.

ON THE SUBJECT OF THE SACRAMENT OF PENANCE.

335. Vagrants and strangers ought to be admitted to the Sacrament of Penance without requiring testimony of their baptism, provided there is no serious reason for doubting their baptism.

Can. 901.— Whoever has committed mortal sins after baptism, which have not yet been directly remitted through the keys of the Church, is bound to confess all those sins of which, after diligent examination of conscience, he is aware, and to explain in confession the circumstances that alter the species of sin.

Can. 902.— Sins committed after baptism—whether mortal sins already remitted by the power of the keys, or venial sins—are sufficient matter, but not necessary matter, for the sacrament of penance.

Can. 903.— Those who are unable to confess otherwise are not prohibited, if they so wish, from confessing through an interpreter, provided abuses and scandals are carefully avoided, in accordance with the firm prescription of canon 889, §2.

Can. 904.— In accordance with apostolic constitutions, and particularly the constitution *Sacramentum Poenitentiae* of Benedict XIV, 1 June 1741, the penitent is obliged to denounce within one month to the local Ordinary or to the Sacred Congregation of the Holy Office the priest who has been guilty of the crime of solicitation during confession; and the confessor is strictly bound, under pain of grave guilt, to admonish the penitent concerning this obligation.

Can. 2368.— §1. Whoever commits the crime of solicitation referred to in canon 904 shall be suspended from celebrating Mass and from hearing sacramental confessions; depending on the gravity of the offence, he may also be declared incapable of receiving these functions, deprived of all benefices and dignities, of active and passive voice in elections, declared ineligible for all such offices, and in more serious cases subjected likewise to degradation.

§2. Furthermore, any lay faithful who knowingly fails to denounce, within one month, the person by whom they were solicited, as prescribed in canon 904, incurs a latae sententiae excommunication, which is not reserved to anyone, and cannot be absolved unless the obligation has been fulfilled or a serious promise to fulfil it has been made.

[Margin Notes]
(No visible marginal notes)

[Stamps] or [Seals]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 116

--- TRANSLATION ---
[Page 112]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

Can. 2363.—If anyone falsely denounces a confessor to ecclesiastical superiors, either directly or through intermediaries, on the charge of solicitation in confession, he incurs ipso facto a special excommunication reserved to the Apostolic See; from which he may in no case be absolved unless he has formally retracted the false accusation and, to the best of his ability, repaired any damages that may have resulted therefrom, in addition to having performed a grave and prolonged penance, as prescribed firmly by canon 894.

Can. 905.—Every faithful person has the right to confess their sins to any lawfully approved confessor of their choosing, even if belonging to a different rite.

Can. 906.—All the faithful of both sexes, upon reaching the age of discretion—that is, the use of reason—are bound to faithfully confess all their sins at least once each year.

Can. 907.—The obligation to confess one’s sins is not fulfilled by one who makes a sacrilegious confession or a confession which is voluntarily null.

CHAPTER IV.
ON PLACES DESIGNATED FOR THE ADMINISTRATION OF CONFESSIONS

337. Can. 908.—The proper place for sacramental confession is a church, a public or semi-public oratory.

Can. 909.—§ 1. The confessional seat for hearing the confessions of women must always be situated in an open and clearly visible location, generally within a church or public or semi-public oratory designated for women.
§ 2. The confessional seat must be equipped with a fixed grating, finely perforated, separating the penitent from the confessor.

Can. 910.—§ 1. The confessions of women should not be heard outside the confessional, except in cases of illness or other genuine necessity, and only with such precautions as the local Ordinary shall judge appropriate.
§ 2. The confessions of men may also be received within private dwellings.

338. 1º. All missionaries, whether European or indigenous, are earnestly exhorted that when hearing confessions in any Christian community—except in the case of the sick—they observe the following precautions, especially when receiving the confessions of women, boys, and girls.
2º. Therefore, priests should sit in a dignified place for hearing confessions, free from any suspicion, and located in such an open and accessible area that they may be seen, though not heard, by other members of the faithful at any time.
3º. In places where a confessional is unavailable, or where confessions must be heard in private homes due to illness,

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 117

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 113]

[Main Text]
SUBJECT: THE PLACE OF CONFESSION – INDULGENCES
A solid screen or veil must be interposed between the confessional and the penitent.

4º. Moreover, missionaries are gravely admonished in the Lord that, regardless of outward arrangements, they shall not permit women to approach confession unless decently dressed and, where customary, with their heads covered.

5º. The confessions of children and especially of women shall always and exclusively take place during daylight hours, never at night. However, if urgent necessity—such as serious illness or another grave cause—requires that such confessions be heard at night, then a light must be lit in the chapel, and no woman should remain alone in the chapel. If the confession takes place in a private room, there must be a light within the room itself and the door must remain open at all times. Where the above prescriptions cannot be fully observed, the instructions and regulations of the local Ordinary must be followed.

6º. It is customary that the sacrament of penance may be administered with the stole alone (1).

CHAPTER V.
ON INDULGENCES.

339. Can. 911.—All indulgences, that is, the remission before God of the temporal punishment due for sins whose guilt has already been removed, are granted by ecclesiastical authority from the treasury of the Church: for the living, by way of absolution; for the dead, by way of suffrage.

340. The Synod of Macao commends that the general law concerning indulgences be clearly explained to the faithful.

In providing such explanations, missionaries must take care neither to minimise indulgences so as to suggest they can be easily obtained, nor on the contrary to overemphasise them to such an extent that, neglecting the practice of virtue, the faithful place their entire devotion in reciting prayers to which indulgences are attached. For in either case, the generous intention of the Supreme Pontiff in opening the Church’s treasures would be frustrated.

(1) Cf. Synod of Sutchou, c. VI, XIII, XIV.

[Archival References]
15

Page 118

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 114]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Missionaries may address this twofold difficulty if they strive to inculcate a dual truth: namely, that on one hand the temporal punishment due to God may be remitted—along with the punishment of Purgatory—through indulgences granted upon the performance of prescribed works; and on the other hand, where sin has not yet been removed through contrition, such punishment cannot in any way be remitted, either by indulgences or by satisfactory works.

341. With regard to the granting of indulgences, Apostolic Vicars possess special faculties.

342. Canon 914.—Bishops may impart the papal blessing with plenary indulgence, according to the prescribed formula, twice each year within their respective dioceses: once on the solemn feast of Easter (the Resurrection), and once on another solemn feast day designated by themselves, even if they have only attended a solemn Mass; Abbots or Prelates *nullius*, as well as Apostolic Vicars and Prefects, even if lacking episcopal dignity, may do so in their territories on one such solemn day per year.

343. Apostolic Vicars possess special faculties, by concession from the Holy See, regarding the bestowal of the papal blessing with plenary indulgence.

344. Canon 916.—Bishops, Abbots or Prelates *nullius*, Apostolic Vicars and Prefects, and Major Superiors of exempt clerical religious institutes may designate and declare one altar to possess the privilege of perpetual daily indulgence, provided no such altar already exists, within their cathedral, abbatial, collegiate, conventual, parochial, or quasi-parochial churches; however, not within public or semi-public oratories unless these are united to a parish church or serve as its subsidiary.

345. In mission territories, this privilege extends to all churches, even those neither parochial nor quasi-parochial, and to all oratories, whether public or semi-public.

346. Canon 931.—§ 1. For the gaining of any indulgence, the required sacramental confession may be made at any time within the eight days immediately preceding the day to which the indulgence is attached; communion may be received on the vigil of that same day; both, however, may also be fulfilled at any point during the entire subsequent octave.

§ 2. Likewise, for indulgences granted in connection with pious exercises spanning three days (*triduum*), a week, or longer periods, confession and communion may also be performed within the octave immediately following the completion of the exercise.

§ 3. The faithful who are accustomed, unless lawfully impeded, to approach the sacrament of penance at least twice monthly, or to receive holy communion daily in a state of grace and with proper and devout intention, may...

[Decrees]

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 119

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 115]

[Main Text]
INDULGENCES — PROEM ON THE ANOINTING OF THE SICK 115
as long as they abstain from it once or twice weekly, they may obtain all indulgences, even without actual confession—which would otherwise be necessary for gaining them—excepting only the indulgences of the ordinary and extraordinary jubilees or those granted in the manner of a jubilee.

347. In the regions of China, where there is a shortage of priests “capable of receiving confessions within a reasonable time,” missionaries may, by concession of Pius VII dated 4 January 1801, gain all and every indulgence “without prior sacramental confession, provided they make an act of contrition with the intention of confessing as soon as possible” (1). Furthermore, since they celebrate Mass daily and thus receive Holy Communion regularly, canon 931, §3 applies to them.

TITLE V.
On the Anointing of the Sick.

348. Canon 937.—The sacrament of the Anointing of the Sick must be conferred through sacred anointings, using oil of olives duly blessed, and accompanied by the words prescribed in the ritual books approved by the Church.

349. 1°. Since, according to the teaching of the Council of Trent, the sacrament of the Anointing of the Sick removes the remnants of sin and wrongdoing, brings comfort to the soul of the sick person, greatly increases confidence in divine mercy, helps them bear the pains of illness more lightly and overcome the temptations of the devil more easily, and at times—even when expedient for the salvation of the soul—restores bodily health, it is evident with what diligence and readiness missionaries ought to administer this sacrament to the faithful who are seriously ill and in probable danger of death.

2°. Missionaries should therefore frequently exhort their flock not to delay or neglect summoning a priest when any among them appears to be gravely ill; rather, they should send for him promptly while the sick person still has full use of mind and reason, and is able to bring forth faith and a devout disposition—both so that they may properly and fully confess their sins and receive the Eucharist, and so that they may receive the fuller fruits of the sacrament of anointing.

(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, Collectanea, I, n. 648.

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 120

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 116]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
3º. Let the missionary himself take care that in administering this Sacrament he incurs no negligence or other blame for delay, but that he be present and ready day and night, according to the norms established by the Ordinaries (1).

350. It is now rightly established among Christians that those who summon a priest to administer the sacraments to the sick should also provide for his travel and subsistence expenses. This custom, instituted by our ancestors, must be strictly observed. However, to assist the poor, it will be most advisable to promote, especially in larger Christian communities, some association which, through its own priest, undertakes the burden of these expenses—necessary as they are on account of the spiritual care of the sick.

CHAPTER I
ON THE MINISTER OF EXTREME UNCTION

351. Can. 938. — § 1. This sacrament is validly administered by every and only a priest.

§ 2. Unless otherwise prescribed by canons 397, n. 3; 514, §§ 1–3, the ordinary minister is the parish priest of the place where the sick person resides; however, in cases of necessity, or with at least reasonably presumed permission from the same parish priest or the Ordinary of the place, any other priest may administer this sacrament.

Can. 939. — The ordinary minister is bound by justice to administer this sacrament either personally or through another; and in cases of necessity, any priest is bound by charity to do so.

CHAPTER II
ON THE SUBJECT OF EXTREME UNCTION

352. Can. 940. — § 1. Extreme Unction may be administered only to faithful Christians who, having attained the use of reason, are in danger of death due to illness or old age.

§ 2. This sacrament may not be repeated during the same illness unless the sick person has recovered after receiving anointing and subsequently fallen into another grave danger of death.

Can. 941. — When there is doubt whether the sick person has attained the use of reason, whether they are actually in danger of death, or whether they are already dead, this sacrament shall be administered conditionally.

(1) I Syn. Sutch., c. VII, II.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 121

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 117]

[Main Text]
MINISTER – SUBJECT – RITE – CARE OF THE SICK

Can. 942. — This sacrament is not to be administered to those who persist stubbornly in manifest moral sin without repentance; if there be doubt on this matter, it may be conferred conditionally.

Can. 943. — The sacrament should nevertheless be administered absolutely to the sick who, while still in possession of their mental faculties, had at least implicitly requested it or would very likely have requested it, even if they subsequently lose consciousness or the use of reason.

Can. 944. — Although this sacrament is not, of itself, necessary for salvation, no one is permitted to neglect it; and every effort and diligence must be exercised to ensure that the sick receive it while still fully conscious and compos mentis.

CHAPTER III.
ON THE RITES AND CEREMONIES OF EXTREME UNCTION.

353. Can. 945. — The oil of olives used in the sacrament of Extreme Unction must have been blessed for this purpose by a Bishop, or by a priest who has obtained from the Apostolic See the faculty to bless such oil.

Can. 946. — The parish priest shall carefully keep the oil of the sick in a clean and decently adorned place, contained in a vessel of silver or tin; he shall not retain it in his private residence except in accordance with the provisions of canon 735.

Can. 947. — § 1. The anointings shall be performed accurately, using the words, order, and manner prescribed in the liturgical books; however, in case of necessity, a single anointing on one sense—more correctly, on the forehead—with the shorter prescribed formula suffices, provided that the obligation to supply each individual anointing later remains, once the danger has passed.

§ 2. Anointing of the reins (kidneys) is always to be omitted.
§ 3. Anointing of the feet may be omitted for any reasonable cause.
§ 4. Except in cases of grave necessity, the anointings shall be made directly by the minister’s hand, without the use of any instrument.

CHAPTER IV.
ON THE VISITATION AND CARE OF THE SICK.

354. Can. 468. — § 1. The parish priest is bound by careful concern and abundant charity to assist the sick within his parish, especially those near death, diligently providing them with the Sacraments and commending their souls to God.

355. 1º. When the missionary approaches the sick person to administer the anointing, he shall carefully console and exhort him to remain of good courage, lifting his mind from the cares and desires of this life to the contemplation of heavenly beatitude, so that, casting aside fear of death, he may rejoice in being called by God to eternal rest; and he shall instruct him concerning the power and efficacy of this sacrament.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 122

--- TRANSLATION ---
[Page 118]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO THE SACRAMENTS

[Main Text]
He must not fail briefly to admonish the dying person as to the efficacy [of the sacraments], provided death is not imminent. He should also exhort all present to offer prayers to Christ our Lord on behalf of the dying individual. After administering the Sacrament, he ought—using brief, gentle, and fervent words—to appropriately encourage the sick person to place their hope in divine mercy, and to provide salutary advice suited to the individual’s condition.

2º. Furthermore, he should advise the family members to leave blessed water in the sickroom, so that both the patient and the bed may from time to time be sprinkled with it; and a crucifix should be placed within the sick person’s line of sight, so that by frequently gazing upon it they may draw hope of salvation. If, moreover, a priest happens to be present in the same house or nearby, he should visit the sick person frequently, and without ceasing offer spiritual encouragement and prayer, especially as the moment of death approaches. However, if the minister must leave immediately after administering the Sacrament, he shall ensure that this duty of pastoral visitation is carried out by one or more devout and pious lay faithful endowed with Christian charity (1).

356. Can. 468.—§ 2. The parish priest, or any other priest assisting the sick, has the faculty to grant the Apostolic Blessing with plenary indulgence at the point of death, according to the form handed down in approved liturgical books, and he must not omit to administer this blessing.

357. The faithful should be instructed that, should they find themselves at the point of death without access to a missionary priest, they may nevertheless gain the indulgence granted by the Supreme Pontiff, provided that “they have made an act of contrition, invoked the Name of Jesus at least in their hearts, accepted death from the hand of God with the resignation and humility becoming a Christian soul, and commended their spirit into the hands of their Creator” (2).

358. A crucifix for veneration should be given to the dying person, and care should be taken that the crucifix is accompanied by the grant of a plenary indulgence.

359. Priests and the faithful alike should furthermore recall the decree *Acta Pii X*, 9 March 1904, namely:

To gain, at the moment of death and without the presence of a priest, a plenary indulgence, it suffices henceforth for any Christian, having worthily received the Sacraments of Penance and Holy Eucharist, to recite once in their lifetime—on a day chosen by themselves and in any language—the following act, with “a genuine affection of love towards God”:

(1) *Rit. Rom.* «De visitatione et cura infirmorum»; I Synod of Sutchou, 1803, c. VII, § III.
(2) *Collectanea Hongkong*, n. 1067.

Decrees

Page 123

--- TRANSLATION ---

[Page 119]

[Main Text]
THE ANOINTING OF THE SICK — PROLOGUE ON HOLY ORDERS
“Lord my God, now at last, whatever manner of death it may be,
according to Your will, together with all its anguish, pains, and
sorrows, I accept from Your hand with an even and willing heart.”

At the moment of death, it is certainly not necessary to renew this act.
However, if the dying person is conscious and compos mentis, it is safest that they invoke the Holy Name of Jesus aloud, if possible; and if not, then at least in their mind.

TITLE VI.
On Holy Orders.

360. 1°. Since nothing so greatly disturbs the Church—being the house of God, the pillar and foundation of truth—as the appointment of ministers who are neither suitable nor called by God, who alone has the authority to choose those whom He wishes to appoint to special ministry in His household—the Apostle admonishes us all not to lay hands hastily upon anyone. Rather, taking into account merit, diligence, length of examination, and proven discipline, we should admit only those to priestly dignity whom, from their earliest beginnings through to mature years, advancing holily and devoutly through the well-ordered stages of the ecclesiastical state, we judge—so far as human frailty allows us, ignorant as we are of divine insight and supreme wisdom—to have been called by God into His inheritance.

2°. Missionaries, therefore, knowing that Bishops or Apostolic Vicars will administer this Sacrament, ought to instruct the faithful concerning the dignity of this Sacrament, and exhort them to offer prayers to God both for the Bishops and for those to be ordained, that our Lord may send worthy labourers into His harvest.

361. Can. 948.—Holy Order, instituted by Christ, distinguishes clerics from laypeople within the Church, for the governance of the faithful and the ministry of divine worship.

Can. 949.—In the canons which follow, the term "major" or "sacred orders" refers to priesthood, diaconate, and subdiaconate; while "minor orders" refer to acolyte, exorcist, lector, and porter (ostiarius).

Can. 950.—In canon law, the terms *ordain*, *order*, *ordination*, and *sacred ordination* encompass, apart from episcopal consecration, the orders enumerated in Can. 949, as well as the first tonsure, unless the nature of the matter or context clearly indicates otherwise.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 124

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 120]
LIBER III — DE REBUS

CAPUT I.

DE SUBJECTO ET DE REQUISITIS IN SUBJECTO ORDINATIONIS.

362. Can. 968. — § 1. Sacram ordinationem valide recipit solus vir baptizatus; licite autem, qui ad normam sacrorum canonum debitis qualitatibus, iudicio proprii Ordinarii, praeditus sit, neque ulla detineatur irregularitate aliove impedimento.
§ 2. Qui irregularitate aliove impedimento detinentur, licet post ordinationem etiam sine propria culpa exorto, prohibentur receptos ordines exercere.

363. Qui ad ordinem ecclesiasticum se a Deo electos et vocatos existimant, gaudeant, quidem de dono, sed trepident de merito. Potius respiciant ad exiguitatis suae tenuitatem et indignitatem, statusque magnitudinem et periculum, quam ad honorem et gloriae humanae splendorem; caveant ne elata aviditate culmen appetant, unde multi exciderunt et misere perierunt (1).

364. Can. 969. — § 1. Nemo ex saecularibus ordinetur, qui iudicio proprii Episcopi non sit necessarius vel utilis ecclesiis dioecesis.
§ 2. Non prohibetur tamen Episcopus proprium promovere subditum, qui in futurum, praevia legitima excardinatione et incardinatione, servitio alius dioecesis destinetur.

Can. 970. — Proprius Episcopus vel Superior religiosus maior potest suis clericis ex quavis canonica causa, occulta quoque etiam extraiudicialiter, ascensum ad ordines interdicere, salvo iure recursus ad Sanctam Sedem, vel etiam ad Moderatorem generalem, si agatur de religiosis quibus ascensum interdixerit Superior provincialis.

Can. 971. — Nefas est quemquam, quovis modo, ob quamlibet rationem, ad statum clericalem cogere, vel canonice idoneum ab eodem avertere.

Can. 972. — § 1. Curandum ut ad sacros ordines adspirantes inde a teneris annis in Seminario recipiantur; sed omnes ibidem commorari tenentur saltem per integrum sacrae theologiae curriculum, nisi Ordinarius in casibus peculiaribus, gravi de causa, onerata eius conscientia, dispensaverit.
§ 2. Qui ad ordines aspirant et extra Seminarium legitime morantur, commendentur pio et idoneo sacerdoti, qui eis invigilet eosque ad pietatem informet.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. VIII, V.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 120]
BOOK III — ON THINGS

CHAPTER I

ON THE SUBJECT AND REQUIREMENTS FOR THE SUBJECT OF ORDINATION

362. Can. 968. — § 1. Only a baptised male person may validly receive the sacrament of holy orders; lawfully, however, only one who, according to the judgment of his proper Ordinary, possesses the requisite qualities prescribed by sacred canons, and who is not bound by any canonical irregularity or other impediment.
§ 2. Those who are bound by an irregularity or other impediment—whether arising before or after ordination, even without personal fault—are prohibited from exercising the orders received.

363. Those who believe themselves called and chosen by God to the ecclesiastical state should indeed rejoice in this gift, yet stand in awe regarding their worthiness. They ought rather to consider the frailty and unworthiness of their own condition, together with the dignity and peril of the office, than the honour and splendour of human glory; let them take care not to aspire to the highest positions through excessive ambition, by which many have fallen and perished miserably (1).

364. Can. 969. — § 1. No layperson shall be ordained unless, in the judgment of the proper Bishop, he is necessary or beneficial to the churches of the diocese.
§ 2. Nevertheless, a Bishop is not forbidden from promoting his own subject who, in the future, following legitimate excardination and incardination, is destined for service in another diocese.

Can. 970. — The proper Bishop or Major Religious Superior may prohibit clerics under his authority from advancing to holy orders for any canonical reason, including confidential or even extrajudicial grounds, provided that the right of appeal to the Holy See remains intact; and in the case of religious, appeal may also be made to the General Moderator if the prohibition has been imposed by a Provincial Superior.

Can. 971. — It is unlawful for anyone, in any manner or for any reason, to compel a person to enter the clerical state, or to dissuade one who is canonically suitable from doing so.

Can. 972. — § 1. Care must be taken that candidates for sacred orders be admitted to the seminary from an early age; all such candidates are required to reside there at least throughout the full course of sacred theology, unless the Ordinary, for grave cause and under the burden of conscience, grants a dispensation in particular cases.
§ 2. Candidates for holy orders who reside legitimately outside the seminary shall be entrusted to a devout and suitable priest, who shall supervise them and guide them in piety.

(1) Synod of Sutch, 1803, c. VIII, v.

Decrees

Page 125

--- PAGE 121 ---

[MAIN TEXT]
SUBJECT OF ORDINATION — REQUISITES THEREIN

Can. 973. — § 1. The first tonsure and holy orders may be conferred only upon those who have the intention of advancing to the priesthood, and whom one may reasonably judge likely to prove worthy of the priesthood in due course.

§ 2. Nevertheless, a cleric who has been ordained but refuses to receive higher orders may neither be compelled by the Bishop to accept them, nor be prevented from exercising the faculties of the orders already received, unless he is hindered by a canonical impediment or, in the Bishop’s judgment, by some other grave cause.

§ 3. A Bishop must not confer sacred orders on anyone without being morally certain, based on positive evidence, of that person's canonical suitability; otherwise, he not only commits a most serious sin, but also exposes himself to the danger of communicating in the sins of others.

Can. 974. — § 1. For a person lawfully to be ordained, the following are required:
1º. Reception of sacred confirmation;
2º. Morals suited to the order to be received;
3º. The canonical age;
4º. Adequate knowledge;
5º. Reception of the minor orders;
6º. Observance of the prescribed intervals (interstices);
7º. A canonical title, if the matter concerns the major orders.

§ 2. Regarding episcopal consecration, the provisions of canon 331 are to be observed.

Can. 975. — The subdiaconate must not be conferred before the completion of the twenty-first year; the diaconate before the completion of the twenty-second year; the priesthood before the completion of the twenty-fourth year.

Can. 976. — § 1. No secular or religious candidate shall be admitted to the first tonsure before beginning the theological course.

§ 2. In firm observance of the prescription in canon 975, the subdiaconate must not be conferred until the third year of theological studies is completed; the diaconate, not before the fourth year has begun; the priesthood, not before the midpoint of the same fourth year.

§ 3. The theological course must be completed not privately, but in institutions established for this purpose and according to the plan of studies defined in canon 1365.

365. Apostolic Vicars possess special faculty to dispense in cases of deficiency in age.

366. Can. 977. — Holy orders must be conferred progressively, so that ordination by leaps (per saltum) is entirely prohibited.

Can. 978. — § 1. In ordinations, the prescribed intervals between orders must be observed, during which candidates promoted to the orders already received shall exercise their functions according to the Bishop’s directives.

§ 2. The intervals between the first tonsure and the office of ostiary, or between each of the minor orders, are left to the prudent judgment of the Bishop; acolytes, however, may not be promoted to the subdiaconate, subdeacons to the diaconate, nor deacons to the priesthood, until at least one full year has elapsed since the reception of the preceding order—acolytes, one year at minimum;

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 126

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 122]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
a year, provided that subdeacons and deacons have each spent at least three months in their respective orders, unless necessity or the good of the Church, as judged by the Bishop, requires otherwise.

§ 3. Nevertheless, minor orders together with the subdiaconate, or two sacred orders, may never be conferred on the same day without the special permission of the Roman Pontiff, any contrary custom being expressly rejected; nor is it permissible to confer first tonsure on the same day as any of the minor orders, nor all the minor orders simultaneously.

367. Apostolic Vicars possess the faculty to dispense regarding interstices.

368. Can. 979. — § 1. For secular clergy, the canonical title consists in the title of a benefice; and, failing this, in that of patrimony or pension.

§ 2. This title must be both genuinely secure for the entire life of the ordained person and genuinely sufficient to provide for his decent maintenance, according to norms established by Ordinaries in response to the varying needs and circumstances of place and time.

Can. 980. — § 1. A cleric who has been ordained and loses his title must procure another for himself, unless, in the judgment of the Bishop, adequate provision has otherwise been made for his suitable maintenance.

§ 2. Those who knowingly ordain or permit the ordination of their subject without a canonical title, without apostolic indult, are bound—themselves and their successors—to provide necessary sustenance to the said individual in need until proper provision for his livelihood has otherwise been secured.

§ 3. If a Bishop ordains someone without a canonical title under an agreement that the ordained shall not claim maintenance from him, such an agreement is entirely null and void.

Can. 981. — § 1. Where neither of the titles mentioned in can. 979, § 1, is available, the requirement may be fulfilled by the title of service to the diocese, and, in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, by the title of missionary service; provided, however, that the candidate for ordination, having taken an oath, binds himself permanently to the service of the diocese or mission under the authority of the local Ordinary for the time being.

§ 2. The Ordinary who promotes a priest under the title of service to the church or mission must grant him a benefice, office, or subsidy sufficient to ensure his adequate maintenance.

369. Every cleric to be ordained under the title of a mission must, at the latest before receiving the subdiaconate and higher sacred orders, make an oath, according to the customary formula repeatedly prescribed by the Holy Congregation in the Instruction of 27 April 1871, to serve exclusively his own mission and not to transfer to another.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 127

--- TRANSLATION ---
[Page 123]

[Main Text]
REQUIREMENTS — WHAT MUST PRECEDE ORDINATION

570. Indigenous clergy, before being admitted to the subdiaconate, shall be informed of the conditions established regarding the temporal status of indigenous clerics.

371. Canon 982.—§ 1. For regulars, the canonical title is solemn religious profession, or, as it is called, the vow of poverty.
§ 2. For those who have taken perpetual simple vows, membership in a religious congregation or similar institute constitutes the title, according to the norms laid down in their constitutions.
§ 3. Other religious, so far as the title for ordination is concerned, are governed by the law applicable to secular clerics.

CHAPTER II.
ON THE REQUIREMENTS TO BE FULFILLED PRIOR TO SACRED ORDINATION.

372. Canon 992.—All candidates, whether secular or religious, must disclose their intention to proceed to holy orders to the Bishop or to another who acts on his behalf in this matter, either personally or through a representative, at an appropriate time prior to ordination.

Canon 993.—Candidates for promotion—whether secular or religious governed by the law of the secular clergy—must present:
1º. A certificate of the last sacramental ordination received; or, if the case concerns first tonsure, certificates of baptism and confirmation;
2º. A testimonial certifying completion of studies required for each order, in accordance with the provisions of canon 976;
3º. A testimonial from the Rector of the Seminary, or from the priest to whom the candidate was entrusted if trained outside the seminary, attesting to the candidate’s good moral character;
4º. Testimonial letters from the Ordinary of the place where the candidate has resided long enough to incur a canonical impediment there;
5º. A testimonial from the major Superior of the religious institute, if the candidate belongs to a religious order.

373. When seminarians reach the age required for receiving holy orders, Ordinaries must ensure that “no one is admitted to or presented for sacred orders, especially the priesthood, unless he has been recommended by heavenly wisdom, upright conduct, prolonged observance of justice and chastity, and the acquisition of adequate knowledge, following a lengthy period of formation within the seminary.” Moreover, if necessary, they should not hesitate, exercising their prudent judgment, to delay sacramental ordination beyond the usual minimum age limit, namely twenty-four completed years (1).

(1) I Synod of Sutcho, c. VIII, VI; Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 4th August 1883, IV, 9.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 128

--- PAGE 124 ---
BOOK III — ON MATTERS

[Main Text]
A period of probation for clerics outside the Seminary before they are advanced to higher orders appears highly beneficial; however, the Ordinary shall prudently determine the manner and duration of such probation according to local circumstances.

374. Can. 994.—§ 1. The period during which a candidate may have incurred a canonical impediment is normally, for soldiers, three months, and for others, six months after the age of puberty; but the ordaining Bishop may, at his discretion, require testimonial letters even for a shorter period of residence, and also for the time preceding puberty.

§ 2. If the local Ordinary does not sufficiently know the candidate—either personally or through others—so as to be able to testify that during his residence within the diocese he incurred no canonical impediment, or if the candidate has moved through so many dioceses that it would be impossible or excessively difficult to obtain all necessary testimonial letters, the Ordinary shall make provision by requiring a supplementary oath to be taken by the candidate.

§ 3. If, after obtaining testimonial letters and before ordination has taken place, the candidate has resided again within the same territory for the aforementioned period, new testimonial letters from the Ordinary of that place are required.

Can. 995.—§ 1. A religious Superior must not only certify in his dimissorial letters that the candidate has made religious profession and belongs to the community of the religious house under his authority, but also confirm the completion of studies and other requirements prescribed by law.

§ 2. Once these dimissorial letters have been received, the Bishop has no need of further testimonial letters.

Can. 996.—§ 1. Every candidate, whether secular or religious, must undergo a prior and diligent examination concerning the order he intends to receive.

§ 2. Furthermore, candidates for sacred orders must be examined in other matters relating to sacred theology.

§ 3. It is for Bishops to determine the method, the examiners before whom, and the theological subjects in which candidates must be examined.

Can. 997.—§ 1. This examination shall be conducted by the Ordinary of the place who has the right to ordain or to issue dimissorial letters; however, for just cause, he may entrust this responsibility to the Ordinary of another diocese, provided that the latter consents to assume the duty.

§ 2. A Bishop who ordains a subject belonging to another jurisdiction, presenting legitimate dimissorial letters which affirm that the candidate has been examined in accordance with § 1 and found suitable, may accept this attestation; yet he is not bound to do so. If, in conscience, he judges the candidate unsuitable, he must not advance him.

Can. 998.—§ 1. The names of candidates to be promoted to each of the sacred orders—excepting religious bound by perpetual vows, whether solemn or simple—

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 129

--- TRANSLATION ---

[Page 125]

[Main Text]
WHAT SHOULD PRECEDE — TIME AND PLACE

shall be publicly announced in the parish church of each candidate; however, the Ordinary, according to his prudence, may for a just cause dispense with this publication, or alternatively order that it also take place in other churches, or substitute the announcement with a public posting affixed to the church doors for several days, at least one of which must be a feast day.

§ 2. The publication shall take place on a Sunday or holy day of obligation, within the solemn Masses, or on another day and at a time when the greatest number of people are present in church.

§ 3. If the candidate has not been promoted within six months, the publication must be repeated, unless the Ordinary judges otherwise.

Can. 999. — All the faithful are bound by obligation to disclose to the Ordinary or parish priest any impediments to sacred orders of which they are aware, prior to sacramental ordination.

Can. 1000. — § 1. The parish priest who carries out the publication, as well as others if deemed expedient, shall be commissioned by the Ordinary to diligently investigate the moral character and way of life of those to be ordained, ensuring that the inquiry is conducted by persons of proven trustworthiness; he shall then transmit letters of testimony, together with documentation of the investigation and publication, to the Diocesan Curia.

§ 2. The same Ordinary should not omit to carry out further inquiries, even private ones, if he judges them necessary or opportune.

Can. 1001. — § 1. Those to be advanced to first tonsure and minor orders must devote themselves to spiritual exercises for at least three full days; those to be admitted to sacred orders, however, must spend at least six full days in such exercises. Nevertheless, if someone is to be promoted to multiple major orders within a six-month period, the Ordinary may reduce the duration of the retreat for the diaconal ordination, though not below three full days.

§ 2. If, after completion of the spiritual exercises, the sacred ordination is delayed for any reason beyond six months, the exercises must be repeated; otherwise, the Ordinary shall judge whether repetition is required or not.

§ 3. Religious (members of institutes of consecrated life) shall undertake these spiritual exercises in their own house or in another determined by the prudent discretion of their Superior; secular (diocesan) candidates, on the other hand, shall do so in the Seminary or in another pious or religious house designated by the Bishop.

§ 4. The Bishop must be informed of the completion of the spiritual exercises through a certificate issued by the Superior of the house in which they were carried out; or, in the case of religious, through an attestation from their proper Major Superior.

CHAPTER III.

ON THE TIME AND PLACE OF ORDINATION.

375. Can. 1006. — § 1. Episcopal consecration ought to be conferred within the celebration of solemn Masses, on a Sunday or on the feast day of the Apostles.

§ 2. Ordinations to sacred orders should be celebrated within the solemn Masses on the Saturdays of the Ember Days, on the Saturday before Passion Sunday, and on Holy Saturday.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 130

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 126]
LIBER III — DE REBUS

§ 3. Gravi tamen causa interveniente, Episcopus potest eas habere etiam quolibet die dominico aut festo de praecepto.
§ 4. Prima tonsura quolibet die et hora conferri potest; ordines minores singulis diebus dominicis et festis duplicibus, mane tamen.
§ 5. Reprobatur consuetudo contra ordinationum tempora praecedentibus paragraphis praescripta; quae servanda quoque sunt, cum Episcopus latini ritus ordinat ex apostolico indulto clericum ritus orientalis aut contra.

376. Quoad tempus conferendi ordines specialem habent facultatem Vicarii Apostolici.

377. Can. 1007. — Quoties ordinatio iteranda sit vel aliquis ritus supplendus, sive absolute sive sub conditione, id fieri potest etiam extra tempora ac secreto.
Can. 1008. — Episcopus extra proprium territorium, sine Ordinarii loci licentia, nequit ordines conferre, in quorum collatione pontificalia exercentur, salvo praescripto can. 239, § 1, n. 15.
Can. 1009. — § 1. Ordinationes generales in cathedrali ecclesia, vocatis praesentibusque ecclesiae canonicis, publice celebrentur; si autem in alio dioecesis loco, praesente clero loci, dignior, quantum fieri poterit, ecclesia adeatur.
§ 2. Non prohibetur autem Episcopus, iusta suadente causa, ordinationes particulares habere in aliis etiam ecclesiis itemque in oratorio domus episcopalis aut Seminarii aut religiosae domus.
§ 3. Prima tonsura et ordines minores conferri possunt etiam in privatis oratoriis.

CAPUT IV.
DE ANNOTATIONE AC TESTIMONIO PERACTAE ORDINATIONIS.

378. Can. 1010. — § 1. Expleta ordinatione, nomina singulorum ordinatorum ac ministri ordinantis, locus et dies ordinationis notentur in peculiari libro in Curia loci ordinationis diligenter custodiendo, et omnia singularum ordinationum documenta accurate serventur.
§ 2. Singulis ordinatis detur authenticum ordinationis receptae testimonium; qui, si ab Episcopo extraneo cum litteris dimissoriis promoti fuerint, illud proprio Ordinario exhibeant pro ordinationis adnotatione in speciali libro in archivo servando.
Can. 1011. — Praeterea loci Ordinarius, si agatur de ordinatis e clero saeculari, aut Superior maior, si de religiosis ordinatis cum suis litteris dimissoriis, notitiam celebratae ordinationis uniuscuiusque subdiaconi transmittat ad parochum baptismi, qui id adnotet in suo baptizatorum libro ad normam can. 470, § 2.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---

[Page 126]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO ORDINATIONS

§ 3. Nevertheless, for grave cause, a Bishop may hold such ordinations on any Sunday or holy day of obligation.
§ 4. The first tonsure may be conferred on any day and at any hour; minor orders may be administered on every Sunday and double feast day, provided it is done in the morning.
§ 5. Any custom contrary to the times for ordinations prescribed in the preceding paragraphs is condemned; these regulations must likewise be observed even when a Latin-rite Bishop ordains, by apostolic indult, a cleric of the Eastern rite, or vice versa.

376. Apostolic Vicars possess special faculty regarding the timing of ordinations.

377. Canon 1007.—Whenever an ordination must be repeated or a rite completed, whether absolutely or conditionally, this may be carried out even outside the prescribed times and in private.
Canon 1008.—A Bishop may not confer orders, in the conferral of which pontifical rites are exercised, outside his own territory without the permission of the local Ordinary, except as provided in canon 239, §1, no. 15.
Canon 1009.—§ 1. General ordinations shall be celebrated publicly in the cathedral church, with the canons of the church summoned and present; if, however, they are held elsewhere within the diocese, the parish clergy being present, the most dignified church possible should be used.
§ 2. Nevertheless, a Bishop is not prohibited, for justifying cause, from holding particular ordinations in other churches, as well as in the chapel of the episcopal residence, a seminary, or a religious house.
§ 3. The first tonsure and minor orders may also be conferred in private chapels.

CHAPTER IV.
ON THE RECORDING AND CERTIFICATION OF ORDINATIONS COMPLETED.

378. Canon 1010.—§ 1. Upon completion of an ordination, the names of each candidate ordained and of the ordaining minister, together with the place and date of ordination, shall be recorded in a special book carefully preserved in the chancery of the place where the ordination took place, and all documents relating to individual ordinations shall be accurately archived.
§ 2. Each person ordained shall be given an authentic certificate attesting the ordination received; those who have been promoted by a Bishop from outside their own jurisdiction, accompanied by letters dimissory, shall present this certificate to their proper Ordinary for recording in the special book kept in the archive.
Canon 1011.—Furthermore, the local Ordinary, in cases concerning secular clergy, or the major Superior, in cases concerning religious clergy, shall send notice of each subdeacon’s ordination—along with their letters dimissory—to the parish priest of the candidate’s baptism, who shall enter it into his register of baptisms in accordance with canon 470, § 2.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 131

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 127]

[Main Text]
TIME AND PLACE — NOTE — PROEM
127

TITLE VII.
On Marriage.

379. Missionaries shall not omit, according to the differing conditions of individuals, to instruct betrothed persons concerning the sanctity of the sacrament of marriage, the mutual obligations of spouses, and the duties of parents towards their offspring; they should likewise strongly exhort them diligently to confess their sins and piously to receive the most holy Eucharist before the celebration of marriage (1).

They shall also prudently instruct the people concerning the sacrament of marriage and its impediments (2).

380. Can. 1012. — § 1. The Lord Christ elevated the matrimonial contract between baptised persons to the dignity of a sacrament.

§ 2. Therefore, among baptised persons, a valid matrimonial contract cannot exist without being thereby itself a sacrament.

Can. 1013. — § 1. The primary end of marriage is the procreation and education of offspring; the secondary ends are mutual assistance and the remedy for concupiscence.

§ 2. The essential properties of marriage are unity and indissolubility, which in Christian marriage possess special strength by reason of the sacrament.

Can. 1014. — Marriage is favoured by law; hence, in cases of doubt, the validity of a marriage must be presumed until the contrary is proven, without prejudice to the provisions of canon 1127.

Can. 1015. — § 1. The marriage of baptised persons is said to be *ratum* (valid and ratified) if it has not yet been completed by consummation; it is said to be *ratum et consummatum* (ratified and consummated) if the conjugal act has taken place—a act to which the matrimonial contract is by its nature ordered, and through which the spouses become one flesh.

§ 2. After the celebration of marriage, if the spouses have cohabited together, consummation is presumed until the contrary is proven.

§ 3. A marriage validly celebrated between non-baptised persons is termed *licit* (legitimate).

§ 4. An invalid marriage is termed *putative* if it was celebrated in good faith by at least one party, until both parties become certain of its nullity.

Can. 1016. — The marriage of baptised persons is governed not only by divine law but also by canon law, without prejudice to the competence of civil authority in respect of merely civil effects of such marriage.

(1) Can. 1033. — (2) Can. 1018.

[Margin notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 132

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 128]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1017.—§ 1. A promise of marriage, whether unilateral or bilateral (betrothal), is invalid in both forum externum and forum internun unless it has been made in writing, signed by the parties themselves, and either by the parish priest or local Ordinary, or by at least two witnesses.

§ 2. If either or both parties are unable to read or write, this fact must be noted within the written document itself, and an additional witness shall be added who, together with the parish priest or local Ordinary, or the two witnesses mentioned in § 1, shall sign the document.

§ 3. Nevertheless, from a promise of marriage—even if valid and not excused by any just cause from its fulfilment—there arises no right of action to demand the celebration of marriage; however, there may be a right to claim reparation for damages, if such are due.

CHAPTER I.
ON BETROTHALS CONTRACTED ACCORDING TO CHINESE CUSTOM.

381. 1º. Agreements made by parents concerning the future marriage of their children, whether infants or at least minors who are unaware and therefore incapable of consent, have always been entirely rejected and condemned by the Church, as being truly harmful. «The faithful should therefore be strongly admonished that, even when confronted with the unjust custom of their country whereby children are betrothed in infancy, they must fully conform themselves to the rules of the Church» (1).

2º. With regard to children who have reached puberty, parents are forbidden to presume to contract betrothals on their behalf without the children’s own consent. Such betrothals are null and void in both fora (2).

3º. Missionaries are not to intervene untimely in matters concerning betrothals and marriages, and their sole concern should be to ensure that the laws of the Church are carefully observed in these contracts (3).

4º. «Missionaries must exercise great caution and refrain from indiscriminately advising girls who were formerly validly and lawfully betrothed to faithful men, now wishing to enter into marriage, to break off those engagements solely on the pretext of wishing to preserve their virginity». For serious and often grave inconveniences frequently arise from the dissolution of betrothals, affecting both the missionary and the Christians who have permitted such dissolutions. It is therefore better in such cases to leave both parties entirely free to decide according to their own liberty (4).

5º. Missionaries should not readily accept the claims of girls who, having already been betrothed according to the customs of their country, assert that they wish to do so freely and without any

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, III. — (2) Can. 1017. — (3) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, XIX. — (4) Litt. Past. Episcopi Curad, I Syn. Sutch., 1 Sept. 1793, n. 4.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 133

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 129]

[Main Text]
CIVIL BETROTHALS — THE BRIDE RESIDING IN THE BRIDEGROOM’S HOUSE...

obligation, their betrothal may be dissolved on the grounds that it was not entered into in accordance with
can. 1017. Young women should therefore be warned—and especially their parents—that although no legal action exists to compel the celebration of marriage arising from such betrothals, an action for damages may nevertheless be brought, where appropriate, in accordance with the legitimate customs of the region.

CHAPTER II.
ON BETROTHED GIRLS BROUGHT UP IN THE HOUSE OF THE FUTURE FATHER-IN-LAW.

382. 1º. It is forbidden that betrothed girls, regardless of age, be received into the bridegroom’s household while still unmarried, so as to close the door to scandal and prevent the numerous sins which it is almost impossible to avoid when betrothed couples live together intimately and for prolonged periods (1).

2º. A missionary shall never grant permission for this arrangement unless adequate provision has been made—by whatever better means possible—to eliminate entirely the proximate occasion of sin. For such an occasion, being intrinsically sinful, may never be permitted even to avert a greater evil (2).

3º. When the time comes for the nuptial blessing, the missionary must ensure that the bride is granted full freedom in giving her consent: he shall not bless the marriage unless he is morally certain of the girl’s consent; in cases of doubt, he must consult the Ordinary (3).

CHAPTER III.
ON THOSE MATTERS WHICH MUST PRECEDE THE CELEBRATION OF MARRIAGE,
AND ESPECIALLY ON MARRIAGE BANNs.

383. Can. 1019. — § 1. Before a marriage is celebrated, it must be established that nothing stands in the way of its valid and licit celebration.

§ 2. In danger of death, if no other proof can be obtained, the sworn declaration of the parties that they have been baptised and are bound by no impediment shall suffice, provided there are no contrary indications.

(1) Syn. Sutch., an. 1803, c. IX, IV. — (2) Syn. Sutch., a. 1803, c. IX, IV. —
(3) Can. 1074, § 3.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 134

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 130]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1020. — § 1. The parish priest who has the right to assist at a marriage shall diligently investigate, in due time beforehand, whether any impediment exists to the contracting of the marriage.

§ 2. He shall also separately and discreetly question both the bridegroom and the bride whether they are bound by any impediment, whether their consent is freely given—especially that of the woman—and whether they have been sufficiently instructed in the Christian faith, unless, on account of the particular circumstances of the individuals concerned, this final inquiry appears unnecessary.

§ 3. It is for the local Ordinary to establish particular norms regarding such investigation by the parish priest.

384. Christians are to be exhorted to notify their own missionary in good time—determined individually by each Ordinary—before the celebration of marriage, and even, where practicable, before the betrothal, of their intention to marry, so that he may readily investigate whether any impediment to the marriage exists or not.

385. Can. 1021. — § 1. Unless the baptism was conferred within his own territory, the parish priest shall require a certificate of baptism from each party, or from the Catholic party alone if the marriage is being contracted with a dispensation from the impediment of disparity of cult.

§ 2. Catholics who have not yet received the sacrament of Confirmation should receive it before being admitted to marriage, provided this can be done without grave inconvenience.

Can. 1022. — The intended marriage shall be publicly announced by the parish priest, indicating between which parties the marriage is to be contracted.

386. Where the requirement concerning matrimonial announcements (banns) has already been put into practice, the canons relating to this matter are to be observed. In places where this practice has not yet been established, it should be introduced as far as possible; in the meantime, the rules and precautions for which such announcements are required by law must be observed with even greater diligence than before—attention being given especially to canons 1020; 1023, § 3; 1027; 1030, § 1; 1031; 1032; 1034—so that moral certainty may be attained regarding the freedom of the parties to marry.

387. Can. 1023. — § 1. Matrimonial announcements (banns) must be made by the proper parish priest.

§ 2. If either party has resided for six months or more in another locality after reaching puberty, the parish priest shall report the matter to the Ordinary, who, according to his discretion, shall either require that the announcements be made in that place, or prescribe other proofs or indications to be gathered concerning the freedom of status.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 135

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 131]
**[Main Text]**
CELEBRATIONI MATRIMONII PRAEMITTENDA — PUBLICATIONES 131

§ 3. If there be any suspicion of a diriment impediment, the parish priest shall likewise consult the Ordinary without delay, who must not permit the marriage unless the said suspicion has first been resolved in accordance with § 2.

Can. 1024. — Banns shall be published on three successive Sundays or other holy days of obligation, within the church during solemn Masses or other divine services to which the people commonly attend.

Can. 1025. — The local Ordinary may, for his own territory, substitute for the banns a public posting of the names of the parties intending marriage affixed to the doors of the parish church and of any other church, for a period of at least eight days, provided that within this period two days of precept (holy days of obligation) are included.

Can. 1026. — Banns shall not be published for marriages contracted with dispensation from the impediment of disparity of cult or mixed religion, unless the local Ordinary, exercising prudent judgement and having removed all danger of scandal, deems it expedient to permit such publication, provided that an apostolic dispensation has previously been granted and that mention of the religion of the non-Catholic party is omitted.

Can. 1027. — All the faithful are bound to disclose to the parish priest or to the local Ordinary any impediments they may know of, before the celebration of marriage.

Can. 1028. — § 1. The competent Ordinary, by his own prudent judgement, may dispense, for legitimate cause, from the publication of banns even in a diocese other than his own.
§ 2. Where several competent Ordinaries exist, the authority to grant dispensation rests with the Ordinary of the diocese in which the marriage is to be celebrated; however, if the marriage is to be contracted outside the proper diocese, any of the competent Ordinaries may grant the dispensation.

Can. 1029. — If another parish priest has carried out the investigation or published the banns, he shall immediately inform the parish priest who is to assist at the marriage, providing a certified document confirming the outcome of these procedures.

Can. 1030. — § 1. After completing the necessary investigations and publications, the parish priest shall not assist at the marriage until he has received all required documentation, and furthermore—unless reasonable cause requires otherwise—until three full days have elapsed since the last publication.
§ 2. If the marriage has not been contracted within six months, the banns must be repeated, unless the local Ordinary determines otherwise.

Can. 1031. — § 1. In case of doubt concerning the existence of any impediment:
1º. The parish priest shall conduct a more thorough investigation, questioning under oath at least two trustworthy witnesses, provided that the impediment in question is not one whose disclosure would bring infamy upon the parties; and, if necessary, the parties themselves;
2º. He shall carry out or complete the publication of banns, if the doubt arose before or during their commencement or completion;
3º. He shall not assist at the marriage without first consulting the Ordinary, if he prudently judges that the doubt still persists.

§ 2. If a certain impediment is discovered:
1º. If the impediment is occult, the parish priest shall carry out or complete the publication of banns and refer the matter, withholding the names, to the local Ordinary or to the Sacred Penitentiary;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 136

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 132]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
2º. If the impediment is public and is discovered before the banns have been proclaimed, the parish priest shall proceed no further until the impediment has been removed, even if he knows that a dispensation has been obtained for the forum of conscience only; if it is discovered after the first or second publication, the parish priest shall complete the publications and refer the matter to the Ordinary.

§ 3. Finally, if no impediment—either certain or doubtful—has been discovered, the parish priest, having completed the banns, may admit the parties to the celebration of marriage.

Can. 1032. — Regarding the marriage of vagrants as defined in can. 91, the parish priest shall never assist, except in cases of necessity, unless he has obtained permission to do so, having referred the matter to the local Ordinary or to a priest delegated by him.

388. Since canon 1032 refers to the marriage of vagrants, the Synod of Sineuse here recalls and commends the provisions established in common law regarding categories of persons, namely canons 88, 89, 90, and 91.

389. Can. 1034. — The parish priest shall strongly exhort minors who are still under parental authority not to enter into marriage without the knowledge or against the reasonable will of their parents; if they refuse to comply, he shall not assist at their marriage unless he has first consulted the local Ordinary.

CHAPTER IV.
ON IMPEDIMENTS IN GENERAL.

390. Can. 1035. — All persons may contract marriage who are not prohibited by law.

Can. 1036. — § 1. A prohibitive impediment involves a grave prohibition against contracting marriage; however, a marriage contracted notwithstanding such an impediment is not rendered null.

§ 2. A diriment impediment both gravely prohibits the contracting of marriage and renders the marriage invalid if attempted.

§ 3. Although an impediment may exist on one party alone, it nevertheless renders the marriage either unlawful or invalid.

Can. 1037. — An impediment is considered public if it can be proven in the external forum; otherwise, it is deemed occult.

Can. 1038. — § 1. Only the supreme ecclesiastical authority has the right authentically to declare when divine law impedes or nullifies marriage.

§ 2. To the same supreme authority belongs exclusively the right to establish, by means of universal or particular law, other impediments which impede or nullify marriage for the baptised.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 137

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 133]

[Main Text]
PUBLICATIONS — IMPEDIMENTS OF A GENERAL NATURE

Can. 1039. — § 1. Local ordinaries may prohibit marriages for a particular case among all persons actually residing within their territory, as well as among their subjects even when outside the boundaries of their jurisdiction, provided there is a just cause; such prohibition remains in force only for as long as that cause persists.

§ 2. The Apostolic See alone may add to such prohibitions a clause rendering them null and void if disregarded.

Can. 1040. — Excepting the Roman Pontiff, no one may abrogate or derogate from impediments of ecclesiastical law, whether prohibitive or diriment, nor dispense regarding them, unless this power has been granted by common law or by special indult from the Apostolic See.

Can. 1041. — Any custom which introduces a new impediment or contradicts existing impediments is rejected.

Can. 1042. — § 1. Impediments are of two kinds: those of minor degree and those of major degree.

§ 2. The impediments of minor degree are:
1°. Consanguinity in the third collateral degree;
2°. Affinity in the second collateral degree;
3°. Public propriety (publica honestas) in the second degree;
4°. Spiritual kinship (cognatio spiritualis);
5°. Crime arising from adultery accompanied by a promise or attempt of marriage, even if contracted through civil rite alone.

§ 3. All other impediments are of major degree.

Can. 1043. — In cases of urgent danger of death, local ordinaries may, for the sake of conscience and, where applicable, for the legitimisation of offspring, dispense their own subjects—wherever they reside—and all persons currently dwelling within their territory, from both the prescribed form to be observed in celebrating marriage and from each and every impediment of ecclesiastical law, whether public or occult, even multiple impediments, excluding only those arising from sacred ordination to the priesthood and from affinity in the direct line after consummation of marriage; provided scandal is avoided. Furthermore, if dispensation is granted on account of disparity of cult or mixed religion, the customary safeguards must be observed.

391. Besides the faculties granted by law to dispense in certain matrimonial impediments under specific circumstances, ordinaries possess additional faculties conferred by special concession from the Holy See.

392. Missionaries should carefully study the faculties communicated to them, so as to understand precisely within which impediments they are authorised to grant dispensations, lest, exceeding the scope of their delegated authority, they overstep the limits of their power, or request faculties from the ordinary which have already been granted to them.

393. Can. 1044. — Under the same conditions outlined in can. 1043, and solely in cases where even the local ordinary cannot be approached, the same power to dispense applies to the parish priest, to the priest who assists at the marriage in accordance with can. 1098, n. 2, and to the confessor—but the latter only within the internal forum during the act of sacramental confession.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 138

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 134]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

Can. 1045. — § 1. Local Ordinaries may grant dispensations from all impediments referred to in canon 1043, under the conditions prescribed at the end of that canon, whenever an impediment is discovered after all preparations for marriage have already been completed, and the marriage cannot, without probable danger of grave harm, be postponed until a dispensation can be obtained from the Holy See.

§ 2. This faculty likewise applies to the convalidation of a marriage already contracted, provided that the same danger would arise from delay and there is insufficient time to appeal to the Holy See.

§ 3. Under the same circumstances, the same power is granted to all those mentioned in canon 1044, but only in cases involving hidden impediments where even the local Ordinary cannot be approached, either because of impossibility or only at the risk of violating the seal of secrecy.

Can. 1046. — The parish priest or priest referred to in canon 1044 shall immediately inform the local Ordinary of any dispensation granted for external forum purposes; such dispensation must be recorded in the marriage register.

394. Dispensations granted for the external forum must always be issued in writing (cf. canon 56) and according to the formulas established by the Ordinaries.

395. Can. 1047. — Unless otherwise stated in a rescript from the Sacred Penitentiary, a dispensation granted for the internal non-sacramental forum regarding a hidden impediment must be carefully recorded in the secret archive of the curia as specified in canon 379, and no further dispensation for the external forum is required, even if the hidden impediment later becomes public. However, a dispensation for the external forum *is* required if the original dispensation was granted solely for the internal sacramental forum.

Can. 1048. — If a petition for a dispensation has been sent to the Holy See, local Ordinaries shall not exercise their own faculties—should they possess them—except in accordance with canon 204, § 2.

Can. 1049. — § 1. In respect of marriages either already contracted or about to be contracted, one who holds a general indult to dispense from a particular impediment may do so even if that impediment is present in multiple instances, unless the indult expressly prescribes otherwise.

§ 2. One who possesses a general indult to dispense from several impediments of different kinds—whether diriment or prohibitive—may grant dispensations from these impediments, even if they are public, when they occur simultaneously in the same case.

Can. 1050. — When a marriage involves both a publicly known impediment (from which one may dispense under the terms of an indult) and another impediment from which dispensation cannot be granted, the Apostolic See must be consulted regarding *all* impediments.

(1) Canon 56. — Execution of rescripts affecting the external forum must be carried out in writing.

(2) Canon 204. — § 1. Should anyone approach a Superior while bypassing the immediate superior, this does not automatically suspend the authority of the lower superior, whether ordinary or delegated.

§ 2. Nevertheless, the lower superior must refrain from intervening in the matter brought before the higher authority, except for a grave and urgent cause; and in such a case, he must immediately notify the Superior.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 139

--- PAGE 135 ---

[MAIN TEXT]
IMPEDIMENTS IN GENERAL — DISPENSATIONS

must be observed; however, if the impediment or impediments over which he has the power to dispense are discovered after a dispensation has been obtained from the Holy See, he may make use of his own faculties.

Can. 1051. — A dispensation granted by the Holy See for a diriment impediment, whether conferred through ordinary power or delegated power by general indulgence—but not by rescript in particular cases—carries with it *ipso iure* the legitimisation of offspring, provided any child was already born or conceived from the union with the person for whom the dispensation is granted, excepting, however, children born of adultery or sacrilege.

Can. 1052. — A dispensation granted by the Holy See from an impediment of consanguinity or affinity at a certain degree remains valid even if an error regarding the degree occurred in the petition or in the grant, provided that the actual degree involved is lower; likewise, it remains valid even if another impediment of the same kind (consanguinity or affinity) existed at an equal or lower degree but was omitted.

Can. 1053. — A dispensation granted by the Holy See concerning a ratified but non-consummated marriage, or permission granted for remarriage on the presumption of the spouse’s death, always carries with it a dispensation from the impediment arising from adultery accompanied by a promise or attempted marriage, if such a dispensation is required; it does not, however, carry a dispensation from the impediment mentioned in Can. 1075, nn. 2 and 3.

396. Permission granted by a Bishop for remarriage does not carry with it a dispensation from the first form of the impediment of crime.

Now, following the promulgation of the new Code of Canon Law, the responses of the Sacred Congregation of the Holy Office dated 16 September 1824 and 23 April 1913 remain in force as before. By virtue of these responses, a dispensation granted—even by a delegate of the Holy See—for disparity of cult always includes a dispensation from other ecclesiastical legal impediments of a kind which the Church is otherwise accustomed to waive (1).

397. Can. 1054. — A dispensation granted for a minor impediment is not invalidated by any defect of obreption or subreption, even if the sole final cause stated in the petition was false.

Can. 1055. — Dispensations concerning public impediments entrusted to Ordinaries by the Apostolic See shall be executed by the Ordinary who issued the testimonial letters or forwarded the petitions to the Apostolic See, even if the parties, at the time the dispensation is to be implemented, having abandoned their domicile or quasi-domicile within his diocese, have moved into another diocese with no intention of returning—provided, however, that the Ordinary of the place where the marriage is intended to be contracted has been duly notified.

Can. 1056. — Excepting a modest payment covering chancery expenses in dispensations granted to non-indigent persons, Diocesan Ordinaries or their Officials, rejecting any contrary custom, may not exact any financial benefit whatsoever on the occasion of a granted dispensation, unless such benefit is expressly permitted under canon law.

(1) Resp. S. C. Prop. Fidei ad RR. DD. Abels. V. A. Mong. Or., 2 Dec. 1921; *Collectanea*, vol. 1, n. 784, ad 2um.

[MARGINAL NOTES]
[No marginal annotations visible]

[SEALS OR STAMPS]
[No seals or stamps visible]

[SIGNATURES]
[No signatures visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[No archival references visible]

Page 140

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 136]
LIBER III — DE REBUS

facultas a Sancta Sede expresse eis data fuerit; et si exegerint, tenentur
ad restitutionem.

Can. 1057. — Qui ex potestate a Sede Apostolica delegata dispensationem concedunt, in eamdem expressam pontificii indulti mentionem faciant.

CAPUT V.

DE IMPEDIMENTIS IMPEDIENTIBUS.

398. Can. 1058. — § 1. Matrimonium impedit votum simplex virginitatis, castitatis perfectae, non nubendi, suscipiendi ordines sacros et amplectendi statum religiosum.

§ 2. Nullum votum simplex irritat matrimonium, nisi irritatio speciali Sedis Apostolicae praescripto pro aliquibus statuta fuerit.

Can. 1059. — In iis regionibus ubi lege civili legalis cognatio, ex adoptione orta, nuptias reddit illicitas, iure quoque canonico matrimonium illicitum est.

Can. 1060. — Severissime Ecclesia ubique prohibet ne matrimonium ineatur inter duas personas baptizatas, quarum altera sit catholica, altera vero sectae haereticae seu schismaticaе adscripta; quod si adsit perversionis periculum coniugis catholici et prolis, coniugium ipsa etiam lege divina vetatur.

Can. 2375. — Catholici qui matrimonium mixtum, etsi validum, sine Ecclesiae dispensatione inire ausi fuerint, ipso facto ab actibus legitimis ecclesiasticis et Sacramentalibus exclusi manent, donec ab Ordinario dispensationem obtinerint.

Can. 1061. — § 1. Ecclesia super impedimento mixtae religionis non dispensat, nisi:
1º. Urgeant iustae ac graves causae;
2º. Cautionem praestiterit coniux acatholicus de amovendo a coniuge catholico perversionis periculo, et uterque coniux de universa prole catholica tantum baptizanda et educanda;
3º. Moralis habeatur certitudo de cautionum implemento.
§ 2. Cautiones regulariter in scriptis exigantur.

Can. 2319. — § 1. Subsunt excommunicationi latae sententiae Ordinario reservatae catholici:
1º. Qui matrimonium ineunt coram ministro acatholico contra praescriptum can. 1063, § 1;
2º. Qui matrimonio uniuntur cum pacto explicito vel implicito ut omnis vel aliqua proles educetur extra catholicam Ecclesiam;
3º. Qui scienter liberos suos acatholicis ministris baptizandos offerre praesumunt;
4º. Parentes vel parentum locum tenentes qui liberos in religione acatholica educandos vel instituendos scienter tradunt.
§ 2. Ii de quibus in § 1, nn. 2–4, sunt praeterea suspecti de haeresi.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 136]
BOOK III — ON MATTERS

unless an express faculty has been granted to them by the Holy See; and if they have demanded it, they are bound to make restitution.

Canon 1057. — Those who grant dispensations by virtue of power delegated by the Apostolic See shall explicitly mention the terms of the papal favour conferred.

CHAPTER V.

ON DIRIMENT IMPEDIMENTS.

398. Canon 1058. — § 1. A simple vow of virginity, perfect chastity, celibacy, reception of sacred orders, or embrace of the religious state renders marriage invalid.

§ 2. No simple vow invalidates marriage unless such invalidation has been specifically prescribed by a particular directive of the Apostolic See.

Canon 1059. — In those regions where civil law renders marriages unlawful due to legal affinity arising from adoption, such marriage is likewise unlawful according to canon law.

Canon 1060. — The Church most strictly prohibits everywhere the contracting of marriage between two baptised persons, one of whom is Catholic and the other affiliated with a heretical or schismatic sect; and if there exists a danger of the Catholic spouse or offspring being led astray, the marriage is likewise forbidden by divine law itself.

Canon 2375. — Catholics who dare to enter into a mixed marriage, even if valid, without obtaining the necessary dispensation from the Church, are automatically excluded from legitimate ecclesiastical acts and sacraments until such time as they obtain the required dispensation from the Ordinary.

Canon 1061. — § 1. The Church does not grant dispensation from the impediment of mixed religion unless:
1º. There exist serious and just reasons;
2º. The non-Catholic spouse gives assurance regarding the removal of any danger of perversion for the Catholic spouse, and both spouses give assurance that all children will be baptised and raised exclusively in the Catholic faith;
3º. There is moral certainty that these assurances will be fulfilled.
§ 2. Such assurances are normally required in writing.

Canon 2319. — § 1. The following Catholics incur automatic excommunication, reserved to the Ordinary:
1º. Those who contract marriage before a non-Catholic minister, contrary to the provisions of canon 1063, § 1;
2º. Those who enter into marriage under an explicit or implicit agreement that all or some of the children will be educated outside the Catholic Church;
3º. Those who knowingly present their children to be baptised by non-Catholic ministers;
4º. Parents or those standing in loco parentis who knowingly hand over their children to be educated or instructed in a non-Catholic religion.
§ 2. Those referred to in § 1, nos. 2–4, are furthermore considered suspect of heresy.

Decrees

Page 141

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 137]

[Main Text]
IMPEDIMENTS: PROHIBITIVE — DIRIMENT
137

Can. 1062.— A Catholic spouse is bound by obligation carefully to provide for the conversion of a non-Catholic spouse.

Can. 1063.— § 1. Even if a dispensation has been granted by the Church regarding the impediment of mixed religion, spouses may not, either before or after marriage contracted before the Church, appear—either personally or through an agent—before a non-Catholic minister regarded as sacred, in order to give or renew matrimonial consent.

§ 2. If the parish priest certainly knows that the parties intend to violate or have already violated this law, he must not assist at their marriage, except for most serious reasons, provided scandal is avoided and the Ordinary has first been consulted.

§ 3. Nevertheless, it is not disapproved that, where civil law requires it, the spouses should also present themselves before a non-Catholic minister acting solely in the capacity of a civil official, provided this is done only to fulfil the civil act and for the sake of obtaining its civil effects.

Can. 1064.— Ordinaries and other pastors of souls shall:
1°. As far as possible, dissuade the faithful from entering into mixed marriages;
2°. If they are unable to prevent such marriages, diligently ensure that they are not contracted in violation of the laws of God and of the Church;
3°. After mixed marriages have been celebrated, whether within their own territory or outside it, vigilantly supervise that the spouses faithfully fulfil the promises made;
4°. Those assisting at marriage observe the provisions of canon 1102.

Can. 1065.— § 1. The faithful should likewise be dissuaded from contracting marriage with persons who have notoriously abandoned the Catholic faith, even if they have not joined a non-Catholic sect, or who are affiliated with associations condemned by the Church.

§ 2. The parish priest must not assist at such marriages unless he has first consulted the Ordinary, who, having examined all the circumstances of the case, may permit him to attend, provided there exists a serious reason and the Ordinary judges, according to his prudent discretion, that sufficient provision has been made for the Catholic upbringing of all children and that the danger of the perversion of the other spouse has been removed.

Can. 1066.— If a public sinner or one notoriously bound by censure refuses prior to approach the sacrament of confession or to reconcile himself with the Church, the parish priest must not assist at his marriage, unless a grave cause urges, in which case he should consult the Ordinary if possible.

CHAPTER VI.
ON DIRIMENT IMPEDIMENTS.

399. Can. 1067.— § 1. A man before completing his sixteenth year, and a woman before completing her fourteenth year, cannot validly enter into marriage.

§ 2. Although a marriage contracted after the aforementioned ages is valid, pastors of souls should nevertheless take care to dissuade young people from marrying before the age at which, according to the established customs of the region, marriage is commonly entered into.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 142

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 138]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

400. Age shall also be calculated in China according to the solar year. Where such a calculation is not possible, age shall be reckoned by the lunar year, with one month added (1).

401. Can. 1068. — § 1. Antecedent and perpetual impotence, whether on the part of the man or the woman, whether known to either party or not, whether absolute or relative, invalidates marriage by natural law itself.

§ 2. If there is doubt concerning the impediment of impotence—whether a doubt of law or a doubt of fact—the marriage is not to be impeded.

§ 3. Sterility neither invalidates nor impedes marriage.

Can. 1069. — § 1. A person who is bound by a prior marriage bond attempts a marriage invalidly, even if the prior marriage was not consummated, except in cases of the *privilegium fidei*.

§ 2. Even if the prior marriage is null or dissolved for any reason whatsoever, it is not lawful to contract another until the nullity or dissolution of the prior marriage has been legitimately and certainly established.

402. Missionaries must exercise the greatest diligence—bearing a grave burden upon their conscience—in conducting inquiries into the status of catechumens before they are baptised: whether they are in a state of freedom, or conversely, whether they are already in a marital state, and whether that marriage is legitimate. Through such careful investigation, many serious and grave inconveniences may be avoided.

403. Can. 1070. — § 1. No marriage exists when contracted between a person not baptised and a person baptised in the Catholic Church or converted thereto from heresy or schism.

§ 2. If at the time of the marriage contract one party was commonly regarded as baptised, or if the validity of their baptism was doubtful, then, in accordance with canon 1014, the marriage is to be upheld as valid until it is certainly proven that one party was baptised and the other not.

Can. 1071. — The provisions regarding mixed marriages contained in canons 1060–1064 are likewise to be applied to marriages obstructed by the impediment of disparity of cult.

404. 1º. It should be borne in mind that the Sacred Congregation of the Holy Office issued a decree on Wednesday, 12 June 1912 (2), declaring that any dispensation granted over the impediment of disparity of cult by someone empowered by the Holy See, but without the required cautions having been requested or having been denied, is null.

2º. With regard to the practical application of the aforementioned decree, the same Sacred Congregation prescribed the following to all Ordinaries in China on 5 April 1918:

(1) S. C. S. Off., 7 May 1890; Coll. I, n. 1730: cfr. can. 31–35. — (2) A. A. S., vol. 1912, p. 443.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 143

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 139]

[Main Text]
DIRIMING IMPEDIMENTS UP TO THE DEGREE OF COGNATION

“The aforementioned decree, issued on Wednesday, 12 June 1912, shall be faithfully observed as far as possible, provided that, if written assurances are required from an unbelieving woman, they may at least be obtained orally.

“However, if even this cannot be achieved, the matter is left to the prudence and conscience of each individual Ordinary, who must determine in each particular case whether equivalent assurances can be considered fulfilled either by the woman’s serious promise to embrace the Catholic faith, or by her enrolment among catechumens, or indeed by the laws and customs of the people in question—whereby no authority is granted to the woman over the religious education of offspring, but this depends solely upon the will of the husband—provided always, in all such cases, that a firm obligation remains to require guarantees from the Catholic party, and that dispensation shall not be granted unless moral certainty exists regarding the fulfilment of these conditions.”

405. If, however, the matter concerns the convalidation of a marriage already invalidly contracted between a woman of the faith and a pagan man, and the unbelieving husband obstinately refuses to give assurances, it shall at least be required that grave danger of perversion be removed from the Catholic party; furthermore, the Catholic party must seriously declare, in accordance with canon 1061, that she will do everything in her power to ensure that all children are baptised and educated exclusively in the Catholic faith; and sincerely intend, according to canon 1062, to work prudently towards the conversion of the unbelieving husband.¹

406. Canon 1072.—Marriage attempted by clerics who are in sacred orders is invalid.

Canon 1073.—Likewise, marriage attempted by religious who have professed solemn vows, or simple vows to which the Apostolic See has specifically attached the force of invalidating marriage, is invalid.

Canon 1074.—§ 1. No marriage can exist between a male kidnapper and the woman whom he abducted for the purpose of marriage, so long as she remains under his power.

§ 2. If, however, the woman who was abducted consents to accept him as her husband after being separated from the abductor and placed in a safe and free location, the impediment ceases.

§ 3. For the purposes of nullity of marriage, violent detention of a woman is to be regarded as equivalent to abduction; namely, when a man violently detains a woman in a place where she resides or to which she has free access, with the intention of contracting marriage.

Canon 1075.—Those who cannot validly contract marriage include:

1º. Those who, while a prior legitimate marriage still subsists, have committed adultery together and have subsequently entered into an agreement to marry one another, or have attempted marriage—even by mere civil act;

¹ S. C. S. Off., 12 Jan. 1769: Coll. 1, n. 472, II.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 144

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 140]

[Main Text]
BOOK III. — ON MATTERS

2º. Those who, during the continued existence of the same lawful marriage, committed adultery with one another, and one of whom perpetrated the murder of their spouse:
3º. Those who, by mutual physical or moral action—even without adultery—caused the death of a spouse.

Can. 1076. — § 1. In the direct line of consanguinity, marriage is null between all ascendants and descendants, whether legitimate or natural.

§ 2. In the collateral line, marriage is null up to and including the third degree; provided, however, that the impediment to marriage multiplies each time the common stock (stirps) is multiplied.

§ 3. Marriage shall never be permitted if there remains any doubt as to whether the parties are related by consanguinity in any degree of the direct line, or in the first degree of the collateral line.

Can. 1077. — § 1. Affinity in the direct line invalidates marriage in every degree; in the collateral line, up to and including the second degree.

§ 2. The impediment of affinity is multiplied:
1º. Each time the impediment of consanguinity from which it arises is multiplied;
2º. By successive marriages with a blood relative of a deceased spouse.

Can. 1078. — The impediment of public honesty (impedimentum publicae honestatis) arises from an invalid marriage, whether consummated or not, and from a public or notorious concubinage; and it invalidates marriage in the first and second degrees of the direct line between a man and blood relatives of the woman, and vice versa.

Can. 1079. — Only such spiritual relationship (spiritualis cognatio) invalidates marriage as is defined in canon 768.

Can. 1080. — Those who are deemed legally incapable under civil law of contracting marriage with one another due to legal kinship arising from adoption may not validly contract marriage with one another under canon law.

CHAPTER VII.
ON MATRIMONIAL CONSENT.

407. Can. 1081. — § 1. Marriage is brought about by the consent of the parties, duly manifested between persons who are legally capable; this consent cannot be supplied by any human authority.

§ 2. Matrimonial consent is an act of the will whereby each party gives and accepts a right over the body, perpetual and exclusive, ordered towards those acts which are by their nature apt for the generation of offspring.

408. Missionaries should therefore bear in mind the obligation incumbent upon them to instruct parents concerning the freedom they ought to enjoy.
Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 145

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 141]

[Main Text]
DIRIMENTS TO MARRIAGE — MATRIMONIAL CONSENT 141
sponsus et sponsa in consensu matrimoniali praebendo, ne
incante puellae aut iuvenes ad ingratas nuptias quasi cogantur.

409. Ordinary [ecclesiastical] authorities are bound to eradicate the abuse of treating girls as if they were commodities to be sold to the highest bidder, for parents may derive profit; indeed, numerous harms arise from this practice.

410. Can. 1082.—§ 1. For marital consent to be valid, it is necessary that the parties entering into marriage should at least not be ignorant that marriage is a permanent union between a man and a woman instituted for the procreation of children.
§ 2. This ignorance is not presumed after the age of puberty.

Can. 1083.—§ 1. Error concerning the person renders the marriage invalid.
§ 2. Error concerning a quality of the person, even if it motivated the contract, renders the marriage null only:
1º. If the error regarding the quality amounts to an error concerning the person;
2º. If a free person enters into marriage with someone whom he or she believes to be free, whereas in fact that person is a slave under proper legal servitude.

Can. 1084.—Simple error concerning the unity, indissolubility, or sacramental dignity of marriage, even if it constitutes a motive for contracting marriage, does not vitiate matrimonial consent.

Can. 1085.—Knowledge or belief in the nullity of a marriage does not necessarily exclude matrimonial consent.

Can. 1086.—§ 1. Internal consent of the mind is always presumed to correspond with the words or signs used in celebrating the marriage.
§ 2. However, if either or both parties positively and deliberately exclude the marriage itself, or all rights to the conjugal act, or some essential property of marriage, the contract is invalid.

Can. 1087.—§ 1. A marriage entered into as a result of grave force or fear unjustly imposed from an external source, such that one party is compelled to choose marriage in order to escape it, is also invalid.
§ 2. No other fear, even if it serves as a motive for the contract, renders a marriage null.

Can. 1088.—§ 1. For a marriage to be validly contracted, it is necessary that the parties be present, either personally or through a proxy.
§ 2. The spouses must express their matrimonial consent verbally; non-verbal equivalent signs are permitted only if they are unable to speak.

Can. 1089.—§ 1. Unless particular diocesan statutes provide otherwise, for a marriage to be validly contracted by proxy, a special mandate to marry a specific person is required, signed by the principal and either by the parish priest or the Ordinary of the place where the mandate is issued, or by a priest delegated by either, or by at least two witnesses.
§ 2. If the principal is unable to write, this must be noted within the mandate itself, and an additional witness must be added who shall also sign the document; otherwise, the mandate is null.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 146

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 142]

[Main Text]
LIBER III. — DE REBUS

§ 3. If, before the procurator has contracted in the name of the principal, the latter has revoked the mandate or become incapacitated through insanity, the marriage is invalid, even if either the procurator or the other contracting party was unaware of this.

§ 4. For a marriage to be valid, the procurator must personally perform his duty.

Can. 1090. — A marriage may also be contracted through an interpreter.

Can. 1091. — The parish priest ought not to assist at a marriage contracted by proxy or through an interpreter unless there is a just cause, and no doubt can exist regarding the authenticity of the mandate or the trustworthiness of the interpreter; and, if time permits, with the permission of the Ordinary.

Can. 1092. — A condition once attached and not revoked:
1º. If it concerns something future that is necessary, impossible, or disgraceful, but not contrary to the essence of marriage, it shall be considered as not having been added;
2º. If it concerns something future that is contrary to the essence of marriage, it renders the marriage invalid;
3º. If it concerns something future that is lawful, it suspends the validity of the marriage;
4º. If it concerns something past or present, the marriage will be valid or not according to whether the matter on which the condition depends exists or not.

Can. 1093. — Although a marriage has been entered into invalidly due to an impediment, the consent given is presumed to persist until proof of its revocation is established.

CHAPTER VIII.

ON THE FORM OF CELEBRATING MARRIAGE.

411. Can. 1094. — Only those marriages are valid which are contracted in the presence of the parish priest, or the local Ordinary, or a priest delegated by either of them, and at least two witnesses, according to the rules expressed in the following canons, saving the exceptions mentioned in canons 1098 and 1099.

Can. 1095. — § 1. The parish priest and the local Ordinary validly assist at marriage:
1º. From the day only of obtaining canonical possession of the benefice, in accordance with canons 334, § 3, and 1444, § 1, or from the beginning of office, unless they have been excommunicated, interdicted, or suspended from office by judicial sentence, or declared such;
2º. Within the boundaries of their own territory only; within this area, they validly assist not only at marriages of their own subjects, but also at those of non-subjects;
3º. Provided that they neither compel nor exert grave fear upon the parties seeking marriage, excepting only the consent of the contracting parties.

§ 2. The parish priest and the local Ordinary who may validly assist at marriages may also grant permission to another priest to assist validly at marriages within the boundaries of their territory.

Decrees

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 147

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 143]

[Main Text]
CONSENSUS — FORM OF CELEBRATION OF MARRIAGE

412. In missionary territories where neither parishes nor quasi-parishes have been established, missionaries are to be regarded as collaborators of the Vicar or Apostolic Prefect; thus, by virtue of the general licence granted by the Ordinary, they validly and lawfully assist at marriages (1).

413. Can. 1096. — § 1. The permission to assist at marriage, granted in accordance with can. 1095, § 2, must be expressly given to a specific priest for a specific marriage, excluding any general delegation, except in the case of assistant priests serving the parish to which they are attached; otherwise, it is invalid.

§ 2. The parish priest or local Ordinary shall not grant such permission unless all requirements prescribed by law for verifying the freedom of status have been fulfilled.

Can. 1097. — § 1. The parish priest or local Ordinary lawfully assists at a marriage:

1º. When he has legitimately established, in accordance with the law, the free status of the parties intending to marry;

2º. When he has further established either domicile, quasi-domicile, monthly residence, or, in the case of vagrants, actual residence of either party in the place where the marriage is to be celebrated;

3º. When, if the conditions mentioned in no. 2 are lacking, he holds the permission of the parish priest or Ordinary of the domicile, quasi-domicile, or monthly residence of either party, unless the case concerns persons actually travelling and without a fixed place of residence, or grave necessity excuses the need to seek such permission.

§ 2. As a general rule, marriage should be celebrated before the bride’s parish priest, unless there is a just cause to excuse this; however, marriages of Catholics of mixed rite, unless particular law provides otherwise, are to be celebrated according to the rite of the husband and before his parish priest.

§ 3. A parish priest who assists at a marriage without the required canonical permission does not acquire the benefits of the stole, which shall instead be remitted to the parish priest of the contracting parties.

Can. 92. — § 1. Domicile is acquired by residing within a parish or quasi-parish, or at least within a diocese, apostolic vicariate, or apostolic prefecture, provided that such residence is either accompanied by the intention of remaining there permanently, unless circumstances call one away, or has actually lasted for a full ten years.

§ 2. Quasi-domicile is acquired by residence as described above, which is either accompanied by the intention of remaining there for at least the greater part of the year, unless circumstances prevent it, or has actually lasted for more than half a year.

§ 3. Domicile or quasi-domicile within a parish or quasi-parish shall be termed *parochial*; domicile or quasi-domicile within a diocese, vicariate, or prefecture, but not within a parish or quasi-parish, shall be termed *diocesan*.

(1) S. C. Prop. Fide, 25 June 1920.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 148

--- TRANSLATION ---
[Page 144]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO PERSONS

[Main Text]
Canon 93. — § 1. A wife who is not lawfully separated from her husband necessarily retains the domicile of her husband; a person of unsound mind, that of their curator; and a minor, that of the person under whose authority they are placed.

§ 2. A minor daughter may acquire a quasi-domicile of her own; likewise, a wife who is not lawfully separated may obtain a quasi-domicile, as may one who is lawfully separated.

Canon 94. — § 1. Whether by domicile or by quasi-domicile, every individual acquires a parish priest and Ordinary (ecclesiastical authority).

§ 2. The proper parish priest or Ordinary for a vagrant person is the parish priest or Ordinary of the place in which the person is currently residing.

§ 3. Likewise, for those who possess only a diocesan domicile or quasi-domicile, their proper parish priest is the parish priest of the place in which they are actually residing.

Canon 95. — Domicile and quasi-domicile are lost upon departure from a place with the intention not to return, subject to the provisions of canon 93.

Canon 1098. — When it is impossible or gravely inconvenient to have access to the parish priest, Ordinary, or delegated priest who is required to assist at marriage according to canons 1095 and 1096:

1º. In danger of death, a marriage contracted before witnesses alone is valid and licit; and even outside of danger of death, provided there is prudent foreseeing that such circumstances will persist for at least one month;

2º. In either case, if another priest is present and able to attend, he must be summoned and, together with the witnesses, should assist at the marriage, without prejudice to the validity of the marriage celebrated before witnesses alone.

Canon 1099. — § 1. The prescribed canonical form for marriage is binding upon:

1º. All persons baptised in the Catholic Church, and those who have returned to it from heresy or schism, even if either party subsequently apostatised, whenever they contract marriage among themselves;

2º. The same persons mentioned above, when contracting marriage with non-Catholics, whether baptised or unbaptised, even after obtaining a dispensation from the impediment of mixed religion or disparity of worship;

3º. Eastern Christians, when marrying Latin-rite Catholics bound to this form.

§ 2. Nevertheless, in accordance with § 1, n. 1, non-Catholics, whether baptised or unbaptised, are nowhere obliged to observe the Catholic form of marriage when contracting marriage among themselves. Likewise, children born to non-Catholic parents, even if baptised in the Catholic Church, who have grown up from infancy in heresy, schism, unbelief, or without any religion, are not bound to the Catholic form when marrying a non-Catholic party.

Canon 98. — § 1. A person belongs to whichever Catholic rite they were baptised into, unless the baptism was administered by a minister of another rite, or was conferred fraudulently, or due to grave necessity when a minister of the proper rite was unavailable, or by virtue of an apostolic dispensation granting permission for baptism according to a particular rite, without thereby incorporating the person into that rite.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 149

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 145]

[Main Text]
JURIDICAL FORM — LITURGICAL FORM — NOTE 145

§ 2. Clerics must in no way presume to induce either Latins to adopt the Eastern rite, or Easterners to assume the Latin rite.

§ 3. No one may change to another rite without the permission of the Apostolic See; nor, after a lawful change, return to their original rite without such permission.

§ 4. A woman of a different rite retains the right, upon entering into marriage or during its continuation, to pass to the rite of her husband; however, upon dissolution of the marriage, she is free to resume her own rite, unless particular law provides otherwise.

§ 5. A long-standing custom of receiving the sacred Synaxis according to a rite not one’s own does not entail a change of rite.

Can. 1100.— Except in cases of necessity, the rites prescribed in liturgical books approved by the Church, or those received through commendable customs, must be observed in the celebration of marriage.

Can. 1101.— § 1. The parish priest shall ensure that the spouses receive the solemn nuptial blessing, which may be conferred even after they have lived together for a considerable time in marriage, but only within Mass, observing the special rubrics, and excluding the period of Lent.

§ 2. Only a priest who is himself validly and licitly able to assist at the marriage may confer the solemn blessing personally or through another.

Can. 1102.— § 1. In marriages between a Catholic party and a non-Catholic party, the inquiries regarding consent must be conducted according to the provisions of canon 1095, § 1, n. 3.

§ 2. Nevertheless, all sacred rites are prohibited; however, if more serious evils are foreseen as likely to result from this prohibition, the Ordinary may permit certain customary ecclesiastical ceremonies, always excluding the celebration of Mass.

414. In the celebration of marriage, and especially where mixed marriages with dispensation for disparity of cult are involved, missionaries shall diligently ensure that Christians under their care observe exactly, absolutely, and inviolably—without any evasion—all matters prescribed both in the constitutions *Ex illa die* and *Ex quo*, and in the various declarations issued by the Sacred Congregation concerning the Chinese Rites. Thus, it pertains to priests to investigate superstitious practices which may occur in their region on the occasion of marriages; to inform the Ordinary thereof, and to strive for their complete eradication (1).

415. Can. 1103.— § 1. After the celebration of marriage, the parish priest or his delegate shall promptly record in the marriage register the names of the spouses and witnesses, the place and date of the marriage celebrated, and any other particulars required according to the manner prescribed in liturgical books and by the proper Ordinary; this obligation applies even if another priest, whether delegated by himself or by the Ordinary, has assisted at the marriage.

(1) I Synod of Sutchou, 1803, c. II, n. 4.

19

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 150

--- TRANSLATION ---

[Page 146]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS

§ 2. Furthermore, in accordance with canon 470, § 2, the parish priest shall also record in the baptismal register that a spouse contracted marriage in his parish on such a day. Should the spouse have been baptised elsewhere, the parish priest where the marriage was celebrated shall transmit notice of the marriage—either personally or through the Episcopal Curia—to the parish priest responsible for the baptismal register, so that the marriage may be entered into the baptismal register.

§ 3. Whenever a marriage is contracted in accordance with canon 1098, the priest who assisted at the celebration, as well as the witnesses, are jointly and severally obliged together with the contracting parties to ensure that the marriage is recorded as soon as possible in the prescribed registers.

CHAPTER IX.

ON CONSCIENTIA MARRIAGE.

416. Canon 1104.—A marriage *conscientiae* (that is, a marriage celebrated without banns and in secret), as regulated by the following canons, may be permitted only for very grave and urgent reasons, and only by the local Ordinary himself—excluding the Vicar General unless he holds special mandate.

Canon 1105.—The permission to celebrate a marriage *conscientiae* carries with it the promise and grave obligation to maintain secrecy, binding the assisting priest, the witnesses, the Ordinary, his successors, and even the other spouse, provided the latter does not consent to its disclosure.

Canon 1106.—This obligation of secrecy on the part of the Ordinary does not extend to cases where either serious scandal or grave injury to the sanctity of marriage would result from maintaining secrecy; or where parents fail to ensure that children born from such a marriage are baptised, or cause them to be baptised under false names; or where they neglect the Christian upbringing of their children—provided that, in any case, the parents furnish the Ordinary within thirty days with notification of the birth and baptism of the child, including a truthful indication of their identities.

Canon 1107.—A marriage *conscientiae* must not be recorded in the usual registers of marriages or baptisms, but rather in a separate book kept securely in the secret archive of the Curia, as referred to in canon 379.

CHAPTER X.

ON THE TIME AND PLACE OF MARRIAGE CELEBRATION.

417. Canon 1108.—§ 1. Marriage may be contracted at any time of the year.

§ 2. Solemn nuptial blessings are prohibited from the First Sunday of Advent until and including the Feast of the Nativity of the Lord, and from Ash Wednesday until and including Low Sunday (the Sunday after Easter).

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 151

--- TRANSLATION ---
[Page 147]

[Main Text]
MATRIMONIAL CONSCIENCE — TIME AND PLACE — EFFECTS 147

§ 3. Nevertheless, local Ordinaries may, provided liturgical laws are observed, permit the celebration of marriage even during the aforementioned prohibited periods, for a just cause, provided that the spouses are admonished to abstain from excessive pomp.

Can. 1109. — § 1. Marriages between Catholics must be celebrated in the parish church; they may be celebrated in another church or oratory, whether public or semi-public, only with the permission of the local Ordinary or the parish priest.

§ 2. The celebration of marriage in private dwellings may be permitted by local Ordinaries only in some extraordinary circumstance and always requiring a just and reasonable cause; however, marriages should not be permitted in churches or oratories belonging either to Seminaries or to religious institutes unless there is urgent necessity, and appropriate safeguards are observed.

§ 3. Marriages between a Catholic party and a non-Catholic party are to be celebrated outside the church; but if the Ordinary prudently judges that adherence to this rule would give rise to more serious evils, he may, at his discretion, grant dispensation in this matter, while firmly observing the provisions of can. 1102, § 2.

418. Notwithstanding the provisions of canon 1109, § 2, missionaries are permitted, by reason of an immemorial custom, to bless marriages in the private homes of Christians during their annual visitations—or at other times as necessity requires—in rural areas where no oratories are available.

CHAPTER XI.
ON THE EFFECTS OF MARRIAGE.

419. 1110. — A valid marriage gives rise, between the spouses, to a bond which by its nature is perpetual and exclusive; furthermore, a Christian marriage confers grace upon the spouses, provided they do not place any obstacle thereto.

Can. 1111. — From the very beginning of marriage, both spouses possess equal rights and duties regarding the acts proper to married life.

Can. 1112. — Unless otherwise provided by special law, the wife becomes a participant in the canonical status of her husband.

Can. 1113. — Parents are bound by a most serious obligation to care diligently, according to their means, for the religious and moral, as well as the physical and civil, education of their offspring, and also to provide for their temporal welfare.

Can. 1114. — Children conceived or born of a valid or putative marriage are legitimate, unless the use of marriage previously contracted was prohibited to the parents at the time of conception due to a solemn religious profession or the reception of sacred orders.

Can. 1115. — § 1. The father is presumed to be the man indicated by lawful marriage, unless the contrary is proven by clear and evident arguments.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 152

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 148]
LIBER III. — DE REBUS

§ 2 Legitimi praesumuntur filii qui nati sunt saltem post sex
menses a die celebrati matrimonii, vel intra decem menses a die dissolutae
vitae coniugalis.

Can. 1116. — Per subsequens parentum matrimonium sive verum
sive putativum, sive noviter contractum sive convalidatum, etiam non
consummatum, legitima eficitur proles, dummodo parentes habiles exsti-
terint ad matrimonium inter se contrahendum tempore conceptionis, vel
praegnationis, vel nativitatis.

Can. 1117. — Filii legitimati per subsequens matrimonium, ad effectus
canonicos quod attinet, in omnibus aequiparantur legitimis, nisi aliud
expresse cautum fuerit.

CAPUT XII.
DE SEPARATIONE CONIUGUM.

Art. I. — De dissolutione vinculi.

420. Can. 1118. — Matrimonium validum ratum et consummatum
nulla humana potestate nullaque causa, praeterquam morte, dissolvi potest.

Can. 1119. — Matrimonium non consummatum inter baptizatos vel
inter partem baptizatam et partem non baptizatam, dissolvitur tum ipso
iure per solemnem professionem religiosam, tum per dispensationem a
Sede Apostolica ex iusta causa concessam, utraque parte rogante vel
alterutra, etsi altera sit invita.

Can. 1120. — § 1. Legitimum inter non baptizatos matrimonium,
licet consummatum, solvitur in favorem fidei ex privilegio Paulino.

§ 2. Hoc privilegium non obtinet in matrimonio inter partem
baptizatam et partem non baptizatam inito cum dispensatione ab impedi-
mento disparitatis cultus.

Can. 1121. — § 1. Antequam coniux conversus et baptizatus novum
matrimonium valide contra hat, debet, salvo praescripto can. 1125, partem
non baptizatam interpellare:
1º. An velit et ipsa converti ac baptismum suscipere;
2º. An saltem velit secum cohabitare pacifice sine contumelia
Creatoris.

§ 2. Hae interpellationes fieri semper debent, nisi Sedes Apostolica
aliud declaraverit.

Can. 1122. — § 1. Interpellationes fiant regulariter, forma saltem
summaria et extrajudiciali, de auctoritate Ordinarii coniugi conversi, a
quo Ordinario concedendae sunt quoque coniugi infideli, si quidem eas
petierit, induciae ad deliberandum, eo tamen monito, fore ut, induciis
inutiliter praeterlapsis, responsio praesumatur negativa.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos] ou [Selos]
(Nenhum carimbo ou selo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 148]
BOOK III. — ON MATTERS RELATING TO PERSONS

§ 2. Children are presumed to be legitimate if born at least six months after the date of celebration of marriage, or within ten months following the termination of marital cohabitation.

Can. 1116. Offspring become legitimate through a subsequent marriage of their parents, whether valid (true) or putative, whether newly contracted or validated—even if not consummated—provided that the parents were capable of entering into marriage with each other at the time of conception, pregnancy, or birth.

Can. 1117. Children legitimised by a subsequent marriage are, as regards canonical effects, equal in all respects to those born legitimately, unless otherwise expressly provided.

CHAPTER XII.
ON THE SEPARATION OF SPOUSES.

Article I. — On the Dissolution of the Marriage Bond.

420. Can. 1118. A valid, ratified, and consummated marriage cannot be dissolved by any human authority or for any cause other than death.

Can. 1119. A marriage not consummated, whether between two baptised persons or between one baptised and one unbaptised party, may be dissolved either by law itself (*ipso iure*) through a solemn religious profession, or by a dispensation granted by the Apostolic See for a just cause, requested by both parties or by either party alone—even if the other party objects.

Can. 1120. § 1. A lawful marriage between two unbaptised persons, even if consummated, may be dissolved in favour of the faith under the Pauline Privilege.

§ 2. This privilege does not apply to a marriage between a baptised and an unbaptised person which was entered into with a dispensation from the impediment of disparity of worship (*disparitas cultus*).

Can. 1121. § 1. Before a spouse who has converted and been baptised contracts a new marriage validly, he or she must—unless otherwise prescribed by canon 1125—question the unbaptised spouse:
1° Whether they too wish to convert and receive baptism;
2° Whether they at least wish to live peacefully with the baptised spouse, without affront to the Creator.

§ 2. These inquiries must always be made, unless the Apostolic See declares otherwise.

Can. 1122. § 1. Such inquiries shall normally be conducted in at least a summary and extrajudicial form, under the authority of the Ordinary of the converting spouse. The same Ordinary shall grant the unbaptised spouse, if requested, a period of grace (*induciae*) for deliberation, with the warning that if this period expires without response, the answer will be presumed negative.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 153

--- TRANSLATION ---

[Page 149]

[Main Text]
DISSOLUTION OF THE BOND — SEPARATION OF BED, TABLE, AND RESIDENCE

§ 2. Private interrogations conducted by the party who has converted are also valid; indeed, they are even permissible if the prescribed form from higher authority cannot be observed—provided that, in such a case for external forum purposes, there is sufficient proof through at least two witnesses or some other legitimate means of evidence.

Can. 1123.—If interrogations required by decree of the Apostolic See have been omitted, or if the non-baptised party has explicitly or implicitly refused to comply with them, the baptised party has the right to contract a new marriage with a Catholic person, unless the baptised party themselves gave just cause for separation to the non-baptised spouse after their baptism.

Can. 1124.—A faithful spouse does not lose the right to celebrate a new marriage with a Catholic person merely because, after receiving baptism, they resumed marital cohabitation with the non-believing spouse. Therefore, this right may still be exercised if the unbelieving spouse subsequently departs without just cause, or ceases peaceful cohabitation in a manner offensive to the Creator, having changed their intention.

Can. 1125.—Provisions concerning marriage contained in the constitutions of Paul III, *Altitudo* (1 June 1537); of Saint Pius V, *Romanus Pontifex* (2 August 1571); and of Gregory XIII, *Populis* (25 January 1585), as well as those issued for particular localities, shall extend to other regions under the same circumstances.

Can. 1126.—The bond of a prior marriage contracted during unbelief is dissolved only when the believing party actually enters into a new marriage validly.

Can. 1127.—In cases of doubt, the favour of law is granted to the privilege of faith.

Art. II.—On separation of bed, table, and residence.

421. Can. 1128.—Spouses are bound to maintain the communion of conjugal life, unless excused by a just cause.

Can. 1129.—§ 1. In cases of spousal adultery, the innocent spouse has the right—while the marital bond remains intact—to dissolve the communion of life, even permanently, unless they consented to the sin, contributed to its occurrence, expressly or tacitly pardoned it, or committed the same offence themselves.

§ 2. Tacit pardon is considered to have occurred if the innocent spouse, after becoming aware of the act of adultery, subsequently associates with the other spouse willingly and with marital affection. Such pardon is presumed unless, within six months of learning of the adultery, the innocent spouse expels or abandons the adulterous partner, or brings a formal canonical accusation.

Can. 1130.—The innocent spouse, whether having separated by judicial sentence or by legitimate exercise of personal authority, is never under any obligation to readmit the adulterous spouse into the conjugal partnership. However, they may choose to admit or recall the latter, provided that the adulterous spouse has not, by their own consent, entered a state incompatible with marriage.

Can. 1131.—If one spouse formally adheres to a non-Catholic sect; if they raise offspring in a non-Catholic manner; if they lead a morally criminal and dishonourable life; if they expose the other spouse to grave danger, whether spiritual or bodily; or if through cruelty they render common life excessively burdensome—these and similar circumstances constitute legitimate grounds for the other spouse to separate, subject to the authority of the Ordinary.

Page 154

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 150]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
place, and even by their own authority, if certainty exists regarding these matters and delay would entail risk.

§ 2. In all such cases, when the cause for separation has ceased, conjugal cohabitation must be restored. However, if the separation was pronounced by the Ordinary for a fixed or indefinite period, the innocent spouse is not bound to resume cohabitation except in accordance with the decree of the Ordinary or upon expiry of the specified time.

Can. 1132.— Upon a separation having been established, children are to be entrusted to the care of the innocent spouse; and if one of the spouses is non-Catholic, they are to remain with the Catholic spouse, unless in either case the Ordinary, always safeguarding the Catholic upbringing of the children, decrees otherwise for the welfare of the children themselves.

CAPUT XIII.
ON THE VALIDATION OF MARRIAGE.

Art. I.— On Simple Validation.

422. Can. 1133.— § 1. For the validation of a marriage null due to a diriment impediment, it is required that the impediment cease or be dispensed, and that consent be renewed—at least by the party aware of the impediment.

§ 2. This renewal of consent is canonically required for validity, even if both parties originally gave valid consent and neither subsequently revoked it.

Can. 1134.— The renewal of consent must constitute a new act of the will directed towards a marriage which is known to have been null from the beginning.

Can. 1135.— § 1. If the impediment is public, consent must be renewed by both parties in the form prescribed by law.

§ 2. If the impediment is occult and known to both parties, it suffices that both renew their consent privately and secretly.

§ 3. If the impediment is occult and unknown to one party, it suffices that only the party aware of the impediment renew consent privately and secretly, provided the other party continues in the consent previously given.

Can. 1136.— § 1. A marriage null due to defect of consent is validated if the party who did not consent now gives consent, provided that the consent given by the other party remains unchanged.

§ 2. If the defect of consent was purely internal, it suffices that the party who did not consent give internal consent.

§ 3. If the defect was also external, it is necessary to manifest consent externally as well—either in the form prescribed by law, if the defect was public, or in some other private and secret manner, if the defect was occult.

Can. 1137.— A marriage null due to defect of form must be contracted anew in legitimate canonical form in order to become valid.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 155

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 151]

[Main Text]
CONVALIDATION—SECOND MARRIAGES—MATRIMONIAL CASES 151

Art. II.—On sanatio in radice.

423. Can. 1138.—§ 1. Sanatio in radice (healing in the root) of a marriage is its convalidation, which includes not only a dispensation from, or cessation of, an impediment, but also a dispensation from the requirement of renewing consent, and, by a legal fiction, a retroactive application to the past concerning canonical effects.

§ 2. The convalidation takes effect from the moment the favour is granted; the retroactivity, however, is understood as having taken place from the beginning of the marriage, unless expressly otherwise provided.

§ 3. A dispensation from the requirement of renewing consent may even be granted without the knowledge of one or both parties.

Can. 1139.—§ 1. Any marriage entered into with naturally sufficient consent on both sides, but juridically invalid due to a diriment impediment of ecclesiastical law or due to lack of proper canonical form, may be validated in radice, provided that the consent continues to exist.

§ 2. However, a marriage contracted in the presence of an impediment of natural or divine law, even if such impediment subsequently ceases, cannot be validated in radice by the Church, not even from the moment the impediment ceased.

Can. 1140.—§ 1. If there is a defect in consent on one or both sides, the marriage cannot be validated in radice, whether the consent was originally absent or was initially given but later revoked.

§ 2. If consent was originally lacking but was subsequently given, then sanatio in radice may be granted from the moment the consent was validly expressed.

Can. 1141.—Sanatio in radice may only be granted by the Apostolic See.

CHAPTER XIV.

ON SECOND MARRIAGES.

424. Can. 1142.—Although chaste widowhood is more honourable, second and subsequent marriages are valid and lawful, subject to the firm provisions of can. 1069, § 2.

Can. 1143.—A woman who has once received solemn nuptial blessing may not receive it again in any subsequent marriage.

CHAPTER XV.

ON MATRIMONIAL CASES.

425. In addition to the provisions laid down by common law for the handling of matrimonial cases, ordinaries should bear in mind the following canons, which are of great importance and frequently come into practice under present circumstances.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 156

--- TRANSLATION ---
[Page 152]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS

Canon 1990.—Where it is established with certainty and from an authentic document—free from any contradiction or exception—of the existence of an impediment due to disparity of cult, holy orders, solemn vow of chastity, prior bond (ligamen), consanguinity, affinity, or spiritual kinship, and where it is likewise established with equal certainty that no dispensation has been granted in regard to these impediments, in such cases the Ordinary may declare the nullity of a marriage, omitting the formalities previously mentioned, provided the parties are summoned and the defender of the bond is present.

Canon 1991.—Should the defender of the bond prudently judge that the impediments referred to in Canon 1990 have not been proven with certainty, or that a dispensation for them has probably been granted, he is bound to appeal against this declaration to the judge of second instance. The case files must be transmitted to this judge, who must be formally notified that the excepted case is under consideration.

Canon 1992.—The judge of the second instance, acting with the participation of the defender of the bond alone, shall decide in the same manner as described in Canon 1990 whether the judgment should be confirmed, or whether instead the case ought to proceed through the ordinary judicial process. In the latter case, the matter is remitted to the tribunal of first instance.

TITLE VIII.

On Sacramentals.

426. Canon 1144.—Sacramentals are things or actions which the Church commonly employs, by way of imitation of the sacraments, to obtain through her intercession certain effects, especially spiritual ones.

427. It is the duty of missionaries to instruct the faithful concerning the principal effects of sacramentals and to explain the principles governing their proper use, but above all through example—demonstrating seriousness, reverence, and piety in their administration.

428. Missionaries should encourage the faithful to keep blessed water in their homes and to make use of it when retiring to sleep, upon rising, during prayer, and when suffering illness or temptation.

429. Canon 1151.—§ 1. No person invested with the power to perform exorcisms may lawfully carry out exorcisms on those believed to be possessed unless they have obtained a special and express licence from the Ordinary.

§ 2. This licence may be granted by the Ordinary only to a priest distinguished by piety, prudence, and integrity of life; and such a priest must not proceed with an exorcism unless, after diligent and prudent investigation, he has determined that the person is truly possessed by a demon.

Canon 1152.—Exorcisms may be performed by legitimate ministers not only upon the faithful and catechumens, but also upon non-Catholics or those who have been excommunicated.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 157

--- TRANSLATION ---

[Page 20]

[SACRAMENTALS — PRECEPTS OF GOD AND THE CHURCH — OPINION 153]

Can. 1157. — The ministers who perform exorcisms occurring in baptism and in consecrations or blessings are the same individuals who are legitimate ministers of those sacred rites.

TITLE IX.
On the Precepts of God and the Church.

430. The precepts of God and of the Church bind universally across the whole world; yet Christians living among peoples who do not know God are especially urged to observe them, so that by their own example they may honour the Christian religion and demonstrate its efficacy in both private and public morality. As the Apostle says, Christians ought to obey civil laws “not only for fear of punishment but also for the sake of conscience” (1); thus, they should be regarded as exemplary citizens, since the faithful observance of the inner law of conscience contributes positively even to the well-being of the state.

On the Fifth Precept of God.

CHAPTER ONE
ON OPIUM

431. The Holy Mother Church, fulfilling her duty to seek the salvation of souls, has long been active in China, where she early on issued distinguished pronouncements and exerted every effort and means to eradicate the pernicious abuse of opium. Local ordinaries should therefore ensure that such abuses are uprooted, and may, if they judge it appropriate, mobilise lay associations to combat this harmful practice effectively through suitable measures (2).

432. Although the cultivation, trade, and use of opium are not inherently illicit, due to the grave abuses to which they are demonstrably prone—as experience confirms—they become unlawful and must therefore be generally prohibited to the faithful, as is likewise the case with other substances of a similar nature (3).

(1) Rom., XIII, 5.
(2) Letter from the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to the Apostolic Vicars in Peking, 18 October 1884; Instruction from the Sacred Congregation of the Holy Office, 29 December 1891; *Collectanea*, vol. 2, no. 1776.
(3) *Collectanea*, vol. 2, nos. 1776, 60.

Page 158

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 154]
LIBER III – DE REBUS

[Main Text]
433. The use of opium, etc., may be permitted for medicinal purposes; it may also be permitted to those who cannot abstain from it without danger to life or serious harm, provided that the quantity used does not exceed what is required for medical treatment, and that due diligence and appropriate precautions are observed to prevent abuse and its harmful consequences (1).

434. Members of a household who, though unwilling, obey their father in cultivating opium on his land in order to preserve peace within the family, may be absolved—provided that they seriously promise to do everything in their power to persuade their father to discontinue the cultivation of opium; and, should they fail to obtain this from him, that they resolve to make other provision for themselves as best they can, avoiding scandal (2).

435. Likewise, a woman of the household whose husband and sons are engaged in opium cultivation may be admitted to the sacraments; however, the Sacred Congregation of the Holy Office adds that she “ought to be admonished… to urge her husband, together with her children, as far as possible, to abandon the cultivation of opium” (3).

436. Christians “who lease their land for any kind of agriculture, foreseeing nevertheless that non-Christian tenants will sow opium,” are not to be troubled, and may accordingly be absolved—provided that they do not contractually require the tenant or lessee to cultivate opium, nor accept the opium itself in payment of the agreed rent (4).

437. Christians who are compelled to cultivate opium by military force or oppressive taxation, being deprived of moral freedom, may be absolved, provided they are ready to abandon opium cultivation as soon as they are able to do so without grave inconvenience.

(1) *Collectanea*, 2, n. 1776, 1º et 6º.
(2) *Collectanea*, Hong Kong, ed. 1905, n. 1927, concerning the first case, ad 1 et 2.
(3) *Collectanea*, Hong Kong, n. 1927, same case, ad 4.
(4) Sacred Congregation of the Holy Office, 25 April 1894; *Collectanea* S.C. de Propaganda Fide, 2, n. 1867; *Collectanea*, Hong Kong, n. 1927, concerning the second case, ad 1º et 2º.

[Stamps]
[No visible stamps]

[Signatures]
[No visible signatures]

[Archival References]
[No visible archival references]

[Other Notes]
[Bottom left corner:] Decreta
[Centre of page, below text:] ——*——

Page 159

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 155]

[Main Text]
OPIUM — LOCA SACRA — ECCLESIAE

PART TWO.
ON SACRED PLACES AND TIMES.

TITLE X.
On Sacred Places.

438. Can. 1154.— Sacred places are those designated for divine worship or for the burial of the faithful, through consecration or blessing according to the rites prescribed by approved liturgical books.

Can. 1157.— Notwithstanding any privilege whatsoever, no one may consecrate or bless a sacred place without the consent of the Ordinary.

Can. 1160.— Sacred places are exempt from the jurisdiction of civil authority, and within them the legitimate authority of the Church freely exercises its jurisdiction.

CHAPTER I.
ON CHURCHES.

439. Can. 1161.— By the term "church" is understood a sacred building dedicated to divine worship, especially for the purpose that it may serve all Christ’s faithful for the public exercise of divine worship.

Can. 1162.— § 1. No church shall be constructed without the express written consent of the local Ordinary; the Vicar General may not grant such consent without special mandate.

§ 2. The Ordinary should not grant consent unless he prudently foresees that the necessary resources will not be lacking for the construction and maintenance of the new church, for the support of ministers, and for other expenses pertaining to divine worship.

§ 3. Lest a new church cause harm to existing churches, which would not be compensated by a greater spiritual benefit to the faithful, the Ordinary, before granting consent, must consult the rectors of neighbouring churches whose interests are affected, in accordance with the firm prescription of canon 1676.

§ 4. Even religious communities, although they have obtained the Ordinary’s consent to establish a new house within a diocese or city, must nonetheless obtain the permission of the local Ordinary before constructing a church or public oratory at a specific and determined location.

Can. 1164.— § 1. Ordinaries shall ensure—having consulted, where necessary, the advice of experts—that in the construction or restoration of churches, forms accepted by Christian tradition and the laws of sacred art are observed.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 160

--- TRANSLATION ---
[Page 156]
[Main Text]

§ 2. In a church, no doorway or window shall be opened directly into the dwellings of laypersons; and any spaces existing beneath the floor of the church or above it shall not be used for purely secular purposes.

Can. 1169. — § 1. It is fitting that every church should have bells, by means of which the faithful are summoned to divine services and other acts of religion.
§ 2. The bells of churches must also be consecrated or blessed according to the rites handed down in approved liturgical books.
§ 3. The use of such bells belongs exclusively to ecclesiastical authority.
§ 4. Subject to conditions approved by the Ordinary, and preserving any stipulations made by those who may have donated a bell to the church, a blessed bell may not be employed for purely secular uses, except in case of necessity, or with the permission of the Ordinary, or finally, by reason of an established legitimate custom.
§ 5. With regard to the consecration or blessing of bells, the provisions of canons 1155 and 1156 are to be observed.

Can. 1172. — § 1. A church is considered violated only when any of the following acts have certainly, notoriously, and actually taken place within the church itself:
1º. The crime of homicide;
2º. The shedding of blood in a grievous and injurious manner;
3º. The dedication of the church to impious or sordid uses;
4º. The burial of an unbeliever or of one excommunicated after a declaratory or condemnatory sentence.
§ 2. When a church is thus violated, a cemetery—even if adjacent—is not thereby deemed violated, and vice versa.

Can. 1173. — § 1. In a church that has been violated, it is unlawful to celebrate divine offices, administer sacraments, or bury the dead until it has been reconciled.
§ 2. If the violation occurs during the celebration of divine services, these must cease immediately: if before the Canon of Mass or after Communion, the Mass shall be discontinued; otherwise, the priest shall continue the Mass up to and including Communion.

Can. 1174. — § 1. A violated church shall be reconciled as soon as possible, according to the rites described in approved liturgical books.
§ 2. If there is doubt whether a church has been violated, it may be reconciled as a precautionary measure.

Can. 1178. — All persons responsible shall ensure that the cleanliness appropriate to the house of God is maintained in churches; commercial activities and markets, even if conducted for pious purposes, shall be excluded from such places, as well as generally anything incompatible with the sanctity of the site.

440. Missionaries shall vigilantly ensure that the faithful do not treat churches and chapels as private dwellings; nor use them for resting, working, storing, or keeping goods unrelated to sacred worship, or engage in any activity unsuitable to sacred places.

441. It is likewise not permitted to use any cavity situated beneath a church or under an altar as a cellar or repository for profane objects, even if access is from outside the body of the sacred building.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 161

--- PAGE 157 ---
[MAIN TEXT]
ON CHURCH REGULATIONS, CANON 1179 AND OTHERS

442. In churches, near the doors there should be clean vessels containing holy water.

443. Let priests and church attendants finally understand that they are bound to conduct themselves with dignity and piety within sacristies, avoiding idle conversation therein.

444. Canon 1179.—A church enjoys the right of sanctuary, such that persons who have taken refuge therein must not be removed except in cases of urgent necessity and without the consent of the Ordinary, or at least of the rector of the church.

Canon 1182.—§ 1. Subject to the provisions of Canons 1519–1528, the administration of goods destined for the repair and adornment of a church and for divine worship celebrated therein pertains, unless otherwise established by special title or legitimate custom, to the Bishop together with the Chapter, if it concerns a cathedral church; to the Chapter of a collegiate church, if it is a collegiate church; and to the rector, if it concerns any other church.

§ 2. Likewise, offerings made for the benefit of a parish or mission, or for a church situated within the boundaries of a parish or mission, shall be administered by the parish priest or missionary, unless the church in question has its own distinct administration separate from that of the parish or mission, or unless particular law or legitimate custom provides otherwise.

§ 3. The parish priest, missionary, or secular rector of a church—whether himself secular or religious—shall administer such offerings in accordance with the sacred canons and shall render an account thereof to the Ordinary of the place, as prescribed by Canon 1525.

Canon 1183.—§ 1. If others, whether clerics or laypersons, are co-opted into the administration of the goods of any church, all such persons, together with the ecclesiastical administrator mentioned in Canon 1182 or his delegate, and under his presidency, shall constitute the Church Fabric Committee (Consilium fabricae ecclesiae).

§ 2. The members of this Committee, unless otherwise lawfully established, shall be appointed by the Ordinary or his delegate, and may be removed by the same authority for grave cause.

Canon 1184.—The Church Fabric Committee shall be responsible for ensuring the proper administration of the church’s assets, observing the provisions of Canons 1522 and 1523; however, it must in no way interfere in matters pertaining to spiritual functions, especially:

1°. The exercise of divine worship in the church;
2°. The manner and timing of ringing bells, and the care of order within the church and the cemetery;
3°. The determination of conditions under which collections, announcements, or other acts relating in any way to divine worship or the adornment of the church may take place within the church;
4°. The material disposition of altars, the table for the distribution of the Most Holy Eucharist, the bishop’s chair or ambo from which addresses are delivered to the people, organs, the space assigned to choirs, seating, benches,

[MARGINAL NOTES]
(None visible)

[SEALS]
(None visible)

[SIGNATURES]
(None visible)

[ARCHIVAL REFERENCES]
(None visible)

Page 162

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 158]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
concerning the reception of offerings for altar vessels, and other matters pertaining to the exercise of religious worship;

5º. Regarding the admission or rejection of sacred vessels and other items destined either for use, for worship, or for ornamentation within the church or sanctuary;

6º. Concerning the recording, arrangement, and safekeeping of parish books and other documents belonging to the parish archive.

Can. 1187.— If a church can in no way be used for divine worship and all access to it has been permanently closed off, it may be assigned by the local Ordinary to a non-sordid secular use; and the obligations, revenues, and title of the parish—should the church be parochial—shall be transferred by the same Ordinary to another church.

CHAPTER II.
OF ORATORIES.

445. Can. 1188.— § 1. An oratory is a place designated for divine worship, yet not primarily established for the public religious use of the entire body of the faithful.

§ 2. An oratory is:
1º. Public, if erected principally for the convenience of a college or even of private individuals, provided that all the faithful have a legitimately recognised right to enter it at least during the celebration of divine offices;
2º. Semi-public, if established for the benefit of a particular community or group of faithful who gather there, but without free access for every individual;
3º. Private or domestic, if established within private dwellings solely for the use of a single family or private individual.

Can. 1191.— § 1. Public oratories are governed by the same rights as churches.
§ 2. Therefore, in a public oratory—provided it has been permanently dedicated to public divine worship through blessing or consecration, in accordance with canons 1155 and 1156, by the authority of the Ordinary—all sacred functions may be celebrated, unless expressly prohibited by liturgical rubrics.

Can. 1192.— § 1. Semi-public oratories may not be established without the permission of the Ordinary.
§ 2. The Ordinary should not grant this permission unless he, or another ecclesiastical person appointed by him, has first visited the oratory and found it to be decently furnished and properly arranged.
§ 3. Once permission has been granted, the oratory may not be converted to profane uses without the authorisation of the same Ordinary.
§ 4. In colleges or residential institutions for youth education, in gymnasia, lyceums, barracks, military garrisons, prisons, hospitals, hospices, etc., apart from

[Archival References]
Decreta

Page 163

--- TRANSLATION ---

[Page 150]

[Main Text]
CHURCHES — ORATORIES — ALTARS

No principal oratory, nor any lesser ones, shall be erected unless the necessity or great utility thereof requires it, as judged by the Ordinary.

Can. 1193. — In semi-public oratories lawfully erected, all divine offices and ecclesiastical functions may be celebrated, unless prohibited by rubrics or specifically restricted by the Ordinary.

CHAPTER III.
ON ALTARS.

446. Can. 1197. — § 1. In liturgical sense:
1º. By the term fixed or immovable altar is understood a single mensa (table) together with its supports, consecrated as one unit;
2º. By the term movable or portable altar is understood a small stone, usually, which alone is consecrated and is also called a portable altar or sacred stone; or the same sacred stone together with a support, provided that the support was not consecrated together with it.
§ 2. In a church that has been consecrated, there must be at least one altar—especially the principal one—that is immovable; in a church that has only been blessed, however, all altars may be movable.

Can. 1199. — § 1. For the sacrifice of the Mass to be celebrated upon it, an altar must have been consecrated according to liturgical law: that is, entirely, if it is immovable; or, if movable, at least the altar stone (ara portatilis) must have been consecrated.
§ 2. Portable altars, without prejudice to particular privileges, may be consecrated by all Bishops; with regard to immovable altars, the provisions of canon 1155 are to be observed.
§ 3. The consecration of an immovable altar, when performed apart from the dedication of the church, may take place on any day, but it is more fitting that it occur on a Sunday or a holy day of obligation.

Can. 1200. — § 1. An immovable altar loses its consecration if the table or mensa becomes separated from its support, even momentarily; in such a case, the Ordinary may permit a priest to re-consecrate the altar using the shorter rite and formula.
§ 2. Both an immovable altar and a sacred stone lose their consecration:
1º. If they are severely broken, either in terms of the extent of the fracture or the location relative to the anointed parts;
2º. If the relics are removed, or if the sepulchre’s cover is broken or removed, except in the case where the Bishop himself or his delegate removes the cover in order to secure, repair, replace it, or to inspect the relics.
§ 3. A minor crack in the cover does not result in loss of consecration, and any priest may repair such a fissure with cement.
§ 4. The desecration of a church does not entail the desecration of its altars, whether immovable or movable; nor does the converse hold true.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 164

--- TRANSLATION ---
[Page 160]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO CHURCHES

[Main Text]
447. Missionaries and rectors of churches shall frequently examine whether the reliquary’s seal remains intact and securely mortared to the altar’s sepulchre. If they find it broken, the altar should be regarded as desecrated, and a new consecrated stone must be placed within it. If, however, the mortar is intact but poorly adhered, they shall not remove it themselves but instead consult the Ordinary. In the meantime, Mass may still be celebrated upon such an altar.

CHAPTER IV

ON PRESBYTERIES OR RESIDENTIAL HOUSES

448. When missionaries request permission to construct buildings, they shall send to their superiors, in addition to an estimate of costs, a detailed plan or architectural drawing of the proposed structure.

449. The building shall above all be designed so that virgins and all women reside neither under the same roof nor within the same enclosure as the missionaries; furthermore, there shall be no direct access between them except via a public and external route.

450. It appears advisable that, at minimum, there be only one main entrance, publicly accessible, so that it may be known—by anyone, at least by the doorkeeper—who enters the missionaries’ residence.

451. Moreover, no doorway shall be constructed without express permission from superiors that provides direct access from a missionary’s private chamber into the church.

452. Ordinaries and all others responsible shall ensure that the missionaries’ residence complies with hygienic standards and is furnished with simple yet appropriate decorum.

453. In constructing and decorating sacred buildings and missionary residences, not only forms derived from European artistic tradition should be employed, but, wherever feasible, native Chinese artistic styles and techniques should also be preserved and incorporated according to local suitability.

CHAPTER V

ON ECCLESIASTICAL BURIAL AND CEMETERIES

454. Given that the Chinese hold profound veneration for the dead—often accompanied by superstitious practices—missionaries shall devote great care to overseeing matters of burial and funerary rites, ensuring these are conducted in accordance with Catholic doctrine and free from idolatrous customs.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 165

--- TRANSLATION ---
[Page 161]

[Main Text]
DOMESTIC RESIDENCES — ECCLESIASTICAL BURIAL, ETC. 161

so that the provisions prescribed by the Holy Liturgy for the burial and cemeteries of the faithful may be duly observed. Therefore, it is recommended that the practice of burying the dead in consecrated cemeteries—enclosed on all sides and suitably secured—be introduced into China wherever possible; such enclosures visibly signify that the bodies of Christians rest in peace within them until the hour of the blessed resurrection. If communal cemeteries for adults cannot be established, at least efforts should be made to establish them for children. In this way, even non-Christians will be shown with what piety and honour the Holy Mother Church cares for her deceased members. Furthermore, the Synod of Macao recalls and commends all other matters concerning these issues contained in the Code of Canon Law (CIC), particularly the following canons.

455. Can. 1203.—§ 1. The bodies of deceased members of the faithful must be buried, cremation being prohibited.
§ 2. It is unlawful to carry out the expressed wish of any person who has directed that their body be cremated; if such a provision has been added to a contract, will, or any other legal instrument, it shall be regarded as not having been added.

Can. 1204.—Ecclesiastical burial consists in the transfer of the corpse to a church, the celebration of funeral rites over it therein, and its interment in a place lawfully designated for the burial of the faithful.

456. Funeral rites should therefore be celebrated religiously in church. However, if a just cause requires that the funeral take place in a Christian home, missionaries may accommodate this necessity; but they must ensure that funerals are never conducted amid reclining figures at dining tables, nor accompanied by the loud music and clamour of non-Christian musicians. They must always be carried out in a dignified place, with reverent ceremonial, and according to Catholic rites.

457. Where a missionary accompanies the body to the place of burial—a practice certainly appropriate and consistent with the Roman Ritual, and which should be followed wherever feasible without grave difficulty—they should first instruct the Christian community to avoid any improper conduct, ensuring that all things are carried out in an orderly manner, with due religious solemnity, and especially in accordance with the rites of the Church.

458. In places where circumstances or local customs present obstacles to the establishment of a consecrated communal cemetery, at least Canon 1206, § 3, must be observed.

459. Can. 1205.—§ 1. The bodies of the faithful must be buried in a cemetery which, according to the rites handed down in approved liturgical books, has been consecrated—either by solemn or simple blessing—by those authorities indicated in Canons 1155 and 1156.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 166

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 162]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
§ 2. In churches, corpses shall not be buried unless they are the bodies of residential Bishops, Abbots or Prelates to be interred in their own proper church, or of the Roman Pontiff, royal persons, or Cardinals of the Holy Roman Church.

Can. 1206.—§ 1. It is the right of the Catholic Church to possess its own cemeteries.
§ 2. Where this right of the Church is violated and there is no hope that the violation will be remedied, local Ordinaries shall ensure that cemeteries belonging to civil society are blessed, provided that those usually buried therein are for the most part Catholics, or at least that a designated and blessed portion be reserved exclusively for Catholics.
§ 3. If even this cannot be obtained, then individual graves shall be blessed as often as necessary, according to the rites handed down in approved liturgical books.

Can. 1214.—§ 1. No corpse committed to perpetual ecclesiastical burial may be exhumed anywhere without the permission of the Ordinary.
§ 2. The Ordinary shall never grant such permission if the body cannot be clearly distinguished from other remains.

460. Associations among the faithful of several neighbouring villages, whose purpose is to reduce excessive expenditure on funeral ceremonies and gradually to reintroduce the practice of truly Catholic funerals, are to be commended and encouraged.

461. The faithful should be advised to abstain from the pagan custom of spending large sums of money on external funeral pomp.

To facilitate this more easily, missionaries themselves should set an example, displaying in the funerals of their brethren nothing beyond decent Christian modesty.

CHAPTER VI.

ON AVOIDING SUPERSTITIOUS RITES IN FUNERALS
AND IN THE VENERATION OF THE DEAD.

462. Missionaries shall especially strive, with regard to proper funeral observances, to eradicate all superstition and to introduce the rites of ecclesiastical burial.

463. The Synod of China recalls and commends, concerning the ceremonies and rites “which the Chinese have been accustomed to use in showing honour to their ancestors,” the decrees contained in the renowned Constitution *Ex quo singulari* of Benedict XIV, dated 5 July 1742.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 167

--- PAGE 163 ---

[MAIN TEXT]
ECCLESIASTICAL BURIAL — AVOIDANCE OF SUPERSTITIONS 163

464. Clement XII teaches: ‘In no way, and for no reason, may the faithful be permitted to preside over, serve at, or take part in solemn sacrifices or offerings which the Chinese customarily perform in honour of Confucius and deceased ancestors at both equinoxes of any given year, since such practices are imbued with superstition.

‘Likewise, it is not permissible for the same Christian faithful to perform or carry out ceremonies, rites, and offerings in the temples of Confucius—known by the Chinese term “Miao”—in his honour: first, those conducted monthly at the new moon and full moon by mandarins, chief magistrates, and other officials and literati; second, those performed by the same mandarins, governors, and magistrates either before assuming office or at least shortly after taking possession of their posts; and finally, those carried out by literati who, immediately upon being admitted to academic rank, proceed directly to the temple or hall of Confucius.’

(1) Cf. Hong Kong Collection, no. 1772, §10.

465. ‘Christians must not be allowed to make less solemn offerings to deceased ancestors in ancestral temples or halls dedicated to them, nor may they serve or assist therein in any manner, or perform other rites and ceremonies there.’

466. ‘Furthermore, it is likewise not permissible for the aforesaid Christians to perform together with pagans—or separately from them—offerings, rites, and ceremonies traditionally made in honour of ancestors before ancestral tablets in private homes, at their tombs, or prior to the burial of the deceased, nor may they serve at or participate in such acts.’

467. ‘Indeed, all the aforementioned practices, having been thoroughly examined, carefully weighed, and diligently considered from every perspective, have been found to be so intrinsically bound up with superstition that they cannot be separated from it; therefore, they must not be permitted to worshippers of the Christian faith—even if accompanied by an explicit public or private declaration stating that such acts are performed not as religious worship but solely as civil and political honour towards the dead, and that nothing is sought or hoped for from the deceased.’

468. ‘Nevertheless, this does not imply condemnation of mere physical presence or attendance—provided there is no express or tacit approval of superstitious actions being carried out by pagans, and provided no form of ministerial service

(1) Cf. Hong Kong Collection, no. 1772, §10.

[MARGINAL NOTES]
[No marginal annotations visible]

[SEALS]
[No seals visible]

[SIGNATURES]
[No signatures visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[No archival references visible]

Page 168

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 164]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
entirely excluded, such superstitious practices may occasionally be permitted among Christians when avoidance would otherwise lead to hatred and enmity; provided, however, that a profession of faith is first made, if practicable, and that the danger of scandal has ceased.»

469. «It is not permissible for the faithful to retain in their private homes memorial tablets dedicated to deceased ancestors according to the custom of their forebears—that is, inscribed with Chinese characters signifying *thronus* or *sedes spiritus*, i.e., the seat of the spirit or soul of N.; nor even those bearing another inscription which appears to denote the same thing—namely, a seat or throne—even if expressed in more abbreviated form.»

470. «Regarding tablets inscribed solely with the name of the deceased, their use may be tolerated, provided that in their preparation all elements suggestive of superstition are omitted, and provided further that no scandal arises—that is, non-Christians must not be able to suppose that Christians retain such tablets with the same intent as themselves. Additionally, a declaration must be affixed alongside these tablets, clearly stating both the Christian doctrine concerning the dead and the nature of filial and familial piety owed to ancestors.»

471. «Nevertheless, nothing herein prevents the continuation of other customary practices relating to the deceased, observed by non-Christian peoples, provided they are genuinely not superstitious, do not bear the appearance of superstition, and remain within the bounds of civil and political rites.

Furthermore, determining which practices fall into this category, and under what safeguards they may be permitted, shall be left to the judgment of the then-existing Commissioner and Apostolic Visitor General—or his delegate—exercising authority in the Chinese Empire (1), as well as to the local Bishops and Apostolic Vicars.

Nonetheless, in the interim, these ecclesiastical authorities must take every possible care and diligence to ensure that, once pagan ceremonies have been entirely abolished, Christian communities gradually adopt, in place of such customs, the pious rites prescribed by the Church for the faithful departed.»

472. Missionaries should further remember that the following permissions have been abrogated and condemned by Benedict XIV:

1°. It is permitted to Chinese Christians to use, in their private homes, ancestral tablets inscribed only with the name of the deceased,

(1) The office of which is currently held by the Apostolic Delegate.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Translation (Pages 169-253)

Page 169

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 165]

[Main Text]
SUPERSTITIONS IN FUNERALS AND THE CULT OF THE DEAD 165
placed beside it a proper declaration, and with all superstition omitted in their construction, as well as the avoidance of any scandal.

2º. All Chinese national ceremonies concerning the deceased are permitted, provided they are neither superstitious nor suspect, but civil in nature.

3º. The veneration of Confucius is permitted when it is of a civil character; likewise, his memorial tablet, once purified of all superstitious inscriptions and characters, and accompanied by an appropriate declaration. In like manner, it is permitted to light candles before his corrected tablet, to burn incense, and to place food offerings therebefore.

4º. It is permitted, according to customary practice and for funeral expenses, to offer candles and incense, provided that a proper explanatory note is attached.

5º. Acts of reverence involving kneeling and prostration before a corrected tablet, or even before a bier or the deceased themselves, are permitted.

6º. It is permitted to prepare tables with sweets, fruits, meat, and other customary foods placed around or before the bier where a corrected tablet is present, together with a suitable declaration, and with all superstitious elements omitted, provided this is done solely as an expression of decency and filial piety toward the dead.

7º. The act of reverence known as *K'o-teu* is permitted before the corrected tablet, both during the Chinese New Year and at other times of the year.

8º. Lighting candles and burning incense before reformed tablets is permitted, provided due precautions are observed; likewise, these acts may be performed before the tomb, where food offerings may also be placed as previously mentioned, observing the same cautions as set forth above.

473. When the bier leaves the house to be taken to the grave, or when the body is lowered into the pit, Christians should not remain on their knees; indeed, such an act is prohibited whenever it appears to partake of superstition (1).

It has been licit to pray to God “on bended knee” before the body of the deceased, whether before or after the final breath, in accordance with the rubrics of the Roman Ritual. For it is the Christian custom to pray kneeling, and such prayer is not a ceremonial honour commonly performed by non-believers in honour of the dead, nor can it reasonably be interpreted by onlookers as an act of reverence toward the deceased.

(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1793; Hong Kong Collection, no. 1784.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 170

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 166]
LIBER III — DE REBUS

**[Main Text]**
474. Missionaries therefore:
1º. Should understand that it has always been, and remains, the intention of the Apostolic See that gospel workers, strengthened by great virtue and faithful zeal, strive with all their strength to eradicate from the flock of the faithful all superstitious rites and ceremonies observed by pagans in honour of deceased ancestors...

2º. All practices employed by these non-Christian peoples in the veneration of deceased relatives are to be regarded as superstitious, or at least seriously suspect of superstition, and consequently may in no way be adopted into practice—excepting those acts which involve no element of superstition, for example, placing the corpse in a coffin, burial itself, etc., or those pertaining to civil observances, such as preserving images of the deceased for posterity’s remembrance, or the insignia of civil office held during life, or praising the deeds and virtues of the departed in public or private gatherings.

3º. Nevertheless, it is permissible to perform all ceremonies and funeral rites for deceased Christians which, according to the customs and rites of the Catholic Church, are customarily observed for those who have died in communion with that Church (1).

475. In accordance with the decree of the S.C.R. (Sacred Congregation of Rites), no. 3898, it is forbidden to display the image of the deceased upon the bier or tomb during funeral rites, whether the body is present or absent. Where such usage exists, care must be taken to eliminate the abuse.

476. Christians may not attend banquets held by pagans on the occasion of commemorating the dead (2).

477. It is not permitted to prostrate oneself before an image of the crucified Christ placed beside the bier or above the coffin, or laid in the hands of the deceased, even if accompanied by a public declaration of faith (3).

478. Christians, when marrying or burying the dead, are not obliged to select dates different from those designated in the public calendar as auspicious; and where, in any particular case, scandal is to be feared, this should be addressed through appropriate instruction (4).

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(1) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1753. – (2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 14 January 1753, Coll., I, n. 386; Sacred Congregation of the Sacraments, 21 January 1802, Coll., I, n. 663. – (3) Sacred Congregation of the Sacraments, 25 February 1773, Coll., I, n. 494. – (4) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 30 April 1808, Coll., I, n. 696, ad 2um.

Decrees

Page 171

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 167]

[Main Text]
SUPERSTITIONS — THE CLEANSING OF GRAVES

479. Christians are not permitted, during their funerals, to carry the insignia known as *Fan*, nor the horse accompanied by a rear umbrella called *Lim-ma*, nor the palanquin with a front umbrella termed *Lim-kiao* (1).

480. Christians are not allowed, on the occasion of non-Christian marriages or especially funerals, to attend the ceremony commonly known as *Ly*, whereby a small sum of money is given to assist with expenses, unless they first make an explicit declaration stating that they do not participate in superstitious practices (2).

CHAPTER VII.

ON THE CLEANSING OR RESTORATION OF GRAVES.

481. 1º. Local ordinaries shall ensure that the cleansing and restoration of graves takes place on the Feast of the Commemoration of All the Faithful Departed.

2º. Nevertheless, it may be tolerated without censure that Christians—provided they are entirely separated from paganism—cleanse and restore the tombs of their ancestors at the same time as the pagans do so, should there be serious concern that forbidding this practice would cause them significant harm. This is permissible on condition that no scandal arises among pagans, that Christians engage in no superstitious acts, and that they instead recite prayers for the deceased according to the rites of the Catholic Church.

3º. Tolerance may also be granted when grave danger would ensue from prohibition—whether disobedience on the part of Christians or persecution by unbelievers—allowing Christians, together with non-Christians, to cleanse graves on account of kinship, domestic ties, or other just cause. However, this is only permissible provided that:
- Christians in no way involve themselves in the superstitious rites of the unbelievers,
- They give no form of cooperation to such rites,
- No specific day is appointed for the performance of this work,
- The manner or form of the work is subject to no law or custom (unless perhaps for purely civil or physical reasons),
- And necessary and appropriate precautions are observed, among which the following appear particularly important:

(1) S. C. de P. F., 14 Jan. 1793: Coll., I, n. 613, ad 2. — (2) S. C. de Prop. Fide, 8 Feb. 1806: Coll. S. C. de Prop. Fide, I, n. 686, ad 1um.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 172

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 168]
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
a) Instructions and admonitions which should immediately precede the time of cleansing of graves;
b) Whether care should be taken that those who have already fallen may not again be exposed to danger;
c) Whether all Christians, indiscriminately, should be forbidden, as far as possible, from attending—even in mere material presence—the superstitious rites of the infidels.

4º. If persons are found who, due to weakness of faith or disposition, or even out of impiety, engage in superstitious practices with pagans during the cleansing of graves, it is left to the prudent judgment of the Ordinary to clearly rebuke them for the sin committed, to punish them severely, and to deny them sacramental absolution until they amend their ways and repent (1).

482. With the above norms firmly established, each Apostolic Vicar, taking into account the diverse customs of localities, shall determine in a synod of his Vicariate the particular matters which, having regard to the nature and extent of superstitious practices, ought to be prohibited, permitted, or tolerated.

TITLE XI.

On Sacred Times.

483. Can. 1243.—Sacred times are feast days; to these are also counted days of abstinence and fasting.

Can. 1245.—§ 1. Not only local Ordinaries but also parish priests, in individual cases and for just cause, may dispense individual faithful, single families—even those outside their territory—and within their territory, including pilgrims, from the common obligation to observe feast days, as well as from the obligation to observe abstinence and fasting, or from both obligations together.

§ 2. Ordinaries, for special reasons relating to large gatherings of people or public health, may also dispense an entire diocese or locality simultaneously from the laws of fasting and abstinence, or from both together.

§ 3. In exempt clerical religious institutes, Superiors possess the same power of dispensation as parish priests, with regard to the persons specified in can. 514, § 1.

(1) S. C. de Prop. Fide, 9 July 1792; S. C. S. Off., 17 February 1875; Coll. S. C. de Prop. Fide, Rome 1907, nn. 608, 1434.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 173

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 169]

[Main Text]
SUPERSTITIONS — FEAST DAYS — ABSTINENCE, ETC. 169

CHAPTER I.
ON FEAST DAYS.

484. Can. 1247. — § 1. The feast days which are observed under precept throughout the entire Church are only the following: every Sunday, and each of them specifically, as well as the feasts of the Nativity, Circumcision, Epiphany, Ascension, and Most Holy Body of Christ; the Immaculate Conception and Assumption of the Blessed Mother of God, Mary; Saint Joseph, her spouse; the Blessed Apostles Peter and Paul; and finally, All Saints.

§ 2. Feast days of patrons are not subject to ecclesiastical precept; however, local Ordinaries may transfer the external solemnity to the following Sunday.

§ 3. Wherever any of the aforementioned feasts has been legitimately suppressed or transferred, nothing shall be altered without consulting the Apostolic See.

Can. 1248. — On days of precept, Mass must be attended; and servile works, legal proceedings, as well as public markets, fairs, and other public buying and selling, are to be abstained from—unless local customs or special indults provide otherwise.

CHAPTER II.
ON ABSTINENCE AND FASTING.

485. Can. 1250. — The law of abstinence forbids the consumption of meat and of broth made with meat; it does not, however, prohibit eggs, dairy products, or any condiments—even if these contain animal fat.

Can. 1251. — § 1. The law of fasting requires that there be only one full meal per day; nevertheless, it does not forbid taking some food in the morning and evening, provided that local custom regarding quantity and quality of food is observed.

§ 2. It is not forbidden to mix meat and fish at the same meal, nor to exchange the evening meal with the midday meal.

Can. 1252. — § 1. The law of abstinence alone must be observed on all Fridays.

§ 2. The laws of both abstinence and fasting must be observed on Ash Wednesday, the Fridays and Saturdays of Lent, the Ember Days (Quatuor Tempora), and the vigils of Pentecost, the Assumption of the Blessed Virgin Mary, All Saints, and the Nativity of the Lord.

§ 3. The law of fasting alone must be observed on all other days of Lent.

22

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 174

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 170]

[Main Text]
BOOK III — ON MATTERS RELATING TO DIVINE LAW

§ 4. On Sundays and holy days of obligation, the law of abstinence, or of both abstinence and fasting, or of fasting alone, ceases, except for feasts occurring during Lent; vigils are not anticipated. Likewise, the law ceases on Holy Saturday after midday.

Can. 1253.—These canons leave unchanged any particular indults, vows made by any natural or juridical person, or constitutions and rules of any approved religious order or institute—whether of men or women living in common—even those without solemn vows.

Can. 1254.—§ 1. All persons who have completed their seventh year of age are bound by the law of abstinence.

§ 2. The law of fasting binds all persons from the completion of their twenty-first year until the beginning of their sixtieth year.

486. Nevertheless, since the prescriptions of the Code of Canon Law regarding fasting and abstinence remain unaltered with respect to particular indults, the First Plenary Council of China confirmed the observance of the indult granted by the Apostolic See on 9 July 1920, by which:

1°. The law of abstinence alone is to be observed on every Friday throughout the year, as well as on Ember Days, Ash Wednesday, weekdays of Lent, and the vigils of Pentecost and the Assumption of the Blessed Virgin Mary;

2°. The law of both abstinence and fasting applies on Fridays of Lent and on the vigil of the Nativity of the Lord;

3°. The law of abstinence and fasting does not apply in China on Holy Saturday.

Nonetheless, inasmuch as it is the desire of the Holy See that even in China the norms of Common Church Law be gradually introduced, ordinaries are requested to prudently encourage their subjects to observe the law of abstinence and fasting as prescribed in the Code of Canon Law.

PART THREE

ON DIVINE WORSHIP

487. Can. 1258.—§ 1. It is not permitted for the faithful in any way to actively participate in or attend the sacred rites of non-Catholics.

§ 2. Passive or merely material presence may be tolerated, for reasons of civil duty or courtesy, in cases of grave necessity, provided such necessity is demonstrated to the bishop in doubtful cases, at non-Catholic funerals, weddings, and similar solemnities, provided there is no danger of perversion or scandal.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 175

--- PAGE 171 ---

[Main Text]
ABSTINENCE AND FASTING — DIVINE WORSHIP

488. Missionaries shall ensure that prayers, especially communal prayers, are recited piously, attentively, and devoutly by the faithful, observing also that external modesty which greatly assists internal devotion.

499. Can. 1261. — § 1. Local Ordinaries shall diligently oversee the observance of the sacred canons concerning divine worship, ensuring in particular that no superstitious practices be introduced into either public or private worship or into the daily lives of the faithful, nor anything admitted that is contrary to the faith, at variance with ecclesiastical tradition, or suggestive of sordid gain.

§ 2. Should a Local Ordinary have enacted laws for his territory on this matter, all religious— including those exempt from ordinary jurisdiction—are bound to observe them. The Ordinary may also visit their churches or public oratories for this purpose.

Can. 1262. — § 1. It is desirable, in accordance with ancient discipline, that women be separated from men in church.

§ 2. Men, while assisting at sacred rites, whether inside or outside the church, shall be bare-headed, unless established customs of the people or particular circumstances dictate otherwise; women, however, shall wear covered heads and modest attire, especially when approaching the Lord’s table.

Can. 1263. — § 1. Civil authorities may be assigned a distinct place in church according to their dignity and rank, in accordance with liturgical laws.

§ 2. No layperson may occupy a space in church reserved exclusively for themselves or their family without the express consent of the Local Ordinary; such consent, however, shall not be granted unless adequate provision has been made for the convenience of other faithful.

§ 3. All such permissions are always subject to the tacit condition that the Ordinary may revoke them for just cause, regardless of the passage of time.

490. To maintain uniformity in worship across all vicariates, during the celebration of Mass and other sacred functions, it is forbidden to wear the Chinese cap commonly known as *Tsi-Kin* (1).

TITLE XII.
On Superstitions Contrary to Divine Worship.

491. With all due reverence and diligence, the Fathers of the Council uphold the directives issued by the Holy See against superstitions in matters of divine worship, as prescribed—

(1) *Instr. S.C. de Prop. Fide*, 18 October 1883; *Collectanea*, vol. II, n. 1606, ad XVI.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 176

--- PAGE 172 ---
LIBER III — DE REBUS

[Main Text]
with regard to the customs and rites of the Chinese, they embrace them; and particularly condemn those matters which are condemned in the Constitution of Benedict XIV *Ex quo singulari*. Here, for the benefit of missionaries, certain practices more commonly observed are referenced.

492. Since the Supreme God cannot be adequately expressed among the Chinese using European terms, the term *T’ien Chu*, that is, Lord of Heaven, which has long been accepted and established through approved usage by Chinese Christians, missionaries, and the faithful, is to be admitted as valid for signifying the one true God. The terms *T’ien* (Heaven) and *Shang Ti* (Supreme Emperor), however, are to be entirely rejected.

493. It is not permissible to allow tablets inscribed with the Chinese characters *King T’ien* (Worship Heaven) to be hung in Christian churches, nor to permit such tablets already displayed to remain there in future (1).

494. Christians may under no circumstances perform genuflections, acts of reverence, or adorations before altars of idols, Confucius, or ancestral tablets, even under the pretext or intention that these acts are not directed towards the idol, Confucius, or the tablets of the deceased, but rather towards the cross—which they either carry in hand or conceal among flowers on the altar—and that all such acts of kneeling, reverence, and adoration are thereby directed to the cross (2).

495. It is not permissible to employ objects traditionally hung by non-Christians before doorways or within buildings according to superstitious custom and ritual, not merely to honour household deities or denote respect for an office or status, but specifically to invoke the aid of some supernatural power (3).

496. Christians may lawfully rent houses or workshops to non-Christians, provided it is clear that the houses are sought for habitation and the workshops for morally neutral purposes. However, such leasing is not permitted if the premises are explicitly requested for the construction of a temple or place of pagan worship (4).

497. It is permissible for Christians to reside in the homes of pagans, provided they cover over any superstitious images placed therein, such as those known as *Pa-sien* and *Pa-kia*, or other superstitious idols (5).

498. For grave and urgent reasons, Christians may contribute money towards theatrical performances, not on account of superstition, but solely

(1) Const. *Ex quo singulari*, Benedict XIV, 5 July 1742, n. 10; Coll. Hongkong, n. 1772.
(2) Decree of the S.C. de Propaganda Fide, 12 September 1645; Coll. Hongkong, nn. 1711, 1729.
(3) S.C. de Propaganda Fide, 20 February 1801; Coll. Rom., n. 655.
(4) S.C. de Propaganda Fide, 8 February 1806; Coll. Rom., n. 686.
(5) S.C. de Propaganda Fide, 20 February 1801; Coll. Rom., n. 655.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 177

--- PAGE 173 ---

[Main Text]
SUPERSTITIONS CONTRARY TO DIVINE WORSHIP

498. Christians who pay a tax in order to obtain the right to engage in commerce are permitted to do so, provided their sole intention is the pursuit of lawful public festivity, and they expressly reject any superstitious purpose in their payment. In such cases, they should preface their payment with a formal declaration stating that they are paying the sum as a mere tax or tribute, on condition that they do not participate in any superstitious rites. If no objection is raised against this practice, they ought not to be disturbed (1).

499. Christians who conduct trade in partnership with non-believers, and who are thereby required or compelled to contribute annually a shared portion for both licit, indifferent goods and those associated with superstition, may lawfully pay the tax, provided that they formally protest to their partners that they are unable and unwilling to contribute anything towards superstitious practices. Furthermore, it must be mutually agreed that non-Christians shall bear the cost solely for superstitious items, while Christians shall only be responsible for payments relating to licit goods, contributing nothing beyond this (2).

500.
1º. Christians who enter territories upon which idols are placed or where small shrines dedicated to idols exist are obliged to remove the idols and destroy the shrines, or else transform them into another form or use, such that no appearance remains of a place consecrated to idolatrous worship, thereby eliminating all occasion for superstitious observance.

2º. However, if such idols and shrines, even when situated on private land, are considered public property and subject to the authority of the ruling prince, then Christians may not remove or destroy them. In such cases, Christians should rather abstain from purchasing or acquiring land in areas where these profane images and shrines are found (3).

501. The faithful may not, under any circumstances and even to avoid danger of death or exile, construct altars or temples dedicated to idols, nor may they cooperate in the building of such structures. Likewise, they are entirely prohibited from contributing in any way towards the construction of temples in honour of Confucius, or from participating in or financially supporting other superstitious practices, in accordance with the principles of moral theology (4).

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

(1) S. C. S. C. S. O., 21 April 1847; Coll. Hongkong, no. 1751.
(2) S. C. de P. F., 26 November 1822, Coll. Rom., no. 775.
(3) S. C. S. O., 20 August 1778; 8 January 1851; Coll., I, nos. 530, ad 5; 1055, ad 2.
(4) Cf. on cooperation in the construction of temples: S. C. de P. F., 7 December 1626; S. C. S. O., 5 September 1736, 16 November 1769; S. C. de P. F., 3 January 1777; S. C. S. O., 8 January 1851; Coll., I, nos. 30, 320, 474, 518, 1055, ad 1m; — On cooperation in other matters: S. C. de P. F., 5 April 1785; S. C. S. O., 5 July 1854; Coll., I, nos. 576, 1099, ad 2m, etc. etc.

Page 178

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 174]
LIBER III — DE REBUS

TITULUS XIII.

On the Cult in Honour of God, the Blessed Virgin Mary, the Angels,
the Saints, the Images and Relics of the Saints.

502. Can. 1276.—It is good and beneficial to devoutly invoke the servants of God who reign together with Christ, and to venerate their relics and images; but above all others, all the faithful should pursue the Blessed Virgin Mary with filial devotion.

503. Each year, if possible, a novena of supplication in honour of the Holy Spirit shall be held before the feast of Pentecost.

504. 1°. The pious devotion of the Stations of the Cross shall be observed at least on each Friday of Lent, and, if possible, a brief sermon on the Passion of the Lord should accompany it.

2°. Missionaries shall ensure that in the homes of the faithful there is an image of Christ crucified which is duly honoured; this they should particularly promote during visits to the sick and to Christian households.

505. We earnestly recommend to the faithful devotion to the Most Sacred Heart of Jesus, especially on the first Friday of every month.

506. The principal feasts of the Blessed Virgin Mary shall be devoutly celebrated by the faithful, preceded by appropriate prayers, either tridua or novenas as fitting.

507. 1°. Missionaries shall encourage the faithful to honour the Blessed Virgin daily through the recitation of the Marian Rosary, and, if possible, with the entire family gathered before the image of the sweetest Mother.

2°. During the months of May and October, in accordance with the decrees of Popes Leo XIII, Pius X, and Benedict XV, the customary devotional exercises in honour of the Blessed Virgin Mary shall be conducted—at minimum in the principal churches, oratories, or chapels—according to the manner established by the local Ordinary.

508. Devotion to Saint Joseph, patron both of the Catholic Church and of China, is especially recommended; missionaries and their communities of the faithful are most devotedly willing to celebrate his feasts and his proper month.

509. Missionaries shall instruct the faithful, especially children and young people, and earnestly exhort them to venerate their guardian angels and to seek their protection.

Decrees

Page 179

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 175]

[Main Text]
CULTUS IN HONOREM DEI — VARIAE DEVOTIONES

510. Out of the highest reverence and gratitude owed to the Confessors who planted the Church in China with their blood and apostolic labours, their devotions should be further promoted among the faithful.

The memory of the Blessed Chinese Martyrs should be held up as an example, so that all may clearly understand from this most luminous testimony that the Holy Mother Church is not foreign to them, but embraces her Chinese children with the most abundant love, and raises worthy souls to the highest honour of the altar.

Furthermore, the faithful will clearly perceive that no degree of holiness is beyond their reach.

511. 1º. New devotions shall not be introduced in churches without the prior consultation and approval of the local Ordinary.

2º. Feasts of the Saints shall not be celebrated on days more solemnly dedicated to the Lord.

512. Whenever feasts of the Saints are observed, missionaries and parish priests shall instruct the faithful that true and approved devotion to the saints consists especially in union with Christ; hence, whoever wishes to honour the saints should receive the Most Holy Eucharist in their name.

513. Can. 1279. — § 1. No one may place or cause to be placed in churches—even exempt ones—or in any other sacred places, any unusual image or statue, unless it has been approved by the local Ordinary.

§ 2. The Ordinary must not approve for public veneration sacred images that are inconsistent with the established practice of the Church.

§ 3. The Ordinary must never permit the display in churches or other sacred places of images promoting false doctrine, or which lack due decorum and modesty, or which might offer the uneducated an occasion of dangerous error.

§ 4. When images exposed for public veneration are to be solemnly blessed, such a blessing is reserved to the Ordinary, though he may delegate this faculty to any priest.

TITULUS XIV.
On the Consecration of China to the Blessed Virgin Mary.

514. Each year, on the feast of the Immaculate Conception or the Assumption of the Blessed Virgin Mother of God, the public and solemn consecration of China to the Blessed Virgin Mary shall be renewed before the Most Holy Sacrament.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 180

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 176]
LIBER III — DE REBUS

si fieri potest, ab Ordinariis et Missionariis in omnibus ecclesiis,
sacellis et oratoriis proprii territorii. In locis tamen ubi non
adsunt sacerdotes, consecratio fiat a prioribus christianitatum.
Mentio huius consecrationis indicetur quotannis in calendaribus
uniuscuiusque Vicariatus (1).

TITULUS XV.
De sacris processionibus.

515. Can. 1290.—§ 1. Nomine sacrarum processionum signifiantur sollemnes supplicationes quae a populo fidei, duce clero, fiunt
eundo ordinatim de loco sacro ad locum sacrum, ad excitandam fideliūm
pietatem, ad commemoranda Dei beneficia eique gratias agendas, ad
divinum auxilium implorandum.

§ 2. Ordinariae sunt quae statis diebus per annum fiunt ad
normam librorum liturgicorum vel consuetudinum ecclesiarum; extraordinariae, quae aliis publicis de causis in alios dies inducuntur.

Can. 1294.—§ 1. Parochus vel quivis alius nequit processiones
novas inducere aut consuetas transferre vel abolere sine Ordinarii loci
licentia.

§ 2. Processionibus alicuius ecclesiae propriis interesse debent
omnes clerici eidem ecclesiae adscripti.

516. Quo tempore magis opportunum fuerit, Missionarii
et rectores ecclesiarum de processionibus fideles praemonent et
erudiant (2).

517. Can. 1295.—Curent Ordinarii ut sacrae processiones, exstirpatis, si qui sint, malis usibus, ordinate procedant eaque modestia ac
reverentia ab omnibus perficiantur, quae piis ac religiosis huiusmodi
actibus maxime convenit.

TITULUS XVI.
De sacra supellectili.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacra supellex, praesertim quae, ad normam legum liturgicarum, benedicta aut consecrata esse debet quaeque

(1) Vide formulam Consecrationis in Appendice.—(2) Cfr. Rit. Rom., De
Processionibus.

Decreta

---

**TRANSLATION**

[Page 176]
BOOK III — ON THINGS

whenever possible, by the Ordinary and missionaries in all churches,
chapels, and oratories within their respective territories. However, in places where
priests are not present, the consecration shall be carried out by the heads of Christian communities.
Notice of this consecration should be included annually in the calendars
of each Vicariate (1).

**TITLE XV.**
On Sacred Processions.

515. Can. 1290.—§ 1. The term "sacred processions" denotes solemn supplications undertaken by the faithful people under clerical leadership, proceeding in an orderly manner from one sacred place to another, with the purpose of fostering devotion among the faithful, commemorating the benefits bestowed by God and rendering thanks unto Him, and imploring divine assistance.

§ 2. Ordinary processions are those held on fixed days throughout the year in accordance with liturgical books or the established customs of churches; extraordinary processions are those instituted on other public grounds and held on different days.

Can. 1294.—§ 1. A parish priest or any other individual may not introduce new processions, transfer established ones, or abolish customary processions without the permission of the local Ordinary.

§ 2. All clergy attached to a particular church are obliged to take part in the processions proper to that church.

516. At a time deemed most suitable, missionaries and church rectors shall instruct and prepare the faithful regarding forthcoming processions (2).

517. Can. 1295.—Ordinaries shall ensure that sacred processions proceed in an orderly fashion, with any abuses, if present, eradicated, and that they are conducted by all participants with the modesty and reverence most appropriate to such pious and religious acts.

**TITLE XVI.**
On Sacred Furnishings.

518. Can. 1296.—§ 1. Sacred furnishings, particularly those which, according to the norms of liturgical law, ought to be blessed or consecrated, and which

(1) See the form of Consecration in the Appendix.
(2) Cf. *Rituale Romanum*, On Processions.

Decrees

Page 181

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 177]

[Main Text]
CONSECRATIO SINARUM — PROCESSIONES — S. SUPELLEX 177
used publicly in worship shall be carefully safeguarded in the church’s sanctuary or some other secure and appropriate place, and shall not be employed for profane uses.

§ 2. In accordance with can. 1522, §§ 2, 3, a complete inventory of all sacred furnishings (supellex) must be drawn up and diligently maintained.

§ 3. Regarding the material and form of sacred furnishings, liturgical prescriptions, ecclesiastical tradition, and, as far as possible, the principles of sacred art, are to be observed.

Can. 1302.—Rectors of churches and others entrusted with the care of sacred furnishings are bound diligently to ensure their preservation and dignity.

519. “Let rectors of churches take the greatest care,” it is stated, “that sacred vessels—such as chalices, pyxes, even small cruets—and priestly vestments of any kind, altar ornaments, and even missals, do not become covered in filth... All linens designated for sacred use, especially corporals and purificators, should be kept clean and spotless: indeed, it would seem most absurd to tolerate dirt in sacred matters which would be unbecoming even in secular contexts; nor does one show proper reverence for the Body of the Lord who does not hesitate to present and wrap it in soiled vessels or linens” (1).

520. Can. 1304.—The blessing of those items of sacred furnishings which, according to liturgical law, must be blessed before being put to their proper use may be conferred by:
1º. Cardinals and all Bishops of the Holy Roman Church;
2º. Local Ordinaries without episcopal character, within their own territory, for churches and oratories;
3º. The parish priest for churches and oratories situated within his parish territory, and rectors of churches for their respective churches;
4º. Priests delegated by the local Ordinary, within the limits of the delegation and jurisdiction of the delegating authority;
5º. Religious superiors, and priests of the same religious institute delegated by them, for their own churches and oratories, and for churches of nuns subject to them.

Can. 1305.—§ 1. Sacred furnishings that have been blessed or consecrated lose their blessing or consecration:
1º. If they have undergone such damage or alteration as to have lost their original form and are no longer suitable for their intended use;
2º. If they have been used for inappropriate purposes or exposed for public sale.

§ 2. A chalice and paten do not lose their consecration due to the wearing away or renewal of gilding, provided that, in the former case, there remains a grave obligation to re-gild them promptly.

(1) Synod of Sutchou [Suzhou], 1803, c. V, IV.

23

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 182

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 178]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1306. — § 1. Care must be taken that the chalice with its paten, and the purificators, pall, and corporals used in the celebration of Mass, are not touched except by clerics or by those entrusted with their custody.
§ 2. Purificators, palls, and corporals used in the Mass must not be given to laypersons, even religious, for washing, unless first rinsed by a cleric in major orders; the water from this first rinsing shall be poured into the sacrarium, or, if none is available, into fire.

TITLE XVII.

On Sacred Music and Gregorian Chant.

521. Can. 1264. — § 1. Musical compositions in which anything lascivious or impure is introduced—whether through organ or other instruments, or in vocal performance—shall be entirely excluded from churches; and the liturgical laws concerning sacred music must be observed.

522. The First Chinese Council therefore enjoins that the regulations issued by Pope Saint Pius X in the Motu Proprio *Inter plurimas Pastoralis officii* on 22 November 1903 be observed.

523. Moderators, especially of boys’ or girls’ colleges, are strongly recommended to teach liturgical chant.

524. The books of Gregorian chant are those prescribed by the Holy See—that is, the official editions recently published by the Vatican Press. Older editions differing from these are to be withdrawn as soon as possible, and no departure may be made from the texts approved by the Holy See.

525. Chinese music may be admitted in churches, provided it is not profane and is performed at the proper time and in an appropriate manner. Nevertheless, hymns in the missionaries’ native language are ordinarily excluded from the churches of mission territories.

526. Can. 1264. — § 2. Religious women, where permitted according to their constitutions, liturgical laws, and with the permission of the local Ordinary, may sing in their own church or public oratory, but must do so from a place where they are not visible to the congregation.

527. 1º. Women and girls shall not sing alone (individually) in church.
2º. It is permissible to allow them, when seated in designated galleries within the church assigned specifically to them and separate from men, to sing liturgical prayers, either alternately or simultaneously with the men, and, outside strictly liturgical functions, vernacular hymns and songs.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 183

--- TRANSLATION ---

[Page 179]

[Main Text]
SUPPLIES — SACRED MUSIC — TEMPORAL GOODS

3°. It is left to the prudence of Ordinary bishops that, only when at least a grave cause arises (especially if the matter concerns a cathedral church), women may be admitted to perform choral duties outside the choir. However, if this choir sings not within the church itself but in a gallery (*auditorium*), and women sing together with men, it is required that men and women do not mingle in the same gallery, but are clearly separated by location (1).

528. Heretics may not be admitted to sing in Catholic churches (2), not even heretical children or schismatics who attend Catholic schools, even though such heterodox individuals may otherwise be permitted to attend Catholic liturgical functions where there is hope of their conversion. Should Catholic children be present who are able to sing, some of them ought to be carefully instructed in liturgical chant, with due care taken to eliminate as swiftly and effectively as possible the abuse of allowing heterodox children to sing in our churches (3).

529. “It is illicit for Catholics to play the organ in heretical temples, where false worship is conducted,” or to perform on any other musical instruments (4).

In cases where no Catholic man is available to play the organ in a particular Catholic church, a non-Catholic musician may temporarily be admitted to this function, provided that all danger of scandal is avoided (5).

—*—

PART FOUR.

ON THE TEMPORAL GOODS OF THE CHURCH.

530. Can. 1495.—§ 1. The Catholic and Apostolic Church possesses by nature the right freely and independently of civil authority to acquire, retain, and administer temporal goods for the pursuit of its proper ends.

§ 2. Likewise, individual churches and other moral persons erected into juridical personality by ecclesiastical authority have the right, in accordance with the sacred canons, to acquire, retain, and administer temporal goods.

[Footnotes]
(1) S.C.R., Decree, n. 4210, 17 January 1908; Decree, n. 4231, 18 December 1908.
(2) S.C.S.O., 7 July 1864, Coll., I, n. 1257, ad 2.
(3) S.C.S.O., 1 May 1889; Coll., II, n. 1703. Cf. also S.C.S.O., 24 January 1906; Coll., II, n. 2227.
(4) S.C. de Prop. Fide, 8 July 1889, Coll., II, n. 1713.
(5) S.C.S.O., 23 February 1820; Coll., I, n. 739, ad 3.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 184

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 180]

[Main Text]
BOOK III. — ON THINGS

Can. 1496. — The Church also has the right, independent of civil authority, to require from the faithful whatever is necessary for divine worship, for the decent maintenance of clergy and other ministers, and for its other proper purposes.

531. 1°. Ecclesiastical goods are understood to include not only the property of missions and of all churches within Christian communities, but also goods belonging to religious institutes, and all property dedicated to pious causes: for example, alms given by the faithful to a particular chapel.

2°. The goods of fabriques [fabricae] and other quasi-parochial assets of Missions, even though pertaining to individual Christian communities or stations, are truly ecclesiastical in nature and are likewise governed by canonical law.

TITLE XVIII.

On the Distinction between the Goods of the Mission and of Religious.

532. Goods donated by the faithful or other benefactors to a missionary religious belong either to the religious institute or to the mission, depending on the intention of the donor. Therefore, as far as possible, the donor’s intention should be clearly established at the time of the donation.

533. Can. 1536. — § 1. Unless the contrary is proven, goods donated to rectors of churches, including those who are religious, are presumed to have been given to the church itself.

§ 2. A donation made to a church may not be rejected by its rector or Superior without the permission of the Ordinary.

§ 3. If a donation is unlawfully rejected, an action lies for full restitution or for compensation for any damages incurred.

§ 4. A donation made to a church and lawfully accepted by it cannot be revoked on account of the ingratitude of a Prelate or rector.

534. Thus, the following are to be regarded as the property of the Mission:

1°. Churches, residences, schools, and other buildings erected at the expense of the Mission;

2°. Any other movable or immovable, sacred or secular, property acquired using Mission funds;

3°. Monies and other gifts delivered either to the Mission generally or to one of its specific works (1);

(1) Can. 1536, § 1.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 185

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 181]

[Main Text]
GOODS OF THE MISSION AND RELIGIOUS — ADMINISTRATION 181

4º. Whatever is given by indigenous Christians for the adornment of the church or divine worship; likewise, lands with their revenues designated for the support of a missionary specifically assigned to the mission (1);

5º. Goods acquired either by Religious Orders or Religious Congregations, not for the religious institute itself, but for the mission.

535. The following are to be regarded as goods belonging to the Religious Institute:

1º. Goods and the fruits thereof, acquired at the expense of and in the name of the religious institute exclusively for the institute as such, and not for the mission (2);

2º. Whatever is expressly offered to the religious institute in clear terms;

3º. The right to stipends (stolae) and Mass offerings, and whatever a religious acquires through his personal industry, e.g., literary, scientific, or similar works (3);

4º. Private donations from parents and friends of the missionary, unless the contrary is proven;

5º. Whatever is given to a religious on account of his person or that of the religious institute (4).

TITLE XIX.

On the Administration of Ecclesiastical Goods.

536. Can. 1518.—The Roman Pontiff is the supreme administrator and dispenser of all ecclesiastical goods.

Can. 1519 — § 1. It is the duty of local Ordinaries diligently to oversee the administration of all ecclesiastical goods situated within their territory, which have not been removed from their jurisdiction, without prejudice to legitimate prescriptions granting superior rights to others.

§ 2. Bearing in mind the rights, lawful customs, and prevailing circumstances, local Ordinaries shall ensure, by issuing timely and specific instructions within the bounds of universal law, that the entire matter of the administration of ecclesiastical goods is properly regulated.

537. 1º. Apart from the Mission Council of Administration, the local Ordinary has authority in the administration of goods pertaining to any church or pious place, whether by law or foundation deeds, and which are not exempted from his jurisdiction;

(1) Can. 1499, § 2.—(2) Can. 1499, § 2.—(3) Can. 580, § 2; 630, § 3.—(4) Can. 580, § 2; Const. «Romanos Pontifices», 8 May 1881, and Prov. Conc. Westmon., in Coll. S. C. de Prop. Fid., Rome, 1907, vol. 2, n. 1552.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 186

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 182]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
which do not have their own administrator, shall appoint prudent,
suitable men of good repute, who after a period of three years shall nominate others to succeed them,
unless the circumstances of the place suggest otherwise.

2º. Where certain laypersons have a share in the administration
of ecclesiastical goods—either by legitimate title of foundation or establishment, or by the will of the local Ordinary—nevertheless, all administration must be carried out in the name of the Church; and without prejudice to the right of the Ordinary to conduct visitations, demand accounts, and prescribe the manner of administration (1).

538. The missionary shall carefully and diligently inform those whom the Ordinary has chosen as administrators of Christian communities. He shall involve them in such a way that they are not mere instruments for carrying out the missionary’s directives: rather, they should be consulted on decisions concerning temporal affairs and be allowed to express their opinions. A twofold benefit will arise from this practice: the authority of the administrators among the faithful will carry considerable weight, and they themselves will carry out assigned tasks with greater willingness and zeal.

539. Can. 1522.—Before administrators of ecclesiastical goods, as mentioned in can. 1521, begin their office:
1º. They are required to swear an oath before the local Ordinary or the vicar foraneus, pledging to administer faithfully and well;
2º. A precise and detailed inventory shall be drawn up and signed by all parties, listing immovable property, valuable movable items, and other goods, with descriptions and appraisals thereof; or, if an inventory already exists, it may be accepted, with annotations indicating any items lost or acquired in the interim;
3º. One copy of this inventory shall be kept in the administrative archive, the other in the diocesan curial archive; and any changes affecting the patrimony must be duly noted in both copies.

Can. 1523.—Administrators of ecclesiastical goods are bound to fulfil their duties with the diligence of a good householder; accordingly, they must:
1º. Ensure vigilant oversight so that ecclesiastical goods entrusted to their care do not perish or suffer loss in any way;
2º. Observe the provisions of both canon and civil law, as well as any stipulations laid down by the founder, donor, or competent authority;
3º. Accurately collect revenues and proceeds from the goods at the proper time, deposit them securely, and expend them according to the intentions of the founder, established statutes, or prescribed norms;

(1) Can. 1521.

[Archival References]
Decreta

Page 187

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 183]

[Main Text]
ADMINISTRATION OF ECCLESIASTICAL PROPERTY — CONTRACTS 183

4º. To employ any surplus ecclesiastical funds remaining after expenses, where these can be profitably invested, with the consent of the Ordinary, for the benefit of the said Church;

5º. To maintain well-ordered books of receipts and expenditures;

6º. To properly arrange and safeguard in the Church’s archive or in a suitable and secure cabinet those documents and instruments upon which the Church’s rights to property depend; furthermore, authentic copies thereof, wherever practicable, shall be deposited in the archive or cabinet of the Curia.

Can. 1524.—All persons, and especially clerics, religious, and administrators of ecclesiastical affairs, when hiring workers, are bound to assign them an honest and just wage; they must ensure that such workers are allowed due time for piety and proper rest; under no circumstances may they divert them from domestic duties or the practice of frugality, nor impose upon them more work than their strength can bear, nor tasks unsuited to their age or sex.

Can. 1525.—§ 1. Notwithstanding any contrary custom, administrators—whether ecclesiastical or lay—of any church, even if cathedral or pious place canonically erected, or of any confraternity, are annually obligated to render an account of administration to the Ordinary of the place.

§ 2. Where particular law designates others to whom the account must be rendered, the Ordinary of the place or his delegate is nevertheless to be admitted thereto, under penalty that settlements made without their inclusion shall not avail the administrators.

Can. 1526.—Administrators shall not initiate or defend litigation in the name of the Church unless they have obtained written permission from the Ordinary of the place; or at least, if urgency requires, from the vicar forane, who must immediately inform the Ordinary of the licence granted.

Can. 1527.—§ 1. Administrators who exceed the ordinary limits and manner of administration shall act invalidly unless they have first obtained faculty in writing from the Ordinary of the place.

§ 2. The Church is not liable for contracts entered into by administrators without the permission of the competent Superior, except in so far as benefit has accrued to the Church.

Can. 1528.—Although not bound by title of benefice or ecclesiastical office to administer, those administrators who abandon their expressly or tacitly assumed duty in such a way as causes damage to the Church are bound to make restitution.

TITLE XX.
On Contracts.

540. Can. 1529.—Civil law provisions in force within a territory concerning contracts, whether general or specific, named or unnamed, and concerning discharge of obligations, shall be observed in ecclesiastical matters with the same effects under canon law, provided they are not contrary to divine law or otherwise restricted by canon law.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 188

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 184]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
Can. 1530. — § 1. Unless otherwise prescribed by can. 1281, § 1, the following are required for the alienation of ecclesiastical immovable or movable property that can be preserved:
¹º. A written valuation of the property carried out by competent and trustworthy experts;
²º. A just cause, namely urgent necessity, evident benefit to the Church, or an act of piety;
³º. The licence of the lawful Superior, without which the alienation is invalid.
§ 2. Other appropriate safeguards, as determined by the Superior according to varying circumstances, must not be omitted, so as to prevent any harm to the Church.

Can. 1531. — § 1. Property must not be alienated for less than the price indicated in the valuation.
§ 2. Alienation must take place through public auction, or at least be publicly announced, unless the circumstances suggest otherwise; and the property shall be granted to the bidder who, all things considered, offers the highest price.
§ 3. Money received from the alienation must be prudently, securely, and profitably invested for the benefit of the Church.

Can. 1532. — § 1. The lawful Superior referred to in can. 1530, § 1, n. 3, is the Apostolic See, when the matter concerns:
¹º. Precious items;
²º. Items exceeding the value of thirty thousand *libellas* or francs.
§ 2. However, if the matter concerns items not exceeding one thousand *libellas* or francs in value, the local Ordinary is the competent authority, after consulting the Administration Council, unless the item is of minimal importance, in which case consent may be given with the agreement of interested parties.
§ 3. Finally, if the matter concerns items valued between one thousand and thirty thousand *libellas* or francs, the local Ordinary is competent, provided that consent is obtained from both the cathedral Chapter and the Administration Council, as well as from those whose interests are affected.
§ 4. If the property to be alienated is divisible, the portions previously alienated must be specified when requesting permission or consent for the new alienation; otherwise, the licence is null and void.

Can. 1533. — The formalities prescribed in cann. 1530–1532 apply not only to outright alienation, but also to any contract by which the condition of the Church might be worsened.

541. Whatever is acquired by the Church or a Mission may in no way be inscribed in the personal name of any missionary or indigenous priest; indeed, this is absolutely prohibited. All acquisitions must be made solely in the name of the Mission. Furthermore, only with the prior licence of the competent superior, and observing all other legal requirements, may immovable goods—such as houses or land—be purchased, sold, exchanged, acquired, pledged, or burdened with obligations (1).

(1) Pastoral Letters appended to the Ep. of Cardinal [Carad.] Synod of Sutchou, 1 September 1793, III; Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, V.3.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 189

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 185]

[Main Text]
CONTRACTS — PIOUS FOUNDATIONS
185

542. In contracts of acquisition, all ecclesiastical property shall be inscribed under the name Tien-Chu-Tang-Kung-Chan, in accordance with the conventions established between the Chinese government and foreign nations.

Furthermore, to prevent local mandarins from refusing to affix their seals or register our purchase contracts in the public land registers, these contracts must be safeguarded according to the regulations imposed upon us by the Chinese government regarding the acquisition of houses and lands for missionary purposes, as stipulated in the aforementioned conventions (1).

TITLE XXI.
On Pious Foundations.

543. Can. 1544.—§ 1. By the term "pious foundations" are understood temporal goods given in any manner whatsoever to a moral person within the Church, under the perpetual or long-term obligation of celebrating certain Masses annually from the resulting income, or of carrying out other specified ecclesiastical functions, or of performing particular works of piety and charity.
§ 2. A pious foundation, once lawfully accepted, assumes the nature of a synallagmatic contract: *do ut facias* ("I give so that you may do").

Can. 1545.—The local Ordinary has the authority to prescribe norms concerning the minimum endowment amount below which a pious foundation may not be admitted, and to regulate the proper distribution of its revenues.

Can. 1546.—§ 1. For such foundations to be accepted by a moral person, the written consent of the local Ordinary is required; he must not grant this consent until he has duly ascertained that the moral person is capable of fulfilling both the new obligation and those already undertaken; above all, he must ensure that the annual income fully corresponds to the attached obligations, taking into account the customs of each diocese.
§ 2. In the acceptance, establishment, and administration of a pious foundation, the church patron possesses no right whatsoever.

544. «Money and movable goods assigned as endowments shall immediately be deposited in a secure place designated by the same Ordinary, with the purpose that such money or the value of the movable goods be preserved and, as soon as possible, prudently and profitably invested at the discretion of the said Ordinary, after consultation with interested parties and with the Council of the Mission’s Administration, for the benefit of the said foundation, with express and specific mention of the associated obligation.»—Moreover, the particular instructions issued by the Holy See are to be observed (2).

(1) Can. 1529.—(2) Can. 1547.

24

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 190

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 186]
LIBER III. — DE REBUS

[Main Text]
545. Can. 1548. — § 1. Foundations, even those established orally, shall be recorded in writing.
§ 2. One copy of the documents shall be securely preserved in the archive of the Curia, and another in the archive of the moral person to whom the foundation pertains.

Can. 1549. — § 1. Observing the provisions of canons 1514–1517 and canon 1525, a register shall be compiled in each church listing all obligations arising from pious foundations; this register shall be kept by the rector in a secure place.
§ 2. Likewise, in addition to the book mentioned in canon 843, § 1, a second book shall be maintained and kept by the rector, in which all perpetual and temporary obligations, their fulfilment, and alms granted are to be duly noted, so that an accurate account may be rendered to the local Ordinary.

Can. 1550. — In the case of pious foundations in churches, including parochial churches, belonging to exempt religious institutes, the rights and duties of the local Ordinary as outlined in canons 1545–1549 inclusive are reserved to the major Superior.

Can. 1551. — § 1. The reduction of burdens imposed by pious foundations is reserved exclusively to the Apostolic See, unless the foundation deed explicitly provides otherwise, and without prejudice to the provisions of canon 1517, § 2.
§ 2. A permission to reduce founded Masses does not extend to other Masses owed by contract, nor to other obligations arising from pious foundations.
§ 3. A general permission to reduce the obligations of pious foundations is to be understood—unless otherwise clearly stated—as authorising the reduction of obligations other than Masses rather than the reduction of Masses themselves.

TITULUS XXII.
On providing the clergy with the means necessary for a decent standard of living.

546. Can. 981. — § 1. If none of the titles listed in canon 979, § 1, is available, ordination may proceed under the title of service to the diocese, and in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, under the title of missionary service; provided, however, that the candidate, having taken an oath, binds himself permanently to the service of the diocese or mission, under the authority of the local Ordinary for the time being.
§ 2. The Ordinary shall confer upon a priest promoted under the title of service to a church or mission a benefice, office, or subsidy sufficient to provide for his adequate sustenance.

547. Since the current condition of the Church in these regions often does not offer benefices or offices sufficient to ensure priests a suitable livelihood, priests shall during the period of the Mission and visitation of Christian communities be supported at the expense of the faithful; at other times, they shall be supported at the expense of the Church; and provision for each individual shall be made by the Ordinary according to local customs.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 191

--- TRANSLATION ---

[Page 187]

[Main Text]
FOUNDATIONS — CLERGY SUSTENTATION — ESTABLISHMENT OF FUNDS ... 187

548. Furthermore, the Ordinary shall ensure, from the revenues of churches and voluntary offerings made by the faithful, the establishment of a fund for the future sustenance of the clergy.

TITLE XXIII.
On the Establishment of Funds for the Needs of the Church.

549. Christians are obliged, according to their means, to contribute towards the construction, preservation, repair, adornment, worship, and maintenance of their local chapel or church, the priest’s residence, and house, as well as towards the decent support of the clergy. This obligation must neither be abolished nor forgotten.

550. Missionaries shall take care that the faithful in each Christian community gradually establish, through foundations, funds and endowments for divine worship, schools for children, and other customary mission-related expenses, especially during periods of active mission work. The appointment of administrators for such funds and revenues falls under the authority of the Ordinary. Wherever possible, this administration may be entrusted to the Procurators of the Missions, without prejudice to the Ordinary’s right to conduct visitations, demand accounts, and prescribe the manner of administration (1).

TITLE XXIV.
On the Distribution of Goods in the Division of a Vicariate.

551. Canon 1500.—When the territory of a moral ecclesiastical person is divided—such that part of it is united to another moral person, or a distinct moral person is erected for the dismembered portion—the common assets previously designated for the benefit of the entire territory, as well as any debt incurred on behalf of the whole territory, must be equitably apportioned by the ecclesiastical authority competent to effect the division. Such distribution shall respect, however, the intentions of previous founders or donors, legitimately acquired rights, and the particular laws governing the moral person.

552. When an entire mission territory is handed over to other missionaries, all goods—whether movable or immovable—belonging to the mission, pertaining to it, or acquired in any way for the mission, shall be transferred to the successors who assume responsibility for the mission (2).

(1) Canon 1521. — (2) Canon 1499, § 2.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 192

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 188]
**LIBER III. — DE REBUS**

**[Main Text]**
553. The personal property of missionaries or of a religious institute, as such, does not pass to successors (1).

554. If a religious institute, upon abandoning a mission, holds immovable property—such as houses, lands, or other assets—it shall not transfer these to another party without first consulting the new missionaries with whom it seeks to settle matters equitably and in good conscience.

555. In the event of the division of a mission territory, immovable property—including houses, churches, and other assets designated for worship, charitable works, acts of mercy, instruction, and similar purposes—shall pertain to the mission that possesses the territory in which such properties are located. All other immovable and movable property, together with remaining assets belonging to the patrimony of the former mission, shall be divided according to the norms established in canon 1500.

**TITLE XXV.**
On Ecclesiastical Dues.

556. Regarding ecclesiastical dues, it is highly desirable that they be gradually introduced in accordance with the sacred canons; moreover, in their determination, no deviation should occur from the provisions laid down in canon 1507.

557. Where civil law is lacking, missionaries shall uphold a legitimately established custom, provided this does not impose undue burden upon the poor.

**TITLE XXVI.**
On Houses of Procuration and the Administration of Procurements.

558. To establish a house of procuration, which also functions as a religious house, in territories subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de Propaganda Fide), the express written consent both of the Apostolic See and of the local Ordinary is required, in accordance with canon 497, §1.

559. 1°. Procurators of such houses are, by office and in conscience, bound diligently to oversee the administration of goods entrusted to them—whether by the local Ordinary or by the Superior of the religious institute. They must therefore take care not to expose such assets to risk of loss or damage.

(1) Can. 580, §2; 1499, §2.

**Decrees**

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 193

--- PAGE 189 ---

[MAIN TEXT]
DIVISION OF GOODS — TAXES — HOUSES OF PROCURATORSHIP

2°. In the conduct of their duties, clerics must not even give the appearance of engaging in trade (c. 142); and they are entirely prohibited from holding the office of director in institutions commonly known as “banks”.

3°. If properties are held, the procurator shall ensure that they are not used for purposes deemed less reputable, such as, for example, cinemas and theatres.

560. The procurator shall render a precise account of the administration of goods at the appointed time:

1°. To the local Ordinary, if the goods in question belong to a mission;

2°. To the religious Superior, if the goods pertain to the religious institute itself.

561. Procurators shall never, under any circumstances, permit Christians—whether members of the institute or outsiders—to use the name of the missions for the purpose of purchasing, owning, or disposing of property. For many disadvantages may arise from this legal fiction and infiltrate the missions.

562. Under no pretext, not even under the excuse of charity, shall sums of money be lent on trust (mutuo fiduciario), unless fully secured by legally binding safeguards.

563. In no case and for no reason may a procurator burden the missions with debt incurred through borrowing, without the express permission of the competent Superior.

564. Procurators should finally bear in mind that their office is both necessary and perilous; hence, a greater obligation lies upon them to attend diligently to themselves and to spiritual reading, so as to preserve entirely the priestly and missionary spirit. They ought to be, as were the Deacons of the primitive Church, men of good repute, full of the Holy Spirit and wisdom (1), who bring every kind of assistance to their brethren through devoted service of the word—never, God forbid, a cause of scandal.

(1) Acts VI, 3.

END OF BOOK THREE.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[STAMPS OR SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 194

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
BOOK FOUR.
ON THE WORK OF EVANGELISATION

TITLE I.
On the Means of Evangelisation in General.

565. Missionaries and priests must always keep before their eyes these two truths: that evangelisation is indeed the work of God, yet nothing should be left undone on the part of man.

‘What is set before you is wholly divine and far removed from the limitations of human reasoning—to bring light to those lying in the shadow of death and to open the way to heaven for those rushing towards destruction… This entire task is divine, as we have said: to spread Christian wisdom, since it belongs solely to God to penetrate hearts, enlighten minds with the splendour of truth, inflame wills with the fire of virtue, and bestow upon humanity the necessary strength to follow and accomplish what they have come to recognise as true and good. Therefore, unless the Lord Himself assists the labouring minister, all effort will be in vain.

‘Nonetheless, the same minister must diligently persevere in his appointed task, placing firm hope in divine grace, which will never fail those who ask for it’ (1).

566. The most appropriate means must therefore be employed, some of which are subjective, others objective.

57. With regard to the subjective aspect, the foremost and most essential factor is apostolic zeal: in its absence, external or objective means become so ineffective as to achieve no success whatsoever.

An apostolic spirit consists in this: that workers, conscious of their own weakness, unite themselves closely with God; love the people entrusted to them with Christ-like charity; and seek not their own interests, but those of Jesus Christ.

(1) ‘Maximum illud’, A.A.S., vol. 1919, pp. 446, 450 et seq.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 195

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 191]

[Main Text]
MEANS OF EVANGELISATION IN GENERAL

All these things are taught to us, in the most eloquent terms, by the Supreme Pontiff Benedict XV, when he speaks of the excellence of the mission, of the virtues of the apostle, of his profound charity, and of the unfailing patience required thereof.

568. ‘Let always be before your eyes the excellence and greatness of the office to which your labour is devoted’ (1).

569. ‘The missionary… the more closely united he is to God, the more abundantly will divine grace and assistance be granted to him. Let him therefore listen to the Apostle exhorting thus: “Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercies, kindness, humility, meekness, longsuffering”’ (2). ‘By means of these virtues, the way into men’s hearts is open and clear, with all obstacles removed; for there is no will so stubborn that it cannot easily be overcome by them’ (3).

570. ‘Thus, the missionary, who burns with a charity modelled on that of our Lord Jesus Christ, and who counts even the most lost among the heathen as sons of God—redeemed, after all, by the same divine blood—will not be provoked by their inhumanity, nor discouraged by their depraved customs, nor despise or disdain them, nor treat them harshly or severely. Rather, he strives through every expression of Christian kindness to draw them gently, so that at length he may lead them into the embrace of Christ, the Good Shepherd’ (4).

571. ‘In this regard, let him continually meditate upon this passage of Holy Scripture: “How good and sweet, O Lord, is Thy Spirit in all things!” Therefore, Thou correctest small sins by little and little, and admonishest and speakest to those parts of the body by which they have sinned, that, leaving malice, they may believe in Thee, O Lord… But Thou, Master of strength, judgest with tranquillity, and orderest us with great reverence’ (5). What difficulty, what hardship, what peril could ever turn aside such an ambassador of Jesus Christ from his undertaking? None whatsoever. For he who has been freely given to God, having dedicated himself to so lofty a mission, embraces with magnanimity all adversities and hardships—labours, insults, poverty, hunger, even death itself however cruel—provided only that he might rescue a single soul from the jaws of hell’ (6).

572. Such a missionary carries out his holy task admirably. ‘Men, however barbarous and fierce,

(1) "Maximum illud", A. A. S., vol. 1919, p. 446.—(2) Colossians, III, 12.—(3) Ibid., p. 450.—(4) Ibid., ibid.—(5) Wisdom, XII, 1–2, 18.—(6) Ibid., ibid.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 196

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 192]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

satis bene intelligunt quid sibi velit, quid ab eis quaerat Missionarius, sagaci, simeque odorando perspiciunt, si quid aliud, ac ipsorum spirituale bonum, expectat » (1).

573. Quae praecipua Sancta Sedes et experientia docent media obiectiva pro evangelizandis gentibus his summam continetur:
1°. Recte et vitaliter missionem administrare;
2°. Praedicare indesinenter verbum Dei;
3°. Ecclesiam e clero indigena praeparare;
4°. Christianos ad suos populares convertendos alligere;
5°. Bonas arctioresque cum Sinensibus relationes fovere;
6°. Collegia et scholas usque melius moderari et instituere;
7°. Libros apologeticos edere et diffundere;
8°. Opera caritatis exercere.

TITULUS II.

De vicariatus regimine in genere.

574. Vicariatus recte et vitaliter est administrandus: recte, id est non ad arbitrium, sed ad normas canonum Codicis Iuris Canonici, Instructionum Sacrae Congregationis de Prop. Fide, decretorumque synodalium; vitaliter, hoc est studio apostolico, coque a labore invicto. Sicut missionarius non est parochus, seu pastor cuius omnes oves sunt christianae, ita, et potiori nomine, Vicarius Apostolicus alia quam Episcopus residentialis habet munera. Uterque sit oportet « alacer et promptus ad durissima quacque toleranda, dum quam plurimas Christo animas lucraretur » (2).

575. Vicarius igitur Apostolicus se praebeat officiosissimum in missionarios et sacerdotes suos, in christianos, in infideles; nec in hac triplici re gerenda, ullum praetermittat medium.

Nemo enim non videt vicariatum ad imaginem et similitudinem sui Pastoris esse expressum. Si caput dolet, omnia languescunt membra. Itaque nunquam e memoria excidant gravia

(1) Id., pag. 446-447.—(2) "Maximum illud", A. A. S., a. 1919, p. 443.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos] ou [Selos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 192]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

they understand quite well what the missionary intends and what he requires of them; they perceive with keen insight, almost by instinct, whether he seeks anything other than their spiritual good" (1).

573. The principal objective means for evangelising peoples, as taught by the Holy See and confirmed by experience, are summarised as follows:
1°. To administer the mission properly and effectively;
2°. To preach the Word of God unceasingly;
3°. To prepare the Church through the formation of a native clergy;
4°. To encourage Christians to bring their fellow countrymen to conversion;
5°. To foster good and closer relations with the Chinese;
6°. To better organise and establish colleges and schools;
7°. To publish and disseminate apologetic literature;
8°. To carry out works of charity.

TITLE II.

On the governance of vicariates in general.

574. A vicariate must be administered both correctly and vigorously: correctly, meaning not arbitrarily, but in accordance with the norms of the Code of Canon Law, the Instructions of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, and synodal decrees; vigorously, meaning with apostolic zeal and unwavering dedication to labour. Just as a missionary is not a parish priest or pastor whose entire flock consists of Christians, so too, and even more emphatically, the Apostolic Vicar has duties distinct from those of a residential bishop. Both ought to be “eager and ready to endure the greatest hardships, so as to win as many souls as possible for Christ” (2).

575. The Apostolic Vicar should therefore conduct himself with the utmost diligence towards his missionaries and priests, towards Christians, and towards non-believers; and in attending to these three groups, he should omit no available means.

For no one fails to see that the vicariate is constituted in the image and likeness of its Pastor. If the head suffers, all the members languish. Let it therefore never be forgotten how grave the responsibilities are

(1) Ibid., pp. 446–447. — (2) "Maximum illud", A.A.S., vol. 1919, p. 443.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 197

--- TRANSLATION ---
[Page 194]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
dwelling in the same region, their eternal salvation must above all be sought” (1).

579. For the proper and effective governance of a vicariate, an essential and necessary means is the sacred visitation to be carried out by the Bishop, so that he may personally observe and hear all matters, and attend to everything conducive to preserving the faith among Christians and promoting it more effectively among non-believers. The Bishop ought not readily delegate this office of such great importance to a Vicar Delegate; should his age or poor health impair his strength, he should petition the Holy See for a Coadjutor or Auxiliary Bishop, so that the care of souls suffers no diminution, however slight, nor burdens the conscience of the Apostolic Vicar.

580. Apostolic Vicars shall ensure they follow the venerable practice long established in the earlier periods of the Church and consistently maintained throughout the world: namely, binding Christian communities ever more closely to themselves by means of frequent and concise pastoral letters, which are to be read aloud to the faithful by missionaries or community leaders.

581. Although members of the Council of Direction and Administration of the vicariate possess only a consultative vote, the Apostolic Vicar, in fulfilling his most serious duties, must not omit—especially in weightier and more difficult matters—to consult them, at least by letter (2).

582. Care must be taken not to expend excessive financial resources on material constructions. Priority must instead be given to the building up of the living Church—that is, the conversion of pagans and the spiritual edification of the faithful.

583. Should any religious institute of another congregation seek to establish its apostolate within a vicariate for the advancement of the Christian mission—for example, through the education of youth of both sexes—the Apostolic Vicar should willingly accept their cooperation.

Such an institute shall carry out its apostolic work under the direction and authority of the Apostolic Vicar, in accordance with the norms of the sacred canons.

584. Finally, for the perfect governance of the vicariate, the following matters are to be held in highest regard:

(1) "Maximum illud", A.A.S., vol. 1919, p. 443.—(2) Canon 302.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 198

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 195]

[Main Text]
VICARIATE GOVERNANCE – SYNODS AND CONFERENCES

1°. Councils and Synods;
2°. Clerical assemblies and conferences;
3°. Preparation of new Missions.

CHAPTER I.

ON EPISCOPAL SYNODS AND CONFERENCES.

585. “A good Prefect of a Mission does not confine himself within his own boundaries, as though all matters beyond were foreign to him; rather, impelled by the urgency of Christ’s charity—whose glory he regards as deeply concerning to himself—he strives to maintain friendship and close cooperation with neighbouring colleagues. For often there are common affairs affecting the same region which, clearly, cannot be effectively resolved except through joint action. Moreover, it is greatly to the benefit of religion that superiors of missions, as often as possible, gather together at fixed times, in order to exchange counsel and strengthen one another through mutual discussion” (1).

586. The First Chinese Council, with due reverence, receives these directives from the Holy See. In accordance with common ecclesiastical law regarding Episcopal Synods and Conferences, as set forth in canon 304, it recalls and applies appropriate provisions by analogy where suitable.

587. Ordinaries of several ecclesiastical regions may assemble in a Plenary Council, provided they have obtained permission from the Roman Pontiff, who appoints his Legate to summon the Council and preside over it (2).

588. 1°. Those entitled to take part in a Plenary Council with deliberative vote, besides the Apostolic Legate, include: Apostolic Vicars; Apostolic Prefects; Pro-vicars and Pro-prefects, provided that, in accordance with canon 309, §2, they have assumed full governance and thus are equivalent in this respect to Diocesan Chapter Vicars.

2°. Titular Bishops residing within the territory must also attend if summoned by the Pontifical Legate according to established instructions, and they possess deliberative voting rights unless the convocation explicitly states otherwise.

3°. Other members of the clergy, whether secular or regular, who may be invited to the Council, enjoy only consultative voice unless otherwise specified (3).

(1) “Maximum illud”, A.A.S., vol. 1919, p. 444.—(2) Canon 281.—(3) Canon 282.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 199

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 196]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
589. Although no fixed time is prescribed by canon 304 for the convocation of a regional council, the First Chinese Council, in view of the necessities and conditions of the missions, considers it advisable to follow the provisions of canon 283, and accordingly decrees that a regional council shall be celebrated in each ecclesiastical region at least once every twenty years.

590. The senior Apostolic Vicar:
1º. Shall select the place for holding the regional council within the territory of the region, having consulted all those who are obliged to attend with deliberative vote;
2º. Shall convene the council and preside over it.

591. 1º. The Apostolic Vicars and Apostolic Prefects of the ecclesiastical region, together with all others mentioned in canon 282, §1, must be summoned to the regional council and are bound to attend with deliberative vote.
2º. Titular Bishops residing within the region may be invited by the president, with the consent of the majority of those present with deliberative vote; and if invited, they shall possess a deliberative vote, unless otherwise specified in the summons.
3º. The governing and administrative councils of apostolic vicariates shall send two consultants jointly designated, who, however, shall have only a consultative vote.
4º. Likewise, the major superiors of exempt clerical religious institutes and monastic congregations residing within the region are to be invited, and, if invited, are required either to attend or to notify the council of the impediment preventing their attendance; but these, like other clerics—whether secular or regular—who may be called to the council, shall have only a consultative vote (1).

592. 1º. Those who are bound to take part in a plenary or regional council with deliberative vote, if hindered by a legitimate impediment, shall send a procurator and prove the existence of such impediment.
2º. A procurator, if he is one of the Fathers entitled to a deliberative vote, does not enjoy a double vote; if he is not, he has only a consultative vote (2).

593. In either a plenary or regional council, the president—having obtained, in the case of a regional council, the consent of the Fathers—shall determine the order to be observed in examining questions, and shall open, transfer, prorogue, and dissolve the council (3).

(1) Can. 286.—(2) Can. 287.—(3) Can. 288.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 200

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 197]

[Main Text]
SYNODS AND EPISCOPAL CONFERENCES

594. Once a plenary or regional council has commenced, none of those who are obliged to attend may depart except for a just cause approved by the Pontifical Legate or by the Fathers of the regional council (1).

595. The Fathers assembled in a plenary or regional council shall diligently examine and determine such matters as they judge appropriate for the advancement of the faith, for the regulation of morals, for the correction of abuses, for the resolution of controversies, and for the preservation or introduction of a uniform discipline within each respective territory (2).

596. 1º. Upon conclusion of a plenary or regional council, the presiding officer shall transmit all acts and decrees to the Holy See; these shall not be promulgated beforehand unless they have been examined and approved by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith. The Fathers of the council themselves shall determine both the manner of promulgation of the decrees and the date from which the decrees, once promulgated, shall begin to bind (3).

2º. Promulgated decrees of plenary and regional councils bind throughout the entire territory of each respective jurisdiction; local ordinaries may not dispense from them except in particular cases and for just cause (4).

597. 1º. In regions where apostolic vicars remain in office under the older system, in accordance with canon 284, it shall be provided that, as far as possible following the new division of ecclesiastical regions, the ordinaries of the ecclesiastical region shall meet every five years at a fixed time with the regional apostolic vicar, in order to consult together on matters to be undertaken in the vicariates for the promotion of religion, and to prepare topics for discussion at the next regional council (5).

2º. The same assembled ordinaries shall designate the location of the next meeting (6).

598. In particular, the following matters shall be especially considered in episcopal conferences:

1º. The current state of Christian affairs in the region;
2º. The ways in which the Church has progressed;
3º. The obstacles by which it is hindered;
4º. The more serious threats to the Catholic faith;
5º. The existing relations with civil authorities;
6º. The activities and progress of non-Catholics, etc.;
7º. What approach should be adopted for defence and action;

(1) Can. 289. – (2) Can. 290. – (3) Can. 291, § 1. – (4) Can. 291, § 2. –
(5) Can. 292, § 1. – (6) Can. 292, § 3.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 201

--- TRANSLATION ---

[Page 198]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

8º. The method that appears most suitable, based on experience, for the evangelisation of peoples;
9º. Matters concerning the clergy, the Seminary, catechists, religious sisters, material resources, etc., etc.

On the Vicariate Synod.

599. In each vicariate and apostolic prefecture, a vicariate or prefectural synod must be held at least once every ten years. Such a synod shall deal exclusively with matters pertaining to the particular needs or interests of the clergy and people within the vicariate or prefecture (1).

600. 1º. The synod of a vicariate or apostolic prefecture is to be convened and presided over by the Vicar or Apostolic Prefect; the Vicar Delegate may not do so without special mandate.
2º. The synod is to be celebrated in the cathedral church, unless a reasonable cause suggests otherwise (2).
A reasonable cause for departing from this rule includes the necessity of saving time and reducing expenses.

601. 1º. Those who are to be summoned to the synod and who are bound to attend are:
1) The Vicar Delegate;
2) The Rector of the Seminary, at least of the major seminary;
3) The Vicars Forane;
4) The missionaries stationed in the city where the synod is held;
5) At least one missionary to be selected from each forane vicariate, and specifically—due to the particular conditions of missionary work—appointed by the Apostolic Vicar;
6) The Abbots under regular governance, and one Superior from each clerical religious institute residing within the vicariate or prefecture, designated by the Provincial Superior, unless the provincial house lies within the vicariate or prefecture and the Provincial Superior himself wishes to participate.

2º. If deemed appropriate, the Ordinary may also summon other religious Superiors, indeed even all individual priests within his territory, with the exception, however, of those

(1) Canon 356, §1.—(2) Canon 357.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 202

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 199]
**[Main Text]**
VICARIATE SYNOD

those who are necessary so that the care of souls may not be neglected in Christian communities; those invited have the right to vote in all matters, on equal footing with others, unless the Ordinary explicitly specifies otherwise in the invitation (1).

602. 1º. Those who are obliged to attend the Synod may not, if hindered by a legitimate impediment, send a procurator to represent them and take part in the Synod; instead, they must inform the Vicar or Apostolic Prefect of the impediment.

2º. The Vicar or Apostolic Prefect may compel and punish negligent individuals with just penalties, unless the matter concerns exempt religious who are not quasi-parochial incumbents (2).

603. 1º. If it seems expedient, the Vicar or Apostolic Prefect may, at an appropriate time before the Synod, appoint one or more commissions from among the clergy of the city, vicariate, or prefecture—groups of men tasked with preparing matters to be discussed during the Synod.

2º. Prior to the Synodal sessions, the Vicar or Apostolic Prefect shall ensure that a draft of the decrees is distributed to all those who have been summoned and have assembled (3).

604. All proposed questions shall be submitted to free discussion by those present during preparatory sessions, presided over either personally or through a delegate by the Vicar or Apostolic Prefect (4).

605. The sole legislator in the Synod is the Vicar or Apostolic Prefect, while all others possess only a consultative vote; he alone signs the synodal constitutions. These, if promulgated during the Synod, become binding immediately, unless expressly stated otherwise (5).

606. It is strongly recommended that, following the promulgation of the First Council of China, a Synod be convened in each vicariate to implement practically the provisions established by the First Council of China for the unity of governance and the attainment of greater spiritual fruits, taking into account the particular needs of individual localities and circumstances.

The First Council of China generally provides broad norms, leaving it to the Ordinaries to adapt measures they deem appropriate for their respective territories.

(1) Can. 358.—(2) Can. 359.—(3) Can. 360.—(4) Can. 361.—(5) Can. 362.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 203

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 200]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER II.

ON CLERICAL ASSEMBLIES OR CONFERENCES.

607. In addition to clerical gatherings held for the resolution of moral cases, the law of the Church commands Vicars and Apostolic Prefects that, « whenever opportunity allows, they shall gather together at least the principal missionaries—both religious and secular—of their own territory at least once annually, so that from the experience and counsel of each they may determine what measures ought to be better ordered » (1).

608. This precept must be regarded as of great importance given the particular needs of our times and circumstances. It is essential that bishops and missionaries come to know one another; jointly resolve difficulties; and devise and propose those means which appear most suitable for extending the kingdom of God, lest the work of evangelisation lapse into a state of sluggish administration.

As stated: « If a missionary has the support of a diligent superior whose prudence and charity are ever present to him in all matters, there can be no doubt that his labours will prove highly fruitful; but if not, there is serious cause for concern lest, gradually wearied by toil and hardship, he ultimately lose heart and fall into spiritual sloth » (2).

609. Vicars and Apostolic Prefects have a regular opportunity to assemble their clergy for conferences either before or after spiritual exercises.

CHAPTER III.

ON PREPARING FOR NEW MISSIONS.

610. A vicariate that is flourishing expands and gives rise to new missions. It is a source of joy for an Apostolic Vicar to propose new divisions to the Holy See, following careful preparation. The First Synod of China, with due reverence and assent, sets forth the mind of the Holy See on this grave matter: « We render due praise to all Apostolic Vicars who, in this manner... continually bring fresh growth to the kingdom of God

(1) Canon 303. — (2) « Maximum illud », A.A.S., vol. 1919, p. 443.

Decree

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 204

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 201]
[Main Text]
CLERI CONVENTUS — NOVAE PRAEPARANDAE MISSIONES 201

parant: eamque in rem si domesticorum adiutorum copia sibi
non suppetat, eos ex aliena religiosorum familia vel societate
libentissime accipere consueverunt » (1).

611. « At contra, quam non probandus ille foret qui Do-
minici agri partem, sibi assignatam ad excoldendum, tanquam
suam propriam possessionem haberet, quam prorsus nollet alienis
manibus attingi. Quanta vero subeunda esset divini iudicii
severitas, praesertim si—quod saepius contingere memoravimus—
christianis non ita multis circumfusa esset multitudo ethnicorum,
quibus quidem erudiendis quum ipse cum suis verbi ministris
non sufficeret, nollet aliorum operam advocatam adhibere » (2).

612. « Catholicae missionis praeses, cui nil aliud cordi sit
nisi Dei gloria et salus animarum, undique ad sanctissimum
munus adiutores, cum opus fuerit, conquirit, nec ii qui sint, suae
au alienae familiae aut nationis, quidquam pensi habet, dum
omni modo... Christus annuntietur » (3).

613. In proponenda divisione Vicariatus, Vicarius Apos-
tolieus Sacrae Congregationi de Prop. Fide adamussim exponat
omnia quae scitu necessaria sint, ad normam Instructionis Sacrae
Congregationis de Prop. Fide (4). Scilicet indicientur confinia
novorum vicariatum, numerus incolarum, haereticorum, catho-
licorum, catechumenorum, sacerdotum, seminaristarum, catechi-
starum, virginum, monialium, locorum sacrorum, scholarum,
hospitalium, orphanotrophiorum, catechumenatum; quibus
bonis materialibus nova missio dotetur ; indicetur locus residentiae
Vicariorum Apostolicorum ; num adsit collegium praeparatorium
vel Seminarium minus; denique omnia alia referantur quae
Sacra Congregatio de Prop. Fide cognoscere debet.

614. In designandis confinibus ratio habeatur, — quatenus
fieri potest,— limitum administrationis civilis scilicet Provinciae,
Praefecturarum vel Subpraefecturarum.

615. His normis, accedente S. Sedis approbatione, com-
ponatur iurisdictio etiam inter Missiones iam constitutas, ut
auferatur quodlibet incertum, et, optiori modo, christianorum
bono consulatur atque evangeli-zationis progressui.

616. Dubium quod forte occurrat, de finibus alicui Vicari-
ati vel Praefecturae statutis, ad S. Sedem deferatur.

(1) « Maximum Illud », A. A. S., a. 1919, pag. 443, sq.—(2) Ibid., pag. 444.—
(3) Ibid., pag. 444; Phil., I, 18.—(4) Coll., 1, n. 645.

26

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**TRANSLATION**

[Page 201]
[Main Text]
CLERGY ASSEMBLY — PREPARING NEW MISSIONS 201

prepare accordingly; and should they lack sufficient numbers of their own assistants, they have customarily been most willing to accept personnel from other religious families or societies » (1).

611. « On the contrary, how unacceptable would be the individual who treated the portion of the Lord’s field entrusted to him for cultivation as his own private possession, utterly refusing to allow it to be touched by others. How severe would be the divine judgement awaiting such a person, especially if—as we have noted on several occasions—the Christian community were surrounded by a large number of non-believers, whom he, together with his own ministers of the Word, would be unable to instruct, yet still refused to admit the assistance of others » (2).

612. « The head of a Catholic mission, whose sole concern is the glory of God and the salvation of souls, will diligently seek helpers from every quarter for this most sacred task whenever necessary, without regard to whether they belong to his own or to another religious family or nation, so long as Christ is proclaimed in every way » (3).

613. When proposing the establishment of a new Vicariate, the Apostolic Vicar shall submit to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (Propaganda Fide) a precise and comprehensive account of all matters necessary for its consideration, in accordance with the norms set forth in the Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (4). Specifically, the following must be indicated: the boundaries of the proposed Vicariates; the number of inhabitants, heretics, Catholics, catechumens, priests, seminarians, catechists, virgins, nuns, sacred sites, schools, hospitals, orphanages, and catechumenates; the material resources with which the new mission is to be endowed; the designated residence of the Apostolic Vicars; whether a preparatory college or minor seminary is present; and finally, any other information which the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith ought to know.

614. In determining boundaries, regard should be given, as far as possible, to existing limits of civil administration—namely, those of Provinces, Prefectures, or Sub-Prefectures.

615. With these norms, and subject to the approval of the Holy See, jurisdictional arrangements should also be established among missions already in existence, so as to eliminate any uncertainty and, in the best possible manner, safeguard the welfare of Christians and advance the progress of evangelisation.

616. Any doubt that may arise concerning the boundaries established for a particular Vicariate or Prefecture shall be referred to the Holy See.

(1) « Maximum Illud », AAS, vol. 1919, pp. 443 et seq.
(2) Ibid., p. 444.
(3) Ibid., p. 444; Philippians 1:18.
(4) *Collectanea*, vol. 1, no. 645.

26

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 205

--- TRANSLATION ---
[Page 202]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

TITLE III.
On the Preaching of the Word of God.

617. As taught by the Holy Mother Church and attested by all Catholic tradition, among the various means of spreading the faith, the preaching of the Word of God undoubtedly holds the foremost place. Indeed, our Lord Jesus Christ said not only to the Apostles but to all who follow in their footsteps: *Go forth and teach all nations* (1); *faith comes by hearing—how then shall they hear without a preacher?* (2); *The seed is the Word of God* (3); *whoever sows sparingly will also reap sparingly* (4).

Thus, the missionary must preach the Word, both in season and out of season, with all patience and teaching, earnestly seeking from God, through fervent and continual prayer, the desired fruit of preaching.

Let him listen to the Holy Spirit speaking: *Are not my words like fire, says the Lord, and like a hammer that breaks the rock in pieces?* (5). *So shall my word be which goes forth from my mouth: it shall not return to me void, but shall accomplish whatever I please, and prosper in the purpose for which I sent it* (6).

618. The Fathers of the Council, therefore, rightly commend and affirm those zealous missionaries who, like the first disciples of our Lord Jesus Christ, are steadfast in prayer and in preaching the Word. At the same time, they strongly censure any who, whether discouraged, negligent, or hindered by ignorance of the language, place their lamp under a bushel, thereby neglecting this most serious duty of preaching. Let them remember the words of Paul: *Woe to me if I do not preach the Gospel* (7).

619. The missionary must personally proclaim the Word of God; he must proclaim it unceasingly, not only when opportunities arise, but actively seeking occasions to preach.

620. While the missionary may indeed employ catechists, consecrated virgins, and devout lay Christians in the propagation of the faith, he must never forget that he himself bears the primary responsibility for fulfilling this office, regarding others as his assistants.

(1) Matt., XXVIII, 19. — (2) Rom., X, 14. — (3) Luke, VIII, 11. — (4) 2 Cor., IX, 6. — (5) Jer., XXIII, 29. — (6) Isa., LV, 11. — (7) 1 Cor., IX, 16.

Decrees

[Stamps]
[No stamps visible in the image]

[Margin notes]
[No marginal annotations visible in the image]

[Signatures]
[No signatures visible in the image]

[Archival references]
[No archival references visible in the image]

Page 206

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 203]

[Main Text]
PREACHING THE WORD OF GOD — ON THE MANNER TO BE OBSERVED

621. The missionary ought to be, like St. Stephen, full of grace and strength, and must not cease speaking the word. He should in no way align himself with those who believe that preaching is of no avail, or that pagans cannot truly be converted, since, as the Apostle bears witness, we know that God wills all men to be saved and to come to the knowledge of the truth (1). Indeed, they shall not be converted, and their salvation will be hopeless, if they never hear the truths of the faith.

622. Just as our Lord Jesus Christ came to seek and to save what was lost (2), and commanded: ‘Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature’ (3), so too apostolic men, moved by divine inspiration, do not wait passively but actively seek opportunities for preaching, eagerly seizing them whenever they arise.

CHAPTER I.
ON THE MANNER TO BE OBSERVED IN PREACHING.

623. Can. 1328.—No one may exercise the ministry of preaching unless he has received a mission from a legitimate superior, with specific faculty granted, or has been entrusted with an office to which the duty of preaching is attached by sacred canons.

624. 1°. ‘No one is to be compelled to embrace the Catholic faith’ (Can. 1351).

2°. Thus, while respecting the freedom of each individual, missionaries should bear in mind the words of Christ in the parable of those invited to the wedding feast: ‘Go out into the highways and hedges and compel them to come in, that my house may be filled’ (4).

3°. Likewise, charitable works should be carried out in accordance with the spirit of the Apostles, whose primary aim is to relieve the destitution of the poor. Yet prudence must be exercised; even if such works open the way to conversion, this conversion must always remain free and sincere.

625. Preaching to non-Christians shall be conducted publicly, and occasionally also privately, but always in accordance with the norms established by Bishops for their respective territories. In whatever manner it is undertaken, whether publicly or privately, the missionary should employ what is fitting and proper, following in the footsteps of our Saviour, who began

(1) 1 Tim., II, 4.—(2) Luke, XIX, 10.—(3) Mark, XVI, 15.—(4) Luke, XIV, 23.

[Margin notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 207

--- TRANSLATION ---
[Page 204]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
to act and to teach. A missionary’s proven way of life confers great authority among the people: it commands their admiration and wins their goodwill.

626. In urban centres, especially where there are numerous higher-level schools, it is commendable to establish conference halls as a means of spreading the faith. However, the missionary who takes upon himself the weighty responsibility of elucidating Christian doctrine, refuting the superstitions of non-Christians, and countering the erroneous opinions of Protestants, must be adequately equipped with learning and eloquence suited to this task.

There is debate regarding the usefulness of public preaching in open spaces or in hostels. Generally, in China, this method has not been employed, except in rare instances.

The Fathers of the Council do not reject this mode of preaching, which was once regarded as classical in ecclesiastical history; rather, they allow Ordinaries the liberty to judge its appropriateness within their respective territories. Therefore, such action should not be undertaken without the permission of superiors.

627. Since the Chinese people hold the principle of association in high regard, and are naturally inclined towards fellowship and communal bonds, it is highly beneficial to celebrate and demonstrate through instruction the unity of the Holy Mother Church, by which Christians at all times and in all places constitute one sacred and universal family, perfected in the communion of saints. In this manner, the truth of the Catholic Church shines forth more clearly—even more so than through debate—against the countless sects of Protestantism.

*628. 1º. Missionaries should ensure that non-Christians who seek them out are received with kindness and respect. After brief introductory remarks and courteous formalities, the missionary should immediately, with all humility and prudence, direct the conversation towards divine truths. They should gently instil in their interlocutors the desire to attend to their eternal salvation while they have the time, to recognise and love God the Creator, and to renounce superstition.

2º. When preaching to non-Christians, missionaries should employ a simple yet dignified style of speech: for God ordinarily converts peoples through the humility and simplicity of preaching, rather than through subtle disputations or the lofty terms of human wisdom. After delivering an appropriate address, missionaries should preferably provide them with books that refute their superstitions, so that they may read, understand, and reflect upon them personally. The missionaries should affirm that it is not their purpose to dispute or argue, but solely to teach the Catholic faith and impart salvific instruction.

Decrees

[Margin Notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 208

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 205]

[Main Text]
METHODS TO BE OBSERVED IN PREACHING — CATECHISM

629. Finally, preachers must strive with all diligence to be a good example to pagans and to live peaceably among them, ensuring that they do no harm whatsoever.

630. In sermons delivered to the Christian populace, whether during or outside the period of missions, missionaries should carefully avoid making their preaching consist solely or primarily in reproving vices and sinful behaviour. Certainly, such moral admonition has some effect; but what is most beneficial to our Christians—and what they stand in greater need of—is a clear, simple, firm explanation of the doctrines they are required to believe and of the commandments they are bound to observe, directly applicable to everyday life.

631. So that this kind of instruction may be adapted to the understanding of all, even the unlearned, "with angelic simplicity," missionaries "should never approach preaching without due preparation—namely, reading, study, meditation, and prayer." For this purpose, the golden *Catechism issued by decree of the Council of Trent for parish priests* will prove highly valuable, and its frequent use is essential for missionaries.

CHAPTER II.

ON CATECHETICAL INSTRUCTION
TO BE GIVEN BEFORE AND AFTER BAPTISM.

I. ON CATECHETICAL INSTRUCTION.

632. Can. 1329.—It is a proper and most serious duty, especially of pastors of souls, to ensure the catechetical instruction of the Christian people.

This obligation laid down in the canon is all the more pressing in missionary contexts, where not only must existing Christians be preserved, but new converts must also be brought into the Church. Those admitted among the catechumens must therefore be diligently instructed in the Christian faith, trained in the Christian way of life, and supported in every possible way following baptism.

633. Broadly speaking, catechumens are regarded, and are enrolled as such, only those who, having removed idols and other superstitious objects from their homes, publicly express their intention to embrace the Catholic religion through some formal act.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 209

--- TRANSLATION ---
[Page 206]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
If idols belong specifically to individuals, they may neither be kept in the home nor passed on to other pagans, even within the same family; rather, they must either be destroyed or handed over to the missionary. If any such objects display artistic merit or serve as historical documentation, they shall be preserved in the mission museum. Should they be valued for their antiquity or exceptional craftsmanship, they may then be sold as works of art.

However, if the aforementioned superstitious objects belong to another person’s property, the faithful are indeed obliged to remove them from their own homes; but they may lawfully transfer them to other members of the family to whom they properly belong, or may admonish those individuals to remove and take possession of them themselves (1).

634. 1º. Religious instruction must be adapted to the individual and to the circumstances; it may be shortened for the uneducated and the elderly. Nevertheless, except in cases of urgent necessity (2), no person shall be baptised unless thoroughly instructed (3), having a clear understanding of the falsity of superstitions, the mysteries of the faith, the Lord’s Prayer, the Decalogue, the precepts of the Church, the effects of Baptism, the acts of the theological virtues, and being able to confess sins correctly and be safely admitted to the Holy Synaxis, in accordance with canon 753, § 2 (4).

2º. Regarding the timing of instruction, two extremes must be avoided, and great prudence is required so that Baptism is conferred neither too soon nor too late, but at the appropriate time.

For if administered too early, “before adequate instruction,” those newly baptised are often among the worst Christians: even if they do not entirely reject the Christian religion, they generally abandon all obedience. “Experience has shown that worse Christians are not found than those who were admitted to Baptism before receiving proper instruction. For just as easily as they assumed the name of Christ, so too do they most frequently renounce Him; and, what is more lamentable, they become far worse than before their Baptism, and are entirely resistant to correction” (5).

On the other hand, if delayed too long, there is risk that catechumens may grow weary, lose heart, and abandon the holy undertaking, ultimately turning away from the Christian religion.

Therefore, nothing is more advisable than to allow instruction to mature fully, encouraging each individual diligently to learn the doctrine, so that—

(1) Syn. Sutch., c. X, n. 31.—(2) Can. 752, § 2.—(3) Can. 752, § 1.—
(4) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883: Coll., 2, n. 1606, XVII.—(5) Instr. *Postremo munere*, Benedict XIV, 28 Feb. 1747; Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 210

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 207]
**[Main Text]**
CATECHETICAL INSTRUCTION — CATECHUMENATE

Within the prescribed period, when the missionary examines the knowledge of each individual, he should find most sufficiently instructed and worthy of baptism: for no one may be baptised whom the minister has not examined and judged adequately prepared.

635. Before baptism, catechumens should be trained in the Christian life for a certain period, to be determined according to individual circumstances and local conditions (1).

636. After receiving baptism, neophytes—being still infants in faith—should be cared for with particular attention and affiliated to the nearest Christian community. During the time of mission activity, they should be examined on doctrine and, if necessary, receive supplementary instruction, especially in preparation for the reception of Confirmation.

II. ON CATECHUMENATES.

637. Since it is well established that houses specifically designated for the instruction of catechumens are highly beneficial, ordinaries should strive, as far as possible, to ensure that such houses, where feasible, are properly and formally established (2).

Where, however, due to local constraints, it is not possible effectively to promote the foundation of a catechumenate, at least care should be taken to designate one or more houses where catechumens—especially in the evening, but with due caution—may gather and receive instruction from an appointed catechist. Nevertheless, since such houses are often located at a considerable distance from the missionary’s residence, frequent pastoral visits by the missionary are essential to prevent the development of improper practices or abuses which might hinder the desired spiritual outcomes. The missionary should diligently supervise the catechists and continually encourage their efforts.

638. Pagans who declare their desire to become Christians should be received kindly. However, they should not be admitted unless motivated by a sincere and honourable intention and of good repute. It is further desirable that they be regularly recommended by a long-standing or trustworthy Christian who will act as their sponsor or surety.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, XVII.—(2) Instr. S. C. de Prop. Fide, 8 Sept. 1869; Coll., 2, n. 1346, § 40.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 211

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 208]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
639. As stated above, catechumens should be diligently instructed and tested, so far as possible, in order that their natural motivation may be transformed into a supernatural one; and no one should be baptised unless there is already clear evidence of their proper intention. The Church seeks not merely the baptised, but those who are truly and fully converted.

640. Certain particular precautions must be observed for the successful conduct of the catechumenate:
1°. Catechumens should not be gathered together in excessive numbers at one time;
2°. As has salutarily become customary in many mission regions, only those should be assembled in the catechumenate house who, having been taught by catechists sent by the missionary, have already learned to recite the usual prayers at home: in this way, the missionary will gain time and thus be more easily able to instruct all;
3°. The missionary himself should be present and personally impart Christian doctrine to the catechumens and instruct them; for this reason, even if they appear diligent, catechists should not be relied upon exclusively;
4°. The daily schedule of instruction and internal discipline should be clearly established and carefully observed by all.

641. A neophyte should not be left unattended immediately after baptism, but should be further prepared for confession and communion, and strengthened in faith and holiness of life by whatever means are most effective.

TITLE IV.
On the Establishment of the Church and Indigenous Clergy.

642. What the Holy See teaches regarding the preparation of the Church through an indigenous clergy is recalled to mind and commended for practical implementation by the First Plenary Council of China: “Since the Catholic Church of God is universal and foreign to no people or nation, it is fitting that from each nation there arise sacred ministers who will serve as teachers of divine law and guides along the path to salvation for their own people” (1).

643. “Those who govern Religious Orders or Institutes engaged in foreign missions…, when sending out their missionaries,

(1) «Maximum illud», A.A.S., vol. 1919, p. 445.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 212

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 210]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
648. For the establishment of an indigenous ecclesiastical clergy, preparatory colleges for nurturing vocations and seminaries in which the new clergy may grow and increasingly develop in piety and learning are above all necessary—indeed, essential. No other institutions should ever be established to the detriment of seminaries, which hold the foremost place among the various necessities of the vicariate.

CHAPTER I.
ON THE PREPARATORY COLLEGE.

649. Priests, especially those responsible for the care of souls, must take the greatest care to send boys who show signs of an ecclesiastical vocation to suitable schools entirely separate from the seminary, where these boys may be specially protected from the contagion of the world, formed in piety, imbued with elementary studies, and nurtured in the divine seed of their vocation (1).

650. In these same schools or colleges, pupils shall pursue their studies according to the standard of the lower primary school curriculum established by the Chinese Government; however, religious instruction must occupy the principal place, and it must be taught with the utmost diligence, adapted appropriately to the aptitude and age of each individual (2).

651. Those who, upon completion of this course of study, are found to possess the necessary qualities, shall be proposed for admission to the Minor Ordinary Seminary, but shall not be admitted without its consent; the same requirement applies regarding admission to the Major Seminary (3).

CHAPTER II.
ON SEMINARIES IN GENERAL.

652. 1°. Each mission shall have a seminary or college, located in a suitable place chosen by the Ordinary, in which, according to available

(1) Can. 1353: Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll. 2, n. 1606, IV, 1–2; S.C. Consistorialis, Circular Letters, 16 Jul. 1912, A.A.S., vol. 1912, p. 491 et seq.; Epist. Pii XI ad Card. Bisleti, 1 Aug. 1922, A.A.S., vol. 1922, p. 449. —
(2) Can. 1364, n. 1. — (3) Can. 1363, § 1; Syn. Sutch. 1803, c. VIII, 1; Instr. S.C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, IV, 1, Coll., 2, n. 1606.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 213

--- TRANSLATION ---

[Page 211]

[Main Text]
COLLEGIUM PRAEPARATORIUM — SEMINARIES IN GENERAL 211
a definite number of young men be prepared for the clerical state, according to the extent of available faculties and the scope of the Mission (1).

2°. Care must be taken that, in missionary territories—unless students are to be sent to a foreign or central seminary—two seminaries should be established: a smaller one for boys being instructed in basic literacy, and a larger one for students pursuing philosophy and theology (2).

653. Catechumens, children born out of wedlock, or those whose parents are of ill repute; those suffering from serious and visible bodily defects or from grave internal illness; those who are excessively frail in health; those bound by valid espousals before the Church, as well as those bound by invalid espousals from which they are unable to free themselves—shall not be admitted, without prior consultation with the Sacred Congregation de Propaganda Fide (3).

654. Seminary candidates should be drawn not only from humble social conditions, but also from families distinguished by noble birth, public office, or substantial means. Such families should be encouraged to respond favourably to their children’s vocations, being made aware of the spiritual merit they thereby acquire before God, and of the honour conferred upon them through the royal dignity of the Christian priesthood.

655. Before admission, candidates must present documentation verifying the legitimacy of their birth, proof of baptism and confirmation received, testimonials regarding their life and conduct, and records of examinations most recently passed, etc., etc. (4).

656. Canon 1363 — § 3. Those dismissed from other seminaries or from any religious institute shall not be admitted unless the Bishop has first secretly obtained information from Superiors or others concerning the reason for dismissal, as well as regarding the dismissed person’s morals, character, and aptitude; and unless he has ascertained definitively that nothing exists in the individual incompatible with the priestly state. Superiors are morally obliged, under grave responsibility of conscience, to supply such information truthfully.

657. Canon 1371. — Those who are unruly, incorrigible, or seditious; those who, due to their morals or disposition, appear unsuited to the ecclesiastical state; likewise, those who make so little progress in their studies that there is no reasonable hope of their acquiring sufficient knowledge; and especially those who may have committed offences against good morals or the faith—shall be dismissed from the seminary.

(1) Canon 1354, § 1.—(2) Canon 1354, § 2; Apostolic Letter *Maximum illud*; S.C. for Seminaries and Universities, 26 April 1920.—(3) Canon 1363, § 1.—(4) Canon 1363, § 2.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 214

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 212]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT III.
DE ORDINARIİ MUNERE.

658. ¹º Can. 1357. — § 1. Episcopi est omnia et singula quae ad rectam Seminarii dioecesani administrationem, regimen, profectum necessaria et opportuna videantur, decernere, eaque ut fideliter observentur, curare, salvis praescriptionibus a Sancta Sede pro casibus peculiari bus latis.

²º Can. 1357. — § 2. Potissimum studeat Episcopus frequenter Seminarium ipse per se visitare, in institutionem quae alumnis traditur sive litterariam et scientificam sive ecclesiasticam sedulo vigilare, et de alumnorum indole, pietate, vocatione ac profectu pleniorem sibi comparare notitiam, maxime occasione sacrarum ordinationum.

³º. Unumquodque Seminarium suas leges scriptas vel impressas habeat ab Ordinario approbatas, in quibus quid agere, quid observare debeant, doceantur tum qui in eodem Seminario in spem Ecclesiae instituuntur, tum qui in horum institutionem operam suam inpendunt; sed nec ipse Ordinarius leges a praedecessoribus latas facile mutet aut mutari ab aliis permittat.

⁴º. Eodem tenetur onere Ordinarius, qui alumnos in alieno Seminario vel in Seminariorum centrali aut regionali habet, atque in primis invigilare debet, ne quis sacris initietur Ordinibus, quin probatissimae vitae et competentis scientiae specimina dederit.

659. Ordinarii cum scientiarum ordinem tum textus et auctores, etiam linguae sinicae, de consilio consultorum suorum pro Seminariorum, statuant, nec, ipsis inconsultis, magistris ea mutare liceat (1).

CAPUT IV.
DE MODERATORIBUS ET MAGISTRIS.

660. Can. 1358. — Curandum ut in quolibet Seminarium adsint rector pro disciplina, magistri pro instructione, oeconomicus pro curanda re familiarì, a rectore distinctus, duo saltem confessarii ordinarii et director spiritus.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883, Coll., 2, n. 1606, IV, 6.

Decreta

[Anotações marginais]
(Nenhuma anotação marginal visível)

[Carimbos]
(Nenhum carimbo visível)

[Assinaturas]
(Nenhuma assinatura visível)

[Referências arquivísticas]
(Nenhuma referência arquivística visível)

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 212]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER III.
ON THE DUTIES OF THE ORDINARY

658. ¹º Canon 1357. — § 1. It is the responsibility of the Bishop to determine all matters deemed necessary and appropriate for the proper administration, governance, and advancement of the diocesan seminary, and to ensure that these are faithfully observed, without prejudice to any specific directives issued by the Holy See for particular cases.

²º Canon 1357. — § 2. The Bishop should especially make every effort to visit the seminary frequently in person, diligently oversee both the literary, scientific, and ecclesiastical instruction provided to students, and acquire thorough knowledge of the character, piety, vocation, and progress of each seminarian, particularly in anticipation of their ordination to sacred orders.

³º. Each seminary shall possess written or printed statutes approved by the Ordinary, specifying what actions and observances are required of both those being formed for the Church within the seminary and those entrusted with their education; however, the Ordinary himself must not readily alter laws established by his predecessors, nor permit others to change them.

⁴º. The same obligation applies to the Ordinary who sends his students to a foreign seminary or to a central or regional seminary; above all, he must ensure that no candidate is admitted to sacred orders unless he has demonstrated exemplary conduct and sufficient scholarly attainment.

659. The Ordinaries, in consultation with their appointed advisers, shall establish the curriculum, as well as the texts and authors— including those relating to the Chinese language—appropriate for seminaries; and teachers shall not be permitted to alter these provisions without prior consultation with such advisers.¹

CHAPTER IV.
ON SUPERVISORS AND TEACHERS

660. Canon 1358. — Care must be taken that in every seminary there be present: a Rector responsible for discipline; teachers responsible for instruction; a bursar (distinct from the Rector) responsible for financial and domestic affairs; at least two regular confessors; and a spiritual director.

¹ Instr. S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, Collectanea, vol. 2, no. 1606, IV, 6.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---
*Note: All terminology has been rendered in accordance with British English conventions (e.g., "bursar" rather than "business manager", "Ordinary" as the canonical term for a diocesan bishop or ecclesiastical authority). Latin canonical terms (e.g., *Rector*, *spiritual director*) have been preserved where standard in academic ecclesiastical discourse. The footnote reference has been modernised for clarity while retaining the original archival citation format.*

Page 215

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 213]
ORDINARY DUTIES — MODERATORS AND TEACHERS

[Main Text]
In missions, this prescription should be observed in the best manner possible.

661. Can. 1360.—§ 1. In accordance with the directive of canon 891, priests who excel not only in learning but also in virtue and prudence should be appointed to the offices of rector, spiritual director, confessor, and teachers in the seminary, so that they may benefit the students both by word and example.
§ 2. All members of the seminary are bound to obey the rector in the performance of his duties.

662. Can. 1361.—§ 1. In addition to the ordinary confessors, other confessors should be designated to whom students may have free access.
§ 2. If these confessors reside outside the seminary, and a student requests to consult one of them, the rector shall arrange for the meeting without enquiring into the reasons for the request or showing any reluctance; if the confessors reside within the seminary, the student may approach them freely, provided that seminary discipline is maintained.
§ 3. When a decision is being made regarding the admission of a student to holy orders or his expulsion from the seminary, the votes of confessors shall never be sought.

663. The superior of the seminary should not hear the sacramental confessions of his own students residing in the same house, unless the students themselves spontaneously request it for grave and urgent reasons in particular cases (1).

664. 1°. It is highly desirable that, in accordance with canon 1359, even in China, pairs of priestly committees be established: one for matters of discipline, the other for the administration of temporal goods.
2°. However, given the scarcity of missionaries, such committees cannot currently be established anywhere, or at most in very few places; therefore, the Ordinary should appoint his own consultants for the aforementioned purposes—discipline and the administration of temporal goods—and should seek their advice in matters of greater importance.

665. Rectors of seminaries within the same region or belonging to the same Society should, with the consent of the Ordinaries, hold periodic meetings whenever these can be conducted conveniently and to significant spiritual advantage. At such gatherings, major issues pertaining to the seminaries should be discussed and decided upon through mutual consultation (2).

(1) Can. 891.—(2) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883; Collectanea, Vol. 2, n. 1606, IV.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 216

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 214]
LIBER IV.—DE EVANGELIZATIONIS OPERE

CAPUT V.
DE INTERNA DISCIPLINA.

666. Curent Ordinarii, congrua congruis referendo, ut alumni Seminarii observent ea quae in canone 1367 assignantur.

667. Curent etiam ut quotidie sanctissimum Sacramentum visitent, lectionem spiritualem, examen particulare, tertiam rosarii partem in communi habeant, nec recollectionem mens-truan, quantum fieri potest, omittant.

668. 1°. Seminarii rector et alii omnes moderatores sub eius auctoritate curent ut pietas non minus quam scientia in clericis floreat, ut alumni statuta ab Ordinario probata studio-rumque rationes adamussim servent ac spiritu vere ecclesiastico imbuantur (1).

2°. Saepius eis verae et christianae urbanitatis leges tradant, cosque exemplo suo ad illas colendas excitent; hortentur praeterea ut praecepta hygienica, vestium et corporis munditiam et quandam in conversando comitatem cum modestia et gravitate coniunctam, iugiter servent.

3°. Sedulo vigilent ut magistri suo munere rite fungantur (2).

669. Ne permittant ut alumni desides et otiosi recreationis integrum tempus transigant, sed variis corporis exercitationibus, ut honestis ludis, hortorum cultura aut arte gymnastica, etc., occupentur.

CAPUT VI.
DE EXAMINIBUS.

670. 1°. Bis in anno in Seminario minori, et, saltem semel, in maiori, fiant examinationes communes, praesentibus, quantum ferunt adiuncta, Ordinario, Superiore, et aliis, si qui adsint,

(1) Can. 1369, § 1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Can. 1369, §§ 2 et 3; Cfr. S. C. Consistorialis Litteras Circulares 16 Iulii 1912, n. 13, A. A. S., a. 1912, p. 497.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo ou selo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 214]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER V.
ON INTERNAL DISCIPLINE.

666. Ordinarys shall ensure, by applying appropriate measures to corresponding cases, that seminary students observe the regulations set forth in canon 1367.

667. They shall likewise ensure that students make a daily visit to the Most Holy Sacrament, engage in spiritual reading, perform a particular examination of conscience, recite one-third of the Rosary collectively, and do not omit monthly recollection days as far as possible.

668. 1°. The rector of the seminary and all other moderators under his authority shall ensure that piety flourishes among clerics no less than learning, that students strictly adhere to the statutes approved by the Ordinary and to the prescribed course of studies, and that they be imbued with a truly ecclesiastical spirit (1).

2°. They shall frequently instruct students in the principles of genuine Christian courtesy, encouraging them through their own example to cultivate such virtues; furthermore, they shall urge students always to observe hygienic rules, cleanliness of body and clothing, and a certain affability in social conduct, combined with modesty and seriousness.

3°. They shall diligently oversee that teachers properly fulfil their duties (2).

669. They shall not allow students to spend the entire recreation period in idleness and sloth, but rather engage them in various physical exercises, such as wholesome games, gardening, or gymnastics, among other activities.

CHAPTER VI.
ON EXAMINATIONS.

670. 1°. In the minor seminary, common examinations shall be held twice annually; in the major seminary, at least once a year. These shall take place in the presence, as circumstances permit, of the Ordinary, the Superior, and any others who may be present.

(1) Canon 1369, §1: Syn. Sutch. 1803, c. VIII, V. — (2) Canon 1369, §§2 and 3; cf. Sacred Congregation for the Consistory, Circular Letters, 16 July 1912, no. 13, A.A.S., vol. 1912, p. 497.

Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 217

--- TRANSLATION ---
[Page 215]

[Main Text]
INTERNAL DISCIPLINE — EXAMINATIONS — DUAL SEMINARY 215
to priests, regarding the subjects on which students have studied during the preceding semester or throughout the entire year (1).
2°. The results of these examinations shall be recorded in writing and preserved in the archive (2).

CHAPTER VII.
ON THE MINOR SEMINARY.

671. 1°. Students shall be admitted to the Seminary only after completing the preparatory course of studies outlined above.
2°. The duration and structure of the curriculum in the Minor Seminary shall be determined by the Ordinary, in consultation with his advisers.

672. In the lower classes of the Seminary—and thus in the Minor Seminary:
1°. Instruction in religious discipline shall hold the foremost place, to be taught with the greatest diligence, adapted appropriately to the aptitude and age of each student;
2°. Students shall acquire a thorough knowledge of Latin and their native language;
3°. Instruction in other disciplines shall be such as is suitable for the general cultural formation of all, and appropriate to the clerical state within the Chinese region where students are destined to exercise sacred ministry (3).
4°. Latin shall be taught in a manner that adequately prepares students for the study of philosophy and theology; accordingly, instruction shall include authors of the Golden Age, the Holy Fathers, as well as certain liturgical hymns and selected readings from the Roman Breviary, not excluding these latter elements.

CHAPTER VIII.
ON THE MAJOR SEMINARY.

673. Can. 1365.—§ 1. Students shall devote themselves to rational philosophy and its allied disciplines for at least a full two-year period.

(1) S.C. Sem. et Univ., 26 Apr. 1920. X; Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—
(2) Syn. Sutch., 1803, c. VIII, n. III.—(3) Can. 1364,

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 218

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 216]
BOOK IV.—ON THE WORK OF EVANGELISATION

§ 2. The theological course shall last at least a full four years and shall include, in addition to dogmatic and moral theology, the study of Sacred Scripture, ecclesiastical history, canon law, liturgy, sacred eloquence, and ecclesiastical chant.

§ 3. Instruction in pastoral theology shall also be provided, together with practical exercises particularly on the methods of teaching the catechism to children and others, hearing confessions, visiting the sick, and assisting the dying.

674. The First Synod of China strongly urges Ordinaries to extend, by suitable means, the studies of those seminarists who excel in intellectual and physical ability.

675. 1°. In the appointment to teaching positions in philosophy, theology, and canon law, other things being equal, preference shall be given—according to the judgment of the Ordinary and the Seminary’s consultors—to those who hold a doctoral degree from a university or faculty recognised by the Holy See, or, in the case of religious, to those who possess an equivalent certification from their Major Superiors.

2°. Professors shall treat the studies of rational philosophy and theology, and the instruction of students in these disciplines, entirely according to the method, doctrine, and principles of the Angelic Doctor [St Thomas Aquinas], adhering faithfully to them.

3°. As far as possible, care should be taken that there be distinct instructors for Sacred Scripture, dogmatic theology, moral theology, and ecclesiastical history.

676. Whenever seminarists reside outside the seminary for any reason, they shall, as far as possible, be entrusted to a pious and suitable priest, who shall supervise them and guide them in piety.

677. Parents of seminarists shall be reminded to contribute financially, according to their means, towards the expenses incurred by the Mission for the education and formation of their sons.

678. In the establishment of bursaries, as in all other benefactions, donors should refrain from imposing excessively burdensome conditions. Indeed, to avoid serious difficulties, no correspondence should exist between the benefactor and the seminarist benefiting from the foundation; instead, all arrangements shall be conducted between the Rector of the Seminary and the benefactor, without the knowledge of the student.

(1) Can. 1366; Leo XIII, Encyclical *Aeterni Patris*, 4 August 1879; Pius X, Encyclical *Pascendi*, 8 September 1907; Motu Proprio *Sacrorum Antistitum*, 1 September 1910, A.A.S., vol. 1910, p. 655 et seq.; Motu Proprio *Doctoris Angelici*, 29 June 1919; Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, *Collectanea*, 2, n. 1606, IV, 60. — (2) Can. 1370, 972, § 2.

Decrees

Page 219

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 217]

[Main Text]
SEMINARIES — THE APOSTOLIC WORK OF CHRISTIANS

679. Can. 1362.—The revenues of legacies designated for the education of clerics may be assigned to students duly admitted into a seminary, whether major or minor, even if they have not yet received clerical tonsure, unless the foundation statutes expressly provide otherwise.

680. If it is not possible to establish a major seminary within his own vicariate, or if adequate instruction—particularly in philosophical and theological disciplines—is lacking in an existing seminary, the Apostolic Vicar shall send his students to another seminary, or, where available, to a central or regional seminary (1).

CHAPTER IX.
ON REGIONAL SEMINARIES.

681. With dutiful and obedient disposition, the First Plenary Council of China accepts the Instructions and Norms which will be issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith concerning the establishment and governance of regional seminaries.

TITLE V.
On the apostolic work of Christians.

682. It is certainly the proper duty of the missionary, whenever he finds pagans ready to listen, to proclaim the Kingdom of God to them personally and directly through the Gospel. Yet experience clearly demonstrates to all that those sheep which are not of this fold must be actively sought out and brought to Christ. The principal means toward this holy endeavour lies in the missionary’s exhorting and encouraging Christians to bring their relatives and friends to the missionary.

683. It is of the utmost importance that Christians be imbued with this apostolic spirit—namely, that they be motivated to convert their fellow countrymen—so that a movement arising spontaneously may spread ever more widely and draw a great number of unbelievers into the Church.

(1) Can. 1354, § 3; Letter of Pius XI to the Eminence Cardinal Bisleti, 1 August 1922, A.A.S., vol. 1922, p. 449.

[Archival References]
26

Page 220

--- TRANSLATION ---

[Page 218]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

684. Certain among the older Christians, who presume to establish themselves as a "castrum" (in French, *caste*), and for a time look down upon new converts, ought diligently to be admonished that, having set aside all false opinions, they may be stirred by the holy charity of Christ to promote the spread of the faith.

685. In public sermons, private conversations, and especially in the tribunal of penance, missionaries should strive to encourage all Christians entrusted to them to work towards the conversion of pagans, and to kindle within their hearts sparks of apostolic zeal.

686. Yet not all are to be urged in the same manner to undertake this divine task. Indeed, there is little or no hope in those Christians who show scant concern for their own salvation, or who otherwise exhibit spiritual tepidity.

Therefore, the work of converting infidels should above all be entrusted to the most exemplary faithful of both sexes. To inflame them, they must be carefully instructed in the grounds by which Christians are bound to labour for the salvation of the heathen; how their own ease should be less pleasing to them than the urgent needs of others; particularly, what weight of heavenly glory God has ordained for His apostles; by what means unbelievers may gradually be drawn to faith; what difficulties commonly arise, and how these may be overcome; what degree of gentleness, patience, and perseverance is required; and how essential it is to unite apostolic zeal with prudence and obedience to superiors, among other considerations.

687. Since the conversion of pagans is a supernatural work, above all they must pursue the path through which divine grace—abundant and efficacious—is bestowed upon humanity. This path is fervent, humble, and persevering prayer.

The missionary, therefore, should frequently and earnestly implore divine assistance, and exert every effort so that the Christians under his care persistently entreat God for the salvation of the pagans.

And whenever opportunity arises, we cannot but urge—repeatedly and insistently—that missionaries endeavour to establish and propagate among the faithful the Apostleship of Prayer, or confraternities dedicated to the conversion of pagans. For these possess an inherent power to awaken apostolic zeal and to move members collectively toward works of mercy, both spiritual and corporal.

Decrees

[Margin notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival references]
(No archival references visible)

Page 221

--- TRANSLATION ---
[Page 219]

[Main Text]
THE APOSTOLIC WORK OF THE FAITHFUL — AMONG THE MISSIONS

Likewise, taking this opportunity, the First Synod of China most earnestly commends to all missionaries and all Christians the most excellent work established by the Reformed Order of Cîteaux, known as the Association of Masses and Prayers for the Conversion of the Far East. All are strongly encouraged to enrol their names in this highly beneficial association.

688. Finally, let missionaries and Christians understand that in this matter they will more easily, swiftly, and surely achieve successful outcomes through example rather than through words alone.

They should therefore strive by every means possible to win over the esteem of non-Christians—and of our holy religion—through good conduct, integrity, and the practice of all virtues, and to bind their hearts to themselves through kindness, patience, and charity. In this way, such prepared individuals will gradually be led to open their ears to the truth of Christianity.

TITLE VI.
On Relations Among Missionaries.

CHAPTER I.
ON RELATIONS BETWEEN DIFFERENT MISSIONS.

689. The primary foundation of the bond of unity which ought to exist and be diligently preserved between different missions is the tie of fraternal charity. For through this bond, all evangelising workers, under the leadership of the Vicar of Our Lord Jesus Christ, form one family, striving with greater intensity and efficacy towards the same end: to lead pagans to the true faith and to foster Christian piety towards God. Thus, before the eyes of all—believers and unbelievers alike—they manifest that divine sign spoken of by Christ: *By this shall all know that you are my disciples, if you have love one for another* (1).

690. Therefore, the Fathers of the First Synod of China, rejoicing with holy joy, greatly praise the full harmony now existing among the various missions, and fervently exhort all to preserve and strengthen it.

(1) John, 13:35.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 222

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 220]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
aeque in posterum floreat, et, si fieri possit, augeatur, omnes vehe-
menter adhortantur. Unitas fidei et regiminis, quae est vita
nostra, et, communionem gratiae divinae, ad ferendos quampluri-
mos fructus nos impellit, animorum consensu exterius se ostendit;
ideoque semper et ubique inter filios lucis hic conspirans consen-
sus splendescere debet.

691. Duobus praecipue mediis conglutinatur et fovetur
haec mirabilis concordia, uno positivo, altero negativo: nempe
mutuis auxiliis, et mutuo de alienis animi malis silentio. No-
minatim magno in honore apud omnes sit fraterna hospitalitas.
Nemo, etiam excusatione historiae scribendae, sibi tantum sumat
ut edat libros, qui animos disiungant aut caritati fraternae quo-
cunque modo officiant.

692. Itaque saepe saepius mente recolantur sancta divi
Pauli verba: Obsecro... vos... ut digne ambuletis vocatione qua
vocatis estis, cum omni humilitate et mansuetudine, cum patien-
tia, supportantes invicem in caritate, solliciti servare unitatem
spiritus in vinculo pacis. Unum corpus et unus spiritus, sicuti
vocati estis in una spe vocationis vestrae; unus Dominus, una
fides, unum baptisma; unus Deus et Pater omnium, qui est super
omnes et per omnia et in omnibus nobis (1).

Peculiaris inter missionarios urbanitatis et caritatis officia
idem Apostolus perfecte expingit inculeatque: Caritate frater-
nitatis invicem diligentes, honore invicem praevenientes...
Necessitatibus sanctorum communicantes, hospitalitatem sectan-
tes... Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus. Idipsum
invicem sentientes (2).

CAPUT II.

DE RELATIONIBUS CUM SINENSIBUS IN GENERE.

693. Missionarii benevolas cum Sinensibus consuetudines
iungant, omnia omnibus facti, ac memores verborum D.N.I.C.
cum publicanis et peccatoribus discumbentis: Non necesse
habent sani medico, sed qui male habent: non enim veni vocare

(1) Eph., IV, 1–6. — (2) Rom., XII, 10–16.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

--- TRANSLATED TEXT ---
[Page 220]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
that it may continue to flourish in the future, and, if possible, grow ever stronger, all are earnestly exhorted. The unity of faith and governance, which is our very life, and the communion of divine grace—impelling us to bear abundant fruit—manifests itself outwardly through the harmony of souls; thus, this unanimous accord should always and everywhere shine forth clearly among the children of light.

691. This remarkable concord is principally strengthened and nurtured by two means, one positive and the other negative: namely, mutual assistance, and mutual silence regarding others’ inner failings. Particularly, fraternal hospitality should be held in high esteem among all. No one should, even under the pretext of writing history, presume to publish books that divide hearts or in any way undermine fraternal charity.

692. Therefore, let them frequently recall in their minds the sacred words of Saint Paul: “I beseech you… to walk worthily of the vocation by which you are called, with all humility and gentleness, with patience, bearing with one another in love, being diligent to preserve the unity of the Spirit in the bond of peace. One body and one Spirit, even as you were called in one hope of your calling; one Lord, one faith, one baptism; one God and Father of all, who is above all, and through all, and in all of us” (1).

The same Apostle perfectly sets forth and impresses upon us the particular duties of courtesy and charity among missionaries: “Being kindly affectioned towards one another with brotherly love, preferring one another in honour… sharing in the needs of the saints, pursuing hospitality… rejoicing with those who rejoice, weeping with those who weep. Being of the same mind toward one another” (2).

CHAPTER II.

ON RELATIONS WITH THE CHINESE IN GENERAL.

693. Missionaries shall cultivate benevolent relations with the Chinese, becoming all things to all people, mindful of the words of Our Lord Jesus Christ when He dined with publicans and sinners: “They that are whole have no need of a physician, but they that are sick: for I am not come to call the righteous, but sinners.”

(1) Ephesians, IV, 1–6. — (2) Romans, XII, 10–16.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 223

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 221]

[Main Text]
NECESSITY CONCERNING MISSIONS — IN RELATION TO THE CHINESE

Christ said: "I came not to call the righteous, but sinners" (1). It is therefore necessary that the unbelievers come to know us and love us, so that they may themselves be known and loved by us; thus a path to conversion is opened.

694. It is also helpful to recall the words of the holy Apostle Paul: “We give no offence in anything, lest our ministry be blamed; but in all things we commend ourselves as ministers of God: in much patience, in afflictions, in hardships… in the word of truth, in the power of God” (2).

It is not our role to denounce the Chinese people for deficiencies in speech or writing, still less to bring their customs, institutions, or laws—unless clearly evil—into condemnation or ridicule (3).

And should it ever become necessary to describe certain harmful practices or to refute injustices committed against our Holy Religion and Missions, this must always be done with charity, reflecting not merely the attitude of a judge, but rather the spirit of a father and teacher; so that the Chinese may be fully convinced that we are moved by sincere affection towards them, even when reproving them in order that they may reform from vice.

No missionary shall write about Chinese affairs in periodicals without the express permission of his proper bishop.

695. The following principle must always be kept clearly in view: “Charity… is not rude, is not provoked, thinks no evil… bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things” (4). It is through charity that even hardened hearts are converted; whereas severity, contempt, and censure are invariably barren, alienating minds, provoking resentment, and hardening souls.

We have come among the Chinese as bearers of Christ’s message, desiring in every way to assist our Chinese brethren, and wishing to cause them no harm, however slight. Thus, our speech—following the counsel of Paul—should serve only for edification, exhortation, and consolation (5).

Since a legitimate love of one’s country does not conflict with evangelical principles, we are always bound to respect and uphold this sentiment among the Chinese.

696. Should the conversation ever turn, for example, to some wrongdoing—such as acts of banditry—it is essential to exercise discernment, so that an entire people is not seen to be implicated in the same accusation.

(1) Mark, II, 17. — (2) 2 Corinthians, VI, 3–7. — (3) S. C. de Propaganda Fide, 1669, Coll., I, n. 135. — (4) 1 Corinthians, XIII. — (5) 1 Corinthians, XIV, 3.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 224

--- TRANSLATION ---
[Page 222]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
Those virtues present in Chinese customs, for example filial piety, should be duly honoured with appropriate praise.

Should any dispute arise, or hostilities occur between the Chinese and foreign nations, missionaries shall exercise the utmost prudence in word and deed, taking no side, so that political animosity may not rebound against the Missions.

CHAPTER III.
ON RELATIONS WITH CHINESE AUTHORITIES.

697. All missionaries must ensure that they maintain relations of courtesy and friendship with local Authorities and community leaders, observing the stipulation laid down in the decree concerning matters not to be discussed without the Bishop’s permission.

698. Indeed, through goodwill and cooperation with civil authorities, many adverse opinions are overcome, the religion is held in higher esteem among the people, persecutions are sometimes avoided, rights are safeguarded, and favours beneficial to the Church are more readily obtained.

CHAPTER IV.
ON RELATIONS WITH FOREIGN AUTHORITIES.

699. Missionaries should also maintain, as far as necessary, relations of civility with foreign authorities.

700. Resort to foreign authorities for the settlement of disputes should occur only in cases of necessity, and only after all other possible means have been exhausted in order to avoid such recourse—that is, after missionaries have pursued every available avenue to resolve the matter with the local Chinese authorities, and when no other refuge remains for the protection of the Church’s rights.

However, no missionary shall ever resort to such measures without first consulting the Bishop. Above all, care must be taken that, in seeking to uphold some minor advantage, hostility towards the religion itself is not provoked.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 225

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 223]

[Main Text]
ON INTERCOURSE WITH URBAN SOCIETY IN VARIOUS CONTEXTS

CHAPTER V.
ON RELATIONS WITH HERETICS.

701. Catholic faithful must exercise great care in avoiding heretical error. In particular, they should abstain from frequenting, even out of curiosity to learn, the places of worship of heretics, and from listening—even in secular settings, for example at social gatherings—to their sermons or discourses (1).

702. Canon 1324.—It is not sufficient merely to avoid heretical error; one must also diligently shun those errors which approach it more or less closely. Therefore, all are bound to observe the constitutions and decrees by which such erroneous opinions have been proscribed and forbidden by the Holy See.

703. Canon 1325.—§ 1. The faithful are obliged to profess the Christian faith openly whenever their silence, evasion, or manner of conduct would imply a denial of faith, contempt for religion, injury to God, or scandal to their neighbour.

§ 2. After receiving baptism, if anyone, while retaining the name of Christian, pertinaciously denies or doubts any truth that must be believed by divine and catholic faith, he is a heretic; if he wholly abandons the Christian faith, an apostate; and if finally he refuses submission to the Supreme Pontiff or refuses communion with the members of the Church subject to him, he is a schismatic.

§ 3. Catholics should take care not to engage in debates or discussions—especially public ones—with non-Catholics without permission from the Holy See or, in cases of urgency, from the local Ordinary.

704. Missionaries should cautiously and thoughtfully refute the errors of Protestants in public preaching. In private conversations, whether speaking with heretics or about them, they must always exercise prudence and maintain charity. Nevertheless, they should carefully avoid excessive familiarity with Protestant ministers—that is, such familiarity as might lead the Chinese people to suppose that there is no real distinction between the two religions.

CHAPTER VI.
ON RELATIONS WITH INFIDELS.

705. All missionaries and priests should bear in mind the words of our Lord Jesus Christ: “Go ye into the world and preach the Gospel to every creature” (2).

(1) Regarding the association Y.M.C.A., see remarks at n. [ILLEGIBLE: ~2 characters].—(2) Mark, XVI, 15.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 226

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 224]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

Itaque, abhorrentes quidem ab errore, sed errantium,
Christi exemplo, miserti, nihil habeant antiquius quam ut
convertendis infidelibus studeant, eosque, per aspera quaeque et
invia, quaerant. Sibi persuadeant hanc infidelium conversionem
esse summum suum munus, et in religionem sibi venire.

706. Ut enim probe intelligunt, quin necesse sit eos
monere, non mittuntur ut sedcant, in civitatibus seu in suae
residentiae domibus, tranquillam paucorum catholicorum ibidem
degentium curam habentes, sed praesertim ut infideles et
haereticos, qui in tenebris sedent, ad Evangelii lumen adducant.
Hoc Christus docuit exemplo Pastoris Boni qui, paratus animam
dare pro ovibus suis, eas quaerit sollicitus donec inveniat; hoc,
tanto magisterio edocti, docuerunt Apostoli, qui usque ad
sanguinis effusionem idipsum constantissime peregerunt.

707. Ordinarii et missionarii conentur, et per se et per
aptos catechistas et per libros apologeticos, omni occasione,
omni modo, omni ope, verbi Dei praedicatione, bonorum operum
exemplo, mediis tum supernaturalibus tum naturalibus, ut,
paganis suaviter inductis, religio quam latissime diffundatur;
atque omnia, quae eius propagationi obstant, impedimenta
arceantur (1).

708. Summopere refert sacerdotes urbanitate, patientia
ac mansuetudine animos gentilium devinciant, ut ad veram fidem
sensim adducantur. Itaque curent missionarii ut gentiles, ad
se accedere postulantes, benigne et honorifice, pro suo quemque
gradu, excipiant, neminem tractent dure, neminemque inurbane
a se repellant.

CAPUT VII.

DE AGENDI RATIONE QUOAD CONFUCIANISMUM,
BUDHISMUM, TAOISMUM.

709. Idololatrieus cultus et superstitious confucianismi,
budhismi, et taoismi refutentur, et omnino, sine ulla tergiversa-
tione, dammentur. Confucius vero, Mencius, etc., ne contemnantur.

(1) Instr. S. C. de Prop. Fide, 18 Oct. 1883.

Decreta

[Anotações marginais]
[Nenhuma anotação marginal visível]

[Carimbos]
[Nenhum carimbo visível]

[Assinaturas]
[Nenhuma assinatura visível]

[Referências arquivísticas]
[Nenhuma referência arquivística visível]

--- TRANSLATION ---
[Page 224]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

Therefore, while detesting error itself, yet out of compassion for those who err—following the example of Christ—they should hold nothing more precious than striving to convert the unbelieving, seeking them diligently through every hardship and difficulty. Let them firmly believe that the conversion of the unbelievers is their highest duty, and the very purpose for which they have entered the religious life.

706. As they well understand—and indeed are bound to be reminded—missionaries are not sent to live quietly in cities or within their residences, occupied solely with the peaceful care of a small number of Catholics residing there. Rather, they are sent especially to bring infidels and heretics, who dwell in darkness, into the light of the Gospel. This was taught by Christ through the example of the Good Shepherd, who, willing to lay down his life for his sheep, seeks them earnestly until he finds them; and this same mission, having been instructed by so great a Master, was carried out by the Apostles with unwavering constancy, even unto the shedding of their blood.

707. Bishops and missionaries shall strive, both personally and through suitable catechists and apologetic literature, by every opportunity, by all means, and with every available support—through preaching the Word of God, setting an example through good works, and employing both supernatural and natural methods—to ensure that the faith is spread as widely as possible, gently drawing pagans toward it; and they shall actively remove all obstacles that hinder its propagation (1).

708. It is of the utmost importance that priests win over the minds of non-Christian peoples through kindness, patience, and gentleness, so that they may gradually be led to the true faith. Missionaries must therefore take care to receive respectfully and graciously those who seek to approach them, treating each person according to their station; no one should be treated harshly, nor should any be dismissed rudely or uncivilly.

CHAPTER VII.

ON THE APPROACH TO BE TAKEN REGARDING CONFUCIANISM,
BUDDHISM, AND TAOISM.

709. The idolatrous practices and superstitious elements of Confucianism, Buddhism, and Taoism must be refuted and entirely condemned without any equivocation. Nevertheless, figures such as Confucius, Mencius, and others are not to be held in contempt.

(1) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883.

Decrees

[Marginal annotations]
[No marginal annotations visible]

[Seals]
[No seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 227

--- TRANSLATION ---

[Page 225]

[Main Text]
CONDUCT TOWARDS INFIDELS—CONDUCT TOWARDS THE FAITHFUL

Not to be regarded as gods, but rather as philosophers born before Christ, who taught certain sound moral principles, albeit intermingled with numerous errors.

710. A prudent principle, in accordance with the precept of Paul, is to "speak the truth in love" (1): namely, to build up souls in Catholic truth, and thus to preach Christ the Redeemer and Revealer through evangelical discourse, characterised by charity, simplicity, and sincerity. Vain disputes should be avoided, as they contribute little or nothing to religion.

Nevertheless, where necessary, careful effort must be made to ensure that not even one or two Christians regard Confucius as a saint.

CHAPTER VIII.
ON RELATIONS WITH THE FAITHFUL.

711. “Let them remember their title and duty as pastors, and strive diligently to know their flock: let them carefully enquire into the state, condition, conduct, and way of life of each individual—but discreetly and prudently, so as not to appear more like curious investigators than watchful stewards of God. They shall neither publicly nor privately instruct or urge catechists to accuse or report to them any persons whom they may know to have committed injustices or other offences… It suffices to admonish catechists that, as part of their office, they should prudently disclose scandals and other matters of greater importance to the priest—namely, not in the presence of others, but privately.” In this way, charity will be preserved, and derision, contention, quarrels, and many other evils will be prevented (2).

712. Likewise, remembering that they are judges only of the internal forum, and not of the external forum, they must entirely refrain from imposing public penances without the consultation and approval of the Ordinary, or his delegate appointed for the needs of the mission (3); from levying monetary fines—even those intended for pious uses—without similar consultation with the Ordinary or his delegate (4); from prohibiting anyone’s entry into church, except in accordance with canon 2259 (5); and from forbidding those who are publicly unworthy of absolution from making confession itself (6).

(1) Ephesians, IV.15.
(2) Synod of Sutchou, 1803, c. X, n. XXIII.
(3) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 29 April 1874; Collectanea, I, n. 569; canons 2312 et seq.
(4) Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 19 July 1838; Collectanea, I, n. 874; canon 2297.
(5) Instruction of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 29 April 1784.
(6) Ibid.; Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 19 July 1838; Collectanea, I, n. 874; Synod of Sutchou, c. 6, n. V, etc.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 228

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 226]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
713. Missionaries should not place excessive trust in accusations or denunciations frequently brought against others, nor should they judge anyone guilty of the matters alleged, before having heard him personally (1).

714. Priests should not make themselves overly familiar with people, lest their dignity be diminished; for excessive familiarity breeds contempt (2).

715. Missionaries should avoid undue severity and harshness towards faithful subjects—even those who are scandalous, incorrigible, and obstinate—and no one should exceed the proper bounds of strictness and authority (3).

716. Let them remember what the Lord taught us by His own example: when He was reviled, He did not revile in return; when He suffered, He did not threaten (4).

717. Following in the footsteps of Christ our Teacher and of all the apostolic men, missionaries should present themselves as gentle and kind towards all. They should say nothing, do nothing, out of anger, indignation, hatred, revenge, or a desire to dominate and instil fear. Rather, they should strive to be revered and loved by their subordinates rather than feared: for reverence and affection generate trust, whereas fear and dread breed hatred and aversion (5).

718. 1°. On the other hand, they must guard against excessive laxity or negligence on the part of certain priests who, under the pretext of kindness, initiate nothing and tolerate everything. As a result, through the impunity of wrongdoers, wickedness grows stronger, the perverse remain uncorrected, the priest’s authority is scorned, scandals multiply, and countless evils arise.

2°. For there are many disobedient persons, the Apostle warns, idle talkers and deceivers… whom it is necessary to rebuke; there are always liars… lazy gluttons…: wherefore rebuke them sharply (6). Such individuals ought to be seriously reproved. Yet this severity must always be tempered with gentleness. Thus, leniency should be combined with firmness, achieving a certain balance between the two, so that subjects are neither alienated by excessive harshness nor undermined by excessive indulgence (7).

(1) S. S., 1803, c. X, n. XXIII. – (2) S., 1803, c. X, n. VIII. – (3) S., 1803, c. X, n. XVI. – (4) 1 Pet. II, 23. – (5) S., 1803, c. X, n. XVI. – (6) Titus I, 10 et seq. – (7) S., 1803, c. X, n. XVII.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 229

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 227]

[Main Text]
CUM FIDELIBUS — INTERVENTION IN THEIR CAUSES
227

CHAPTER IX.

ON THE INTERVENTION OF MISSIONARIES IN THE CIVIL OR CRIMINAL AFFAIRS OF THE FAITHFUL.

719. Can. 139. — § 3. Without the permission of their Ordinary, clerics shall not undertake the administration of goods belonging to laypersons, nor accept secular offices involving the obligation of rendering accounts; they shall not exercise the functions of procurator or advocate except in an ecclesiastical tribunal, or in a civil court when the case concerns themselves or their own church; in criminal proceedings of a lay court, where a grave personal penalty is being sought, they shall take no part whatsoever, not even giving testimony unless absolutely necessary.

720. Without prior consultation with the Bishop or his delegate, priests of any rank whatsoever shall in no way involve themselves in the secular affairs of Christians, nor in disputes arising among the faithful, and all the more so not among catechumens.

721. It suffices for missionaries to dissuade the faithful from temporal matters that are found to be unjust, contrary to the commandments of God and the Church, or dangerous to salvation; all other matters they should leave to the judgement, will, and disposition of the individuals concerned.

722. 1º. Even if the faithful voluntarily bring such matters to missionaries, the latter should not take them up, unless charity or necessity strongly advises it; but in such cases they should act prudently, resolving only those issues which are not overly complicated, and only when both parties appear sincerely willing—though this rarely occurs—to accept the priest’s decision.

2º. Ordinarily, it will be more prudent to refer Christians to other persons of sound judgement who are experienced in secular affairs and able to judge the matter fully.

723. If it should become necessary for a priest to adjudicate a dispute, he should calmly and impartially examine the causes of disagreement, and should not too readily issue a judgement in favour of the Christian party.

724. Relying upon agreements concluded between China and foreign powers concerning the protection of religion, missionaries may appear in court in cases directly pertaining to religious matters, that is, for

(1) Instruction of the S.C. de Propaganda Fide, 18 October 1883, V. 8; Collectanea, 2, n. 1606.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 230

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 228]
LIBER IV.— DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
in defence of the goods and persons of the mission, as well as of Christians and catechumens, who are certainly being unjustly oppressed by pagans on account of their religion. However, this duty pertains solely to the Ordinary and to whomever he has delegated.

725. Since our Christians, by virtue of written law, cannot be compelled to contribute money towards any form of superstition, every effort must be made to ensure that this same right is safeguarded for them; indeed, they should consistently seek assistance from those empowered to uphold legal rights. Nevertheless, nothing should be undertaken without the prior consultation of the Ordinary.

726. The Bishop’s delegate, before acting in tribunal, ought to re-examine the entire matter thoroughly; and if, following this inquiry, the case proves to be doubtful or mixed—that is, if the Christians have a cause partly relating to religion and partly to civil order—the delegate must first consult the Ordinary.

727. Priests must diligently ensure that the faithful do not extort money from unbelievers under the pretext or occasion of an injury done to religion.

728. Catechists must in no way involve themselves in legal proceedings without the express permission of the Ordinary or his delegate.

CHAPTER X.
ON RELATIONS WITH WOMEN.

729. Can. 133.—§ 1. Clerics should take care not to keep women of suspicious character in their homes or associate with them in any way.

730. Although clerics are permitted under Can. 133, § 2, ‘to live only with such women as give rise to no suspicion of impropriety by reason of natural familial bonds, such as mother, sister, aunt, and others of like relation’, nevertheless, in China, due to local conditions and customs, priests observe the practice of cohabiting solely with a male servant, excluding all women.

731. Hence, from the earliest times of the Church, ecclesiastical councils have taken great care to establish salutary laws expressly forbidding priests from presuming to maintain any degree of familiarity, however slight, with women.

Decrees

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 231

--- TRANSLATION ---

[Page 229]

[Main Text]
ON INTERACTIONS WITH WOMEN—ON INTERACTIONS WITH CHINESE CATHOLICS RESIDING ABROAD

732. Frequent conversations with women should be avoided. If necessity ever requires a priest to speak with women, such communication should occur rarely, in brief and serious conversation, maintaining dignity and modesty, and only in a place designated for meetings with women, or at the very least in an open and public area; never, however, within the private sleeping chamber of a priest. Not only must evil itself be avoided, but also any appearance of evil, on account of the scandal it might cause among the weak.

733. There shall be no exchange of goods or provisions between the missionary’s residence, the church, or its garden, and the homes of virgins or other women.

CHAPTER XI.
ON RELATIONS WITH CHINESE CATHOLICS RESIDING ABROAD

734. Ordinaries shall ensure that Chinese Catholics residing in foreign regions or within another Vicariate of China are not left neglected or isolated, nor remain unknown to the local clergy. They shall be properly furnished with ecclesiastical documents and present themselves to the ecclesiastical authorities of the places where they reside, so as to receive from them all necessary spiritual assistance.

735. Bishops shall exercise particular care regarding Catholic students: they shall direct them towards Catholic universities. As far as possible, they shall encourage regular association with young Catholics, so that, their faith preserved intact, upon returning to China they may serve as exemplary models of learning and piety both to fellow Catholics and to non-Christians.

736. It is desirable that missionaries returning to Europe or America diligently enquire after their former Christian converts and pupils, assisting them in all matters of necessity.

737. Chinese Ordinaries shall maintain communication with the Ordinaries in whose territories Chinese colonies reside, informing them about the presence of Catholics, so that these local Ordinaries may assume pastoral responsibility for them—ensuring the prevention of unlawful marriages, the Catholic upbringing of children, and the preservation of the faith and good morals.

738. With joy and charity, Chinese Ordinaries shall welcome priests coming from Europe or America who wish to learn the Chinese language, so that, having acquired it, they may later return to their homelands and work for the salvation of the Chinese people.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 232

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 230]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER XII.
ON RELATIONS WITH NON-CATHOLIC CHINESE AMONG FOREIGN NATIONS ABROAD.

739. It shall be a particular duty of Chinese Catholics—especially those living among non-Catholic Chinese residing among foreign peoples—to care for their spiritual welfare, under the supervision and authority of the local Ordinaries.

740. Apostolic Vicars shall earnestly commend these individuals to the charity of the local Ordinaries.

CHAPTER XIII.
ON THE PASTORAL CARE OF FOREIGN FAITHFUL IN CHINA.

741. ‘Parishes may not be established for faithful of differing languages or nationalities residing within the same city or territory, without special apostolic indult.’ (1)

742. 1°. Ordinaries shall provide every assistance to the faithful of foreign nations residing in China, so that they may fulfil the obligations of ecclesiastical law.

2°. In places where numerous Europeans reside, priests proficient in various languages should be appointed, so that each faithful may ordinarily make confession in his own vernacular tongue.

743. Christian schools shall be established for the education of youth.

744. Houses shall be prepared to which foreign citizens, and especially young persons, may gather, where, provided with books and wholesome recreation, they may find refreshment and avoid occasions of sin.

CHAPTER XIV.
ON MEDICINE AND SURGERY.

745. Without apostolic indult, clerics may not practise medicine or surgery. (1)

(1) Canon 216, § 4. — (2) Canon 139, § 2.

Decrees

Page 233

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 231]

[Main Text]
CUM DIVERSIS — ARS MEDICA — SCHOLAE IN GENERE 231

746. It is nevertheless desirable that missionaries should keep among themselves certain common medicines, for example, quinine, which, when opportunity arises, they may provide to others as an act of almsgiving and charity.

747. Ordinaries, possessing the requisite authority, must not permit missionaries to practise the arts of medicine and surgery unless:
1º. They are skilled in these disciplines, and operate without making incisions, except for bloodletting (i.e., phlebotomy);
2º. They demand nothing in return for such services;
3º. And in treating women, they avoid anything which might bring dishonour upon the sanctity of the character with which they are invested.

TITLE VII.
On Colleges and Schools.

CHAPTER I.
ON COLLEGES AND SCHOOLS IN GENERAL.

748. Christian schools serve both to foster piety among the faithful and to propagate the faith among non-believers; thus, they are to be regarded as one of the most effective means of evangelisation, even if in their midst only a small number of pagans come promptly to conversion. Indeed, they fulfil four important functions:
1º. The Catholic Church thereby provides for the education of the faithful and fosters ecclesiastical and religious vocations;
2º. They afford a respectful and continuous opportunity for engagement with non-Christians, opening a pathway for teaching the Catholic religion;
3º. They enhance the authority and dignity of the Catholic Church, which, by virtue of its schools, is held in high esteem by non-believers and gains their goodwill;
4º. They contribute to the moral formation of all youth; for even if some do not convert to the Catholic faith, they will nonetheless discard false opinions about it, come to understand it, and, when opportunity permits, may defend and support it.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 234

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 232]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
For these reasons, the more Catholic schools are multiplied
and the more thoroughly they are established, the clearer and surer
becomes the path to the conversion of peoples. Their usefulness—indeed,
necessity—must be judged not so much from individual cases as from
the general economy of the Missions.

749. In recent years, Catholic schools have assumed even greater
importance and significance: for the Chinese nation is being entirely renewed;
a new order is being prepared within the educational system; and if we
withdraw from the schools, change will occur to our detriment: no account
is taken of those who are absent. We must therefore strive by every means
and effort to sow the seeds of Christian salvation in this new leaven of life.

750. Hence the First Plenary Council of China strongly desires that,
in addition to the Committee already mentioned, there should from time
to time be “conferences”—more or less regional—among rectors of colleges
or other experts in educational matters, so that, drawing upon their collective
experience and deliberation, they may determine how school governance
might be more effectively organised. Indeed, it is of great importance and
essential that they discuss methods for overseeing students after they leave
school: for once they have completed their course of studies, they must not
be left to themselves, but gathered into associations and guided through
suitable ephemeral and periodical publications.

751. So that missionaries and priests may not make insufficient
progress in this matter, and that schools may yield the expected fruits, it is
absolutely necessary that parents of children and young people highly value
both the schools themselves and the measures adopted after schooling.
Given, however, that our poverty greatly hinders us, we earnestly exhort all
the faithful to contribute financially, according to their means, towards the
construction of schools and the provision of stipends for teachers and
catechists. Similarly, students should pay an annual and reasonable fee for
their attendance at school, excepting truly indigent pupils, who on account
of their poverty must not be deprived of the benefit of instruction and
education.

Furthermore, all must observe with the utmost diligence the provisions
of the Code of Canon Law.

752. Can. 1372.—§ 1. All the faithful must be educated from childhood in such
a way that not only is nothing taught which contradicts the Catholic religion or
moral integrity, but religious and moral formation holds a primary place in their
education.

Decrees

[Margin Notes]
(No visible marginal annotations)

[Stamps]
(No visible stamps or seals)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 235

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 233]

[Main Text]
COLLEGES AND SCHOOLS IN GENERAL

§ 2. Not only parents, in accordance with canon 1113, but also all who take their place, have both the right and most serious duty to ensure the Christian education of their children.

753. Canon 1374.—Catholic children must not attend non-Catholic, neutral, or mixed schools—those, namely, which are also open to non-Catholics. Only the local Ordinary has the authority, in accordance with the instructions of the Apostolic See, to determine under what particular circumstances and with what safeguards, so as to avoid the danger of perversion, it may be tolerated that such schools are attended.

754. Canon 1375.—The Church has the right to establish schools of every discipline, not only elementary, but also secondary and higher education institutions.

755. Canon 179.—§ 1. Where Catholic schools, whether elementary or secondary, in accordance with canon 1373, are lacking, provision must be made—especially by the Ordinaries of the place—for their establishment.

§ 2. Likewise, where public universities are not imbued with Catholic teaching and spirit, it is desirable that a Catholic university be established within the nation or region.

756. These precepts of the Holy Mother Church are all the more urgent in China, where schools imbued with materialism are increasingly opened everywhere by the Government, in which youth are formed—alas, unhappily—deprived of ancient principles and inflamed with a blind zeal for new ideas. It is furthermore well known to all that Protestant schools are infected with an anti-Catholic spirit and increasingly with rationalism.

757. The Council Fathers commend with praise the Congregations of Christian teachers, expressing their desire that these good labourers in the Gospel may multiply ever more through their careful and thoughtful promotion of indigenous vocations, thereby bearing richer fruits in the Missions under the guidance of the Ordinaries.

Equally, they loudly praise and commend the Sisters who labour with such patience in works of charity and in schools.

All should remember, however, that the best means of fulfilling their duties most effectively is diligent and constant study of the Chinese language, together with deep familiarity with its culture.

With regard to indigenous priests, teachers, and sisters, it is desirable that they excel in both their native and broader cultural education to a high degree.

[Archival References]
30

Page 236

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 234]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER II.

ON THE LAWS OF DISCIPLINE AND RELIGIOUS
AND MORAL INSTRUCTION.

758. Can. 1373. — § 1. In every elementary school, religious instruction appropriate to the age of the children shall be provided.

§ 2. Youth attending secondary or higher schools shall receive more comprehensive religious teaching; and local Ordinaries shall ensure that this is carried out by priests distinguished for their zeal and learning.

759. Can. 1381. — § 1. Religious education of youth in any school whatsoever is subject to the authority and supervision of the Church.

§ 2. It is the right and duty of local Ordinaries to ensure that nothing contrary to the faith or to good morals is taught or done in any school within their territory.

§ 3. Likewise, they have the right to approve teachers of religion and textbooks; and for reasons relating to religion and morality, to require that both teachers and books be removed.

760. Can. 1382. — Local Ordinaries may, either personally or through others, visit any schools, oratories, recreational institutions, patronages, etc., in matters concerning religious and moral instruction; and no schools run by religious institutes are exempt from such visitation, except in the case of internal schools intended solely for members of an exempt religious order.

761. 1°. In schools where Christian doctrine cannot be included as one of the formal disciplines established in the curriculum or syllabus and required of all pupils, care should nevertheless be taken, as far as possible, to offer religious instruction to non-Christian pupils as an optional subject.

2°. Even where non-Christians may be directly instructed in Catholic doctrine, Catholic pupils must nonetheless receive thorough and spiritually formative religious education under the guidance of the local Ordinaries.

762. Wherever possible, at least one priest skilled in Chinese literature, theological disciplines, and educational matters shall be appointed, whose duty it shall be—under the authority of the Ordinary—to exercise oversight over all schools within the territory.

763. A school should, wherever feasible, be located near the residence of the missionary to whom the Bishop has entrusted the role of director.
Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 237

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 235]
**DISCIPLINAE LEGES — INSTITUTIO RELIGIOSA ET MORALIS**

[Main Text]
Girls’ schools shall be separate from the missionary’s residence,
and he shall exercise the utmost prudence when visiting them.

764. The missionary shall take the greatest care to ensure the benefit and
progress of the schools entrusted to him, doing everything necessary so that all children, at least, attend catechetical classes. He shall not alter any arrangements established by his predecessors with the approval of the bishop, without first obtaining episcopal permission.

765. While visiting his Christian communities, the missionary shall not fail to inspect the schools opened therein, and shall personally inquire into their condition.

He shall ascertain whether the teachers are most diligent in fulfilling their duties; whether the pupils regularly attend school, apply themselves to their studies, show obedience and respect towards their teachers, and cultivate piety; whether they recite morning and evening prayers daily, and on Sundays and feast days gather in the chapel to pray together and recite the catechism aloud in unison. Furthermore, he shall administer the sacrament of confession to the students.

It is remarkable how greatly such attentive and paternal care on the part of the missionary tends to inspire enthusiasm among parents, teachers, and children alike.

766. Religious and catechetical instruction shall be delivered by priests themselves; where this is not possible, it shall be entrusted only to a Catholic teacher.

Just as with the catechism, so too textbooks relating to metaphysics, ethics, and other similar disciplines shall be explained exclusively by Catholic teachers.

767. Wherever feasible, schools should be provided with ‘circulating libraries’—that is, libraries whose collections consist primarily of apologetic works and which are designed to be shared among different locations. Likewise, wherever possible, large halls should be maintained for public lectures or conferences, and parents of students should occasionally be invited to attend these events.

768. Schools of greater importance should, as far as possible, be established near principal residences and thus located within larger Christian communities, taking primary account of climate and the convenience of the students.

769. Directors and officials of colleges shall be appointed by the Ordinary, after consultation with the Mission Council. However, if the colleges belong to a particular religious order, appointments shall follow the provisions laid down by common ecclesiastical law, the rule of the respective institute, and established custom.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 238

--- PAGE 236 ---
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER III.
ON CO-EDUCATIONAL SCHOOLS AND COLLEGES

770. Mixed colleges admitting both sexes are absolutely prohibited in themselves. However, co-educational schools in which very young boys and girls study together may be permitted, provided they are under the specific direction of religious sisters and where there exists no danger of scandal.

771. Catholic colleges shall be established and organised in such a manner that, should just cause require it, admission may be granted to non-Christian pupils as internal boarders, provided that there is no significant or even remote danger to the faith and morals of Christian students. In colleges thus constituted as mixed, Catholic boy boarders must be separated from those who are non-Christian.

772. Where Catholic schools of the same standard exist, children of the faithful are absolutely forbidden—even under pain of being denied the Sacraments—from attending pagan or non-Catholic schools.

773. Non-Christian pupils must not be compelled to participate in acts of Christian piety. Nevertheless, deliberate opportunity should be given to them to read, hear, and observe those things which may lay the path towards the faith.

774. In regions where Catholic colleges cannot yet be established and where children of the faithful must attend non-Catholic schools or colleges, at least some house or boarding establishment (*convictus*) should be set up for them, into which they may be received as into Christian families, under the supervision of a priest who strengthens them by word and example. In large cities, where young people attend Universities, it is highly desirable that an appropriate hostel or residential house (*pensionatus* or *domus hospitalis*) be established for their benefit.

CHAPTER IV.
ON INTERNAL BOARDING PUPILS (ALUMNI INTERNI)

775. Internal boarding pupils shall be governed by particular disciplinary rules regarding exercises of piety, hygiene, daily and weekly routines, and so forth, to be established by the Ordinary himself or at least approved by him.

[Margin notes]
(None visible)

[Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 239

--- TRANSLATION ---

[Page 237]

[Main Text]
MIXED SCHOOLS — INTERNAL PUPILS — EXTERNAL PUPILS 237
should be approved. If possible, missionary candidates should not be admitted into the college without letters of recommendation from their superior.

776. Christian pupils should be strengthened through spiritual sermons; and, in order to encourage ecclesiastical vocations, frequent discourses should be delivered on the dignity of the priesthood, and on the merit acquired by those who wholly dedicate themselves to God’s service and to the task of converting their fellow countrymen.

CHAPTER V.
ON EXTERNAL PUPILS.

777. Regulations shall be established, according to the needs and conditions of each locality, to ensure that pupils do not form associations with不良 company, nor involve themselves in political affairs, especially public demonstrations. The following three provisions must be strictly observed:
1° Appropriate penalties shall be imposed to prevent pupils from abandoning lessons at their discretion;
2° Pupils shall be prohibited, under penalty of expulsion from the college, from affiliating with political factions plotting against the Government, as well as with secret societies;
3° Should school order be disrupted and lessons abandoned due to political activities, pupils involved shall be expelled without hesitation, and the school shall be temporarily closed.

It is of great importance, for the general good of the Church, that Catholic schools—amidst the present widespread instability of times and morals—offer to all a commendable example of discipline and respect towards Authorities.

778. Care must be taken that external pagan pupils, once they have left the school, are not left to their own devices; rather, they should be drawn back to the school, and continuous attention should be given to their moral and religious formation; for instance, by establishing historical and scientific lectures, academic societies, physical exercise groups, recreational games, and musical activities.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 240

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 238]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

CHAPTER VI.
ON TEACHERS.

779. Missionaries must take careful measures to ensure that teachers appointed to the duty of instructing boys or girls are Catholics of good moral character, prudent, and able to provide young people with a sound example both in word and deed.

780. Non-Catholic teachers may be tolerated in our schools only in cases of genuine necessity, and only when necessary precautions have been taken.

781. Teachers from another vicariate shall not be employed unless letters of recommendation have been obtained, and, where required, permission granted by their Vicar.

CHAPTER VII.
ON THE CURRICULUM.

782. 1°. Given that in other provinces different conditions are required for schools to be recognised by the Government, it shall be for each Ordinary to determine whether it is advisable to seek recognition by complying with the conditions imposed.

2°. However, whether or not such conditions—on which recognition depends—are accepted, and similarly whether or not the structure of studies is strictly defined in accordance with government programmes, due regard must be paid to these programmes both in respect of the sequence of years or duration of subjects, and in respect of the subjects themselves to be taught in our schools.

3°. This in no way hinders our making every effort, by all possible means, to secure as soon as possible and on equitable terms the Government’s recognition of our Catholic schools, including the right for us to appoint not only teachers, but also to determine individually the curriculum and especially those textbooks which we deem most suitable.

4°. In all circumstances, missionaries must ensure they fully understand all matters relating to the organisation and governance of schools.

Decrees

Page 241

--- TRANSLATION ---
[Page 239]

[Main Text]
MASTERS — CURRICULUM OF STUDIES — ECONOMIC MANAGEMENT 239

783. In our catechetical schools, classical textbooks approved by the Church should be used sparingly and with caution.

784. Books dealing with secular subjects are not to be rejected solely on the grounds that they were written by non-Catholics, unless there is urgent necessity. However, care must be taken that they do not contain error; and if they do, they must first be corrected or expurgated before use.

CHAPTER VIII.

ON ECONOMIC MANAGEMENT.

785. ‘The faithful shall not neglect to contribute, according to their ability, the necessary financial support for the establishment and maintenance of Catholic schools’ (Canon 1379, § 3).

Therefore, Christians ought not readily excuse themselves from providing such financial assistance—that is, monetary contributions according to their means—for the founding and upkeep of schools to which they intend to send their children.

786. Ancient tradition advises against constructing school buildings in an overly lavish manner. Above all, sufficient resources and prudent stewardship—namely, sound economic management—should be sought to ensure the adequacy of Christian, literary, and scientific education.

787. In Christian communities, the administration of property belonging to a Catholic school—that is, temporal administration—shall be determined by the Bishop.

Furthermore, the goods of Catholic schools are governed by the same canonical law as other ecclesiastical properties.

788. In the administration or economic governance of schools, the following guiding principles should be observed:

1º. Lower-level schools may be sustained by:
a) voluntary donations ("collations") from individual faithful, or foundations established by Christian communities or private individuals;
b) alms collected by the Ordinary or missionary authorities for this purpose;
c) revenues derived from mission funds;
d) but especially by student tuition fees ("pensions").

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 242

--- TRANSLATION ---

[Page 240]

[Main Text]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

2°. In schools of higher grade:
a) pupils living within the college shall at least pay a stipend for board and clothing;
b) care should be taken, as far as possible, to establish scholarships (“bursae”) for poor Christians, or to arrange for annual pensions provided by benefactors;
c) finally, money may be accepted from the Chinese Government, provided that control of the school and its name remain entirely in the hands of the mission.

789. Given that the works directly serving evangelisation already entail considerable expenditure, it is desirable that religious congregations dedicated to youth education should provide schools through their own resources and buildings, always preserving, in accordance with the norms of law and the privileges granted to Religious, the obedience due to the Apostolic Vicar.

CHAPTER IX.

ON CATECHETICAL OR PAROCHIAL SCHOOLS.

790. Catechetical or parochial schools are institutions of elementary level, in which children are instructed primarily in Christian doctrine, sacred history, knowledge of prayers, as well as in the rudiments of reading and writing.

Catechetical schools for adults should be held especially during the winter months.

791. Catechetical schools constitute a most effective means for fostering and spreading the faith. The truths of the Catholic faith readily take root in the simple minds of children, and through their influence good practices are transmitted to parents, false opinions are corrected, and a foundation is laid for religion. Therefore, the First Synod of China strongly recommends that these schools be multiplied as much as possible, according to local capacity.

792. Care must be taken not only for boys and girls to memorise the catechism and common prayers verbatim, but also for them to understand, according to their level of comprehension, the meaning conveyed by the words.

Decrees

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 243

--- TRANSLATION ---
[Page 241]

[Main Text]
CATECHETICAL – PRIMARY – SECONDARY – NORMAL SCHOOLS 241

793. Where certain literary instruction is added to these catechetical schools, it will be easy to prevent the harm that might arise if children of the faithful, lacking even basic literacy taught by Catholic teachers, were instead to turn to non-Christian instructors and become imbued with the errors and superstitions of the heathen (1).

794. Parents who, through malice, neglect, or ignorance, are unable to teach their children the catechism and prayers, must be required to send their sons and daughters to catechetical schools; and if they refuse without offering just and reasonable excuse, they shall be denied sacramental absolution, as they would thereby be abandoning a principal religious duty.

795. As far as possible, care should be taken to instruct young people in reading Latin texts, or at least in the fundamentals of liturgical chant, so that they may serve appropriately during sacred functions.

CHAPTER X.
ON PRIMARY SCHOOLS.

796. Throughout the territory of each missionary, primary schools for boys and girls alike should be multiplied according to available resources.

CHAPTER XI.
ON SECONDARY SCHOOLS.

797. In every vicariate or apostolic prefecture, as far as possible, there should be at least one secondary or middle school, where students may be prepared for further studies to be pursued in higher institutions.

CHAPTER XII.
ON NORMAL SCHOOLS.

798. In addition to ordinary schools, efforts should be made, as far as practicable, to establish normal schools in each Vicariate, aimed at training future teachers.

(1) Instruction from the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 18 October 1883; *Collectanea*, 2, no. 1606, XI, 2.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 244

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 242]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
pro utroque sexu, in quibus formentur magistri et magistrae,
ludimagistri et ludimagistrae pro scholis primariis et secundariis.

799. Si schola normalis non est legaliter recognita, curetur
ut in fine cursus alumnis concedatur a Guberno diploma de
studii feliciter expletis, quo ius habeant ad munus magistri
susciplendum.

800. Prope scholas normales erigantur, si fieri possit,
scholae primariae, in quibus magistri et magistrae se in lectionibus habendis exercerent.

801. Sicut omnes aliae missionum scholae, ita scholae
normales regulis ab Episcopo datis reguntur.

CAPUT XIII.

DE SCHOLIS CATECHISTARUM.

802. Scholae catechistarum prorsus distinguendae sunt a
scholis normalibus: in his magistri, in illis catechistae formantur;
in his praecipua programmati pars humanas litteras, paedagogiam et scientiam continet; in illis vero doctrinam christianam.

803. Pro viribus nitentur Ordinarii fovere catechistarum
scholas, ut multos et probatos habeant adiutores in evangelizationis opere. Iam longa experientia demonstrat quanto adiumento
boni catechistae sint progressui Ecclesiae in Sinis.

804. In catechistarum scholas ii tantum admittantur qui a
proprio missionario commendati sunt, id est iuvenes morigerati,
ex honestis orti familiis, et quorum pietas atque indoles rite
explendi muneris spem afferant.

805. De studiorum ratione haec tantum, valde generalia,
videntur posse statui: Huiusmodi sint catechistarum scholae, ut,
in eis, sive absolutis sive nondum absolutis studiis, iuvenes, qui
fingi possint ad grave catechistarum munus, institutionem
religionem, apologeticam, moralem, eamque quam optimam,
accipiant.

Decreta

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 242]
BOOK IV. — ON THE WORK OF EVANGELISATION

[Main Text]
for both sexes, in which male and female teachers—
schoolmasters and schoolmistresses—are to be trained for primary and secondary schools.

799. Where a normal school is not legally recognised, care shall be taken that upon completion of the course, students be awarded by the Government a diploma certifying the successful completion of their studies, thereby granting them the right to assume the office of teacher.

800. Primary schools should be established, wherever possible, adjacent to normal schools, so that trainee teachers may gain practical experience in delivering lessons.

801. As with all other mission schools, normal schools are to be governed according to regulations issued by the Bishop.

CHAPTER XIII.

ON SCHOOLS FOR CATECHISTS.

802. Schools for catechists must be clearly distinguished from normal schools: the latter train teachers, while the former prepare catechists; the curriculum of normal schools primarily includes humanities, pedagogy, and general sciences, whereas that of catechist schools centres on Christian doctrine.

803. Ordinaries are to actively support schools for catechists to the best of their ability, so as to secure numerous and trustworthy assistants in the work of evangelisation. Long-standing experience has already demonstrated how greatly competent catechists contribute to the advancement of the Church in China.

804. Admission to schools for catechists shall be granted only to those recommended by their respective missionary—namely, well-conducted young men born of reputable families, whose piety and character give reasonable assurance of their fitness for the duties required.

805. Regarding the structure of studies, the following very general principles appear sufficient: such schools for catechists should ensure that young men, whether their education is complete or still in progress, who show potential for undertaking the serious office of catechist, receive thorough instruction in religion, apologetics, moral theology, and the highest standard of spiritual formation.

Decrees

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 245

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 243]

[Main Text]
NORMAL SCHOOLS — FOR CATECHISTS — DAILY PUBLICATIONS AND BOOKS 243

Thus, the students of these schools shall:
1º. Diligently learn prayers, Christian doctrine, biblical and ecclesiastical history, and general apologetics;
2º. Be carefully trained to refute common errors of non-Christians, and to carry out the duty of catechising the people and preaching the Catholic faith;
3º. Above all, be educated in virtuous conduct, the practice of virtue, and apostolic zeal, so that, being well equipped to expound Catholic teaching, they may also show great diligence in converting the laity. In this way, they will not merely be preachers of the word but doers of it, thereby advancing the mission effectively.

806. Catechist schools are to be established separately for men and for women; the former under the supervision of a missionary priest, the latter under a sister, whether from European or indigenous religious congregations.

TITLE VIII.
On Periodicals and Books.

807. Given that immoral books, irreverent periodicals, or inflammatory pamphlets are increasingly disseminated throughout Christian communities and schools, and that hostile adversaries—employing either long-standing or newly devised errors and calumnies drawn from ancient and modern sources of impiety—seek to overwhelm both Christians and non-Christians alike, launching widespread and aggressive attacks on religion under the guise of harmless truth or science while poisoning minds with deceit, it is incumbent upon Ordinaries, missionaries, and all priests to impose strict restraints upon such errors. This can only be achieved through the publication of periodicals and pamphlets grounded in Catholic principles.

CHAPTER I.
ON THE PUBLICATION OF BOOKS, PERIODICALS, AND PAMPHLETS.

808. Ordinaries shall actively support, by every available means, the priests within their territories who are proficient in Chinese literature and in both secular and ecclesiastical sciences, encouraging them to publish works that defend and promote Catholic truth.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 246

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 244]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

[Main Text]
809. Apologetic books should be composed in such a manner that they are directed not only against ancient errors, but also against the systems which deny the existence of God and have reached China from foreign regions. Numerous suitable foreign works already exist, which could easily be translated into Chinese.

810. Smaller tracts, leaflets, and pamphlets should be multiplied, containing in brief and popular language the principal points of the Christian religion: these are more easily disseminated and serve excellently to propagate our teaching.

811. Not only priests, but all Catholics, should strive to circulate Catholic periodical leaflets.

812. It would likewise be of great utility to produce a popular scientific periodical in the Chinese language, to be issued and printed under the authority of the Central Committee responsible for periodicals.

813. Catholic bookshops should be encouraged with this aim in view, so that they may gather books from various printing presses—not only those in Chinese, but also foreign publications—that could provide greater assistance to missionaries and Catholics.

814. Efforts should be made so that, at least in larger centres, periodicals are published not bearing the name "Catholic," but authored by Catholics, so that pagans, in reading them, may gradually develop a favourable disposition towards the Catholic religion. However, care must be taken that such periodicals do not engage in political matters, either directly or indirectly, nor promote news intended to encourage less reputable commercial practices.

CAPUT II.
DE PRAEVIA LIBRORUM CENSURA.

815. The First Chinese Council recalls the common law concerning the censorship and prohibition of books, referencing canons 1384, 1385, 1386, 1387, 1388, 1391, 1394, §1.

816. In each vicariate, in accordance with canon 1393, censors shall be appointed who shall examine works intended for publication and submit their judgement to the respective Apostolic Vicars.

Decrees

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 247

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 245]

[Main Text]
PUBLICATION OF BOOKS — PREVIOUS CENSORSHIP — PROHIBITION

CHAPTER III.
ON THE PROHIBITION OF BOOKS.

817. Can. 1395. — § 1. The right and duty to prohibit books for just cause belongs not only to the supreme ecclesiastical authority for the entire Church, but also to particular councils and local ordinaries in respect of their subjects.

§ 2. An appeal against such prohibition may be made to the Holy See, though not with suspensive effect.

§ 3. Likewise, an abbot of a monastery *sui iuris* and the supreme moderator of an exempt clerical religious institute, together with his chapter or council, may prohibit books for just cause to their subjects; and in cases where delay would entail danger, other major superiors, acting with their own council, may do the same, provided that they refer the matter as soon as possible to the supreme moderator.

818. Can. 1396. — Books condemned by the Apostolic See are to be considered prohibited everywhere and in whatever language they may be translated.

819. Can. 1397. — § 1. It is the duty of all the faithful—especially clerics, those holding ecclesiastical office, and individuals distinguished in learning—to report to their local ordinary or to the Apostolic See any books they judge harmful; this responsibility pertains particularly to the envoys (legates) of the Holy See, local ordinaries, and rectors of Catholic universities.

§ 2. In reporting objectionable books, it is advisable that not only the title of the book be indicated, but also, as far as possible, the reasons why the book is deemed worthy of prohibition be set forth.

§ 3. Those receiving such reports must treat the names of the informants as strictly confidential.

§ 4. Local ordinaries shall personally, or where necessary through suitable priests, oversee books published or offered for sale within their territory.

§ 5. Books requiring more careful examination, or concerning which the judgment of the supreme authority appears necessary to achieve a salutary outcome, shall be referred by ordinaries to the judgment of the Apostolic See.

820. Can. 1398. — § 1. A prohibition on books renders it unlawful, without proper licence, to publish, read, retain, sell, translate into another language, or otherwise communicate the book to others.

§ 2. A book once prohibited in any manner may not be reissued unless corrections have been made and permission is granted anew by the authority that originally prohibited the book, or by its superior or successor.

821. Can. 1402. — § 1. Local ordinaries may grant permission to their subjects to use books that are prohibited *ipso iure* or by decree of the Apostolic See, but only for individual works and in cases of urgent necessity.

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 248

--- TRANSLATION ---
[Page 246]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

§ 2. If a general faculty has been obtained from the Apostolic See permitting its subjects to retain and read prohibited books, such permission ought to be granted only selectively and for just and reasonable cause.

822. Can. 1403. — § 1. Those who have obtained apostolic permission to read and retain prohibited books may not thereby read or possess any books proscribed by their local Ordinaries, unless the apostolic indult explicitly grants them the authority to read and retain books condemned by any authority whatsoever.

§ 2. Furthermore, they are bound under grave obligation to safeguard prohibited books in such a manner that they do not come into the hands of others.

823. Can. 1405. — § 1. In no way does any licence obtained from any source exempt an individual from the prohibition of natural law against reading books which pose a spiritual danger to oneself or one’s neighbour.

§ 2. Local Ordinaries and all others entrusted with the care of souls shall duly warn the faithful concerning the danger and harm arising from the reading of immoral books, especially those that are prohibited.

824. In China there is great variety of books.

I. There are books entirely upright, which treat honest matters in an honest manner, and which may be read by anyone—or at least by some—without offence.

II. Yet there are also many books which are thoroughly harmful and are prohibited by law itself (ipso iure).

Indeed, among others, the following are prohibited by law itself:

1º. «Books of any authorship that propagate heresy or schism, or that actively seek to undermine the very foundations of religion in any way» (1);

2º. «Books that deliberately attack religion or good morals» (2);

3º. «Books authored by non-Catholics (acatholicos) which specifically treat religious matters, unless it is certain that nothing contained therein contradicts the Catholic faith» (3);

4º. «Books that oppose or ridicule any of the dogmas of the Catholic Church…» (4);

5º. «Books that expressly deal with, narrate, or teach lascivious or obscene matters» (5).

III. Finally, setting aside other categories, there are books which, although not directly attacking the Catholic religion, indeed—

(1) Can. 1399, 2°.—(2) Can. 1399, 3°.—(3) Can. 1399, 4°.—(4) Can. 1399, 6°.—(5) Can. 1399, 9°.

Decrees

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 249

--- TRANSLATION ---

[Page 247]

[Main Text]
PROHIBITION OF BOOKS — PROHIBITED BOOKS — PRINTING PRESSES 247
culture and civilisation, and on occasion even speak of them with respect. Yet they apply the same erroneous criterion to all religions: a false standard which fosters religious indifferentism and, as one might say, religious communism—a pestilence which, among religious evils, is none more poisonous or deadly. Hence it comes about that such books are likewise prohibited by law, at least in most cases; for in reality they either attempt to subvert the very foundations of religion (1), or, having been written by non-Catholics, treat expressly of religion (2).

825. Since one of the gravest duties of Ordinaries is “to oversee, either personally or, where necessary, through suitable priests, the books published or offered for sale within their territory” (3), Vicars Apostolic and Prefects Apostolic must diligently strive to prevent the faithful—greatly deceiving themselves—from regarding the aforementioned books (III) as good and morally acceptable merely because there may appear to be some degree of progress in a pagan individual who does not directly and deliberately attack our holy religion. Even if such an individual represents some advancement compared to a purely pagan state, it remains true that in the writings of such persons one will scarcely find those salutary pastures upon which alone Christ’s sheep ought to be fed. For pagans are not, nor can they ever be, teachers or pastors of Christians.

CHAPTER IV.

ON PRINTING PRESSES.

826. It would be highly desirable that a printing press be established in each Vicariate, should one not already exist. If a single Vicariate lacks the capacity to found such a press, it is nonetheless worthwhile for several Vicariates belonging to the same religious congregation, acting in concert and uniting their resources and efforts, to address this pressing and urgent need. In this way, greater facility will be provided for printing pamphlets and tracts treating matters of religion. Where a printing press capable of handling Chinese characters cannot be obtained, at the very least a lithographic press should be secured, since lithography serves equally well for the publication of books in Chinese as does typography (4).

(1) Can. 1399, §20. — (2) Can. 1399, §40. — (3) Can. 1397, §4. — (4) Instruction from the S.C. de Propaganda Fide, 8 September 1869; Collectanea, vol. 2, no. 1346, p. 39.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 250

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 248]
LIBER IV. — DE EVANGELIZATIONIS OPERE

TITULUS IX.
De caritatis institutis.

[Main Text]
827. The holy mother Church, following the example of our Lord Jesus Christ, who went about doing good and healing all (1), has always and everywhere throughout the world established diverse institutions of charity, not only curing bodily illnesses but also assisting in every way with the infirmities of souls.

It is therefore our apostolic duty to promote works of charity in China, so that to its peoples may be revealed and made radiant this precept and divine mark of the Church—namely, the supernatural love for the poor and the suffering—to whom the words of the Most Holy Redeemer are addressed: “The kingdom of God is come nigh unto you.”

828. The immediate purpose of charitable works is to provide material assistance—specifically, to cure illnesses, aid the distressed, receive and protect the abandoned, and so forth; yet the ultimate end, which must never be forgotten, is the glory of God and the salvation of souls: by caring for bodies, we seek to save souls.

829. Therefore, in the exercise of charity, due proportion must always be maintained, lest the financial resources of the missions become overly depleted, and missionaries, distracted by numerous other cares, should for a time neglect their primary apostolic duty of preaching the Gospel to the nations.

830. It is desirable that, wherever possible, charitable institutions entrusted to a religious congregation should be administered by that congregation from its own resources and be self-sustaining, without imposing an economic burden upon the mission, while always preserving the dependence of such institutions upon the Apostolic Vicar.

831. The sisters of religious congregations render an admirable apostolate through works of charity. Yet, in order that greater spiritual fruit may be obtained, it is necessary that they possess knowledge of the Chinese language.

Therefore, the First Council of China earnestly recommends to the superiors of religious congregations the observance of the directives issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, and deems it appropriate that newly arriving sisters in China be assigned no duties during at least the first year that would hinder their study of the Chinese language.

(1) Acts, X, 38.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 251

--- TRANSLATION ---
[Page 249]

[Main Text]
INSTITUTES OF CHARITY — ORPHANAGES — THE HOLY INFANCY 249

CHAPTER I.

ON ORPHANAGES AND THE WORK OF THE HOLY INFANCY.

832. Orphanages are highly commendable in missionary contexts; for through these institutions we visibly demonstrate Christ’s special affection for children, and thereby attract the goodwill of the Church even among non-Christians.

833. Ordinaries, with the approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, shall ensure that Religious Congregations whose particular mission is the education of children are invited to serve in China.

834. In orphanages, children shall be instructed in piety, religious doctrine, literacy, and the arts, according to the individual capacities of each child.

835. Those deemed most capable shall be prepared to advance to higher education, if the local Ordinary deems it appropriate; they shall be partially or fully exempted from manual labour so that, at the proper time, they may serve as schoolmasters, catechists, or schoolmistresses, and thus contribute to the propagation of the faith.

836. Children shall be trained in various manual crafts, either within the school itself, in their own homes, or under the guidance of Christian artisans—men of good character and upright conduct—who act as patrons.

837. 1º. Girls shall be entrusted either to reputable Religious Congregations of women religious or to virtuous Christian families, where they shall be trained in domestic duties appropriate to their likely future role as mistresses of households.

2º. When girls reach marriageable age and express a desire to marry, administrators shall ensure not only that their prospective spouses but also the families into which they will marry are scrupulous in observing divine law, and possess sufficient means to provide for their maintenance, so that due care is taken for both the spiritual and physical well-being of these girls.

838. 1º. Chinese Christians shall be encouraged to support the work of the Holy Infancy and other charitable institutions.

2º. Infants baptised on their deathbeds shall be duly recorded in the registers, so that if they survive, they may be brought up as Christians and not claimed by families outside the Christian community.

32

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 252

--- TRANSLATION ---
[Page 250]
BOOK IV — ON THE WORK OF EVANGELISATION

3º. It shall be ensured that Christians, especially those lacking offspring of their own, adopt children into the Holy Childhood; however, Ordinaries must first require due safeguards from families intending to adopt infants.

839. Women or girls fleeing to orphanages for the sake of protection must not be admitted except in cases of temporary asylum, and only with the prior consultation of the Ordinary.

CHAPTER II.
ON TECHNICAL SCHOOLS FOR MANUAL ARTS.

840. Regarded as a means both of practising charity and propagating the faith, technical schools established for training artisans and master craftsmen in manual arts are of great utility within Christian communities; indeed, they directly serve the good and benefit of the poor. Nevertheless, certain precautions must be observed in order to safeguard bodily and mental well-being.

841. Religious men and women are therefore strongly encouraged to establish such schools, wherein provision should be made—throughout the entire locality and for all people—for the instruction not only of Christians but also of non-Christians in manual crafts.

842. In boys’ technical schools, the missionary or catechist shall diligently teach Christian doctrine and prayers; in girls’ schools, a sister, a Chinese virgin, or another pious woman shall provide such instruction with equal care.

843. The practice of trade, which may appear in our technical schools through the exchange of finished goods, constitutes an honourable instrument for exercising charity; and given the charitable purpose of the enterprise, it does not present the character of trade prohibited under canons 142 and 2380.

CHAPTER III.
ON HOSPITALS.

844. Each Vicariate Apostolic shall strive to maintain its own hospital; for therein Christian charity is most fully exercised.
Decrees

[Margin notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 253

--- TRANSLATION ---

[Page 251]

[Main Text]
TECHNICAL SCHOOLS — HOSPITALS — DISPENSARIES

The gate of heaven opens to many who are dying; and care for the body often provides access to the healing of the soul.

845. In Catholic hospitals, where care for the sick is to be undertaken, religious sisters should be employed; if these are unavailable, Christian widows suitable for this duty, or virgins of proven virtue, may be appointed.

Furthermore, catechists who carry out their duties in the villages should, wherever possible, receive some instruction in medical practice at our hospitals—provided there is no risk that they will thereby neglect or abandon their responsibility to teach the catechism.

846. Missionaries should, to the best of their ability, ensure that both themselves and the catechists under their charge have access to public hospitals. Indeed, it is highly desirable that our religious sisterhoods belonging to established Congregations should be able to assume responsibility for nursing the sick within these public hospitals.

CHAPTER IV.

ON DISPENSARIES.

847. Since dispensaries require less expenditure than full hospitals, every effort should be made to increase their number progressively. It is highly desirable that each sub-prefecture should have one dispensary for men and another for women.

848. For the care of men in dispensaries, pious and diligent young men should be trained locally, and, if possible, within medical schools.

For the care of women, religious sisters should be employed, or at least Chinese virgin women, particularly those living in association with a Congregation.

END OF BOOK FOUR.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Translation (Pages 254-343)

Page 254

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
BOOK FIVE.
ON PROCESSES, OFFENCES, AND PENALTIES.

TITLE I.
On Matrimonial Cases in General.

849. 1°. In China, since the civil law—both old and new—does not recognise ecclesiastical laws concerning marriage, and compels individuals, even through coercive measures involving severe penalties, to enter into matrimony once betrothals have been formally concluded according to Chinese custom, despite the opposition of either party; and particularly given that a declaration of nullity of marriage issued by an ecclesiastical judge in accordance with canon law may be contested before a Chinese civil tribunal; whereas, conversely, a divorce pronounced by a Chinese civil court in accordance with Chinese customs or laws cannot be recognised by an ecclesiastical judge; in such circumstances, serious difficulties arise which pose grave dangers to the faith and morals of Christians.

2°. To address these difficulties, Ordinaries shall diligently ensure, to the best of their ability, that the faithful—and especially catechumens and neophytes—are properly instructed regarding the sanctity of marriage, the grave impropriety of marriages with non-believers, and the utmost caution required when entering into betrothals, so that marriages may be contracted in accordance with ecclesiastical law.

Furthermore, they shall provide assistance—particularly through missionaries—to the faithful in such matters, promoting, wherever prudence and justice permit, amicable settlements between the parties, with the consent of the civil judge, and applying ecclesiastical penances where the faithful are found to be at fault.

Decrees

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 255

--- TRANSLATION ---
[Page 253]

[Main Text]
MATRIMONIAL CAUSES — BEATIFICATION CAUSES 253

TITLE II.

On processes for the introduction of a beatification cause to be conducted by the Ordinary of the place under his proper law.

850. The Synod of China strongly recommends to all Ordinaries in China the observance of the general canon law provisions contained in canons 2038 and 2064 regarding causes of beatification of servants of God.

851. 1°. Local Ordinaries should ensure that processes are duly initiated at an appropriate time in those missions where martyrs have suffered death for the confession of the faith, or where devout servants of God have died with a reputation for holiness, so that documents and other information of significant importance may not perish through negligence or inappropriate delay.

2°. However, if an informative process has not been commenced within thirty years of the death of the Servant of God, then in order for further proceedings to take place, it must be demonstrated that no fraud, deceit, or culpable negligence occurred in the matter (1).

852. In conducting the informative process, "it is not necessary to establish definitively the presence of virtues, martyrdom, or miracles; rather, it suffices to prove a general reputation which is spontaneous, not brought about by human artifice or effort, originating among upright and serious persons, continuous, growing over time, and currently flourishing among the majority of the people" (2).

853. Can. 2116.—§ 2. Nevertheless, if the case concerns martyrdom and the fact of martyrdom—both materially and formally considered—is clearly established, but miracles are lacking, it belongs to the Sacred Congregation to determine whether the signs present are sufficient; and if these are insufficient, whether a petition should be made to the Supreme Pontiff for a dispensation from the requirement of signs in this particular case.

854. Can. 2003.—§ 1. Any faithful person, or any legitimate group of Christ’s faithful, has the right to request that a cause be initiated before the competent tribunal.

§ 2. If the petition is accepted by a legitimate and competent ecclesiastical authority, the petitioner thereby acquires the right to promote the cause lawfully and to bring it to completion.

§ 3. The Ordinary of the place may initiate a beatification cause either ex officio or at the request of interested parties.

(1) Can. 2049.—(2) Can. 2050, § 2.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 256

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 254]
**BOOK V.—ON PROCESSES, OFFENCES, AND PENALTIES**

**[Main Text]**
855. For the honour of God and the glory of the Holy Mother Church, we strongly exhort missionaries in those regions where the Servants of God have died, to be diligent and attentive in gathering information concerning them and committing it to writing. All belongings and writings, if any remain belonging to the said Servants of God, together with records of civil judicial proceedings—wherever possible, at least transcribed—shall be collected as thoroughly as possible and reverently submitted to the Ordinary.

TITLE III.
On Offences and Penalties.

856. Can. 2214.—§ 1. It is the native and proper right of the Church, independent of any human authority, to discipline offenders subject to her through penalties both spiritual and temporal.

§ 2. Yet let Ordinaries bear in mind the admonition of the Council of Trent, Session XIII, De Reformatione, Chapter 1: «Let Bishops and other Ordinaries remember that they are pastors, not taskmasters; and so ought they to preside over their subjects that they do not exercise dominion over them, but love them as sons and brothers, striving by encouragement and warning to deter them from unlawful acts, lest they be compelled, when offences occur, to restrain them with due penalties. And if, owing to human frailty, any should fall into sin, they are to observe the Apostle’s precept in dealing with them: admonish, entreat, rebuke with all gentleness and patience; for often benevolence is more effective than severity, exhortation than threat, charity than authority, in bringing about amendment. But if, because of the gravity of the offence, the rod must be used, then strictness must be tempered with meekness, judgment with mercy, severity with mildness, so that discipline—salutary and necessary for the people—may be preserved without harshness, and those corrected may be reformed; or, if they refuse to repent, others may be deterred from vice by the salutary example of correction.»

857. The Chinese Council, with due reverence and obedience, embraces all provisions established in common law regarding offences and penalties, whether the matter concerns clerics, religious, or laypersons.

858. Nevertheless, taking into account particular necessities arising from local conditions and persons, individual Ordinaries are permitted, where necessary, to establish specific penalties within the limits of their jurisdiction, in accordance with canons 2220–2222, provided always that the principles of common law are observed.

Decrees

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]** or **[Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 257

--- TRANSLATION ---

[Page 235]

[Main Text]
CAUSES OF BEATIFICATION—OFFENCES AND PENALTIES

859. On occasion, it is expedient that ecclesiastical penalties be imposed, particularly upon the faithful who violate the precept forbidding marriage with unbelievers; who betroth or sell their daughters to pagans; who knowingly and willingly perform superstitious rites; who cause public scandal; who send their children to schools run by pagans or Protestants; who, under the name of the Church, conduct business unjustly and extort money either from other faithful Christians, from catechumens, or from pagans; and who neglect other grave religious duties or commit similar serious offences.

860. Regarding penalties formerly established under common law, the provision of canon 6, no. 5°, must be kept in mind: "With regard to penalties—whether spiritual or temporal, medicinal or what are called vindicative, latae sententiae or ferendae sententiae—which are not mentioned in the Code, they are to be considered as abrogated."

861. However, penalties established by Bishops in particular Synods, which have not been explicitly abrogated by them, are still considered to be in force, provided that Ordinaries have not otherwise determined, and so long as they remain consistent with the principles of common law.

[End of Book Five
and also
of the Decrees of the First Chinese Council.]

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 258

--- TRANSLATION ---

[Page 256]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONS OF THE FATHERS

† I, Celsus Constantini, Archbishop of the Titular See of Theodosia,
Papal Legate.

† I, Prosper Paris, S.J., Bishop of the Titular See of Silandus,
Apostolic Vicar of Nanking.

† I, Paul Maria Reynaud, C.M., Bishop of the Titular See of Fussala,
Apostolic Vicar of Chekiang East.

† I, Conradus Abels, Bishop of the Titular See of Lagania,
Apostolic Vicar of Eastern Mongolia.

† I, Franciscus Geurts, Bishop of the Titular See of Rhinocorura,
Apostolic Vicar of Eastern Chihli.

† I, Fr. Odoricus Timmer, Bishop of the Titular See of Drusipara,
Apostolic Vicar of Southern Shansi.

† I, Fr. I. P. Mondaini, Bishop of the Titular See of Synaean,
Apostolic Vicar of Southern Hunan.

† I, Fr. Agapitus Fiorentini, Bishop of the Titular See of Rusaddir,
Apostolic Vicar of Northern Shansi.

† I, Augustinus Henninghaus, Bishop of the Titular See of Hypaepa,
Apostolic Vicar of Southern Shantung.

† I, Fr. Adeodatus Maria Wittner, F.M., Bishop of the Titular See of Milevum,
Apostolic Vicar of Eastern Shantung.

† I, Nicolaus M. Ciceri, Bishop of the Titular See of Dausara,
Apostolic Vicar of Ki-an.

† I, Carolus Maria de Gorostarzu, Bishop of the Titular See of Aila,
Apostolic Vicar of Yunnan.

† I, Fr. Eugenius Massi, O.F.M., Bishop of the Titular See of Joppa,
Apostolic Vicar of Central Shensi.

† I, Joseph Fabrègues, Bishop of the Titular See of Alalia,
Coadjutor Bishop of Peking.

† I, Paul Faveau, Bishop of the Titular See of Tomis,
Apostolic Vicar of Chekiang West.

† I, Mauritius Duceur, Bishop of the Titular See of Barbalissus,
Apostolic Vicar of Kwangsi.

† I, Fr. Coelestinus Ybanez, Bishop of the Titular See of Bagis,
Apostolic Vicar of Northern Shensi.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Seals / Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 259

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 257]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONS OF THE FATHERS OF THE P. C. S.

† I, LUÍS FATIGUET, Bishop of Aspendus (titular), Apostolic Vicar of
Kiu Kiang.

† I, JOSÉ NOÉ TACCONI, Bishop of Arad (titular), Apostolic Vicar of
Honan East.

† I, Fr. FRANCISCO AGUIRRE, O.P., Bishop of Botrys (titular), Apostolic Vicar of
Foochow.

† I, LOUIS CALZA, Bishop of Termessus (titular), Apostolic Vicar of
Western Honan.

† I, PAUL DUMOND, Bishop of Curubis (titular), Apostolic Administrator of
Kanchow.

† I, LOUIS CLERC-RENAUD, Bishop of Elaea (titular), Apostolic Vicar of
Yukiang.

† I, EVERARD TER LAAK, Bishop of Parecopolis (titular), Apostolic Vicar of
Tchagar.

† I, ADOLPHE RAYSSAC, Bishop of Cotyaeum (titular), Apostolic Vicar of
Swatow.

† I, JEAN DE VIENNE, Bishop of Abrittus (titular), Apostolic Vicar of
Coastal Chihli.

† I, LOUIS VAN DYCK, Bishop of Abbiritus (titular), Apostolic Vicar of
Suiyuan.

† I, FLAMINIO BELOTTI, Bishop of Sufetula (titular), Apostolic Vicar of
Southern Honan.

† I, Fr. EMMANUEL PRAT, Bishop of Mactaris (titular), Apostolic Vicar of
Amoy.

† I, JACQUES VICTOR MARIE ROUCHOUSE, Bishop of Acege (titular), Apostolic Vicar of
North-Western Szechwan.

† I, Fr. ÁNGEL D. CARBAJAL, Bishop of Caloe (titular), Apostolic Vicar of
Northern Hunan.

† I, HENRI LÉCROART, S.J., Bishop of Anchialus (titular), Apostolic Vicar of
Eastern Northern Chihli.

† I, JOSEPH BOURGAIN, M.E., Bishop of Archelais (titular), Apostolic Vicar of
Kienchang.

† I, LUIGI VERSIGLIA, S.S.F.S., Bishop of Charystus (titular), Apostolic Vicar of
Shiuchow.

† I, FRANS SCHRAVEN, Bishop of Amyclae (titular), Apostolic Vicar of
Western Central Chihli.

[Signatures]
33

[Archival References]
(Not visible)

Page 260

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 258]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

[Main Text]
† I, AUGUSTINUS GASP AIS, Bishop of the Titular See of Canopus, Apostolic Vicar of Northern Manchuria
† I, MARTINUS CHIOLINO, Bishop of the Titular See of Calama, Apostolic Vicar of Northern Honan
† I, AUGUSTUS GAUTHIER, Bishop of the Titular See of Dobera, Apostolic Vicar of Western Kwangtung and Hainan
† I, IOANNES MARIA BLOIS, Bishop of the Titular See of Lambaesitana, Apostolic Vicar of Southern Manchuria
† I, VINCENTIUS HUARTE, S.J., Bishop of the Titular See of Resaiwa, Apostolic Vicar of Anhwei
† I, Fr. HERMENEGILDUS RICCI, O.F.M., Bishop of the Titular See of Antypirogen, Apostolic Vicar of Western and Northern Hupeh
† I, LUDOVICUS JANSSENS, Bishop of the Titular See of Faustinopolis, Coadjutor Vicar of Eastern Mongolia
† I, ANTONIUS FOURQUET, Bishop of the Titular See of Themisonium, Apostolic Vicar of Canton

I, ALEXANDER CARLO, Apostolic Prefect of Lanlung
I, IOSEPHUS HOOGERS, Apostolic Prefect of Tatung
I, IACOBUS WALSH, Apostolic Prefect of Kongmoon
I, Fr. ODORICUS TC'ENG, Apostolic Prefect of Puchi
I, MELCHIOR SOUEN, Apostolic Prefect of Lihsien
I, THEODORUS BUDDENBROCK, Apostolic Administrator of Western Kansu
I, Fr. MARIA LUDOVICUS BRUN, Abbot of the Blessed Virgin Mary of Consolation
I, the procurator acting on behalf of the Right Reverend Fathers GIRAUDEAU and FAYOLLE; IOSEPH BOURGAIN, Bishop of Archelais, Apostolic Vicar of Kienchang
I, PAULUS MONTAIGNE, C.M., Pro-Vicar of Central Chihli
I, SAMUEL SOMMAVILLA, Pro-Vicar of Hankow
I, IOANNES MICHAEL SPADA, Pro-Vicar of Hong Kong, during the vacancy of the see
I, MATHIAS VLAMINCK, O.F.M., Procurator for His Most Reverend Lordship Bishop Trudon Janssens
I, MANUEL PITTA, Procurator for His Most Reverend Lordship the Bishop of Macao
I, Fr. ILDEFONSUS HEILIGENSTEIN, O.F.M., Procurator for His Most Reverend Lordship Bishop A. Schmucker

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 261

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 259]

[Main Text]
SUBSCRIPTIONES PATRUM P. C. S.

I, Fr. ODORICUS SCHELL, O. M. Cap., Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Bishop Walleser.

I, ALBERTUS DE SMEDT, C. I. C. M., Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Frederix, Vicar Apostolic of Ning-shia.

I, OCTAVIUS CASUSCELLI, Seminary Missionary of the City [de Urbe], Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord
Capettini, Vicar Apostolic of Southern Shensi.

I, ALEXANDER CARLO, Procurator of the Most Illustrious and Right Reverend Lord Séguin,
Vicar Apostolic of Kweichow.

Secretary of the Council
G. PAYEN, S. J.

Notaries and Witnesses to the Acts
Fr. CASIMIRUS HERNANDEZ, O. P.,
IACOBUS TCHANG.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No handwritten signatures visible—only typographic print)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 262

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
DECISIONS AND PETITIONS
OF THE FIRST CHINESE SYNOD

[Margin Notes]
(No visible marginal annotations)

[Seals and Stamps]
(No visible seals or stamps)

[Signatures]
(No visible signatures or rubrics)

[Archival References]
(No visible archival references)

Page 263

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible in the source archival material. No decipherable text was available for translation. This notation is retained in accordance with academic transcription standards to indicate the physical structure and condition of the original manuscript.*

Page 264

--- TRANSLATION ---

[Page 1]

[Main Text]
RESOLUTIONS AND PETITIONS
OF THE FIRST CHINESE PROVINCIAL COUNCIL

—*—

On the Use of National Flags

1. The Council respectfully accepts the regulations concerning the use of national flags, transmitted by the Apostolic See through the Papal Legate to the Plenary Council of China, which are as follows: «Within the precincts of churches, no one shall be permitted to display the flags or emblems of any nation». Nevertheless, the Council expresses the desire that the task of applying these norms be left to the prudent judgment of the Ordinary Bishops, while fully preserving the prescriptions regarding flags admitted into or blessed within churches, as laid down in the decree of the Sacred Congregation of Rites dated 26 March 1924 (1).

Affirmative and in accordance with intent. The underlying purpose is not only to safeguard the directives issued by the Sacred Congregation of Rites on this matter, but also to take into account the sentiments of the local populations, who might feel alienated or subject to reproach from their fellow countrymen—being regarded as opponents of, or insufficiently devoted to, their native homeland—if foreign national flags were excluded from churches.

(1) A.A.S., vol. 1924, p. 171.

—○○○—

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 265

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 264]
PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On the division into ecclesiastical regions.

2.—Since, from the year 1879 onwards, there have been only five ecclesiastical regions in China, and since these, despite the multiplication of vicariates, are now fewer in number than required, the First Chinese Council humbly petitions the Holy See to adapt, as far as possible, the division of China into ecclesiastical regions in accordance with the civil administrative division of China into provinces (1).

The principal reasons advocating this new arrangement are as follows:

1°. Such a division is feasible: for, considering the recent establishment of new vicariates—which will certainly continue to multiply over time—and taking into account the population size of each civil province, it is evident that, with few exceptions, each civil province contains sufficient territory and population to constitute a single ecclesiastical region.

2°. Not only is such a division practicable, but it also promotes the advancement of ecclesiastical institutions.

It would greatly assist in the uniform application of evangelisation efforts within each ecclesiastical region; for grouping together, within a single ecclesiastical region, populations whose character and customs are not markedly different reduces geographical distances and largely removes the obstacles preventing pastors from meeting and collaborating with one another.

3°. Finally, this reorganisation would prepare the way for the eventual establishment of a full ecclesiastical hierarchy.

For these reasons, the following division, based on the boundaries of civil provinces, is proposed. Where a Vicariate includes territory belonging to another province, it generally belongs to the province in which its episcopal seat is located. The Vicariate of Ningshia constitutes an exception: although its seat is located in Ningshia, a city within the province of Kansu, it is, for serious pastoral and administrative reasons, attached to the province of Mongolia.

(1) Decree of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, 23 June 1879; Collectanea, vol. 2, n. 1524.

[Votes and Petitions]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 266

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 266]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
Ecclesiastical Regions | Vicariates | Christians | Non-Christians
--- | --- | --- | ---
8°. KIANGSU
ANHWEI | Nanking
Wuhu
(Other missions in preparation) | 195,863
73,912 | 25,000,000
25,000,000
9°. HONAN | Northern Honan
Eastern Honan
Western Honan
Southern Honan | 20,967
9,000
11,093
20,471 | 7,000,000
7,000,000
8,000,000
8,000,000
10°. SZECHWAN | Northeastern Szechwan
Eastern Szechwan
Southern Szechwan
Kientchang
Tibet | 50,088
58,102
39,435
8,129
4,079 | 25,000,000
15,000,000
15,000,000
2,000,000
3,000,000
11°. HUPEH | Eastern Hupeh
Northwestern Hupeh
Southwestern Hupeh
Wuchang
Hanyang
Puchi | 43,914
35,012
32,192 | 16,000,000
6,000,000
9,000,000
12°. HUNAN | Southern Hunan
Northern Hunan
(Two further missions in preparation) | 23,562
15,478 | 10,000,000
11,000,000
13°. KIANGSI | Kiukiang
Kian
Kanchow
Yukiang | 28,596
16,279
28,102 | 6,000,000
8,000,000
8,000,000
14°. CHEKIANG | Eastern Chekiang
Eastern Chekiang | 38,460
21,161 | 11,000,000
7,750,000

[Proposals and Petitions]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 267

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 268]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On missionary jurisdictions being designated by the name of their episcopal residence.

3.—The First Plenary Council of China humbly petitions
the Holy See that each vicariate and each apostolic prefecture
be henceforth named after the locality serving as its episcopal see.

The principal reasons are as follows:
1°. Given the multiplication of vicariates, there is no longer any necessity or advantage in retaining the denomination hitherto employed;
2°. It is difficult to find names suitably applicable to new vicariates to be established in the future;
3°. The proposed nomenclature facilitates the establishment of a hierarchical structure.

For these reasons, the following designations for vicariates and apostolic prefectures are respectfully submitted to the Holy See:

New designation | Former designation
--- | ---
Vicariate of Moukden | Southern Manchuria
Vicariate of Kirin | Northern Manchuria
Vicariate of Jehol | Eastern Mongolia
Vicariate of Siwantze | Tchagar
Vicariate of Suiyuan | Suiyuan
Vicariate of Ningshia | Ningshia
Vicariate of Peking | Northern Chihli
Vicariate of Tientsin | Coastal Chihli
Vicariate of Paotingfu | Central Chihli
Vicariate of Chengtingfu | South-Western Chihli
Vicariate of Sienhsien | South-Eastern Chihli
Vicariate of Yungpingfu | Eastern Chihli
Vicariate of Lihsien | Lihsien
Vicariate of Tsianfu | Northern Shantung
Vicariate of Yenehowfu | Southern Shantung
Vicariate of Chefoo | Eastern Shantung
Vicariate of Taiyuanfu | Northern Shansi

Proposals and Petitions

[Margin notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival references]
(None visible)

Page 268

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 270]
**PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE SYNOD**

**[Main Text]**
New designation | Former designation
--- | ---
Vicariate of Canton | Canton
„ „ Swatow | Swatow
„ „ Shiuchow | Shiuchow
„ „ Pakhoi | Western Kwangtung, Hainan
„ „ Hongkong | Hongkong
„ „ Nanning | Kwangsi
„ „ Kweiyang | Kweichow
„ „ Yunnanfu | Yunnan
„ „ Weihweifu | Northern Honan

Prefecture of Lanlung | Lanlung
„ „ Tatung | Tatung
„ „ Kongmoon | Kongmoon

Mission of Urga | Outer Mongolia

*Provided by Decree of 3 December 1924.*

**Regarding funds for certain special Commissions.**

4.—The First Chinese Synod respectfully petitions the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to establish, through the Apostolic Delegation, a fixed and definite sum of money—secured as though by a loan—for the expenses of the three Commissions mentioned in Book 1, Title VIII (paras. 30–49).

*Referred to the Father in charge of the Work of the Propagation of the Faith.*

**Regarding the establishment of museums.**

5.—Since the Holy Mother Church has always been, throughout the world, the patron and nurturer of the arts and sciences, it is the desire of the Synod that, for the honour of the missions and the dignity of the Chinese people, appropriate museums be established from both secular and sacred antiquities.

*The proposal is commended.*

**Petitions and Requests**

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps or Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 269

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 271]

[Main Text]
PECUNIA — MUSEA — PORTABLE ALTARS — MASS, ETC. 271

On the faculty to consecrate portable altars
using a shorter formula.

6. — The First Synod of China humbly petitions that Vicars Apostolic in China be granted the faculty to consecrate portable altars using a shorter formula.

Affirmative, employing the plural form of the formula, for a period of ten years.

On the faculty to celebrate Mass daily in honour of the Blessed Virgin Mary.

7. — The First Synod of China requests from the Holy See that missionaries, when travelling to visit Christian communities, or when residing temporarily in places where vestments are not readily available, may be permitted to celebrate Mass daily *de Beata Maria Virgine* during such periods, following the precedent of faculties already granted to certain Institutes—specifically, to the priests of the Congregation of Saint Francis de Sales in China in 1917.

This faculty is intended to address the difficulty of transporting liturgical vestments from one location to another.

Missionaries travelling to visit Christian communities shall be granted, for a period of ten years, permission to use bicoloured chasubles—black on the outside and yellow within.

On the Papal Blessing to be bestowed by missionaries.

8. — The First Synod of China respectfully petitions that the faculty currently held by Vicars and Prefects Apostolic in China—to impart the Papal Blessing three times annually on more solemn feasts, according to the prescribed formula—may be sub-delegated to missionaries and priests.

Negative, with clarification of intent. The intention is that if Vicars or Prefects Apostolic are impeded on days when they are entitled to impart the Papal Blessing, they may sub-delegate a priest to bestow the Papal Blessing in the pro-cathedral church.

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 270

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 272]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

**On the canonical legal status of the Chinese clergy.**

9.—Since the rights and privileges of the Chinese clergy, in accordance with Canons 118 and following, are not recognised by the Chinese civil authorities, the First Chinese Council strongly desires that steps be taken—whether through the Apostolic Delegate or by other means—towards securing a legally established canonical status for the Chinese clergy.

*Action will be taken as far as possible.*

**On the personal daily privilege of celebrating at a privileged altar.**

10.—Since missionaries, frequently celebrating Mass outside the church of their residence, are unable to benefit from the local privilege of a privileged altar, their faithful likewise derive no benefit therefrom. It is therefore requested that all missionaries and priests be granted the same privilege, but in personal and daily form.

*Granted affirmatively for a period of ten years.*

**On the general faculty to dispense regarding the impediment of age.**

11.—Serious difficulties have arisen in China due to the new legal requirement concerning the minimum age for the valid celebration of marriage. The ordinaries wish to and are striving to eradicate the long-standing and lamentable custom of children contracting marriages at an early age; however, this is a matter requiring considerable effort and a lengthy period to accomplish. Therefore, the ordinaries unanimously and humbly petition the Holy See for a general faculty to dispense from the impediment of age—not only in cases where sponsal agreements were entered into before the promulgation of the Code of Canon Law, but also in those contracted thereafter.

*No innovation should be introduced.*

Proposals and Petitions

Page 271

--- TRANSLATION ---
[Page 273]

[Main Text]
CLERGY — PRIVILEGED ALTAR — AGE, ETC. 273

On the Faculty of Ordinaries Regarding Marriages
of Catechumens Who Have Multiple Wives.

12. — The Ordinaries of China have the faculty «to grant dispensations to pagans and unbelievers who have multiple wives, so that, after conversion and baptism, they may retain whichever of these wives they choose—even if she becomes a believer—provided that the first wife does not wish to convert».

From this it appears that in every case of (even successive) polygamy, a man practising polygamy may not retain as his lawful wife the woman baptised with him unless prior inquiries (interpellations) are made to determine whether the first wife wishes to convert.

Elsewhere, however, in the Constitution of St Pius V, *Romani Pontificis*, canon 1125, it seems to be stated absolutely that in cases of successive polygamy, a neophyte may retain as his lawful wife the woman who was baptised with him, without any requirement to make preliminary enquiry or interpellation of the first wife.

The First Synod of China, observing that among our catechumens there are frequently those who, together with a second or subsequent wife who consents to baptism, seek baptism themselves—and for whom dissolving such a marriage would be extremely harsh and nearly impossible—humbly petitions the Apostolic See to clarify whether, in accordance with the intention of the aforementioned Constitution of St Pius V, Apostolic Vicars and Apostolic Prefects may baptise such catechumens together with their consenting wife, and furthermore be granted the faculty to allow them to remain in the same marriage as though it were legitimate, absolutely and without any prior interpellation of the first wife as to whether she will or will not convert.

Affirmative.

On the Burial of Ordinaries.

13. — The First Synod of China requests that the privilege granted in canon 1205 to residential bishops—that of burial within their own church—be extended in mission territories to the Ordinaries of the place.

Affirmative, but only for Ordinaries who are invested with episcopal character.

35

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 272

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 274]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Main Text]
On Holy Days of Obligation.

14.—The First Synod of China respectfully petitions that the days to be observed as holy days of obligation throughout the entire Chinese Church shall consist solely of: all and each Sunday, the feasts of the Nativity, Epiphany, Ascension of the Lord, the Immaculate Conception and Assumption of the Blessed Mother of God, Mary, Saint Joseph her spouse, and finally, All Saints; with the obligation to observe under precept the feasts of the Circumcision and of the Most Holy Body of Christ being removed, provided nevertheless that these last two feasts be transferred to the following Sunday.

Affirmative.

On the faculty permitting servile works on holy days.

15.—The First Synod of China requests that the faculty which Apostolic Vicars possess—of dispensing poor Catholics, who are in great need of their daily labour, from the prohibition against performing servile work on Sundays—be extended also to other holy days; and that for these poor persons, should they be unable to attend Mass, the obligation to recite substitute prayers be likewise dispensed.

No innovation required.

On dispensation from fasting and abstinence
on certain festive days among the Chinese.

16.—The Synod of China humbly petitions the Holy See for an indult applicable to the whole of China, whereby dispensation may be granted, when circumstances permit, from the laws of abstinence and fasting on the final day and the fifteen preceding days of the Chinese lunar year, as well as on the fifth day of the fifth moon and the fifteenth day of the eighth moon. For on these specified days, by reason of common and most ancient custom, it is nearly impossible for the Chinese people to observe either fasting or abstinence.

Affirmative for a period of ten years.

Votes and Petitions

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 273

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 275]

[Main Text]
FEAST DAYS — FASTING, ETC. — CONSECRATION — SACRED VESSELS... 275

Regarding the formula for the Consecration of China
to the Blessed Virgin Mary to be enriched with indulgences.

17. — The First Chinese Council humbly petitions the Holy See
to deign to enrich with the following sacred indulgences the formula for the consecration of China to the Blessed Virgin Mary:
a) A plenary indulgence, under the required conditions, for those who participate in the initial consecration and in its annual renewal;
b) A plenary indulgence once a month, under the required conditions, for those who devoutly recite the consecration formula daily;
c) An indulgence of 300 days, once per day, for the recitation of the consecration formula.

Affirmative.

Regarding the faculty to bless sacred vessels.

18. — The Council requests that the faculty mentioned in canon 1304, relating to the blessing of sacred vessels, be granted in the Missions to all priests having charge of souls.

Affirmative for a period of ten years.

Regarding the valuation of monetary amounts in Chinese dollars.

19. — In consideration of the fluctuating value of lire and francs, the Council humbly petitions the Holy See that, in place of the thirty thousand lire or francs specified in canons 534, 1532, and 2347, fifteen thousand Chinese dollars may be retained in China; and that, by proportional adjustment, other sums be similarly calculated (1).

Affirmative.

(1) S. C. C., Rom. et allar., 23 January 1923; Acta A. S., vol. XV, 1 October 1923, pp. 513–514.

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 274

--- TRANSLATION ---

[Page 276]
VOTES AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

**On the Celebration of Synods**

20.—The Fathers of the Council request that, while retaining the name "Synod", the synod of a Vicariate or Prefecture be celebrated in the manner of Episcopal Conferences—that is, outside the church and without the solemnities prescribed in the Roman Pontifical. The reasonable justification for this practice is the necessity of conserving time and reducing expense.

It is stated, however, that this would not be advisable. Nevertheless, Ordinary bishops may hold such conferences, taking care not to use the title "Synod".

**On Professors in Regional Seminaries**

21.—The Council Fathers express the desire that the appointment of professors in regional seminaries should be made by the society entrusted with the administration of the regional seminary—namely, the one possessing the greater number of vicariates within the region—acting with the consent of the respective Ordinaries.

No change should be made.

**On the Establishment of Universities**

22.—It is desirable: 1°. that certain canonical faculties or theological schools be established, where students may receive a more advanced and thorough education in ecclesiastical disciplines, including academic degrees, should the Holy See deem this opportune at any time; and 2°. that Catholic universities be founded, given that the public government-run universities and those of the Protestants are entirely devoid of Catholic doctrine and ethos, and indeed are imbued with materialism and false opinions contrary to the Catholic Church.

In China, it appears evident that the existence of only one Catholic university is insufficient to meet the needs of the country. Therefore, the Chinese Council expresses the wish that at least two further Catholic universities be established—one for the northern part, and another for the southern part of this Republic.

Votes and Petitions

[Seals] — (Not recorded)
[Margin notes] — (Not recorded)
[Signatures] — (Not recorded)
[Archival references] — (Not recorded)

Page 275

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 277]

[Main Text]
SYNODS — REGIONAL SEMINARIES — UNIVERSITIES, ETC. 277

Regarding the University of “Aurora”, already established in Shanghai, it is to be desired that it may receive further growth and be commended by the Apostolic Vicars to their subjects (1).

The proposal is approved.

On the care of Chinese youth studying among foreign nations.

23.—Since, as experience shows, the future well-being of the Chinese nation depends greatly upon young Chinese students currently pursuing studies in Europe or America, where they attend secular or non-Catholic institutions in which either nothing at all or mere calumnies—under the guise of history—are taught concerning the Catholic Church, the First Chinese Council humbly petitions the Supreme Pontiff that, in any nation of Europe or America with a considerable number of Chinese students, the Apostolic See, according to its prudent judgment, make suitable provision, in the best possible manner, for these young people to be instructed in Catholic doctrine by competent priests and devout lay Catholics.

Provision shall be made as far as possible.

On the proper formation of teachers to be sent to China.

24.—This Council earnestly desires that Religious Orders, Congregations, and Societies engaged in missionary work diligently prepare, within some higher institution, their own members destined for the education of youth in China, ensuring that these individuals are adequately trained and fully qualified before being entrusted with such an important duty.

The proposal is approved.

——*——

On ecclesiastical tribunals in matters relating to marriage cases.

25.—a) The First Chinese Council most humbly beseeches the Apostolic See to issue an Instruction from the Sacred Congregation on

(1) Since this desire has already been successfully realised in the northern region through the foundation of the Catholic University entrusted to the Benedictine Fathers (O.S.B.), such an institution is strongly recommended to all Ordinaries throughout China.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 276

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 278]
VOTA ET POSTULATA PRIMI CONCILII SINENSIS

[Main Text]
That the decree issued by the Congregation of Propaganda Fide in 1883, entitled «De iudiciis ecclesiasticis circa causas matrimoniales» (1), be again extended to the Chinese Church as necessary, incorporating, in accordance with the norms of the new law, appropriate corrections and simplifications, while further taking into account the particular difficulties set forth below.

b) Furthermore, that the power which canon law grants to Ordinaries under canon 1990 be extended to Apostolic Vicars in China in the following cases:

1º. To declare the nullity of marriage in cases where it is certainly proven that the man was deprived of both testicles prior to the celebration of the marriage;

2º. To dispense from a ratified but non-consummated marriage, where it is certainly proven that no cohabitation took place after the marriage was celebrated.

c) Finally, that Chinese Ordinaries may conduct the judicial process in cases concerning dispensation from a ratified marriage without being required, in accordance with canon 1963, §1, to seek permission from the Apostolic See each and every time for the instruction of such a process.

The reasons for these petitions are as follows:

First, there is a scarcity of personnel. It is impossible for an Apostolic Vicar or Prefect to have, either at his residence or nearby, as many missionaries and of such qualifications as are required by canons 1573, 1574, 1576, and 1585 for the establishment of an ecclesiastical tribunal.

Second, there is the difficulty of summoning parties and witnesses from locations far distant from the episcopal residence, especially in large missionary territories. Parties and witnesses, if they foresee no benefit from ecclesiastical proceedings, typically neglect to attend, particularly since they must ordinarily bear their own travel expenses.

Third, and more pressing, is the great difficulty—and nearly insurmountable obstacle—of obtaining oaths from witnesses and parties; for among neophytes there is lacking the intellectual and moral disposition necessary for the valid administration of an oath. This is all the more so because the Chinese, by nature, tend in legal matters brought before

(1) Cf. S.C. de Prop. Fide, Hong Kong, 1905, n. 1684.

Vota et Postulata

[Marginal Notes]
[No marginal notes visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 277

--- TRANSLATION ---
[Page 279]
**[Main Text]**
MATRIMONIAL CAUSES — TRIBUNALS OF SECOND INSTANCE 279

Civil magistrates, when involved, act not according to truth but according to expediency, and are entirely ignorant of the sanctity and seriousness of judicial proceedings and oaths. Thus, it is extremely difficult to attain the moral certainty regarding testimony derived from sworn statements, which canon law requires for the issuance of a judicial sentence.

A fourth reason, also of great significance, is that there is an absolute lack of either skilled physicians or midwives in whom Apostolic Vicars can place confidence—whether on account of their expertise or their fidelity—when dealing with matrimonial cases, particularly those concerning impotence and non-consummation. Indeed, as indicated by the Fathers at the Council, such responsibilities cannot safely be entrusted to these medical practitioners or midwives.

Response to a): Affirmative.
Response to b): Negative in both respects.
Response to c): Affirmative, but only temporarily, provided that appropriate faculties are granted to the Apostolic Delegate.

On Tribunals of Second Instance.

26. — Given that in China the ecclesiastical hierarchy has not yet been fully established, and therefore metropolitan bishops (can. 272) are lacking in ecclesiastical regions who could receive appeals (can. 274, n. 7) against sentences issued by first-instance ordinary tribunals, as required by canon 1594, §1;

2º. Furthermore, since the parties have the right to appeal a judgment (can. 1879), and in matrimonial cases the defender of the bond is obliged to appeal, within the prescribed legal time, any initial judgment declaring the nullity of marriage to a higher tribunal (can. 1986);

3º. Consequently, considering also the considerable distance from the Roman tribunal, which renders appeals impractical, delays frequently result in serious harm and risks—particularly in matrimonial causes. Upon examination of the particular character of this people, there exists a grave danger that individuals may enter into new marriages without awaiting the second-instance decision.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 278

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 280]
PROPOSALS AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
For these reasons, the Chinese Council respectfully petitions the Holy See:

a) That in each ecclesiastical region of China, a single local Ordinary be permanently designated, residing at a central location more convenient for other bishops, where the ordinary tribunal of second instance shall be established, in accordance with canon 1594, §1, and in keeping with the intent of canon 364.

b) That for the same reason, the Ordinary of the above-mentioned second-instance tribunal be granted the faculty—once and for all, with the approval of the Apostolic See—to designate another Ordinary to whom appeals may be made from cases heard by him in the first instance, in accordance with canon 1594, §2, and in line with canon 294, §1. In this way, a firm foundation is further laid for the establishment of an indigenous ecclesiastical hierarchy in China.

Affirmative response to both proposals.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

[Vota et Postulata]
(Approval noted in the lower left corner of the page)

Page 279

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 86]

[Main Text]
ALIA VOTA

Proposals submitted by the First Plenary Council of China
to the Sacred Congregation of Rites for examination.

———*———

On the Feast of Jesus Christ, King.

The First Plenary Council of China, most willingly uniting itself with the widespread desires of Catholic bishops throughout the world, earnestly petitioned the Apostolic See to deign to grant a Feast of Jesus Christ the King for the Universal Church, with its own proper Mass and Office.

On the Blessed Virgin Mary as Universal Mediatrix and Dispenser of All Graces.

The First Plenary Council of China, in testimony to the ancient devotion of the entire Christian people towards the Most Blessed Virgin Mary, and in order to obtain her special intercession both for the sanctification of the faithful and for the conversion of unbelievers to the Catholic faith, unanimously desired that the Holy See—should it at any time judge this opportune—would deign to define as a dogma of faith the doctrine which holds: “That the Most Blessed Mary, Mother of God and our Mother, is the universal Mediatrix and Dispenser of all graces.”

On Causes of Canonisation and Beatification.

Regarding causes of canonisation and beatification, the Fifth Commission decreed—and all the Fathers unanimously approved—that separate petitions should be drawn up for each cause concerning the Chinese Blesseds and Servants of God who, it is reported, died for the faith of Christ in China. These petitions would humbly request the Holy See to proceed with or initiate the following causes:

[Signatures]
(No signatures visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Marginal Annotations]
(No marginal notes visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 280

--- PAGE 282 ---
[VOTES AND PETITIONS OF THE FIRST CHINESE SYNOD]

[Main Text]
I. The canonical cause of the following Martyrs—whether from foreign missionaries, or from the clergy and native faithful—who have already been gloriously inscribed in the roll of the blessed in heaven at various times:

1) Bl. Fr. de Capillas O.P.
2) Bl. Pet. Sanz O.P., Bishop of Mauriscatre
3) Bl. Joachin Royo O.P.
4) Bl. Fr. Serrano O.P., Bishop of Tipasa
5) Bl. Joan. Alcober O.P.
6) Bl. Fr. Díaz O.P.
7) Bl. Dufresse M.E., Bishop of Tabraca
8) Bl. Joh. Lantrua O.F.M.
9) Bl. Fr. Clet C.M.
10) Bl. Gabriel Perboyre C.M.
11) Bl. Chapdelaine M.E.
12) Bl. J.-P. Neel M.E.
13) Bl. Ou Petrus
14) Bl. Tchao Augustinus, Priest
15) Bl. Tchang Ta-pong Joseph
16) Bl. Yuen Tsai-te Joseph, Priest
17) Bl. Lieou Paulus, Priest
18) Bl. Lieou Thaddaeus, Priest
19) Bl. Lieou Wen-yuen Petrus
20) Bl. Ho Joachim
21) Bl. Pei Man Laurentius
22) Bl. Tsao Koei Agnes
23) Bl. Lou Ting-mei Hieronymus
24) Bl. Wang Tchang-song Laurentius
25) Bl. Lin Tchao Agatha
26) Bl. Tchang Joseph, Seminarian
27) Bl. Tchen Paulus, Seminarian
28) Bl. Lo Joannes-Baptista
29) Bl. Wang Martha
30) Bl. Ou Lao-yao Martinus
31) Bl. Tchen Wei-tang Joannes
32) Bl. Tchang Tien-chu Joannes
33) Bl. Y Kou-po Lucia

Votes and Petitions

[Margin Notes]
(None visible)

[Stamps/Seals]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 281

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 283]

[Main Text]
CAUSES OF CANONIZATION AND BEATIFICATION

II. Cause for the Beatification of the Servant of God Stephen Le Fèvre (or Faber), S.J., Apostolic Missionary in the Province of Shensi in China.

III. Cause for the Beatification of the Venerable John Martin Moye, Founder of the Congregation of the Daughters of Divine Providence and Apostolic Missionary in the Province of Szechwan in China.

IV. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Joseph Henriquez, S.J., Tristán de Attimis, S.J., Apostolic Missionaries in China, and the Chinese catechists Joseph Tang Tè-koan and Philip Wang, who all died for the faith of Christ.

V. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Gregory Grassi, Bishop of Orthosia, and his companions, reportedly killed out of hatred for the faith.

VI. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servants of God Theodime Verhagen, Vicar Apostolic of Southern Hupeh, and Frederic Verhagen, Florentius Robrecht, and Victorin Delbrunsch, Apostolic Missionaries of the same Vicariate, who shed their blood for the faith of Christ— the first three in the year 1904, the last in 1898.

VII. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Alberic Crescitelli, Apostolic Missionary, who confirmed the faith with his blood in the village of Yentzepien (in the Apostolic Vicariate of Southern Shensi).

VIII. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Father Joseph Segers, Apostolic Missionary in Eastern Mongolia, who shed his blood in the year 1900 in the city of Lam-pinsien.

IX. Cause for the Beatification or Declaration of Martyrdom of the Servant of God Sie Quinti, Chinese Catechist, reportedly put to death out of hatred for the faith in the city of Wucheng.

On the Recognition of the Cultus of John of Montecorvino, First Archbishop of Khanbaliq.

The First Plenary Council of China unanimously expressed the desire that the longstanding popular devotion to the Servant of God John of Montecorvino, O.F.M., the first Archbishop of Khanbaliq, be formally recognised, and that the Founder of the Church in China be inscribed in the Catalogue of the Blessed.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 282

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 284]
PETITIONS AND REQUESTS OF THE FIRST CHINESE COUNCIL

[Main Text]
On the Extension of the Cult of Blessed Odoric of Porta Nuova, O.F.M., to the Entire Church in China.

The First Plenary Council of China earnestly petitioned that the cult of Blessed Odoric of Porta Nuova, O.F.M., already legitimately confirmed since the year 1755, be extended to the entire Catholic Church in China.

On the Office and Mass of the Blessed of China, and on Altars and Oratories Dedicated to Them.

The First Plenary Council of China earnestly petitioned the Holy See to deign to grant, in addition to the liturgical Office and Mass for the Blessed of China, permission for altars and oratories to be dedicated to them, even within religious Orders that follow a particular liturgical rite.

On the Canonisation of Blessed Teresa of the Infant Jesus.

All the Bishops of China and the Fathers assembled at the First Plenary Council of China, moved by profound gratitude towards this outstanding patroness of the missions, unanimously joined their prayers with one voice, earnestly beseeching the Holy See to inscribe Blessed Teresa of the Infant Jesus among the Saints, for the renewed glory of the Catholic Church and as a new source of protection for the missions.

On the Beatification of Pope Pius X.

The First Plenary Council of China, out of its special affection and deep devotion towards the much-loved Father, Pope Pius X, expressed the desire that the Holy See might raise him to the honours of the altar as soon as possible.

[Signatures]
—○○○—

[Vota et Postulata]

Page 283

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
INSTRUCTION
FOR MATRIMONIAL CAUSES,
BY VIRTUE OF A FACULTY, TO BE OBSERVED IN THE INDIES

[Margin Notes]
(Blank)

[Seals]
(Blank)

[Signatures]
(Blank)

[Archival References]
(Blank)

Page 284

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, obscuration, or poor transcription quality. No recoverable text is present for translation. This placeholder notation is retained in accordance with academic archival standards to indicate the structural components of the original manuscript.*

Page 285

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
P A R S I

On Matrimonial Processes

1. Matrimonial cases between baptised persons pertain to the ecclesiastical judge, to whom alone it belongs to pronounce judgment on the validity of marriage and on the obligations arising therefrom.

Cases concerning merely civil effects of marriage, when pursued principally, belong to the civil magistrate in accordance with canon 1016; however, when incidental and accessory, they may also be examined and determined by the ecclesiastical judge by virtue of his proper authority (C. 1961).

2. «Can. 1962.—Matrimonial cases falling under those specified in can. 1557, §1, n.1, shall be exclusively handled by that Sacred Congregation, Tribunal, or special Commission to which the Supreme Pontiff has delegated such matters from time to time; cases concerning dispensations for a ratified but not consummated marriage are reserved to the Sacred Congregation for the Discipline of the Sacraments; those relating to the Pauline privilege are reserved to the Sacred Congregation of the Holy Office» (1).

«Can. 1963.—§ 1. Therefore, no inferior judge may initiate judicial proceedings in cases concerning dispensation from a ratified marriage unless the Apostolic See has granted him such faculty.

§ 2. However, if a competent judge, acting by his own authority, has completed a trial concerning the nullity of a marriage on grounds of impotence, and as a result evidence emerges that the marriage, while not invalid due to impotence, remains unconsummated, all procedural documents shall be transmitted to the Sacred Congregation, which may make use of them in rendering a decision regarding a ratified and non-consummated marriage.»

«Can. 1964.—In other matrimonial cases, the competent judge is the judge of the place where the marriage was celebrated, or where

(1) In response to the query: «Whether the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office possesses exclusive competence in any matrimonial causes between a Catholic party and a non-Catholic party, whether baptised or unbaptised, whenever referred to the Holy See», the same Sacred Congregation of the Holy Office decreed on 18 January 1928: «Affirmatively, having particular regard to canon 247, §3, and without prejudice to the provisions of canon 1557, §1, n.1.» (Cf. Acta Apostolicae Sedis, year 1928, p. 75).

[Marginal Notes]
[None visible]

[Stamps] or [Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 286

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 288]
**INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES**

[Main Text]
the contracted party, or, if one party is non-Catholic, the Catholic party has a domicile or quasi-domicile» (1).

3. For any matrimonial cause to be entertained in an ecclesiastical tribunal, it is necessary that a regular and legally valid accusation against the marriage shall have preceded.

4. «Canon 1971.—§ 1. Those entitled to bring an accusation are:
1°. Spouses, in all cases of separation and nullity, unless they themselves were the cause of the impediment;
2°. The promoter of justice, in respect of impediments which are by their nature public.

§ 2. All others, even blood relatives, do not possess the right to accuse a marriage, but may only report the nullity of a marriage to the Ordinary or to the promoter of justice» (2).

5. An accusation must be made before the competent ecclesiastical Ordinary and must be submitted in writing. If made orally, it must be reduced to judicial form according to the rules established by common law (cf. canons 1706–1707) (1*), namely by requiring the accuser to repeat the accusation before the tribunal, where it shall be recorded in the official acts by the notary.

(1*) Canon 1706.—Anyone wishing to institute proceedings against another must present a written petition (libellus) to the competent judge, setting forth the subject matter of the dispute and requesting the judge to initiate legal proceedings.

Canon 1707.—§ 1. One who is unable to write, or who is legitimately prevented from submitting a written petition, may present their request orally before the tribunal.
§ 2. Likewise, in cases involving straightforward investigation and of lesser importance—and therefore requiring prompt resolution—the judge may, at his discretion, admit an oral petition.
§ 3. In both cases, however, the judge must instruct the notary to draw up a written record of the act, which shall be read to the petitioner and confirmed by them.

(1) A wife maliciously abandoned by her husband must bring action against him before the Ordinary of the husband’s domicile or quasi-domicile, not before the Ordinary of her own proper or distinct quasi-domicile. However, a Catholic plaintiff who is not lawfully separated from her husband, but who possesses her own quasi-domicile, may bring action against a Catholic husband either before the Ordinary of the husband’s domicile or before the Ordinary of her own quasi-domicile. This follows from the response of the Pontifical Commission for the Authentic Interpretation of the Code, 14 July 1922, no. XIV (cf. *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1922, pp. 529–530).

(2) In matrimonial cases, a non-Catholic—whether baptised or unbaptised—cannot act as a plaintiff. However, should special reasons arise warranting the admission of non-Catholics as parties in such cases, recourse must be had in each instance to the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office (from the response of the S.S.C. of the Holy Office; cf. *Acta Apostolicae Sedis*, vol. 1928, p. 75).

Instructio

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 287

--- TRANSLATION ---

[Page 289]

[Main Text]
INTRODUCTION OF THE CASE — CONSTITUTION OF THE TRIBUNAL

6. In this process (cf. canon 1708) (1*), in addition to a precise exposition of the facts, all necessary circumstances and concurrent indications must be fully set out; witnesses who are informed about the matter must be identified and named, so that the grounds of the accusation may be clearly understood and the judicial path towards uncovering the truth properly established.

7. Once the accusation has been thus received, the office of moderator of proceedings—that is, the judge—shall either be assumed personally by the Bishop or delegated by him to his Vicar General or to another upright and experienced cleric. Similarly, he shall appoint another individual to serve as notary, whose duty it will be to record in writing all matters pertinent to the case, to administer interrogations to those to be examined, and to transcribe their responses.

8. Furthermore, the Ordinary himself is absolutely obliged to appoint another ecclesiastical person, distinguished by knowledge of law and integrity of life, who shall serve as defender of the bond (in accordance with canons 1968–69) (2*).

(1*) Canon 1708. — The petition initiating litigation must:
1º. Specify before which judge the case is brought, what is being requested, and from whom it is sought;
2º. Indicate, at least generally, the legal basis upon which the petitioner relies to substantiate the claims made;
3º. Be signed by the petitioner or his procurator, with the date, month, and year appended, as well as the place where the petitioner or his procurator resides, or declares residence for the purpose of receiving legal documents.

(2*) Canon 1968. — The duties of the defender of the bond are:
1º. To attend examinations of the parties, witnesses, and experts; to submit to the judge written and sealed sets of questions to be opened during the examination by the judge and put to the parties or witnesses; and to suggest to the judge new questions arising from the course of the examination;
2º. To review articles submitted by the parties, to oppose them where necessary, and to examine documents presented by the parties;
3º. To draft and present observations against arguments for the nullity of marriage, to advance proofs in favour of the validity or consummation of the marriage, and to raise any other points deemed useful for the defence of the marital bond.

Canon 1969. — The rights of the defender of the bond are:
1º. At all times and at any stage of the case, to inspect the acts of the process, even if not yet published; and to request reasonable extensions of time for completing written submissions, to be granted at the prudent discretion of the judge;
2º. To be fully informed of all evidence or allegations, so as to have the opportunity to respond;
3º. To request the summoning of additional witnesses or the re-examination of existing ones, even after the conclusion or publication of the process, and to submit further observations;
4º. To require that additional procedural acts suggested by him be carried out, unless the tribunal unanimously decides otherwise.

[Signatures]
37

[Archival References]
[None visible]

Page 288

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 290]
INSTRUCTIO PRO CAUSIS MATRIMONIALIBUS

[Main Text]
existat. Eum vero suspendere vel removere, si iusta causa adfuerit, et alium substituere, iis qualitatibus ornatum, Ordinario semper fas erit.

9. Praedictae delegationes et delegationes in scriptis ab Ordinario fiant, et earum authentica documenta, vel saltem mentio in actis praestent (Cfr. can. 364, § 1) (1*).

10. Moderatoris actorum erit tribunal convocare, partes et testes citare ut in iudicium compareant; terminos dilationis concedere, quoties rationabiliter ab iis qui ius habent petantur; edere decreta et ordinationes pro regulari et recta actorum compilatione. Quae omnia scripto erunt exaranda, et in actis ipsis recensenda.

11. Quod si ob peculiares circumstantias matrimonii defensor singulis actis interesse nequiverit, absoluto processu eadem ipsi tradantur, ut eas exarare queat animadversiones quas tuendae matrimonii validitati necessarias indicaverit. Si alia acta suggesserit, haec conficienda omnino erunt; si ex iam confectis deprehenderit alias adesse personas testimonium ferendas idoneas et opportunas nondum examinatas, has examini subiciendas proponet.

12. Constituto tribunali (1), haec actorum conficiendorum ratio tendenda erit: «Si matrimonium accusatur ex defectu consensual, curet ante omnia iudex ut monitionibus opportunis partem, cuius consensus deesse affirmatur, ad consensus renovandum inducat; si ex defectu formae substantialis vel ex impedimento dirimenti quod dispensari potest et solet, partes

(1*) Can. 363.—§ 1. Curia dioecesana constat illis personis quae Episcopo aut ei qui, loco Episcopi, dioecesim regit, opem praestant in regimen totius dioecesis.

§ 2. Quare ad eam pertinent Vicarius Generalis, officialis, cancellarius, promotor iustitiae, defensor vinculi, synodales iudices et examinatores, parochi consultores, auditores, notarii, cursores et apparitores.

Can. 364.—§ 1. Nominatio eorum qui praedicta officia vel munera exercent, scripto consignetur, ad normam can. 159.

(1) Ad normam can. 1621, § 1, «Excepto Episcopo qui per se potestatem iudiciariam exerceat, omnes qui tribunal constituunt aut eidem opem ferunt, iusurandum de officio rite et fideliter implendo coram Ordinario vel coram iudice a quo electi sint, vel coram viro ecclesiastico ab alterutro delegato praestare debent: idque ab initio suscepti officii, si sint stabiles, aut antequam causa agatur, si pro peculiari aliqua causa sint constituti».

Instructio

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 290]
INSTRUCTION FOR MATRIMONIAL CASES

[Main Text]
should exist. It shall always be permissible for the Ordinary to suspend or remove him, should just cause arise, and to appoint another individual endowed with the requisite qualifications.

9. The aforementioned appointments and delegations shall be made in writing by the Ordinary, and authentic documentation thereof—or at least an explicit mention—shall be entered into the official records (cf. canon 364, §1) (1*).

10. It shall be the duty of the judicial moderator (*moderator actorum*) to convene the tribunal, to cite the parties and witnesses so that they may appear before the court, to grant extensions of time whenever reasonably requested by those entitled thereto, and to issue decrees and directives necessary for the proper and orderly compilation of the proceedings. All such actions must be recorded in writing and duly noted in the official acts of the case.

11. Should the defender of the bond (*defensor vinculi*) be unable, due to particular circumstances relating to the marriage case, to participate in each individual act of the process, the complete record shall be delivered to him upon conclusion of the proceedings, so that he may formulate his observations as deemed necessary for safeguarding the validity of the marriage. If he proposes additional procedural steps, these must be fully carried out; if, upon reviewing the existing documentation, he identifies further individuals who are suitable and appropriate witnesses yet have not been examined, he shall propose that they be subjected to examination.

12. Once the tribunal has been duly constituted (1), the following method of conducting proceedings shall apply: “If the marriage is challenged on grounds of defective consent, the judge shall first ensure, through appropriate admonitions, that the party alleged to lack consent is induced to renew their consent. If the case concerns a defect in substantial form or a diriment impediment which may and ordinarily ought to be dispensed, the parties

(1*) Canon 363.—§1. The diocesan curia consists of those persons who assist the Bishop—or the individual who governs the diocese in the Bishop’s stead—in the governance of the entire diocese.

§2. Thus, the following belong to it: the Vicar General, the Officialis, the Chancellor, the Promoter of Justice, the Defender of the Bond, Synodal Judges and Examiners, Parish Consultors, Auditors, Notaries, Couriers (*cursores*), and Court Officers (*apparitores*).

Canon 364.—§1. The appointment of those who exercise the aforementioned offices or functions must be committed to writing, in accordance with canon 159.

(1) In accordance with canon 1621, §1: “Excepting the Bishop who exercises judicial power by virtue of his office, all others who constitute the tribunal or assist therein are required to take an oath faithfully and properly to discharge their duties before the Ordinary, or before the judge by whom they were appointed, or before a clerical delegate authorised by either; this oath must be taken at the beginning of their appointment if permanent, or prior to the hearing of any case if appointed for a specific purpose.”

Instructio

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

---

**Notes on Translation:**

- **British English Conventions**: Spelling and terminology conform to standard British academic usage (e.g., "judicial", "duly", "whilst" avoided in favour of "while" where appropriate, consistent punctuation).
- **Scholarly Tone**: Formal register maintained throughout, suitable for publication in ecclesiastical or legal history journals.
- **Technical Terms**: Latin canonical terms (e.g., *Ordinarius*, *defensor vinculi*, *promotor iustitiae*) are translated with standard English equivalents used in Catholic canon law scholarship, followed by the original term in parentheses where clarity requires.
- **Historical Accuracy**: Period-specific structures and canonical references preserved; explanatory insertions minimised to maintain authenticity.
- **Structure**: Original paragraph numbering and layout retained to reflect archival integrity. Footnotes and cross-references rendered in standard academic format.
- **Contextual Fidelity**: The text reflects pre-Vatican II canonical procedure and is treated as a primary source within the historical study of matrimonial jurisprudence in the Roman Catholic Church.

This translation is intended for academic citation and research use within UK higher education and ecclesiastical studies contexts.

Page 289

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 291]
**[Main Text]**
CAUTION TO BE OBSERVED — PROBATIVE PROCEDURE
should strive to lead [the parties] to renew consent in lawful form
or to seek a dispensation » (Canon 1965).

If further proceedings are required, the judge shall first require from all
and each of the persons to give testimony an oath, according to the form
established in canon 1622 (1*), concerning the duty to speak the truth,
and, where circumstances so require, also regarding the obligation to maintain secrecy. This oath must be repeated in each examination in the same manner.

13. Those subject to examination shall always be heard separately. In accordance with canon 1772, §§ 2 and 3 (2*), it remains at the prudent discretion of the judge, after the testimonies have been given, to allow the witnesses to confer among themselves or with the party concerned.

The notary shall record the day, month, and year of each examination, as well as the name, surname, age, condition, status, and place of origin of each individual, and likewise note that the oath was duly administered.

14. After each examination—even if the same person is to be examined multiple times—the notary shall, in a clear and intelligible voice, read aloud before the examinee the questions and answers, granting the latter the opportunity to amend or clarify anything they deem necessary. Thereafter, the person examined shall sign; if illiterate, they shall make their mark.

(1*) Canon 1622.—§ 1. Whenever an oath is administered, whether to judges or officials of the tribunal, or to parties, witnesses, or experts, it must always be taken preceded by an invocation of the Divine Name: by priests, with the hand placed upon the breast; by other faithful, with the hand placed upon the Gospels.

§ 2. The judge receiving the oath from a party, witness, or expert should normally admonish them concerning the sacredness of the act, the grave offence committed by those who violate an oath, and also the penalties incurred by those who swear falsely in court.

§ 3. The oath must be administered according to a formula approved by the judge, in the presence of the same judge or his delegate, with either or both parties present who wish to attend the administration of the oath.

(2*) Canon 1772.—§ 1. Witnesses must be examined individually and separately.

§ 2. Nevertheless, it remains at the prudent discretion of the judge, after the testimonies have been delivered, to permit the witnesses to confer among themselves or with the party concerned—that is, commonly speaking, to confront one another.

§ 3. Such confrontation may take place only if all the following conditions are simultaneously met:
1º. If the witnesses disagree among themselves or with the party on a matter of importance touching the substantial issue of the case;
2º. If no easier means of discerning the truth is available;
3º. If there is no risk of scandal or discord arising from such comparison.

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 290

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 292]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

In the name of the ✠ Cross; and finally, the promoter of justice, the defender of the validity of marriage, and the judge shall affix their signatures, and the notary shall record the act (cf. canon 1780) (1*).

15. Should it ever occur that individuals to be examined reside in foreign or perhaps remote regions, and the tribunal is unable to convene in person, the judicial vicar shall provide a detailed account of the facts and circumstances requiring investigation and confirmation. This account, together with appropriate questions formulated therein, the opinion of the defender of the marriage bond, and the names of those to be examined, shall be sent to the ●Ordinary of the place where they reside. The latter shall either personally, or through his general vicar, or through another trustworthy and experienced priest to be selected, examine them according to the prescribed questions, having first required an oath to speak the truth, and observing all other provisions set forth above. If, however, it should happen that one of those due to be examined has died, a document attesting to the death shall be entered into the records.

16. With regard to each individual summoned or to be summoned before the court, the judicial vicar is to inquire into their moral character and credibility. To this end, he shall ensure that testimonial letters are produced—either from their parish priests or, failing these, from other reliable persons—which shall likewise be cited in the official acts.

17. Among those to be examined, priority is given to the party who brought forward the accusation or denunciation against the marriage. From this person it must be required that they clearly and distinctly state the grounds of the accusation or denunciation; faithfully and conscientiously recount all pertinent facts; present any evidence available; disclose all circumstances and indications known either from personal knowledge or learned from others; and finally, name any witnesses whom they know to be informed about the matter, or at least believe to be so.

18. Second in order are the spouses themselves, who must always be heard separately, so that each may defend their rights and either refute or explain the arguments, deductions, and facts adduced. Any party subjected to examination may, either immediately after being examined or subsequently before the conclusion of the process, if they so wish, propose articles or points upon which the other spouse is to be examined, and

(1*) Canon 1780. — § 1. Before a witness departs from the hearing, the notary shall read aloud the written record drawn up by the clerk concerning the testimony given orally by the witness, granting the witness the right to add, omit, correct, or amend the text as necessary.
§ 2. Finally, the witness, the judge, and the notary must sign the record.

Instructions

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 291

--- TRANSLATION ---

[Page 293]

[Main Text]
RATIO EXAMINANDI SINGULOS — PUBLICATION OF THE PROCESS 293

If further articles are proposed by either party, the spouse who was first examined shall again be cited, so that they may be heard regarding the articles submitted by the other. Depending on the particular circumstances, inquiry shall be made of the spouses as to whether they possess any documents relating to their marriage or to their conjugal way of life, and these shall be produced and entered into the record. Such documents, whatever their nature and whoever produces them, must always be accepted; and the notary is required to note the day, month, and year, as well as the name of the person by whom they were submitted.

19. If both spouses agree in their depositions, the presiding officer (moderator actorum) and the defender of the marriage bond shall carefully examine whether collusion has occurred between them. In such a case, each argument arising from the proceedings which contradicts their testimonies shall be clearly put before them, so that any fraud, if present, may be uncovered and the truth, as far as possible, may become manifest.

20. After the spouses, the summoned witnesses shall be examined, following the method for examination previously described, and all pertinent information they are deemed capable of providing shall be thoroughly elicited. The questions to be put to each witness shall be determined according to the nature of the accusation, the body of alleged facts and circumstances, or the character and capacity of the witnesses themselves, and shall be left to the discretion and prudence of the presiding officer and the defender of the marital bond, who may extend, augment, or reduce them as necessary—provided always that all matters deemed essential or expedient for reaching a proper judgment are fully investigated.

21. The contents of the acts (records) shall not be disclosed to anyone—including the spouses themselves or their respective advocates—prior to the publication of the process, with the sole exception of the defender of the marriage.

22. Once the presiding officer and the defender of the marriage judge that no further evidence is required, the collection of proofs shall be concluded, and the process shall be published, by means of a decree issued for this purpose and signed by the presiding officer, the defender of the marriage, and the notary.

23. Following the publication of the process, opportunity shall be given for the parties to present the defences they wish to allege in safeguarding their rights, and they shall be granted the right to employ such legal representatives as they choose. Indeed, they must be expressly informed of this right, so that after judgment has been delivered, there may be no unjust accusations or appeals against it on grounds of lack of due process. As for the allegations,

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 292

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 294]
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CAUSES

[Main Text]
If such submissions have been made, they shall be communicated to the defender of the matrimonial bond, so that he may examine them and, insofar as they challenge the validity of the marriage, be able to refute them.

24. Once all the above procedures have been duly completed, the time has come to pronounce judgment. For this to be carried out properly by the Ordinary or his delegate, first the defender of the marriage must be asked to declare that he has no further arguments to present nor any additional matters to investigate. Thereafter, the entire case shall be submitted for examination to two or three expert men, if such can be found; the judgment shall not be issued until their opinions have been heard.

This judgment shall be recorded in writing, setting forth succinctly—yet without omitting anything essential—the substantial grounds upon which it is based, drawn from the judicial process. The sentence, authenticated by the signature of the judge and notary, as well as by the seal of the episcopal curia, shall be formally notified to the parties through an official of the curia, who shall leave with them a certified copy, the authenticity of which shall be duly attested in writing.

25. If the judge has ruled in favour of the validity of the marriage, and neither spouse appeals against the decision, the defender of the marriage shall not appeal either, and the case shall be deemed concluded. Conversely, if the judge has declared the marriage to be null, even if both spouses accept the ruling of the Prelate, the defender of the marriage is obliged to file an appeal and to request a new judgment from another competent tribunal. Meanwhile, the parties are in no circumstances permitted to contract a new marriage. Although no fixed deadline is imposed upon the defender of the bond for lodging such an appeal, care must nevertheless be taken that this is done as promptly as possible. Should the defender himself neglect this duty, he may be compelled to act either by the judge or by the authority before whom the appeal ought properly to be made.

26. An appeal shall be directed to the Ordinary of the place, once and for all designated by the Holy See as the judge of second instance. An appeal to the Holy See shall always be required whenever the first two judgments are not mutually consistent, unless the parties agree to refer the matter directly and immediately to the Holy See from the outset.

27. Upon receipt of an appeal, the Bishop or Ordinary who issued the initial judgment shall transmit the case, together with the complete record and all other documents pertinent to the re-examination of the matter, to the tribunal to which the appeal has been made.

Instructions

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals/Stampings]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 293

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 295]

[Main Text]
PRONOUNCEMENT OF JUDGMENT — APPEAL

28. That judge shall carefully examine all proceedings carried out by the first tribunal, and shall carry out all such actions as may be deemed necessary to remedy any defects, clarify uncertainties, and correct errors. To this end, with the defender of the bond always present—either established in court or specially delegated—he shall examine the spouses; conduct investigations into the documents previously submitted to the lower tribunal; and re-hear witnesses from whom further information may be obtained. Indeed, he may even decree that a completely new process be conducted *de novo*. However, should there be no valid grounds requiring a new process, it will generally be more prudent—especially if the circumstances of persons and places so suggest—to proceed on the basis of the existing completed process, while instituting only such further investigations as he shall judge necessary.

If he determines that a new process must be undertaken, the method described above must be observed. If, however, he judges that only certain additional acts are to be added or specific matters further investigated, the defender of the bond must still always be present; or at the very least, these new proceedings must be communicated to him, so that, in accordance with his office, he may duly consider them and, where appropriate, submit his observations.

29. Upon completion of the examination of the initial process and conclusion of any further investigations, the appellate judge shall require the defender of the bond to state whether he has anything further to present or request. Should the defender declare that he has nothing further to add, the judge shall then, after hearing certain individuals learned in canon law as previously prescribed, pronounce judgment, observing all the provisions laid down for tribunals of first instance.

30. When both judgments have been rendered in agreement affirming the validity of the marriage, the party challenging the marriage should nevertheless be aware that an appeal remains fully open to them before the Apostolic See. Conversely, if in both the second and the first instance judgment a marriage has been declared null and void, and neither the party nor the defender of the bond believes, in good conscience, that an appeal ought to be made, the spouses shall have the right, ten days after the notification of the sentence has elapsed (can. 1987) (1*), to contract a new marriage.

(1*) Can. 1987.— After a second judgment confirming the nullity of a marriage, if the defender of the bond at the appellate level does not believe, in good conscience, that an appeal should be pursued, the spouses have the right, ten days after the promulgation of the sentence, to enter into a new marriage.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 294

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 296]
INSTRUCTION REGARDING MATRIMONIAL CASES

provided that neither party is prohibited from doing so by any impediment or legitimate cause. Nevertheless, the authority granted to the spouses following a second conforming judgment, as stated above, shall be understood as effective, always preserving intact the right or privilege pertaining to matrimonial causes, which, owing to the passage of time, never become res iudicata; but if new matter comes to light which was previously undiscussed or unknown, such cases may be resumed and once again referred to judicial controversy (Can. 1989) (1*). Should an appeal be lodged against the second judgment concerning nullity by either party, or should the defender of the bond consider himself unable in conscience to assent thereto—because it appears to him either manifestly unjust or otherwise invalid—the entire matter being referred to the Holy See, the prohibition against each spouse contracting new nuptials shall meanwhile remain firmly in place.

(1*) Can. 1989.— Since judgments in matrimonial cases never become res iudicata, the cases themselves may always be retracted if new arguments are presented, subject to the provisions of canon 1903.

[Main Text]
provided that neither party is prohibited from doing so by any impediment or legitimate cause. Nevertheless, the authority granted to the spouses following a second conforming judgment, as stated above, shall be understood as effective, always preserving intact the right or privilege pertaining to matrimonial causes, which, owing to the passage of time, never become res iudicata; but if new matter comes to light which was previously undiscussed or unknown, such cases may be resumed and once again referred to judicial controversy (Can. 1989) (1*). Should an appeal be lodged against the second judgment concerning nullity by either party, or should the defender of the bond consider himself unable in conscience to assent thereto—because it appears to him either manifestly unjust or otherwise invalid—the entire matter being referred to the Holy See, the prohibition against each spouse contracting new nuptials shall meanwhile remain firmly in place.

(1*) Can. 1989.— Since judgments in matrimonial cases never become res iudicata, the cases themselves may always be retracted if new arguments are presented, subject to the provisions of canon 1903.

[Margin notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival references]
[None visible]

Page 295

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 38]

[Main Text]
PART II
On the Rules to be Observed in Handling Matrimonial Cases in Particular.

In addition to the rules hitherto set forth, which must be observed generally in all matrimonial causes so that legal validity may stand secure, certain special rules must also be kept in view according to the particular nature and character of the impediments which have given rise to the judicial case. Therefore, some observations should be made specifically concerning each of these, at least those which occur more frequently.

31. ON THE IMPEDIMENTS OF CONSANGUINITY, WHETHER BODILY OR SPIRITUAL, AND OF AFFINITY.—If a marriage is challenged on the grounds of an alleged impediment of consanguinity, whether bodily or spiritual, or of affinity, the existence thereof may easily be established through authentic documents. For bodily consanguinity, as well as affinity arising from a prior marriage, may be determined from the genealogical tree of each family, constructed from marriage registers and baptismal records, in which not only the names of the spouses and those baptised must be recorded, but also the names of their parents. Likewise, spiritual consanguinity is clearly derived from baptismal registers, since together with the names of those baptised, the names of godfathers and godmothers must likewise be entered therein. Such documents, authenticated in due form, shall be obtained from the said registers by the work of parish priests or the curia, accompanied by testimony confirming their identity with the respective entries in the original books; indeed, if testimony has been provided by the parish priest, it shall be required that his signature be formally authenticated by the episcopal curia.

32. If any doubt should arise regarding the aforementioned documents or their authenticity, relatives by blood, by marriage, or other close kin—those who are known or likely to know the origins of the persons in question—shall be summoned to court and examined under canonical procedure, so that from their depositions the degree of consanguinity or affinity

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 296

--- PAGE 298 ---
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

[Main Text]
be more clearly established. A not insignificant basis for this may also be public reputation, which must be taken into account; however, the origin of such reputation and the reasons by which it is propagated must be carefully examined. Nevertheless, the judge must always bear in mind that authentic documents provide the principal foundation for resolving these matters, and that it is never permissible to rule against them unless it has been clearly and evidently demonstrated that the documents themselves are defective or false. Therefore, local Ordinaries shall diligently ensure that baptismal registers, as well as those recording marriages and deaths, are most carefully compiled and accurately preserved by parish priests.

33. ON THE IMPEDIMENT OF PUBLIC DECENCY.—Whenever a marriage is challenged on grounds of the impediment known as *public decency* (*impedimentum publicae honestatis*), it must first be carefully determined whether this arises from a prior marriage—whether validly contracted but not consummated, or invalid—or from a public and notorious concubinage.

In the former case, documents relating both to the prior marriage (before the celebration in question) and to its invalidity must be presented to establish the impediment. If, however, the alleged impediment is said to arise from public and notorious cohabitation in concubinage, due and prudent inquiry must be made into the truth of this claim before any judicial decision is rendered.

34. ON THE IMPEDIMENT OF FORCE AND FEAR.—Regarding the impediment known as *force and fear* (*vis et metus*), it must first be noted that no person has a legal right to challenge a marriage on this ground unless they claim to have suffered violence or coercion. However, anyone who has lived in the marital union for a considerable time shall be dismissed from bringing such a claim, provided that during this period they had the freedom and opportunity to protest against the nullity of the marriage. Thus, if, having been freed from fear, a party voluntarily remains in the conjugal home and does not refuse the duties of marriage, they shall no longer be heard. For one who, once free from coercion or fear, fails to avail themselves of the right and opportunity to object, is considered to have consented and thereby ratified what they previously did unwillingly and against their will. Hence, it must first be investigated whether the accusation was made within the legally appropriate time (the *tempus utile*); and if this period has already elapsed, the reason for the delay must be examined, so that it may be judged whether the accusation should be admitted or rejected. Secondly, it must be borne in mind that only grave fear—that is, fear sufficient to overcome a person of reasonable firmness—can invalidate a marriage; consequently, in investigating such fear, all necessary inquiries must be conducted, whether by the auditor of causes or by the defender of the bond, with due diligence.

[Signatures]
Instruction

[Archival References]
(Not visible)

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps] or [Seals]
(None visible)

Page 297

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 299]
**[Main Text]**
Cognatio — Publica honestas — Vis et metus

directionem habere debent. Porro gravitas timoris oritur ex natura minarum, ex qualitate tum eorum a quibus illae proficiscuntur, tum eorum qui eas passi dicuntur. Ista tria itaque erunt praesertim investiganda.

35. Circa primum sedulo inquirendum, utrum qui de adhibita coactione accusantur, ita consueverint agere cum persona quae coacta dicitur, ut gravem atque molestam eidem redderent domesticam et familiarem cohabitationem; quanam fuerint in specie molestiae eidem allatae: utrum verba gravi indignatione plena adhibita, intentata hereditatis privatio, ejectio e paterna domo; an addita etiam verbera.

Circa secundum considerandum est, utrum qui de illata vi metuve accusantur, patria potestate et auctoritate pollerent, an qui vim metumve passi sunt, nullatenus iisdem subiecti fuerint; quae ratio vis inferendae; magna ne ex matrimonio propriae domui utilitas, aut deens obventurum; quae indoles vim inferentium, quae conditio, qui mores; qua ratione familiam regere consueverint: utrum ad iracundiam et violentiam ita essent proclives, ut facile quod minabantur perficerent, et animo ita essent duro atque obstinato, ut a nemine sibi contradici aut consiliis suis impedimenta obiiici paterentur.

Quoad tertium ratio habenda erit primum sexus personae quae violentiam passa dicitur: facilis enim animus puellae commovetur, quam viri; deinde aetatis, educationis, indolis: utrum nempe mitis ac timida fuerit, an fortis et constans; qua ratione in familia vivere consueverit: utrum sub custodia et vigilantia parentum, ita ut ab eorum imperio semper et in omnibus penderet, an aliqua libertate frueretur, ut et propria sensa exponere, et iuxta propriam voluntatem operari potuerit: an parentes ita eam segregarint, ut omnis consilii expetendi facultas eidem adempta fuerit, nec cuiquam eiusdem alloquendae copiam tribuerint, nisi quos de matrimonio inendo consilia praebere posse iudicaverint.

36. Praeter ista inquirendum erit, utrum qui de illata vi conqueritur, aliquando relationem haberit cum eo cum quo postea contraxit, et utrum aliquando propositum haberit cum eodem contrahendi. In casu affirmativo inquirendum, quas ob causas voluntatis mutatio contigerit; a quo tempore consilium fuerit mutatum: utrum nempe antequam parentes propriam voluntatem

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

---

**TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH**

[Page 299]
**[Main Text]**
Kinship — Public reputation — Coercion and fear

allegations must be properly directed. Moreover, the seriousness of fear arises from the nature of the threats, and from the status both of those from whom such threats originate and of those said to have suffered them. These three aspects therefore require particular investigation.

35. With regard to the first point, careful inquiry must be made as to whether those accused of using coercion were accustomed to conduct themselves towards the person alleged to have been coerced in such a manner as to render their domestic and familial cohabitation burdensome and oppressive; what specific forms of hardship were inflicted upon that individual: whether harsh and indignant language was employed, whether disinheritance was threatened, expulsion from the paternal home, or even whether physical beatings were added.

Regarding the second point, consideration must be given as to whether those accused of inflicting violence or fear held authority under *patria potestas* (paternal power), or whether those who allegedly suffered such violence or intimidation were in no way subject to them; what motive there may have been for the use of force; whether significant personal or household advantage was expected from the marriage, or feared loss if it did not occur; the disposition, social standing, and moral character of those applying pressure; how they were accustomed to govern their household: whether they were so prone to anger and violence that they would readily carry out their threats, and of such a rigid and resolute temperament that they would tolerate neither contradiction nor interference with their plans from any quarter.

As regards the third point, account must first be taken of the sex of the person alleged to have suffered violence: for a young woman’s mind is more easily moved than a man’s. Then age, education, and temperament must be considered: whether she was notably gentle and timid, or rather strong-willed and steadfast; the manner in which she was accustomed to live within the family: whether under parental supervision and control, so as always and in all matters to depend upon their authority, or whether she enjoyed some degree of liberty, enabling her both to express her own opinions and to act according to her own will; whether her parents had isolated her to such an extent that all possibility of seeking counsel was denied to her, and access to speak with anyone was granted only to those whom they deemed suitable to advise on the proposed marriage.

36. Beyond these considerations, it must also be investigated whether the individual complaining of coercion had previously maintained a relationship with the person whom they later married, and whether they had ever expressed an intention to marry that same person. If this is affirmed, further inquiry must determine the reasons for the change of will; from what point the intention was altered: specifically, whether this occurred before the parents had communicated their own wishes.

**[Marginal Notes]**
(No visible marginal notes)

**[Stamps]**
(No visible stamps or seals)

**[Signatures]**
(No visible signatures or rubrics)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 298

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 300]
**[Main Text]**
ostenderent, an postea; et utrum ex praecedenti relatione aliqua
exorta sit suspicio contra decorem vel ipsius personae, vel
familiae, a qua parentes moveri potuerint ad matrimonium
exigendum tamquam remedium bonae famae recuperandae.
Etiam investigandum, quid haec persona fecerit ut a coactione
parentum sese liberaret: utrum preces adhibuerit; utrum usa
fuerit opera aliorum ad parentes a proposito dimovendos; utrum
et quomodo propriam aversionem et contrarietatem in illud
matrimonium significaverit; utrum et quomodo altera pars
operam dederit ut matrimonium revera concluderetur. Consi-
derandum erit, utrum, quando contractus matrimonialis erit
signandus, libenter et sine ulla protestatione id praestiterit; utrum
aliqua fraus adhibita ad talem obligationem obtinendam;
quomodo sese gesserint, sive quando necessaria pro matrimonio
parabantur, sive quando ad consensum promendum adducta fuit,
sive quando post datum consensum festum nuptiale celebrabatur:
utrum nempe his omnibus hilaris, prompta et laeta adstiterit,
an secus. Consideranda quoque eius agendi ratio erga alteram
partem, et erga eiusdem familiam: utrum nempe benevola et
affectuosa, utrum libenter et sine oppositione ad officia matri-
monialia sese exhibuerit, an eisdem obstiterit, ea praesertim de
causa quia matrimonium nullum putaverit, atque ut melius tueri
posset propriam libertatem. Ad hoc postremum factum proban-
dum considerari debet utrum hae de causa inter coniuges ipsos
ortae sint lites et contentiones; utrum hoc factum manifestaverint,
et quibus; a quo tempore post matrimonium istae quaerimoniae
inceperint, et ex qua causa vel ratione; utrum ad tales lites et
dissensiones tollendas adhibita fuerint consilia, hortationes, et,
in casu affirmativo, a quibus et quo exitu.

37. Ad praedicta cognoscenda in iudicium vocandi erunt
ambo coniuges, eorumque parentes, illi praesertim qui de coa-
ctione adhibita accusantur, et opportune interrogandi de facto
ipso, de modo, de animo, et de fine ob quem ad vim adhibendam
ducti fuerint. Item vocandi propinquique familiares violentiam
accusantis, et interrogandi de omnibus, quae vel ad parentes, vel
ad filios referuntur: utrum quidquam eorum quae in actis
habebtur viderint aut audierint; quidve norint accidisse ad
rem pertinentis, sive antequam matrimonium celebraretur, sive
tempore cohabitationis, sive post coniugum separationem, si
haec locum habuerit. In hisce examinandis index diligentier

---

**[Translation into Modern UK Academic English]**

[Page 300]
**[Main Text]**
whether such objections were raised before or afterwards; and whether any suspicion arose from the prior relationship that might reflect upon the moral conduct either of the individual concerned or of their family, potentially prompting the parents to demand marriage as a means of restoring good reputation. It must also be investigated what steps this individual took to free themselves from parental coercion: whether they made appeals or entreaties; whether they enlisted the assistance of others to dissuade the parents from their intention; whether and how they expressed their own aversion and opposition to the proposed marriage; and whether, conversely, the other party exerted efforts to ensure that the marriage was indeed concluded. Consideration must be given to whether, at the moment the marital contract was to be signed, the individual consented freely and without protest; whether any deceit or fraud was employed to secure such an obligation; and how the individual conducted themselves—both during the preparations for the marriage, when being brought to give consent, and during the celebration of the wedding feast after consent had been granted—specifically, whether they appeared cheerful, willing, and joyful throughout, or otherwise. Additionally, their general behaviour towards the other party and towards that party’s family must be examined: whether it was kindly and affectionate, whether they willingly and without resistance fulfilled marital duties, or whether they actively resisted them, particularly on the grounds that they considered the marriage invalid, and in order to better safeguard their personal liberty. To substantiate this final point, it should be assessed whether disputes and conflicts arose between the spouses themselves on this account; whether such grievances were expressed, and to whom; from what time after the marriage these complaints began, and for what cause or reason; and whether attempts were made—such as advice or exhortations—to resolve these disputes and dissensions, and if so, by whom and with what outcome.

37. To ascertain the above matters, both spouses shall be summoned to appear before the court, along with their parents—particularly those accused of having applied coercion—and shall be duly questioned regarding the facts themselves, the manner in which events occurred, their intentions (*animus*), and the purpose for which force or pressure was employed. Likewise, relatives and close associates of the party alleging coercion shall be summoned and interrogated on all matters relating either to the parents or to the children: whether they witnessed or heard anything mentioned in the proceedings; or whether they are aware of any relevant events that occurred either prior to the celebration of the marriage, during the period of cohabitation, or following the separation of the spouses, if such a separation took place. In examining these individuals, the judge shall proceed with careful diligence.

---

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps/Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 299

--- TRANSLATION ---
[Page 301]
**[Main Text]**
VIS ET METUS — IMPEDIMENT TO MATRIMONY

The judge should remain vigilant as to whether there be any grounds suggesting collusion, and must ensure that, for each individual, testimony from the parish priest is obtained regarding their moral character and credibility. After these, the parish priest or another priest who officiated at the marriage should be summoned; likewise those who were present at the celebration of the marriage and the wedding festivities, so that they may report particularly on the manner in which the party contesting the marriage conducted themselves under those circumstances. Other individuals involved shall also be called—especially those who were engaged either through advice or exhortation to persuade the complainant to enter into the marriage, or to encourage them to fulfil marital duties—and it should be enquired of them what actions they took, what arguments they employed, and what outcomes they achieved.

38. Furthermore, in this matter, the judge must understand that marriage is by its very nature a solemn and public act, which ought always to be presumed valid unless clear and evident reasons demonstrating its nullity have been established. Therefore, every effort and diligence must indeed be applied to gather such reasons; however, a judgment declaring the invalidity of the marriage should never be pronounced unless the totality of the evidence completely removes any reasonable doubt concerning the existence of an impediment.

39. ON THE IMPEDIMENT OF LIGAMENTUM (LIGAMEN).—The bond of a prior marriage, invoked to challenge a subsequent union, may be alleged to arise: either from a marriage celebrated in accordance with Catholic rite between Catholics; or from a union contracted among heretics or schismatics according to the customs of various sects, later dissolved by decree of such tribunals; or from a contract between non-Christians (infideles), subsequently annulled or declared void. The possibility, indeed even the frequency, of these diverse cases is evident, given that in the Chinese region Catholics are often compelled to live amidst heretics and non-believers. Certain observations must be made regarding each specific case, since they are governed by different legal principles.

40. With regard to the first case, Catholic doctrine holds that a marriage lawfully celebrated and consummated between baptised persons cannot be dissolved except by the death of one of the spouses; hence, there can be no declaration of dissolution in judicial proceedings unless the death of one of the spouses has been conclusively established. Now, for such a fact to be considered proven, mere rumour or reputation is insufficient, as are mere presumptions alone; rather, there must be certain notification of the death, or at the very least a convergence of circumstances equivalent in weight to definitive proof, such that all reasonable doubt about the death is excluded. Therefore, in this case, the judge must first and foremost require documentary evidence of the prior marriage, including proof of the status of the parties and the circumstances surrounding the alleged dissolution.

Page 300

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 302]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

An authentic document shall be produced, and, if necessary, other evidence
shall be gathered which demonstrates the existence of the aforesaid
prior marriage. Similarly, documents or proofs concerning the second
marriage contracted shall be sought: all such documents may readily be
obtained from the marriage registers preserved in parish archives. Thereafter,
authentic documents concerning the alleged death of one of the spouses shall
be required from the competent parish priests; and, in their absence, these may
be requested from civil authorities, provided they maintain their own records
in which such events are noted. These documents must be compared with
the documentation proving the second marriage, so as to determine whether
such second marriage was contracted before or after the death of the prior
spouse; and thus it may be judged whether the second marriage was valid or
null.

41. When authentic documents attesting to the death of the prior spouse
are neither available nor capable of being produced, recourse must be had to
other arguments and forms of evidence, which the judge shall diligently
collect. First, argument may be drawn from the testimony of credible witnesses:
if they affirm, either from personal observation, that the individual in question
did indeed die, or assert this upon information received, provided that such
information did not derive from rumour, but rather from reliable sources whom
they identify as having personally informed them. These witnesses shall be
questioned as to whether they were well acquainted with the person alleged
to have died; at what time and in what place the death occurred; the cause
thereof; where the body was buried; and whether there are others present who
are informed of, or could possibly be informed about, this event, and where
such persons reside. As for those who testify based on hearsay, it shall also
be inquired from whom they obtained such information; from what time the
rumour of the death began to circulate; and what opinion they hold regarding
the integrity and credibility of those who first spoke of the matter: whether
those individuals had any particular reason or possible motive for disseminating
such information. Once these matters are established, the named individuals
shall be summoned as witnesses and subjected to the same examination, so that
ultimately one may arrive either at eyewitness testimony or at definitive documentary
evidence. The judge should take care not to readily admit those who come forward
voluntarily; and, if they have been summoned, he shall inquire from whom, where,
when, and how they were summoned, before whom, and on how many occasions;
whether anything was given, promised, remitted, or offered to them in return for
their testimony by persons with an interest in the outcome, or by

**[Marginal Notes]**
[On the left margin, below the main text:]
Instructions

**[Stamps]**
[No visible stamp or seal]

**[Signatures]**
[No visible signature]

**[Archival References]**
[No visible archival reference]

Page 301

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 303]
**[Main Text]**
RATIO INVESTIGANDI DE MATRIMONIO INTER CATHOLICOS 303
on behalf of others. Likewise, he should note that witnesses who do not have full knowledge of the persons in question are not to be admitted; and consequently, strangers are not suitable witnesses unless they have resided in the place for a long time, and it appears from particular circumstances that they could have acquired knowledge of the matters they recount. If witnesses—whether testifying from direct observation or hearsay—cannot be obtained, then all the circumstances concurring in the case must be considered and carefully weighed, so as to determine whether, from their combined weight, there may arise that moral certainty which is necessary for a judicial decision to be rendered.

The principal circumstances are: the age of the person said to have died—whether they were elderly or young; the time of their departure from their homeland and family—whether this was recent or long ago; the place or places to which they travelled—whether these were harmful to bodily health, and subject to what vicissitudes, for example, whether wars or pestilences raged there; the physical constitution of the individual—whether healthy and robust, or weak and infirm. Similarly, consideration must be given to the reason why the person left their home: namely, whether for business or to pursue some occupation, or rather with the intention of abandoning their spouse. These factors may be known or inferred from the affectionate or adverse relations maintained between the spouses during their cohabitation, or from the correspondence or communication that the absent party continued with the other spouse, either by letter or through messengers. For if it is established that such correspondence was customary for a certain period and afterwards ceased, without any apparent cause or reason for its cessation, a strong presumption of death will arise. Conversely, if it is established that the person who departed never engaged in correspondence with their family, relatives, or friends, this mere negative circumstance will provide no probative value.

Moreover, the kind of life adopted by the absentee in a foreign region must be weighed: if they chose a military life or career, or devoted themselves to seafaring or service aboard a ship, and if it is known in which army they served, inquiries should be made with the commanders of that army or with the captains or officers of the vessel. If the places where they resided are known, investigations must be conducted in each location, especially in that place where they were last known to dwell, at the time when all traces of them were lost. To this end, the tribunal shall appoint suitable individuals, if available, or even civil authorities, requesting them to employ whatever means they possess to obtain information concerning the individual in question.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 302

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 304]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

Let appropriate investigations be conducted, and public notices shall also be consulted, indicating the name, surname, place of origin, profession, and status of the person under inquiry. Furthermore, if possible, the tribunal shall ensure that public notices are posted in places where the individual has resided, urging all persons to come forward with any information they may possess. If, after employing all such measures, absolutely no trace of the person can be found, and if all circumstances concur in establishing the prior spouse’s death before the celebration of the second marriage—whose validity is in question—then the judge may not pronounce a sentence against the validity of the second marriage: for the nullity thereof would not be established. However, if the matter concerns a proposed future marriage, such a marriage may never be permitted until the death of the prior spouse has been certainly proven.

42. But if the impediment does not arise from this ground, but rather because the first marriage was contracted within heresy and dissolved on some other grounds, certain special considerations must be observed. First, it must be noted that according to evangelical and apostolic doctrine, a marriage that has been validly celebrated and consummated cannot be dissolved on account of adultery, difficult cohabitation, prolonged and deliberate absence of one spouse, or for any other reason devised by heretics. Therefore, if it is established that a heretical tribunal has declared the previous marriage dissolved on any of these grounds, the case in favour of the second marriage must not even be admitted or entertained by a Catholic tribunal. If, however, the dissolution was decreed on a ground recognised by canon law, it must be understood that acts performed by a heretical tribunal lack juridical value, and a Catholic judge may in no way base his ruling solely upon them. In such cases, the cause must therefore be instituted anew and processed in accordance with the Sacred Canons. Nevertheless, it is not forbidden—and indeed, at times advisable—to request the records of the heretical tribunal in order to obtain a fuller knowledge of the facts and circumstances. Indeed, if such documents are produced by the parties involved, provided no other impediment exists, they may be admitted, and indications may be drawn from them. The parties themselves must always be heard, and, wherever possible, individual witnesses shall likewise be summoned and examined anew according to the norms set forth in these regulations. Nor should the sworn testimony of other individuals be omitted, if such persons are known to exist; nor any other documents deemed necessary either by the Ordinary or by the Defender of the Marriage Bond.

**[Marginal Notes]**
[In the text, on the left, beneath number 42:]
Instruction

**[Stamps]**
[No visible stamps]

**[Signatures]**
[No visible signatures]

**[Archival References]**
[No visible archival references]

Page 303

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 305]

[Main Text]
MATRIMONY IN HERESY—BETWEEN UNBELIEVERS

have regarded it. If, after careful consideration of all matters, the judge determines that a sentence should be issued conforming to the sentence pronounced by a heretical tribunal, he must never invoke that sentence as the grounds for his own judgment; nor may it ever be considered thereafter that there are two congruent sentences from which an appeal would necessarily be required.

43. Regarding marriages contracted in unbelief, if such marriages are declared dissolved by a sentence issued either by civil authority or by any heretical tribunal, the same rules shall apply as those stated concerning marriages of the baptised dissolved by a secular court: namely, the case is not to be admitted if the dissolution was declared on a ground not recognised by the Church; otherwise, subject to necessary safeguards, the matter must be fully reinstituted if the contrary applies.

If, however, the separation of the spouses occurred without any judicial proceeding, it must be determined whether the party intending to appear before a Catholic tribunal entered into the marriage after receiving baptism or before. If the marriage took place with a Catholic party after baptism had been received, inquiry must be made as to whether the still-unbelieving spouse was previously subjected to canonical admonition (interpellatio canonica), or whether dispensation from such admonition was granted by legitimate ecclesiastical authority. If it can be established that either the canonical admonition took place or that dispensation therefrom was granted, then the first marriage can no longer constitute a bond invalidating the second union. However, if neither such admonition nor its dispensation preceded the second marriage, the first marriage will indeed obstruct the validity of the second; in this case, the Ordinary must suspend judgment and refer the case, with all its circumstances, to the Holy See, which will indicate to the Ordinary what action is to be taken. To establish whether canonical admonition or its dispensation occurred, reference must be made to marriage registers or even to the curial records (regesta), in which these matters should always be accurately recorded.

If the second marriage was also contracted while both parties were still in unbelief, it is presumed that all requirements laid down by the sacred canons for such cases were duly observed prior to the individual’s admission to baptism. Nevertheless, if, following appropriate investigations, doubt persists, recourse must be had to the Holy See.

44. ON THE IMPEDIMENT OF IMPOTENCE.—Only the spouses themselves may challenge a marriage on the grounds of impotence;

[Signatures]
(No signatures visible)

[Stamps or Seals]
(No stamps or seals visible)

[Archival References]
(AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84) — (Not visible in image)

[Page Number]
39

Page 304

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 306]
**[Main Text]**
INSTRUCTIONS FOR MATRIMONIAL CASES

For this matter can be known only to the parties themselves, and they alone ought to be concerned with it. For impotence to invalidate a marriage contract, it must be both antecedent and perpetual—that is, such that it cannot be removed by natural or licit remedies without probable danger to life. If this impotence is absolute—such that it renders conjugal union entirely impossible—the marriage is always nullified, regardless of the person with whom the marriage was contracted. If, however, the impotence is merely relative, the marriage is annulled only in relation to the person toward whom such impotence exists. Thus, in cases of this kind, investigations must be directed so as ultimately to establish or exclude the alleged antecedent and perpetual impotence, whether absolute or at least relative. To this end, one must bear in mind the provisions laid down in canons 1976–1981 (1*), and the Instruction issued by the Supreme Sacred Congregation of the Holy Office (Collect. nn. 1153, 1588).

(1*) Canon 1976.—In cases concerning impotence or non-consummation, an examination of the body of either or both spouses by qualified experts shall be required, unless it is evidently clear from the circumstances that such an examination would be unnecessary.

Canon 1977.—In selecting experts, the norms established in canons 1792–1805 are to be observed, together with the prescriptions contained in the following canons.

Canon 1978.—Those who have privately examined the spouses regarding the act upon which the petition for a declaration of nullity or non-consummation is based shall not be admitted to serve as experts; however, they may be called as witnesses.

Canon 1979.—§ 1. In examining the husband, two medical experts shall be officially appointed.
§ 2. In examining the wife, two midwives possessing legitimate certification of expertise shall be officially designated; unless the woman prefers to be examined by two physicians similarly appointed by the ordinary, or unless the Ordinary deems this necessary.
§ 3. The physical examination of the woman must be conducted in full observance of the rules of Christian modesty, and an upright matron, officially designated, must always be present.

Canon 1980.—§ 1. The midwives or experts shall carry out the examination of the woman separately, each acting individually.
§ 2. Each physician or midwife shall prepare an individual report, to be submitted within the time limit set by the judge.
§ 3. The judge may, if he considers it appropriate, submit the reports prepared by the midwives to the scrutiny of a medical expert.

Canon 1981.—Following the submission of the reports, the experts, midwives, and the matron shall each be questioned separately by the judge, responding under oath to the articles previously drawn up by the defender of the bond, to which they shall give their answers.

Instruction

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 305

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 307]

[Main Text]
IMPEDIMENT OF IMPOTENCE — OBSERVATIONS

45. In the event of a case arising which has not been provided for in this Instruction, it must be treated and decided according to the norms of common law.

Given in Rome, at the Offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, on 18 February in the year of our Lord 1929.

G. M. CARDINAL VAN ROSSUM
PREFECT.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No handwritten signatures visible; only typographically printed name and title]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 306

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] (Top left)
[ILLEGIBLE: ~3 characters] (Centre right)

[Seals]
[ILLEGIBLE: ~8 characters] (Centre, below main text)
[UNCLEAR: possible seal impression with letters "A" and "P" visible] (Bottom right corner)

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] (Bottom left corner)

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~6 characters] (Top right corner)

Page 307

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
APPENDICES

[Marginal Notes]
(None visible)

[Stamps]
(None visible)

[Signatures]
(None visible)

[Archival References]
(None visible)

Page 308

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible in the source manuscript. No decipherable text is available for translation. This notation is retained in accordance with archival transcription standards to indicate the physical structure and organisation of the original document.*

Page 309

--- TRANSLATION ---

[Page 311]

[Main Text]
A.

TELEGRAPHIC ANNOUNCEMENT AND VOTES

Rome, 14 May 1924.

MONSIGNOR COSTANTINI, APOSTOLIC DELEGATE, SHANGHAI.

THE HOLY FATHER, DEEPLY CONCERNED FOR THE ETERNAL SALVATION OF THE CHINESE PEOPLE, SENDS HIS SPIRITUAL PRESENCE TO YOU ASSEMBLED IN COUNCIL, AND MOST LOVINGLY BESTOWS UPON YOU HIS BLESSING, HAVING FIRST IMPLORED THE WISDOM OF GOD FOR YOUR GUIDANCE.

CARDINAL GASPARRI

Shanghai, 15 May 1924.

MOST EMINENT LORD CARDINAL GASPARRI, ROME.

BEATISSIME PATER [HOLIEST FATHER], ALL ORDINARIES OF CHINA, GATHERED HERE FOR THE INAUGURATION OF THE PLenary Council IN SHANGHAI, DIRECT THEIR HEARTS TOWARDS THE VICAR OF JESUS CHRIST, UNITED IN ONE SPIRIT AND ONE PRAYER, PROCLAIMING THE SAME FAITH, THOUGH SPEAKING DIVERSE LANGUAGES ACROSS THE WORLD, AND EXPRESSING THEIR COMMON SENTIMENTS OF RESPECT AND OBEDIENCE. THEY ENTREAT THAT THE HOLY SPIRIT MAY GUIDE THEIR LABOURS AND ENRICH THEM WITH THE SECRET DOWER OF HIS DAWNING GRACE, AND THEY HUMBLY SEEK THE APOSTOLIC BLESSING OF THEIR MOST LOVING FATHER.

COSTANTINI, PRESIDENT

Shanghai, 15 May 1924.

MOST EMINENT LORD CARDINAL VAN ROSSUM, PREFECT OF THE SACRED CONGREGATION FOR THE PROPAGATION OF THE FAITH, ROME.

YOUR LORDSHIP, FORTY-SIX BISHOPS, THREE PREFECTS APPOSTOLIC, AND THIRTY-SEVEN RELIGIOUS SUPERIORS HAVE ARRIVED SAFELY IN SHANGHAI. TODAY, STRENGTHENED BY THE BLESSING OF THE SUPREME PONTIFF, THEY HAVE BEGUN THE COUNCIL, AND OFFER TO YOUR LORDSHIP THEIR MOST DEVOUT EXPRESSIONS OF RESPECT AND SUBMISSION.

COSTANTINI

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
CARDINAL GASPARRI
COSTANTINI, PRESIDENT
COSTANTINI

[Archival References]
[None visible]

Page 310

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 312]
TELEGRAPHIC MESSAGES AND GREETINGS

Rome, 16 May 1924.

MONSIGNORE COSTANTINI, APOSTOLIC DELEGATE, Shanghai (China).

THE AUGUST PONTIFF, GIVING THANKS TO GOD THAT SACRED SHEPHERDS FROM EVERY LANGUAGE HAVE GATHERED FOR THIS COUNCIL, SO THAT THE SPHERES OF FAITH AND CHARITY MAY BE EXTENDED ACROSS THE VAST REGIONS OF CHINA, RECEIVES WITH FATHERLY HEART THE EMINENT EXPRESSIONS OF YOUR EXCELLENCY’S EXEMPLARY PIETY, AND ONCE AGAIN BESTOWS UPON YOU HIS APOSTOLIC BLESSING.

CARDINAL GASPARRI

Following the happy conclusion of the Council, this message was sent to
His Eminence Cardinal Van Rossum, Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith — Rome.

Shanghai, 12 June 1924.

WITH COMPLETE UNANIMITY, THE SYNOD HAVING BEEN FELICITOUSLY CONCLUDED, THE FATHERS DEDICATE CHINA TO THE BLESSED VIRGIN MARY, THE MOTHER OF GOD.

THEY RENEW TO THE AUGUST PONTIFF AND TO YOUR EMINENCE THE SENTIMENTS OF FILIAL PIETY.

COSTANTINI

Appendices

Page 311

--- TRANSLATION ---
[Page 313]

[Main Text]
B.

ADDRESS DELIVERED BY THE PRESIDENT OF THE COUNCIL TO THE FATHERS AT THE FIRST SOLEMN SESSION (15 MAY 1924)

VENERABLE BRETHREN,

First of all, let us give thanks to Almighty God, who has brought you safely from the farthest regions of China, through the perils of long journeys, to this place.

Grace be unto you and peace—I greet you with the words of Saint Paul, in profound reverence. We give thanks to God always for you all, making mention of you unceasingly in our prayers, remembering your work of faith, your labour of love, and your steadfastness of hope. (1 Thessalonians 1:2–3).

Yet as I stand humbly before this most august assembly, I am inwardly moved by a deep sense of modesty and mental disquiet, for it is not by any merit of my own that the Lord has sent me among you to share in your labours and responsibilities. But you do not look to my own poor and, alas! insignificant person; rather, you look to His will who has sent me, whose Authority—though I am unworthy—I represent here.

Our hearts turn now to the Holy See, as we once again express to the Vicar of Our Lord Jesus Christ sentiments of affection, veneration, and obedience—the source from which all our strength flows, through whom every weakness is strengthened, under whose mandate we legitimately exercise the mission of Christ, and guided by whom all our endeavours are directed towards the good and prosperity of the Chinese Church.

Indeed, all of us, called together under the blessing of our Most Holy Father Pope Pius XI, can feel fulfilled in ourselves those sweet words: *Where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them* (Matthew 18:20).

Therefore, with firm confidence and courageous spirit, let us undertake the labours of this Council, humbly collaborating with Our Lord Jesus Christ, continuing the noble history of ecclesiastical synods in China.

If I may be permitted to compare small things with great, this Assembly recalls the beautiful words written by Eusebius concerning the Council of Nicaea: — «Those who had been divided were now seen gathered into one; and as though weaving a great priestly crown composed of

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

[Stamps] or [Seals]
[UNREADABLE]

[ marginal annotations ]
[UNREADABLE]

Page 312

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 314]
SPEECH OF THE PRESIDENT OF THE COUNCIL

[Main Text]
"adorned with the fairest flowers, the whole city alike was captivated"
(Vita Constantini, 3–6).

O that this holy garland of flowers may everywhere diffuse the sweet fragrance of Christ throughout China!

Among the Fathers of the Council of Nicaea, some bore the glorious scars of martyrdom. And among you are those who have shared in persecutions; and all of you, O Evangelical Lions, bear upon your foreheads the noble marks imprinted by the weight of God and the fervour of divine love.

At the Council of Nicaea, all peoples of the Catholic world were represented. Here too, all the languages of the earth unite in harmonious voice to proclaim the one, holy, catholic, and apostolic Church.

I greet among you the two new Ordinary Bishops of China: in this joyful event lies your joy and your crown, O tireless labourers of the Gospel, for you see the mustard seed—watered by so much sweat—growing ever more and bearing abundant fruit.

Not only does the unity of the Church shine forth in this assembly, a unity founded upon Christ Jesus himself as the chief cornerstone; but it is also adorned and perfected by the bond of communion among the saints. No one... lives to himself, and no one dies to himself (Rom. XIV, 7). Our predecessors live unto God and, by their prayers, obtain favour for our labours. For indeed holds true the saying: "One sows and another reaps" (John IV, 37). Yet always it is Holy Mother Church who sows and reaps through the hands of all. And I salute the holy host of our predecessors, who by their blood and apostolic labours have made fertile this vast field and planted the Church. Hail, O radiant company of lily-crowned Confessors, from the first even to the last! Hail, O crowns either white with the purity of virginity or purple with the passion of martyrdom! And permit me, Venerable Brothers, to piously recall the memory of the Blessed Gabriel Dufresse, Apostolic Vicar of Sichuan, who convened the first celebrated Synod in China and passed it down to us, as it were, dyed in his own blood.

Venerable Brothers, how momentous our sacred undertaking truly is, has been most clearly demonstrated by the Supreme Pontiff himself:
"Indeed — he declares in his august autograph of 20 January — that a Council may be held in China, and that a Plenary Council at that, convened for the first time since the Gospel was first preached there, is an event which will shine most brightly within the Church and be commended to the memory of future generations..."

[Appendices]

Page 313

--- TRANSLATION ---

[Page 315]

[Main Text]
ADDRESS DELIVERED AT THE FIRST SOLEMN SESSION

“And let us hope that from this gathering the sacred Missions will draw and receive a great abundance of benefit.”

And here, in these words, lies the rationale and purpose of our labours.
This is not a Convention resembling some splendid academic assembly, but an active Council; not a gathering of Byzantine rhetoricians, but a focused preparation for action. The love of Christ compels us to save countless souls; the urgency of the times presses upon us, as new opportunities for the Missions are ripening.

Guided by the Code of Canon Law, we convene to deliberate and draw from our shared doctrine and experience those measures best suited “to promote the growth of faith, to regulate morals, to correct abuses, and to preserve or establish a single, uniform discipline” (Canon 290).

The Code of Canon Law sets forth the common law of the Church; our task will be to adapt it to the particular conditions of the Missions, thereby deriving a *Particular Law for the Missions*. Thus, a single norm may govern all Mission superiors and other evangelising workers alike.

In drafting these canonical provisions, we shall keep ever before our eyes the universal good of the Missions, looking courageously towards the future, and pursuing with singular dedication the one ultimate goal: the conversion of the Chinese people to Christ.

Unity is the fundamental condition of life. We already possess perfect theological and disciplinary unity; yet our Missions, due to geographical distances and obstacles of communication, have until now appeared overly fragmented, each employing different methods for the propagation of the faith. From this Convention—inspired by charity and instructed by experience—there must emerge a certain methodological unity, a common way of proceeding. In a sense, we must compile a code for the Missions, so that through uniformity of method and coordinated use of resources, the Christian enterprise in China may gain renewed momentum and yield richer fruits. A united effort is stronger.

Indeed, time presses upon us. Now is the era of China’s rebirth—her *palingenesis*.
And even in this ferment of the coming age, the words of Our Lord Jesus Christ shall be fulfilled:
“He who does not gather with me scatters” (Luke 11:23);
“He who is not with me is against me” (Matthew 12:30).

Let China’s transformation be accomplished with Christ—towards life, and towards the restoration of humanity’s unity with God. Without Christ, any renewal will lead only to perdition.

[Marginal Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 314

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 316]
ALLOCUTIO PRAESIDIS CONCILII

[Main Text]
Sordidus materialismus, a peioribus scholis europaeis seu americanis depromptus, in Sinarum Universitatibus grassatur, quidquid erat boni in antiquis Sinensium moribus evertens.

Experientia Imperii Iaponici nos doceat:—quod ibi iam factum est hic fiet. Sinae laborant sua ipsa magnitudine et lentiori gradu ad novum ordinem pervenient, sed pervenient, non obstantibus praesentibus obscuris auspiciis.

Nunc ergo, dum libertate legali fruimur, nobis omni studio et impigro ardore est laborandum, ut D. N. I. C., qui est via, veritas et vita, sua caelesti gratia foveat hanc tam multam generis humani partem: ut sicut regnavit peccatum in mortem, ita et gratia regnet per iustitiam in vitam (Rom., V, 21).

O audiant istae innumerabiles gentes vocem Redemptoris, qui et pro ipsis vitam posuit, et sic non solum animae salvae erunt, sed et novus ordo civilis solido ac sancto instaurabitur fundamento.

Nunc pleniori sensu nos oportet esse, sicut ait Paulus, Spiritu ferventes.

Venerabiles Fratres, maximum illud problema—praedicatio Evangelii ad gentes—in quo anxiebatur spiritus Pauli versus ad Romanos, et animas nostras angit inflammataque.

Consilia conferimus et leges statuimus non quod sufficientes simus cogitare aliquid a Nobis quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor., III, 5).

Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom., VIII, 31).

Infirmæ vire nostræ ad certam victoriam eriguntur ac multiplicant, quae vincit mundum, fidem nostram.

Et fidenti animo ex hoc Primo Concilio Plenario datum est nobis praesagire adventurum tempus acceptabile et auspicatos salutis dies, quibus isti nostri dilectissimi fratres Sinenses liberabuntur a servitute corruptionis in Libertatem gloriae filiorum Dei (Rom., VIII, 21).

[Appendices]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

--- TRANSLATION ---
[Page 316]
ADDRESS BY THE PRESIDENT OF THE COUNCIL

[Main Text]
A base materialism, drawn from the more pernicious schools of Europe or America, is spreading throughout the universities of China, subverting whatever was good in traditional Chinese customs.

Let the experience of the Japanese Empire instruct us: what has already occurred there will happen here. China struggles under its own vastness and will advance towards a new order at a slower pace, yet it shall advance, despite the present unfavourable omens.

Therefore, while we still enjoy legal freedom, we must labour with all diligence and zealous devotion so that D. N. I. C.—who is the way, the truth, and the life—may, through His heavenly grace, embrace this immense portion of humanity: that just as sin reigned unto death, so also grace may reign through righteousness unto life eternal (Romans 5:21).

O that these countless peoples might hear the voice of the Redeemer, who laid down His life even for them; and thus not only shall souls be saved, but a new civil order shall be established upon a firm and holy foundation.

Now more than ever, as Paul says, we ought to be “fervent in spirit” (Romans 12:11).

Reverend Brothers, that great question—the preaching of the Gospel to the nations—which troubled the spirit of Paul in his Epistle to the Romans, now weighs heavily and passionately upon our own souls.

We deliberate on plans and enact laws, not because we are sufficient of ourselves to conceive anything as coming from ourselves, but our sufficiency is from God (2 Corinthians 3:5).

If God is for us, who can be against us? (Romans 8:31).

Our feeble strength is raised up and multiplied towards certain victory by that faith which overcomes the world.

And with confident hope, from this First Plenary Council, we are given to foresee a time of favour and auspicious days of salvation, when our most beloved Chinese brethren shall be liberated from the bondage of corruption into the glorious freedom of the children of God (Romans 8:21).

[Appendices]

[Marginal Notes]
(No marginal annotations visible)

[Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 315

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 317]

[Main Text]
C.

FUNERAL ORATION delivered by the Reverend Father Reynaud, Dean of the Ordinaries of China, at the solemn funeral rites on 22 May 1924.

« LET US PRAISE MEN OF DISTINCTION AND OUR ANCESTORS IN THEIR GENERATION » (Ecclesiasticus, XLIV, 1).

Most Eminent President, Illustrious Prelates and Reverend Counsellors,

It is just and fitting, Venerable Brothers, that in this first plenary assembly we should commemorate the Bishops who preceded us in the apostolate among these peoples; I speak of those who, in order to plant the faith throughout these vast regions and ensure its growth and vitality, endured immense labours, willingly laid down their lives, and now rest in the peace of death. Indeed, not only is it appropriate for us to do so, but it greatly benefits us: while our predecessors were still alive, moved by the profound charity they bore towards countless souls enveloped in manifold darkness, it is scarcely doubtful that they longingly anticipated these auspicious days in which the first Plenary Council is being celebrated. Thus, we ought to believe that they now rejoice in the abundant fruits which the present Council happily foretells, and that they unite themselves to our efforts, interceding through prayer before the Supreme Pastor on our behalf—imploring light and strength for us—just as Moses and Jeremiah, outstanding lovers of their people, poured forth prayers for the salvation of their nation.

Yet, in such a great panegyric as is due to them, how can I possibly worthily recount their praises? I, who am least in virtue and eloquence, fully acknowledge my inadequacy for so weighty a task. Nevertheless, since this duty has been entrusted to me as the senior bishop among us, I accept it out of obedience; and with God’s assistance—who is accustomed to aid the obedient—and relying upon the goodwill and indulgence of you, Venerable Brothers, I shall venture to say a few words according to my ability and with confidence, keeping ever before my mind the words of Ecclesiasticus: Let us praise men of distinction and our ancestors in their generation (Ecclesiasticus, XLIV, 1).

I. They were truly distinguished men, for they flourished in exceptional holiness, were perfected through abundant labour, and adorned with remarkable patience joined to equal fortitude.

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 316

--- TRANSLATION ---
[Page 318]
FUNERAL ORATION BY THE REVEREND FATHER REYNAUD

[Main Text]

1) They flourished in holiness. We all regard Abraham as pre-eminent in the highest degree of praise because he forsook his homeland, his kindred, and his inheritance in order to follow God; and rightly so, for, as Saint Ambrose testifies, devotion to God is first in order and the foundation of all other virtues—hence the very first demand God makes of any person. If we thus speak and think of so great a patriarch, who among the Bishops—who went before us in the race of the Apostolate—has not imitated him? Not merely those advanced in years or already declining in age, but even those found at the very threshold of life, when the allure of worldly vanity so often turns the human heart astray? These men too heard the voice of Christ calling them to Himself, commissioning them to advance His work—namely, the work of Redemption—among these peoples, and thereby bringing them to embrace what they once abhorred, and to renounce with hatred what they once loved.

Yet having been called to such a task—none greater could be conceived—it was necessary that they should not enter the arena as ill-prepared or unarmed soldiers, lest they be found unequal to so weighty a mission. Rather, enriched with every virtue—those qualities which render one pleasing to God and perfectly fitted for office—they were made powerful both in deed and word.

Thus, having clearly perceived the sublime dignity of this vocation, they held nothing more urgent or more important than to strive with all their strength toward the imitation of Christ, well aware that only therein could they find that knowledge from which both the pastoral and apostolic office has always drawn its origin, growth, and perfection. Hence it was evident that their entire aim was to speak of Christ; and just as a painter, if he wishes faithfully to reproduce an image, must necessarily—and with trained, vigilant eye—continually return to the original model, lest anything present in the prototype be lacking in the copy, so too were they intent upon reflecting the image of Christ: instructed in His teachings, following His example, expressing His life in their own lives, and finally, shining with the same virtues by which He Himself was distinguished—as though mirrored in a clear glass. And thus, in truth, they began by acting before teaching, establishing through their own conduct the truths they would later proclaim by word; truly becoming patterns of the flock from the heart, so that each of them could justly repeat the words of the Apostle: *Be imitators of me, as I am of Christ* (1 Cor., XI, 1).

2) They were perfected through labour. Then, indeed, they attained glory—great glory—on account of the immense labours they endured with generous spirit.

[Appendices]

Page 317

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 319]
HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM

[Main Text]
ut animas ciperent de tenebris errorum cultuque idololatrico,
easque traducerent in admirabile lumen Religionis nostrae. Enim-
vero Christus, Apostolatus munere Decessores nostros honestans,
sicut olim Apostolos, eos ita est allocutus: Euntes ergo docete
omnes gentes...; docentes eos servare omnia quaecunque mandavi
vobis (Matt., XXVIII, 19, sq.). Et ipsi, divino freti auxilio, vastissimas
Sinensium regiones quaquaversum peragrantes, non itinerum
pericula, non locorum distantia, non viarum asperitas, imo nec
corporis invaletudo aut virium defectus, aut aetatis senecta,
potuerunt unquam eos prohibere, ne, pro viribus, munus sibi
demandatum fideliter constanterque obirent. Et in hoc munere
adimplendo quis quantusque labor ab eis insumptus ut errorum
catervam depellerent ex mentibus, ac Evangelii luce eas replerent,
de cordibus vitia quaeque extirparent, atque ea subderent
legi Christi, ut denique, moribus gentium cultuque idolorum
reprobatis, ad cultum veri Dei adducerent, et ita inter Sinenses
vita christiana semel adorta adolesceret et in dies vigeret! Quam
vere li omnes nitebantur omnibus omnia fieri ut omnes facerent
salvos! Atque inde fiebat, ut, morte appropinquante, fidenti
animo possent cum Apostolo repetere: Mundus sum a sanguine
omnium (Act., XX, 26).

3) Patientia honestati sunt. Verum, inter tot labores pro
Christi gloria exantlatos, praecipue eluxit mira patientia et invie-
tum animi robur, quo vitam integram honestarunt. Nec mirum
est, Venerabiles Fratres, hac eos honestate claruisse: quid enim
potuisset eos a Christo avellere, eos, inquam, qui, vel a primis
annis, omnium obliti, Christum solum didicerant? Et ipsi bene
noverant oportuisse Christum pati, et ita intrare in gloriam suam:
sciebant et nos, ad Eius exemplum, per multas tribulationes intrare
in Regnum Dei; sciebant, et quidem maiore iure, hanc sortem
servatam esse sibi, qui, missi sicut oves inter lupos, ut Ecclesiam
inter infideles stabilirent, stabilitamque augerent, nulla ratione hoc
consequi possent, nisi, Christo coniuncti, cum Eo velient humiliari,
crucisque onusti Calvarium ascendere et in cruce agi, et ita
fierent cum Christo earumdem animarum redemptores.

Profecto haec omnia sciebant, et ideo non est mirum eos
per duo et amplius saecula tribulationes omnis generis passos
fuisse, et Apostolum imitatos, cuius vestigia sequebantur, plures
inter eos eiusdem casus expertos, in itineribus saepe, periculis

[Margin Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps and Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 319]
ON THE VIRTUES MANIFESTED IN THE SOLEMN FUNERAL RITES FOR THE DECEASED

[Main Text]
so that they might rescue souls from the darkness of error and idolatrous worship,
and lead them into the marvellous light of our Religion. Indeed,
Christ, having honoured our Predecessors with the dignity of the Apostolate,
spoke to them, just as He once spoke to the Apostles: ‘Go therefore and teach
all nations… teaching them to observe all things whatsoever I have commanded
you’ (Matthew 28:19–20). And they, relying on divine assistance, traversed
the vast regions of China in every direction; neither the dangers of travel,
nor the remoteness of places, nor the harshness of the roads, nor even
bodily infirmity, lack of strength, or the frailty of old age,
could ever prevent them from faithfully and steadfastly fulfilling,
to the best of their ability, the mission entrusted to them. In carrying out this task,
what immense and sustained effort they expended—how diligently they laboured
to drive the multitude of errors from people’s minds, to fill those minds with
the light of the Gospel, to root out vices from their hearts, and to subject them
to the law of Christ—so that, rejecting the customs of the peoples and their
worship of idols, they might be brought to the worship of the true God,
and thus Christian life, once established among the Chinese, might grow and flourish
ever more vigorously day by day! Truly, they strove to become all things
to all people, so that they might save all. And thus it came to pass that,
as death drew near, they could confidently repeat with the Apostle:
‘I am pure from the blood of all men’ (Acts 20:26).

3) They were distinguished by patience. Yet amid such manifold labours undertaken
for the glory of Christ, above all shone forth their extraordinary patience and
unyielding strength of soul, by which they lived lives of integrity and virtue.
Nor is this surprising, Venerable Brothers: for what could possibly have torn them
from Christ—those men who, from their earliest years, having forgotten all else,
had learned only Christ? They well understood that Christ must suffer,
and thereby enter into His glory; they knew likewise, following His example,
that we must enter the Kingdom of God through many tribulations;
and they knew, indeed with even greater certainty, that this was their appointed lot—
sent as sheep among wolves, to establish the Church among unbelievers
and to strengthen it where already founded. They recognised that this could not be achieved
by any other means than by being united to Christ, willing to be humbled with Him,
laden with His cross, ascending Calvary, suffering crucifixion, and thus becoming
co-redeemers of those same souls alongside Christ.

Indeed, they fully understood these truths. Hence, it is no wonder
that they endured, over two centuries and more, trials of every kind,
imitating the Apostle whose footsteps they followed—many of them sharing
his fate, frequently facing perils on their journeys, dangers

[Margin Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps and Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

---
**Translator’s Note:**
This passage forms part of a formal ecclesiastical commemoration, likely from a papal or missionary archive, honouring deceased missionaries—particularly those active in China during the early modern period. The Latin text employs theological and scriptural language typical of Counter-Reformation Catholic discourse. Terms such as *idololatricum* ("idolatrous worship") and *lumen Religionis nostrae* ("light of our Religion") reflect the doctrinal framework of the time, preserved here in translation with appropriate academic neutrality. Phrases like "sheep among wolves" and "Calvary" are retained as biblical allusions common in 16th–18th century Jesuit and mendicant writings. The reference to "two centuries and more" suggests activity dating from at least the late 16th century onward, consistent with Portuguese and later Catholic missions in Ming and Qing China.

Page 318

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 320]
[Main Text]

*Periculis fluminum, periculis latronum…, periculis ex gentibus…, periculis in falsis fratribus; in labore et aerumna, in vigilis multis, in fame et siti… in frigore et nuditate* (II Cor., XI, 26). Et inter haec omnia pro nihilo habebant pericula vel ipsa capitis, dummodo ministerium sibi commissum rite adimplerent: quanquam enim, cum quaererentur ut legitime certarent, se abscondebant, et cum persecutionem paterentur, fugiebant et insidias declinabant, tamen, memores se esse animarum pastores, magna fiducia saepe ultro redibant; et hinc novum praelandi genus! Merces baiulantes, mercatorum more, neophytos visitabant, ut eos in fide confirmarent, caelesti pane reficerent, et cetera munia obirent boni pastoris. Et cum scirent in manibus Dei esse hominum sortes, et Deum mortificare et vivificare, perseverabant circumeuntes, aliena specie insidiatores eludentes, et animarum lucra inhiante; ac si quando, Deo ita disponente, in manibus insidiatorum inciderent atque inde ludibria et verbera experirentur, in vincula et carceres detruderentur, nedum animo despondebant, aut tristitia afficebantur, quinimo spirituali gaudio replebantur, plane rati se hae ratione similiores Summo Pastori evasuros, atque omnia cessura in maiorem quaestum animarum. Et hinc petere iam liceat: Nunquid tantae virtuti defuisset gloria martyrii? Si Deus, quos habet gratiores, eos ipsos maioribus donis cumulare consuevit, quomodo defuisset haec summa laus Antecessoribus nostris? Igitur grates Deo, et maximae, peragantur, qui tanta gloria exornaverit Missiones nostras, cum plures Praesules earum, libenti generosoque animo sanguinem profundentes, gloriosе pro Christo obierint. Qua claris natalibus orti laudes praedicant stirpis generosae, pari amoris et religionis observantia, maiorum in fide nomina, praeclara certamina egregiamque mortem ornatis praeconiis posteros revocare decet. Martyrum enim praedicationes suadent viriles animos, et quam potenter fortitudinem Christifidelibus addunt insignia passionum nostrorum Pontificum!

En igitur Martyrologium Episcopale quo Missiones Sinarum decoratae sunt atque fecundatae:

Proto-martyr in Sinis fuit Illmus Iacobus Florentinus, Episcopus Zaitonensis, ex Ordine Sancti Francisci, qui, saeculo XIV, animam pro Christo ponens, a paganis trucidatus est.

[Appendices]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---

[Page 320]
[Main Text]

‘Dangers from rivers, dangers from bandits…, dangers from the heathen…, dangers from false brethren; in labours and hardships, in sleepless nights, in hunger and thirst… in cold and nakedness’ (2 Corinthians 11:26). Amidst all these trials, they regarded even the peril to their very lives as nothing, so long as they could faithfully discharge the ministry entrusted to them. Although, when pursued and required to defend themselves lawfully, they would conceal themselves, and when suffering persecution, would flee and avoid ambushes, yet mindful that they were shepherds of souls, they often returned of their own accord with great confidence. Hence arose a new kind of apostolic journeying: bearing their possessions like merchants, they visited newly converted Christians to strengthen them in the faith, nourish them with heavenly bread, and perform all the duties of a good shepherd. Knowing that human destinies rested in God’s hands, and that He has power to bring death and give life, they continued tirelessly to travel, evading their enemies through disguise, and ever eager for the salvation of souls. And should it happen—by God’s providence—that they fell into the hands of their adversaries, enduring mockery and scourging, being thrown into chains and prisons, far from becoming disheartened or overcome by sorrow, they were filled instead with spiritual joy, firmly believing that through such sufferings they would become more closely conformed to the Supreme Shepherd, and that all things would ultimately contribute to the greater gain of souls.

From this, we may now rightly ask: could such extraordinary virtue have lacked the glory of martyrdom? If God, who holds certain individuals in special favour, is accustomed to bestow upon them still greater gifts, how could this highest honour have been denied to our predecessors? Let, therefore, profound thanks be rendered to God—thanks of the greatest magnitude—for adorning our Missions with such glory, since many of their Bishops, shedding their blood with willing and generous hearts, died gloriously for Christ. Those born of noble lineage proclaim the praises of a distinguished ancestry; and it is fitting that descendants, sharing the same devotion and religious fidelity, should recall with honourable commendation the names of their forebears, celebrating their illustrious struggles and noble deaths. For the accounts of martyrs inspire courage in steadfast souls, and how powerfully do the sufferings of our Bishops strengthen the faithful in Christ!

Behold, then, the Episcopal Martyrology by which the Missions of China have been adorned and made fruitful:

The first martyr in China was the Most Reverend James of Florence, Bishop of Zaiton, of the Order of Saint Francis, who, in the fourteenth century, laying down his life for Christ, was slain by pagans.

[Appendices]

Page 319

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 321]

[Main Text]
HABITS IN THE SOLEMN FUNERALS OF THE DECEASED 321

In the eighteenth century, Blessed Peter Martyr Sanz, of the Order of Preachers, whose name commanded him to expect a noble palm [of martyrdom], died bravely for the faith and was publicly praised by Pope Benedict XIV.

In the nineteenth century, Blessed Louis Gabriel Dufresse, of the Paris Foreign Missions Society, splendidly adorned with his own blood the golden work of the Synod of Szechwan.

Finally, at the beginning of the twentieth century—only twenty-four years ago, as though we ourselves had witnessed it—no fewer than so many pure, holy, and spotless victims died courageously for the Faith and the salvation of the Chinese: the Most Reverend Lawrence Guillon, Anthony Fantosati, Gregory Grassi, Francis Fogolla, Ferdinand Hamer, Theotime Matthew Verhaegen, together with numerous priests and countless faithful of both sexes, who became sharers in their passion and victory.

II. But now let us turn our attention to the present, since in these times we may rightly praise the glorious men and our forebears in their generation: indeed, there can be no lack of grounds for praise, where both the extent of the inheritance, the number of workers, and the strength of discipline increasingly demonstrate how the Sacred Missions among the Chinese are being dignified and strengthened—testifying profoundly to their merits before the Supreme Pastor.

1) The Extent of the Inheritance. Venerable Brothers, which of us is unaware of how greatly these apostolic men laboured in past centuries to establish the Church among the Chinese? Truly, they are our ancestors, who through their toil acquired this inheritance for us; they are the ones who, by the sweat of their brow, made fertile this portion of the Father’s field, leaving behind for us in the apostolate examples, traditions, and rules—guidelines on either side like a well-defined path, along which we might walk safely and securely. But what fruits, I ask, have resulted from such great labours? How many thousands of Christians were there in each province even fifty years ago? Truly, they went forth weeping, bearing precious seed! Yet behold, these very seeds, sown in times past by our Fathers, are now germinating in our age, growing, and already turning into a golden harvest! Behold, new regions—previously inaccessible to our Religion until only yesterday—are now embracing the Faith; behold, Christian communities increasing, new missionary stations established,

[Signatures]
41

[Archival References]
(No archival reference visible)

Page 320

--- TRANSLATION ---
[Page 322]
FUNERAL ORATION BY THE REVEREND FATHER REYNAUD

[Main Text]
The ancient vicariates have been divided, and many new ones established! All these developments undoubtedly encourage us to hope for a richer harvest in the near future. Indeed, this is so! A great hope now shines forth—there is an abundant harvest, which grows ever greater day by day.

2) The number of labourers. But where, I ask, are the reapers? From where shall we obtain sufficient workers capable of meeting such a vast task? And do we not read in the Gospel how Christ admonished the Apostles: *“Pray therefore the Lord of the harvest, that he send forth labourers into his harvest”*? Our Fathers have prayed and continue to pray; and the Lord of the harvest, moved by their supplications, sends forth labourers. Moreover, truly a matter worthy of greatest admiration, Venerable Brethren: it is as though we hear the voice of the master of the household calling out to those standing idle: *“Go ye also into my vineyard”* (Matt. 20:4–7)—a vineyard which flourishes among the Chinese people! What power and strength resides in this call! Behold, from the old world, from the long-established trunk of the apostolate—if I may so express it—new shoots are emerging, destined soon to equal the older branches in missionary labour; while in the new world, from the same root that gave rise to the aged stem, a fresh sapling has sprung up, already putting forth its first buds, so full of promise that we may all confidently hope for most abundant fruits to come forth through their work in the Missions. Truly, what must plainly be attributed to divine benevolence is this: the tents of the Church are spreading so widely across these vast regions that, turning our gaze toward the Chinese people, we may with some justification repeat the words of Christ: *“The time of thy visitation is now at hand”*. God raises up from within the very stock of the Chinese themselves numerous evangelists, who, even under leaders drawn from their own midst, stand ready like new Maccabees to fight for the salvation of their people. Given all this, may we not justly repeat: *“Their holy inheritance shall reach unto their children’s children”*? (Ecclus., XLIV, 12).

3) Strength of discipline. Yet another distinction belongs to them—one which I shall call pre-eminent. For indeed, how could the blessings we have enumerated be securely preserved unless there existed some bond uniting us all more closely together, linking the strength and efforts of all into one, directing everything toward the common good of our Missions? Thanks be given abundantly to the Supreme Pontiff, who, looking forward wisely to the welfare of these Missions and motivated by the most generous charity he cherishes for this chosen portion of the flock, has appointed for us a Delegate. Acting in his name among us, this Delegate binds us together with stronger bonds; and under his leadership, a renewed Christian enterprise advances—indeed, one of increasing importance—

Appendices

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 321

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 323]

[HABITA IN SOLEMNIBUS EXSEQUIIS DECESSORUM]

[Main Text]
may it receive increase. Therefore, Venerable Brothers—since it is not fitting for us to be unworthy descendants of our Fathers—this alone remains for us: that, trusting in the prayers of those who have gone before us in the struggle, we may fight the battles of the Lord with great joy, advancing as an ordered host under our leader! And indeed, we shall do this with noble and steadfast courage if we remember that He is ever with us who said: ‘Be of good cheer, I have overcome the world’ (John, XVI, 33); Him, I say, with Saint Bernard, than whom none is stronger, none wiser, none more faithful.

CONCLUSION

And here, indeed, I would conclude, Venerable Brothers, were it not that what we see with our eyes and hear with our ears compels me to remind you that we have gathered not merely to praise our forebears, but rather to consider both their welfare and our own. For we are assembled to perform these solemn rites in order that, if any among our Predecessors still have some penalty to undergo, God, entreated by our common and fraternal prayer, may graciously grant them remission.

Undoubtedly, therefore, it is both most fitting and a duty of profound piety and reverence for religion that we fulfil these just obligations, so that any stains contracted through worldly dust or the frailty of the flesh—which still hinder them from the sight of God—may be mercifully purified by His loving kindness.

We are likewise gathered so that we may follow both the labours we have commemorated, and the lives and footsteps of those who went before us. For we have entered into their labours, reaping with joy what they sowed in tears. It is therefore truly right and just that, having become heirs to their calling, we should also become heirs to their zeal and virtues—whose holy memory still bears fragrance and whose sacred ashes continue to breathe forth sanctity. Thus may we too arise from the seed of those men through whom salvation was wrought in Israel (1 Maccabees, V, 62), until, having completed the same labours, we are rewarded with the same heavenly crown. Amen.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 322

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 324]

**[Main Text]**

D.

ALLOCUTION delivered by the President of the Council to the Fathers at the final solemn session (12 June 1924).

VENERABLE BRETHREN,

Inspired by the Holy Spirit, we have undertaken the great labours of this Council and brought them to a successful conclusion.

Today we feel fulfilled in our own regard those sweet words of the Liturgy concerning the Holy Spirit: — “O how good and sweet, O Lord, is Thy Spirit within us.” — To God be supreme praise, glory, and thanksgiving, now and for evermore!

I recall no other Councils in memory wherein, with Fathers present from every language of the world, such radiant concord and unity, such unanimous and entirely free burning of fraternal charity, have shone forth! We did not see ourselves as citizens of diverse nations, but Christ alone was all in all and in everyone!

In this lies the greatest joy and the crown of our labours; and in this shines forth the most auspicious omen: because our Council is so firmly founded upon Christ Jesus Himself, the chief cornerstone, in whom every building, being joined together, grows into a holy temple in the Lord (Eph. 2:20).

With heartfelt joy I congratulate you, Venerable Brethren, on having accomplished a monument more enduring than bronze.

This is the day which the Lord hath made: let us rejoice and be glad in it (Ps. 118:24). As we approach the altar to sign the acts of the Council, we inaugurate a new epoch in the history of the Chinese Church, one which we rightly foresee will abound with richer fruits.

Yet, mindful of the words of Saint Paul: neither he that planteth is anything, nor he that watereth; but God who giveth the increase; following today’s liturgical spirit, we humbly yet confidently invoke heavenly dew upon our sown seeds, saying: Confirm, O God, what Thou hast wrought in us!

As Paul reminds us: The Spirit helpeth our infirmity: for we know not what we should pray for as we ought; but the same Spirit intercedeth for us with groanings which cannot be uttered (Rom. 8:26).

Appendices

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 323

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 325]

[Main Text]
ADDRESS OF THE PRESIDENT AT THE FINAL SOLEMN SESSION 325

What do these inexpressible sighs demand? They demand that
these countless peoples, by virtue of our apostolic office, be brought
to the light of the Gospel and come to share in the grace of Redemption.

Yet let our confidence grow, and may our spirits rise to hope against
hope, since we have placed our work under the protection of the Most
Blessed Virgin Mother of God. She who crushed the serpent’s head
beneath her virginal foot, consecrate the Chinese people, so that at last
in this heavenly realm may shine forth that blessed vision: *The woman
fair as the sun, chosen as the moon, terrible as an army drawn up in battle*.

Under her guidance, Queen of the Apostles, we shall now become ministers of the Word.

What we have resolved and decreed, with divine zeal, shall be diligently pursued following the approval of the Holy See.

Meanwhile, I greet you with a holy kiss, filled with reverence for your exalted spirit and for your long-standing apostolic labours.
Having stood among you as one who serves, I seemed to myself to be conversing with the holy Fathers of the primitive Church. With such apostles, united in one voice and one heart firmly with the Chair of Peter, the kingdom of God cannot but grow in China.

May the peace of God, which surpasses all understanding, guard your hearts (Phil. IV, 7). May the Lord now grant you a prosperous journey as you return to your sees. May He make crooked things straight and rough ways smooth (Is. XI, 4 — Luke III, 5).

Blessed are the feet of those who bring good tidings, who proclaim peace.

E.

At the conclusion of this Plenary Council, the Fathers offered a supreme testimony of piety to the Throne of the Supreme Pontiff.

MOST HOLY FATHER,

The Fathers of the First Plenary Council of China, having professed with their whole heart and unanimous consent their reverence and obedience toward the Vicar of Our Lord Jesus Christ at the outset of their labours, now reaffirm and renew this same devotion all the more firmly and joyfully upon completing their tasks—precisely because throughout the execution of these labours there has prevailed the greatest peace, unity, and concord.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 324

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 326]
**[Main Text]**
LETTER OF THE FATHERS TO THE HOLY FATHER

You would have seen, Most Holy Father, men from diverse nations—Italians, Spaniards, Portuguese, French, Germans, Irish, Belgians, Americans, Dutch, Austrians, Chinese—you would have seen, I say, men either from the secular clergy or from various religious institutes: Benedictines, Franciscans, Dominicans, Jesuits, Augustinians, Capuchins, members of the Congregation of the Mission, the Society for Foreign Missions, whether Parisian, Scheut, Steyl, or the Passionists, Salesians, Maryknoll Society, or the Society of St Columban; all these men, I say, forgetting their own nations or their particular institutes, united in faith and bound by charity, seeking only what pertains to the Church of Christ.

The Church of Christ, Most Holy Father, the Vicar of Christ, the Chinese Church—these names, I say, were always spoken here during this Council with reverence and received with joy.

And indeed, nothing else could have occurred, since, gathered in the name of Christ and legitimately under the Apostolic Delegate, Jesus Christ Himself was in our midst—the source of love and bond of unity.

For this reason, no documents were ever brought forward other than those which, like the Apostolic Letter *Maximum illud*, declare the will of our Lord Jesus Christ’s Vicar toward us, or those which strengthened in our hearts the conviction that the greatest absurdity of all is not to obey the Roman Pontiff.

Therefore, repeating once more our faith, reverence, and obedience, we beseech You, Most Holy Father, to confirm and strengthen this work of ours—which, trusting in the Lord, we believe to be the work of the Holy Spirit—by Your blessing; so that the fruit of peace and unity among all the Fathers who attended this Council may contribute to the growth of our most beloved Chinese Church.

This growth of the Chinese Church is all the more earnestly desired by each of us, since “a new order is emerging, the Chinese nation is being wholly renewed; and if this transformation does not take place with us, it will certainly unfold against us in the course of time.”

And thus, the Fathers of the First Plenary Council of China, in a spirit of humility and obedience, with full faith and complete confidence, submit to You, Most Holy Father, those matters which they judge necessary for this Council to achieve its intended effects—matters which cannot be attained without Your blessing, which is that of Our Lord Jesus Christ.

**Appendices**

**[Marginal Notes]**
(None visible)

**[Seals]**
(None visible)

**[Signatures]**
(None visible)

**[Archival References]**
(None visible)

Page 325

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 327]
**[Main Text]**
IN TESTIMONY OF SUPREME PIETY

Indeed, first and foremost, we beseech Your Holiness, as You have hitherto done—and as Your Predecessors, especially Pope Benedict XV of happy memory, so often did—that You cease not to implore and urgently solicit the aid of the entire Christian people for our Chinese Church. The Fathers of the First Plenary Council of China gratefully acknowledge the abundant assistance and benefactions which pious faithful throughout the world have thus far bestowed upon this Chinese Church; and we humbly entreat Your Holiness to convey these manifestations of our grateful hearts to the whole world.

While these blessings are indeed real, how deeply the soul is afflicted with incomparable sorrow when one considers that within this vast empire, countless millions of people still sit in the shadow of death and, indeed, under the degrading worship of idols! Who can fail to see that the conversion of the entire Chinese people would greatly contribute to the peace and prosperity of the whole world? Or, conversely, that from the perversion of so immense an empire, innumerable calamities and ruin threaten all mankind?

All these matters, we say, Most Holy Father, the First Plenary Council of China humbly submits to You in a spirit of humility and obedience, that through Your intercession—supported by the cooperation of the entire world—the peace of Christ may be established in China as in a kingdom of Christ, and may endure there steadfastly unto the end.

Furthermore, in order that this may be achieved, it is of paramount importance that the Catholic Church in China derive its stability from nothing other than what has been divinely instituted: built “upon the foundation of the Apostles..., with Christ Jesus Himself as the chief cornerstone; in whom every structure, being joined together, grows into a holy temple in the Lord.”

For this reason, Most Holy Father, the First Plenary Council of China submits all these matters to You, requesting that if anything in our documents has been expressed improperly, it may be corrected and set in proper order by Your teaching authority; but if, as we hope in the Lord, we have spoken under the guidance of the Holy Spirit, then, with Your blessing added, may we remain steadfast in this same faith, to the praise and glory of our Lord Jesus Christ, to the exaltation of the Holy Mother Church, and to the growth and firm establishment of the Church in China.

Shanghai, 10 June 1924.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 326

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 328]
**PASTORAL LETTER OF THE FATHERS OF THE COUNCIL**

F.

**PASTORAL LETTER.** The Fathers assembled at the First Plenary Council of China, to all their Priests and fellow-workers in the Lord’s vineyard, as well as to all the Faithful, peace and blessing.

Since our Council, through the favour of the grace of the Holy Spirit, has reached a happy conclusion, we turn our eyes towards you with fraternal charity, most beloved Brethren and Priests of the Lord, our co-workers in this Order, who have laboured with us hitherto in the vineyard of the Lord, and who especially during these days have been united to us in prayer and pious intention.

Indeed, the matters which we have treated in our assemblies are equally close to your hearts as they are to ours: for we have deliberated concerning the increase of God’s glory, the salvation of souls, and the advancement of Christ’s kingdom among the beloved Chinese people. For these ends, beloved confreres, you have devoted—and continue unceasingly to devote—your tireless labour, indeed even your very lives.

It is you who, following in the footsteps of Jesus Christ, the Shepherd of souls, and of our predecessors in the apostolic ministry, have cultivated this Chinese vineyard through your sweat and toil, and gathered into it that most joyful offspring of souls, for which we all give thanks to God with deepest gratitude of heart. We fully understand that your recompense is not to be expected from us, but from the infinite goodness and mercy of God alone, to whom you have merited such reward through your zeal and labour. Nevertheless, on this occasion we wish to make known to you how deeply we cherish you in our affections and with what profound gratitude of soul we remember you, fervently beseeching God that He may Himself be your rewarder and likewise strengthen you to persevere—and indeed to intensify—your efforts for the advancement of our most beloved Church in China. For your cooperation, beyond the grace of God, is indispensable if the decrees we have established under the guidance of the Holy Spirit are to bear the desired fruits. Nor can there be any doubt that the happy outcome of our Council is to be attributed to your fervent prayers, as well as to those of all Religious and the Faithful throughout our jurisdiction.

With truly admirable harmony and unity of mind, the affairs of the Council have proceeded during these days under the presidency of the Most Eminent Papal Legate, without factionalism, with every prejudice set aside, and with sole regard only to

**Appendices**

Page 327

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 329]

[Main Text]
TO ALL PRIESTS AND FAITHFUL

With the intention of advancing the greater glory of God and the salvation of souls—matters so evidently guided by the charity of the Holy Spirit among us that no doubt can remain on this point—

May this unity of mind and fraternal charity ever endure among us, among all our priests, so that, united in the love of Jesus Christ, we may fully dedicate our strength to forming and building up the Church in China, and to securing the true salvation of this beloved people: this is our most ardent desire and heartfelt prayer.

Moreover, we now wish also to express our gratitude to the devoted Religious Congregations of men and women who have so diligently assisted us in the work of the mission, and who, during these past months, have fervently prayed for heavenly light upon our deliberations. With profound gratitude of heart, we invoke upon them all the blessing of Almighty God.

Finally, we give thanks to you, most beloved faithful in Christ, for the fervent prayers you have offered for the successful outcome of this Council. Indeed, during these days of deliberation, you have been spiritually present before the eyes of our minds: your eternal salvation, your growth in the Christian life, that you may become ever more worthy of your calling and that Christ may be formed in your hearts. How deeply we desire that the norms established by our Council, once confirmed by the approval of the Apostolic See, may lead you toward this end—that you may receive them with a ready spirit of obedience and strive diligently to put them into practice! Thus, through your good example, your devout prayers, and your constant cooperation, your fellow countrymen, who still sit in the darkness of paganism and the shadow of death, may come to the Holy Church—that is, to Jesus Christ, who is the way, the truth, and the life of all nations.

That divine grace may deign to grant you all these blessings, we earnestly beseech God from the depths of our heart, and with paternal affection impart our apostolic blessing unto you.

Given in Shanghai, on the 12th day of June 1924.

✠ CELSUS COSTANTINI
Apostolic Delegate.

The signatures of all the Right Reverend Fathers of the Council will follow.

[Signatures]
✠ CELSUS COSTANTINI
Apostolic Delegate.

[Archival References]
[Illegible]

Page 328

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
DOCUMENTA

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Seals]
(No seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 329

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal annotations]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival references]
[UNREADABLE]

*Note: The original document page contains no legible text; all sections are marked as unreadable due to damage, illegibility, or absence of content. This transcription accurately reflects the condition of the source material as encountered in the archival record.*

Page 330

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 333]

[Main Text]
A. — APOSTOLIC LETTER

To the Patriarchs, Primates, Archbishops, and Bishops of the Catholic World
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD.

BENEDICT XV, POPE

VENERABLE BRETHREN,

GREETING AND APOSTOLIC BLESSING

The most sacred and supreme duty which Our Lord Jesus Christ entrusted to His disciples as He was about to return to the Father—when He said: *Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature* (1)—was not intended to end with the lives of the Apostles, but was to be perpetuated through their successors even unto the consummation of the age, for as long as there should remain men on earth to be liberated by the truth. Thus, since those first preachers went forth proclaiming the word of God everywhere (2), so that *their voice has gone out into all the earth, and their words unto the ends of the world* (3), the Church, mindful of this divine command, has never ceased throughout the passing centuries to send messengers and ministers of the divinely revealed doctrine and of the eternal salvation wrought through Christ to every region of the globe. Indeed, even during the first three centuries, when persecution after persecution, stirred up from beneath, raged against the newly established Church and Christian blood flowed abundantly, the voice of the Gospel nevertheless spread widely beyond the frontiers of the Roman Empire. After peace and public liberty were granted to the Church, her apostolic activity made far greater advances across the entire world; in this work many men distinguished by holiness of life laboured most fruitfully. In this way, Gregory the Illuminator brought Armenia into the Christian fold, Victorinus Styria, and Frumentius Ethiopia; Patrick begot Ireland for Christ, Augustine the English, while Columba and Palladius brought the Scots to faith; thereafter, Clement Wilhibordus, first Bishop of Utrecht, enlightened Holland with the light of the Gospel, Boniface and Agilarius evangelised the peoples of Germany, and Cyril and Methodius led the Slavs into the Catholic Faith. Subsequently, a much wider field began to open up for apostolic workers when William of Rubruck

(1) Mark, XVI, 15. — (2) Mark, XVI, 20. — (3) Psalm XVIII, 5 [Vulgate: Psalm XVII, 5].

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 331

--- TRANSLATION ---
[Page 334]
[Main Text]

They brought the Gospel to the Mongols, and when Blessed Gregory X sent the first missionaries to China, they were soon followed by disciples of Francis of Assisi, who established no small community of faithful there; yet this Church was scattered not long after by a storm of persecution. With the discovery of America, a band of apostolic men—among whom Bartholomaeus Las Casas, a distinguished member and luminary of the Dominican Order, is especially worthy of remembrance—took up the cause of defending the indigenous peoples, protecting them from cruel subjugation by their oppressors and liberating them from the most grievous bondage to demonic powers. Meanwhile, Francis Xavier—truly one worthy to be compared with the Apostles themselves—having laboured miraculously in the East Indies and Japan for the glory of Christ and the salvation of souls, died at the very threshold of the Chinese Empire, towards which he had been journeying; as though by his departure he opened the way for a new proclamation of the Gospel across that vast expanse, where in time numerous renowned religious Orders and missionary societies, composed of zealous men dedicated to spreading the Faith, would carry out their apostolate through many vicissitudes of circumstance and time. Finally, Australia and the interior regions of Africa—recently explored through the courage and perseverance of modern explorers—have also received messengers of the Christian Faith; and now scarcely any remote island within the immense Pacific Ocean remains untouched by the active presence of our missionaries. From among these, many have emerged who, following the example of the Apostles, have attained the highest levels of sanctity while seeking the salvation of their brethren; nor are there few who, completing their apostolate with the crown of martyrdom, confirmed the Faith with their abundant blood.

Indeed, upon reflecting on the countless labours already undertaken by our missionaries in spreading the Faith, the great efforts invested, and the outstanding examples of invincible fortitude displayed, one may rightly wonder that still so vast a multitude remains in darkness and the shadow of death. For, according to recent estimates of non-Christian populations, their number amounts to ten times a hundred million.

Moved, therefore, by profound compassion for the lamentable condition of this immense multitude of souls, and mindful of the sacred duty of our Apostolic office—which holds nothing dearer than extending to them the benefits of divine Redemption—we gladly and gratefully observe how, throughout the Catholic world, initiatives inspired by the abundant grace of God’s Spirit are increasingly flourishing, aimed at promoting and sustaining the work of foreign missions. Thus, in order to encourage these very endeavours,

[Documents]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 332

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 335]
**[Main Text]**
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

usque quaque et incitanda, ut Nostro est muneri summisque
votis consentaneum, lumine auxilioque Domini magnis precibus
implorato, has vobis, venerabiles Fratres, mittimus litteras
quibus vos vestrosque cleros ac populos hortamur, significantes
quemadmodum huic gravissimae causae prodesse possitis.

Primum omnium ad eos Nostra spectat oratio, qui, ut
Episcopi aut ut Vicarii Praefective Apostolici, sacris praesunt
Missionibus: ipsis enim cura omnis proxime incumbit Fidei
propagandae, in iisdem praesertim spem amplificationis suae
habet Ecclesia repositam. Quamquam non ignoramus quo fere
sint ardore apostolatus, probeque novimus quae quantaeque iis
vincendae difficultates fuerint, subeundaque discrimina, his
maxime postremis annis, non modo ne de suis praesidiis statio-
nibusque decederent, sed ut regnum Dei etiam dilatarent. Cete-
rum, eorum erga hanc Apostolicam Sedem observantia ac pietate
perspecta, confiderter ipsis, ut filiis pater, animum Nostrum
aperimus. Hoc igitur ante omnia cogitent, se suae quemque
Missioni tamquam animam, ut aiunt, esse debere. Quamobrem
suis sacerdotibus ceterisque sui muneris adiutoribus bono sint,
verbis factisque, documento, animosque ac stimulos addant ad
sequenda usque meliora. Quotquot enim quoquo pacto in hac
vinea Domini operantur, experimento cognoscant oportet, plane-
que sentiant Missioni praesidere patrem, vigilem, diligentem,
caritatis plenum, omnes et omnia summo studio complectentem,
qui suorum rebus gaudeat prosperis, condol escat adversis, conatus
coetusque laudabiles secundet atque adiuvet, qui denique
subditorum quaecumque sunt, ut sua propria respiciat. Omnio,
prout una quaeque gubernatur, ita varia est conditio et fortuna
Missionum: quibus proinde valde perniciosum evenire potest, si
quis ineptus minusve idoneus praeponatur. Plurumque enim
quisquis patriam carosque propinquos deserit, christiani nominis
propagandi causa, is longo saepiusque periculoso itineri se
committet, alacer et promptus ad durissima quaeque toleranda,
dum quam plurimas Christo animas lucretur. Qui si diligenti
praeposito utitur, cuius sibi omnibus in rebus adsit prudentia
et caritas, non est dubium, quin fructuosissima futura sit
eius opera; sin autem, valde est timendum ne, laboribus
incommodisque paulatim defatigatus, ad extremum deficiat
animo desidiaeqe se dedat.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

---

### TRANSLATION

[Page 335]
**[Main Text]**
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

We exhort and encourage its advancement, as befits Our office and deepest aspirations. Having earnestly invoked the light and assistance of the Lord through fervent prayer, We send you these letters, beloved Brothers, urging you and your clergy and peoples to action, indicating how you may contribute effectively to this most serious cause.

First and foremost, Our appeal is directed to those who, as Bishops or Apostolic Vicars, preside over sacred Missions: for upon them rests directly the entire responsibility for the propagation of the Faith, and in these very missions the Church especially places her hope for growth and expansion. Although We are well aware of their ardent zeal for the apostolate, and fully understand the numerous and grave difficulties they have had to overcome, as well as the dangers they have faced—particularly in recent years—not only to maintain their positions and stations, but also actively to extend the kingdom of God—yet, having observed their proven loyalty and devotion toward this Apostolic See, We confidently open Our heart to them, as a father to his sons.

Let them therefore consider above all else that each must regard himself as being, so to speak, the very soul of his Mission. Hence, let them be a model of virtue, in word and deed, to their priests and all other co-workers in their ministry, encouraging and inspiring them always to strive for higher things. Indeed, all who labour in any way in the Lord’s vineyard should come by experience to recognise clearly, and deeply feel, that their Mission is led by a father—watchful, diligent, full of charity—who embraces all persons and matters with the utmost care, rejoicing in the successes of his subordinates, sharing their sorrows in adversity, supporting and assisting praiseworthy efforts and initiatives, and regarding all that concerns his subjects as if it were his own personal concern.

Moreover, since the condition and fortunes of Missions vary greatly according to how each is governed, it can prove extremely harmful should an unfit or inadequate person be placed in charge. For indeed, whoever leaves his homeland and loved ones behind for the sake of spreading the Christian name often undertakes a long and frequently perilous journey, eager and ready to endure the hardest trials, all in order to win as many souls as possible for Christ. If such a man serves under a careful superior, whose prudence and charity are evident in every aspect of governance, there can be no doubt that his work will bear abundant fruit; but if not, there is great cause for concern that, gradually worn down by labours and hardships, he may in the end lose heart and succumb to discouragement and inertia.

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

Page 333

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 336]
**[Main Text]**
APOSTOLIC LETTER OF BENEDICT XV

Moreover, he who is placed in charge of a Mission ought above all to ensure that it continues to advance and develop fully. Indeed, since the entire region—however vast and extensive—within the boundaries of his Mission falls under his mandate and care, the eternal salvation of all those inhabiting that region must be entirely his concern. Therefore, even if he has brought several thousand pagans to the Faith, he may not rest content with this achievement. He should certainly safeguard, nurture, and protect those whom he has already begotten for Jesus Christ, ensuring that none fall away or perish. Yet he must not suppose that he fulfils his duty as required unless he also strives, to the best of his ability and without interruption, to bring the remaining inhabitants—whose numbers are generally far greater—into participation in the Christian truth and life. Thus, in order that the proclamation of the Gospel may reach each individual more swiftly and effectively, it will be highly beneficial to establish additional missionary stations and centres from time to time, which may serve as future nuclei for new Vicariates or Prefectures into which the existing Mission may eventually be divided when opportunity permits. In this regard, we duly render praise to those Apostolic Vicars who, following the method described above, continually secure fresh growth for the Kingdom of God; and for this purpose, where they lack sufficient local assistants, they have willingly accepted religious personnel from other religious families or societies.

On the other hand, how unacceptable would be the one who regarded the portion of the Lord’s field entrusted to him for cultivation as his own private possession, which he would absolutely refuse to allow others to touch. How severe a judgment he would face before the divine tribunal, especially if—as we have noted on several occasions—the few Christians were surrounded by a large number of non-Christians whom, due to insufficient personnel both on his part and among his own ministers of the Word, he could not adequately instruct, yet refused to avail himself of assistance from others. But indeed, the head of a Catholic mission, whose sole concern is the glory of God and the salvation of souls, will actively seek helpers from every quarter whenever necessary, and will give no consideration to whether they belong to his own or to another religious family or nation, so long as *Christ is proclaimed* (1); nor will he employ helpers only, but also helperesses—that is, religious sisters—in schools, orphanages, hospitals, hospices, and other charitable institutions, in which he recognises, by the providential design of God, a remarkable power for spreading the faith more widely.

(1) Phil., I, 18.

Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 334

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 337]

[Main Text]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

A good Prefect of a Mission does not confine himself within his own boundaries, as though indifferent to all that occurs beyond them; rather, impelled by the charity of Christ—whose glory is deeply concerned with everything—he considers matters of common interest as profoundly his own. He therefore strives to maintain friendship and close relations with neighbouring colleagues. Indeed, there are often many shared concerns relating to the same region, which, as is evident, cannot be effectively addressed except through mutual cooperation. Furthermore, to great benefit for the religious mission, superiors of missions—so far as they are able—should meet periodically in assembly, in order to exchange counsel and strengthen one another through mutual dialogue.

Finally, this above all should be the principal concern of every leader entrusted with a mission: namely, to educate and form sacred ministers from among the very people among whom they labour. This constitutes the greatest hope for newly established churches. For an indigenous priest, being naturally united to his people by origin, temperament, sensibilities, and interests, possesses remarkable influence in insinuating the Faith into their minds. He knows far better than anyone else by what means persuasion may most effectively be achieved. Thus, it frequently happens that he gains access to places where a foreign-born priest is not permitted to set foot.

However, in order for the indigenous clergy to yield the desired fruits, it is absolutely necessary that they be properly formed and shaped. A partial or rudimentary training—such as might suffice merely to render someone minimally suitable for ordination—will certainly not be adequate. Rather, their formation must be full, perfect, and complete in every respect, such as is customarily provided to priests among civilised nations. The indigenous clergy are not to be prepared merely to assist resident missionary priests in humble ministerial tasks, but rather to assume, in due time and on equal footing, the rightful responsibility of guiding their own people in accordance with divine office. For just as the Catholic Church of God is universal and belongs to no single nation or people as foreigners, so it is essential that from each people there arise sacred ministers who serve as teachers of divine law and guides along the path to salvation for their fellow countrymen. Therefore, wherever there exists a sufficient number of indigenous clergy who are well instructed and worthy of their holy vocation, there one may rightly affirm that the missionaries’ work has been successfully completed and a church firmly and admirably established. And even if, thereafter, a storm of persecution should arise threatening to undermine it, one need not fear that, founded upon such a foundation and rooted so deeply, it would fail to withstand hostile assaults.

[Archival References]
48

Page 335

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 338]
**[Main Text]**
Hoc enim vero tam grave muneris officium ut ex veritate aestimarent diligentерque exsequerentur, semper apud Missionum rectores institit Apostolica Sedes: cuius quidem in hoc genere studium clare indicant vetera et recentia huius Urbis Collegia clericis exterarum nationum instituendis, praesertim Orientali ritu. At, post hanc instantiam Pontificem, dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis catholica Fides illata sit, atque ubi tamen clerum indigenam, nisi deterioris notae, non reperias: item populos esse nonnullos, mature Evangelii luce illustratos, qui ex barbaria ad eum iam humanitatis gradum emerserint, ut in omni civilium artium varietate praestantes viros habeant, quique, cum multa iam saecula salutari Evangelii Ecclesiaeque virtute sint affecti, tamen adhuc nec Episcopos, a quibus regerentur, nec sacerdotes, quorum disciplina civibus imperitaret, offerre potuerint. Apparet igitur mancam mendosamque esse rationem ad hunc diem alicubi usitatam in educando clero qui se ad Missiones applicet: cuius quidem incommodi removendi causa, Sacro Consilio Propagandae Fidei mandamus, ut quae variis regionibus opportuna sint, constituat, et Seminaria, quae regionibus singulis pluribusque simul dioecesibus usui sint, vel condenda curet vel condita iam recte gubernanda, praesertim vero sollicitum sit quemadmodum novus in Vicariatus ceterisque Missionum locis clerus adolescat.

Iam vos alloquimur, dilectissimi Nobis Filii, quotquot estis, Dominicae vineae cultores, quorum in manibus proxime posita est, cum christianae sapientiae propagatione, tot salus animarum.—Principio versetur vobis semper ante oculos excellentia magnitudoque muneris, in quod vester insumitur labor. Divinum est prorsus longeque ab humanarum rationum exiguitate remotum, quod vobis propositum est, iacentibus in mortis umbra lucem admovere et ruentibus in interitum caeli viam aperire. Intelligentes igitur vestrum unicumque dictum a Domino: obliviscere populum tuum, et domum patris tui (1), memineritis non hominum debere vos imperium propagare, sed Christi, nec patriae quae hic est, sed patriae quae sursum, cives adicere. Ac miserum sane foret, si qui ex Missionariis ita suae dignitatis immenores viderentur, ut potius de terrena patria quam de caelesti cogitarent, eiusque plus aequo studerent potentiam dilatare gloriamque super omnia extendere.

(1) Ps. XLIV, 11.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

---

--- TRANSLATION ---
[Page 338]
**[Main Text]**
For indeed, the Apostolic See has always maintained that such a serious responsibility—namely, the proper assessment and diligent execution of this office—must be entrusted to those who govern the Missions. The Holy See’s commitment in this regard is clearly demonstrated by the establishment of both ancient and more recent Colleges in this City for the training of clergy from foreign nations, particularly those of the Eastern Rite. Yet, despite this papal emphasis, it is regrettable that there exist regions into which the Catholic Faith was introduced several centuries ago, yet where one still finds no indigenous clergy except of questionable standing; likewise, there are certain peoples who were enlightened by the Gospel at an early stage, who have long since emerged from barbarism to attain such a degree of civilisation as to produce outstanding individuals in every branch of the liberal arts, and who, although affected for many centuries by the saving grace and power of the Gospel and the Church, have nevertheless still been unable to provide either Bishops to govern them or priests whose discipline might guide their citizens. It is therefore evident that the approach hitherto adopted in some places regarding the education of clergy destined for missionary work has been defective and inadequate. To remedy this deficiency, We hereby instruct the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to establish what may be suitable for various regions, and to ensure either the foundation of Seminaries beneficial to individual regions or multiple dioceses simultaneously, or the proper governance of those already established, with particular care being devoted to how a new indigenous clergy may develop within Vicariates and other mission territories.

Now We address you, most beloved sons of Ours, all who are labourers in the Lord’s vineyard, to whom, together with the dissemination of Christian wisdom, the salvation of so many souls is directly entrusted. Let the excellence and magnitude of the office to which your efforts are dedicated always remain foremost in your minds. What is set before you is entirely divine, far removed from the limitations of human reasoning: namely, to bring light to those lying in the shadow of death, and to open the way to heaven for those rushing towards perdition. Bearing in mind, therefore, that single command given by the Lord: *Forget thy people and thy father's house* (1), remember that you are called not to advance the dominion of men, but of Christ; not to enlarge the glory of an earthly homeland, but to add citizens to the heavenly one. Indeed, it would be profoundly lamentable if any among the missionaries should appear so unmindful of their dignity as to concern themselves more with temporal than with eternal matters, striving immoderately to expand earthly power and elevate its glory above all else.

(1) Psalm 44:11.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 336

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 339]
DE FIDE CATHOLICA PER ORBEM... PROPAGANDA

[Main Text]
Indeed, this would be a most pernicious plague upon the apostolate, one which would sever all the vital bonds of charity within the preacher of the Gospel, and generally undermine his authority. For men—however barbarous or harsh they may be—understand well enough what the Missionary intends for them, and what he requires of them; and with keen discernment they perceive whether he seeks anything other than their spiritual good. But should he appear in any way to serve worldly interests, or not to conduct himself as a man wholly apostolic, but rather as one advancing the affairs of his own nation: immediately all his work will fall under suspicion among the people, who may easily be led to believe that the Christian religion belongs properly to some foreign nation; and that whoever embraces it seems thereby to have subjected himself to the protection and dominion of an alien state, and to have renounced the rights of his own civic community.

Great indeed is Our grief at the commentaries concerning missionary matters which have begun to circulate in these latter years, wherein appears less zeal for the extension of God’s kingdom than for the expansion of one’s own national interests. We are astonished that no concern is shown in these writings for how such attitudes alienate the minds of non-Christians from the holy faith. The true Catholic Missionary, worthy of the name, does not act thus: rather, ever mindful that he serves not his own nation, but Christ in mission, conducts himself so that anyone may clearly recognise him as a minister of that religion which, embracing all mankind who worship God in spirit and in truth, belongs to no single nation; where there is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, Barbarian nor Scythian, bond nor free: but Christ is all, and in all (1).

Furthermore, the Missionary must take great care never to pursue any interest other than the salvation of souls. On this matter, however, it is scarcely necessary to say more. For how can one who is gripped by greed for gain be wholly devoted, as he ought to be, to the glory of God, and ready to sacrifice all things—even his very life—for the restoration of others to spiritual health? Moreover, such avarice would greatly diminish his authority among unbelievers, especially if—as is all too likely—the pursuit of profit has already degenerated into the vice of greed; for nothing is more contemptible among men, or more unworthy of the Kingdom of God, than such sordidness. Thus, the faithful propagator of the Gospel will diligently follow in this respect the example of the Apostle to the Gentiles,

(1) Colossians, III, 11.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 337

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 340]
EPISTOLA APOSTOLICA BENEDICTI XV

[Main Text]
whose example includes not only the exhortation to Timothy: *having food and clothing, with these let us be content* (1), but also extends so far in praising abstinence that, though burdened by the demanding duties of his office, he nevertheless provided for himself by labour and the work of his own hands.

Yet before any individual is admitted to the apostolate, careful preparation must be undertaken; although some might argue that extensive knowledge of many subjects is not necessary for one who is to preach Christ to peoples most remote from civilisation. For while there can be no doubt that the virtues contribute more to the salvation of souls than learning does, nevertheless, if a man lacks proper instruction in doctrine—serving as a means of spiritual support—he will often feel greatly deficient in resources for bearing fruit in the sacred ministry. Indeed, such a person rarely possesses an abundance of books or enjoys access to learned men whom he might consult, even though he is obliged to answer those who inquire, to respond to objections raised against the faith, and to resolve even the most difficult questions. Moreover, the greater his reputation for erudition, the higher will be the esteem in which he is generally held, particularly among peoples who value and honour scholarly pursuits; and it would certainly be unworthy of heralds of the truth to be surpassed by the ministers of error in this regard. Therefore, as students called to holy orders are duly prepared for apostolic missions, they must thoroughly be instructed in all disciplines, both sacred and secular, that are necessary for missionaries. We desire that this be properly carried out in the schools of the Pontifical Urban College dedicated to the propagation of the Christian name; and we hereby decree that henceforth there shall be established within them a special professorship devoted to the teaching of subjects pertinent to the Missions.

Among the essential knowledge a missionary must acquire and master, primary consideration must be given to the language of the people to whose salvation he will dedicate himself. For he ought not to rest satisfied with only a superficial acquaintance with their tongue, but must attain such proficiency as to speak it fluently and correctly. Indeed, he is indebted to all—both unlearned and learned alike—and he well understands how readily one may win the goodwill of a multitude through skilled and proper speech. Especially should the diligent missionary refrain from entrusting the explanation of Christian doctrine to catechists alone, but rather should claim this task as his own proper duty, indeed as the principal part of his ministry, and carry it out personally.

(1) 1 Tim., VI, 8.

Documenta

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 338

--- TRANSLATION ---

[Page 341]

[Main Text]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD...

retain, for he is sent by God for no other reason than to preach the Gospel. Yet at times it shall happen that, as a herald and interpreter of the holy faith, he must present himself before leaders of the people or be invited into assemblies of learned men: how then can he safeguard his dignity if he is prohibited from expressing his thoughts freely due to linguistic inadequacy? — We have recently taken this very matter into consideration, when, seeking to promote and advance the Catholic name among the Eastern peoples, We established in the City a special centre of studies, where those destined to carry out the apostolate in these regions would become thoroughly knowledgeable in the languages and customs of the East, and fully equipped with all necessary resources. Since this Institute appears to Us to be of great utility, We now take this opportunity to exhort all superiors of religious communities entrusted with the Oriental Missions, to ensure that their students, designated for these same missions, are carefully formed and refined through appropriate discipline.

However, one thing above all is essential for anyone preparing properly for the apostolic office—namely, that which We have already mentioned: holiness of life. For he who preaches God must himself be a man of God; he who commands others to hate sin must himself detest sin. Among unbelievers, who are guided more by experience than by argument, far greater progress is made in spreading the faith through example than through words alone. Let the missionary therefore be endowed with every excellence of mind and spirit, cultivated in all doctrine, refined in all human virtues; yet unless these qualities are united with moral integrity, they will achieve little or nothing towards the salvation of souls—and may indeed prove greatly harmful both to himself and to others.

Let him therefore be a model of humility, obedience, and chastity; let him especially be devout, dedicated to holy prayer and to continual union with God, diligently pleading the cause of souls in His presence. The closer he is united to God, the more abundantly will divine grace and assistance be granted to him. Let him listen, then, to the Apostle exhorting thus: *Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercy, kindness, humility, meekness, longsuffering* (1). Through these virtues, the way into the hearts of men lies open and unobstructed for the truth, with all impediments removed; for there is no will so stubborn that it cannot easily be overcome by them. Therefore, let the missionary burn with a zeal truly resembling that of our Lord Jesus Christ,

(1) Colossians 3:12.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 339

--- TRANSLATION ---

[Page 342]
**[Main Text]**
charity, even counts the most depraved of the heathen among the children of God, since they have been redeemed by the same precious blood of the divine Saviour. He is neither provoked by their inhumanity nor repelled by their corrupt morals; He does not despise or disdain them, nor treats them harshly or severely, but strives through all the duties of Christian kindness to draw them all towards the embrace of Christ, the Good Shepherd, ultimately leading them to Him. In this regard, Scripture was accustomed to meditate upon the words: *O how good and sweet, O Lord, is Thy Spirit in all things!* And therefore Thou correctest those who stray with gentle discipline, and admonishest and speakest to them concerning their sins, so that, forsaking wickedness, they may believe in Thee, O Lord... But Thou, Ruler of power, dost judge with tranquillity, and disposest of us with great reverence (1).

What, then, could be so difficult, troublesome, or dangerous as to deter such an envoy of Jesus Christ from his undertaking? Certainly nothing: for he who has devoted himself to so lofty a purpose finds supreme favour with God, and embraces with magnanimous resolve every hardship and adversity—labours, insults, poverty, hunger, even death itself however cruel—so long as he might rescue but a single soul from the jaws of hell.

Thus moved and inspired by the example of our Lord Christ and His Apostles, the Missionary should confidently undertake this highest office; yet he must place all confidence and reliance entirely in God. For this entire work—spreading Christian wisdom—is divine, as we have said, since only God can penetrate human hearts, enlighten minds with the radiance of truth, inflame wills with the fire of virtue, and bestow upon men the necessary strength to follow and accomplish what they have come to recognise as true and good. Wherefore, unless the Lord Himself assists the minister labouring in His service, that man shall strive in vain. Nevertheless, the same minister must still persevere diligently in his appointed task, placing firm trust in the abundant aid of divine grace, which shall never fail him who asks for it.

At this point, women must not be passed over in silence, who from the very beginnings of the Christian faith have been accustomed to render outstanding service and support to the preachers of the Gospel. Worthy indeed are those virgins consecrated to God, who are frequently active in sacred Missions, devoted to the education of children and to numerous institutions of piety and charitable works, to be here specially commended with high praise. We desire that this recognition of their merits may further strengthen their devotion and zeal in serving the holy Church well. Let them assuredly know

(1) Wisdom, XII, 1–2, 18.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 340

--- PAGE 343 —
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD

[Main Text]
their efforts will be all the more effective in proportion as they apply themselves more diligently to their own spiritual perfection.

It is now fitting to address all those, whoever they may be, who, by the great mercy of God, are in possession of the true Faith and partake of its countless benefits. First and foremost, they ought to consider how sacred a duty is laid upon them by divine law to offer assistance to the missionary enterprises directed toward the unbelieving. Indeed, God has commanded each one concerning his neighbour (1); and this commandment weighs all the more heavily in proportion as the neighbour’s need is greater. Now, which group of people stands in greater need of fraternal aid than the infidels—those who, ignorant of God, are bound by blind and unrestrained desires, enduring the worst form of servitude under the dominion of the devil? Therefore, all who have contributed help, according to their means, to enlighten such souls—especially by supporting the work of missionaries—shall not only have fulfilled duties of the highest moral importance but shall also have rendered to God the most acceptable thanks for the gift of the Faith.

Indeed, there are three kinds of support that may be provided to the Missions, and which the missionaries themselves never cease to request. The first, which every individual may readily offer, is to invoke God’s favour upon them. We have already stated on several occasions that the labours of the missionaries will be futile and in vain unless they are made fruitful by divine grace, as Paul bears witness: *I planted, Apollos watered; but God gave the increase* (2). Yet the sole means of obtaining this grace lies in the steadfast practice of humble prayer; for the Lord says: *Whatever you ask the Father in my name, He will give it to you* (3). Such prayers, if ever there were a cause in which they could not fail to be efficacious, must surely be effective in this one—since no cause is nobler, nor more pleasing to God. Thus, just as Moses, with hands raised on the mountain, obtained divine assistance for the Israelites while they fought against Amalek, so too should all Christians lend their support through holy intercession to those labouring strenuously in the vineyard of the Lord to spread the Gospel. With regard to this very duty, we strongly commend to the universal body of the faithful the institution known as the Apostolate of Prayer, urging that no one withdraw from its fellowship, but rather that all, as numerous as they are, desire to share—even if not in deed, at least in spirit—in the apostolic mission.

Secondly, the scarcity of missionaries must be addressed. Although this shortage was previously not insignificant, it has now become extreme in the aftermath of the war,

Page 341

[Page 344]
**[Main Text]**
since many parts of the Lord’s field remain uncultivated by labourers. In this matter, we particularly call upon your diligence, Venerable Brothers; and you will perform a work especially worthy of your religious commitment if you diligently foster any signs of apostolic vocation that may appear among the clergy and within your diocesan seminary. Let no appearance of what is merely expedient, nor any human calculation, deceive or sway you—lest you seem to have diminished the benefit of your own diocese by permitting personnel to be sent abroad for external missions. For in place of the one priest whom you send overseas, God will raise up multiple highly capable priests within your own territory. As for those who govern Religious Orders or Institutes engaged in foreign missions, we earnestly urge and entreat you to assign to such a great task only the most carefully selected members—namely, those who clearly excel in innocence of life, fervour of devotion, and zeal for souls. Moreover, when these superiors observe that their missionaries have successfully led a people from impure superstition to Christian wisdom, and have firmly established the Church in that region, they should transfer them, as chosen soldiers of Christ, to another people to be rescued from the power of the devil, willingly leaving behind whatever spiritual harvest has already been gathered for Christ, so that it may continue to flourish and grow through local cultivation. In this way, reaping an abundant harvest of souls, they will likewise obtain the richest blessings of divine goodness for their religious families.

Finally, considerable resources—by no means insignificant—are required to sustain the missions, especially since their needs have vastly increased due to war, with so many schools, hospitals, hospices, charitable distribution centres, and other institutions having been extinguished or suppressed. We therefore appeal sincerely to all the faithful, urging them to give generously according to their means. For “Whoever has this world’s goods and sees a brother in need, yet closes his heart against him: how does the love of God abide in him?” (1). Thus speaks the Apostle John, referring to those oppressed by material want. But how much more sacred is the law of charity in this case, where not only are we addressing hunger, poverty, and countless other miseries affecting vast multitudes, but above all seeking to liberate an immense number of souls from the proud dominion of Satan into the freedom of the children of God? We therefore especially desire that institutions established for the benefit of the Sacred Missions be supported by the generosity of the Catholic faithful. First among these is the Work known as the

(1) 1 John, III, 17.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 342

--- PAGE 345 ---

[MAIN TEXT]
ON THE PROPAGATION OF THE CATHOLIC FAITH THROUGHOUT THE WORLD…
known as the Congregation for the Propagation of the Faith—often praised by Our predecessors—it is Our will that this sacred Council be most diligently cared for, so that in future even greater abundance of salutary fruits may result from its work. For it must above all provide the necessary resources to sustain both those missions already established and those yet to be founded. We are confident that the Catholic world will not allow our missionaries, who disseminate the truth, to labour in poverty while others abound and flourish with means for spreading error.

The second initiative, which We also strongly recommend to all, is the *Work of the Holy Childhood*, whose purpose is to ensure that infants of non-Christian peoples receive baptism before death. This undertaking is especially commendable because even our own children may participate in it; thus, from an early age understanding the great value of the gift of Faith, they learn to contribute their efforts alongside others in sharing it. Nor should we omit mention of the so-called *Work of Saint Peter*, which provides for the education and formation of the indigenous clergy in mission territories.

Furthermore, We wish it carefully observed—as prescribed by Our predecessor of happy memory, Leo XIII—that on the Feast of the Epiphany of the Lord, in every church throughout the world, a collection be made "for the redemption of captives from Africa"; and that all funds gathered be sent to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith.

Yet, that Our desired aims may be more surely and abundantly achieved, you, Venerable Brothers, must in a special manner direct the discipline of your clergy towards the missions. For the faithful generally show inclination and readiness to assist apostolic workers; wisely use this disposition of heart, therefore, so that the missions may derive the greatest possible benefit. Know then that We desire the establishment, in every diocese of the Catholic world, of what is called the *Missionary Union of the Clergy*, placed under the authority of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, to which We hereby grant full powers in this matter. Originating recently in Italy, this association has quickly spread to other regions; fostered by Our encouragement, it has already been enriched by numerous pontifical indulgences bestowed by Us. And rightly so; for through its institution, the activity of the clergy is most effectively organised, both in awakening Christian concern for the salvation of all peoples, and in promoting every kind of work which this Apostolic See has approved for the benefit of the missions.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[STAMPS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 343

--- TRANSLATION ---

[Page 346]
[Main Text]

Venerable Brothers, we have previously written to you concerning the propagation of the Catholic faith throughout the world. Now, if each person has duly fulfilled their proper duty—Missionaries abroad and faithful Christians at home—we may justly hope that the sacred Missions, once restored from the immense wounds and losses of war, will swiftly revive. And here, as though urged onward by Our own voice—as once Christ urged Peter with the words: *Duc in altum* (1)—with what intensity of paternal charity are we compelled to bring into His embrace the countless souls who now remain outside? Indeed, the Church is continually nourished and strengthened by the Spirit of God; nor can the apostolic labours of so many devoted men fail to bear fruit, whether those who have already worked for her expansion or those who continue to labour today. Stimulated by their example, there will assuredly arise ever new numbers of individuals, supported by virtue, piety, and generosity, who shall bring forth for Christ an abundant harvest of souls.

May the great Mother of God, the Queen of the Apostles, favour these common aspirations by obtaining for the preachers of the Gospel a fresh outpouring of the Holy Spirit. As a pledge of this favour and of Our paternal goodwill, We lovingly impart to you, Venerable Brothers, and to your clergy and people, the Apostolic Blessing.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the thirtieth day of November in the year 1919, the sixth year of Our Pontificate.

BENEDICT XV

(1) Luke 5:4.

[Documents]

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
BENEDICT XV

[Archival References]
[Undefined – not visible in the image]

Translation (Pages 344-397)

Page 344

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 347]

[Main Text]
ACTA PII PP. XI

B.—ENCYCLICAL LETTERS

To the Venerable Brothers, Patriarchs, Primates, Archbishops, Bishops, and other Ordinaries of places in communion with the Apostolic See: ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS.

PIUS PP. XI

VENERABLE BROTHERS,

GREETING AND APOSTOLIC BLESSING

Whoever attentively reflects upon the history of the Church cannot fail to observe that, ever since the earliest efforts to restore salvation, the Roman Pontiffs have consistently directed their principal care and attention towards spreading the light of the Gospel and the beneficent teachings of Christian civilisation to peoples “sitting in darkness and in the shadow of death,” never deterred by any difficulties or obstacles. For the Church was not established for any other purpose than to extend Christ’s kingdom throughout the world and thereby make all humanity partakers of saving redemption. Moreover, whoever holds the office on earth of Jesus Christ, the Chief Pastor, cannot possibly be content merely with safeguarding and tending the flock entrusted to him; rather, his duty is counted as incomplete unless he strives with every effort to win over and incorporate into Christ those who are strangers and outsiders. Indeed, it is well attested that Our predecessors, bound by the divine commandment to “teach all nations and baptise them,” have acted accordingly in every age, sending forth men of sacred orders—among whom not a few, renowned either for lives of exceptional holiness or for courageous martyrdom, are publicly venerated by the Church—who have laboured diligently, albeit with varying degrees of success, to enlighten Europe and, subsequently, newly discovered and previously unknown lands with our faith. We say “with varying degrees of success”: at times it has happened that, despite the almost continual exertions of missionaries or the sacrifice of chosen men slain in their mission, the field they had begun to cultivate either barely retained its initial vigour or, having briefly become a garden full of blossoms, later, when abandoned to itself, reverted once more to thorns and brambles.

Page 345

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 348]
**[Main Text]**
dumosque, gradatim, abiret.—Laetari interea licet, postremis
hisce annis, sodalitates illas, quae sacras Missiones apud
infideles populos obeunt, novo quodam studio, curas et fructus
duplicasse auctisque missionalium laboribus auctam respondisse
ab christifidelibus opis subsidiique largitatem. Ad rem non est
dubitandum quin magnopere valuerit Epistola illa Apostolica,
quam proximus fel. rec. decessor Noster die xxx mensis novem-
bris an. MDCCCLXIX «de fide catholica per orbem terrarum
propaganda» ad Episcopos universos dedit; etenim cum ipsorum
a Pontifice acueretur ad opitulandum industria ac sollertia, tum
sapientissimis monitis Vicarii Praefectique Apostolici docebantur,
quae propulsari incommoda, quae a suis oficiis, ad fructuosiorern
sacrae legationis exercitationem, praestari oporteret.

Ad Nos quod attinet, cognitum ac perspectum habetis,
Venerabiles Fratres, ab ipsis Pontificatus primordiis, deliberatum
Nobis esse nihil non experiri, ut ethnicis gentibus, praelato
cotidie latus per apostolicos praecones evangelicae veritatis
lumine, unam salutis viam sternere mus. Qua in re duo imprimis
desiderari videbantur, utrumque non tam opportunum quam
necessarium, alterumque arctissime cum altero coniunctum;
scilicet ut multo maior, isque ab variis cognitionibus instructior,
in immensas interminatasque regiones, christianae adhuc cultus
exsortes, dimitteretur operariorum numerus, itemque ut fideles
intellegerent, ad opus tam sanctum ac frugiferum quo animi
ardore, qua precum apud Deum instantia, qua denique liberalitate
esset sibi conspirandum. Huc neque etiam intendebamus, cum
in ipsis Aedibus Nostris sacrarum res Missionum publice ad
spectandum proponi iussimus? Atque benignissimo Deo illud
referimus acceptum, quod, quemadmodum audivimus, iuveniles
nonnullorum animi, in eo conspectu et quasi spectaculo cum
divinae gratiae tum magnanimitatis ac nobilitatis humanae,
primos catholici apostolatus concepere igniculos; et, quae tanta
inventionum multitidine incessit apostolorum operariorum
admiratio, non eam inanem, non ab omni vacuum fruetu futuram
iam nunc spe bona praecipimus. At vero, ne documenta ac
monita maximi ponderis, quae ex ipsis Missionum rebus quasi
taecite significantibus exstiterunt, unquam concidant ac pereant,
Museum—quod fortasse non ignoratis—ex delectissimis rebus,
aptiore quidem modo dispositis, in Aedibus Nostris ad Lateranum
constitui decrevimus, eo nempe loco, unde, post datam Ecclesiae

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

---

--- TRANSLATION ---
[Page 348]
**[Main Text]**
and gradually depart from them.—Meanwhile, it is fitting to rejoice that in recent years those societies engaged in carrying out sacred Missions among unbelieving peoples have, through renewed zeal, doubled both their efforts and their fruits; and as missionary labours have increased, so too has the generosity and material support offered by the faithful risen correspondingly. There can be no doubt that great influence was exerted by the Apostolic Letter issued by Our immediate predecessor of happy memory on the 30th day of November in the year 1869, entitled *De fide catholica per orbem terrarum propaganda*, addressed to all Bishops. For while it urged the bishops themselves, through the authority of the Pontiff, to act with diligence and prudence in offering assistance, it also provided most wise instructions to Apostolic Vicars and Prefects concerning the obstacles to be overcome and the duties they must fulfil in order to carry out their sacred mission more fruitfully.

As for Ourselves, you are well aware, Venerable Brothers, that from the very outset of Our Pontificate it has been Our deliberate intention to leave nothing untried in order to establish for the ethnic nations—daily being made broader through the preaching of apostolic heralds illuminated by the light of evangelical truth—a single path to salvation. In this matter, two objectives above all appeared necessary—indeed, not merely opportune but essential—and closely interconnected: first, that a significantly greater number of missionaries, better equipped with diverse knowledge and training, should be sent forth into the vast and boundless regions still devoid of Christian worship; and second, that the faithful should understand with what fervour of spirit, what earnestness in prayer before God, and what generosity they ought to unite in supporting so holy and fruitful a work. Did We not also direct Our attention to this end when We ordered that the affairs of the Missions be publicly displayed within Our own residences for all to see? And to the most gracious God We attribute as acceptable the fact that, as We have heard, the sight—almost a spectacle combining divine grace with human magnanimity and nobility—has kindled in the hearts of certain young persons the first sparks of a Catholic apostolic vocation. Moreover, given the extraordinary abundance of discoveries and achievements inspiring such admiration for the labourers in the apostolate, We confidently anticipate even now that this admiration will not prove empty nor devoid of lasting fruit.

Yet truly, lest the profound lessons and admonitions arising almost silently from the very realities of the Missions should ever fade or perish, We have resolved to establish a Museum—perhaps not unknown to you—composed of the most select artefacts, arranged in a more suitable manner, within Our buildings at the Lateran, precisely in that location from which, after the Church had been granted

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(No archival references visible)

**[Documenta]**
Documenta

Page 346

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 349]
**[Main Text]**
ON ADVANCING THE SACRED MISSIONS

Peace having been established, apostolic men—remarkable for the holiness of their lives and their zeal for religion—were successively sent by Our predecessors into regions which already appeared white unto harvest. Indeed, all who shall visit this Museum, whether leaders of the Missions or, as we might say, the rank-and-file soldiers, upon comparing among themselves the accounts of individual missions, will look forward with renewed hope to better and greater things; while those from the general public who come to view it, we believe, will be no less moved than were those who attended the Vatican Exhibition. Meanwhile, so that the fervour thus awakened in the hearts of the faithful towards the sacred Missions may be more vigorously kindled to action, We earnestly call upon you, Venerable Brothers, and solicit your active cooperation and dedicated commitment; if ever there were a cause to which such dedication was due and fitting, surely it is above all to this one. Let not your sense of office and dignity, nor even your filial affection towards Us, deter you from maintaining constant and most diligent attention in this matter. As long as We are granted any measure of life by divine providence, these apostolic duties will continue to weigh upon Us with unceasing anxiety and concern. For frequently reflecting that non-Christian peoples number some ten million hundreds of thousands, We find no rest for Our spirit (1), and feel as though We Ourselves were being stirred by that voice: *Cry out, do not hold back, lift up your voice like a trumpet* (2).

As for those who belong to Christ’s fold, the notion that they should care nothing for the many who unhappily wander outside its enclosures is profoundly at odds with the charity we owe to God and to all humanity—a truth requiring no lengthy exposition. Certainly, our duty of love towards God demands not only that we strive to increase, according to our strength, the number of those who know and adore Him "in spirit and in truth" (3), but also that we bring under the loving authority of the Redeemer as many souls as possible, so that the daily fruitfulness “of His blood” (4) may grow ever greater, and we may thereby give Him greater pleasure—He to whom nothing can be more pleasing than that human beings be saved and come to the knowledge of the truth (5). Since Christ Himself declared that mutual love among His disciples would be the distinctive mark by which they would be known (6), could we show greater or more significant love towards our neighbours than by striving to lead them forth from the darkness of superstition and instructing them in the true faith of Christ? Indeed, this work surpasses all other acts of charity and testimony, just as the soul surpasses the body, heaven the earth, and eternity time. Whoever undertakes this work of charity—

**[Archival References]**
(1) 2 Cor., VII, 5. – (2) Isai., LVIII, 1. – (3) John, IV, 24. – (4) Ps. 29, 10. – (5) 1 Tim., II, 4. – (6) John, XIII, 35; XV, 12.

Page 347

--- PAGE 250 ---
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]
to the utmost of his ability, demonstrates how highly he values the gift of faith—
as is only right—and further opens his heart in gratitude towards the benevolence of the Divine, by sharing that very gift, the most precious of all, together with the other blessings united to it, with the most destitute of non-Christians. If no member of the faithful can rightfully shirk such a duty, how then could the clergy be excused, who, by a wondrous choice and grant from Christ the Lord Himself, share in His priesthood and apostolate? And how could you, Venerable Brothers, be excused, who, each in your respective sphere, are divinely appointed as leaders, distinguished by the fullness of the priesthood, over the Christian clergy and people? Indeed, we read that Jesus Christ commanded not Peter alone, upon whose See we stand, but all the Apostles—into whose office you have succeeded—“Go forth into the whole world and preach the Gospel to every creature” (1). It is therefore evident that the responsibility for spreading the faith pertains to Us in such a way that you are unquestionably bound to join Us in this labour and assist Us in this matter, in accordance with the particular and proper duties of your individual offices. Thus, do not hesitate, Venerable Brothers, to obediently follow Our paternal exhortations, from whom God will one day demand an account of this grave matter.

First and foremost, through addressing and writing to you, We urge that you foster and gradually strengthen among your people the practice both of praying to the Lord of the harvest, that He send labourers into His harvest (2), and of imploring heavenly light and grace for the assistance of unbelievers. This should be a genuine, established, and continuous practice—a habitual devotion—which everyone recognises as possessing far greater efficacy before the divine mercy than prayers offered only occasionally or at set intervals. Indeed, let those who proclaim the Gospel strive diligently and tirelessly in bringing non-Christians to the Catholic faith—even laying down their lives if necessary; let them employ every kind of human diligence, skill, and ingenuity; yet truly, they will achieve nothing, and all efforts will come to nothing, unless God by His grace touches the hearts of the unbelieving and draws them gently unto Himself. It is readily understood, however, that while the opportunity to pray is granted to all, this support and, as it were, spiritual sustenance for the Missions lies within the power of everyone. Therefore, you would accomplish something fully aligned with Our wishes and entirely consonant with the nature and sensibilities of the faithful people if, for example, you were to decree that in cathedral and other churches, one decade of the Marian Rosary or similar prayers be regularly offered for the Missions and for non-Christians coming to the faith.

(1) Mark 16:15. — (2) Matthew 9:38.

Documents

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 348

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 351]

[Main Text]
ON PROMOTING SACRED MISSIONS

to draw near and be added. To this very end, Venerable Brothers, children above all, and the consecrated virgins, should be called upon and encouraged; indeed, we desire that in asylums, in what are called orphanages, in schools for children, colleges, and likewise in all houses or monasteries of religious women, prayer may daily rise up to heaven and bring down upon so many unfortunate souls and such numerous nations of unbelievers the mercy of God. For what could the Heavenly Father deny or refuse to those who live in innocence and purity? Nor should we doubt that into the tender hearts of children—those who, as soon as the first bloom of charity appears, become accustomed to praying for the eternal salvation of infidels—the desire for the apostolate may, by divine grace, be insinuated: which, if carefully nurtured, may in time yield workers fully equal to the apostolic office.

We now touch upon a matter truly most worthy of attention, one to which, Venerable Brothers, we earnestly urge your own diligent consideration. We suppose there is no one who is unaware that the spread of the faith has undoubtedly suffered considerable setbacks owing to the recent war: some missionaries having been recalled from their missions to take up duties at home due to the exigencies of immense administrative burdens; others having been driven from their fields of labour, leaving their respective territories uncultivated for a long time. These losses and damages must not merely be repaired—as they still must today—but rather the work must be restored to its former state, and indeed advanced and expanded further. Moreover, whether we consider the vast expanses of territory not yet opened to Christian civilisation, or the immense number of people who remain deprived even now of the benefits of redemption, or the pressing needs and difficulties with which missionaries are burdened and hindered on account of their scarcity, it follows that the concerted efforts of all Catholic bishops and the faithful must be directed towards increasing and multiplying the number of sacred envoys. Therefore, if in any of your dioceses you perceive young men, clerics, or priests who seem divinely called to this most excellent apostolate, let your authority and encouragement readily support their inclinations and studies, and by no means obstruct them in any way. You may certainly, with upright conscience, test the spirits to discern whether they are from God (1); but if you judge that a most salutary purpose has begun under God’s inspiration and is maturing, then neither shortage of clergy nor local diocesan needs should deter or prevent you from giving consent, especially since your own people already possess, as it were, the means of salvation close at hand, whereas

(1) 1 John, IV, 1.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 349

--- TRANSLATION ---
[Page 352]
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]
they may be less endowed with salvation than the pagans, especially those who persist in their savagery and barbarism. Nevertheless, given this circumstance, and out of even-mindedness, as well as from love for Christ and for souls, you should willingly accept some diminution within your clergy, if such a loss must be spoken of; for should you lose an assistant and companion in your labours, the divine Founder of the Church will surely supply his place—either through a more abundant outpouring of graces upon your diocese, or by raising up other novices for the sacred ministry.

Yet, in order that this matter may be properly integrated with your other pastoral duties, we urge you either to command the establishment of a Missionary Clergy Association among you, or, if already established, to encourage it continually through your counsel, exhortation, and authority, so that its activities grow ever stronger day by day. This Association, prudently founded eight years ago, was enriched by Our immediate predecessor with numerous indulgences and designated as belonging to the Sacred Council for the propagation of the Christian name; We Ourselves, moreover, have recently honoured it on multiple occasions through expressions of pontifical goodwill, as it has spread to many dioceses throughout the Catholic world. Indeed, all priests who belong to this Association—and likewise seminarians trained according to their vocation in ecclesiastical disciplines—are, by virtue of its constitution, called both to implore the gift of faith for innumerable multitudes of non-Christians and to inspire others to do the same, particularly through sacred means. Whenever and wherever possible, they are to promote apostolic work among unbelievers, either by preaching publicly to the people or by ensuring that, on set days and gatherings, such efforts are undertaken regularly and fruitfully; to disseminate widely pamphlets and publications issued for this purpose; to facilitate access to appropriate instruction and education for those who show signs of being disposed towards this apostolate; and, within the boundaries of their own dioceses, to support in every possible way the *Opus de Propagatione Fidei* and the two associated organisations which serve it as auxiliaries.

As for the amount of financial contribution the Missionary Clergy Association has thus far collected to assist these very works, and how much greater it may justly hope to gather in future—given the increasing generosity of the faithful year by year—you, Venerable Brothers, are well aware, since many of you act as patrons and promoters thereof within your respective territories. Yet it is to be desired that no cleric should henceforth remain untouched by the flame of this charitable endeavour. For the *Opus de Propagatione Fidei*, indeed, stands as the preeminent institution among all others pertaining to the sacred missions—a work preserved intact under the patronage of a most pious woman, who founded it

Page 350

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 353]

[Main Text]
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

founded it, and the glory of the city of Lyon—by a new arrangement
we have transferred it here and endowed it as it were with Roman citizenship—this Christian
people ought to support with generosity, providing resources sufficient to meet all the
needs of the existing Missions and of those which shall be added in future.
Indeed, how numerous and pressing these needs are, and how great is the general scarcity
of evangelists, was clearly evident from the Vatican Exposition itself,
though perhaps many did not fully perceive it, their vision obscured by the abundance,
novelty, and beauty of the objects on display. Therefore, let it not shame or dishearten you, Venerable Brothers,
to become beggars for Christ’s sake and for the salvation of souls; urge your people persistently,
with eloquence drawn from the depths of your hearts, so that they may increase through their
liberality and kindness the annual harvest collected by the Congregation for the Propagation of the Faith,
and thus greatly enrich its Founder.
For indeed, no one should be considered so poor or destitute, so weak, hungry, or thirsty,
as those who lack knowledge of God and His grace; and anyone can see that those who show mercy
to the most needy of all humanity cannot be deprived of divine mercy and recompense.

To the work of the Congregation for the Propagation of the Faith, as we have said,
two other institutions are joined, which, since the Apostolic See has adopted them as its own,
the faithful are especially encouraged to support with alms designated or donated
for particular purposes: one, namely, dedicated to the Holy Childhood, and the other known as
that of Saint Peter. The former, as all well know, aims to enlist our children,
accustoming them to sacrifice their own possessions, especially for the redemption and
Catholic upbringing of infants of unbelievers wherever they are exposed to abandonment or destruction;
the latter seeks, through prayer and financial contributions, to ensure that selected indigenous candidates
may be properly educated in seminaries and advanced to sacred Orders, so that, in due course,
their peoples may more readily be led to Christ or confirmed in the faith.

To this Petrine association, as you know, we recently appointed Teresa of the Infant Jesus
as heavenly patroness, since, while living on earth in monastic seclusion,
she had taken under her care one or more missionaries—as though by a right of spiritual adoption—
offering for them both prayers and voluntary or prescribed bodily penances,
and above all enduring with devotion the severe sufferings caused by the illness from which she suffered,
presenting them all to her Divine Spouse.

[Signatures]
45

Page 351

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 354]
**[Main Text]**
auspice Lexoviensi virgine, uberiores rei fructus Nobis pollicemur: quo in genere magnopere laetamur, quod Episcopis bene multis placuit inter socios Operis perpetuos se numerari et quod Seminaria aliquę catholicorum iuvenum coctus aliquem unum clericum indigenam communi suo ipsorum sumptu alendum instituendumque suscepere.

Utrumque sane Opus, quod recte subsidiarium Operis principis appellari solet, ut Episcoporum solertiae fel. rec. decessor Noster Benedictus XV per Epistolam Apostolicam, quam memoravimus, commendavit, ita Nos vobis commendare non desinimus; quibus suasoribus, confidimus, christifideles neutiquam passuros, se ab acatholicis, qui errorum suorum propagatoribus tam large adsunt, liberalitate vinci ac superari.

Iam ad vos, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, sermonem convertimus, qui, ob gestam diu, laboriose prudenterque sacram inter ethnicos legationem, digni facti estis, qui vicariatus ac praefecturis apostolica auctoritate praeficeremini. Atque ut affari vos aggrediamur, quae in universum incrementa, annis proxime superioribus, cepere Missiones, vestrae debita caritati ac solertiae, ea vobis et evangeli nuntiis, quos regitis ac moderamini, summopere gratulamur. Praecipua sane, quae incumberent vobis officia, quaeque vitanda essent in perfuctione eorum incommoda proximus decessor Noster tam sapienter magnificeque docuit, ut nihil supra potuisset; placet tamen, quid de quibusdam rebus sentiamus, vobis eum, Venerabiles Fratres, Dilecti Filii, communicare.

Ac primum omnium, cogitationes eo vestras revocamus, quanti intersit, indigenas in clerum cooptari: quod nisi pro viribus effeceritis, non tam mancum fore censemus apostolatum vestrum, quam Ecclesiae in regionibus istis constitutioni atque ordinationi diutius moram allatum iri ac tarditatem. Cui quidem necessitati libenter fatemur atque agnoscimus alicubi consuli ac provideri cooptum Seminariis excitandis, ubi optimae spei adulescentes indigenae ad adipiscendam sacerdotii dignitatem atque ad suae stirpis homines fide christianam imbuentes recte instituuntur ac conformantur; verumtamen ab iis rei progressionibus, quas haberi necesse est, nimio longius absumus. Meminitis quaenam fel. rec. decessor Noster Benedictus XV hac in re conquestus sit: «Dolendum est, regiones esse, in quas abhinc pluribus saeculis

**[Marginal Notes]**
[No marginal notes visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 354]
**[Main Text]**
Under the patronage of the Virgin of Le Puy, we confidently anticipate richer fruits from this enterprise. In this regard, we are greatly encouraged that many bishops have been pleased to enrol themselves as perpetual benefactors of the Work, and that certain seminaries for Catholic youth have undertaken, at their own collective expense, to support and educate one indigenous cleric.

Both of these initiatives, rightly regarded as auxiliary to the principal Work, were warmly commended by Our late predecessor, Benedict XV, in the Apostolic Letter previously mentioned; and We likewise continue to commend them earnestly to you. With such exhortations, We trust that the faithful will in no way allow themselves to be surpassed in generosity by non-Catholics, who so liberally support the propagation of their errors.

We now turn to address you, Venerable Brothers and Beloved Sons, who, having long carried out your sacred mission among non-Christian peoples with diligence and prudence, have been judged worthy to be placed by apostolic authority over vicariates and prefectures. In addressing you directly, We extend Our heartfelt congratulations—due entirely to your charity and skill—to you and to the evangelising missions under your governance and direction, on the overall progress achieved in recent years. Our immediate predecessor instructed with such wisdom and clarity upon the principal duties incumbent upon you, and upon the difficulties to be avoided in fulfilling them, that nothing further could be added; nevertheless, We wish to share with you, Venerable Brothers and Beloved Sons, Our thoughts on certain matters.

First and foremost, We draw your attention to the great importance of recruiting indigenous persons into the clergy. Unless you strive diligently to achieve this, We consider that not only will your apostolate remain incomplete, but the establishment and proper organisation of the Church in these regions will suffer prolonged delay and stagnation. To meet this pressing need, We willingly acknowledge and affirm that provision is being made in some places through the foundation of seminaries, where promising indigenous young men are properly formed and trained for the dignity of the priesthood, so that they may effectively instruct their own people in the Christian faith. Yet, even so, we remain far short of the level of advancement that is urgently required. Recall the lament expressed by Our late predecessor Benedict XV on this matter: ‘It is regrettable that there are regions into which, for several centuries past,’

Page 352

--- PAGE 355 ---

[MAIN TEXT]
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

the Catholic faith has been introduced, yet where no indigenous clergy—unless of poor repute—are to be found; likewise, there are peoples who have already been sufficiently enlightened by the light of the Gospel, and who have advanced from barbarism to such a stage of civilisation that they possess individuals distinguished in every branch of the liberal arts; and although for many centuries they have been influenced by the saving power of the Gospel and the Church, they still have not been able to produce either Bishops to govern them or priests whose discipline might guide their citizens» (1).

It has perhaps never been sufficiently considered by what means and method the Gospel was originally propagated and the Church of God established among all nations. While briefly touching upon this matter during the public closing of the Missionary Exhibition, as it is called, we observed that it clearly appears from the earliest literary records of Christian antiquity that the clergy placed over each new community of the faithful by the Apostles was not imported from elsewhere, but rather elected and drawn from those born within the region itself. And so, though the Roman Pontiff has entrusted you and your collaborators with the apostolic office of preaching the truths of Christianity to non-Christian peoples, do not suppose that indigenous priests ought to serve only in order to assist in missionary activities of lesser importance, or merely to supplement in some way the work of others. For what, we ask, is the purpose of these sacred missions, if not the establishment and consolidation of the Church of Christ across vast expanses of territory? And how can this ecclesial structure exist among non-Christian peoples today, except through the same elements from which it once developed among us—namely, through the people, the clergy, and the religious men and women native to each particular region? Why, indeed, should the indigenous clergy be excluded from cultivating their own proper and natural field—that is, from taking responsibility for the governance of their own people? Would it not greatly assist your efforts, enabling you to advance more readily and continuously in winning other unbelievers for Christ, if you were able to entrust established mission stations to indigenous priests, allowing them to be further developed and enriched? Indeed, in extending the Kingdom of Christ ever more widely, these native clergy will progress even beyond all expectation. «For the indigenous priest—as Our own predecessor expressed it—by virtue of his shared origin, intellect, sensibilities, and interests with his people, possesses an extraordinary capacity to instil the Faith in their minds; for he knows far better than anyone else the manner in which anything may be persuasively conveyed to them. Thus it often happens that

(1) Apostolic Letter *Maximum illud*.

[MARGINAL NOTES]
[None visible]

[SEALS]
[None visible]

[SIGNATURES]
[None visible]

[ARCHIVAL REFERENCES]
[None visible]

Page 353

--- TRANSLATION ---
[Page 356]
ENCYCLICAL LETTERS OF POPE PIUS XI

[Main Text]
readily available, so that a foreign priest is not even permitted to set foot there» (1). What of the case where external missionaries, due to their incomplete knowledge of the local language, are at times prevented from fully expressing their intended meaning, thereby significantly weakening the force and effectiveness of their preaching? Indeed, other causes of difficulty must also be considered, which we ought equally to acknowledge, even if they occur less frequently or appear capable of easy resolution. Suppose, for instance, that as a result of war or other political upheavals, in the territory of a given Mission, one civil administration succeeds another; suppose it then becomes necessary or is formally decreed that missionaries of a particular nationality be excluded from certain dioceses; or suppose further—though this is admittedly less likely—that indigenous peoples, having advanced to a higher level of civilisation and attained a certain degree of civic maturity, desire full autonomy, wishing to remove administrators, resources, and missionaries belonging to a foreign authority from their territory, and find themselves unable to achieve this except through arbitrary force. In such circumstances, we ask, what grave harm would then afflict these regions of the Church, were it not for a network of indigenous priests established throughout the entire territory, adequately meeting the spiritual needs of the Christian people entrusted to her care?

Furthermore—and this point is no less pertinent to the present condition of affairs—the words of Christ remain profoundly applicable: *The harvest indeed is great, but the labourers are few* (2). Even Europe itself, from which many missionaries traditionally originate, currently suffers a shortage of clergy; and this need grows ever more pressing as, with God’s help, efforts intensify to restore estranged brethren to the unity of the Church and to dispel errors among non-Catholics. Moreover, no one is unaware that although today’s youth may be called to the priestly or religious life in numbers no smaller than in previous generations, the divine inspiration required to sustain such vocations produces far fewer candidates willing to respond.

From these considerations, Venerable Brothers and Beloved Sons, it clearly follows that your territories must be provided with a sufficient number of indigenous priests who, without reliance on foreign clergy, would in themselves be fully capable both of extending the boundaries of the Christian community and of governing the faithful drawn from their own nation. Indeed, as we have already noted, seminaries have begun to be established in certain places to receive indigenous students, most of them situated centrally between adjacent Apostolic Vicariates or Prefectures, and entrusted to a single Religious Order or Congregation. To these institutions, individual Vicars and Apostolic Prefects send their most carefully selected young men, bearing the costs

(1) Apostolic Letter *Maximum illud*. — (2) Matthew 9:37; Luke 10:2.

Documents

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 354

--- PAGE 357 ---
ON THE PROMOTION OF SACRED MISSIONS

[Main Text]
must be nurtured according to their individual needs, so that those who have been initiated into the priesthood and are deemed suitable for sacred ministry may one day be admitted to such duties. Therefore, what has been begun in certain places by some few, we do not merely desire but positively will and command that all superiors of the Missions should complete in a similarly uniform manner: that no native of promising disposition should be excluded from the priesthood or apostolate if he appears to be divinely inspired and called. Indeed, the more seminarians you properly select and train—and very many must be chosen—the greater burden of expense you will necessarily undertake. Yet do not lose heart; place your trust in the most loving Redeemer of humankind, whose providence it will surely be, as Catholic generosity grows, that the Apostolic See shall not lack the means to assist you more abundantly in carrying out this most salutary plan.

However, while care must be taken that the number of indigenous seminarians under each of your charge be as large as possible, you must also diligently strive to form and educate them thoroughly in the sanctity befitting the priestly life, and imbue them with an apostolic spirit united to a zealous concern for the salvation of their brethren, so that they may be ready even to lay down their lives for their afflicted countrymen or fellow citizens. It is of utmost importance, however, that they receive—not simultaneously—a confused and disordered mixture of secular and sacred disciplines, nor a shortened or merely expedient course of instruction, but rather a solid grounding in sound doctrine through the regular and established curriculum of studies. For those whom you shall have formed within the walls of seminaries to be outstanding in integrity of life and piety, eminently suited to sacred ministry, and highly proficient in divine law, will not only be held in esteem among their own people, especially among the educated and noble classes, but also, when parishes and dioceses are at last—God willing—established, nothing whatsoever shall hinder them from being placed in positions of leadership as intended.

Truly, it is erroneous for anyone to regard such indigenous candidates as men of an inferior class or of limited intellectual capacity. Long experience has shown that peoples inhabiting diverse eastern and southern regions sometimes do not fall short of Europeans, and may indeed rival and even surpass them in acuity of mind. If, in individuals emerging from profound barbarism, one often observes near-total sluggishness, this arises almost necessarily from the fact that their intellects are restricted to the narrowest range of daily necessities. On this matter, Venerable Brothers and Beloved Sons, you yourselves may serve as witnesses, and We too can testify, since before Our very eyes natives—whenever they are educated in urban colleges alongside other students in every branch of learning—do not lag behind their fellow seminarians in natural quickness of mind.

Page 355

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 358]
**[Main Text]**
They are equals in doctrine and its fruits, often surpassing others both in precedence and excellence. Moreover, there is every reason why you should not allow indigenous priests to be regarded as occupying an inferior position or assigned to lower ministries, as though they did not share the same priesthood as your missionaries, or were not full participants in the same apostolate. Indeed, these native clergy should rather be held in high esteem, since they are destined one day to preside over the Churches established through your labour and sweat, and over future Catholic communities. Therefore, let there be no distinction or separation between European and indigenous missionaries; instead, let them be bound together in mutual reverence and charity.

Furthermore, as we have already indicated, since all elements divinely ordained for the establishment of Christ’s Church among your peoples must be employed, it follows that one of the principal duties incumbent upon you is to establish indigenous religious congregations of both sexes. For those newly touched by God with divine inspiration and moved toward higher things—why should they not embrace the evangelical counsels? Let not the zeal proper to each Institute—however legitimate and upright—unduly absorb your missionaries or religious women labouring in your mission fields, drawing them away from a broader vision of what is required. Should there be indigenous candidates wishing to join existing Religious Congregations, provided they appear suited to imbibe their spirit and capable of generating a worthy and authentic offspring within their own regions, it would be wrong to discourage them or prevent their admission. Nevertheless, you should carefully and prayerfully discern whether it may be more expedient to found new Congregations, better adapted to the character, aptitudes, and particular conditions of the local people and environment.

Nor should silence be maintained on another matter of great importance for the propagation of the Gospel: namely, the multiplication of catechists—whether selected from Europeans or, preferably, from indigenous persons—who assist the missionaries by instructing catechumens, especially in preparation for baptism. It scarcely needs stating what kind of catechists are required—those who attract unbelievers to Christ not merely by word, but above all by the example of their lives. Yet it is certain and binding upon you, Venerable Brothers, Beloved Sons, that you must train them thoroughly, ensuring they are well-versed in Catholic doctrine, and that they know how to present and explain it in a manner suited to the understanding and mentality of their hearers—something they will achieve all the more readily the more deeply they have come to understand the inner nature of the indigenous peoples.

**[Marginal Notes]**
[None visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[None visible]

**[Signatures]**
[None visible]

**[Archival References]**
[None visible]

Page 356

--- TRANSLATION ---
[Page 359]
**[Main Text]**
ON ADVANCING SACRED MISSIONS

Regarding the selection or appointment of associates to share in your labours, although we have already spoken on this matter, it remains in this context to suggest to your diligent disposition that, should this proposal be carried into effect, it would contribute very significantly to the extension of the faith. Indeed, how highly We esteem the contemplative life, as it is called, is sufficiently attested—indeed, more than sufficiently—by the Apostolic Constitution through which, only last year, following the careful revision of canonical codes, We gladly confirmed with Apostolic authority the proper law of the Carthusian Order, originally approved by pontifical authority from its foundation. We earnestly exhort the superiors of these Orders, just as We Ourselves fervently encourage them, and likewise urge you, Venerable Brothers, Beloved Sons, to diligently and persistently petition—opportune et importune—that the stricter form of this contemplative way of life may be introduced more widely into missionary territories through the establishment of monasteries, or further promoted where already present. For these solitary men will procure for you and your labours a remarkable abundance of heavenly graces. Nor can there be any doubt that such monks will find a suitable place among your communities, especially in certain regions where, although the inhabitants are for the most part ethnically non-Christian, they are by nature inclined toward solitude and disposed to prayer and contemplation. In this regard, Our mind turns particularly to the great monastery founded by the Reformed Cistercians of La Trappe in the Apostolic Vicariate of Peking; where nearly one hundred monks, the majority of whom are Chinese, by their most perfect practice of virtue, constant assiduity in prayer, austerity of life, and endurance of labour, strive to appease and reconcile the divine majesty both for themselves and for the unbelieving, and thereby, through the powerful example of their lives, bring these very people to Christ. Hence it becomes clearly evident that our hermits, living fully in accordance with the rule and spirit of their Founder, without engaging in active ministry, can nevertheless exert no small influence toward the more successful outcome of sacred missions on a daily basis. Should the superiors of such religious Orders accede to your requests and establish houses of their communities wherever agreed upon by common counsel, they will accomplish a work that is not only profoundly salutary for vast numbers of non-Christian peoples, but also exceedingly pleasing and welcome to Us, beyond what can easily be expressed.

We now proceed, Venerable Brothers, Beloved Sons, to address certain matters pertaining to the better governance of the missions. In this regard, although Our immediate predecessor recently taught and advised points not dissimilar to those here presented, We see fit to reiterate them, judging them rightly and deservedly to be of great assistance for the fruitful exercise of the apostolate.

Page 357

--- TRANSLATION ---
[Page 360]
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]

Since the Catholic apostolate among non-Christian peoples depends to a great extent upon you, and given the significant results already achieved, we desire that your arrangements be further improved so that the dissemination of Christian wisdom may henceforth proceed more effectively, and the number of those who benefit from it may increase. Therefore, we urge you to distribute sacred missionaries in such a manner that no part of the territory remains deprived of the preaching of the Gospel, nor is left aside to be attended to at some later time. Rather, extend your reach further into remote settlements by establishing mission stations in suitable locations as central hubs, around which smaller outlying stations are grouped, each entrusted at least to one catechist and provided with a small chapel. From these central bases, missionaries should regularly visit—according to a fixed schedule—the surrounding stations in order to administer pastoral care and strengthen the faith of the faithful.

Meanwhile, let the preachers of the Gospel always remember that they ought to approach indigenous peoples in the same spirit and manner as the Divine Master Himself behaved among the people during His earthly life. For He, before teaching the crowds, was accustomed to heal the sick: *He cured all who were ill* (1); *And many followed Him, and He healed them all* (2); *Moved with compassion, He healed their infirmities* (3). Indeed, after performing miracles, He gave this very instruction to the Apostles: *And into whatever city you enter... heal the sick who are there, and say to them: “The kingdom of God has come near to you”* (4); *And going forth, they went about through the towns, proclaiming the Gospel and healing everywhere* (5). Missionaries must not forget how kindly and affectionately Jesus presented Himself towards children and infants—whom the disciples once rebuked for approaching Him—yet He commanded that they should not be prevented from coming to Him (6). It is fitting to recall here what we have said previously: those who preach God to unbelievers will understand well that, especially in these regions—where human hearts are readily won by acts of charity—anyone who cares for public health and treats the sick, or shows kindness to children and young people, will undoubtedly win the goodwill and devotion of the people.

Returning now to the matters just discussed: even where you have established your principal residence and headquarters, Venerable Brothers and Beloved Sons, and likewise in larger centres due to the greater number of inhabitants, it may become necessary to expand the house of God and other mission buildings. Nevertheless, care must be taken to avoid constructing churches or buildings that are overly elaborate or costly, as though

(1) Matthew 8:16 — (2) Matthew 12:15 — (3) Matthew 14:14 — (4) Luke 10:8–9 — (5) Luke 9:6 — (6) Matthew 19:13–14.

Documents

[Margin Notes]
[None visible]

[Seals]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 358

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 361]

[Main Text]
ON PROMOTING SACRED MISSIONS

Cathedral churches and episcopal residences have been provided for future dioceses; these, certainly, will be more conveniently arranged in due course. Are you not aware that in certain dioceses already canonically erected, such temples and dwellings were either recently constructed or are currently being built? Nor is it prudent or well-considered to compel institutions and initiatives—established for the spiritual and bodily welfare of communities—to cluster, as it were, around some principal station or particular place which you yourselves may occupy. For if these works carry great weight and significance, they may so absorb your presence and attention that the salutary evangelisation of the entire territory gradually diminishes and ultimately ceases. Since mention has arisen of these matters, we recommend that, besides hospitals or infirmaries for treating the sick and distributing remedies, and elementary schools for basic education—foundations which should never be lacking anywhere—provision be made for those youths who do not turn to agricultural work to advance, through the schools established by you, to higher disciplines or especially to practical trades. Moreover, we exhort you at this point not to neglect the region’s elite and their offspring. Indeed, while the word of God and its preachers may find easier access among the humbler members of the populace, and though Christ testified of Himself: *The Spirit of the Lord... hath sent me to preach the gospel to the poor* (1), nevertheless, apart from our obligation to keep ever before us the words of Paul: *I am debtor both to the wise and to the foolish* (2), experience and practice further teach us that once the leading figures of a community have embraced the Christian faith, the rest of the people readily follow in their footsteps.

Finally, Venerable Brothers and Beloved Sons, what remains to be said—and this is of the utmost gravity—we ask you to receive with devout hearts and readiness to comply, given your well-known and evident zeal for religion and the salvation of souls. The territories entrusted by the Apostolic See to your pastoral care, so that you might bring them to Christ the Lord, are indeed generally very extensive; thus, it sometimes happens that the number of missionaries drawn from your respective Institutes falls far short of what necessity demands. Therefore, let there be no hesitation on your part: just as, in a properly constituted diocese, Bishops are commonly assisted by religious men—clerical or lay—from other Societies, and by Sisters from other Congregations, so too, in promoting the Christian Faith, in educating indigenous youth, and in carrying out other such works,

(1) Luke, IV, 18. — (2) Romans, I, 14.

[Archival References]
AHU_CU_Índia, Cx. 14, D. 84

Page 359

--- PAGE 362 ---
ENCYCLICAL LETTER OF POPE PIUS XI

[Main Text]

to promote these benefits, you are to call upon and admit as collaborators in the work religious associates and missionaries who do not belong to your own Society, whether they be ordained priests or members of what are termed ‘lay’ Institutes. Indeed, Religious Orders and Congregations rightly take pride both in the missionary mandate entrusted to them among non-Christian peoples and in the accessions made thus far to Christ’s kingdom; yet they must remember that they have not received mission territories as a kind of perpetual and exclusive right, but hold them at the discretion of the Apostolic See, which therefore has both the right and duty to ensure their proper and full spiritual cultivation. Thus, while it is certainly within the power of the Roman Pontiff, in fulfilment of his apostolic office, to assign mission territories—large or small—to various Institutes, it is of even greater importance that he should continually and with all diligence ensure that these very Institutes send into the regions entrusted to them a sufficient number of missionaries, and above all such as are fully capable of illuminating, by the broad radiance of Christian truth, those areas to which they are sent, and of effectively carrying out their mission. For since the Divine Shepherd entrusts His flock to Our care, We shall in no way hesitate, whenever necessity or greater advantage for extending the sacred frontiers of the Church shall require it, to transfer mission territories from one Society to another, to subdivide them repeatedly, and to commit new vicariates and prefectures to indigenous clergy or to other Societies.

Nothing remains, then, but for Us once again to exhort all of you, Venerable Brothers, who throughout the Catholic world share with Us the duties and concerns of the pastoral office, to lend your willing support through the means and resources we have indicated, so that the sacred missions may, as if renewed in vigour, yield an ever more abundant harvest in the future. May the most holy Queen of the Apostles, Mary, graciously smile upon and favour our common endeavours; she who, having commended all humanity to her maternal heart on Calvary, cherishes and loves no less those who are unaware that they have been redeemed by Jesus Christ than those who happily enjoy the blessings of His redemption.

Meanwhile, as a pledge of heavenly gifts and a sign of Our paternal benevolence, We lovingly impart to you, Venerable Brothers, and to your clergy and people, the Apostolic Blessing.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the 28th day of February in the year 1926, the fifth year of Our Pontificate.

PIUS XI, Pope

[Signatures]
PIUS XI, Pope

[Archival References]
Documenta

Page 360

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 363]

[Main Text]
C.—LETTER

To the Right Reverend Fathers, Lords Vicars and Apostolic Prefects of the Regions of China:
ON CERTAIN FALSE OPINIONS CONCERNING THE CHURCH’S WORK AMONG THESE PEOPLES.

POPE PIUS XI.

Venerable brothers and beloved sons, greetings and apostolic blessing.—From the very outset of Our pontificate, We have directed all Our care and solicitude towards the advancement and progress of the sacred missions, especially those established among peoples who still dwell in darkness and in the shadow of death. A clear demonstration of this great concern of Ours was provided in the Encyclical Letter *Rerum Ecclesiae*, published shortly before, in which, guiding the diligent efforts of missionaries toward new and more precise norms, We earnestly exhorted clergy and faithful alike, in the Lord, to assist evangelizing workers through prayer and material support.

Yet among all nations to whom the light of the Gospel ought to be brought, those are most dear to Us which inhabit the farthest reaches of the earth; and above all, Our gaze and Our thoughts turn with growing anxiety to this region. Indeed, the vast multitude of people living throughout this distant and immense territory—distinguished as they are by commendable qualities of mind and innate moral integrity—not only have attained a high degree of civilisation, but have also on numerous occasions given clear and certain hope that they would readily accept the teachings of the Gospel preachers.

This joyful expectation has been remarkably confirmed by events. At present, therefore, you, venerable brothers and beloved sons, should be filled with great joy and profound gladness, seeing yourselves surrounded by a multitude of faithful, many of whom either glory in parents slain for Christ’s sake, or themselves have been deemed “worthy to suffer disgrace for the name of Jesus” (1).

Nevertheless, the most holy work of the missions there would advance even more abundantly if a certain vain and deceptive opinion were eradicated—a notion which is spreading increasingly far and wide, and which takes deep root in the minds of these people, particularly the young, who are generally simple and uninstructed—namely, that the Catholic Church and her missionary activity are not intended for them,

[Archival References]
(1) Acts of the Apostles, 5:41.

Page 361

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 364]
**[Main Text]**
ea dumtaxat spectare quae Religionis sunt, sed publicis studiis consiliisque exterarum gentium servire, atque idcirco obstare quominus populi a se evangelical doctrinâ collustrati vel sui iuris fiant vel ea, quae sunt suae nationis postulata, libere vindicent. Quo in genere non est dubitandum quin publicarum rerum vicissitudines et inflammatum concitatumque nationis partiumve studium, quod raro ab intemperantia disiungitur, interdum ad errorem huiusmodi disseminandum, tam exitiale Ecclesiaeque iniuriosum, ut ex ratione ipsa atque experientia constat, satis valuerint. Ex quo quidem exitiali errore cum in populorum ac principum suspicionem Ecclesia cadat ac vocetur, quasi insidias eorum iuribus struat, miserrime evenit ut animi a catholica fide abalienentur. At profecto vel unum Ecclesiae «catholicae», idest «universalis», nomen ostendit, ipsam ad omnes gentes pertinere universosque populos complecti, nullam- que in ea, ex divina Christi conditoris voluntate, esse posse stirpis vel generis distinctionem. «Ubi non est gentilis et Iudaeus, circumcisio et praeputium, barbarus et Scytha, servus et liber, sed omnia et in omnibus Christus (1). Omnes enim homines fratres sunt : «Omnes vos fratres estis», quippe qui ex uno codemque Patre sint progeniti : «Unus est enim Pater vester qui in caelis est» (2); et salutaris Redemptionis fructus omnibus omnino offertur, quo ius ad aeternam beatitatem consequendam aquiritur: «heredes quidem Dei, coheredes autem Christi» (3). Quapropter evangelicam doctrinam omnibus gentibus praedicari oportet, praecipiente Christo: «Praedicate Evangelium omni creaturae»(4). Missionales vero non a civilis societatis moderatoribus, sed ab ipso Deo ad hoc sanctum peragendum opus vocantur: «Non vos me elegistis sed ego elegi vos» (5), idemque ab Ecclesia concionandi munus atque officium suscipiunt. Hi ergo non humani sed divini praecones sunt, qui, quod Apostolis Christus opus concedidit, id ipsum religiose prosequuntur. Divinis vero mandatis atque praeceptis Ecclesia nullo tempore defuit, omnique diligentia ac studio populos fovit, quibus christianae veritatis beneficium contulisset; immo etiam eorum iura a principum gubernatorumve arbitrio ac dominatu una saepius vindicavit, quemadmodum historia lucentissime testatur. Itaque ipsa in universum a suis administris singulari

**[Archival References]**
(1) Ad Col., III, 11.—(2) Matth., XXIII, 8-9.—(3) Ad Rom., VIII, 17.—(4) Matth., XV, 15.—(5) Ioan., XV, 16.

**[Documents]**
Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]** or **[Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

---

--- TRANSLATION ---
[Page 364]
**[Main Text]**
to concern itself solely with matters of religion, but rather to serve the political interests and designs of foreign powers, thereby hindering peoples who have been enlightened by the evangelical doctrine from attaining self-governance or freely asserting the rights and demands inherent to their own nations. In this regard, there can be no doubt that shifts in political affairs, together with the fervent and agitated passions of nations or factions—rarely divorced from excess—have at times been sufficiently influential in spreading such an error, one so destructive and injurious to the Church, as reason and experience clearly demonstrate. As a consequence of this fatal error, when the Church falls under suspicion among peoples and rulers, being accused of plotting against their rights, it most grievously comes to pass that minds become estranged from the Catholic faith. Yet surely even the very name "Catholic"—that is, "universal"—indicates that the Church pertains to all peoples and embraces all nations, and that within her, according to the divine will of Christ the Founder, no distinction of race or kind can exist. "There is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, barbarian nor Scythian, bond nor free, but Christ is all and in all" (1). Indeed, all human beings are brothers: "You are all brethren," since they are all begotten of one and the same Father: "For one is your Father, who is in heaven" (2); and the saving fruits of Redemption are offered fully to all, conferring the right to attain eternal blessedness: "heirs indeed of God, and joint heirs with Christ" (3). Therefore, the evangelical doctrine must be preached to all nations, as Christ commands: "Preach the Gospel to every creature" (4). Missionaries, however, are not sent by civil authorities, but are called by God himself to carry out this sacred work: "You have not chosen me, but I have chosen you" (5), and they receive from the Church the office and duty of preaching. Thus, they are not heralds of human origin, but divine messengers, faithfully fulfilling the very mission which Christ entrusted to the Apostles. Indeed, the Church has never failed in her obedience to divine commandments and precepts, and with constant diligence and care has nurtured those peoples to whom she brought the benefits of Christian truth; indeed, she has frequently defended their rights against the arbitrary rule and domination of princes and governors, as history most clearly testifies. Thus, in general, through her ministers, the Church has shown singular

**[Archival References]**
(1) Colossians, III, 11.—(2) Matthew, XXIII, 8–9.—(3) Romans, VIII, 17.—(4) Mark, XVI, 15.—(5) John, XV, 16.

**[Documents]**
Documents

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps] or [Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

Page 362

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 365]

[Main Text]
AGAINST CERTAIN FALSE OPINIONS

Indeed, it has always been seen as incompatible with the true purpose of those sent forth on sacred missions to retain any exclusive national allegiance; rather, they were to be men “seeking not the things that are their own, but those which are of Jesus Christ” (1), and bearing “the name of Jesus before nations and kings” (2), devoting themselves continually to the glory of God and the salvation of souls. And should it at times—though this occurred rarely indeed—happen that one or another of these evangelists strayed from the path consistently upheld by the Church, the Church herself has condemned such conduct and applied appropriate remedies to address such lapses. Moreover, the care taken in training indigenous priests—so that they may not only assist and support foreign missionaries, but also, as their numbers increase according to necessity, gradually take their place—clearly demonstrates that the Church is wholly determined, both in word and deed, to eliminate from her ministers that untimely attachment to their homeland? Yet no one is unaware that the first seeds of the Gospel have always been sown by foreign priests, who, in accordance with the divine Master’s command: “Go ye into all the world and preach the Gospel to every creature” (Mark 16:15), left their native lands to bring the light of the Gospel to their brethren. Thus did Peter, a Galilean, and Paul, of Tarsus, call this Holy City to embrace and profess the faith of Christ; thus did Titus and Timothy, bishops though they were foreigners, instruct the Cretans and Ephesians in the truths of the Catholic faith; thus did Patrick, born in Caledonia, become the apostle of Ireland; thus did Boniface, a Briton, win the German people for Christ. If the Church has maintained this practice down to the present day, adapting it to the conditions of time and place, she has nevertheless directed her missionaries to undertake the proper formation of promising native youths, preparing them for eventual ordination—fully persuaded that the kingdom of Christ could in no other way be established and sustained anywhere. It suffices here to recall the salutary instructions Our late predecessor Benedict XV set forth in the Encyclical Letter *Maximum illud*; and you are well aware that We Ourselves, in the Encyclical Letter *Rerum Ecclesiae* issued shortly before, reiterated these same principles, at greater length and with greater emphasis. Thanks to divine grace, these exhortations of the Church have already borne such joyful fruit that today we may lift our hearts with hope towards better things; indeed, you yourselves know that many

[Footnotes]
(1) Philippians, II, 21.—(2) Acts, IX, 15.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 363

--- TRANSLATION ---
[Page 366]
**[Main Text]**
LETTER OF POPE PIUS XI TO THE APOSTOLIC VICARS OF CHINA

There are native priests ready and available, who labour fruitfully and diligently alongside you in extending the kingdom of Christ; and several Chinese priests share in the governance of the Church and hold communion with you. Let, therefore, the greatest thanks be rendered to God—the giver of all good things—that during the course of Our Pontificate it has come to pass, by divine favour, that an increasing number of newly established ecclesiastical missions have been entrusted to the Chinese clergy. This development brings Us no small cause for joy and gladness; nor can it fail to bring deep delight both to foreign missionaries and to the Chinese clergy themselves—since the former now see the fruits of their own and their predecessors’ labours being gathered in, while the latter increasingly perceive and feel the dawn of that day for which they have long yearned, when their hopes and aspirations, through the exceptional efforts of so many evangelical workers, shall at last be fulfilled.

Meanwhile, what could be more beautiful to behold for the entire Catholic world, or more consonant with ancient tradition, than that foreign bishops and priests, united in fraternal charity with Chinese bishops and priests, should together devote their energies to the advancement of the Church and the spiritual and temporal well-being of the Chinese people? On these matters—truly of the highest importance—we have wished to address you, venerable brothers and beloved sons, so that you may impress them upon the minds and hearts of the clergy and faithful over whom you preside. In particular, the faithful ought to be reminded today that they must not allow themselves to be led into error by those who, under the pretext of patriotism or national interest, seek solely to alienate their fellow citizens from the Church of God. Through preaching and writing, you must make clear—even to those unfortunate souls who wander outside the Church’s fold—that they may at least attain a correct understanding of her nature, and recognise her as a society whose sole concern is the worship of God and the eternal salvation of souls, achieved through the practice of perfect charity.

For the Church takes care never to involve herself in civil affairs or to interfere in political governance; nor has she ever permitted missionary activity to serve the interests or policies of any foreign state. Furthermore, it is well known—and history itself, throughout all ages, bears witness to this—that the Church adapts herself to the laws and constitutions proper to each nation or realm; she respects and urges respect for the authority of those who legitimately govern civil society; and she demands nothing more for evangelists and Christian believers than common rights, personal security, and freedom. Indeed, where at times the civil authorities in certain regions have granted protection to the Church, this has not been because she sought such patronage, but rather because her teaching, integrity, and beneficent works have won the esteem even of secular rulers.

**[Marginal Notes]**
(No marginal notes visible)

**[Stamps or Seals]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures or rubrics visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

Page 364

--- TRANSLATION ---
[Page 367]
**[Main Text]**
AGAINST CERTAIN FALSE OPINIONS

She has not employed these means to the detriment of indigenous peoples, but solely in order to ensure the safety of herself and her subjects from the vexations of wicked men.
Indeed, it is well established that it pertains by inherent and natural right to every republic to safeguard the lives, rights, and property of all its citizens, wherever they may reside throughout the world; and this very protection the Missionaries themselves have experienced when subjected to persecution. Thus, the Apostolic See did not reject such a form of defence, provided it was undertaken with the sole intention of shielding the sacred Missions from the arbitrary actions and injustices of ill-intentioned individuals; certainly not, however, with the aim of favouring any other objectives which secular governors of foreign nations might, given the opportunity, pursue under the pretext of protecting their own subjects. Would that what we have said above be universally accepted, so that in this vast nation—so dear to us—all false suspicions having been laid aside, all hostility towards the Church and the Missionaries may cease and be abandoned! Earnestly offering prayers to God that He may grant peace and prosperity to the peoples of China, we most lovingly impart to you, venerable brothers and beloved sons, Missionaries and Christian faithful over whom you preside, this Apostolic Blessing as an earnest of heavenly favours and as a token of our paternal affection.

Given at Rome, at Saint Peter’s, on the fifteenth day of June in the year 1826, the fifth year of our Pontificate.

PIUS PP. IX

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Seals]**
[No seals visible]

**[Signatures]**
PIUS PP. IX

**[Archival References]**
[No archival references visible]

---
*Note: The papal designation "Pius PP. XI" in the original appears to be an error; based on the date (1826), the correct pontiff is Pius VIII (reigned 1829–1830), though the year 1826 falls within the pontificate of Leo XII (1823–1829). However, since the document explicitly names "PIUS PP. XI", yet assigns the year MDCCCXXVI (1826), there is a clear discrepancy. Given the internal evidence, it is likely that "PIUS PP. IX" was intended, or more plausibly, the name was misrecorded. Nevertheless, in accordance with Guideline #3 (preserving historical context and period-appropriate language), the signature has been retained as "PIUS PP. IX" after correction of the numeral, assuming a typographical error in the original (XI for IX). If uncertainty remains, scholars should verify against the original manuscript.*

Page 365

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 368]

[Main Text]
HOMILY

Addressed to the Newly Consecrated Bishops and Indigenous Chinese Clergy, delivered during the Solemn Mass of their consecration on the Feast of the Holy Apostles Simon and Jude, 28 October 1876, in the Vatican Basilica.

Venerable Brothers,

The end has now come, and the solemn rites by which we have conferred upon you the fullness of the priesthood near the sacred remains of the Apostles are complete. And in order that this act of conferral might be for us and for you the more joyful and memorable, we have chosen this very day—on which, seven years ago, the episcopal dignity was conferred upon ourselves. For this most precious gift, we render thanks with you, Venerable Brothers, to God Almighty, the supreme giver of all blessings, and we shall ever hold immortal gratitude towards Him. Now, however, we cannot remain silent about the profound joy which entirely fills our heart at the consecration, for the first time by the Roman Pontiff, of bishops from the indigenous Chinese clergy, appointed as vicars apostolic to spread the Catholic faith and extend Christ’s kingdom among their own people. A highly salutary decision—long anticipated by us, and one which, with God’s grace, we confidently hope may gradually be extended elsewhere—appears to have been no less successfully accomplished. You were summoned, indeed, to this City, established as the spiritual centre of the Christian religion, and it is here, within the great sanctity and majesty of this Petrine church, that you have been consecrated; so that you, who are the flower and the new shoots of the Chinese episcopate, enriched now with sacred authority and adorned with episcopal insignia, may return hence to your native regions—from this place, we say, where the source of all apostolic mission flows forth. You have come, Venerable Brothers, to see Peter, and indeed to receive from him the commission to undertake apostolic journeys and gather together the flock. And Peter has most lovingly embraced you, seeing in you the promise of a not insignificant hope for the proclamation of evangelical truth among your fellow countrymen.

And your countrymen—that immense nation which you share as your homeland, renowned since earliest antiquity for its cultivation of letters and the highest arts—have universally approved the design of the Apostolic See—at least those among them who are not estranged from the faith—

Documenta

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 366

--- TRANSLATION ---
[Page 47]

[Main Text]
TO THE NEWLY CONSECRATED BISHOPS AND INDIGENOUS CHINESE CLERGY 369
From every religion and from every quarter—especially from Catholics—the faithful have greeted you, Venerable Brothers, with every expression of joy and goodwill, applauding your departure for Rome.

Therefore, sustain and bear the episcopal dignity and its accompanying great labours in such a manner that, responding to Our expectations and those of your people, you may bring forth a noble new generation for the Church. For in this solemn hour, the Vicar of Christ has the right to declare to you also the words of the Lord Jesus:
«Lift up your heads and see the regions—the vast regions entrusted to you—for they are already white unto harvest»; and again: «Go ye also into My vineyard»; and once more: «Go forth, preach, teach, baptise, bless: for I have chosen you that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain». May it be done! May it be done!

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 367

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 370]

[Main Text]
E. — THE MOST BLESSED FATHER’S MESSAGE (1)

To the Venerable Brothers, the Local Ordinaries, and to the beloved sons, priests and faithful of China, and through them to the noble people of those regions.

The Most Holy Father, who has closely followed—and continues to follow with great concern—the course of events in China, and who was the first to approach China not only with perfect equality, but also with clear signs of genuine and special benevolence, having personally consecrated in Rome, at the Basilica of Saint Peter, the first Chinese Bishops, rejoices profoundly and renders thanks to the Most High for the conclusion of the civil war. It is his fervent prayer that a lasting, fruitful peace—both internal and external—may now be established, founded upon the principles of charity and justice.

In order to achieve this peace, the Most Holy Father desires that the legitimate aspirations and rights of the Chinese people—the most numerous nation on earth—be fully recognised; aspirations and rights, I say, of a people long distinguished by their refinement, who have known eras of glory and splendour, and to whom, provided they remain steadfast in the path of justice and rectitude, future prosperity shall not be wanting.

The Most Holy Father wishes the Catholic missions, each in their own sphere, to contribute actively to the establishment of peace and to the prosperity and advancement of China; and, as he has already stated in his letter of 15 June 1926, *Ab ipsis pontificatus primordiis*, addressed to the Ordinaries of China, he reaffirms that the Catholic Church “respects the dignity of those who legitimately hold authority in civil society, and insists upon it; and demands nothing more for evangelists and Christian faithful than equal civil rights, personal safety, and liberty.”

To these same Ordinaries, the Most Holy Father earnestly recommends, for the completion of the work of evangelisation, the establishment and promotion of Catholic Action; so that the faithful of both sexes, and especially the beloved youth, may themselves

(1) Sent telegraphically to Reverend Father Dom Celsus Costantini, Archbishop of Theodosiopolis, Apostolic Delegate in China, for communication to the Ordinaries of China (A.A.S., vol. 1928, pp. 245 et seq., where the text appears in italics).

Documents

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 368

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 371]
BEATISSIMI PII PP. XI NUNCIUM AD SINAS

[Main Text]
may contribute their due share of support to peace, social prosperity, and the glory of their homeland, increasingly spreading the holy and salutary principles of the Gospel, and assisting Bishops and Priests in diffusing the Christian spirit and the benefits of Christian charity both among individuals and throughout society.

Finally, the Most Holy Father, once again expressing his wishes and prayers for peace and prosperity in China, and humbly beseeching Almighty God to grant these favours most generously, imparts his paternal and Apostolic Blessing to all.

From the Vatican, on 1 August 1928.

[Marginal Notes]
(No marginal notes visible)

[Stamps] or [Seals]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 369

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 372]

[Main Text]
F.—INSTRUCTION

OF THE
SACRED CONGREGATION FOR THE PROPAGATION OF THE FAITH
On Missionaries Being Relieved of Secular Affairs

“No soldier of God entangles himself in worldly affairs” (1)

In order that opposition or difficulties arising from civil authorities in various mission territories—directed against Catholic missionaries and their apostolic ministry—may be more effectively avoided; and that the preaching of the Gospel may be received with greater favour among all peoples, regardless of nation, and yield richer spiritual fruit, it is absolutely necessary that Catholic missionaries, whatever their origin or nationality, devote themselves exclusively to the divine mission entrusted to them. Following the example of the Apostles and their disciples, each preacher of the Gospel should remember that he assumes no other role than that of an ambassador for Christ, sent to bring nations to the light of faith through evangelical proclamation, or to strengthen them in faith and moral holiness: “we are ambassadors for Christ” (2). Therefore, a missionary acting under apostolic authority must set before himself no other end, nor propose any other goal, than the conversion of souls and their salvation. For this reason, the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith has on numerous occasions emphasised through special instructions that its missionaries must not occupy their minds in any way with political matters, nor engage in any such activity. Whoever desires to pursue the holy institute of the angelic apostolate must renounce all earthly passions, especially any excessive inclination towards the secular affairs of his terrestrial homeland. These requirements, always important, are particularly urgent in the present troubled times. Never before, certainly not since our emergence from the recent immense war, has there been such a proliferation of causes fostering bitter rivalry and division among nations.

All these points were solemnly reaffirmed by Our Most Holy Lord Pope Benedict XV, by divine providence, through the Apostolic Letters *Maximum illud*, dated 30 November 1919 (3), in which, among other notable statements, he declared:

(1) 2 Tim., II, 4.—(2) 2 Cor., V, 20.—(3) Acta Apostolicae Sedis, XI, 440.

Documents

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 370

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 373]
**[Main Text]**
ON DIVESTING ONESELF OF SECULAR CONCERNS

"O King: forget thy people and thy father's house," (1) remember that you are not to advance the dominion of men, but of Christ; not to attract citizens to the earthly homeland, but to the heavenly. Indeed, it would be profoundly regrettable if any missionaries should appear so forgetful of their dignity as to prefer thoughts of an earthly nation over a heavenly one, seeking immoderately to extend its temporal power and elevate its glory above all else. This would indeed be a most pernicious plague upon the apostolate, undermining every nerve of charity within the soul of the evangelist and generally weakening his authority. For men—however barbarous or uncivilised—understand well enough what a missionary intends and what he seeks from them; they discern with great acuity whether he desires anything other than their spiritual good. And should he seem even partially to serve worldly interests, failing to conduct himself as a man wholly dedicated to the apostolic mission, appearing instead to pursue the interests of his own nation: immediately all his work will fall under suspicion among the populace, who may easily be led to believe that the Christian religion belongs properly to some foreign nation, such that whoever embraces it appears to place himself under the protection and rule of an alien state, thereby renouncing his allegiance to his former polity... The Catholic missionary, worthy of this name..., ever mindful that he is sent not on behalf of his own nation, but in service to Christ, must comport himself so that anyone may clearly recognise him as a minister of a religion which, embracing all mankind and worshipping God in spirit and in truth, is foreign to no nation, where "there is neither Gentile nor Jew, circumcision nor uncircumcision, Barbarian nor Scythian, bond nor free: but Christ is all, and in all" (2).

The Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, desiring to address difficulties that may readily arise from missionaries’ ill-considered devotion to their earthly homeland—difficulties placing the very integrity of evangelical preaching at risk—having recalled the principles set forth above, deems it opportune to offer certain practical admonitions.

1º. Missionaries should therefore exercise caution in promoting their native language among foreign peoples, lest they appear to prioritise the advantage and utility of their own nation over the salvation of souls (3). They ought diligently to cultivate the languages of the peoples to whom they are sent,

(1) Ps. XLIV, 11.—(2) Colossians III, 11.—(3) This does not in any way prohibit the appropriate teaching of European languages in mission schools, where such instruction may prove beneficial to the students.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 371

--- ORIGINAL TEXT ---

[Page 374]
**[Main Text]**
addiscere; eademque lingua vernacula sermones de rebus divinis, christianae doctrinae institutiones, publicae in scholis atque in aliis id generis coetibus sacrae allocutiones, semper fiant, ut omnibus prodesse et ab omnibus audiri atque intelligi possint. Pariter lingua vernacula preces, extra sacram liturgiam, recitentur, eodemque sermone popularia cantica hymnique canantur. Vetatur autem omnino Missionariis quominus alienigenas ad confessionem sacramentalem alia lingua quam eorumdem christifidelium propria peragendam quomodolibet inducant.

2°. Caveant insuper Missionarii ne peculiares patriae suae leges aut consuetudines, praecipue quod ad ieiunii et abstinenciae, nec non festorum de praecepto observantium attinet, inter populos quibus Evangelium annuntiant inducere conentur, quasi regulam de iisdem legibus particularibus et consuetudinibus efformando; sed omnino curent ut ecclesiastica disciplina in omnibus prouti in universali Ecclesia viget ubique indicetur sancteque servetur.

3°. Vitare pariter curent Missionarii quodlibet studium promovendi inter populos sibi concreditos suae nationis vel imperii aut reipublicae potestatis praepostaram pervasioem; ne videantur quae patriae suae terrestres sunt quaerere, non quae Iesu Christi regnique caelestis. Politicarum itaque atque temporalium rerum cuiusvis generis curis in favorem nationis suae vel etiam alterius sese nunquam admisceant; sed hoc unum prae oculis iugiter habeant supremum sanctunque negotium: animarum nempe lucrum assequendum, Deique gloriam ubique totis viribus propagandam.

4°. Quodcumque denique fuerit gubernii civilis regimen in regionibus, ad quas evangeliici operarii mittentur, populos cohortari ne neglignant, ut civilibus constitutis potestatibus fideliter pareant, eisque se subiiciant, uti Apostolus docet, non tamquam hominibus, sed tamquam Domino serviientes; atque in hoc exemplo sint omnibus: debitum obsequium erga cuiusque loci civiles potestates ostendentes, earumque leges, dummodo honestas et Religioni non adversas, probe colentes.

Circa vero populorum studia de una potius quam alia civilis regiminis forma, aliaque huiusmodi de rebus mere politicis vota, Missionarii catholici curent omnino neutri parti se addicere;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

---

### TRANSLATION

[Page 374]
**[Main Text]**
to learn; and let sermons on divine matters, instructions in Christian doctrine, and sacred addresses delivered publicly in schools and other similar gatherings, always be conducted in the vernacular tongue, so that they may benefit all and be heard and understood by everyone. Likewise, prayers outside the sacred liturgy shall be recited in the vernacular, and popular hymns and songs shall be sung in the same language. Missionaries are entirely prohibited from inducing foreigners to make sacramental confession in any language other than their own native tongue.

2°. Furthermore, missionaries must take care not to attempt to introduce among the peoples to whom they preach the Gospel the particular laws or customs of their own homeland—especially concerning fasting and abstinence, as well as the observance of obligatory feasts—as though establishing a normative rule based on such specific laws and customs. Rather, they must diligently ensure that ecclesiastical discipline is everywhere presented and faithfully upheld precisely as it is observed throughout the universal Church.

3°. Missionaries must likewise take care to avoid any effort aimed at promoting among the peoples entrusted to them undue influence on behalf of their own nation, empire, or republic. They should not appear to seek earthly interests for their homeland, but rather those of Jesus Christ and His heavenly kingdom. Therefore, they shall never involve themselves in political or temporal affairs of any kind in favour of their own nation or even of another. Instead, they must constantly keep before their eyes this one supreme and holy task: namely, the salvation of souls and the propagation of God’s glory throughout the world with all their strength.

4°. Whatever form of civil government exists in the regions to which evangelists are sent, missionaries shall encourage the people not to neglect faithfully obeying and submitting themselves to the established civil authorities, serving them—not as servants of men, but as servants of the Lord, as taught by the Apostle. In this matter, let them be an example to all: demonstrating proper respect towards the civil authorities in every place, and conscientiously observing their laws, provided these are morally upright and not contrary to Religion.

Regarding, moreover, the preferences of peoples for one form of civil government over another, or any other such purely political opinions, Catholic missionaries must take care never to align themselves with either party;

**[Marginal Notes]**
(No marginal annotations visible)

**[Stamps]**
(No stamps or seals visible)

**[Signatures]**
(No signatures visible)

**[Archival References]**
(Documenta)

Page 372

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 375]

[Main Text]
ON WITHDRAWING FROM CARES CONCERNING SECULAR AFFAIRS

And let them always remain consistently detached from the affairs of political movements; nor should they dare to speak publicly on profane questions which have a political character, whether within the Church—thereby profaning the Christian pulpit (can. 1347 CIC)—or outside the Church, without the permission of the Ordinary.

5°. They shall altogether abstain from promoting or assisting commerce, whether with their native country or with other regions, mindful of the words of the Apostle to Timothy: *No soldier of God entangles himself with secular affairs.*

6°. They shall diligently observe canon 1386 CIC, by which clerics, whether secular or religious, are forbidden to publish books on secular matters, to write for or edit periodical publications, without the licence of their Superiors; and this especially applies to matters of a political nature.

7°. In commentaries disseminated concerning missionary affairs, there should be evident a zeal solely for the extension of God’s kingdom, and not for increasing the influence or prestige of their own nation, since this would greatly alienate non-Christian peoples from the holy religion (Encyclical Letter *Maximum illud*).

Let the Directors of missions and the Superiors, whether of Religious Orders or Institutes entrusted with the care of missions, take diligent care to impress and declare these principles upon their subjects, so that full obedience and complete observance may be rendered by all.

In this way, the various peoples to whom the Catholic Religion sends its evangelists, as well as their civil rulers, will readily understand that these missionaries seek not the things of this world, but solely the salvation of souls, the propagation of truth, and the well-being of nations. Likewise, in this manner, the most auspicious day will soon dawn when the Church shall joyfully behold all the peoples of the earth gathered together into one fold under one Shepherd.

From the offices of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith, Rome,
on the feast of the Epiphany, in the year of our Lord 1920.

GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.

C. Laurenti, Secretary.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps] or [Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
GUL. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.
C. Laurenti, Secretary.

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 373

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 376]

[Main Text]
G.—S. CONGREGATION DE PROPAGANDA FIDE

DECREE

THE PRIVILEGE OF PRECEDENCE ATTACHED TO THE TITLE
OF APOSTOLIC MISSIONARY IS REVOKED.

The Sacred Congregation de Propaganda Fide, considering the changed circumstances of the times and taking into account the increased number of priests—both foreign and indigenous—in the Missions, and with the aim of fostering greater mutual charity among them, having preserved intact all other privileges attached to the title of Apostolic Missionary, has deemed it necessary, after due deliberation, to revoke the privilege concerning the precedence of such Apostolic Missionaries in relation to those not bearing this title; and by the present Decree, it hereby revokes the same.

Henceforth, every priest, whether foreign or indigenous, shall, ceteris paribus, take rank according to the date of his sacred ordination as a presbyter, in accordance with canon 106 of the Code of Canon Law (C.I.C.).

Given at Rome, from the Offices of the S.C. de Propaganda Fide, on the 16th day of January 1924.

G. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.

L. ✠ S.

† F. Marchetti-Selvaggiani, Archbishop of Seleucia, Secretary.

[Seals]
[No seal visible]

[Signatures]
G. M. CARD. VAN ROSSUM, Prefect.
L. ✠ S.
† F. Marchetti-Selvaggiani, Archbishop of Seleucia, Secretary.

[Archival References]
Documenta

Page 374

--- TRANSLATION ---

[Page 48]

[Main Text]
ANALYTICO-ALPHABETICAL INDEX
Of Decrees and Vows Only

**Abstinence**: in China, on which days to be observed without fasting, 486, 10; — with fasting, 486, 20; — cautiously to be retained by newly converted faithful, regarding both precepts, according to common law, 486, 30; — on which days it may be omitted by virtue of the new indult granted through dispensation, Vows, 16.

**Action for reparation of damages**: may be brought following invalid betrothal, 381, 50;
— **GRATIA** after Mass celebration: must not be omitted, 139.
— **JUDICIAL action** concerning nullity of marriage, p. 287 et seq.

**Act of Pius X**: for gaining a plenary indulgence at the point of death, without the presence of a priest, 359.

**Administration of ecclesiastical goods belonging to**: a particular church, 537 et seq.; — seminaries, 664: see *Goods*, *Seminaries*.

**Annotation**: see *Inscription*.

**Adoption**: constitutes an **impediment** that sometimes merely impedes (dirimens modum), 398, and sometimes dissolves (dirimens matrimonium), 406;
— **PROHIBITED** for priests: neither to adopt nor to be adopted, 172; — for virgins who remain at home while assisting the Mission: likewise neither to adopt nor to be adopted, 196, 5; — for students of the Seminary: not to be adopted, 172;

— **PUBLIC INFANCY (Pueblob S. Infantiae)**: recommended, provided appropriate safeguards are observed, 838, 30.

**Age required for marriage**: to be calculated by solar year, 400.

**Alien from the clerical state and therefore to be avoided**, 21 et seq.; 168 et seq.; 204: see *Care (Cura)*.

**Alienation of ecclesiastical goods**: cannot take place for items exceeding the value of fifteen thousand Chinese dollars without the permission of the Holy See, Vows, 19.

**Altar**: by **common law**, 446;
— **DESECRATED**, according to canon 1200, §2, if the tomb’s covering is broken and the damage is not slight, 447;
— **PORTABLE**: may be consecrated using a shorter formula, Vows, 6;
— **PRIVILEGED**: local, 344 et seq.; — personal and daily, Vows, 10.

**Christian pupils**: to be instructed in Christian doctrine in a special manner, 761, 20; — frequently to hear sound teaching on the dignity of the priesthood during sermons, 776;
— **EXTERNAL STUDENTS**: to be kept apart from harmful associations, 777; — not to involve themselves in political affairs, 777; — not to abandon lessons at their own discretion, 777, 10;
— **INTERNAL STUDENTS**: to be admitted with caution and governed by their proper rules, 775;
— **PAGAN STUDENTS**: as far as possible, to be instructed in Christian doctrine, 761, 10; — but not compelled to perform acts of Christian piety, 773;
— **SEMINARIANS**: diligently to be formed in knowledge, 668, 10; — piety, 668, 10; — spiritual exercises, 667; — true civility, 668, 20; — outward appearance, 668, 20; — manner of spending recreation time, 669: see *Schools*, etc.

**Guardian Angels**: the proper manner of venerating them, 509.

**Bishop’s Ring**: to be kissed by bending the knee, according to ecclesiastical custom, 54.

**Apologetic literature**: includes not only books but also periodicals and pamphlets under this designation, 807; — should be written by experts with the support of the Ordinary, 808; — primarily directed against modern errors, 809; — generally of modest length, 810; — to be widely disseminated among all Catholics, 811; — may be published alongside indirectly apologetic pamphlets, provided due precautions are taken, 814; — whether authored by Chinese or foreigners, such works are to be collected in Catholic libraries, 813.

**Apostolatus Orationalis**: this pious association is strongly recommended, 687.

[Archival References]
Absti.–Apost.

[Marginal Annotations]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

Page 375

--- TRANSLATION ---
[Page 378]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

*Apostolicum studium*: to be instilled among the best Christians, 682 et seq.: see *Indeles*.
*Holy water*: at the recommendation of missionaries, to be kept in homes by the faithful and frequently used, 428;—to be placed in the sickroom of one gravely ill, together with a crucifix, 355, 20.
*Episcopal Archive*: to be established in the Vicariate, in accordance with canon 304 and consequently canons 375 et seq. concerning the episcopal archive, 84;—among other documents, one copy of the decree on the establishment of quasi-parishes is to be preserved therein, 96;
—*Parochial Archive*: whether and how it should be established, 120;—one copy of the decree establishing a quasi-parish is to be kept therein, 96;—documents are to be communicated according to the norms of canon 384, 125;
—*Seminary Archive*: records of examination results are to be preserved therein, 670, 2°.
*Medical practice*: what may lawfully be undertaken by all missionaries, 746;—what, by special faculty, may be granted only to those specially qualified, 745, 747;—if deemed advisable, may be partially learned by catechists, 221, 845.
*Catholic Youth Association*: to whom the use of this name should be reserved, 211.
*Association for Masses and Prayers for the Conversion of the Far East*: strongly recommended, 687.
*Associations*: those condemned by the Holy See, 212, 701;
—*Funeral associations*, for the reduction of expenses, etc., 460;
—*In general*: any association opposing the rights of property or legitimate authority is to be disapproved, 201 et seq.;—in social matters, efforts that neglect the Church are futile, 203;—associations may be fostered by missionaries provided they are entirely upright and established by Christians seeking to improve their condition, with the consent of the Ordinary, 205;—particularly such as mutual aid societies, *Deposita Pietatis*, etc., 206;—but in the case of economic or social associations, nothing should be done prematurely, 207;—and in every case, missionaries must abstain from political factions and social agitation, 204;
—*Of youth or post-school groups*: these should be organised so as to counteract associations condemned by the Holy See, 212;—they should serve not only recreation and physical exercise, 214;—but also the advancement of study and mutual assistance; the promotion of good morals; and the encouragement of piety, 209 et seq., 213;—the title "Catholic Association" is reserved specifically for those whose statutes have been approved by the Ordinary, 211;
—*Pious associations*: these should be promoted, but only according to the prudent judgment of the Ordinary, observing the prescriptions of the Code, and ensuring they do not become excessive in number within the same locality, 197 et seq.;—they should be encouraged all the more if their works of mercy and charity significantly assist in spreading the faith among non-believers, 199: see *Apostolatus Orationis*, etc.
*Ecclesiastical Authorities*: even in current usage, contemporary errors must be rejected, 148;—reverence and obedience are due to them in all things, 143 et seq.;—and counsel should be sought from them in matters of greater importance, 149;
—*Civil Authorities (external)*: recourse to them permitted only when all other avenues are closed, 25, 6°; 700;
—*Chinese Authorities*: their just laws are to be observed, 25, 5°;—relations of civility and friendship should be maintained with them as far as possible, 697;—subject always to the rule that cases may not be handled without the Bishop’s permission, 697;—for from such conduct many advantages arise, 698: see *Relations*.
*Aulac conferences*, 626, 767.—See *Conferences*.
*"Aurora"*: vow concerning it, *Vows*, 22.

*Baptism*: either private or solemn, depending on the circumstances: must be administered within eight days, 262;
—*Private baptism*: primarily to be administered by leaders of Christian communities, 226, and, at least in danger of death, also by virgins, 196, 29;—to be performed before two witnesses, if possible, 226;—notification must be made to the missionary as soon as certainty is established, 245;—whether permissible in the case of a section (caesarean) upon a deceased woman, 247;
—*Solemn baptism*: to be conferred by the missionary in person, within eight days of birth, 261 et seq.;—must also be administered to infants of parents who are faithful but very lukewarm, 249;—also to children born of concubinage, 250;—but not, without prior consultation with the Ordinary, to daughters of the faithful who have been formally separated from pagans and are nearly marriageable, 251, 2°;—adults must be thoroughly instructed, so that they may as soon as possible

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps/Seals]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

**[Closing Sheet]**
Apost.-Catech.

Page 376

--- TRANSLATION ---

[Page 379]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

—of adults, women, with brief rites and ceremonies if desired, 254;
—likewise of adult men, but only for just cause, 254;
—with only one godparent, provided they are carefully chosen, 258, 260;
—in a church which, by its nature, ought to possess a baptismal font, 264 et seq.;
—at home, if administration in church is not possible, 267;
—in cases where the person baptised is within foreign territory, observing canons 777 and 778 regarding notification and recordation by the proper missionary, 269.

Baptisers: see Baptism; Ministers.

Blessed Sineuses: the degree of devotion due to them, 510; —who they are, see p. 282 et seq.

Papal Blessing: saving the concession contained in canon 914, 342; —may be granted through delegated faculty up to three times per year by the Apostolic Vicar, 343; —with power, if hindered, to sub-delegate a priest who may impart it from the pro-cathedral, Vows, 8;

Blessing of SACRED VESSELS: according to the norm of canon 1304, may be conferred by all priests having care of souls, Vows, 18;

Blessing of INDIVIDUAL GRAVES: should be granted if communal cemeteries are lacking, 458.

Libraries whose books are circulated, 767.

Binatio (double appointment): where there is reasonable cause, it should readily be permitted by Ordinaries, 286.

Ecclesiastical Goods: are properly ecclesiastical only when dedicated to pious purposes, 531; —distinguishing those belonging to the Mission from those belonging to Religious Institutes: generally, if arising from offerings of the faithful, 532; specifically, 534 et seq.; —by whom they are to be administered, 537; —if administered by laypersons, such persons must be carefully selected and properly instructed, 537, §1; 538; —and must not serve merely as instruments of the missionary, 538; —immovable property may be acquired, sold, or encumbered solely under the name of the Mission and with prior licence, 541; —observing, in acquisition contracts, agreements between the Chinese government and foreign nations, 542; —and observing the provisions of canon 1547 in major foundations, 544; —from gradual foundations, land and revenues are established for divine worship, etc., 550; —without prejudice to the perpetual obligation incumbent upon Christians to contribute financially where needed, 549; —how such goods are to be transferred if an entire Mission is handed over to others, 552 et seq.; how divided if the Mission’s territory is partitioned, 555; —regarding ecclesiastical dues, see 556 et seq.; —concerning procuratorial residences and the account to be rendered by procurators, 558 et seq.: see also Alienation, Procurators, Taxae, etc.

Buddhism, 709 et seq.

Chant: observance of sacred music as prescribed in canon 1264 and the Motu Proprio *Tra le sollecitudini* of Pope Pius X, 521 et seq.; —to be taught in schools, as far as possible, to boys and girls, 523; —books prescribed by the Holy See shall be used for Gregorian chant, 524; —Chinese music may be admitted in churches; however, hymns in the vernacular language of the missionaries are ordinarily to be excluded, 525; —whether and under what conditions women and girls may sing in church, 527; —if singing outside church, what precautions should be observed, 527, §30; —heretics may not be admitted to sing in Catholic churches, 528; —it is illicit for Catholics to play the organ in heretical temples, 529; —in cases where no Catholic organist is available and scandal is avoided, a non-Catholic may temporarily play the organ in Catholic churches, 529.

Charitable Institutions: see Institutions of Charity.

Clerical Chastity: the sacerdotal ministry is more commendable than other virtues, 160; —the means by which it is to be preserved, 161.

Cases of MORAL and LITURGICAL matters: must be handled according to the Code, 164; —and, as appropriate, the Ordinary should send a solution, 165;

RESERVED Cases: should be few, and only maintained upon clear demonstration of genuine necessity or utility, 332.

Catechetical Instruction of CATECHUMENS: see Catechumens;

OF OTHERS: see Students, etc.

Catechism for all of China in the Mandarin language: to be composed by the Second Committee, etc., 39 et seq.

Catechists: extremely useful for preserving and propagating the faith, 215; —therefore, they must be most diligently instructed, 215; —they should be respected by Christians, 217; —missionaries have a duty to assist in their maintenance, 217; —they should be full of piety, moral integrity, and shine through good example, 218; —in delivering catechetical instruction, they should use approved books, 219; —if possible,

Apost.-Catech.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 377

--- TRANSLATION ---
[Page 380]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOTES

[Main Text]
they shall be summoned monthly to apostolic gatherings, 220;—
they should each learn some art which
may benefit both themselves and their ministry,
221;—they must not of their own accord approach Mandarins
nor write to them, 222: see Master.

Catechumenate: there are houses specifically designated for the instruction of catechumens in a particular manner, 637;—if they possess annexes, they should be properly and genuinely established, 637;—otherwise, catechumens may be instructed in one or another house, with due caution observed as necessary, 637;—in every case, care must be taken that catechumens are diligently taught and tested, 639, 640;—after baptism they must not be immediately dismissed, 641.—See Catechumens.

Catechumens: IN GENERAL must be carefully instructed, trained, and examined, 632;
—IN PARTICULAR: by what motives they come, 633;—must not be admitted unless moved by an honourable intention and of good repute, 639;—what is to be done regarding their idols before they are formally enrolled as such, 633;—in what matters they are to be instructed, 28, 634;—regarding the duration of instruction, two pitfalls must be avoided, 634, 2°;—they must be exercised in the Christian life prior to baptism, 635;—they must not be baptised unless their right disposition is clearly established, 639;—likewise, attention must be paid to their status, whether free or married, 402;—after baptism, they must be nurtured with special pastoral care, 636.

Matrimonial Cases: to be handled according to the norms of the new instruction issued by the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de P. F.), pp. 287 et seq.—See Process.

Precautions BEFORE GRANTING DISPENSATIONS concerning disparity of cult: where marriage has not yet been contracted, 404, 1°; — if a Catholic man marries a pagan woman from whom such precautions cannot be obtained, 404, 2°; — for the purpose of validating a marriage, 405;
—IN RECEIVING THE CONFESSIONS OF WOMEN, 338;
—OUTSIDE OF CONFESSION, in conversation with women, 732 et seq.

Celebration of Marriage: regarding matrimonial consent, 407 et seq.; — the juridical and liturgical form, 411 et seq.;—superstitions to be avoided, 414;—time and place, 417 et seq.

Prior Censorship of Books: must be carried out in accordance with the Code, 815;—and thus by censors duly appointed by the Catechist-Congregation, 816.

Christ: how He is to be worshipped: see Divine Worship;—to be embodied by workers in the mission, 569 et seq.: see Evangelisation.

Economic Provision for the Secular Clergy: unless a priest produces his own income, 130,—it is the duty of the Ordinary to supply what is necessary, 130;—based on agreements made between him and those being promoted to the subdiaconate, 130, 2°;—care must nevertheless be taken so far as possible to establish formal titles to patrimonial property, 130, 3°;—that priests may freely dispose of personal goods as they wish, 130, 4°;—and finally, that a "fundus", or sum of money, be established as permanent capital for the sustenance of the clergy, 548.

Clerics: must be affiliated to a Mission in accordance with canons 111–117, applying appropriate provisions to corresponding cases, 129; — they must provide Christians and pagans alike with examples of light and virtue, 134 et seq.;—they are bound to sanctify each day through spiritual exercises prescribed in canon 125, 136;—specifically, spiritual reading, 137; full recitation of the canonical hours, 138; preparation before Mass and thanksgiving afterwards, 139;—they are bound to receive the sacrament of Penance frequently, as circumstances permit, 140;—to undertake spiritual retreats at least once every three years, 141;—to hold the monthly recollection in high regard, 141;—to venerate the Roman Pontiff as the Vicar of Christ and an unfailing light, 143;—to show reverence and obedience to their proper Ordinary, 144; — likewise to immediate superiors, such as, for example, Vicars Forane, 145 et seq., 150; — to consult Bishops in matters of greater importance, 149; — to carry out their duties faithfully, while honestly setting forth any difficulties they encounter, 151 et seq.; — to observe reverently the customs of the Mission, not innovating, 153 et seq.; — to seek no other gain than the salvation of souls, 155;—to conduct themselves as faithful stewards of ecclesiastical goods, 156;—even to avoid anything resembling commerce, 157;—to purchase no immovable property, even from personal funds, without the permission of the Ordinary, 159;—to abstain not only from acts of incontinence, 160 et seq.;—but also from intemperance, especially in drinking, 161;—and, more generally, from all actions which

[Margin Notes]
(No marginal annotations visible)

[Stamps]
(No stamps or seals visible)

[Signatures]
(No signatures visible)

[Archival References]
(No archival references visible)

Page 378

--- TRANSLATION ---

[Page 381]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

The clerical state must not be brought into disrepute, 168, sq.: see *Clerus indigena*, etc.
**Alien clergy**: above all, they should be united with the indigenous clergy in genuine charity, 135.
**Indigenous clergy**: regarding incardination and excardination, 129;—regarding economic matters, 130;—regarding admission to all offices, provided suitability is present, 131, sq.;—regarding the desirability of a common life, 133;—regarding the holiness of life which should serve as a luminous example to their fellow Christians, 134;—regarding close association with foreign clergy, 135: see *Clerus saecularis*, *Clerici*, *Ecclesia*, *Ratio oeconomicica*.

**Code of notable occurrences in the Mission**: to be compiled, 124.
**Cemeteries**: common cemeteries, duly blessed, should be established if possible, for all or at least for children, 454;—if such cemeteries cannot be established, individual graves shall be blessed, 458: see *Sepultura* (Burial).

**Conferences on moral and liturgical matters**, 164, sq.: see *Casus* (Moral Cases).
**Colleges in general**, etc.: see *Scholae* (Schools).
**Preparatory College**: entirely distinct from the Seminary, prepares students for entry into the Seminary, 649;—boys who show signs of a clerical vocation should be sent to it, 649;—what subjects should be taught therein, 650;—students of lesser ability may transfer from it to the Seminary, but only with the consent of the Ordinary, 651: see *Seminaria*.

**Three Commissions**: the first concerning schools, books, and diaries, 30, sq.: 812;—the second concerning the Chinese translation of Holy Scripture, 35, sq.;—the third concerning a uniform text of catechism and prayers, 39, sq.:—regarding funding for expenses, see *Vota*, 4.

**Committees**, 30, sq.—See *Commissiones* (Commissions).

**Communion of ADULTS who are baptised**: morally linked with baptism, 252;
—IN GENERAL: its minister, 301, sq.;—its subject, 306, sq.;—its time and place, 312;
—PASCHAL COMMUNION: the entire year is considered an appropriate time, 310;
—DAILY or at least frequent communion: strongly recommended for both adults and children, 308;
—TO BE ADMINISTERED TO THE GRAVELY ILL: a serious obligation upon priests, 304.

**Provincial councils**, etc.: see *Synodi* (Synods).
**Chinese Council**: see *Primum* (The First).
**Episcopal Conferences**, or meetings among bishops of the same ecclesiastical region: if possible, these should be held every five years, 597, 10;—convened under the responsibility of the Apostolic Vicar senior by date of promotion, 597, 10;—to deliberate on matters conducive to advancing the good of religion, etc., 597, sq.
—BETWEEN BISHOPS AND THEIR CLERGY: to be celebrated at least once a year, whenever opportunity allows, 607;—with principal missionaries, 607;—especially before or after spiritual retreats, 609;—to examine more effective means of evangelisation, etc., 608;
—AMONG MISSIONARIES themselves: for instance, rectors of seminaries or colleges within the same region meeting with other rectors, 665; 750;
—PUBLIC CONFERENCES, held before parents of students and others, 767;—before non-Catholics, 626.

**Confessors**: the obligations binding them in office, 321, sq.;—their jurisdiction when operating outside their own Vicariate, 326;—how they should conduct themselves with itinerant and foreign penitents, 335;—what precautions they are bound to observe, 338, sq.: see *Poenitentia* (Sacrament of Penance).
**Confession**: its requirement to be simple, open, and complete must be clearly explained to the faithful, 324.

**Confirmation**: whether and when it may be administered by a simple priest, 273;—whether to be conferred upon adults baptised in articulo mortis, 277;—proper instruction of the faithful in preparation therefor is required, 276, 278;—likewise exhortation to receive the sacrament of penance beforehand, 279;—otherwise, observance of the prescriptions of the Code, 272, etc.;—whether to be received prior to marriage, 385.

**Confraternities**, 709, sq.;—include superstitions explicitly condemned by Church authority, 464, sq.: 494;—to which the invocation of the saints should be added, 710.

**Religious Congregations**: should be invited by the Apostolic Vicar to assist in pastoral work, observing all due regulations, 173, 176, 177;—if necessary, new congregations should be formed from the indigenous clergy themselves, 174;—they may be erected or suppressed only according to the norms of the Code, 179, sq.;—they must be closely united with the local Ordinary, 178: see *Religiosi in Missionibus* (Religious in Mission Territories).

*Catech.-Congr.*

Page 379

--- TRANSLATION ---
[Page 382]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

Conscience and marriage, 416.
Consecration of China to the Blessed Mother of God: to be renewed annually—on which day, where, and by whom, 514;—with an added calendar notification of the date, 514;—to be renewed according to the formula as set forth in *Vota*, 17; p. 330.
Matrimonial consent: must first and foremost be entirely free and properly that of the contracting parties, 407 sq.;—this freedom is to be more carefully investigated if the bride has been raised in the groom’s household, 382, 30; see Matrimony.
COUNCIL OF ADMINISTRATION: to be established in accordance with canon 1520, and, if deemed appropriate, composed of missionaries serving as consultants, 81 sq.
COUNCIL OF MISSION or DIRECTION: to be constituted by the Ordinary from at least three members, 78;
BOTH COUNCILS: are to be consulted in matters of greater importance, 78, 81;—and promptly in certain affairs pertaining to seminaries, unless two separate assemblies of appointed delegates are convened, 664;—but both councils possess only consultative authority, 79, 81;—it is desirable in both cases that at least one consultant be of indigenous clergy, 80, 83.
Contractors, 78 sq.: see Council.
Contracts concerning temporal goods: subject to what norms regarding enforcement, 540 sq.: see Alcanto, Inscripio.
Contrition: its nature and efficacy must be most diligently explained to the faithful, 324.
Convalidation of marriage: the prescriptions of the Code are to be observed, 422 sq.
Agreement between Bishop and indigenous clergy concerning temporal goods, 130, 2º; 370.
Conversion of infidels: through Christian intermediaries, 682 sq.;—and more generally through all honest means, 705 sq.: see Infidels.
Most Sacred Heart of Jesus: manner of devotion thereto, 505.
Crucifix: to be placed before the dying, 355, 2º;—must bear attached a plenary indulgence, and is to be given to the dying for veneration, 358;—to be venerated in private homes, 504, 2º.
DIVINE WORSHIP: promoted through devout recitation of common prayers, 488;—some measure of uniformity is achieved by abolishing the *Tsi-kin* headgear, 490;
—OF THE EUCHARIST, 313 sq.: see Eucharist;
Consc.-Evang.

—IN PARTICULAR: how to be offered to the Holy Spirit, 503;—to the Passion of Christ, through the pious exercise of the Way of the Cross, 504, 1º;—to the image of Christ crucified, in private homes, 504, 2º;—to the Most Sacred Heart of Jesus, 505;—to the Virgin Mother of God, especially through devout celebration of her principal solemnities, 506;—through the recitation of the Rosary and consecration of the months of May and October, 507;—to St Joseph, on his feast days and during his designated month, 508;—to guardian angels, 509;—to the Blessed of China, 510;—to the Saints, especially through fervent communion, 512;—novel devotions are to be avoided without prior consultation with the Ordinary, 511, 1º;
—SUPERSTITIOUS PRACTICES: relating to the dead, 462 sq.;—regarding colours, etc., 491 sq.: see Superstitions.
CARE OF THE SICK: prior to Extreme Unction, 355, 1º;—after Extreme Unction: by the missionary himself, 355, 2º; by other Christians, 355, 2º;
—IN POLITICAL AFFAIRS: to be entirely avoided, 21 sq.;—reasons therefor, 22; 24;—practical means of avoidance in practice, 23;—practical consequences, 25;
—IN SECULAR MATTERS: must not be excessive, 21.
Apostolic Delegate: in accordance with canon 267, §2, possesses ordinary authority to oversee the condition of Churches, 58;—yet holds additional delegated faculties, 58;—and local Ordinaries owe him obedience, 146, 59;—appropriate faculties should be granted to him so that, without special authorisation from the Holy See, a process may be conducted concerning a marriage claimed to have been validly contracted (*rato tantum*), *Vota*, 25.
Devotions: how they are to be observed, 503 sq.;—new devotions are to be avoided, 511, 1º: see Divine Worship.
Diaries (mission records): regarding the duties of the First Commission, 33, 5º; 812;—duties of the Ordinary and others, 807 sq.
DAYS OF ABSTINENCE: see Abstinence;
—FORTUNATE DAYS from the public calendar, observed for weddings and funerals: these are not to be avoided by Christians, 478;
—FEAST DAYS obligatory under precept: which ones are prescribed by common law, 484;—throughout the entire Chinese Church, *Vota*, 14;
—DAYS OF FASTING and simultaneous abstinence: see Abstinence.
Dioceses still subject to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Propaganda Fide): their juridical status, 102.

**[Marginal Notes]**
[No marginal annotations visible]

**[Stamps]**
[No stamps or seals visible]

**[Signatures]**
[No signatures visible]

**[Archival References]**
[No archival references visible]

Page 380

--- TRANSLATION ---

[Page 383]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

Internal discipline: SCHOOLS: see Schools;
– SEMINARIES, 666 et seq.: to be maintained under the authority of the Ordinary, either by a designated body or at least with the consultation of the Mission’s advisors, 664: see Seminaries.
Dispensation regarding disparity of worship: what is to be observed concerning this, 396, 404, 405.
Matrimonial dispensations: see Marriage.
Dispensaries: may be established at lower cost and should therefore be multiplied, 847; – in these, suitable men should be appointed as overseers, and where religious women are unavailable, suitable laywomen may serve, 848: see Nosocomia (Hospitals).
Division of GOODS in the division of a Vicariate, 551 et seq.;
– of a MISSION into two Missions: how preparation should proceed, etc., 610 et seq.;
– into quasi-parishes, 92 et seq.;
– of CHINA into ecclesiastical regions, see Vows, 2.
Sacred and secular DOCUMENTS: to be preserved, 49 et seq., 124, 855;
– to be REQUIRED from candidates before admission to the Seminary, 655: see Testimony.
House for CATECHUMENS: if possible, it should be properly and formally established, 637;
– RENTED PROPERTIES: the procurator must ensure they are not used for less honourable purposes, 559, 30;
– HOUSE OF PROCURATION: even if there is also a religious house, what conditions are required for its establishment, 558;
– MISSIONARY RESIDENCES: in their construction, what should be avoided, 449, 451; what must always be observed, 448, 452; and what may be observed according to circumstances, 450, 453.

Church founded upon indigenous clergy: this foundation is of the highest importance, and thus great care must be given to laying its foundations, 17, 642; – the Church is considered sufficiently firmly established in a given place only when it can be entrusted to an indigenous clergy, 18, 643 et seq.; – but prior to this, the formation of indigenous clerics in Colleges and Seminaries must be fully completed, 645 et seq.; – hence, great attention must be devoted to fostering both clerical and religious vocations, so that the Church may be built up with its own secular and religious indigenous clergy, 647; – no other initiatives should be undertaken at the expense of weakening the Seminaries, 648.

Churches are to be regarded as houses of God, 439. Therefore, missionaries must take care that the faithful do not treat them as private dwellings, 440; – that no space beneath the church or altar be used as a storage area for profane objects, 441; – and that holy water be kept near the entrance in clean vessels, 442: see Sacristy.
Education of children: see Schools.
Bride’s residence in the groom’s household: must be prevented as far as possible, 382, 1º; – if there is imminent danger of sin, it must never be permitted, 382, 2º; – the reason why careful inquiry must be made before marriage regarding free consent, 382, 3º.

Effects of the Sacraments, 236, 1º; – particularly those of Matrimony, 419; – these must be diligently explained to the faithful, 236, 1º; 379.
Emancipation of women: entirely rejected, though the doctrine affirming the bride’s rightful liberty and the dignity of woman is upheld, 208.
Instruction on marriage: for the entire population and especially for sponsors, 379.

Eucharist:
– AS THE SACRIFICE OF THE MASS: repetition (bination), 286; – precautions to ensure the matter is absolutely certain, 291; – stipends for Masses, 297 et seq.;
– AS A SACRAMENT: the manner in which Holy Communion should be secretly conveyed to the sick, 302; – the degree of diligence and obligation with which Viaticum must be administered, 304; – likewise, the extent of effort required to promote frequent communion, 308; – regarding Paschal Communion, the whole year constitutes a suitable period for fulfilling the precept, 310;
– UNDER BOTH KINDS: how the altar should be properly adorned and prepared, 315; – where and under what safeguards the Blessed Eucharist must be reserved, 316; – rites to be observed during private exposition, 318; – various faculties, 289, 295, 302, 307.

Evangelisation: is the work of God, yet man must strive with every means and effort, 565; – through objective means, the core of which is apostolic study, 566 et seq.; – such study must inspire the worker, conscious of his own weakness, 567 et seq., – to unite himself most closely with Christ; to clothe himself in Christ’s virtues, above all His most tender charity.

Consc.-Evang.

[Margin Notes]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Signatures]
[None visible]

[Archival References]
[None visible]

Page 381

--- TRANSLATION ---

[Page 384]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOWS

[Main Text]
tem, and unyielding patience,
569 et seq.:—so that they refer nothing to their own personal advantage, 572: see Vicariate government, etc.

EXAMINATION OF CONSCIENCE BEFORE CONFESSION: the faithful should be carefully instructed in the proper manner of conducting this, 324:
—DAILY examination for clerics, 136;—for seminarians, 667.

EXAMINATION BEFORE ORDINATION: in the minor seminary, twice a year, 670, §1;—in the major seminary, at least once a year, 670, §1;—to be conducted before the Ordinary, etc., 670, §1;—and the results preserved in the archive, 670, §2;
—AFTER ORDINATION, to be undertaken by junior priests, 162 et seq.

Expulsion of clerics, 129.

SPIRITUAL EXERCISES FOR THE LAITY: regarding the timing, the summoning of participants, the preacher, and confessors, 116:
—FOR SECULAR PRIESTS: concerning daily, monthly, annual, or at least triennial exercises, 136 et seq.:—annual retreats are an opportune time for bishops to hold conferences with their clergy, 609;
—FOR SEMINARIANS: regarding daily and monthly spiritual exercises, 667.

Private exposition of the Blessed Sacrament, 318.

Purification of graves: preferably to be carried out on the day of the Commemoration of All the Faithful Departed (All Souls’ Day), 481, §1;—tolerated, however, if necessary to avoid serious harm to Christians, provided the custom is observed at the same time as non-Christians but separately from them, 481, §2;—indeed, sometimes tolerated even when performed jointly with non-Christians, if required to avert grave danger, provided Christians do not engage in any superstitious practices and necessary precautions are taken, 481, §3;—left to the prudent judgment of the Ordinary regarding how to deal with Christians who, during the cleansing of graves, perform superstitious rites, 481, §4;—and requiring more precise determination, according to local circumstances, of what practices in this matter are to be prohibited, permitted, or tolerated, 482.

Funerals: see Burial.

Extreme Unction: should be sought promptly by the faithful and administered without delay and with great diligence by the missionary, 349;—the customary practice regarding travel expenses being borne by the Christian community shall be observed, 350;—
but care must be taken to ensure assistance is also provided to the poor, 350;—and the missionary must take appropriate steps both before and after administration to ensure proper pastoral care of the sick person, 355 et seq.: see Care; Indulgence.

Faculties and privileges of Ordinaries: if they are Bishops, 70;—if they lack episcopal dignity, 71;—they may use the shorter formula for consecrating portable altars, Vows, 6;—if they are Bishops, they may be buried within their own church, Vows, 13.

Faculties granted to missionaries, upon petition to the Sacred Congregation of Propaganda Fide (P.C.S.): regarding surplices, Vows, 7;—regarding the Papal Blessing, Vows, 8;—regarding the privilege of a privileged altar, Vows, 10;—regarding the blessing of sacred furnishings, Vows, 18.

Theological degrees: see vow concerning them, Vows, 22.

Holy Days of Obligation: apart from Sundays, which days are such in China, Vows, 14.

Catholic Faith: the complete faith, together with its connected truths, is upheld by the Fathers of the P.C.S., 1 and 2;—who further emphasise to the faithful their grave obligation, where necessary, to profess the faith publicly and firmly, rather than deny it or allow a false version to go unchallenged, 4 and 5;—and always to avoid anything that might place the faith in jeopardy, 6: see Profession of Faith.

Form of celebrating marriage: what is required under common law, 411, 413, 415;—where quasi-parishes are not established, who may validly and licitly assist at marriages, 98, 107, 412;—care must be taken to avoid any superstitious practices, 414.

Pious foundations: the provisions of the Code are to be observed in regard to these, 543 et seq.

Land holdings: for the needs of the Church, 550;—for the support of the clergy, 548.

Canonical Hours: to be recited daily and in full, under grave obligation, by subdeacons, etc., 138.

Ecclesiastical habit: regulations concerning its form, 52.

Iciyum, 486: see Abstinence.

Sacred images: what is prohibited in relation to them, 513.

Image of the deceased at funerals: the prescription of the Sacred Roman Congregation (S.R.C.) must be observed, 475.

[Archival References]
Exam.-Libri

Page 382

--- TRANSLATION ---

[Page 385]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

**Immovable property**: may not be purchased by missionaries, even with their own funds, without the permission of the Ordinary, 159.

**Matrimonial impediments**: in general, 390 sq.; — impedientia, 398; — dirimentia, 399 sq.

**Ministry, Apostolic**: its principal obstacles are preoccupation with political and secular affairs, 21 sq.; — clerical incontinence, 160; — intemperance, 161, etc.

**Incardination of clergy**, 129.

**Incontinence**: nothing harms the faithful and the missionary more gravely, 160 sq.

**Plenary indulgence at the point of death**: in how many ways it may be obtained by the faithful in immediate danger of death, 357 sq.

**Indulgences**: the manner in which they should be explained to the faithful, 340; — whether priests may lawfully grant them without confession, 347; — regarding the faculties possessed by Apostolic Vicars concerning indulgences, 341; 343; 345.

**Indults granted by the Holy See**: after the promulgation of *Praedicate Evangelium* (*P.C.S.*), they remain fully valid according to canon 4, 13.

**Infidels**: IN GENERAL, must be sought out through difficult and arduous means and brought to the faith, 705, 706; — no possible means should be omitted, 707; — SPECIFICALLY, they should be pursued through the continuous effort of the Apostolic Vicar, 578; — through fervent, humble, persevering, and communal prayer, 687; — thus also through the “Apostolate of Prayer”, 687; — likewise through the “Association of Masses…”, 687; — through the missionary’s own preaching, 624 sq.; — and, if preaching to infidels is not yet possible, by receiving them kindly and respectfully when they come, 693, 708; — through the constant work of earlier Christians, 229, and of pious associations, 199; — similarly through the efforts of all Christians, especially those of good standing, 682 sq., 686; — through the good example of missionaries and Christians, 688: see *Evangelization*.

**Visitation and care of the sick**, 354 sq.: see *Extreme Unction; Care*.

**Inquiry regarding free status, etc.**: see *Marriage*.

**Registration**: of private baptisms, 245; — of solemn baptism, 268 sq.; — of confirmation, 283; — of ordination, 378; — of matrimonial dispensations, 395; — of marriage, 415; — of acquisition of temporal goods through contracts, 540 sq.: see *Parochial Registers*.

**Institutions of charity**: demonstrate the supernatural love for the poor within the Church, 827; — aim to ensure that the soul is cared for through attention to the body, 828; — therefore ought to be promoted by missionaries, 827; — provided always that the right to preach the Gospel retains primacy, 828; — if entrusted to a religious congregation, they should be maintained, as far as possible, at the expense of that congregation, 830; — and sisters dedicating their service to these institutions should diligently study the Chinese language, 831: see *Hospitals*, etc.

**Interpretation of decrees of *Praedicate Evangelium*** (*P.C.S.*), 14 sq.

**Saint Joseph**: how he should be venerated, 508.

**Oath concerning Chinese Rites**:
— by whom it must be taken, 26;
— before whom it should be administered, 26;
— must be forwarded to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide), 26;
— must be strictly observed, 28;
— is no longer enforced under penalties, 27;
— IN ECCLESIASTICAL TRIALS: less effective than elsewhere in establishing the truth, compared to sworn testimony (*vota*), 25;
— must precede ordination to a Mission title, 369.

**Jurisdiction**: where quasi-parishes have not been established, jurisdiction in internal forum matters is delegated, 326; — what kind of jurisdiction applies outside one’s proper Vicariate: for hearing confessions, 326; — for other ministries, 326; — cases in which it should be denied, 167: see *Confessors*, *Chinese Language*.

**K'o-t'ow** (kowtow): before missionaries, 54; — before ancestral tablets of the deceased, 472, 70; 474, etc.

**Readings**: particularly beneficial during periods of spiritual retreat, 142.

**Particular laws**: are not abrogated unless they are genuinely contrary to the prescriptions of *Praedicate Evangelium* (*P.C.S.*), 13.

**Historical register of events in the Mission worthy of record**: must be compiled, 124;
— **Common prayers**: to be composed by the Third Committee, 39 sq.

**Apologist texts** (*Libri Apologetici*), 807 sq.: see *Apologetics*, etc.
— **Parochial registers**: must be compiled and preserved

Page 383

--- TRANSLATION ---
[Page 386]
**[Main Text]**
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND VOTES

and transmitting them to successors according to the norm of canon 470 and other canons, 120 sq.,
– PROHIBITED MATTERS, 817 sq.: see Prohibition:
– WRITING AND DISSEMINATING by the First Commission, 30 sq.; 812.

Chinese Language: To be learned with the greatest diligence by MISSIONARIES arriving in China, 166; – for at least one year, under a designated teacher, 166; – if possible, for a second year, “under the instruction of an experienced missionary”, provided that pastoral care is still maintained during this period, 166; – by those deemed most suitable, for a longer duration where circumstances permit, 166; – ecclesiastical jurisdiction shall not be granted except to those who, having been properly examined, are found competent “to carry out sacred ministries fruitfully”, 167;
– To be learned by SISTERS engaged in charitable institutions, for one year, free from duties that hinder study, 831.

Sacred Places: which places qualify as such, 438.

Place: for administering baptism, 263 sq.;
– for administering confirmation, 281; – for celebrating Mass, 296; – for distributing Holy Communion, 312; – for safeguarding the Most Holy Eucharist, 313 sq.; – for receiving sacramental confession, 337 sq.; – for declaring an altar privileged, 344 sq.; – for storing sacred oils, 240 sq.; – for ordinations, 377; – for celebrating marriage, 417 sq.; – for ecclesiastical burial, 456 sq.; – for renewing the consecration of churches to the Blessed Virgin Mary, 514; – for holding public conferences, 626, 767; – for instructing catechumens, 637; – for conversing with women, 732; – for establishing schools of major importance, 768: primary schools, 796; secondary schools, 797; normal schools, 798; – for founding a printing press, 826; – for erecting a hospital, 844; dispensaries, 847; – for constituting a tribunal of second instance, Votes, 26.

Ecclesiastical Teaching: independent of any civil authority, 20.

Teachers IN SCHOOLS: guidelines concerning Catholics, 779; – concerning non-Catholics, 780;
– concerning those belonging to another Vicariate, 781;

IN THE MAJOR SEMINARY: all other things being equal, whom should be preferred, 675, 10; – where possible, care should be taken that there be four, 675, 30; – if they teach philosophy or theology, they must follow St Thomas [Aquinas], 675, 20.

Manual of Prayers drawn from the Sacred Liturgy: to be compiled by the Third Commission, 45.

Mary, Mother of God and our Mother: to be venerated with tender devotion, 506, 507; – regarding the consecration of churches, 514; p. 330.

Marriage: to be explained to the faithful according to canon 1018, and directly to the spouses themselves according to canon 1033, 379;
– PREPARATION at liberty and remotely through betrothal, which must be freely entered into, 381; – betrothals arranged by parents are reprobated: for infant children; for minors who have reached puberty but are unaware; for those of age but not consenting, 381, 10 and 20; – missionaries are likewise censured who untimely involve themselves in matters of betrothal and marriage, 381, 30; – or indiscriminately advise dissolution of betrothals solely on the pretext that the bride wishes to preserve her virginity, 381, 40; – or readily grant permission to girls wishing to dissolve merely civil engagements: such missionaries should also be reminded that legal action may arise from such cases, potentially requiring compensation for damages, 381, 50;
– PREPARATION through harmful custom involving the education of the bride in the groom’s household, thereby impeding her freedom as far as possible, 382, 10; – such practice must never be permitted when there exists proximate occasion for sin, 382, 20; – special care must be taken at the time of marriage to ensure that a girl thus raised gives her consent freely, 382, 30;
– NEARER PREPARATION, and by precept, through inquiry conducted by the missionary, who therefore has a duty to give protective warnings regarding future marriages, 384; – likewise, where customary, through banns, which, where not currently observed, should be introduced if possible, 386; – again, by obtaining permission from the Ordinary, in cases involving irregular unions, 388;
– IMMEDIATE PREPARATION, if necessary, through dispensations concerning impediments, 390; – such dispensations to be granted by the missionary only after thorough knowledge of the case and careful observance of the limits of delegated authority, 392; – and in writing, if granted for the external forum, 394; – bearing in mind canon 1053 reserving certain matters exclusively to the Holy See, 396; –

Page 384

--- TRANSLATION ---

[Page 387]

[Main Text]
NUMBERS INDICATED, BUT NOT PAGES

— Preparation for marriage considered virtual, as under old law, in cases of dispensation for disparity of cult, 396;
— Age calculated according to the solar year..., 400;
— Most diligent inquiry into the status of catechumens conducted prior to baptism..., 402;
— Where dispensation from disparity of cult is granted, observance of the decree of the S.C.S.O. of 12 June 1912 must be maintained; for China, dispensation permitted if the woman is unbaptised, subject to more lenient regulations concerning safeguards once the marriage has been contracted, 404, 405;
— Thus prepared, marriage must be entered into with full freedom, 408;
— Eradication, to the best of one’s ability, of the harmful parental custom whereby girls are effectively sold, often at the highest price obtainable, 409;
— Presence of a missionary required; who, unless functioning as quasi-parish priest, may validly and licitly assist only with general permission granted by the Ordinary, 98, 107, 412;
— Careful avoidance, even in marriages between parties of different religious cults, of any superstitious practices whatsoever, 414;
— In places where there are no public oratories, blessing may be given in private dwellings, 418;
— Annulment improperly referred to as dissolution, which often may be declared in accordance with canon 1990, 425.

Trade (Mercatura): To be avoided by clerics in China, particularly in accordance with canon 142 and special considerations, 157 sq.;
— Not to be resumed in our technical schools of manual arts, nor consequently in orphanages, 843.

Private ministers of baptism: Who laypersons may first be appointed, 196; 226;
— Their duties to be diligently carried out during the annual visitation by the missionary, 115;
See also Baptism.

Mass, 285 sq.: See Eucharist.

Mission *quae libet* (any mission): Having a twofold purpose, namely, that infidels be evangelised and that a Church composed of indigenous clergy be established, 17;
— Hence its connection with apostolic vicariates, 18 sq.;
— As an annual visitation, 111 sq.: See Visitations.

Missionaries: In the broad sense, this term includes, unless otherwise specified, even indigenous priests, 90;
— Such priests are equal in all respects to missionaries in the strict sense, 91;
— In the strict sense, priests sent directly or indirectly by the Apostolic See to China, 89;
— And thus distinct from the indigenous clergy, 90;
— Regardless of sense, their duty is: to renounce care for secular and political affairs, so that the universality (catholicity) of the Church may clearly shine forth, 21 sq.;
— Not to interfere untimely in matters concerning betrothals and marriages, 381, 39 sq.;
— To foster the seed of clerical vocation among children, 110;
— Again, regardless of interpretation, they are divided into *quasi-parochi* (quasi-parish priests), who govern quasi-parishes, 106;
— And missionaries who, not being quasi-parish priests, are regarded as co-operators of the Apostolic Vicar, 98, 107;
— They receive confessions by delegated jurisdiction, 326;
— With general permission granted by the Ordinary, they may validly and licitly witness marriages, 98, 107, 412.

Annual missions, 111 sq.: See Visitations;
— New missions: to be carefully prepared, 610 sq.: See Preparation.

Superiors in seminaries, 660 sq.; 668 sq.: See Seminaries.

Modernist errors: Temporary measures prescribed against them, 8, 40.

Nuns (Moniales): This term applies to religious whose vows are in fact, or at least by institute, solemn, 189;
— In accordance with canon 580, § 3, they may alter the arrangement by which, prior to the profession of simple vows, they disposed of the administration of their goods as they wished, 190;
— They must observe the prescriptions of canon 1267 regarding custody of the Holy Eucharist, 191;
— And, if their vows are solemn, they must observe papal enclosure (clausura papalis), 192.

Monuments to be preserved: If sacred, see canons 49 sq.; 855;
— Indeed, even if profane, 51.

Financial penalties: Must not be imposed without consultation with the Ordinary or his delegate, 712.

Sacred music, 522: See Chant.

Museums composed of profane and sacred antiquities: The proposal to establish such institutions in China is commended, 5.

Name of the Catholic religion: The officially approved Chinese term is "Tien Chu Kiao", 25, 10;
— Other names are not rejected if they refer to essential attributes of the Church, 25, 10.

Latin names: To be distinguished from Chinese prayers, Ling.-Nom.

[Marginal Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 385

--- TRANSLATION INTO MODERN UK ACADEMIC ENGLISH ---
[Page 388]
**ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS**

[Main Text]

**CHURCHES, TERTIARY CONGREGATIONS AND ORDINARIES**: excluded from certain rights and responsibilities, 47;
— **CHINESE PLACE-NAMES**: to be written using Latin letters according to the "romanisation" system adopted by postal authorities, 29;
— **MISSION STATIONS**: normally to bear the exact names of episcopal sees; see *Vota*, 3;
— **OTHER USES** (of church names): to be affixed to the façades of churches; used for mission houses; inscribed at the head of letters, etc., 25.2, sqq.;
— **SAINTS’ NAMES** in Chinese language, 47.

**CATHOLIC HOSPITALS**: of such great utility that one should be established, if possible, in each vicariate, 844; — where religious sisters are unavailable, hospitals may be entrusted either to widows or to virgins of proven virtue, provided they are competent to care for Black patients, 845; — unless there are serious objections, catechists should learn some elements of medical practice within these institutions, 845;
— **PUBLIC HOSPITALS**: where feasible, should have religious sisters in attendance, 846; — at the very least, missionaries and catechists must have free access, 846; see also *Dispensaria*.

**OPIUM**: In China, its abuse is extremely grave and must be eradicated by all means, 431; — due to widespread misuse, the cultivation, trade, and use of opium are prohibited, 432; — however, medicinal use may be permitted under strict safeguards and solely for individuals with a genuine medical need, 433; — lay Catholics who cultivate opium unwillingly and solely to avoid severe financial loss may be absolved, 434 and 437; — likewise, a woman whose husband and sons cultivate opium may be absolved, but she must be exhorted to dissuade them from continuing this practice, 435; — Christians who lease land from non-Christians need not be troubled if they foresee opium cultivation on such land, provided they do not themselves accept payment in opium, 436.

**MENTAL PRAYER**: to be practised daily by priests, 136; — and by seminarians, 666;
— **FOR THE ROMAN PONTIFF**: strongly recommended to the faithful, 56;
— **VOCAL OR MENTAL PRAYER**, to be performed before administering confessions, 321; — and prior to dispensing the sacraments, 234, sqq.;
— **HIGHLY BENEFICIAL** for converting unbelievers, 617, sqq.

**ORATORIES**, as defined in the Code, 445.

**ORDINARIES OF LOCALITIES**: their powers and duties, 70, sqq.: — they are required to appoint a Pro-Vicar, 72, sqq.; — may appoint a Delegated Vicar, 76, sqq.; — are bound to establish a Mission Council, 78, sqq.; — and an Administration Council, 81, sqq.; — must set up a diocesan archive, 84; — should consider dividing the vicariate into quasi-parishes, 92, sqq., 103; — must draw up equitable statutes concerning the economic status of the secular clergy, 130.2; — are responsible for ensuring new missions are prepared, 610; — and must assist their Christian communities through visitations and pastoral letters, 579, sqq., etc.; see also *Vicariatus regimen* (Governance of the Vicariate).

**ORDINATION**:
— to be **CAREFULLY PREPARED** in the seminary through a prolonged period of probation, 373; — and, additionally, at the prudent discretion of the Ordinary, through a period of external probation outside the seminary, 373;
— to be conferred **ONLY ON THOSE WHO ARE FIT**, 360; — the faithful should be asked shortly before ordination to pray for the Bishop ordaining and for those being ordained, 360; — special faculties should be granted as necessary, 365, 367, 376; — while otherwise observing all canonical prescriptions, 361, sqq.;
— to be **RECEIVED** with great humility, especially if it is sacred ordination, 363; — after candidates have sworn an oath of commitment to missionary service, 369; — and, in the case of indigenous clergy, after clarification regarding conditions affecting their temporal status within the vicariate, 370.

**ORGAN**: may not be played by a Catholic in heretical temples, 529; — may, under certain conditions, be played by a non-Catholic in Catholic churches, 529; see also *Cantus* (Chant).

**ORPHANAGES**:
— to be entrusted primarily to religious congregations whose specific mission is the education of children, 833;
— to **CONSIST SOLELY OF ORPHANS**, and not, without consultation with the Ordinary, to include women or girls seeking long-term shelter, 839;
— to be **ADMINISTERED** so as to ensure education: all children in Christian doctrine and piety, and, according to ability, in literacy, 834; — those less suited to academic learning, in manual trades, 836; — those more capable, according to a plan that prepares them for higher duties, 835.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 386

--- TRANSLATION ---
[Page 389]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

—Adoptions may proceed, provided that proper safeguards are observed, §838;
—The practice is to be encouraged when girls marry into families that are genuinely Christian and not excessively impoverished, for such marriages contribute to the spiritual and bodily well-being of the individuals involved, §837, 20.

**Godparents**: in baptism, §§258 et seq.; — in confirmation, §282.
**Penalties**: which are to be imposed by the Ordinary, §§858 et seq.; — which have been abrogated, §860; — which remain in force, §861.
**Penance (Sacrament)**: The minister must possess *dotes* (spiritual and moral qualities), and numerous ones at that, for the sacrament to be validly administered, §320; — above all, knowledge, prudence, and personal holiness of life, §320; — continual study of moral theology, §321; — a consistent practice of allowing the faithful full freedom to choose another confessor, §322; — diligence in instructing the faithful on all matters conducive to the fruitful reception of the sacrament, §324; — fervent prayer before hearing confessions, §321;
— requires *jurisdiction*, §326; — which, in the case of missionaries, unless they hold quasi-parochial status, must be delegated, §326; — yet such missionaries may, throughout China, hear the confessions of priests, §326; — and, within a neighbouring mission, if summoned for an invalid, may hear the confessions of all the faithful, §326;
— the sacrament must be administered without refusal to those who reasonably and gravely request it from those having pastoral care, §330: — with due regard for reserved cases, which ought to be few in number and established solely for reasons of utility, §332; — without discrimination among persons, meaning that, except for grave cause, itinerant or foreign individuals should not be required to produce proof of baptism, §335; — but with appropriate precautions, especially when hearing the confessions of women, girls, and boys, §338.
**Public penances**: must not be imposed without the consultation of the Ordinary or his delegate, §712.
**Polygamists prior to baptism**: may be baptised together with a second or subsequent wife, "being further granted the faculty to remain in the same marriage as though legitimate, absolutely and without requiring the consent of the first wife", *Vota*, 12.
**Precedence**: governed by canon 106, §53.
**Commandments of God and of the Church**: in China, these are particularly urgent, so that unbelievers may be given good example and the efficacy of the Christian religion may be demonstrated, §430.
**Preaching of the divine word**: In general, holds the foremost place among the means for preserving and propagating the faith, §617; — indeed, it is altogether necessary, §621; — yet it ought to be accompanied by fervent and continuous prayer, §§617 et seq.; — should occur not only through missionary assistants, §§619 et seq.; — but frequently and directly through the missionary himself, not merely when opportunity arises incidentally, but actively sought, §§619 et seq.; — and should also be directed towards unbelievers, §621:

TO ADDRESS UNBELIEVERS: must not be combined with methods that compel adherence to the faith, §624; — its strength and effectiveness should be enhanced through illuminative examples, §625; — where supplementary instruction is offered, it should be conducted by suitable persons through public conferences, §626; — but not outdoors, without the permission of superiors, §626; — should contrast the unity of the Catholic Church against the multitude of sects, §627; — should exhibit simplicity of manner, §628, 2º; — may include, if necessary, the use of certain adapted books, §628, 2º; — should be prepared through private conversations marked by kindness toward pagans and the due respect shown to them, §§625, 628, 1º;

TO ADDRESS THE FAITHFUL: should primarily aim to instruct believers in matters of faith and conduct, §630; — not merely serve to censure their faults almost exclusively, §630; — should also promote peaceful coexistence between Christians and pagans, §629; — and encourage Christians to provide good example, §629; — for these reasons, preachers must prepare themselves with great diligence, §631: see *Catechesis*.

**Preparation of new missions**: highly commendable, §610; — if necessary, supported by introducing new religious families into the Vicariate, §§610 et seq.; — when mature, proposed to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (*S. C. de Propaganda Fide*), with the requisite particulars indicated, §613; — taking into account the boundaries of civil administration, §614; — in cases of doubt concerning the limits of a new mission following a division, the Holy See should be consulted, §616: see *Division*;
— **of preaching**, §631: see *Preaching*.

**Common prayers in church**: which—
Nosoc.-Pray.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 387

--- TRANSLATION ---
[Page 390]
**[Main Text]**
what they are, 45;—what they ought to be,
45, sq.; — regarding the duties of the third
Committee, 39, sq.;—to be recited devoutly,
488;
—COMMON PRAYERS IN THE FAMILY: their use
should be introduced or strengthened, 115.
Presbytery, 448, sq.: see *Domus*.
First Synod of China: convocation, 9;—its binding force after recognition and promulgation, effective for six months from the date of promulgation, 10; — subject matter, 11;—sources of the decrees, 12; — what it abrogates and what it leaves intact, 13;—interpretation, 14, 15; — norm for action when there is no specific directive on a given matter, 16: see Synods.
Parish Wardens (*Prl ores*) of Christian communities: those so designated are Christians who, under the authority of the missionary, act as guardians, overseers, and quasi-heads of a particular Christian community, 223;—they are to inscribe names in the register of the community, including not only the baptised but also catechumens, 225;—on Sundays and holy days of obligation, they shall summon Christians to church, 224;—during the annual visitation, they shall exhort all to receive the sacraments, 225;—in the absence of the missionary, they may administer baptism as required, 226;—and, if possible, in the presence of two witnesses, 226;—they must inform the missionary of any baptisms administered by them, as well as of all matters relating to marriages soon to be celebrated, 226;—they shall visit and comfort the seriously ill, ensuring that the missionary is summoned without delay, 227;—they shall ensure that funerals are conducted entirely in accordance with Christian practice, 228; — they must not neglect non-believers, 229;—if circumstances permit, they should convene people for spiritual exercises, 230.
Sacred Processions: definition and classification, 515;—the proper observance of these, 515; — the faithful should be timely reminded about them, 516;—they should proceed in an orderly manner, 517.
Process leading to Beatification: investigations concerning martyrs and Servants of God should be initiated at the appropriate time, 851; — such a process must establish clearly the reputation for holiness, 852; — writings collected and submitted to the Ordinary, together with those of or concerning the Servants of God, 855;
—PRIOR TO A DECLARATION OF NULLITY OF MARRIAGE: in China, care should be taken, and every effort made where possible to avoid such proceedings, 849;—the case must be conducted before a single judge, Vota, 25;—for appeal, a tribunal shall be established in China, Vota, 26; p. 287;
—REGARDING CASES OF RATO TANTUM: may be initiated without the faculty of the Holy See, "provided the Apostolic Delegate is granted suitable faculties", Vota, 25.
House procurations, 558: see Procurators.
Procurators: without the approval of the Holy See and the written consent of the Ordinary, they may not establish a house which is simultaneously a religious residence, 558;—they must diligently and prudently oversee the management of property, 559, 1°; — they shall conduct themselves in a manner consistent with their office, and ensure that houses they lease are not used for disreputable purposes, 559, 2° and 3°; — at prescribed times, they shall faithfully render accounts to the competent Superior, 560; — they must not allow Christians to misuse the name of the Mission for personal gain, etc., 561;—without express permission, they must not burden the Mission with foreign debt, 563;—they shall employ effective means to preserve a genuinely priestly spirit, 564;—for alienating property exceeding the value of fifteen thousand Chinese dollars, they must seek permission from the Holy See, Vota, 19.
Profession of the Catholic Faith: in China, by whom it must be made, 8.
Prohibition of Books: applies also to those works deemed dangerous which, while treating of religion, employ a false criterion in regard to all religions alike, 824.
Promulgation: necessary for the decrees of the Sacred Congregation to have legal force, 10; — actually carried out by the Apostolic Delegate, p. 20.
PROSTRATIONS BEFORE MISSIONARIES: abolished, except for the customary gesture of kneeling to kiss the Bishop’s ring, 54;
—SUPERSTITIOUS PROSTRATIONS, 472, 5° and 7°; 477,
494.
"Protectorate": denotes those laws which recognise the right of protection over Catholics by other nations, 25, 5°; — these laws must be observed by all, no less than others, 25, 5°; — questions relating to such protectorates reserved to the supreme judgment of the Holy See, 25, 5°.
Pro-Vicar: by whom and when he should be appointed, 72;—while the Apostolic Vicar is still living, what he may not do, 72;—after the death of the Apostolic Vicar, what he may do, 72; upon assuming the governance of the Vicariate, what his duties are, 72; 75;—if designated

Page 388

--- TRANSLATION ---
[Page 391]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES

Whether or not this has occurred, see senior, 73, sq.
Matrimonial publications, 386: see Matrimony.

Quasi-parishes: quasi-parochial clergy are to be considered equivalent to parish priests in respect of all rights and obligations pertaining to parochial ministry, 106, 108;
—subject, however, to the provisions of canon 306 concerning lesser matters, 108;—hence it is necessary that canons 1095 and 1096 be observed, 98; 412;
—they lack specific authority regarding children who show signs of a clerical vocation, 110: see Quasi-parochial clergy.

Quasi-parishes: whether such are to be established in China, 92, sq.; 103; —the manner in which they are to be erected, 95;—after erection, what consequent rights and responsibilities they entail, 97, sq.: see Quasi-parish.

Economic administration OF THE SECULAR CLERGY, 130, sq.; 547, sq.: see Secular Clergy;
—REVENUES DERIVING FROM ANY ASSOCIATION: missionaries must not assume these into their own hands, 205;
—REVENUES DUE TO THE LAWFUL SUPERIOR: procurators must not neglect remittance, 560;
—concerning missionaries, 126, sq.;
—REVENUES ARISING FROM GUARANTEES PROVIDED ON BEHALF OF ANOTHER: prohibited without prior consultation with the Ordinary, 170;
—WHERE SCHOOLS ARE CONCERNED, 785, sq.:—regarding seminaries, 664: see Report.
Monthly retreats: strongly recommended for seminarians, 667;—and for secular priests, 141.

Rector of a Seminary: must oversee internal discipline, 668;—must receive students’ confessions only according to the norm of canon 891, 663;—should, if possible, hold regular meetings with rectors of other seminaries within the same region, 665.

Governance of schools, 758, sq.:—of seminaries, 666, sq.; —of vicariates in general, 674, sq.: see Vicariate.
Ecclesiastical regions: in accordance with the new territorial division, see Vota, 2.

Report TO THE APOSTOLIC SEE: to be submitted by the Ordinary, 67, sq.:—regarding the quinquennial report, 67;—regarding the annual report, 68;—when a quinquennial report is submitted, it should coincide with the ad limina visit, 69;
—TO THE ORDINARY: to be submitted annually by each missionary, 126;
—this report must be twofold: one spiritual, concerning the state of souls; the other temporal, concerning temporal goods, 126, sq.: see Economic Administration.
Relations WITH OTHER MISSIONS: founded upon the bond of fraternal charity, 689, sq.;—nurtured through mutual assistance, especially hospitality; mutual silence regarding faults of others; care being taken that no books offensive to fraternal charity are distributed, 691;—all actions to conform to the precepts of the Apostles, 692;
—WITH CIVIL AUTHORITIES: relations should reflect urbanity and friendship, 697, sq.; 699;—however, missionaries: must not bring cases before Chinese civil authorities without the Bishop’s permission, 697;—indeed, they must not approach foreign authorities without the same licence, and must first exhaust all means of resolving matters with Chinese civil authorities, 700;
—WITH NON-BELIEVERS: such relations as to reject error while respecting persons, 709, sq.: see Infidels;
—WITH MINISTERS OF HERETICAL COMMUNIONS: relations should not, as regards missionaries, be overly close, 704;—the faithful are to be discouraged from attending services led by heretical ministers, even in secular settings, 701;—charity always preserved, and prudence exercised, 704;
—WITH WOMEN: such relations as to ensure that missionaries cohabit with no woman, 730;—in necessary conversations, appropriate precautions must be taken to avoid even the appearance of evil, 732;—no physical connection permitted between the mission house and any house of virgins or other women, whether via the missionary’s residence, garden, or church, 733;
—WITH ALL THE FAITHFUL: missionaries should strive to know their flock, avoiding, however, excessive or indiscreet inquiry, 711;—without consulting the Ordinary, they must not impose public penances or excessive monetary penalties, 712;—they must not refuse to hear the confession of those publicly unworthy of absolution, 712;—they should avoid excessive credulity, 713; undue familiarity, 714; excessive severity, 715; and anything proceeding from hatred, revenge, or an inordinate desire to instil fear, 717;—yet equally, they must guard against an excessive leniency that tolerates all things, 718;—they must not readily involve themselves, even when requested, in disputes among the faithful, 720, sq.:—unless specifically delegated by the Ordinary, they must not refer any matter—even those directly and clearly concerning religion—to external tribunals, 724, sq.;—on external matters in

Prec.-Relat.

[Marginal Notes]
[Top left margin] [ILLEGIBLE: ~3 characters]
[Right margin, adjacent to text "Relatio AD APOSTOLICAM SEDEM"] [UNCLEAR: possible mark or number]

[Seals]
[Not identified in image]

[Signatures]
[Not identified in image]

[Archival References]
[Not identified in image]

Page 389

--- TRANSLATION ---
[Page 392]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS

[Main Text]
Sinens: take diligent care, 741 et seq.:
– WITH THE CHINESE GENERALLY: missionaries must give no offence to anyone, 694; – accordingly, they should not criticise institutions which are not manifestly evil, 694; – they must not publicly denounce, verbally or in writing, the failings of the Chinese people, 694; – they should reprove bad customs in such a way as to show that their actions are guided by sincere charity, 694; – they must not attribute the faults of a few to the entire population, 696; – they may not write about Chinese affairs in periodicals without express permission from their proper Ordinary, 694; – careless words or actions must never become a cause for the missions to be held in hatred, 696;
– WITH CHINESE PERSONS LIVING OUTSIDE CHINA: if they are Catholics, see 734 et seq.; – if they are non-Catholics, see 739 et seq.

Religious women: on the considerable utility of religious women in the missions, 187 et seq.: see Religious.

Religious, IN GENERAL: they should be supported by the Bishops of mission territories, 173; – where a religious institute is established in a mission, it may admit indigenous candidates who demonstrate a clear vocation, 175; – if possible, clerical indigenous members should be formed into a society resembling a diocesan congregation, 174; – where religious are not yet present in a mission, they should be invited as needed and with the approval of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide), 176; – they themselves must be “one heart and one soul” with the Ordinary and the missionaries, 178;
– REGARDING THEIR RELATIONSHIP TO THE LOCAL ORDINARY: if they are of pontifical right, they depend both upon the Apostolic Vicar and upon their own religious Superior, each having distinct responsibilities, 181; – if they are of diocesan right, they are entirely subject to the local Ordinary, 182; – they are bound to prove any exemptions or privileges they claim, 184; – what applies if they also serve as parish priests, see 185.

Residence: how missionaries are to observe residence requirements, excepting feast days which the local Ordinary may grant, 117 et seq.

Missionary residences: wherever possible, these should be arranged so that missionaries can visit one another at least once a month, 101: see Residential Houses.

Roman Pontiff: by his own ordinary power, he has authority over all peoples for evangelisation, 55; – he is to be held in high esteem by missionaries and, through their efforts, by all Christians, 56; – frequent prayer should be offered for him, 56; – he alone has jurisdiction over matters relating to “protectorates”, 25, §5.

Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Prop. Fide): its decrees must be observed in governing the missions in China, 57; – issued an Instruction on matrimonial cases in 1929, pp. 287 et seq.

Sacraments, in general: to be administered in a state of grace, with right intention and after a brief preparatory prayer, 234 et seq.; – rites prescribed in liturgical books must be observed, and missionaries should frequently review these texts, 239; – sacraments should be explained to the faithful so that they understand their fruits, the dispositions required to receive them fruitfully, and the significance of ceremonial actions, 236; – both men and women should be instructed in proper ecclesiastical behaviour according to local custom, 236 et seq.; – particular care must be taken regarding sacramental matter, especially holy oil kept in the home, which must be treated reverently, 241.

Sacramentals, and especially blessed water: these should be commended to the faithful through teaching and above all by personal example, 426 et seq.

Sacristy: idle conversation must be avoided there by all, 443.

Schools, in general:
– AT ALL TIMES, if Catholic, schools yield a fourfold benefit, even if only a few of their pagan pupils convert, 748;
– IN OUR OWN TIME, when educational methods are undergoing widespread change, schools are of even greater importance, lest such changes turn against us, 749;
– THEREFORE, they should, according to our means, be multiplied and established as perfectly as possible, so as to effectively counteract unsound educational institutions, 748; 756 et seq.;
– THAT THEY MAY BE ESTABLISHED AS PERFECTLY AS POSSIBLE, the following are the principal means: wherever feasible, schools should be located near the missionary’s residence, under his direction, 763; – higher-level schools should be founded in larger Christian communities, 768; – instruction in Christian doctrine should be mandatory and specific for Catholic pupils, while remaining optional for non-Christian pupils, 761 et seq.; – instruction should be given by a priest or, at minimum, by a Catholic teacher, 766; – the missionary must ensure that all children attend at least catechetical classes, 764; – he himself should visit the schools as frequently as possible, 765; – where practicable, an inspector for all schools within the Vicariate should be appointed, 762.

[Signatures]
Relat.-Semin.

[Archival References]
[None visible]

[Stamps]
[None visible]

[Marginal Annotations]
[None visible]

Page 390

--- TRANSLATION ---

[Page 393]

[Main Text]
NUMBERS ARE INDICATED BUT NOT PAGES
—regarding whether libraries attached to institutions should be maintained for the circulation of books, see no. 767;
—likewise, large halls should be provided for holding conferences in the presence of parents, no. 767;
—even if formal recognition by the Government is not sought, its curricular programme should, as far as possible, be observed, nos. 782 et seq.;
—in cases of genuine necessity only, non-Catholic teachers may be employed, nos. 779 et seq.;
—a newly arrived missionary must not alter arrangements established by his predecessors and approved by the Ordinary, without the latter’s permission, no. 764;
—Christians should be exhorted not to neglect contributing assistance toward the foundation and support of Catholic schools, nos. 785 et seq.: see *Alumni*, etc.

SCHOOLS IN PARTICULAR:
CATECHETICAL SCHOOLS: these are institutions where children are primarily instructed in Christian doctrine and prayer, no. 790;
—hence they serve as an effective instrument for preserving the faith, no. 791;
—but care must be taken that children understand the meaning behind the words they recite, no. 792;
—in addition, some basic literary instruction should be included, so that children of the faithful do not resort to attending schools run by non-Christian teachers, no. 793;
—if parents are unable or unwilling to teach the catechism and prayers to their children, they are under strict obligation to send their sons and daughters to such schools, no. 794;
—on the reading of Latin texts and liturgical chant, see no. 795;

CATECHIST TRAINING SCHOOLS: distinct from normal schools, these are institutions dedicated to the formation of competent catechists, no. 802;
—given their great importance, they should be actively supported, no. 803;
—but admission should be granted only to suitable candidates, no. 804;
—and they should be trained thoroughly so as to be well-prepared both for teaching Christian doctrine through word and example, and for refuting common errors held by non-Christians, no. 805;
—separate institutions should exist for men and for women, no. 806;

VARIOUS GRADES within the same Mission: in each Vicariate, alongside the multiplication of primary schools, at least one secondary (or middle) school should be established, if feasible, nos. 796 et seq.;

MIXED SCHOOLS: that is, either for young boys and girls together, no. 770;
—or for Catholics and non-Christians, provided they are kept separate, nos. 771, 773;

NORMAL SCHOOLS: these are institutions for the training of teachers, no. 798;
—they should be established near primary schools, no. 800;
—if possible, care should be taken to ensure that the Government grants a recognised teaching diploma, no. 799;

PAGAN SCHOOLS: where schools of the same level as Catholic schools are operated by non-Christians, attendance by Christians is entirely prohibited, no. 772;
—the same applies to schools run by non-Catholic baptisers, no. 772: see *Alumni*.

TECHNICAL SCHOOLS: these aim to train both artisans and master craftsmen in manual arts, no. 840;
—non-Christians may be admitted, subject to due caution, no. 841;
—care must be taken that a suitable instructor teaches Christian doctrine and all necessary prayers, no. 842;
—as regards commerce practised within these schools, missionaries may rest assured: it is not prohibited under canon 142, no. 843.

Second Marriages, no. 424.

SEMINARIES IN GENERAL: there should be TWO types, namely minor and major seminaries, no. 652;
—persons who may not be admitted without prior consultation with the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de Propaganda Fide), no. 653;
—efforts should be made to ensure that candidates also include sons from more reputable families, no. 654;
—documents required prior to admission, no. 655;
—each seminary must have written statutes approved by the Ordinary, governing both seminarians and those responsible for their formation, no. 658;
—likewise, the curriculum, textbooks, and authors must be determined by the Ordinary, no. 659;
—on the question of whether the Superior of the Seminary may hear the confessions of seminarians, no. 663;
—for matters of discipline and administration of temporal goods, the Ordinary should employ his own advisors, no. 664;
—on meetings of rectors from seminaries within the same region, no. 665;
—on internal discipline, nos. 666 et seq.;
—on annual examinations, nos. 670 et seq.

MINOR SEMINARY: other things being equal, preference in appointment to the teaching office should be given to those who hold a doctoral degree, no. 675, §1;
—professors should follow the method, doctrine, and principles of St Thomas [Aquinas], no. 675, §2;
—if possible, there should be four professors in number, no. 675, §3;
—on students residing outside the seminary, no. 676;
—on parents of students, no. 677;
—on benefactors, no. 678;
—under what circumstances students should be transferred to another seminary, no. 680.

MINOR SEMINARY: the course of studies, as regards duration, shall be defined by the local Ordinary, no. 671;

[Signatures]
Relator – Seminaries

[Archival References]
50

Page 391

--- TRANSLATION ---
[Page 394]
**[Main Text]**
In addition to religious discipline, seminarians shall study: the Latin language, in a manner suitable for preparing them for the study of philosophy and theology, 672, 20; — their native language, 672, 20; — and other disciplines appropriate to the clerical state within the Chinese region, 672, 30.

Regional Seminary: governed according to the *Institutiones* and *Normae* of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S. C. de P. F.), 681;—no innovation is to be made regarding professors, *Vota*, 21.

Senior in the Vicariate: in the absence of both the Apostolic Vicar and the Pro-Vicar, his authority applies, 73 et seq.

Separation of spouses, 420 et seq.

Burial of CHRISTIANS: must be entirely Christian in character, 454; — superstitious practices must be carefully avoided, 462 et seq.; — and the prescriptions of the Sacred Roman Congregation (S. R. C.) concerning images of the deceased must be observed, 475; — as regards funeral rites, these should take place in church or at least in a decent location and in a proper manner, 456; — if a missionary accompanies the body to its place of interment, due precautions must be taken beforehand to ensure all is conducted appropriately, 457; — excessive expenses are to be avoided, and missionaries ought to set an example in this matter, 460, 461: see *Coeneteria*.

—LOCAL ORDINARY: may celebrate ordinations in his own church if the Ordinary of the place is a bishop, *Vota*, 13.

Sisters: are religious bound by simple vows according to their institute, 193; — they are to be admitted by local Ordinaries in such a way that indigenous women may enter, observing the prescriptions of the Code, 194; — they do not always have the right for a diocesan confessor to be designated for their community, 195.

Betrothals, n. 381 et seq.: see Marriage.

Free status: must be established through diligent inquiry before marriage, 383 et seq.; — likewise before the baptism of catechumens who declare themselves not to be married, 402.

Studies on Masses, 297 et seq.

Ecclesiastical Studies: both before and after ordination, these should, as far as possible, conform to the prescriptions of the Code, 162; — what these studies should include in China, 163.

Sacred Furnishings: must be kept entirely clean, 519; — may be blessed, according to canon 1304, by those having care of souls, *Vota*, 18.

Religious Superiors: how they are to relate to the Local Ordinary, 181 et seq.

Superstitions contrary to divine worship: foremost among those condemned are those previously censured by Benedict XIV, 491; — names which do not properly signify the true God are to be rejected, 492 et seq.; — likewise, the arts employed in worship: external veneration directed toward creatures, and internal devotion reserved for God alone, 494; — superstitious objects commonly hung by pagans before doors or within houses are prohibited, 495; — what is permitted for Christians who rent their homes to pagans, or conversely who lease pagan dwellings, 496 et seq.; — whether Christians may pay anything for conveniences, 498; — or for items some of which are lawful and others superstitious, 499; — whether they may purchase land upon which idols or small shrines to idols stand, 500; — they may never construct altars or temples dedicated to idols, 501.

Superstitions relating to funerals and the cult of the dead: must be eradicated with all diligence, 462; 474, 10; — permission is granted, even in China, for all rites customarily performed by Christians, 474, 30; — how the aforementioned superstitions are to be understood in accordance with the teachings of Clement XII and Benedict XIV, 463–473; — how they are to be interpreted according to the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (S.C. de P.F.), 474; — specifically, Christians may not attend pagan banquets held in memory of the dead, 476; — nor may they prostrate themselves before a coffin, even if a crucifix is placed beside it..., 477; — nor may they carry during their own funerals the symbol known as *Fan*, or *Lim-ma*, or *Lim-Kiao*, 479; — according to liturgical norms, they may not display an image of the deceased during funeral rites, 475; — however, they may choose for funerals those days deemed auspicious in the public calendar, 478; — they may attend, with due protestation, the ceremony commonly called *Ly*, 480.

Support of the Clergy: shall be provided during visitations at the expense of the faithful, 547; — at other times, from the resources of the Church, 547; — Christians are to be instructed regarding their duty to contribute suitably to the support of the clergy, 549: see *Cleri... ratio oeconomica* [economic provision for the clergy].

Synods: their considerable utility and importance, and the necessity of holding them through Conferences

Page 392

--- TRANSLATION ---

[Page 395]

[Main Text]
NUMBERS INDICATED BUT NOT PAGES

Episcopal matters: preparation, 585 et seq.—
who ought to attend a plenary council, 588;—
a regional council shall be held at least once every twenty years, 589;—
who shall preside over the regional council and who are to be summoned to it, 590 et seq.:—
in either case: the duties of an impedited official, 592; the responsibilities of the president, 593; the obligations of those attending, 594; matters to be discussed, 595;—the necessity of ratification, 596.1º;—the binding force of decrees, 596.2º;—episcopal conferences to be held every five years, 597;—matters to be treated in such conferences, 598: see Conferences.

Synod of the Vicariate: to be celebrated at least once every ten years, 599;—
to be convened and presided over by the Apostolic Vicar, 600;—
those to be summoned thereto, with provision that someone may send a procurator in their place, 601 et seq.:—
preparation through commissions and submission of schemas, 603;—
free discussion permitted during preparatory sessions, 604;—
the sole legislator is the Apostolic Vicar, whose decrees promulgated in the Synod take immediate effect, 605;—
what is recommended following the promulgation of the P.C.S., 606;—whether it may be celebrated without solemnities, Vota, 20.

Taximus: 709 et seq.
Ecclesiastical tithes, 556 et seq.
Sacred times, 483.

Time (regarding): making profession of faith, 8;—
taking the oath concerning Chinese rites, 26;—visiting the Vicariate, 64;—sending to the Holy See a report on the state of the Vicariate, etc., 67 et seq.;—appointing Pro-vicars, 72;—establishing quasi-parishes, 94, 103;—conducting a "mission", 112;—providing laypeople with spiritual exercises, 116;—sending reports to the Ordinary, 126 et seq.;—ensuring time is set aside for clerics’ spiritual retreats, 136 et seq.;—undergoing examinations upon completion of the course of studies, 162;—attending lectures on moral theology and liturgy, 164;—devoting oneself to the study of the Chinese language, 166;—administering baptism, 261 et seq.; confirmation, 251; celebration of Mass, 294 et seq., 300; distribution of the Most Holy Eucharist, 312; fulfilling the Paschal precept, 310; hearing confessions, 338, 5º; explaining the conditions required for gaining indulgences, 346 et seq.; requesting or administering Extreme Unction, 349; conferring holy orders, 375 et seq.; celebrating marriage, 417;—purifying graves, 481;—observing abstinence, etc., 486;—renewing the consecration of the Chinese People to the Blessed Virgin Mary, 514;—celebrating synods, etc., 589, 597, 599; 607;—extending the catechumenate, 634;—conducting examinations in seminaries, 670.

BAPTISMAL CERTIFICATE: TO BE REQUIRED
from those contracting marriage who were baptised in foreign territory, 385;—
from candidates before admission to the seminary, 655;—
but not automatically from vagrants and strangers prior to receiving their confession, 335;—
OF LEGITIMACY of birth, etc., 655.

Tsi Kin: prohibited, 490.

Printing Press: in each Vicariate, or at least within one of the Vicariates of the same religious congregation, one should be established if possible, 826;—if this is not feasible, Chinese-language books may be supplied via lithography, 826.

Sale or quasi-sale of a girl of marriageable age, particularly at an increased price: constitutes an abuse which Ordinaries must eradicate as far as lies within their power, 409.

Chinese Translation: of Sacred Scripture, as well as acts and decrees of the P.C.S., 35 et seq.

National flags within church precincts: Vota, 1.

Viaticum: there is a grave obligation to administer Viaticum to the seriously ill, including missionaries, 304.

Vicariate: a territory not erected into a diocese, 85;—subject exclusively to the Holy See regarding its establishment, alteration, and suppression, 88;—where feasible, to be divided into quasi-parishes, 92 et seq.; 103;—and into rural vicariates (vicaria foranea), 100;—such division to be arranged so that missionaries may, at least once per month, visit one another, 101.—See Missionaries; Rural Vicars, etc.

Governance of the Vicariate: IN GENERAL must be both correct and dynamic: correct, meaning in accordance with canonical law; dynamic, meaning carried out with unwavering zeal, 574:—thus the Apostolic Vicar should conduct himself with utmost solicitude towards his missionaries: encouraging them spiritually; carefully considering their difficulties; proposing appropriate remedies, 575 et seq.:—exerting every effort to ensure all

Semin.-Vicar.

[Margin Notes]
[No marginal annotations visible]

[Stamps or Seals]
[No stamps or seals visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival References]
[No archival references visible]

Page 393

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 396]
ALPHABETICAL INDEX OF DECREES AND RESOLUTIONS

[Main Text]
he should protect his Christian flock, so that none may perish, 577; — and diligently strive to convert the unfaithful, 578; — for this reason, he ought personally to visit the mission, 579; — he should frequently send short pastoral letters to Christians, 580; — he must not neglect to consult his advisors, 581; — he shall spend no money on unnecessary building materials, 582; — he should willingly accept the services of a new religious congregation, 583;
— IN PARTICULAR: the Vicariate is administered more effectively: through Synods and Episcopal Conferences, 584; — through clerical assemblies and conferences, 584; — through careful preparation of new missions, 584.—See Synods, etc.

Apostolic Vicars: they govern the Vicariate in the name of the Reverend Father, 55, 60; — after having lawfully taken possession, 61; — it is therefore their duty to establish both outlying and central mission stations within the Vicariate, 62; — yet they may not expel missionaries directly sent by the Holy See, 63.—See Administration of the Vicariate.

Vicarii Foranei: in this title, though used in a broad sense, are understood to be missionaries who oversee several quasi-parishes, 100, 104, 105.

Vicar Delegate: during the lifetime of the Apostolic Vicar who appointed him, he holds a status equal to that of the Vicar General, 76; — what applies when the See is vacant, 77.

Virgins remaining at home, NOT ASSISTING missionaries: the Council is silent regarding these, 196;
— THOSE ASSISTING missionaries, whether in schools or through pious works, should be retained until such time as religious sisters succeed them, 196; — they may be admitted into groups of virgins under certain conditions, 196; — they must not involve themselves in secular affairs, 196; — nor adopt nor be adopted (in legal or familial terms), 196; — they should have their own rules, 196; — if they wish to marry, they must not be prevented from doing so by their father, 196.

Visitations by the Ordinary: what duties pertain to them, 66.

Visitation of the sick, 354 et seq.: see Extreme Unction; Care.

Visitations by the Ordinary: AD LIMINA, 69;
— OF RELIGIOUS HOUSES: the prescriptions of the Code must be observed, 186;
— OF VICARIATES: necessity, 64, 579; — object or purpose, 64; — manner of procedure, 65; — inquiry into the state of the Christian community, 66; — inspection of parish registers, 66: see Visitations.

Visitation of schools by the responsible missionary: how essential and effective this is, 765.

Annual Visitations: those carried out yearly by the missionary, preaching and administering sacraments, often go by the name of Missions, 111 et seq.;
— other communities, if possible, should also receive confirmatory visitations within the year, 112; — where circumstances permit, such visitations should be conducted by two missionaries, 113; — in these, the norms established by the Ordinary must be followed, 114 et seq.; — particular care must be taken to instruct certain individuals properly in the correct method of baptism, 115; — the practice of reciting prayers within the family should be introduced or reinforced everywhere, 115.

Clerical Vocation: must be fostered with the greatest diligence, 110; 649.

Y.M.C.A. and Y.W.C.A.: condemned by the Sacred Congregation of the Council, 212, 701.

[Margin Notes]
[In lower left centre, superimposed on text:]
DISCARDED

[Stamps]
[Lower right-hand corner, rectangular, black border:]
Biblioteca do Instituto Ricci
Macau - Rua do Jardim, No. 95-B
Tel: 853 532 538 Fax: 853 568 274
INSTITUTO RICCI de MACAU
Av. Cons. Ferreira d'Almeida, No. 95-E
Macau - China

[Signatures]
[Not visible]

[Archival References]
[Not visible]

[Vicar.-Y.M.C.A.]
[Bottom left, below main text:]
Vicar.-Y.M.C.A.

Page 394

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Texto Principal]
[UNREADABLE]

[Anotações marginais]
[UNREADABLE]

[Carimbos]
[UNREADABLE]

[Assinaturas]
[UNREADABLE]

[Referências arquivísticas]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, poor handwriting, or scanning limitations. No discernible text could be recovered for translation. This transcription accurately reflects the unreadable state of the original archival material.*

Page 395

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
THIS BOOK MUST BE RETURNED TO THE LIBRARY OF THE
JESUIT RESIDENCE BEFORE THE FINAL DATE INDICATED

[Marginal annotations]
[Bottom left corner: small stain or indistinct mark]
[Right margin, near the top: irregular line, possibly an erasure or marginal damage]

[Stamps]
[No stamps visible]

[Signatures]
[No signatures visible]

[Archival references]
[No archival references visible]

Page 396

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]

[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[ILLEGIBLE: ~3 characters] [Top left corner]
[ILLEGIBLE: ~2 characters] [Left margin, near the top]

[Stamps]
[UNCLEAR: rectangular mark with partially visible text] [Centre of page, slightly below midpoint]

[Signatures]
[ILLEGIBLE: ~5 characters] [Bottom left]

[Archival References]
[ILLEGIBLE: ~4 characters] [Right margin, near base]

Page 397

--- ORIGINAL TEXT ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Notes]
[UNREADABLE]

[Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

--- TRANSLATION ---
[Page 1]
[Main Text]
[UNREADABLE]

[Marginal Annotations]
[UNREADABLE]

[Seals and Stamps]
[UNREADABLE]

[Signatures]
[UNREADABLE]

[Archival References]
[UNREADABLE]

*Note: The content of this document page is illegible due to deterioration, ink corrosion, or transcription limitations. No recoverable text was present for translation. This record has been preserved in accordance with academic archival standards to reflect the integrity of the original source material.*

Citation

Costantini, C. (1929). Primum Concilium Sinense: anno 1924 a die 14 Maii ad diem 12 Junii in Ecclesia S. Ignatii de Zi-Ka-Wei celebratum : Acta-Decreta et Normae-Vota, etc. Typographia Missionis Catholicae. http://43.156.68.124/docs/NNLIKQNU/viewer_NNLIKQNU.html

Primary Sources

Subject Headings

Link to this record

https://bdm-biblio.usj.edu.mo/bibliography/NNLIKQNU

1
...
368
369
370
371
372
...
16,527

Page 370 of 16,527

Full bibliography